พชรมนตรา

ครู่ต่อมาสองคนออกไปขึ้นรถ เพชรนั่งยุกยิกคอยระแวงว่าผ้าจะหลุดลงมาอีก พอเหลือบเห็นแฟ้มตรงเบาะหลังก็หยิบมาดูด้วยความสนใจ ข้างในเป็นรูปเครื่องประดับสวยงาม ถามอาทิตย์ว่าจะซื้อไปให้สาวที่ไหน?

“ซื้อบ้าอะไรล่ะ นี่มันงานฉัน”

“ปล้นร้านเพชรเหรอ”

“ไอ้บ้า ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องเพชรเว้ย”

“อ้าว ไอ้ที่ตามนายไปสำรวจนั่นเพราะอย่างนี้เองเหรอ งั้นคุณก็ต้องรู้เรื่องพชรมน...เอ่อ...เพชรนั่นเป็นอย่างดีเลยสิฮะ”

“มันไม่ได้เหมือนกับที่ฉันรู้มาน่ะสิ” อาทิตย์ดึงแฟ้มกลับมาเปิดไปหน้าที่มีเพชรสีชมพูหลากหลายแบบ หน้านิ่วคิ้วขมวดใช้ความคิดอย่างหนัก...

ขณะเดียวกันนั้นณดลอยู่บ้าน เข็นรถพาพ่อออกมารับลมที่สนาม คุยกันอยู่ดีๆณดลก็เห็นดวงตาของประพจน์ค่อยๆบุ๋มลึกลงไปจนกลวงโบ๋ เขาจ้องมองจนคนเป็นพ่อสงสัย

“มีอะไรหรือเปล่าลูก”

“ไม่มีอะไรครับ ผมนึกว่าอะไรเข้าตาคุณพ่อน่ะครับ”

ณดลไม่พูดอะไรมากกว่านั้นเพราะดวงตาของพ่อปกติดี ได้แต่เก็บสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่เอาไว้ด้วยความกังวลใจ แล้วขอตัวเข้าบริษัทโดยฝากปัทมาที่เดินเข้ามาพอดีให้ช่วยดูแลพ่อของเขาแทน

ปัทมาดูแลประพจน์อย่างดี เธอแกะสายสิญจน์ที่ข้อมือเขาออกเพราะมันเปียกน้ำ มาริสากับจันจับตามองด้วยความไม่พอใจที่ปัทมาคล้ายจะเป็นคนโปรดของประพจน์ไปเสียแล้ว

ทางด้านณดลที่กำลังขับรถไปบริษัท ระหว่างนั้นกระจกรถของเขาแตกกระจายเกือบทิ่มตา อาทิตย์กับเพชรตกใจกันใหญ่รีบตามไปโรงพยาบาล อาทิตย์คิดว่าอาจเป็นเพราะอาถรรพณ์จากเพชรตาแมวนั่น เพราะเขากับณดลกำลังศึกษาตำนานของเพชรสีชมพู แม้ณดลยังไม่ปักใจเชื่อแต่ก็ต้องรู้ให้ได้ว่าพ่อของเขาเก็บเพชรไว้หรือเปล่า

ooooooo

นับตั้งแต่บ้านศุภมิตรได้เทวรูปแมวเข้ามาก็มีแมวจำนวนมากมาอาศัยอยู่ บางตัวคาบซากนกเข้ามาในบ้าน ไหนจะจิ้งจกที่อยู่ดีๆก็มียั้วเยี้ย ร่วงลงมาตายนับสิบจนผู้คนในบ้านพากันตกใจกลัว

ที่ประหลาดหนักกว่านั้นคือปัทมาทำตัวราวกับแมวไล่ตะปบจะทำร้ายประพจน์ ณดลพยายามจะเข้าไปช่วยพ่อแต่ก็โดนปัทมาตะปบทีเดียวหงายหลัง เพชรเกือบโดนอีกคนถ้าไม่ภาวนาขอให้พ่อวิทย์ช่วยชีวิต

ระหว่างนั้นวิทย์กำลังไล่ข่มขู่นันทาอยู่ที่ลานจอดรถของธนาคาร เนื่องจากวีระสัญญาว่าจะให้นันทาช่วยหางานให้เขา วิทย์รับรู้ที่เพชรขอความช่วยเหลือก็รีบบริกรรมคาถาช่วยลูก นันทาจึงหลุดออกมาจากวิทย์ได้ แล้วรีบโทร.หามาริสาให้มารับกลับบ้าน