พชรมนตรา
ตอนที่ 4
เมื่อความจริงปรากฏออกมาว่าประพจน์ครอบครองเพชรสีชมพูนั้นไว้ ณดลกับเพชรคิดอ่านว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี ขณะที่ประพจน์หน้าเศร้าสลด เอ่ยกับลูกอย่างรู้สึกผิด
“พ่อขอโทษนะลูก พ่อไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง พ่อไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ ลูกก็เห็นแล้วว่ามันมีอำนาจแค่ไหน ไม่มีใครจะควบคุมมันได้ แล้วถ้าคนอื่นรู้เข้าจะเป็นยังไง”
“แล้วทำไมคุณพ่อไม่ส่งให้เจ้าหน้าที่ล่ะครับ นี่มันเป็นสมบัติของชาตินะ”
“พ่อ...พ่อ...”
“เพชรว่าคุณท่านคงสู้อำนาจของมันไม่ได้มั้งฮะ อีกอย่างเราก็ไม่รู้ว่าถ้าส่งต่อมันให้คนอื่นแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“แล้วเราจะปล่อยมันไว้อย่างนี้เหรอ”
“หรือเราจะเอามันกลับไปไว้ที่เดิมดีฮะนาย ทั้งเทวรูปทั้งเพชร ตอนนี้เรามีครบแล้ว”
“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น”
“ไม่นะลูก มันเป็นของพ่อ”
“คุณพ่อตั้งสติหน่อยครับ”
“กว่าพ่อจะได้มันมา พ่อต้องเสียอะไรไปเท่าไหร่ ไหนจะอมรเพื่อนรักของพ่อ” ประพจน์พูดแล้วน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมา
“เราก็ชดเชยด้วยการดูแลลูกสาวของด็อกเตอร์แล้วไงครับ เอาเป็นว่าตามนี้นะครับ หลังเสร็จเรื่องงานทำบุญแล้วผมจะเอาเทวรูปกับเพชรนั่นกลับไปคืนที่เดิม ตอนนี้คุณพ่อพักผ่อนก่อนนะครับ...ไปเพชร แกก็ไปนอนได้แล้ว”
สองคนกลับออกไป...ประพจน์นอนน้ำตาคลอกังวลใจจนไม่อาจข่มตาหลับลงได้
ooooooo
ในวันที่บ้านศุภมิตรนิมนต์พระมาทำบุญ วิญญาณเทวีร้อนรนปรากฏขึ้นจนผู้คนหวาดผวา
หลวงพ่อสวดคาถาขับไล่ผี ขณะที่วีระซึ่งมาร่วมงานดันขับรถทับแมวภายในรั้วบ้านตายอย่างสยดสยอง
ด้านมาริสาก็เจอเรื่องบ้าๆกับตัวเอง เธอกรีดรูปแมวที่วาดไว้ขาดวิ่น แต่รูปนั้นค่อยๆกลับมาปะติดปะต่อตัวมันเองได้เหมือนเดิม!
เมื่อได้เวลาส่งพระกลับวัด ณดลเอารถตู้ไปส่งโดยมีอาทิตย์กับเพชรไปด้วย ระหว่างทางทุกคนเห็นเหมือนกันว่ามีเลือดแดงฉานไหลซึมอยู่ที่กระจกหน้ารถด้านนอก ท้องฟ้าเกิดมืดครึ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน อาทิตย์บอกให้ณดลจอดรถก่อน แต่รถไม่สามารถบังคับได้อย่างใจ ไม่ว่าจะเหยียบเบรกยังไงก็ไม่หยุด
ทุกคนในรถตกใจมาก ยกเว้นหลวงพ่อรูปเดียวที่มีสติ ใช้นิ้วเขียนอะไรลงที่ฝ่ามือก่อนจะพลิกมือไป
ข้างหน้าเหมือนปางห้ามญาติ พลันแสงสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือ ยันต์โบราณพุ่งกระจายออกรอบทิศ กระแสเลือดที่ไหลท่วมอยู่หน้ากระจกค่อยๆแหวกทางแผ่เป็นวงกว้างเหมือนกับน้ำที่แห้งเหือดจนเห็นทางได้ในที่สุด
“นายระวัง!!” เพชรตะโกนลั่น ณดลหักพวงมาลัยหลบรถที่กำลังแล่นสวนมาได้อย่างเฉียดฉิว รถหมุนคว้างไปจอดนิ่งอยู่ข้างทาง ทุกคนในรถเหงื่อแตกหน้าซีดพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่
