พชรมนตรา

“นี่เราต้องเจออะไรกันแบบนี้อีกกี่ครั้งเนี่ย หลวงพ่อฮะ...”

“หากสีกามีจิตที่บริสุทธิ์และตั้งมั่นพอ สีกาก็จะได้รู้เรื่องที่ต้องการจะรู้” หลวงพ่อพูดกับเพชร...ณดลรีบท้วงทันที

“หลวงพ่อครับ ไอ้นี่มันหน้าหวานเฉยๆครับ แต่จริงๆแล้วมันเป็นผู้ชาย”

“จำคำอาตมาไว้นะ หากมีจิตที่บริสุทธิ์ ตั้งมั่นอยู่ในความดี สีกาก็จะได้คำตอบของทุกๆเรื่อง”

เพชรอึ้งไป แน่ใจแล้วว่าหลวงพ่อดูออกว่าเธอเป็นผู้หญิง หลวงพ่อหลับตาลงไม่พูดอะไรต่อ อาทิตย์มองเพชรเริ่มแน่ใจสิ่งที่ตัวเองสงสัย...มีเพียงณดลที่ยังงงๆอยู่คนเดียว

ooooooo

ท้องฟ้าดำครึ้มทั้งที่ยังไม่มืดค่ำ ฟ้าแลบแปลบปลาบร้องคำรามน่ากลัว!

ประพจน์นั่งบนรถเข็นอยู่ตรงระเบียงบ้านชั้นสอง เขามือสั่น ปากสั่น หลังจากมาริสาพูดบางอย่างให้ฟังขณะอยู่ด้วยกันสองคน โดยที่จันกับปัทมายืนมองห่างออกไปด้วยความสงสัย

“หนูพูดแบบนี้แสดงว่าจำได้ทั้งหมดแล้วเหรอ”

“ยังหรอกค่ะ แต่มันแวบเข้ามาในหัว เมื่อคืนตอนนอนก็ฝันถึง”

“หนูเห็นไหมว่าใคร...ทำอะไร”

“ไม่ค่ะ แต่คิดว่าคงอีกไม่นาน...ฝนทำท่าจะตกแล้ว เราเข้าข้างในกันดีกว่าค่ะ” มาริสาจะขยับรถเข็น ประพจน์ใช้มือห้ามล้อเอาไว้

“อาอยากอยู่ตรงนี้ต่อ หนูเข้าไปก่อนเถอะ”

“ไม่ดีมั้งคะ ฝนจะตกแล้ว คุณอาก็ไม่ค่อยแข็งแรง”

“อาขอร้อง อาไม่เป็นอะไรหรอก ถึงจะเป็นก็ช่างมัน เพราะอาคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

มาริสายอมถอยกลับเข้ามาข้างในแล้วโดนจันคาดคั้นว่าพูดอะไรกับประพจน์ ขณะที่ปัทมาก็อยากรู้เหมือนกันแต่วางเฉยปล่อยให้จันออกโรงไปคนเดียว แต่มาริสาพูดกำกวมจนน่าหมั่นไส้แล้วเดินหนีไป

“ฉันก็แค่พูดในสิ่งที่ลูกของพ่ออมรเท่านั้นที่จะรู้ ถ้าเธอเป็นตัวจริงก็ไม่น่าจะสงสัยอะไรแบบนี้นะ เว้นแต่ว่า เธอมันปลอม”

“โอ๊ย! เล่นตัวนัก กะจะขอตังค์ฉันเพิ่มล่ะสิ มาบอกฉันก่อนสิมาริสา...มาริสา” จันโวยวายเอ็ดตะโรพลางวิ่งตามไป ตรงข้ามกับปัทมาที่เม้มปากแน่นพยายามเก็บอารมณ์สงวนท่าที...

ท้องฟ้าแปรปรวนเดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่าง ส่งเสียงคำรามดังลั่น ประพจน์ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่ที่เดิม นึกถึงคำพูดของมาริสาก่อนหน้านี้ “พ่ออมรถูกฆ่าตายใช่ไหมคะ” คำถามนั้นเสียดแทงใจประพจน์อย่างมาก เขานั่งน้ำตาไหลพราก ไม่สนเม็ดฝนที่สาดกระหน่ำลงมาจนเขาเปียกปอนไปทั้งตัว

“ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ...” ประพจน์ตะโกนสุดเสียงแต่ไม่มีใครได้ยินเพราะสายฝนกับฟ้าร้องกลบเสียงนั้น มีเพียงวิญญาณเทวีที่ล่องลอยอยู่ด้านหลัง จ้องมองเขาด้วยแววตาอาฆาต

“ใครที่มันบังอาจเอาของของกูมา ชีวิตมันจักต้องฉิบหายและทุกข์ทรมานไปตราบนานเท่านาน” เสียงของวิญญาณเทวีดังก้องไปทั่วโดยที่นางไม่ได้ขยับปากแม้แต่นิดเดียว