พชรมนตรา
ตอนที่ 4
เหตุการณ์ประหลาดต่างๆที่เกิดขึ้นทำให้ณดลยอมรับกับอาทิตย์ว่าอาถรรพณ์มีจริง เขาคะยั้นคะยอพ่อให้ไปหาหมอแต่ประพจน์ไม่ยอม บอกว่าตนไม่ได้เป็นอะไร ความจริงน่าจะปล่อยให้ปัทมาจัดการพ่อ
“คุณพ่อพูดอะไรน่ะครับ”
“นั่นสิครับคุณอา คุณปัทน่าจะโดนอะไรเข้าสิงมากกว่า”
“มันคงมาแก้แค้นพ่อ สมควรแล้วที่พ่อจะต้องได้รับมัน”
“แก้แค้นคุณพ่อ? ผมไม่เข้าใจ คุณพ่อหมายถึงใคร”
“อมรไง อมรมันคงมาแก้แค้นพ่อ”
“แล้ว ดร.อมรเขาจะมาแก้แค้นคุณอาทำไมครับ คนที่เขาแค้นน่าจะเป็นนายวาโพอะไรนั่นมากกว่า”
“ว่าไงครับคุณพ่อ ทำไม ดร.อมรต้องมาแก้แค้นคุณพ่อด้วย”
ณดลถามคาดคั้น ประพจน์ทำท่าเหมือนอยากจะบอกแต่ก็ลังเลมองไปทางเพชรและอาทิตย์
“เดี๋ยวเพชรไปดูคุณปัทมาก่อนนะฮะ”
“ฉันไปด้วย...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณอา”
อาทิตย์กับเพชรเข้าใจเดินออกจากห้อง ณดลรอจนประตูห้องปิดก็หันมาถามประพจน์ต่อ
“จะบอกได้หรือยังครับคุณพ่อ”
“ก็...อมรมันคงแค้นที่มันต้องตาย แต่พ่อกลับมามีชีวิตที่สบาย”
“แค่นั้นจริงๆเหรอครับ”
“จริง...จริงสิ”
ณดลทำท่าเหมือนไม่เชื่อ แต่คิดว่าถ้าคาดคั้นคงเปล่าประโยชน์ “ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณพ่อก็ไม่ต้องคิดมากหรอกนะครับ มันไม่ใช่ความผิดของคุณพ่อซักหน่อย คุณพ่อนอนพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยววันนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนเอง”
“ดล...พ่อว่าอย่างน้อยเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ก็ทำให้พ่อแน่ใจแล้วนะว่าหนูปัทมาน่ะคือลูกสาวของอมรจริงๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เป็นขนาดนี้หรอก”
ณดลรับฟังแต่ไม่ออกความเห็นในเรื่องนี้
ooooooo
ปัทมาอาละวาดจนเหนื่อยอ่อนและหมดสติไปในที่สุด ชุ่มกับแช่มมาคอยดูแลโดยที่จันก็จับตามองด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ พอเพชรเข้ามาพร้อมอาทิตย์อาสาเช็ดตัวให้ปัทมา จันอคติท้วงว่าเพชรคิดจะลวนลาม ชุ่มเองก็บอกว่าเพชรเป็นผู้ชายคงไม่เหมาะ เดี๋ยวปัทมาฟื้นขึ้นมาจะว่าเอาได้
“ไม่เป็นไรหรอก ให้เพชรเขาทำนั่นแหละ” อาทิตย์แทรกขึ้น
“คุณอาทิตย์เชื่อใช่ไหมล่ะฮะว่าเพชรจะไม่ทำเรื่องแบบนั้น”
“อืม...ฉันเชื่อ”
“ว่าแต่คุณเขาเป็นอะไรของเขากันนะ ร้องซะน่ากลัว” ชุ่มบ่นไม่เข้าใจ
“จะเป็นอะไร แบบนี้น่ะผีเข้าชัวร์ นี่คงเคยไปเกี่ยวข้องกับการทำแท้งล่ะสิ ฉันรู้ ฉันเรียนมา” จันอวดเก่ง
อาทิตย์อ่อนใจไล่ส่ง “จะไปทำอะไรก็ไปทำกันเถอะครับ ตรงนี้เดี๋ยวผมกับเพชรช่วยดูแลกันเอง”
“คิดจะลวนลามเขาอีกคนล่ะสิ เรื่องนี้ฉันก็รู้ทันอีกแหละ”
อาทิตย์ทำหน้าเอือมเต็มที หันไปมองชุ่มกับแช่ม สองคนนั้นเลยช่วยกันหิ้วปีกจันออกไป
“ไปค่ะคุณ ไปข้างนอกดีกว่า หัวคุณยังมีขี้จิ้งจกติดอยู่เลย”
“เดี๋ยวสิ ฉันยังรู้อย่างอื่นอีกเยอะนะ เอ๊ะ จะลากฉันไปไหน” จันโวยวายเอ็ดอึงแต่ชุ่มกับแช่มก็ลากถูลู่ถูกังไปจนได้
ooooooo
