พรายสังคีต

เทิดร้องเพลงจบก็กระอักเลือดล้มตาย...แล้วเด้งขึ้นมาร้องเพลงท่วมธรณีสาปแช่ง แล้วล้มตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า วนอยู่อย่างนั้นทุกคืนเดือนเพ็ญมานับร้อยปีแล้ว...

พุกยืนดูที่หน้าห้องสงสารเทิดจับใจ...ร้องไห้อย่างเจ็บปวดไม่แพ้กัน พึมพำทั้งน้ำตา...

“พี่เทิด...ฉันสงสารพี่เหลือเกิน...พี่ต้องมาตายซ้ำซากอยู่อย่างนี้นับร้อยปี ฉันจะช่วยพี่ยังไงดี”

ooooooo

ยชญ์กลับมานั่งที่ห้องรับแขกบ้านวิจิตรวาทิน จำเนียรเอากาแฟมาวางไว้ให้แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆยชญ์ อ่ำยืนอยู่ข้างเก้าอี้ยชญ์

จำเนียรบอกยชญ์ว่าไม่มีแสงไฟที่ไหนหรอก เรือนนั้นแต่เดิมใช้ตะเกียง หลังจากคุณทวดสิ้นก็ปิดตาย คุณปู่ของเขาเลยมาปลูกบ้านหลังนี้แทน ยชญ์ยืนยันว่าตนเห็นแสงไฟจริงๆ จำเนียรว่าคงเป็นแสงจันทร์ส่องกระทบหลังคาเรือนมากกว่าเพราะวันนี้เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง มองไกลๆก็คิดว่าเป็นแสงไฟจากในเรือน

ยชญ์พยักหน้า พูดถึงสภาพบ้านที่เก่าและสกปรกรกรุงรัง บอกว่าในเมื่อไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรรื้อทิ้งดีกว่าไหม อ่ำตกใจร้อง

“อย่านะครับ!”

ยชญ์ถามทำไมหรือ อ่ำอึกอักแล้วรีบทำปกติพูดต่อ

“เรือนนั้นคุณทวดของคุณท่านรักมาก สั่งเสียคุณปู่ของคุณไม่ให้ใครรื้อถอน”

ยชญ์ถามว่าคุณทวดพุกหรือ อ่ำนิ่งไปก่อนบอกว่า “ครับ...คุณทวดพุก”

เมื่อยชญ์เปลี่ยนชุดนอนแล้วออกมาดูรูปถ่ายบรรพบุรุษที่ห้องโถงใหญ่ ดูไล่มาจนถึงรูปของพุกในวัย 40 หน้าตาหล่อมาก นุ่งผ้าม่วงโจงกระเบนใส่รองเท้าหนังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งถือซอสามสายตั้งยันไว้บนหน้าขา ยชญ์มองอย่างพิจารณา พูดอย่างเคารพ...

“ถ้าคุณทวดรักบ้านหลังนั้นมากผมก็จะเก็บเอาไว้ครับ” มองที่ซอสามสายในมือพุก เอ่ยอย่างเสียดายว่า “ใครๆก็บอกว่าคุณทวดเล่นซอสามสายได้ไพเราะจับใจมาก น่าเสียดายจริงๆที่ผมไม่มีโอกาสได้ฟัง”

ยชญ์มองหน้าพุกในรูป เหมือนพุกจะมองตอบมาอย่างคนใจดี...

ที่เรือนเล็กนี่เอง พุกหยิบซอสามสายขึ้นมาเตรียมเล่น เงยมองขึ้นไปบนบ้าน เอ่ย...“หวังว่าบทเพลงนี้จะช่วยทำให้พี่สงบได้” แล้วสีซอสามสายพร้อมกับร้องเพลงแฝดของเพลงท่วมธรณี เป็นเพลงที่พุกแต่งขึ้นก่อนตายเพื่อแก้ทางเพลงเทิด ขึ้นต้นเหมือนกันแต่ตอนจบว่าจะรักเธอทุกชาติไป

พุกตั้งใจเล่นและร้อง...เห็นถึงความอ่อนโยน ถวิลหาคนรัก...ทำให้เทิดที่ทุรนทุรายเพราะตายซ้ำซากเริ่มมีอาการดีขึ้น ร้องลั่นด้วยความแค้น...

“ไอ้กล้า อีดวง...กูสาบาน ไม่ว่าชาตินี้พวกมึงไปเกิดเป็นใคร กูจะตามเอาวิญญาณมึงมาเป็นตัวตายแทนกู อ๊ากกกกกก”

เทิดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนกระอักเลือดแล้วล้มฟุบไป

ooooooo

คืนนี้...ปกรณ์ซึ่งก็คือกล้าในอดีตชาติ นั่งหลับตาสวดมนต์หน้าโต๊ะหมู่บูชาในห้องพระที่บ้าน จากหน้าซีกซ้ายที่มองเห็น หน้าปกรณ์หล่อมาก รูปร่างสมาร์ทเท่สมเป็นชายชาตรี

ประตูห้องถูกเคาะเบาๆ อิงอรหรือวันในอดีตชาติค่อยๆเปิดประตูเข้ามานั่งพับเพียบข้างหลัง ถามเสียงอ่อนโยนว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง