พชรมนตรา
ตอนที่ 4
เวลานั้นวิทย์นอนอยู่ในห้องเช่าสะดุ้งพรวด ลุกขึ้นด้วยความตกใจ กวาดหน้าไม้อาวุธประจำกายเล็งไปทั่ว แต่ไม่มีใครนอกจากหน้าต่างที่กระพือด้วยแรงลม เขาเดินไปแหงนหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆดำก่อตัวเป็นรูปแมวยักษ์พร้อมกับดวงตาที่ประกายวาบด้วยแสงของฟ้าแลบ
“อีแมวผี! วันหนึ่งกูจะเอาตามึงมาเป็นของกูให้ได้!” วิทย์ประกาศกร้าว จ้องมองไปที่เมฆนั้นดวงตาดุดัน!
ooooooo
เย็นนั้นณดลกับอาทิตย์พาเพชรไปซื้ออุปกรณ์เดินป่าเพราะพวกเขามีกำหนดการจะเข้าป่าอีกครั้ง ซึ่งณดลบอกว่าตนตั้งใจเตรียมตัวให้พร้อมกว่าครั้งก่อนเพื่อไม่ให้มีใครเป็นอะไรขึ้นมาอีก
คำพูดนั้นของณดลทำให้เพชรหน้าสลดคิดถึงพ่อของตน ณดลก็เพิ่งรู้ตัว ขอโทษที่ทำให้เพชรสะเทือนใจ
“ไม่เป็นไรหรอกฮะนาย”
“ฉันว่าแกไม่ต้องไปกับฉันก็ได้นะคราวนี้ แกอยู่ที่บ้านไปเถอะ”
“ไม่ได้หรอกฮะ ตอนนี้พ่อไม่อยู่แล้ว เพชรก็ต้องทำหน้าที่แทนพ่อสิ ขืนปล่อยนายไปกันเองก็หลงกันพอดี”
“ขอบใจแกมากนะ” ณดลลูบหัวเพชรอย่างเอ็นดู แล้วหันมาทางอาทิตย์ที่ยืนหน้าเครียดเหมือนมีความกังวล “แกเป็นอะไรวะ เดี๋ยวพอพวกเราเอาของไปคืนที่เดิมเรื่องก็จบแล้ว”
“แล้วถ้ามันไม่จบล่ะวะ”
“แกหมายความว่าไง”
“ก็ถ้ามันมีอะไรมากกว่านั้นล่ะ ฉันว่าเราน่าจะลองสืบให้มากกว่านี้”
“จะสืบอะไรได้อีกล่ะ แกก็เห็นอยู่ คนที่พอจะให้ข้อมูลเราได้แต่ละคนถ้าไม่เจ็บก็ตาย”
“เพชร...แกมาช่วยฉันดูของตรงนี้หน่อย ไอ้ดล... แกไปดูถุงกันน้ำตรงโน้นนะ”
“อ้าว ก็ไปด้วยกันสิ”
“แยกๆกันไปแหละ จะได้เร็วๆ ฉันเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้าน...เร็วสิ”
อาทิตย์เร่งเร้า ณดลพยักหน้ารับแล้วเดินแยกไป... ความจริงอาทิตย์ต้องการคุยกับเพชรตามลำพังเพราะคาใจเรื่องที่ตนสงสัยบวกกับคำพูดของหลวงพ่อ จึงดันเพชรเข้าไปในเต็นท์ที่กางอยู่แล้วรูดซิปปิดทันที
“เฮ้ย! คุณอาทิตย์ทำอะไรน่ะ คุยกันข้างนอกก็ได้นี่ฮะ”
“ในนี้แหละดีแล้ว”
“คุณมีเรื่องอะไรเหรอฮะ”
“แกได้ยินที่หลวงพ่อบอกในรถแล้วใช่ไหม”
“บอก? เรื่องไหนฮะ”
“ปัดโธ่เว้ย! ก็เรื่องที่ท่านบอกว่าถ้าแกอยากรู้ แกจะต้องมีจิตที่บริสุทธิ์และตั้งมั่นพอ”
“อ๋อ เรื่องนั้นเอง เพชรว่าหลวงพ่อท่านเข้าใจผิด น่าจะหมายถึงผู้หญิงคนอื่น”
“ไม่! ท่านหมายถึงแกนั่นแหละ”
เพชรเริ่มหน้าเจื่อน พูดอึกๆอักๆแถไป “อะไรกัน... ท่านบอกว่าสีกานะคุณอาทิตย์”
“แกจะให้ฉันจับแกถอดเสื้อในนี้เลยไหม”
เพชรตกใจหน้าซีดเผือดแต่ยังไม่ยอมรับ อาทิตย์จึงหว่านล้อมผสมข่มขู่
