พรายพิฆาต
ตอนที่ 1
สนธยาตะลึง หันหลังวิ่งหนี ศรศิลป์วิ่งตามไปรวบตัวเธอไว้ แต่ก็โดนเธองับมือจนร้องลั่น สนธยาสบโอกาสวิ่งไปขึ้นรถแต่ก็ไม่รอดอีก เพราะกุญแจรถอยู่ที่เขา สุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายขับรถให้เขานั่ง ฝ่ายสุระพอฟื้นขึ้นมายังมึนงง มองตามหลังรถตัวเองไปลิบๆ แล้วปะติดปะต่อได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นก็รีบโทร.หาเฮียหงวนอย่างร้อนใจ
“ว่าไง ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่ไหม”
“เรียบร้อยกะผีสิเฮีย ไอ้ศรศิลป์มันดันเล่นนอกบทต่อยผมซะสลบเลย”
“ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้”
“ไม่รู้สิเฮีย อุตส่าห์เตี๊ยมกันไว้แล้วแท้ๆ”
“แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”
“มันขึ้นรถไปกับสนธยาแล้วครับ”
“งั้นแกรีบไปที่บ้านสนธยา เล่นไปตามบท เอาให้เนียนที่สุด ส่วนทางนี้อีกสักพักศรศิลป์มันคงติดต่อเข้ามา รอดูว่ามันจะแก้ตัวยังไง”
สุระรับคำแล้ววางสาย สีหน้ายังไม่หายเคียดแค้นศรศิลป์ตัวแสบ ทางด้านหงวนก็กัดกรามอย่างเคร่งเครียดเมื่อรู้ว่าแผนที่วางไว้ไม่เป็นตามนั้น
ooooooo
สนธยาสีหน้าหวั่นวิตกขับรถมาตามเส้นทางเดิม ตรงข้ามกับศรศิลป์ที่นั่งอมยิ้มสบายใจ
“ตกลงคุณจะพาฉันไปพบวังเฟยหลงอะไรนั่นจริงๆเหรอ”
“เฮ้ย! คุณยังเชื่ออยู่อีกเหรอเนี่ย”
ความสับสนออกมาทางสีหน้าสนธยาอย่างชัดเจน ศรศิลป์ถึงขั้นขำก๊าก
“ผมจะพาคุณไปเจอเขาได้ยังไง ขนาดเขาอยู่ที่ไหนผมยังไม่รู้เลย”
“แล้วคุณต้องการอะไร”
“มีคนจ้างผมมาให้เล่นละครตบตาคุณ”
สนธยาเบรกรถเอี๊ยด ก่อนจะหันมาอย่างหงุดหงิด “คุณพูดเรื่องอะไรเนี่ย นี่ชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ”
“อ้าว พอผมพูดเรื่องจริง คุณก็ดันไม่เชื่อซะงั้น”
“ถ้างั้นคุณก็พูดมาให้หมด พูดสิ”
“คุณจะเชื่อไหมถ้าผมจะบอกว่าสุระที่คุณคิดว่าเป็นเพื่อน ที่แท้เขาเป็นคนขององค์กรพรายดำ”
“ไม่จริง”
“เห็นไหม พอผมพูดความจริงคุณก็ไม่เชื่อ”
“สุระเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ เรารู้จักกันก็เพราะสนใจอะไรเหมือนๆกัน พอรู้ว่าพ่อฉันกำลังมีงานทดลองสำคัญ เขาก็เลยเสนอตัวเข้ามาช่วย”
“แล้ว...”
“พ่อไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่งเกี่ยวกับโครงการนี้ แต่สุระก็ยังหวังดีติดต่อหาทุนให้”
“ทั้งหมดเป็นแผนของเขาที่จะทำให้คุณวางใจ เพื่อที่เขาจะได้เข้านอกออกในบ้านคุณได้ เป้าหมายของเขาคือการเข้าถึงงานทดลองของพ่อคุณ แม้แต่การจัดฉากให้ผมเป็นโจร ก็เพื่อที่เขาจะได้เป็นฮีโร่ต่อยไอ้โจรอย่างผมให้หมอบ เสียดายดันผิดแผนไปหน่อย”
“ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย”
“คุณไม่เชื่อก็ตามใจ ผมไปก่อนละ”
ศรศิลป์เปิดประตูรถออกไป สนธยามองงงๆ ก่อนเปิดประตูตามลงมา
“เดี๋ยวสิ คิดจะไปดื้อๆอย่างงี้เหรอ”
