นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    พชรมนตรา

    SHARE

    “ใครก็พูดได้”

    “เพชรไม่ตกอยู่ใต้มนตร์มัน เพชรเห็นมันชัดเจนตอนที่สู้กับวาโพ”

    “ไม่จริง ไม่มีใครปฏิเสธพชรมนตราได้”

    เมื่อปัทมาพูดย้ำชื่อนั้นอีก คราวนี้เธอเหม่อลอยเหมือนตกอยู่ในมนตร์สะกด พูดชื่อพชรมนตราออกมาอีกหลายครั้ง ฉับพลันทุกคนได้ยินเสียงงึมงำดังก้องกังวานอยู่ในถ้ำลึก ทุกคนเริ่มหวาดหวั่น มาริสาตัดสินใจตบหน้าปัทมาเพื่อเรียกสติ

    ปัทมาโดนไปสามทีสติกลับคืนมา ที่แท้มาริสากำช้องหมูป่าไว้ในมือตอนตบหน้าปัทมา เธอแอบพึมพำกับตัวเองว่า “ได้ผลแฮะ”

    เพชรยังตัดสินใจไม่ถูกจะไปทางไหนดี ณดลให้กำลังใจและให้สิทธิ์เธอนำพา แต่เพชรกลับบอกว่าตนอาจจะพาทุกคนไปติดกับดัก

    “ถ้าเธอจะทำอย่างนั้นกับฉันได้...ฉันก็เต็มใจ”

    เพชรมองณดลด้วยความรู้สึกตื้นตัน ปัทมาเสียใจ มาริสายิ้มเยาะสมน้ำหน้า แล้วเพชรก็นำทางทุกคนต่อไปทั้งที่ตัวเองอาการแย่ลงเรื่อยๆ

    ooooooo

    เดินต่อไปได้สักพักใหญ่ๆ ปัทมาที่ห่วงแต่เพชรสีชมพูหรือพชรมนตราก็พูดขึ้นมาอีกว่า

    “เอาเพชรเม็ดนั้นไว้กับคุณณดลก่อนดีไหมคะ เพื่อความสบายใจ”

    “ดีเหมือนกันค่ะ เพื่อความสบายใจของทุกคน”

    ณดลยอมรับย่ามที่เพชรส่งมาให้ “แต่ฉันไว้ใจเธอนะเพชร”

    “แต่เพชรไม่ไว้ใจตัวเองค่ะ โอ๊ย!” เพชรร้องรู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผลจนต้องกำแขนทรุดตัวลงนั่ง ณดลจะประคองแต่ปัทมาดึงเขาออกมา เช่นเดียวกับอาทิตย์ที่ดึงมาริสาเอาไว้

    เพชรเหลียวมองทุกคนที่ผงะออกห่าง สะกดกลั้นความเจ็บปวดบอกว่าตนยังไหวอยู่ ทั้งที่ความจริงใจเสียเพราะเล็บมือตัวเองเริ่มดำคล้ำแล้ว

    แต่เพราะหน้าที่ทำให้เพชรจำต้องเดินนำทางต่อทั้งที่หวั่นใจ ปัทมาจับตามองและคิดอคติกับเพชรตลอดเวลา

    “ทำไมเราไม่ไปทางนี้ล่ะ ปัทรู้สึกว่าเพชรพยายามถ่วงเวลา นี่ก็น่าจะมืดค่ำแล้วด้วย”

    จู่ๆเพชรเหมือนเห็นชายผ้าเหลืองพระ กล่าวว่าตนมั่นใจว่าทางนี้

    “เหมือนที่เธอมั่นใจมาเป็นชั่วโมงๆแล้วน่ะเหรอ... ปัทมั่นใจว่าทางนี้” ปัทมาดึงดัน มาริสาหมั่นไส้เต็มที ณดลตัดสินว่า

    “ในป่า...เพชรมีประสบการณ์มากกว่าพวกเราทุกคนนะ”

    “เธอเห็นอะไรถึงมั่นใจว่าทางนั้น” ปัทมาเซ้าซี้ไม่เลิก เพชรนิ่งไปนิดเหมือนไม่อยากตอบ แต่ก็อยากให้จบๆไปเลยจำต้องพูดว่าตนเห็นพระ แต่ปัทมาก็ยังไม่เชื่อ พูดโพล่งว่าพระหรือผี

    ณดลอ่อนใจกับความเยอะของปัทมา เขาเชื่อเพชรและพร้อมให้เธอนำทางต่อไป ปัทมายอมเดินตาม แต่พูดแก้เก้อว่า “เห็นแก่คุณดลหรอกนะ”

    เพชรเดินตามแสงเรืองๆไปเรื่อย ณดลกำมีดงากำจัดไว้มั่น ไม่นานนักทุกคนก็มาหยุดยืนมองผนังถ้ำที่มีคราบเลือดเก่าซีดจางเขียนไว้ว่า “ประพจน์เคยมาที่นี่” ซึ่งพวกณดลเคยเห็นเมื่อครั้งก่อน


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"
    30 พ.ย. 2564

    07:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 30 พฤศจิกายน 2564 เวลา 15:15 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์