พรายพิฆาต
ตอนที่ 1
“ผมขอเตือนให้ด็อกเตอร์หยุดทุกอย่างซะ”
“ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย”
“เพื่อความปลอดภัยของตัวด็อกเตอร์เองและทุกคนในบ้านหลังนี้”
“แกขู่ฉันเหรอ”
“เปล่า ผมไม่ได้ขู่”
ดร.วิมถอยไปจนถึงจุดที่เขาซ่อนปืนไว้ แต่ไม่ว่าเขาจะยิงมุมไหน ผู้บุกรุกก็หลบหลีกได้ราวกับหายตัว
เสียงปืนทำให้สนธยาที่อยู่ข้างล่างเป็นห่วงพ่อจะวิ่งขึ้นไปดู แต่ถูกผู้เป็นอาห้ามไว้เพราะเกรงจะได้รับอันตราย
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะอาวิทย์”
“รีบโทร.หาเชิดวุธ”
สนธยาทำตามอย่างว่องไว เชิดวุธรับสายและซักถามด้วยความตกใจก่อนบอกว่าตนจะรีบไปเดี๋ยวนี้
เสียงปืนในห้องทดลองเงียบแล้ว และผู้บุกรุกก็หายไปแล้วด้วย ดร.วิมตอบลูกสาวหลังจากโดนซักถาม
“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน มันสวมชุดคลุมสีดำ มีฮูดคลุมหัว และที่แปลกที่สุดหน้าของมันเป็นสีขาวโพลน มีรอยบากยาวพาดตลอดหน้า”
“พราน จอมภูต”
“ว่าไงนะ”
“คนที่เข้ามาในห้องนี้คือพราน จอมภูต” สนธยาตอบอย่างมั่นใจ แต่ทั้งพ่อและอาต่างมีสีหน้างงงัน
ooooooo
สารวัตรเชิดวุธมาถึงบ้านวรารัตน์พร้อมหมวดเชษฐ์และหมู่เฉียบ แต่เขาเข้าไปในบ้านคนเดียวโดยให้ลูกน้องสองคนรออยู่นอกรั้วบ้าน
จากลักษณะที่ ดร.วิมบอกเล่าให้สนธยาฟัง เธอยิ่งมั่นใจว่าผู้บุกรุกคือพราน จอมภูต แม้เธอไม่เคยเห็นตัวจริงแต่ก็เคยเห็นภาพตามสื่อต่างๆของเขา เมื่อเชิดวุธนำภาพสเกตช์มาให้ดูก็ตรงตามคำบอกเล่าของ ดร.วิม ทำให้ทุกคนปักใจเชื่อว่าใช่เขาแน่
“แล้วคุณอาพอจะบอกได้ไหมครับ ว่าเขาต้องการอะไร”
“หัวขโมยอย่างมันจะมีเรื่องอะไร มันคงคิดว่าบ้านนี้เก็บของมีค่าไว้เยอะ ก็เลยดอดเข้ามาเอา ดีนะที่ผมมีไอ้นี่” ดร.วิมหยิบปืนบนโต๊ะให้เชิดวุธดู ก่อนวางกลับลงไปเหมือนเดิม
“ไม่มีเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้หรือครับ”
“แล้วคุณคิดว่ามีอะไรที่มันมากไปกว่านี้เหรอ”
“เขามุ่งตรงไปที่ห้องทดลอง เป็นไปได้ไหมครับว่ามันจะเกี่ยวกับการทดลองของคุณอา”
“ไม่หรอก คนพรรค์นี้มันจะไปสนใจการทดลองอะไรกัน”
“ถ้างั้นผมขอเข้าไปตรวจดูในห้องทดลองหน่อยได้ไหมครับ”
ดร.วิมชะงัก สนธยารู้ว่าพ่อไม่พอใจ ชิงตอบแทนท่านว่า
“อย่าเลยค่ะวุธ พอดีเมื่อวันก่อนการทดลองมีปัญหาในนั้นก็เลยยังมีสารตกค้าง เข้าไปจะเป็นอันตรายเปล่าๆ”
“แต่บางทีพราน จอมภูต อาจทิ้งหลักฐานอะไรไว้ก็ได้นะ”
“ไม่มีหรอกครับ ผมกับพี่วิม แล้วก็สนช่วยกันตรวจดูจนทั่วแล้ว” ดร.วิทย์ยืนยัน
เชิดวุธมองทั้งสามคนอย่างรู้สึกมีพิรุธ เขาเก็บความสงสัยไว้ ไม่ดึงดันที่จะเข้าไปดูในห้องทดลองให้ได้
“โอเค ถ้างั้นเอาไว้วันหลังก็แล้วกัน ดึกมากแล้ว ผมขอตัวก่อน สวัสดีครับคุณอา”
