นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ปีกหงส์

    SHARE

    “คุณลินินเพิ่งฟื้นไข้ พรุ่งนี้จะเดินจงกรมไหวเหรอคะ สามกิโลนะคะ”

    ลินินเดินไหวอยู่แล้ว เมื่อก่อนก็เคยลำบากไม่ได้คาบช้อนเงินช้อนทอง เพิ่งกลายเป็นเศรษฐีก็เพราะเหตุบังเอิญ ปรางทิพย์เสนอตัวจะอยู่เป็นเพื่อน แต่เธอไม่ยอมให้อยู่ อ้างว่าปรางทิพย์ท้องไม่อยากให้ลูกในท้องต้องมาลำบาก ส่วนจะกลับเมื่อไหร่เธอจะโทร.ไปบอกให้มารับเอง แล้วถามปรางทิพย์ว่าอยากไปหาแม่ไหม

    “แม่คงไม่อยากเจอปรางนักหรอกค่ะ” พูดถึงแม่ขึ้นมาปรางทิพย์ถึงกับน้ำตาซึม

    “กลับไปเถอะ ขอบใจมากที่ตามมาเป็นเพื่อนฉัน”

    “ค่ะ ปรางเต็มใจมานะคะ” ปรางทิพย์พูดจบหันหลังจะไป ลินินเรียกไว้แล้วเดินเข้าไปกอดชมว่าทำไมถึงเป็นคนดีทั้งกายและใจแบบนี้ ที่ตนกอดเธอเพราะมาจากใจที่อยากทำ เธอคือเพื่อนคนแรกในชีวิตของตนที่ไม่ใช่สักแต่ใช้คำแทนตัวว่าเพื่อน แต่เธอเป็นเพื่อนที่มีน้ำใจและไมตรีที่ตนไม่เคยได้จากเพื่อนคนไหนมาก่อน

    “ฉันสัญญานะว่าฉันจะพยายามทำทุกอย่างให้เขาคนนั้นกลับคืนมาหาเธอ”

    “ขอบคุณมากค่ะแต่มันคงเป็นไปไม่ได้ค่ะ พี่ทินอาจมีใครในใจไว้แล้ว”

    “เขาตามเธอไปกรุงเทพฯไปหาเธอที่โรงแรม อย่ามาปากแข็ง” ลินินกระเซ้าแต่ในใจเจ็บปวดใจเหลือเกิน...

    ยามค่ำคืนของสถานปฏิบัติธรรมอันเงียบสงบ ลินินพยายามนั่งสมาธิแต่ใจไม่นิ่งพอเพราะอยากเจอทินภัทร คิดว่าเขาน่าจะอยู่ที่นี่ ออกมายืนหน้าที่พักมองไปรอบๆเจอแต่ความมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ส่องรำไรลงมา ในสมองคิดถึงแต่ตอนที่ทินภัทรบอกว่าอยากแต่งงานด้วยยิ่งทำให้อยากเจอเขามาก อยากถามเหตุผลทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้ จัดแจงยกมือไหว้ท่วมหัวอธิษฐานขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์

    “ลูกคาดหวังเหลือเกินว่าเขาน่าจะมาที่นี่

    ช่วยดลบันดาลให้ลูกได้พบเขาด้วยเถอะเจ้าค่ะ”...

    ด้านเจ้าแสงแก้วเห็นทินภัทรเงียบหายไปก็เลยอยากมาสืบข่าวคราว ทำทีมาเยี่ยมแม่เลี้ยงละม่อมที่บ้าน ขวัญซึ่งปากสว่างเป็นนิสัยอยู่แล้วรีบรายงานเธอว่าทินภัทรกลับมาเชียงใหม่แล้ว ตอนนี้ไปทำสมาธิปฏิบัติธรรมสร้างกุศลให้แม่เลี้ยงอยู่ เธอแอบยิ้มพอใจที่มาไม่เสียเที่ยว

    ooooooo

    แม้จะอยู่ท่ามกลางธรรมชาติแสนสงบ แต่จิตใจของทินภัทรไม่สงบไปด้วยทำให้นั่งสมาธิไม่ได้ ออกมาเดินทอดอารมณ์โดยไม่รู้เลยว่าลินินเดินส่องไฟฉายคลำหาทางเดินมาจากอีกด้านหนึ่งใกล้เข้ามาทุกขณะ

    ด้วยความไม่ชินทางเธอเดินสะดุดรากไม้หัวทิ่มร้องว้ายลั่น แถมไฟฉายหลุดมืออีกต่างหากรีบควานหา ทินภัทรที่เดินอยู่ข้างหน้าได้ยินเสียงผู้หญิงร้องก็ชะงัก

    “ใครครับ ใครอยู่ตรงนั้นครับ” เสียงของทินภัทรทำให้ลินินจำได้ก็ดีใจมาก

    แทนที่จะรีบไปหาเธอกลับยืนนิ่งไม่ส่งเสียงกลัวเขาจะรู้ ทินภัทรรอฟังอยู่แต่ไม่มีเสียงขานตอบจึงตะโกนถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เงียบอีก เขานึกว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ต้องการให้ช่วยก็เลยไม่ถามอะไรอีก ลินินค่อยๆย่องฝ่าความมืดมาแอบมองเขา เห็นกำลังยืนมองไปทางต้นเสียงตรงจุดที่ตัวเองร้องว้าย สักพักก็เดินไปทางนั้น เขาเจอไฟฉายของลินินที่ทำตกไว้ก้มไปเก็บ แปลกใจเจอแต่ไฟฉาย คนหายไป

    เขาฉายไฟกราดไปรอบๆไม่เจอใครคิด ตัดสินใจเดินกลับที่พักโดยมีลินินสะกดรอยตามแสงไฟฉายที่เขาส่องทาง ระหว่างที่เดินตาม เธอหยิบกิ่งไม้มาโรยไว้ หวังว่าจะให้เป็นเครื่องหมายนำทางกลับที่พักได้

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พริกกับเกลือ EP.11 "เทวัญ" ร้ายสุด แฉ "ดิ่ง" ต่อหน้าทุกคน วางแผนป่วนให้ทะเลาะกัน

    พริกกับเกลือ EP.11 "เทวัญ" ร้ายสุด แฉ "ดิ่ง" ต่อหน้าทุกคน วางแผนป่วนให้ทะเลาะกัน
    3 ธ.ค 2564

    12:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันศุกร์ที่ 3 ธันวาคม 2564 เวลา 20:19 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์