พชรมนตรา
ตอนที่ 4
แล้วก็เป็นเรื่องจนได้! เมื่อเพชรเข้าไปหามาริสาในห้องเพื่อปฏิเสธการเป็นนายแบบนู้ดให้วาดภาพ แล้วเผอิญนันทาผ่านมาเห็นสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยง นึกว่าทำบัดสีกัน ทั้งที่ความจริงมาริสาแค่แหย่เพชรอย่างนึกสนุกเท่านั้น
ความเข้าใจผิดนั้นทำให้นันทาตบหน้าเพชรอย่างแรง มาริสาพยายามจะอธิบายก็โดนตวาดไปด้วยอีกคน
“หุบปาก! นี่ก็อีกคน เป็นผู้หญิงซะเปล่า ไม่รู้จักระวังตัว แกออกไปเลยนะ เดี๋ยวฉันจะให้เจ้าดลพาแกกลับป่ากลับเขาของแกไป...ไปสิ ยังจะมาจ้องหน้าอยู่อีก”
เพชรน้ำตาคลอ ผลุนผลันออกจากห้องลงมาชนกับณดลตรงบันไดชั้นล่าง
“แกจะรีบไปไหนของแกเนี่ย...อ้าว แล้วนี่หน้าแกไปโดนอะไรมา”
“เปล่าฮะ”
“จะมาเปล่าอะไร ก็เห็นอยู่”
“รอยตบจากฉันเองแหละ” นันทาส่งเสียงเดินลงมาจ้องเพชรอย่างชิงชัง สั่งหลานชาย “แกเอามันกลับป่ากลับดอยไปเลยนะ ปล่อยให้มันมาทำทุเรศๆในบ้านนี้ได้ยังไง”
“เพชร...แกทำอะไร”
เพชรสายหน้าดิก นันทาแว้ดเสียงแหลม “ยังจะไม่ยอมรับอีก มันขึ้นไปลวนลามมาริสาน่ะสิ”
“เพชรเปล่า เพชรแค่ไปบอกว่าไม่อยากเป็นแบบแล้ว”
“ผมว่าคุณอาเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วนะครับ มาริสาเขาขอให้เพชรไปเป็นแบบวาดรูปให้จริงๆ”
“เจ้าดล แกไม่ต้องมาออกหน้าแทนมันเลยนะ”
“ผมพูดเรื่องจริงครับ เพราะตอนเขาตกลงกันผมก็อยู่ด้วย”
“รู้สึกว่าแกจะคอยปกป้องมันทุกเรื่องเลยนะ นี่ถ้ามันเป็นผู้หญิงฉันคงคิดว่าแกคิดอะไรกับมันไปแล้ว”
ณดลสะอึก รีบตัดบท “เอาเป็นว่าไม่มีใครลวนลามใครก็แล้วกันนะครับ ผมขอตัว...ไปสิเพชร”
สองคนเลี่ยงออกไป นันทาตวัดตามองตามอย่างไม่พอใจ
ooooooo
เมื่อเพชรได้ใกล้ชิดณดลมากขึ้นก็เริ่มหวั่นไหว แต่ต้องคอยปกปิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงตามที่พ่อเคยสั่งไว้ แต่แล้ววันหนึ่งที่ณดลวานอาทิตย์พาเพชรไปซื้อเสื้อผ้า ความลับนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นความลับต่อไปเสียแล้ว
เพชรลองเสื้อนานผิดปกติจนอาทิตย์เร่งยิกๆเพราะเขาต้องไปธุระต่อ เพชรเลยรีบร้อนออกมาทั้งที่ใส่ผ้าพันอกยังไม่ค่อยเรียบร้อย อาทิตย์เห็นชายผ้านั้นห้อยลงมาถึงขอบกางเกงก็ดึงอย่างแรงจนเพชรหมุนคว้างเป็นลูกข่างก่อนจะหน้าทิ่มลงกับพื้น
“นี่มันผ้าอะไรของแก แกเอามาพันอะไร”
เพชรหน้าซีด ก้มลงมองหน้าอกตัวเองก่อนจะรีบห่อตัวแล้วพูดกลบเกลื่อน
“ผ้า...ผ้ายันต์น่ะ พ่อให้เพชรพันติดตัวไว้ กันพวกผีน่ะ”
“ผ้ายันต์อะไรยาวขนาดนี้ นี่เอาไว้โหนแทนสลิงยังได้เลย”
“ก็คาถามันยาวฮะ ผ้าก็เลยยาวตาม” เพชรพูดพลางสาวผ้าเก็บกลับคืน อาทิตย์ยังคงมองไม่อยากเชื่อ สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
