ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
ตอนที่ 18

กำลังตื่นเต้นจะได้ไปต่างประเทศครั้งแรก จอห์นลากกระเป๋าเดินทางยืนรอรถแท็กซี่ จะไปหาเนริสาเห็นชายหน้าเหี้ยมสองคนเดินตรงมาก็หวั่นใจ โชคดีที่ลุงสมส่งเสียงเรียก ทำให้สองคนนั้นชะงักทำทีเดินผ่านเขาไป

“คุณจอห์นครับ...คือตะกี้ผมลืมถามครับ ว่าคุณจอห์นจะไปเมืองไหน เผื่อมีเจ้าหนี้ เอ๊ย มีใครมาติดต่อธุระ ผมจะได้บอกเขาถูก”

“ฮ่องกงน่ะลุง ไปไม่กี่วันหรอก เอ่อลุง เดี๋ยวยืนเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ รอให้ผมขึ้นรถก่อนนะแล้วค่อยไป”

ลุงสมถามว่ามีอะไรหรือ จอห์นเหล่มองไปที่ชายหน้าเหี้ยมสองคนนั่น ลุงสมมองตามอย่างเข้าใจ เติมซึ่งเฝ้ามองอยู่มุมหนึ่ง เจ็บใจมากต้องสั่งลูกน้องทั้งสองให้ตามจอห์นไปจนกว่าจะมีโอกาส...

นาวินนั่งดื่มดับกลุ้มอยู่ เห็นเนริสากำลังจะออกจากบ้าน ก็ถามอย่างไม่พอใจว่าจะไปหาใคร เนริสาตอบว่าไม่เกี่ยวกับเขา ทำให้นาวินยิ่งโกรธ

“ต้องเกี่ยว เพราะถ้าคนที่แกไปหาคือพวกของไอ้คิมหันต์ล่ะก็ พี่ไม่ยอมเด็ดขาด”

“เมื่อไหร่พี่วินจะยอมรับความจริงซะทีคะ ว่าเรื่องบางเรื่องมันฝืนใจกันไม่ได้ โดยเฉพาะความรัก สาขอตัวก่อนค่ะ” เนริสาอึดอัดใจ เดินออกไปไม่สนใจเสียงเรียกของนาวิน...

ถึงเวลาที่มังลา อากิ๊ก และอาปู้เดินทางกลับ คิมหันต์กับอาโก๊ะมาส่งที่ท่ารถ ทั้งสองยินดีด้วยที่มังลากับอากิ๊กลงเอยกันได้เสียที มังลาชวนคิมหันต์ให้ไปอยู่ป่าด้วยกัน คนที่นั่นไม่มีใครสนใจอดีตของเขา แต่คิมหันต์กลับบอกว่า เขาอยู่ที่นี่เขายังมีความหวังที่จะทำงานปลดหนี้ อากิ๊กถามว่ายังคิดจะกลับไปเป็นดาราอีกหรือ คิมหันต์พยักหน้ายิ้มๆ ทำเอาอาโก๊ะหวั่นใจ

ขณะนั่งรถกลับ คิมหันต์สังเกตเห็นอาโก๊ะซึมๆไปจึงชวนคุย อาโก๊ะตัดสินใจถามตรงๆ

“หมูหันพูดจริงหรือ เรื่องกลับไปเป็นดารา”

“แล้วมันไม่ดีตรงไหนเหรออาโก๊ะ มันเป็นอาชีพที่ฉันรักมากนะ”

“แต่อาโก๊ะกลัวว่าหมูหันจะกลายเป็นแบบเดิม เหมือนแต่ก่อนที่เคยรังเกียจอาโก๊ะ”

“ไม่มีทางหรอก อาโก๊ะก็เคยเป็นดาราแล้วนี่ ฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไง”

“หมูหันจะบอกว่า เพราะอาโก๊ะดีขึ้น ก็เลยยอมรับอาโก๊ะงั้นเหรอ แล้วถ้าอาโก๊ะแย่ลงล่ะ ความรู้สึกของหมูหันก็จะเปลี่ยนไปอีกรึเปล่า” อาโก๊ะออกอาการน้อยใจ

คิมหันต์ตัดสินใจจอดรถ หันมาคุยอย่างจริงจัง เขาปลดแหวนที่ห้อยคออยู่เป็นแหวนที่ได้จากพ่อแม่วันที่ทิ้งเขาไว้บ้านเด็กกำพร้า

“แหวนวงนี้มันมีความหมายกับฉันมาก ตอนนี้ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะยกให้เธอ”

“ของมีค่าของหมูหัน ทำไมถึงมายกให้อาโก๊ะ”

“มันเป็นธรรมเนียมของคนเมือง สามีต้องสวมแหวนให้ภรรยา เพื่อแสดงความรักที่มีต่อกัน หรือว่าง่ายๆก็คือ ฉันยอมรับอย่างเป็นทางการว่าอาโก๊ะคือเมียของฉัน” คิมหันต์คว้ามืออาโก๊ะมาสวมแหวน “ฉันรู้ตัวนะอาโก๊ะ ว่าฉันเป็นคนเหลวไหล แต่ว่าฉันรักเธอ...ถึงวันหน้าฉันจะเปลี่ยนไป ฉันอยากให้เธอรู้ว่าในวันนี้และวินาทีนี้หัวใจของนายคิมหันต์ ประจัญบาน มีแต่อาโก๊ะคนเดียวเท่านั้น...ขอให้แหวนวงนี้เป็นพยาน ถ้าต่อไปนายคิมหันต์ลังเล หรือไม่ยอมรับอาโก๊ะเป็นเมียอีกเมื่อไหร่ ก็ขอให้ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต...ทีนี้อาโก๊ะเชื่อฉันได้รึยัง”

อาโก๊ะยิ้มทั้งน้ำตา โผกอดคิมหันต์ด้วยความซาบซึ้งใจ

ooooooo

จอห์นมาพบเนริสาที่ร้านกาแฟร้านประจำ เขาปลอบใจเธอเรื่องนาวินที่เปลี่ยนไป เนริสาไม่เข้าใจว่าทำไมพลังของความรักถึงทำให้พี่ชายตนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จอห์นตอบว่า แม้แต่เขาเองก็เปลี่ยนไปเพราะความรักเหมือนกัน เนริสาถามงงๆว่าเปลี่ยนตรงไหน

“ความกล้าไงครับคุณสา ความรักทำให้หัวใจของนาย จอห์นคนนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความกล้า” จอห์นกุมมือเนริสาไว้

“แถมยังหน้าทนด้วยค่ะ” เนริสาชักมือหนี

“แหม เค้าไปตั้งหลายวันนะตัวเอง ขอจับให้ชื่นใจนิดนึงไม่ได้เหรอ”

เนริสาขำ ไม่ทันไรต้องตกใจเมื่อเห็นนาวินกำลังจอดรถหน้าร้าน เนริสาให้จอห์นรีบหลบไปก่อน นาวินโผล่เข้ามาท่าทางยังเมา เนริสาชวนให้กลับไปคุยกันที่บ้าน นาวินโวยวายเรียกจอห์น พลันเห็นจอห์นกำลังลากกระเป๋าออกทางหลังร้าน เนริสาตกใจรีบขวาง นาวินผลักเธอล้มขาแพลง แล้วรีบตามจอห์นไปทางหลังร้าน

จอห์นลากกระเป๋าหนีออกมาใจหายใจคว่ำ ทันใด สมุนของเติม เข้ามาด้านหลังเอาผ้าชุบยาสลบโปะหน้าจอห์น แล้วลากตัวเขาจะไปขึ้นรถ นาวินตามมาเห็นเข้าพอดี แทบ สร่างเมา เข้าไปขวาง เติมกับพวกมีผ้าปิดหน้า สมุนทั้งสองทิ้งจอห์นให้เติมแล้วเข้าต่อสู้กับนาวิน เติมเห็นลูกน้องสู้ไม่ได้ จึงทิ้งร่างจอห์นแล้วคว้าท่อนไม้ฟาดหัวนาวินแตก โซเซทำท่าจะสลบแต่ยังมีแรงฮึดพุ่งเข้าคว้าหมวกคลุมหน้าเติมหลุดติดมือมา จังหวะนั้น เนริสากะเผลกตามออกมาเห็นหน้าเติมและเห็นสภาพจอห์นและนาวินก็ตกใจอ้าปากค้าง เติมเองก็ตกใจตัดสินใจรวบตัวเนริสาโปะยาสลบเอาตัวไปพร้อมกับจอห์น ทิ้งนาวินนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

เสี่ยทรงชัยโมโหมากเมื่อได้รับรายงานจากเติมว่าจับตัวเนริสามาด้วย เพราะเธอเห็นหน้าเขา เสี่ยทรงชัยกลัวเป็นเรื่องใหญ่เพราะเนริสาเป็นน้องดาราดังอย่างนาวินไม่นาน ข่าวก็แพร่สะพัดออกไป โตโต้รีบมาบอกสมพรซึ่งนั่งสมาธิถือศีลกินมังสวิรัติอยู่ไม่สนใจเรื่องข่าวอะไรทั้งนั้น แต่พอฟังว่านาวินถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส น้องสาวกับจอห์นหายตัวไป เลือดนักข่าวก็เข้าสิงถามโตโต้เอากล้องมาหรือเปล่า โตโต้พยักหน้า

ข่าวกลับออกมาว่า จอห์นทำร้ายนาวินแล้วพาเนริสาหนีไป อาจารย์แม่ไม่อยากเชื่อโทร.ปรึกษาคิมหันต์ อาโก๊ะกับคิมหันต์ไม่เชื่อเช่นกัน ทั้งสองรีบหาตัวจอห์นโดยเร็ว แต่ติดต่อไม่ได้เลย...คนที่สร้างข่าวคือเสี่ยทรงชัย เพราะไหนๆก็คิดจะเก็บจอห์นอยู่แล้วจึงต้องเก็บให้หมด แองจี้หวั่นใจเพราะไปเกี่ยวข้องกับนาวิน แองจี้นึกได้บอกเสี่ยทรงชัยเรื่องคิมหันต์ยังไม่ตาย เสี่ยตกใจเกรงคิมหันต์มาช่วยจอห์นแน่ๆ

ooooooo

ตึกร้างแห่งหนึ่งที่จอห์นกับเนริสาถูกมัดขังไว้ เนริสาฟื้นขึ้นมาก่อน พยายามปลุกจอห์น เธอบอกเขาว่าคนที่จับพวกเรามาคือคนของเสี่ยทรงชัย ในขณะที่เติมกับสมุนกำลังคุยกันว่ากำจัดสองคนนี้อย่างไร เสี่ยทรงชัยสั่งมาว่า จัดการอย่าให้เหลือร่องรอย สมุนจึงเสนอให้ใช้ระเบิด

หน้าห้องพักนาวินในโรงพยาบาล ยุทธการกับชาญรบถูกสมพรสัมภาษณ์พร้อมอัดเสียงว่าจอห์นทำร้ายนาวินแล้วพาเนริสาหนีจริงหรือไม่ ชาญรบไม่เชื่อและว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเสี่ยทรงชัยแน่ ยุทธการปรามอย่าพูดส่งเดช ชาญรบโวย

“ผมเหลืออดแล้วพี่ยุทธ แฉความจริงมันไปเลยดีกว่า ตอนนี้ไอ้จอห์นมันเป็นคนทำบัญชีในกองถ่ายให้กับเสี่ย”
“กองถ่ายหนังฝรั่งเหรอครับ” โตโต้ถาม

ชาญรบบอกว่าใช่ แล้วเล่าเรื่องที่เสี่ยทรงชัยโกงเงินกองถ่ายเป็นสิบๆล้าน และจะโยนความผิดให้จอห์นเป็นแพะ รับบาป คิมหันต์กับอาโก๊ะมาได้ยินพอดี

“แปลว่างานนี้เสี่ยอยู่เบื้องหลังใช่มั้ยพี่ยุทธ”

ทุกคนหันไปมองเห็นคิมหันต์ก็ดีใจที่เขายังไม่ตาย คิมหันต์ให้สนใจเรื่องจอห์นก่อน อาโก๊ะถามถึงอาการของนาวิน ยุทธการตอบว่ายังไม่ฟื้น อาโก๊ะกับทุกคนเข้ามาเยี่ยม ทั้งอาโก๊ะและคิมหันต์เรียกนาวินให้รู้สึกตัวเสียที พอเห็นนาวินกระดุกกระดิก คิมหันต์เรียก

“นาวินตื่นซะทีสิ ฉันต้องการให้แกช่วยนะ นาวิน”

“คิมหันต์ อาโก๊ะ...” นาวินลืมตาขึ้นมา

คิมหันต์กับอาโก๊ะช่วยกันถามว่าเห็นหน้าคนร้ายที่จับตัวจอห์นกับเนริสาไปหรือเปล่า นาวินพยายามคิด ตอนที่เขาสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงเนริสาร้องให้ช่วย เขาเห็นเธอถูกโปะยาสลบเอาตัวขึ้นรถไปพร้อมจอห์น และได้ยินคนร้ายถกเถียงกันว่าจะเอาไปขังที่ตึกร้างที่เคยใช้ถ่ายหนัง คิมหันต์นึกได้สบตายุทธการกับชาญรบอย่างรู้กัน นาวินรีบขอร้องให้ช่วยน้องสาวตนด้วย

“ไม่ต้องห่วง เนริสาก็เหมือนน้องสาวฉัน ฉันจะปกป้องเธอเอง” คิมหันต์รับปาก

นาวินมองคิมหันต์อย่างซาบซึ้งใจ...ในระหว่างที่เดินไปตามทาง ชาญรบโทร.แจ้งตำรวจให้ไปที่ตึกร้างนั้น คิมหันต์จะล่วงหน้าไปก่อน ทุกคนรั้งไว้ให้รอตำรวจ สมพรขอไปทำข่าวด้วย แต่คิมหันต์บอกให้สมพรอยู่ทำข่าวเสี่ยทรงชัยคอรัปชันดีกว่า ยุทธการกับชาญรบจึงต้องไปพร้อมคิมหันต์ด้วยความเป็นห่วง คิมหันต์ขอให้อาโก๊ะรออยู่ที่นี่ แต่เธอไม่ยอม ชาญรบเห็นว่าอาโก๊ะน่าจะไปด้วยเพราะลุยเก่งกว่าพวกเขา ระหว่างนั้น สมพรแอบไปซ่อนตัวในกระโปรงรถแท็กซี่ของคิมหันต์ ก่อนไปสั่งโตโต้ให้อยู่ทำข่าวเสี่ยทรงชัย

โตโต้จึงมาที่หน้าบริษัทเสี่ยทรงชัย ซุ่มรอถ่ายรูปความเคลื่อนไหวแต่ถูกยามจับได้อุ้มมาหาแองจี้ โตโต้ถูกขู่จะโยนออกทางหน้าต่าง ถ้าไม่บอกว่าสมพรลูกพี่อยู่ที่ไหน พอรู้ความจริง

“ป๊าคะ ป๊าจะไปที่นั่นจริงๆเหรอคะ” แองจี้เห็นเสี่ยทรงชัยหยิบปืนจะออกไป

“มาถึงขั้นนี้แล้ว พ่อต้องเก็บพวกมันให้หมด จะปล่อยให้ใครมาปากโป้งไม่ได้เด็ดขาด”

แองจี้ขอไปด้วย โตโต้ได้โอกาสอยู่ลำพังกับยาม จึงขอเข้าห้องน้ำ แล้วหาทางหนีรอดไปได้อย่างแทบเอาชีวิตไม่รอด

ooooooo

มาถึงปากทางเข้าตึกร้าง คิมหันต์จอดรถตรงพง หญ้าเกรงคนร้ายได้ยินเสียงรถ ให้ชาญรบอยู่เฝ้ารถคอยช่วยเวลาฉุกเฉิน พอคิมหันต์ อาโก๊ะ และยุทธการเดินไป สมพรก็ค่อยๆปีนออกจากท้ายรถตามไป

จอห์นกำลังใช้เศษกระเบื้องแตกที่พื้น พยายามตัดเชือกที่มัด ได้ยินเสียงคนร้ายถกกันเรื่องระเบิด ว่าจะตั้งเวลานานแค่ไหนให้พวกตนหนีทัน แต่ด้วยความโง่เผลอกดปุ่มแล้วบอกเติมว่ากดไปแล้ว เติมตกใจเข้าไปดูจอห์นกับเนริสาที่ถูกมัดก่อนจะหนี ปรากฏว่าทั้งสองคนหนีไปแล้ว เติมกับสมุนรีบวิ่งออกมาเพื่อจับสองคนให้เข้าไปอยู่ในตึกก่อนที่จะระเบิด เติมยิงขู่...ช่วงนั้น สมพรหลบขึ้นมาบนตึกด้านหลัง ตั้งใจจะเก็บภาพไปทำข่าว แต่พอเห็นระเบิดเวลาที่ติดไว้

ทำงานก็ตกใจ ลนลานจะหนี ชนนั่งร้านล้มมาทับตัวร้องลั่น

จอห์นต่อสู้ปกป้องเนริสาไม่ยอมให้ถูกลากกลับไปในตึก คิมหันต์ ยุทธการ และอาโก๊ะตามมาช่วย เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ชาญรบซึ่งอยู่ที่รถสะดุ้ง พลันมีรถแล่นเข้ามาจอดข้างหลังปรากฏเป็นรถเสี่ยทรงชัย “เสี่ย คุณแองจี้...”

“ไอ้ชาญ เอ็งมันรนหาที่ตาย” เสี่ยทรงชัยชักปืนออกมาจ่อ

ด้านคิมหันต์ อาโก๊ะ และยุทธการช่วยกันจัดการเติมกับสมุนจนหมอบ อาโก๊ะได้ช่วยคิมหันต์รอดจากการยิงของเติม ยุทธการเร่งให้ทุกคนหนี พอมาถึงที่รถเห็นชาญรบยืนหน้าสลดอยู่ข้างรถ ยุทธการโวยทำไมไม่ติดเครื่องรอไว้ ชาญรบทำหน้าจะร้องไห้ ส่ายหน้าไปมา

“พี่ชาญ มีอะไรรึเปล่า ทำไมไม่หนี” จอห์นถาม

“ก็เพราะมันหนีไม่ได้สิโว้ย” เสี่ยทรงชัยกับแองจี้เดินออกมาให้ทุกคนเห็น

ทุกคนตกใจ เสี่ยทรงชัยเห็นคิมหันต์ยังไม่ตายจริงๆโกรธมากชี้ปืนกราดขู่จะฆ่าให้หมดทุกคน คิมหันต์โผเข้าจะแย่งปืน แองจี้ร้องเตือนให้ระวัง อารามตกใจ เสี่ยทรงชัยจึงยิงใส่แต่กระสุนพลาดเป้า คิมหันต์ยื้อแย่งปืนสุดฤทธิ์

ยุทธการจะเข้าช่วยแต่ปากกระบอกปืนส่ายไปมา ทุกคนหลบกันพัลวัน คิมหันต์พยายามกดปืนลง กระสุนลั่นใส่ขาเสี่ยทรงชัย

“โอ๊ย ขากู...ไอ้คิ้ม ไอ้เลว เอ็งยิงข้า คอยดูนะ ถ้าสมุนข้ามาถึงเมื่อไหร่ พวกเอ็งต้องตายกันหมดทุกคน” ทันใดเติมกับสมุนวิ่งมาถึง เสี่ยทรงชัยสั่งให้ฆ่าทุกคน

เติมกับพวกชักปืนจะยิงใส่ทุกคน พลันเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้น ยุทธการหัวเราะลั่น ดีใจที่ตำรวจมาทัน แองจี้กลัวลานดึงเสี่ยทรงชัยให้หนี

“ป๊าไปไม่ไหวแองจี้ หนูหนีไปก่อน ไม่ต้องรอป๊า”

“ถึงหนีก็เปล่าประโยชน์คุณแองจี้ มอบตัวเถอะโทษหนักจะได้เป็นเบา” ชาญรบเตือน

“กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนองครับคุณแองจี้ คุณกับพ่อคงหนีตลอดชีวิตไม่ได้หรอกครับ” จอห์นเสริม

“คิ้ม คิ้มจะปล่อยให้แองจี้ติดคุกไม่ได้นะ คิ้มต้องช่วยพูดกับตำรวจว่าแองจี้กับป๊าไม่มีส่วนกับเรื่องนี้ คิ้มต้องช่วยแองจี้นะ แล้วแองจี้สัญญาว่าจะตอบแทนคิ้มทุกอย่าง”

“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกแองจี้ ผมช่วยคุณไม่ได้”

รถตำรวจมาถึง โตโต้ติดรถมาด้วย พอไม่เห็นสมพรก็แปลกใจ ถามยุทธการกับชาญรบทั้งสองไม่เห็น โตโต้จึงโทร.เข้ามือถือ สมพรพยายามดึงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทั้งที่ตัวยังถูกนั่งร้านทับอยู่ พอรับสายได้ก็ร้องให้ช่วยด้วย ตนติดอยู่บนตึกร้างและในนี้มีระเบิดมันทำงานแล้ว

โตโต้บอกทุกคน ยุทธการกระชากคอเติมมาโวยที่ถึงขนาดใช้ระเบิดฆ่ากันเลยหรือ เติมโยนความผิดให้สมุนทั้งสอง จอห์นให้รีบไปช่วยสมพรจะดีกว่า คิมหันต์หันมาขอโทษอาโก๊ะ

“เฮ้ย ไอ้คิ้ม เอ็งอย่าบ้านะโว้ย เอ็งเป็นแค่พระเอกในจอนะไม่ใช่นอกจอ” ยุทธการปราม

“ก็แค่นักข่าวปากเสียคนนึง แถมยังเป็นคู่ปรับเอ็งอีกต่างหาก ไม่ต้องไปสนใจหรอกไอ้คิ้ม” ชาญรบช่วยห้าม
คิมหันต์ไม่สนใจกลับวิ่งไปที่ตึกร้าง อาโก๊ะร้องห้ามก็ไม่ฟัง เธอจึงตามไปด้วย คิมหันต์ไล่ให้กลับไป แต่อาโก๊ะกลับบอกว่า ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน คิมหันต์ซึ้งใจ...สมพรกำลังคร่ำครวญไม่อยากตายอย่างสิ้นหวัง พอเห็นคิมหันต์กับอาโก๊ะมาช่วยยกนั่งร้านออกก็ตกใจ คิมหันต์ดักคอไม่ต้องขอบใจเขาให้ไปขอบใจโตโต้ที่ขอให้เขามาช่วย สมพรมองมาทางอาโก๊ะ

“หมูหันไปไหน อาโก๊ะไปด้วย ผัวเมียต้องไม่ทิ้งกัน” อาโก๊ะตอบโดยไม่ต้องถาม

คิมหันต์บอกอาโก๊ะว่าเขาจะยกท่อนเหล็กออก ให้เธอลากตัวสมพรออกแล้วรีบวิ่งหนีออกไปเพราะใกล้จะระเบิดแล้ว...ข้างนอกกำลังลุ้นระทึก ที่คิมหันต์กับอาโก๊ะยังไม่ออกมา พลันระเบิดดังตูมขึ้น...ทุกคนหมอบแล้วมองไปอย่างตกใจ เห็นทั้งสองประคองสมพรฝ่าควันออกมา ระหว่างนั้น ตำรวจคุมตัวเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ไว้ที่รถ

สมพรขอบใจคิมหันต์กับอาโก๊ะอย่างยิ่ง เนริสาถามขึ้นว่า จะเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร

“ผมว่าคงไม่ยากหรอกครับ ในเมื่อเราจับเสี่ยทรงชัยได้คาที่เกิดเหตุแบบนี้ แถมลูกน้องก็ยอมสารภาพหมดว่าถูกจ้างวานให้ลงมือ” ตำรวจกล่าวกับทุกคน

“ไม่ต้องห่วงนะนายจอห์น ฉันจะช่วยนายเปิดโปงความจริงเรื่องที่เกิดขึ้น เอาให้มันเป็นข่าวใหญ่ไปเลย” สมพรรับปากจอห์นให้คลายกังวล

ทันใด สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อแองจี้แค้นใจผลักประตูรถกระแทกตำรวจล้มลง แล้วแย่งปืนมายิงใส่กลุ่มคิมหันต์ หลายนัด อาโก๊ะถลาเข้าเอาตัวบังคิมหันต์ไว้ กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้ากลางหลังอาโก๊ะทรุดลงอย่างรวดเร็ว ตำรวจกรูเข้ารวบแองจี้และแย่งปืนคืนมา แองจี้ยังคลุ้มคลั่ง

“มันเป็นความผิดของแกได้ยินมั้ยคิมหันต์ ความผิดของพวกแก ที่มาขวางทางฉันกับพ่อ แกพาอาโก๊ะมาตายคิมหันต์”

คิมหันต์ยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ประคองอาโก๊ะไว้พร่ำบอกไม่ให้เธอหลับ แต่ทุกอย่างพร่าเลือนในสายตาของอาโก๊ะและดับวูบลง

ooooooo

ทหารสองนาย ถูกส่งเข้าไปในป่าไปยังหมู่บ้านเผ่าเคอ เพื่อบอกข่าวเล่าจางว่าอาโก๊ะป่วยหนักและให้รับตัวเล่าจางออกมา กว่าจะสื่อสารกันได้ทำเอาทหารสองนายเกือบตาย

หลายวันผ่านไป จอห์นมาเยี่ยมนาวินที่บ้าน นาวินขอบใจจอห์นที่ช่วยเนริสาไว้ จอห์นหัวเราะแหะๆเพราะที่เนริสาต้องเดือดร้อนไปด้วยก็เพราะตน

“ถึงอย่างไรก็เถอะ ได้ข่าวว่าตอนเกิดเรื่อง นายปกป้องน้องสาวฉันไว้สุดฤทธิ์เลยนี่...ไม่น่าเชื่อเลยนะยัยสาว่าคนเปิ่นๆอย่างหมอนี่จะกล้าหาญขนาดนั้น”

“นั่นสิคะ เอ...แล้วว่าแต่พี่วิน จะยอมให้สากับคุณจอห์นคบกันต่อไปรึเปล่า”

“คบเป็นเพื่อนน่ะได้ แต่มากกว่านั้น ต้องขอดูความ ประพฤติก่อน”

เนริสาอมยิ้ม จอห์นดีใจเนื้อเต้น ขอบคุณนาวิน นาวินบอกให้เรียกเขาว่าพี่ได้ จอห์นยิ่งปลื้ม...เนริสาเดินออกมาส่งจอห์นกลับ เธอถอนใจที่เรื่องร้ายๆผ่านไปเสียที

“ยังไม่ทั้งหมดหรอกครับ เรื่องคดีโกงเงิน ผมกับเสี่ยทรงชัยคงต้องเจอกันในศาลอีกนาน แล้วที่สำคัญก็คือเรื่องของอาโก๊ะ”

“อาการของอาโก๊ะยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอคะ” เนริสาเห็นจอห์นส่ายหน้าอย่างหนักใจ...

แม้ท้องฟ้าภายนอกจะดูร่มรื่น แต่ภายในห้องพักอาโก๊ะดูช่างเงียบเหงาบนโต๊ะมีแต่ข่าวหนังสือพิมพ์ของอาโก๊ะ กับคิมหันต์ อาโก๊ะยังนอนหลับ คิมหันต์ก็ฟุบหลับข้างเตียง มือเขายังกุมมือเธอไว้ พยาบาลเดินเข้ามา คิมหันต์งัวเงียตื่นขึ้นมอง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณคิมหันต์ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ” พอเห็นคิมหันต์ส่ายหน้า พยาบาลจึงขอเช็ดตัวให้อาโก๊ะ

“เชิญครับ อาโก๊ะ...เดี๋ยวคุณพยาบาลเขาจะเช็ดตัวให้ ฉันจะออกไปรอข้างนอกนะ”

อาโก๊ะลืมตาขึ้น แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อะไร คิมหันต์สะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก...เขาเดินมาพบหมอในห้องเพื่อฟังผลเอกซเรย์แล้วต้องตกใจต่อว่าหมอ

“ไม่จริง ไหนหมอบอกว่าอาโก๊ะจะปลอดภัย แล้วทำไมอาโก๊ะถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่รู้สึกตัว”

“ใจเย็นๆครับคุณคิมหันต์ ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะบาดแผลที่ถูกยิงก็ไม่ได้สาหัสอะไร อาการแบบนี้ ผมว่าคงต้องศึกษากันอีกซักระยะ”

คิมหันต์ไม่อยากเชื่อ แววตาเขาเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ พยายามจะตั้งสติตัวเองให้เข้มแข็งเพื่ออาโก๊ะ เขาเข็นรถเข็นให้เธอออกมารับลมที่ระเบียง ชวนพูดคุยแต่เธอก็เหม่อลอย เขาเอากีตาร์มาเล่นเพลงที่เคยใช้ง้อเธอ แต่เธอก็ไม่ตอบสนองอะไร คิมหันต์ร้องเพลงไปได้สักพักก็หยุดเล่น จับอาโก๊ะให้หันมามองหน้าเขา

“อาโก๊ะ เธอได้ยินฉันบ้างไหม เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า ตอนนี้ฉันมีข่าวลงหนังสือพิมพ์อีกแล้วนะ แฟนคลับก็เริ่มชอบฉันเหมือนเดิม ทุกคนสนใจนายคิมหันต์คนนี้กันหมด แต่ฉันไม่มีความสุขเลย เพราะคนเดียวที่ไม่สนใจฉัน ก็คือคนรักของฉันเอง...อาโก๊ะ เวลาที่ฉันง้อเธอ เธอชอบให้ฉันเรียกว่าเมียจ๋า เธอจำได้มั้ย เมื่อก่อนฉันอายมากที่ต้องพูดคำนั้น แต่ตอนนี้ฉันไม่อายแล้วนะอาโก๊ะ เมียจ๋า...ยิ้มหน่อยได้มั้ย ยิ้มให้หมูหันนิดนึงก็ยังดี อาโก๊ะ...” คิมหันต์ร่ำไห้ออกมา

แววตาอาโก๊ะมีแต่ความว่างเปล่า คิมหันต์กอดเธอร้องไห้ ยุทธการกับชาญรบมาเห็น ยืนมองอย่างสะเทือนใจ ยุทธการตัดสินใจเคาะกระจกให้คิมหันต์รู้ตัวว่าพวกเขามา คิมหันต์ปาดน้ำตาหันมามอง...สามคนออกมาคุยกันนอกห้อง ยุทธการปลอบใจคิมหันต์ เข้าใจว่าห่วงอาโก๊ะแต่ตอนนี้โอกาสมาถึงอีกครั้ง บริษัทหนัง บริษัทละครถามหากันให้ควั่ก ทำไมถึงไม่ยอมรับงานเสียที ชื่อเสียงเงินทองไม่ได้หากันง่ายๆ มีโอกาสปลดหนี้แล้วทำไมไม่รีบคว้า

“ไม่มีดาราคนไหนมันดับแล้วโผล่มาดังรอบสองเหมือนเอ็งหรอกวะ เอ็งน่ะ โชคดีมากรู้ตัวรึเปล่า” ยุทธการย้ำเตือน
คิมหันต์กลับบอกว่าถ้าเขาเลือกได้ เขาขอแลกทุกอย่าง ชื่อเสียงเงินทอง กับการกลับมาเป็นปกติของอาโก๊ะ ชาญรบ ท้วงว่าคิมหันต์เป็นคนพูดเองว่าผู้ชาย งานต้องมาก่อน

“ครอบครัวต่างหากไอ้ชาญ ไม่ว่าเอ็งประสบความสำเร็จ แค่ไหน ถ้าเอ็งดูแลครอบครัวไม่ได้ เอ็งก็เป็นผู้ชายขี้แพ้คนนึง” คิมหันต์สวนทันควัน

ชาญรบหน้าเหวอ ดึงยุทธการมาถามว่านี่ใช่คิมหันต์แน่หรือ ยุทธการสงสัยคงโดนผีเข้า ชาญรบพยักหน้าเห็นด้วย ระหว่างนั้น จอห์นเดินเข้ามาบอกว่า เล่าจางมาแล้วพาหมอผีมาด้วย... ทุกคนพากันมาที่ห้องคนไข้ หมอผีกำลังทำพิธี สวดมนต์ สั่นกระดิ่งเหนือหัวอาโก๊ะซึ่งนอนหลับตาอยู่ สักครู่ก็หยุดและเก็บกระดิ่ง ยุทธการถามด้วยความข้องใจว่า เสร็จแล้วหรือ หมอผีตอบว่ายัง แค่สวดเรียกขวัญ กำลังจะเริ่มรักษา

“โห แค่สวดหมดไปเกือบครึ่งชั่วโมง นี่ลงมือรักษาไม่ปาไปถึงค่ำเหรอวะ” ชาญรบสงสัย

จอห์นทำเสียงชู่ว์...สองคนหุบปาก คิมหันต์ถามเล่าจางว่าลุงหมอผีรักษาได้แน่หรือ

“หมอผีเป็นทายาทสืบเชื้อสายมาจากผีฟ้าปู่เจ้าในเผ่าเคอไม่มีใครเหนือกว่าเขาอีกแล้ว”

หมอผีนั่งลงจับชีพจรอาโก๊ะด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว หลับตาลงอย่างใช้สมาธิ “เลือดลมไหลเวียนปกติ ระบบหายใจ...”หมอผีชะงักเหมือนพบอะไรบางอย่าง

“เป็นยังไงบ้างครับท่านหมอ”คิมหันต์ถามอย่างสงสัย

“ทุกคนออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะหารือกับพ่อของอาโก๊ะ”หมอผีไล่ทุกคน

คิมหันต์ลังเล เล่าจางพยักหน้าให้ออกไปก่อน พอทุกคนออกไป เล่าจางฟังหมอผีท่าทางเครียดจัด ฟังจบก็เรียกคิมหันต์ไปคุยบนดาดฟ้า คิมหันต์พลอยเครียดไปด้วยว่าเรื่องอะไร

“เรื่องสำคัญมาก ข้าอยากให้แกตัดสินใจด้วยตัวเอง ตามลำพัง”เล่าจางเน้น

คิมหันต์ตั้งใจฟัง เล่าจางเริ่มเรื่อง “ที่ผ่านมาข้าไม่เคยเห็นด้วยเลย ที่แกกับอาโก๊ะจะครองคู่กัน แต่เพราะกฎของเผ่าเคอที่สอนให้ยึดมั่นในความจงรักภักดี ข้าถึงไม่เคยขัดขวาง...แต่วันนี้ลูกสาวข้าก็เหมือนคนที่ตายไปแล้วคนนึง”

“ไม่จริงอาโก๊ะยังไม่ตาย อาโก๊ะยังมีลมหายใจ”

“วิญญาณของนางจากไปแล้ว หมอผียืนยันว่านางไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิม หมูหันแกยังหนุ่ม ยังมีอนาคต จะมาเสียเวลากับคนพิการทำไม ลูกสาวข้า ข้าขอรับผิดชอบเอง”

เล่าจางขึ้นเสียงดุ “ในฐานะพ่อ ข้าขอยืนยันตามนี้...”

คิมหันต์ยืนนิ่ง เมฆหมอกดำแผ่ไปทั่วท้องฟ้า รวมถึงในใจของเขาด้วย...เวลาผ่านไป เจ้าหน้าที่เข็นรถอาโก๊ะออกมาหน้าโรงพยาบาลพร้อมเล่าจางและหมอผี คิมหันต์ทำใจไม่ได้จะยื้ออาโก๊ะไม่ให้กลับ จอห์นต้องรั้งตัวไว้ นักข่าวมารุมสัมภาษณ์ คิมหันต์เหมือนไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียงใคร จิตใจเขาเศร้าเสียใจเดินผ่านทุกคนไปเศร้าๆ จอห์นต้องออกรับหน้านักข่าวแทน

ooooooo

แม้คิมหันต์จะกลับมาโด่งดังอย่างเดิม มีความรับผิดชอบหน้าที่การงานมากขึ้น เขาก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ จึงต้องทำงานให้เหนื่อยเพื่อลืมความเศร้า การแสดงของเขาดีขึ้น โดยเฉพาะบทเศร้าเสียใจ ฉากสุดท้ายของเรื่องเขาแสดงได้กินใจมาก นางเอกถูกยิงตาย เขากระเสือกกระสนไปกอดร่างเธอไว้ พร่ำรำพันจนทุกคนในกองร้องไห้ตามไปด้วย รวมทั้งยุทธการและชาญรบ จอห์นมองคิมหันต์อย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นนาวินเดินเข้ามาในโรงถ่าย เขาจึงสะกิดบอก

ขณะที่ทีมงานเก็บของเลิกกอง คิมหันต์กับนาวินแยกมาคุยกันตามลำพัง

“อาทิตย์หน้าผมจะไปถ่ายหนังเมืองนอก มิสเตอร์ไวท์บอกว่าไม่แน่อาจจะมีเรื่องต่อไป”

“ก็ดีสิ อยู่อย่างนี้ผมจะได้ขึ้นแท่นเป็นหมายเลขหนึ่งเหมือนเมื่อก่อน”

“คุณก็เป็นอยู่แล้วคิมหันต์ คุณเป็นไอดอลของผม มีอีกหลายเรื่องที่ผมต้องเรียนรู้จากคุณ ผมดีใจนะที่มีคุณเป็นคู่แข่ง” นาวินยื่นมือให้คิมหันต์จับแสดงความเป็นมิตร

“ผมก็เหมือนกัน สักวันเราต้องได้เจอกันอีกแน่” คิมหันต์พยักหน้ารับด้วยความจริงใจ...

เสร็จงาน จอห์นทำหน้าที่ขับรถให้คิมหันต์กลับ เขาอดชื่นชมไม่ได้ “ชีวิตคนเรามันเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยนะพี่ บทจะร้ายก็ร้าย บทจะดีก็ดี พี่รู้มั้ยคนที่ช่วยพี่ตอนเนี้ยเคยเป็นศัตรูกับพี่ทั้งนั้น พี่นาวินก็คอยหางานให้พี่ แถมยัยสมพรก็คอยเขียนข่าวเชียร์ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย”

“นั่นสิ ชีวิตคนเรามันก็แปลกดีนะ”

จอห์นเห็นคิมหันต์เศร้าลงอีก ทั้งที่ตอนนี้เขากลับมามีทุกอย่างเหมือนเดิม จึงปลอบใจชวนไปเที่ยว “พี่อยากไปไหนพี่บอกผม ไปแดนซ์ ไปคาราโอเกะเอามั้ยพี่ เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น”

“ข้าอยากไปที่อื่นวะ” คิมหันต์ฝืนยิ้ม

วันรุ่งขึ้น คิมหันต์พาจอห์นมาบ้านเด็กกำพร้า จอห์นเล่นสนุกเตะบอลกับเด็กๆ คิมหันต์ปรับทุกข์อยู่กับอาจารย์แม่
“ตอนนี้เราก็สมหวังทุกอย่างแล้วนี่ มีทั้งชื่อเสียงเงินทอง ถ้าจะหาเมียใหม่ซักคน ไม่เห็นจะยากตรงไหน...เคยถามตัวเองบ้างไหมคิมหันต์ ว่าชีวิตคนเราเกิดมาเพื่ออะไร”

“ผมอยากมีความสุขครับอาจารย์แม่” คิมหันต์ตอบเศร้าๆ

“แล้วอะไรคือความสุข เธอมองเห็นมันรึเปล่าคิมหันต์”

“ผมอยากอยู่กับคนที่ผมรัก พ่อแม่ผม เพื่อนๆ...อาโก๊ะ” แววตาคิมหันต์ดูปวดร้าว

“แต่อาโก๊ะไม่เหมือนเดิมแล้วนะ เธอบอกแม่เองว่าอาโก๊ะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว  ต่อให้อยู่ด้วยกันก็ไม่มีความหมาย...”

คิมหันต์ยืนเหม่อมองทะเล ครุ่นคิดตั้งแต่วันที่เขาได้แต่งงานกับอาโก๊ะ และเรื่องราวมากมายของเธอที่ผ่านมา จนมาถึงคำพูดที่อาโก๊ะบอกเขาว่า...ต่อให้คนทั้งโลกทรยศผู้ชายคนนี้ ดูถูกผู้ชายคนนี้แค่ไหน อาโก๊ะจะอยู่เคียงข้างเขาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งในยามมี ยามยาก ยามเจ็บไข้ได้ป่วย จะไม่ทอดทิ้งไปไหน จะใช้ชีวิตกับเขาเหมือนต้นไม้ที่มีรากเดียวกัน...เขายังจำถึงวันที่อาโก๊ะห้ามไม่ให้เขาโดดตึก “ลงมานะ อย่าโดดเลย ถ้าหมูหันตาย ก็เหมือนฆ่าอาโก๊ะไปด้วย” อาโก๊ะยิ้มทั้งน้ำตายื่นมือให้เขาพร้อมย้ำว่า ต้องสู้ๆ อย่ายอมแพ้ คำพูดนั้นชโลมใจเขาอย่างมาก

ตอนที่ 16

ในระหว่างที่คิมหันต์ยืนมองทะเล เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของนาวิน ที่ทำให้เขาต้องยอมทำทุกอย่างเพื่ออาโก๊ะ นาวินให้เขาหายตัวไปเสีย แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เขาไม่ควรอยู่ถ่วงความเจริญของอาโก๊ะกับจอห์น นาวินจะให้เงินเขามาตั้งตัว แต่เขาปฏิเสธไม่รับเงิน ขอแค่ให้นาวินรับปากจะดูแลอาโก๊ะกับจอห์นให้ดี คิมหันต์นึกถึงภาพอาโก๊ะที่ถูกนาวินลากไปขึ้นรถ แต่เธอร้องเรียกหาเขาเหมือนใจจะขาด มันสะเทือนใจเขามาก

อาจารย์แม่ให้เด็กๆมาตามเขาไปทานข้าว แล้วเอาหนังสือพิมพ์หรรษาบันเทิงให้อ่าน เขาเหนื่อยใจไม่อยากรับรู้ว่าโดนด่าอะไรอีก แต่อาจารย์แม่กลับบอกว่า

“เปล่า แต่ บก.เขาลงประกาศขอโทษเรื่องที่เคยกล่าวหาว่าเราปลุกปล้ำเขาต่างหาก แล้วที่สำคัญ เขาถอนแจ้งความแล้ว ด้วยนะ บอกว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

คิมหันต์อึ้งรีบอ่านรายละเอียดของข่าว นี่สมพรถึงขนาดลาออกเลยหรือ อาจารย์แม่ถามว่าเขาจะกลับไปยืนยันความบริสุทธิ์หรือจะซ่อนตัวแบบนี้ไปตลอดชีวิต

“ชื่อเสียงของคิมหันต์ ประจัญบาน มันป่นปี้ไปหมดแล้วครับ ผมมีแต่หนี้สิน ไม่มีอนาคต ถ้ากลับไปเพื่อนๆก็คงต้องเดือดร้อนคอยช่วยผม แล้วที่สำคัญ ผมรับปากใครบางคนเอาไว้ว่าจะไม่ปรากฏตัวอีก”

อาจารย์แม่มองคิมหันต์อย่างไม่เห็นด้วย...คิมหันต์หลบมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เพราะมีภาพอาโก๊ะถ่ายคู่กับนาวิน ข่าวว่า...นาวินรับบทป๋าดัน แจ้งเกิดนางเอกน้องใหม่ประดับวงการ...

“นาวินพูดถูก...ถ้าไม่มีเราสักคน ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น” คิมหันต์ลูบภาพอาโก๊ะเบาๆก่อนจะตัดรูปนั้นมาแปะไว้ที่ข้างหัวนอน...

การถ่ายทำเริ่มขึ้น อาโก๊ะโชว์ลีลาคิวบู๊ขั้นเทพ ทำเอามิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนซึ่งนั่งกำกับอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ถึงกับตื่นตะลึง ยิ่งถึงฉากที่นาวินถูกลอบยิง อาโก๊ะวิ่งมารับกระสุนแทน ดูซาบซึ้งกินใจ ยุทธการเผลอสั่งคัต แล้วตบมือชมว่ายอดเยี่ยมมาก ชาญรบสะกิด

“เอ่อ พี่ยุทธตื่นเถอะครับ คือตอนนี้เรายังเป็นเมืองขึ้นเขาอยู่ อย่าเพิ่งประกาศอิสรภาพเลยครับ” ชาญรบชี้ไปที่ มิสเตอร์ไวท์ที่จ้องมองอย่างเคืองๆ

ยุทธการสะดุ้ง “อ้าว ลืมตัวว่ะ เคยเป็นแต่ผู้กำกับ แหะๆ ซอรี่เด้อ...ซอรี่”

มิสเตอร์ไวท์ส่ายหน้าเอือมๆ แล้วกวักมือเรียกยุทธการไปหา ชาญรบเป็นห่วงเกรงลูกพี่โดนเล่นงาน แต่ผิดคาด ยุทธการได้รับคำขอจากมิสเตอร์ไวท์ให้ช่วยทาบทามอาโก๊ะ

“อาโก๊ะจ๋า อาโก๊ะ พวกพี่มีข่าวดีจะมาบอกล่ะตัวเอง” ยุทธการมาหาอาโก๊ะพร้อมชาญรบ

ทั้งสองบอกอาโก๊ะ ว่ามิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนให้มาถามว่าอยากไปถ่ายหนังเมืองนอกไหม นาวินท่าทางดีใจกว่ารีบถามว่าพวกนั้นจะเพิ่มบทให้อาโก๊ะหรือ

“ใช่ครับ ถ้าอาโก๊ะเซเยสเมื่อไหร่ คุณไวท์จะโทร.ไปบอกต้นสังกัดที่ฮอลลีวูดทันที”

“แต่อาโก๊ะอยากกลับบ้านนี่” อาโก๊ะยืนกรานทำเอายุทธการกับชาญรบมองหน้ากันเซ็งๆ

นาวินไม่พอใจดึงอาโก๊ะมาข้างโรงถ่ายเกรี้ยวกราดใส่ “ไม่มีทางอาโก๊ะ ฉันไม่ยอมให้เธอทำลายโอกาสของตัวเองแบบนี้หรอก”

“โอกาสอะไร อาโก๊ะไม่ต้องการ อาโก๊ะแค่อยากกลับบ้าน”

“นี่มันสำคัญมากนะอาโก๊ะ ตอนแรกคนที่ได้ไปเมืองนอกมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ถ้าผู้กำกับเขาอยากให้เธอไปด้วย ก็แสดงว่าเขาต้องการผลักดันให้เธอมีชื่อเสียง” นาวินเห็นอาโก๊ะยังเฉย จึงพยายามโน้มน้าวว่า ถ้าเธอดังเมื่อไหร่ ทุกคนจะเห็นคุณค่า คนที่เคยมองข้ามก็จะตามง้อ

“เหมือนคุณแองจี้ที่ง้อพี่นาวิน...” อาโก๊ะสวนทันควัน

นาวินชะงัก “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเนริสาเล่าอะไรให้เธอฟังบ้าง แต่ฉันทำเพื่อเธออยู่นะ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พี่นาวินก็ต้องฟังเสียงของอาโก๊ะ ไม่ใช่คนอื่น อาโก๊ะ...อยากกลับบ้าน” อาโก๊ะเน้นคำแล้วเดินหนีไปอย่างฉุนเฉียว

“ฉันว่าเธอแพ้แล้วล่ะ นาวิน...ยัยคนป่านั่นไม่มีทางรักคนอื่นหรอก นอกจากคิมหันต์” แองจี้แอบฟังอยู่นาน เข้ามาพูดเยาะๆ

“มันไม่เกี่ยวกับเธอนะแองจี้” นาวินเดือด

“ต้องเกี่ยวสิ ก็เธอเป็นดาราในสังกัดของฉันนี่นา ฉันถึงต้องดูแลเป็นพิเศษไงล่ะ”

“ฉันเซ็นสัญญาแค่สามปี ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ ฉันก็เป็นอิสระ” พูดจบนาวินเดินหนี

แองจี้เคืองแค้น ไม่มีวันที่ตนจะปล่อยเขาไปง่ายๆ...

ooooooo

วันต่อมา อาโก๊ะนัดพบจอห์นเพื่อเค้นถามว่าคิมหันต์อยู่ที่ไหน จอห์นเหนื่อยใจที่เธอไม่เชื่อว่าคิมหันต์ตายแล้วหาว่าเธอคิดมาก

“อาโก๊ะไม่ได้คิดมากแต่กำลังใช้เหตุผลต่างหาก อาโก๊ะรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีบางอย่างผิดปกติ หมูหันสั่งลานายจอห์นวันนั้น นัดอาโก๊ะวันนั้น ถูกยิงตายก็วันนั้นมันเป็นไปได้ไง”

จอห์นคิดว่ามันบังเอิญ อาโก๊ะสวนว่า...หรือไม่ก็เจตนา...จอห์นถึงกับอึ้ง อาโก๊ะพยักหน้าให้จอห์นคล้อยตาม...จอห์นเดินครุ่นคิดกลับมาที่คอนโดฯ ลุงสมเข้ามารายงานว่ามีคนมารอพบ จอห์นแปลกใจ มองไปเห็นเนริสาถือถุงขนมรออยู่ที่ล็อบบี้ เขาใจชื้นขึ้นมา

จอห์นพาเนริสาขึ้นมาบนห้อง บอกเธอว่าให้ทำใจก่อนที่จะเข้าไป เพราะเขาอยู่คนเดียวไม่มีกระจิตกระใจจะทำความสะอาดห้องเหมือนแต่ก่อน แต่พอเนริสาเข้ามา ถึงกับอึ้ง เพราะในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์เหลืออยู่เลย ทั้งจานชาม เสื้อผ้าวางสุมไว้กองโต เธอปลอบใจ

“สาเข้าใจค่ะ คุณจอห์นอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ก็ยิ่งฟุ้งซ่านไปกันใหญ่”

“นั่นสิครับ นี่ถ้ามีใครคอยเป็นเพื่อนแบ่งปันความเหงาไปบ้าง ผมก็คงไม่เป็นแบบนี้”

เนริสาช่วยจอห์นเก็บกวาดล้างจาน แล้วเอาผ้ามาซักด้วยมืออย่างไม่รังเกียจ จอห์นปลื้มตั้งใจจะสารภาพกับเธอ เขาแอบล้วงมือมุดผ่านฟองผงซักฟอกไปกุมมือเธอในกะละมัง เก๊กหล่อ

“คุณเนริสาครับ...” จอห์นหลับตาพริ้มยื่นปากจู๋ไปใกล้เนริสา

“อะไรคะ” เนริสาหน้าเหวอ

“นาทีนี้ไม่ต้องถามหรอกคุณสา ปล่อยกายใจจุ๊บุ๊จุ๊บุ๊ไปตามแรงปรารถนาเถอะครับ”

เนริสาเห็นจอห์นยื่นหน้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงเอาฟองที่มือปาดหน้าเขา จอห์นร้องลั่น

“อ้าย...คุณสา ผุยๆ แหวะ ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ เสียอารมณ์หมด”

“เชิญได้อารมณ์ไปคนเดียวเถอะค่ะ เสร็จแล้วก็เอาผ้าไปตากด้วย ทะลึ่ง” เนริสาผลักตะกร้าผ้าที่ซักเสร็จให้

จอห์นทำหน้างอนหิ้วตะกร้าผ้าไปตาก ปากก็บ่นว่าตนอุตส่าห์พลีกายให้ขนาดนี้ยังเมินอีก น้อยใจว่าตนไม่หล่อเหมือนคิมหันต์ เดี๋ยวจะไปสมัครเป็นดาราบ้าง ดังเมื่อไหร่อย่ามาง้อ พลันเห็นเสื้อตัวหนึ่งยังไม่ได้ซักตกอยู่ จึงเก็บขึ้นมาแล้วพบว่ามีจดหมายเสียบอยู่ในกระเป๋า เขาเปิดอ่านแล้วต้องตกใจ ร้องเรียกเนริสาให้มาดู

“คุณสาผมเจอแล้ว ผมเจอจดหมายสั่งเสียของพี่คิ้มครับ”

เนริสารับมาอ่านแล้วให้สงสัยอย่างยิ่ง รีบกลับมาถามนาวิน เธอยื่นจดหมายมาตรงหน้า

“จดหมายสั่งเสียของคุณคิมหันต์ที่เขียนถึงคุณจอห์นค่ะ”

“แล้วพี่ไปเกี่ยวอะไรด้วย”

“สาแค่สงสัยค่ะ เพราะจดหมายมันเพิ่งเขียนวันที่คุณคิมหันต์ถูกยิง แล้วที่สำคัญข้อความในจดหมายเขาสั่งให้คุณจอห์นไปหาพี่ ถ้ามีอะไรเดือดร้อน”

“งั้นเหรอ...”

“แถมยังฝากให้คุณจอห์นคอยเตือนอาโก๊ะให้เชื่อฟังพี่ ฮึ...นี่มันอะไรกันคะ พี่กับคุณคิมหันต์ดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่ามีข้อตกลงอะไรกัน”

“คนกำลังจนตรอก นายคิมหันต์เขาอาจสำนึกผิดขึ้นมาก็ได้”

“ไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอคะ ปุบปับจะสำนึกผิดได้ นัดเจออาโก๊ะแล้วก็ถูกยิงตายวันเดียวกัน สาว่าในจดหมายนี่ยังมีอีกหลายข้อความที่น่าสงสัย เห็นทีต้องตรวจสอบกันหน่อยแล้ว”

นาวินมองเนริสานิ่งสักพัก ก่อนจะดึงจดหมายไปฉีกทิ้ง “อย่าพูดเรื่องนี้ให้อาโก๊ะได้ยินไม่งั้นแกเดือดร้อนแน่”

กำชับกับเนริสาแล้ว นาวินแอบโทร.หาคิมหันต์เพื่อต่อว่า “คุณทำพลาดคุณคิมหันต์จดหมายของคุณน่าจะเขียนเร็วกว่านี้หน่อย ที่สำคัญข้อความในจดหมายมันไม่แนบเนียน”

คิมหันต์โวยกลับว่าเขาไม่เคยตายมาก่อน จะรู้ได้อย่างไรว่าต้องสั่งเสียแบบไหน นาวินร้อนใจเกรงจะถูกจับได้ คิมหันต์รับรองว่าเขารับปากจะหายตัวไป เขาต้องทำแน่ขอให้ดูแลอาโก๊ะกับจอห์นดีๆก็แล้วกัน...อาจารย์แม่ฟังการสนทนาของคิมหันต์ เริ่มจะเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น

นาวินวางสาย หงุดหงิดที่คิมหันต์ยังหยิ่งไม่เลิก อาปู้ เผอิญได้ยิน แปลกใจว่านาวินบ่นถึงคิมหันต์ทำไม ในเมื่อเขาตายไปแล้ว...ในขณะที่ อาจารย์แม่เข้ามาคุยกับคิมหันต์ซึ่งนั่งกลุ้มใจอยู่

“เพราะหมอนี่ใช่มั้ย เราถึงต้องแกล้งตาย”

คิมหันต์ยอมจำนนสารภาพว่า ถ้าเขาไม่ทำอย่างนี้ ทุกคน ต้องเดือดร้อน อาจารย์แม่ข้องใจทำไมต้องให้ดูแลอาโก๊ะด้วย ในเมื่อเธอรักเขา คิมหันต์เศร้าลงเพราะตอนนี้สภาพเขาไม่ คู่ควรกับเธอ เธอกำลังจะมีชื่อเสียง

“แล้วยังไง ใจคอเราจะหลบหน้าคนอื่นไปทั้งชีวิตงั้นเหรอ”

“ผมแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ครับอาจารย์แม่ ต่อไปนี้ จะไม่มีคนชื่อคิมหันต์ ประจัญบานอีกแล้ว” คิมหันต์ครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด

ooooooo

วันต่อมา นาวินพาจอห์นมากรอกใบสมัครที่บริษัทเสี่ยทรงชัย จอห์นขอบคุณที่ช่วยหางานให้เขาทำ แต่นาวินขอข้อแลกเปลี่ยน คือให้พูดกับอาโก๊ะอย่ากลับบ้าน เขาต้องการให้เธออยู่กับเขาตลอดไป จอห์นอดสงสัยไม่ได้ แต่ไม่กล้าซักถาม

เติมท้วงเสี่ยทรงชัยไม่ให้รับจอห์นเข้าทำงาน แต่พอเสี่ยบอกว่า ตนมีแผนให้จอห์นเป็นแพะรับบาป เติมรีบถาม หมายถึงเรื่องโกงเงินกองถ่ายหรือ เสี่ยทรงชัยพยักหน้ายิ้มๆ...แองจี้หอบแฟ้มบัญชีมาวางให้จอห์น อธิบายท่าทางเป็นมิตร จอห์นทึ่งที่ได้รับงานใหญ่ไม่คิดว่าเสี่ยทรงชัยจะไว้วางใจเขาขนาดนี้ แองจี้ทำเป็นกุมมือจอห์น

“เรื่องที่ผ่านมา ก็ให้มันผ่านไปเถอะจอห์น เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า” แองจี้ให้จอห์นเซ็นชื่อ จอห์นงงทำไม ต้องเซ็น แองจี้อ้างว่า “เซ็นรับรองว่านายเป็นคนทำบัญชีพวกนี้ เพราะถ้ามีคนทำหลายคน ฝรั่งเขาอาจจะสับสนก็ได้ แล้วที่สำคัญ บัญชีงวดต่อๆไป พอทำเสร็จแล้วก็ให้มาส่งฉัน ฉันจะเป็นคนส่งให้พวกฝรั่งเอง”

จอห์นทำหน้าลังเล แองจี้ยิ้มให้ก่อนจะถามว่าไม่เชื่อใจตนหรือ จอห์นยิ้มตอบแต่ดูแห้งๆ

ด้านคิมหันต์ อาจารย์แม่พามาฝากฝังที่อู่แท็กซี่แห่งหนึ่ง เขาต้องพลางตัว สวมหมวก สวมแว่น ติดหนวดเพื่อไม่ให้คนจำได้ ตกลงกับเจ้าของอู่ไม่เปิดเผยฐานะ และใช้ชื่ออาจารย์แม่เป็นคนเช่ารถ คิมหันต์ซึ้งน้ำใจขอกลับไปช่วยงานที่บ้านเด็กกำพร้าทุกวันเสาร์ อาทิตย์

ตลอดเวลาที่คิมหันต์ตระเวนขับรถไปทั่วเมือง อาโก๊ะ กลับกลายเป็นดารา ถูกนักข่าวรุมสัมภาษณ์ มีชื่อเสียงโด่งดังมากขึ้น คิมหันต์เปล่าเปลี่ยวเหงา มองไปทางไหนก็เห็นแต่ โปสเตอร์หนังที่อาโก๊ะแสดงคู่กับนาวิน ข่าวคราวในหน้าหนังสือพิมพ์และคัตเอาต์โฆษณาของเธอ โดยไม่รู้เลยว่าอาโก๊ะ ไม่ได้มีความสุขกับชีวิตแบบนี้เลย

ooooooo

อากิ๊กหอบชะลอมใส่ไก่นั่งรถทัวร์มากับมังลาอย่างทุลักทุเล ถึงท่ารถ มังลาบ่นว่าจะหอบมาทำไม อากิ๊กย้อนว่า ไก่เป็นอาหารชั้นเลิศของเผ่า ตนตั้งใจ เอามาฝากอาโก๊ะ หรือมังลาเห็นว่าอาโก๊ะพิเศษกว่าคนอื่นถึงเอามาฝากไม่ได้ มังลาถอนใจจะบอกว่าในเมืองอาหารดีๆมีมาก

“ก็ที่นี่มันในเมือง ที่ข้าจะพูดก็คือว่า...อาโก๊ะ...สวยจัง” มังลาเหลือบไปเห็นคัตเอาต์

“อะไรนะ นี่แกกล้าชมอาโก๊ะต่อหน้าข้าเลยเหรอ” อากิ๊กโวย แต่พอมองไปตามมือที่มังลาชี้ เห็นอาโก๊ะถ่ายโฆษณาบนคัตเอาต์คู่กับนาวินก็ตะลึง “อาโก๊ะจริงๆด้วย อาโก๊ะเป็นดารา”

มังลาเชื่อว่าคิมหันต์คงดันอาโก๊ะขึ้นมาให้เป็นดารา จะได้มีหน้ามีตา เขาอดชมเธอไม่ได้อากิ๊กเคืองบอกให้มังลา ไปแต่งงานกับอาโก๊ะ มังลารีบง้ออย่าคิดมาก แล้วชวนไปหา อาโก๊ะเร็วๆเขาตรงมาที่รถแท็กซี่คันหนึ่ง

“นี่พี่ชาย ช่วยไปส่งข้าหน่อยได้มั้ย” มังลาชี้ไปที่ภาพอาโก๊ะว่าพวกตนจะไปบ้านคิมหันต์

โชเฟอร์ตกใจเมื่อเห็นมังลากับอากิ๊ก เพราะเขาคือคิมหันต์ มังลาคิดว่ากลัวพวกเขาจึงรีบบอกว่าตนมีเงินไม่ต้องห่วง คิมหันต์ก้มหน้าหลบๆบอกมังลาว่า

“เสียใจด้วยนะคุณ แต่ดาราที่ชื่อคิมหันต์น่ะ เขาตายไปแล้ว”

สองคนตกใจมากรีบถามว่าตายได้อย่างไร คิมหันต์ตอบโดยไม่สบตาว่า หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าถูกเจ้าหนี้สั่งฆ่า ตายมานานราวอาทิตย์กว่าแล้ว อากิ๊กกระซิบมังลาว่ารู้สึกคุ้นหน้าโชเฟอร์แต่มังลาสงสัยว่าทำไมไม่ยอมสบตา ทั้งสองนั่งรถคิมหันต์ไป โดยคิมหันต์บอกว่าจะไปส่งที่บ้านนาวิน มังลาแกล้งถามว่าดูท่ารู้จักทางดี คิมหันต์อ้างว่า นาวินเป็น ดาราดัง อากิ๊กนึกขึ้นได้

“เดี๋ยวก่อนนะ นี่แปลว่าพอไอ้หมูหันเอ๊ย คิมหันต์ตาย อาโก๊ะก็ย้ายมาอยู่กับผู้ชายอีกคนเหรอ” อากิ๊กตะลึงเมื่อเห็นโชเฟอร์หยักหน้า

พอมาถึงบ้านนาวิน เงินมังลามีไม่พอจ่ายค่าแท็กซี่ จึงบอกให้รอเดี๋ยว อากิ๊กตะโกนเรียกอาโก๊ะหน้าบ้าน คิมหันต์ตกใจรีบบอกว่าไม่เป็นไรแล้วจะออกรถ มังลาดึงไว้ คิมหันต์บอกว่ามีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น มังลาไม่ยอม เผ่าเคอถือกฎบุญคุณต้องทดแทน ค่าโดยสารต้องชำระ

อาปู้กับอาโก๊ะได้ยินเสียงเรียก โผล่หน้าออกมา พอเห็นอากิ๊กก็ดีใจโผกอดกระโดดโลดเต้น คิมหันต์กลัวอาโก๊ะเห็นแล้วจำได้ รีบแกะมือมังลาออก

“คนไทยเหมือนกันไม่ต้องเกรงใจ ปล่อยซะทีสิโว้ย จะไปแล้ว” คิมหันต์ออกรถไปทันที

อากิ๊กโวยวายเพราะลืมชะลอมไก่ไว้ในรถ...คิมหันต์ปาดเหงื่อเมื่อขับรถหนีออกมาได้ พลันต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงไก่ตีปีกอยู่เบาะหลัง

เย็นวันนั้น นาวินกลับเข้าบ้าน ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอาโก๊ะกับพวกสรวลเสเฮฮากันอยู่ในห้องรับแขก นาวินได้ยินอากิ๊กพูดว่า เสียดายที่อาโก๊ะกลับไปร่วมงานแต่งงานของตน กับมังลาไม่ได้ อาปู้ถามแทนว่าทำไม อากิ๊กอธิบายว่า

“ตามกฎของเผ่าเคอ สตรีที่กำลังไว้ทุกข์ให้สามี จะไปร่วมงานมงคลไม่ได้”

“ต้องได้สิ เพราะข้าเชื่อว่าหมูหันยังไม่ตาย แล้วอีกอย่าง งานถ่ายหนังของข้าก็จวนจะเสร็จแล้วด้วย ข้าตั้งใจว่าจะกลับไปที่หมู่บ้านพร้อมกับพวกแก” อาโก๊ะแย้ง

“อ้าว แล้วเรื่องไอ้หมูหันล่ะ แกจะไม่รอฟังข่าวของมันก่อนเหรอ” มังลาถาม

“ถ้าหมูหันยังมีชีวิตอยู่ ข้าเชื่อว่ามันจะต้องไปหาข้า” อาโก๊ะมั่นใจ

อาปู้ดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียที นาวินเครียด เขาไม่มีวันยอมปล่อยอาโก๊ะไปแน่...นาวินกลับออกมา ไปนั่งดื่มคลายเครียดที่ผับแห่งหนึ่ง สาวๆพากันมองและกระซิบกระซาบกันใหญ่เพราะนาวินกำลังดัง แต่จู่ๆก็มีสาวคนหนึ่งมานั่งข้างๆ เขาแปลกใจหันไปมอง พบว่าเป็นแองจี้

ตอนที่ 15

ได้ยินนาวินคุยกับอาโก๊ะแล้ว อาปู้ข้องใจจนต้องมาถามเนริสาว่า ทำไมนาวินถึงอยากได้ตัวอาโก๊ะทั้งที่เป็นเพียงสาวชาวป่าธรรมดา เนริสาวิเคราะห์ว่า

“บางอย่างเงินมันซื้อไม่ได้นะอาปู้ พี่นาวินน่ะเคยถูกผู้หญิงทรยศและทำร้ายจิตใจมาก่อน พอมาเห็นอาโก๊ะที่ภักดีต่อคุณคิมหันต์ ก็เลยรู้สึกประทับใจ แล้วก็อยากได้คนรักแบบนั้นบ้าง”

อาปู้เสียดายที่นาวินมาเจอกับอาโก๊ะช้าไป แต่เนริสาเห็นว่า คู่ชีวิตก็เหมือนเสื้อผ้า ถึงดีและสวยแต่ก็ใช่จะเข้ากับเราได้เสมอไป อาปู้คิดตามพยายามทำความเข้าใจ...

ขณะที่เล่าจางทำแผลใส่ยาสมุนไพรให้มังลา เขารู้สึกตัวขึ้นมาร้องเรียกอากิ๊ก เล่าจางบอกว่าอากิ๊กตากฝนมากไปจึงป่วย ต้องนอนพักฟื้นหลายวัน มังลาเป็นห่วงวิ่งมาหาอากิ๊กที่กระท่อมเห็นเธอไอค่อกแค่กตุ๋นไก่อยู่หน้าเตา มังลาเอ็ดว่าป่วยอยู่จะทำไปทำไม อากิ๊กตอบว่าเดี๋ยวจะนอนขอต้มสมุนไพรให้เขาก่อน แผลจะได้หายไวๆ มังลาอึ้ง

“แผลของข้า...นี่แกไม่สบาย แล้วยังมาห่วงแผลข้าอีกเหรอ ไม่ต้องทำแล้ว ข้ายอมแล้ว” มังลาดึงอากิ๊กลุกขึ้นมากอด “ข้าจะแต่งงานกับแกอากิ๊ก ข้ารักแก...เป็นเมียข้านะอากิ๊ก”

อากิ๊กยืนตะลึง มังลาย้ำว่าเขาเอาจริง อากิ๊กพยักหน้า “เอาก็เอา เอ๊ย ตกลง แต่งก็แต่ง”

เล่าจางตามมาเห็นสองคนกอดกันก็ยิ้มปลื้มใจ หวนนึกถึงอาโก๊ะว่าจะมีความสุขแบบนี้ไหม แล้วหนักใจว่าคิมหันต์จะปลอดภัยหรือเปล่า...

หลายวันต่อมา...นาวินพาอาโก๊ะมาฟิตติ้งแล้วเทสต์หน้ากล้องกับบทบาทที่เธอต้องเล่น ท่าทางอาโก๊ะตื่นเต้นมาก แองจี้หมั่นไส้พูดจาทับถมกดดันให้อาโก๊ะยิ่งประหม่า นาวินคอยออกรับแทน ยุทธการกับชาญรบได้รับมอบหมายจากเสี่ยทรงชัยให้เป็นผู้ช่วยมิสเตอร์ไวท์โดยมีเติมคอยควบคุมอีกที เติมได้ทีวางก้ามใส่ สองคนต้องยอมเป็นเบี้ยล่างไปก่อนอย่างเจ็บใจ

อาโก๊ะฟังมิสเตอร์ไวท์อธิบายฉากที่ต้องแสดง โดยมิสเตอร์คลีนเป็นคนแปลอย่างรวดเร็ว สุดท้ายถามว่าสงสัยตรงไหนบ้าง อาโก๊ะทำหน้าเจื่อนๆตอบว่า ตั้งแต่ต้นเลย ตนฟังไม่ทัน สองคนถึงกับผงะ นาวินแต่งตัวอยู่ชะเง้อมองอาโก๊ะด้วยความเป็นห่วง แองจี้หมั่นไส้เข้ามาแขวะ

“ต่อให้เล่นบทบู๊ดีแค่ไหน แต่ถ้าเล่นบทพูดไม่ได้ มันก็จบ”

“รู้สึกว่าคุณจะเอาใจช่วยอาโก๊ะเหลือเกินนะแองจี้อิจฉาหรือไง”

“ทำไมฉันต้องอิจฉานังเด็กนั่น กะอีแค่คนป่าที่บังเอิญโชคดี มีคนคอยผลัก...คอยดัน”

“อาโก๊ะเป็นคนดี ใครๆก็รักเธอ และอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ในขณะที่บางคนดูเหมือนจะตรงกันข้าม ทั้งชีวิตทั้งจิตใจมีแต่จะต่ำลงไปทุกที” นาวินพูดกระทบแองจี้

“ฉันเหนือกว่ามันทุกอย่าง คุณก็น่าจะรู้นะนาวิน มันทำให้คุณคลั่งเหมือนที่เคยคลั่งฉันไม่ได้หรอก” แองจี้พูดแทงใจ

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยแองจี้ อาโก๊ะกำลังจะมีชื่อเสียง ทุกคนจะต้องชอบเธอ ส่วนคุณ...ก็คงต้องเหมือนนายคิมหันต์ อดีตแฟนของคุณ ตกกระป๋อง ไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ”

แองจี้โกรธจัด มองนาวินอย่างอยากจะกินเลือดกินเนื้อ... มิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนนำอาโก๊ะมาเริ่มเข้าฉาก ทุกคนหันมาสนใจ ยุทธการกับชาญรบทึ่งเมื่อเห็นอาโก๊ะแต่งเนื้อแต่งตัว

พอเข้าฉาก เป็นฉากที่อาโก๊ะต้องร้องไห้ขอร้องนาวินอย่าทิ้งตนไป อาโก๊ะเล่นแข็งทื่อไม่ได้อารมณ์ จนมิสเตอร์ไวท์หงุดหงิด แองจี้เข้ามาถากถาง นาวินขอโอกาสเทรนอาโก๊ะ

สักครู่ สองคนออกมาหน้าโรงถ่าย นาวินสอนอาโก๊ะไม่ใช่แค่ท่องบทเท่านั้น การแสดงต้องสื่ออารมณ์

“นึกถึงเวลาที่เธอต้องอยู่คนเดียวสิอาโก๊ะ นึกถึงตอนที่เธอถูกทิ้ง เพราะคนที่เธออยากอยู่ด้วย เขาไม่ต้องการเธอ”

คำพูดนั้นกระแทกใจอาโก๊ะอย่างแรง ฉะนั้นเมื่อถึงเวลาเข้าฉาก อาโก๊ะจึงแสดงอารมณ์และคำพูดออกมาได้เหมือนจริง ทำเอาแองจี้ ยุทธการ ชาญรบตาค้าง มิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนปรบมือชมเชยยกใหญ่ อาโก๊ะยังสะอื้นไห้ไม่หยุดจนนาวินมองอย่างสะกิดใจ

ooooooo

แม้จะตกอับแต่ใจยังสู้ คิมหันต์มาของานเพื่อนรุ่นน้องที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง ขอทำงานเบื้องหลัง เป็นผู้ช่วยผู้กำกับหรืออาร์ตไดเร็กเตอร์ก็ได้ แต่ได้รับการปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า ไม่อยากมีปัญหากับเสี่ยทรงชัย

คิมหันต์นั่งปรับทุกข์กับจอห์น คงถึงเวลาที่เขาต้องออกจากวงการแล้ว ทันใดมีเสียงกรี๊ดดังขึ้นพร้อมกับวัยรุ่นวิ่งกรูกันมา จอห์นบอกให้คิมหันต์เก๊กท่าดีๆ แฟนคลับมา แต่แล้วทุกคนกลับวิ่งเลยเขาไปที่หน้าจอทีวีของร้าน

“นี่ไงเธอ โฆษณาตัวใหม่ของนาวิน สินสมุทร อ๊าย...เท่เป็นบ้าเลยนะเธอ...”

“จริงด้วย ผู้หญิงที่ถ่ายคู่กันก็น่ารักเนอะ”

“เอ๊ะใช่คนนี้รึเปล่า ที่เขาลือว่าเป็นเมียเก็บของนายคิมหันต์”

“อี๋ ข่าวลือย่ะ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันไม่มีทางเอานายหื่นคิมหันต์ทำสามีหรอก ซุปตาร์ภาษาอะไร ปล้ำได้กระทั่งนักข่าว” กลุ่มวัยรุ่นเม้าท์แตกกันให้สนั่น

จอห์นสงสารคิมหันต์จึงชวนกลับ รถคิมหันต์มาจอดหน้าคอนโดฯ สองคนลงจากรถ เห็นคนงานช่วยกันขนเฟอร์– นิเจอร์และเครื่องไฟฟ้าผ่านไป สองคนสังเกตเห็นว่าเหมือนของในห้องตน ชักหลายชิ้นเข้า จึงถามคนงานว่าขนมาจากห้องไหน คนงานบอกเลขห้องซึ่งเป็นห้องคิมหันต์

“ก็มันห้องของผม ของพวกนี้ก็ของผม” คิมหันต์ตกใจ

“ผมก็ไม่รู้ เขาจ้างผมมาขนเฉยๆ คุณสงสัยอะไรก็ไปถามคนจ้างเขาละกัน” คนงานตอบ

เจ้าหน้าที่ธนาคารเข้ามายื่นเอกสารให้คิมหันต์ “นี่ครับ บริษัทหนังของคุณไพโรจน์ที่เพิ่งปิดกิจการไป ติดหนี้เราจำนวนถึงแปดล้านด้วยกัน...แล้วนี่ครับ สัญญาที่คุณทำไว้กับบริษัทของคุณไพโรจน์ในฐานะหุ้นส่วน ซึ่งระบุชัดเจนว่า คุณยินดีรับผิดชอบหนี้สินของบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้น”

คิมหันต์รับเอกสารมาดูมือไม้สั่น จอห์นถามว่าจริงหรือ คิมหันต์พยักหน้าช้าๆพลันเจ้าหน้าที่เห็นกุญแจรถในมือจอห์น จึงมองตาเป็นมัน คิมหันต์สังเกตเห็นรีบกระซิบบอกจอห์นให้เผ่น จอห์นงง คิมหันต์บอกพวกเขาจะยึดรถให้รีบหนี สองคนโยนกุญแจสลับกันไปมาหลบหลีกเจ้าหน้าที่และคนงานที่มาขวาง สุดท้ายก็พลาดตกไปอยู่ในมือเจ้าหน้าที่ธนาคาร...คิมหันต์กับจอห์นยืนมองรถที่ถูกยึดไปอย่างอาลัย สองคนกลับเข้ามาในห้องที่ว่างเปล่า โชคดีที่ยังเหลือกระติกน้ำร้อน จึงใช้ต้มบะหมี่สำเร็จรูปกินได้

ลุงสมมาเคาะห้อง ขอโทษที่ต้องเปิดห้องให้คนมายกของเพราะเจ้านายสั่ง คิมหันต์เข้าใจ ลุงสมยื่นจดหมายให้อีกฉบับ เป็นจดหมายที่ทางคอนโดฯเชิญย้ายออกภายในสิ้นเดือนนี้ คิมหันต์ฝืนยิ้มเศร้าๆให้ลุงสม จอห์นตกใจแล้วจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะนี่

ooooooo

ยังคาใจจากฉากเทสต์หน้ากล้องที่อาโก๊ะแสดงได้สมจริง กลับมาบ้าน นาวินหยั่งเชิง ไม่น่าเชื่อว่า อาโก๊ะจะทำให้ผู้กำกับปลื้มได้ขนาดนั้น เธอต้องดังแน่ๆ อาโก๊ะตอบว่า ตนไม่ต้องการแบบนั้น เพราะตั้งใจว่า ถ่ายเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่จะกลับบ้าน  นาวินหงุดหงิดทันที

“จนป่านนี้เธอยังคิดแบบนั้นอยู่อีกเหรออาโก๊ะ ตอนนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ เธอกำลังมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ”

“อาโก๊ะไม่เหมือนพี่นาวิน สิ่งที่อาโก๊ะต้องการไม่มีอะไรมาชดเชยได้หรอก”

อาโก๊ะเดินหนีเข้าบ้านขึ้นห้อง นาวินตามมารั้งไว้ ถามด้วยความข้องใจ

“ตอนที่เทสต์หน้ากล้อง เธอร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงนายคิมหันต์ใช่มั้ย”

“อาโก๊ะจะคิดถึงใครมันก็เป็นเรื่องของอาโก๊ะ พี่นาวิน ไม่เกี่ยว”

นาวินโกรธ ผลักประตูห้องเข้ามา อาโก๊ะตกใจถอยหนี “ฉันเหรอไม่เกี่ยว ที่ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข มีชีวิตที่ดีขึ้น ขนาดนี้ฉันยังไม่เกี่ยวอีกงั้นเหรอ”

“อาโก๊ะเห็นพี่นาวินเป็นพี่ชาย”

“เลิกแกล้งโง่ซะทีเถอะอาโก๊ะ เธอก็รู้ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ ทำไมต้องเล่นตัวด้วย ฉันสู้นายคิมหันต์ไม่ได้ตรงไหน หรือเพราะเธอแต่งงานกับมัน ก็เลยไม่กล้ารักคนอื่น”

“ไม่จริง ที่อาโก๊ะรักหมูหันก็เพราะอาโก๊ะชอบ อาโก๊ะ ไม่เคยเอาหมูหันไปเปรียบเทียบกับใคร หรือว่าแทนที่ใคร” อาโก๊ะถอยหนีจนชนขอบเตียง

นาวินคว้ามือเธอไว้ “เธอยังไม่เข้าใจอาโก๊ะ หมอนั่นไม่เหมาะกับเธอ ฉันต่างหากที่ควรเป็นเจ้าของเธอ เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะเราเหมือนกัน เราต้องการความจงรักภักดีจากคนที่เรารักซึ่งฉันหาไม่ได้จากแองจี้ และเธอก็หาไม่ได้จากคิมหันต์”

อาโก๊ะพยายามสะบัดมือออกจากนาวิน แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอด อาโก๊ะดิ้นรนร้องให้ปล่อย เนริสากับอาปู้เข้ามาห้าม นาวินตกใจแต่ยังไม่ยอมปล่อยอาโก๊ะ กลับบอกไปว่าเขากับอาโก๊ะมีเรื่องต้องตกลงกัน อาปู้ช็อกไม่คิดว่านาวินจะเป็นคนแบบนี้ เนริสาขอให้นาวินปล่อยอาโก๊ะและออกไปจากห้องนี้ นาวินเข่นเขี้ยวมองอาโก๊ะอย่างเจ็บแค้น

“มันไม่จบแค่นี้หรอกอาโก๊ะ ต้องไม่ใช่แบบนี้แน่” นาวินผละออกไป

เนริสาตามพี่ชายออกไปที่ริมสระน้ำ นาวินขอร้องอย่าเพิ่งพูดอะไร เขาไม่พร้อมจะฟัง

“นี่พี่ไม่รู้ตัวเหรอคะ ว่าพี่เปลี่ยนไปมากแค่ไหน”

“พี่บริสุทธิ์ใจกับอาโก๊ะ พี่ผิดด้วยเหรอ”

“แบบนี้เขาไม่เรียกว่าบริสุทธิ์ใจแล้วค่ะพี่วิน แล้วมันก็ไม่ใช่ความรักด้วย พี่แค่ต้องการครอบครองอาโก๊ะเพื่อชดเชยอดีตของตัวเอง”

“พี่รักอาโก๊ะต่างหาก”

“ไม่จริงพี่รักคุณแองจี้ พี่ลืมคุณแองจี้ไม่ได้ก็เลยใช้อาโก๊ะเป็นเครื่องมือ พี่เป็นคนเห็นแก่ตัว” ขาดคำ นาวินพลั้งมือตบหน้าเนริสา เธอน้ำตาไหลพราก “นี่ไงคะ ที่สาบอกว่าพี่ชายของสาเปลี่ยนไป” เนริสาร้องไห้วิ่งเข้าบ้านไป

นาวินทรุดนั่งอย่างเสียใจและสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น...

อาปู้ปลอบใจอาโก๊ะอยู่ในห้อง ทั้งที่แปลกใจทำไมนาวินถึงเปลี่ยนไป อาโก๊ะบอกว่า คนเมืองก็แบบนี้ เมื่อถูกด้านมืดเข้าครอบงำจิตใจก็จะเปลี่ยนไป เพราะมีแต่สิ่งยั่วยุ ตนไม่อยากเป็นแบบนี้ เมื่อถ่ายหนังเสร็จ ตนจะกลับบ้าน อาปู้ เห็นด้วยอย่างไม่ลังเล

ooooooo

ทั้งเสี่ยทรงชัยและแองจี้ตกใจเมื่อรู้ว่า มิสเตอร์ไวท์จะเพิ่มบทให้อาโก๊ะอีกสองสามฉากเพราะพอใจที่แสดงออกมาดี แองจี้แค้นใจ แต่เสี่ยทรงชัยคิดได้ว่าดีเหมือนกัน

“ปล่อยให้นังโก๊ะมันก่อปัญหาไป ฝรั่งจะได้วุ่นวายไม่มาสนใจเรื่องที่เราโกงเงินมัน ที่สำคัญตอนนี้เราต้องหาแพะมาเตรียมไว้ก่อน”

เติมฟังแล้วเข้าใจว่าเสี่ยทรงชัยอยากกินข้าวหมกแพะ เสี่ยทรงชัยตวาดเรียกสติให้ตั้งใจฟังว่า เขาต้องการแพะ รับบาป แองจี้คิดตาม...

ในขณะที่คิมหันต์หมดอาลัยตายอยาก มาเดินเล่นริมน้ำในสวนสาธารณะคิดถึงอาโก๊ะ สมพรตามมาสัมภาษณ์อย่างเยาะๆ คิมหันต์เหนื่อยหน่ายย้อนถาม

“คุณตามผมมานานเกินไปแล้ว หมดเวลาไปกับเรื่องราวของผมจนลืมไปว่า คนที่คุณน่าจะสนใจมากที่สุด ก็คือตัวคุณเอง...ข่าวสารของคุณ เรื่องราวของคุณ ชีวิตส่วนตัวของคุณมันหายไปไหนหมด คุณเคยสงสัยบ้างรึเปล่า ผมจำได้ว่าเคยขอโทษคุณไปแล้วสำหรับเรื่องที่ผ่านมาแต่มันคงไม่ชัดเจนเท่าไหร่ เอาเป็นว่าคราวนี้ผมจะขอโทษคุณอีกครั้งอย่างเป็นทางการละกัน”

คิมหันต์กุมมือสมพร กล่าวขอโทษอย่างจริงใจ สมพรตกตะลึงมองหน้าคิมหันต์ที่ยิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป สมพรเรียกสติตัวเองกลับมา ตะโกนไล่หลังเขาไปว่า อย่าคิดว่าทำหล่อใส่แล้วตนจะเลิกทำข่าวนะ คิมหันต์ไม่สะทกสะท้าน เดินหายไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้า...

จอห์นออกมาพบกับเนริสาที่ร้านประจำ เนริสาปรับทุกข์เรื่องที่นาวินเปลี่ยนไป จอห์นกลับถามว่า ถ้าอาโก๊ะอยู่กับนาวินแล้วมีความสุข มันก็ลงตัว แต่เนริสาเชื่อว่า อาโก๊ะ ยังรักคิมหันต์

“พี่คิ้มเขาไม่เหลืออะไรแล้วนะครับคุณสา ถ้าคุณห่วงอาโก๊ะก็ช่วยหาทางให้อาโก๊ะลืมพี่คิ้มเถอะครับ”

เนริสาถอนใจ แล้วนึกได้ถามทุกข์สุขของจอห์นกับคิมหันต์ จอห์นยิ้มๆไม่พูดอะไร เวลาผ่านไป จอห์นเดินมาส่งเนริสาขึ้นรถ เธอตัดสินใจยื่นซองเงินใส่มือเขา

“ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ สารู้ว่าคุณกับคุณคิมหันต์กำลังเดือดร้อน”

จอห์นไม่รับ เนริสาต่อว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาหยิ่ง จอห์นกุมมือเนริสา พูดอย่างหนักแน่นว่าแค่เธอห่วงเขา เขาก็พอใจแล้ว เรื่องอื่นเขาจัดการได้

“ผมรู้ว่าในสายตาของคุณ ผมไม่ใช่ผู้ชายที่เข้มแข็ง ผมไม่มีความเป็นผู้นำ แต่หลังจากนี้ไป ผมจะไม่ทำให้คุณสาต้องรู้สึกแบบนั้น ผมจะพิสูจน์ให้คุณสาเชื่อมั่นในตัวผม”

เนริสาฟังแล้วรู้สึกประทับใจในตัวจอห์นมากขึ้น

ooooooo

พยายามปลงกับเรื่องที่เกิดขึ้น คิมหันต์ก้มหน้าเก็บเสื้อผ้ากับของที่เหลือใส่กระเป๋าเตรียมย้ายออก อาจารย์แม่โทร.เข้ามาถามทุกข์สุขกับข่าวที่ออกมา คิมหันต์ว่าเป็นข่าวลือเหมือนเคย ไม่ต้องกังวลใจอะไร อาจารย์แม่เพียงจะบอกว่ายังไม่ได้รับเงินของเดือนนี้ ถ้าขัดสนก็ไม่ต้องส่งมาแต่คิมหันต์กลับบอกว่า เขาวุ่นกับงานแล้วจะให้จอห์นจัดการโอนไปให้

พอวางสายไม่ทันไร นาวินก็โทร.เข้ามาอีกคน เพื่อบอกว่ามีเรื่องต้องตกลงกัน นาวินนัดคิมหันต์มาพบที่โรงหนังกลางดึก คิมหันต์หวาดหวั่นเกรงคนจะเห็น พลันมี รปภ.

หน้าเหี้ยมเข้ามาบอกว่านาวินรออยู่ คิมหันต์เดินตามไปหานาวินที่นั่งอยู่ตรงหน้าห้องขายตั๋ว แกล้งทัก จะเลี้ยงหนังรอบดึกหรือ นาวินตอบว่า อยากชวนเหมือนกันถ้าไม่โดนถอดไปเสียก่อน

“เจ๊งสนิทเลยสินะ หนังฉันได้เงินมาตลอด จนกระทั่งได้มาแสดงร่วมกับนาย”

“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นซะทีเถอะคุณคิมหันต์ ตอนนี้คนอย่างคุณไม่ว่าทำอะไรก็เจ๊งทั้งนั้นแหละ”

“สรุปว่าเรียกมาด่าหรือไง”

“ตอนนี้นายกำลังถังแตก อีกไม่นานต้องโดนฟ้องล้มละลายแน่ ไหนจะคดีที่นายปล้ำนักข่าวสมพร เขาคงไม่ยอมปล่อยนายไปง่ายๆ”

คิมหันต์ไม่กลัวเพราะตนไม่ได้ทำอะไรผิด นาวินพูดแทงใจว่าตอนนี้เขาเหมือนตายทั้งเป็นด้วยซ้ำ คิมหันต์ชะงักถามตรงๆว่าต้องการอะไร

“นายก็รู้ว่าฉันรักอาโก๊ะ แต่เธอลืมนายไม่ได้ ถ้านายยอมไปจากเธอ...”

นาวินพูดไม่ทันจบ คิมหันต์ลุกเดินหนี รปภ.คนเดิมเข้ามาขวางหน้า คิมหันต์หันไปถามนาวินว่านี่เป็นแฟนคลับคนหนึ่งหรือ

“เงินทำได้ทุกอย่าง นายก็รู้ นายเองก็เหมือนกัน ตอนนี้ นายไม่เหลืออะไรแล้ว แถมนายยังมีภาระต้องส่งเสียที่บ้านเด็กกำพร้าอีก หรือว่านายจะเถียง”

“อย่าเอาเงินมาฟาดหัวฉันซะให้ยาก ฉันไม่ยอมนายหรอก”

“คิมหันต์ ฉันรักอาโก๊ะจริงๆ ฉันต้องการที่จะปกป้องเธอ ทำให้เธอมีความสุข แต่หนึ่งในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเธอมากที่สุด ก็คือการแต่งงานกับคนอย่างนาย...ฉันไม่ขอให้นายทำเพื่อฉัน แต่กำลังขอให้นายทำเพื่ออาโก๊ะ แล้วก็คนอื่นที่อยู่รอบข้างนายตอนนี้ คนที่บ้านเด็กกำพร้า รวมทั้งนายจอห์น เพื่อนของนาย นายอยากเห็นเขาอดตายหรือไง”

คิมหันต์เริ่มมีท่าทีอ่อนลง ฟังอย่างสะเทือนใจ

ooooooo

หมู่บ้านเผ่าเคอ จัดพิธียกครูให้หมอผีทำนายกำหนดวันแต่งงานของมังลากับอากิ๊กตามธรรมเนียม หมอผีทำนายออกมาว่าอีกสิบสามราตรี อากิ๊กยิ้มหน้าบาน แต่พอคล้อยบ่าย อากิ๊กได้ยินเพื่อนๆคุยเรื่องของตนว่า คิดไม่ถึงจะได้แต่งงานกับมังลาเพราะมังลารักอาโก๊ะมาตลอด

อากิ๊กสะเทือนใจ มาบอกมังลาให้ยกเลิกการแต่งงาน มังลาตกใจไม่ทันแต่งจะเลิกได้อย่างไร อากิ๊กบอกว่าไม่อยากให้เขามาเสียใจภายหลัง ถ้าอาโก๊ะกลับมา มังลาปลอบ

“อากิ๊ก คนที่ข้าเลือกคือแกนะ ไม่ใช่อาโก๊ะ ต่อให้

อาโก๊ะอยู่ที่นี่ ข้าก็จะไม่ยกเลิกการแต่งงานของเราเด็ดขาด แกเชื่อใจข้านะ” มังลากอดอากิ๊กไว้ แต่ในใจก็หวั่นไหวไม่น้อย...

ตอนที่ 14

ทนไม่ไหว เนริสานัดจอห์นออกมาปรับทุกข์ ว่า ตนเหลืออดแล้วที่คิมหันต์ไม่ออกมาแสดงความรับผิดชอบกับเรื่องที่อาโก๊ะ เข้าใจผิด จอห์นจึงอธิบายให้ฟังว่า

“ไม่ได้หรอกครับคุณสา ที่พี่คิ้มทำทุกอย่างไปก็เพื่อให้อาโก๊ะตัดใจนะครับ ถ้าขืนอาโก๊ะรู้ความจริงก็คงไม่ยอมไปจากพี่คิ้มแน่”

“แล้วสาล่ะคะ สาถูกใช้เป็นเครื่องมือ ทั้งๆที่ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย”

“ต้องเกี่ยวสิครับ เพราะคุณนาวินพี่คุณสา ชอบอาโก๊ะ อยู่เหมือนกัน แถมคุณสาเองก็...ก็อยากอยู่ใกล้ชิดพี่คิ้มอยู่แล้วนี่ครับ”

“แปลว่าคุณจอห์นก็เห็นด้วยกับแผนนี้เหรอคะ”

จอห์นเห็นว่ามันดีกับทุกฝ่าย เนริสาถามจอห์นว่าอยากให้ตนเป็นแฟนคิมหันต์จริงหรือ จอห์นพยักหน้าเศร้าๆ เนริสา โกรธลุกหนีออกจากร้านจะไปเรียกรถ จอห์นตามไปขวางหน้า

“คุณสาครับ นี่ผมพูดอะไรผิดเหรอครับ”

“คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะ คุณจอห์นว่าคุณทำอะไรผิด”

“ผมก็แค่หวังดี ผมอยากให้ทุกคนมีความสุข”

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้เสียสละงั้นเหรอคะคุณจอห์น สาจะบอกให้ก็ได้ค่ะ คุณทำให้สาผิดหวัง ผิดหวังมาก...ในเมื่อคุณเคยบอกว่ารักสา  แล้วทำไมคุณถึงยกสาให้คนอื่น คนรักกัน เขาทำกันแบบนี้เหรอคะคุณจอห์น ทำไมคุณไม่พยายามไขว่คว้าสามาเป็นของคุณ”

จอห์นพรั่งพรูความรู้สึกออกมาบ้าง “ถ้าผมมีอะไรดีกว่านี้ ผมคงไม่หลีกทางให้ใครหรอกครับคุณสา แต่ว่าผม...ผมไม่มีอะไรเลย ยิ่งเทียบกับพี่คิ้มด้วยแล้ว ผมก็เป็นแค่ ไอ้กระจอกคนนึง”

“แต่คุณเป็นคนดีนะคะคุณจอห์น นั่นต่างหากที่คุณน่าจะภูมิใจ ถึงใครๆจะไม่เห็นค่า แต่อย่างน้อยมันก็มีค่าในสายตาของสานะคะ”

“แต่ผม...”

“ถ้าจะสู้ ต้องสู้ให้เต็มร้อยค่ะ อย่าทำอะไรครึ่งๆกลางๆ ไม่ว่าแพ้หรือชนะ คุณจะไม่เสียดายโอกาสที่ผ่านไป จะได้เป็นพระเอกกับเขาบ้างไงคะ”  เนริสาส่งยิ้ม ทำให้จอห์นมีความหวัง

ooooooo

เวลาที่ต้องอยู่คนเดียว คิมหันต์ก็คิดถึงแต่อาโก๊ะ คิดถึงภาพที่เธอแสดงความเป็นห่วงและบอกว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน เธอจะเป็นผู้หญิงของเขาตลอดไป คิมหันต์ นึกเป็นห่วงว่าตอนนี้อาโก๊ะจะเป็นอย่างไรบ้าง เขาจึงลองโทร.เข้าไปที่บ้านนาวิน ป้าแมวรับสาย คิมหันต์ไม่พูด อะไร ป้าแมวบ่นว่าสงสัยเป็นพวกโรคจิต อาโก๊ะซึ่ง เดินเข้ามาได้ยิน จึงเอาโทรศัพท์มาคุยให้ ป้าแมวเข้าครัวไปทำงานต่อ อาโก๊ะสังหรณ์ใจว่าจะเป็นคิมหันต์

“หมูหัน นั่นหมูหันรึเปล่า...หมูหันสบายดีรึเปล่า

ขาหายเจ็บรึยัง วันนั้นที่หมูหันจูบกับคุณเนริสา หมูหันไม่ได้ตั้งใจใช่มั้ย”

คิมหันต์กัดนิ้วตัวเองไว้ไม่ให้ส่งเสียงออกมา ฟังอาโก๊ะ รำพันว่า ถึงจะไม่ได้เป็นผัวเมียกันแล้ว แต่ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ เรายังพบหน้ากันได้ใช่ไหม คิมหันต์วางสายเพราะกลัวตัวเองจะใจอ่อน อาโก๊ะผิดหวังแต่ก็ยังสงสัยว่าต้องใช่คิมหันต์...ไม่ทันไร โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง อาโก๊ะรีบรับสายแล้วถามว่านั่นหมูหันใช่ไหม

เสียงนาวินตอบมาว่า “นี่ฉันเองอาโก๊ะ ฉันจะโทร.มาถามว่าที่ให้ซ้อมมวยน่ะ ทำรึยัง”

อาโก๊ะตอบเศร้าๆว่าทำแล้ว นาวินจึงบอกให้อ่านบทต่อ ตรงไหนอ่านไม่ออกถามป้าแมวเอา ตอนเย็นเขาจะไปช่วยติวให้ อาโก๊ะรับคำแล้ววางสายอย่างผิดหวัง

เติมมาตามนาวินเข้าประชุม นาวินถามหาแองจี้ เติมบอกว่าเธอไปสำนักพิมพ์หรรษาบันเทิง นาวินแปลกใจว่าไปทำไม...

แองจี้มาชวนไปงานแถลงข่าว สมพรโวยอย่ามาชวนให้ตนโปรโมตผลงานหนังใหม่ของคิมหันต์เสียให้ยาก แต่แองจี้กลับบอกว่า อย่าเรียกว่าโปรโมตเลย เรียกว่ากระพือข่าว จะดีกว่า

“งานนี้ถ้าคุณพลาดล่ะก็คุณจะอดเห็นความหายนะครั้งสุดท้ายของคิมหันต์ ประจัญบาน”

“นี่แปลว่า คุณกับพ่อคงมีแผนหมกเม็ดไว้อีกสิท่า”

แองจี้บอกสมพรว่า พ่อตนเป็นคนให้มาชวนเพราะเห็นว่ามีศัตรูคนเดียวกัน เธอจะไปร่วมหรือไม่ให้คิดเอาเอง... แองจี้กลับไป โตโต้ปรี่เข้ามาถามสมพรว่ามีแผนร้ายกับคิมหันต์อีกหรือ สมพรแปลกใจว่ารู้ได้อย่างไร โตโต้ว่ามีเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ที่แองจี้จะถ่อมาคุยด้วย โตโต้เตือนให้สมพรหยุดได้แล้ว  เพราะคิมหันต์จนตรอกมากๆ เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาจะฆ่าตัวตาย

“ฮึ ก็ดีสิ ถ้าหมอนั่นตายเมื่อไหร่ ฉันคงมีข่าวให้ เขียนเป็นเดือนๆแน่ โลกเรามันก็เป็นแบบนี้แหละโตโต้ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ในเมื่อมีผู้ล่าก็ต้องมีผู้ถูกล่าเป็นของธรรมดา”

โตโต้ฟังแล้วได้แต่อึ้งที่ลูกพี่ตนใจร้ายขนาดนี้

ooooooo

เล่าจางและชาวเผ่าสองสามคน มาตรวจดูมังลาที่ถ้ำเสือไฟ พบแต่ร่องรอยการพักแรม แต่ไม่พบตัว

มังลาเพราะมังลา สะกดรอยตามอากิ๊กไปแต่จู่โจมเข้าช่วยเธอไม่ได้ ด้วยฝ่ายจอปา กับจออูมีปืน เกรงจะเป็นอันตรายต่ออากิ๊ก แต่แล้วมังลาก็พบต้นไม้ที่มียางพิษ จึงเอาลูกดอกมาชุบยางพิษไว้ พอสบโอกาสก็เป่าลูกดอกใส่มือจอปา ขณะที่มันกำลังจะทำร้ายอากิ๊ก และเป่าใส่ต้นคอจออูล้มลง มือจอปาชาและดำไปทั้งแถบ แต่ยังใช้มืออีกข้างไล่ยิงมังลากับอากิ๊ก

มังลากับอากิ๊กหนีมาจนมุมที่น้ำตก มังลาจูงเธอข้ามน้ำไปอย่างระมัดระวัง จอปาตามมาทันยิงใส่ มังลาเอาตัวบังอากิ๊ก โดนกระสุนตกน้ำถูกกระแสน้ำพัดไปอย่างรวดเร็ว อากิ๊กตัดสินใจโดดตามมังลาลงไป...

ภาพเหตุการณ์อยู่ในความฝันของอาโก๊ะ เธอร้อง “มังลาระวัง อากิ๊กอย่าตามไป อย่า อย่า”

นาวินเห็นอาโก๊ะเอนหลับอยู่บนโซฟา ร้องโวยวายก็เข้ามาปลุก เธอสะดุ้งตื่นบอกว่าตนฝันร้ายว่าเพื่อนๆกำลังเดือดร้อน นาวินปลอบว่าเป็นเพียงความฝัน

“ไม่ต้องกลัวอาโก๊ะ ฉันอยู่นี่ทั้งคน ฉันจะดูแลอาโก๊ะเองนะ” นาวินดึงอาโก๊ะมากอด

อาโก๊ะตกใจพยายามดันตัวออก แล้วอ้างว่าดึกแล้ว ขอตัวไปนอน นาวินมองตามเธอไปด้วยความผิดหวังที่เธอไม่ยอมเปิดใจให้เขาเสียที...พออาโก๊ะเข้ามาอยู่ในห้องคนเดียว เธอรู้สึกว่าขืนอยู่ใกล้นาวินต่อไป ต้องเกิดเรื่องไม่ควรขึ้นแน่ แม้นาวินจะดีกับตนเพียงไหน แต่ตนก็รู้สึกอึดอัด ไม่ผ่อนคลายเหมือนตอนอยู่กับคิมหันต์

ขณะเดียวกัน คิมหันต์ก็ยืนคิดถึงอาโก๊ะอยู่ริมระเบียง จอห์นเอายามาให้กิน และถามว่าคิดถึงอาโก๊ะอยู่หรือ คิมหันต์ถามจอห์นตามตรง

“เอ็งว่าข้ามีสิทธิ์รักอาโก๊ะรึเปล่าวะไอ้จอห์น”

“อ้าว ใจพี่เองนะ มาถามผมได้ยังไง”

“ก็ข้าไม่แน่ใจตัวเองเลยว่ะ เมื่อก่อนข้าเคยคิดว่าข้ารักแองจี้ที่สุดในโลก แต่พอเอาเข้าจริงมันกลับไม่ใช่ ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักมันเป็นยังไง อย่างตอนที่อาโก๊ะอยู่ที่นี่ ข้าก็รำคาญแทบเป็นแทบตาย แต่พอไม่มีอาโก๊ะ ข้าเหงาว่ะ เหงาจริงๆ”

“เหงา มันอาจเป็นแค่ความผูกพัน อาจเป็นแค่ความสงสารก็ได้นะพี่ ไม่ได้แปลว่ารัก”

“แล้วถ้ารักล่ะ ถ้าการงานของข้าดีขึ้นเมื่อไหร่ แล้วข้าไปรับอาโก๊ะกลับมาเอ็งว่าดีมั้ย”

“เพื่ออะไรล่ะพี่ เพื่อมาหลบๆซ่อนๆนักข่าวเหมือนเดิมน่ะเหรอ หรือพี่จะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าพี่เป็นสามีอาโก๊ะ ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่รับรองพี่ตกงานแน่ แฟนคลับพี่ไม่มีทางรับได้หรอก แล้วที่สำคัญนะ ตอนนี้อาโก๊ะอยู่กับคุณนาวิน คนที่เขาพร้อมจะรักอาโก๊ะ โดยไม่ลังเลเหมือนพี่”

จอห์นแนะให้คิมหันต์ตัดใจ เพราะอาโก๊ะกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ คิมหันต์จึงต้องทำใจ...

วันรุ่งขึ้น จอห์นแต่งตัวให้คิมหันต์อย่างหล่อเหลา ยุทธการกับชาญรบนั่งรออยู่ในห้องรับแขก เพื่อจะไปงานแถลงข่าวที่บริษัทไพโรจน์ด้วยกัน พอเห็นคิมหันต์เดินออกมาโดยไม่ใช้ไม้เท้า ก็ชมว่ามันต้องสง่าแบบนี้ ถึงจะเหมาะกับพระเอกนักบู๊อย่างคิมหันต์ ประจัญบาน

แต่พอมาถึงหน้าบริษัทไพโรจน์ ทุกคนต้องแปลกใจที่ไม่มีรถจอดสักคัน ไม่มีการตกแต่งสถานที่ ไม่มีนักข่าวสักคน คิมหันต์รีบลงจากรถเดินกะเผลกเข้าไปในบริษัท ต้องชะงักเมื่อเห็นที่ประตูมีประกาศยึดทรัพย์ของธนาคารแปะอยู่

“ฟ้องล้มละลายคุณไพโรจน์และ เฮ้ย...แย่แล้ว

พี่คิ้ม บริษัทคุณไพโรจน์มันเจ๊งแล้วนี่พี่”

คิมหันต์ไม่อยากเชื่อ ยุทธการบอกว่าไพโรจน์แหกตาเข้าให้แล้ว ชาญรบว่าเคยอ่านข่าวแบบนี้ หลอกระดมเงินผู้ถือหุ้นแล้วเชิดหนี คิมหันต์ยิ่งใจเสีย กระชากประกาศออก แล้วกระแทกประตูเข้าไป  ภายในบริษัทดูรกร้าง คิมหันต์ตะโกนเรียกไพโรจน์ออกมา จอห์นปรามว่าป่านนี้ไพโรจน์คงหอบเงินหนีไปแล้ว คิมหันต์ไม่เชื่อเพราะเขามีสัญญาอยู่ ยุทธการบอกว่า ถ้าไพโรจน์หนีออกนอกประเทศตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้

“นักธุรกิจก็แบบนี้ล่ะไอ้คิ้ม ล้มละลายแบบมีแผน เค้าเรียกล้มบนฟูก” ชาญรบย้ำ

ทันใด มีเสียงแตรรถดังอยู่หน้าบริษัท คิมหันต์กับทุกคนออกมาดู เห็นเสี่ยทรงชัยอยู่ในรถกับเติม เสี่ยยิ้มเยาะว่านี่หรืองานแถลงข่าวไม่เห็นมีนักข่าวสักคน

“โถ จะมีได้ยังไงล่ะครับเสี่ย ลงว่าเป็นศัตรูกับเสี่ยทรงชัย นักข่าวไม่มาช่วยโปรโมตให้เสียเวลาหรอกครับ” เติมเสริม

“เออ น่าสงสารเนอะ แต่ไม่เป็นไร ข้าน่ะให้แองจี้ช่วยตามนักข่าวมาแล้ว เหมารถตู้พามาส่งถึงที่นี่เลยนะเว้ย เพื่อจะมาทำข่าวเรื่องความหายนะ เอ๊ย เรื่องหนังใหม่ของนายคิมหันต์”

“เรื่องอะไรครับเสี่ย”

“เกิดมาซวย เปิดกล้องควบ ไอ้คิ้มตายแน่ ฮ่าๆๆๆ”

คิมหันต์โกรธมากเมื่อรู้ว่าเสี่ยทรงชัยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และยิ่งได้รู้ว่าบริษัทนี้เป็นของเสี่ยทรงชัยมาก่อน ก็เดือดดาลจะเข้าทำร้าย แต่ด้วยขาที่ยังไม่หายจึงล้มกลิ้ง ทำให้เสี่ยทรงชัยกับเติมหัวเราะเยาะเข้าไปใหญ่ เสี่ยทรงชัยตะโกนบอกยุทธการกับชาญรบว่า ถ้าไม่อยากอดตายไปด้วยก็อย่าช่วยเหลือคิมหันต์อีก...รถเสี่ยทรงชัยแล่นไป รถตู้นักข่าวแล่นเข้ามา โดยการนำของสมพรพากันมาถ่ายภาพคิมหันต์ จอห์นพยายามกันไม่ให้ถ่าย สมพรพูดจาเหยียดหยามจนหนำใจ เสียงชัตเตอร์ดังก้อง จนคิมหันต์รู้สึกเหมือนตนเป็นสัตว์ป่าที่ถูกนายพรานรุมยิงจนพรุน...

ทีวีออกข่าวคิมหันต์ เนริสารีบมาบอกอาโก๊ะ แต่อาโก๊ะยังโกรธจึงไม่สนใจ

“นี่เรื่องสำคัญมากนะอาโก๊ะ ตะกี้ทีวีเขาออกข่าวว่า...”

นาวินตามมาห้ามไว้บอกว่าเป็นเพียงข่าวลือ เนริสาโต้ว่า บริษัทคิมหันต์ถูกฟ้องล้มละลาย เจ้าของหอบเงินหนีไปเมืองนอกแล้ว นาวินแย้งว่าคิมหันต์กุเรื่องขึ้นมาเพื่อหนีหนี้มากกว่า เนริสาผิดหวังในตัวพี่ชายมาก

นาวินตามมาคุยกับเนริสาลำพัง “ก็พี่บอกแล้วไงว่า อาโก๊ะเขาโชคร้ายมาพอแล้ว ทำไมแกต้องเอาเรื่องเดือดร้อนของนายคิมหันต์มาใส่หัวเขาอีก”

“แต่ว่าคุณคิมหันต์ลำบากอยู่นะคะ เขาต้องการกำลังใจ”

“แกก็ไปปลอบเขาสิ แต่อย่าดึงอาโก๊ะเข้าไปเกี่ยว ถ้าหมอนั่นจะตกนรก ก็ให้เขาตกไปคนเดียว”

“พี่วิน...แต่คุณคิมหันต์กับอาโก๊ะเขาเป็นสามีภรรยากันนะคะ”

“ตอนนี้เขาเลิกกันแล้ว และคนที่ดูแลอาโก๊ะอยู่ตอนนี้ก็คือพี่ไม่ใช่หมอนั่น  จำไว้  อย่าเอาข่าวของมันมาบอกอาโก๊ะอีก ไม่งั้นพี่เอาเรื่องแกแน่ยัยสา”

เนริสาหน้าเจื่อน อาปู้แอบได้ยินเรื่องทั้งหมด รีบมาเล่าให้อาโก๊ะฟัง อาโก๊ะบอกอาปู้ว่า ตนคงต้องกลับบ้านจริงๆเสียที ขอให้ถ่ายหนังจบก่อนถือเป็นการตอบแทนบุญคุณนาวิน...

พอหนีรอดมาได้อย่างสะบักสะบอม อากิ๊กประคองมังลาที่เลือดยังไหลนองจากการถูกยิงขึ้นจากน้ำจะไปยังถ้ำเสือไฟ มังลารู้ว่าตนเป็นตัวถ่วง จึงให้อากิ๊กรีบกลับหมู่บ้านไปก่อนที่จะมืดค่ำ อากิ๊กไม่ยอมไป เธอไม่มีวันจะทิ้งเขาอย่างเด็ดขาด มังลาตื้นตันดึงเธอมากอด

เล่าจางเป็นห่วงทั้งมังลาและอากิ๊ก จึงให้หมอผีทำนายดวงชะตาทั้งสองคน หมอผีทำพิธีแล้วอ่านคำทำนาย “มังลา อากิ๊ก มีภัยแสนสาหัสแต่สุดท้ายข่าวร้ายจะกลายเป็นข่าวดีท่านหัวหน้าไปรอพวกมันอยู่ที่ถ้ำเสือไฟ ในไม่ช้าพวกมันจะกลับไปที่นั่น”

เล่าจางโล่งอก แต่พอจะไป หมอผีเรียกให้ฟังอีกเรื่อง “ผีฟ้าเอ่ยถึงอาโก๊ะด้วย”

“อาโก๊ะลูกสาวข้า เกิดอะไรขึ้นกับนาง”

“นางอาจจะต้องเป็นม่าย  คนที่นางรักดวงชะตากำลังถึงฆาต”

เล่าจางตกใจเมื่อรู้ว่าคิมหันต์กำลังแย่...

ooooooo

คิมหันต์นั่งคอตกหมดอาลัยตายอยาก โดยมีชาญรบกับยุทธการนั่งเป็นเพื่อน ต่างช่วยกันปลอบใจว่าเงินทองเป็นของนอกกายไม่ตายก็หาได้ใหม่ แต่คิมหันต์กลับบอกให้ทั้งสองกลับไปแล้วไม่ต้องติดต่อกันอีก สองคนงงทำไมพูดแบบนั้น

“ถ้าขืนยังคบผมต่อไป เสี่ยทรงชัยต้องเล่นงานพี่กับไอ้ชาญแน่ เชื่อผมเถอะ” คิมหันต์ให้จอห์นลงไปส่งยุทธการกับชาญรบ เขาขอตัวนอนพัก

สามคนเดินบ่นว่าเสี่ยทรงชัยทำเกินไป ยุทธการเตือนจอห์นให้ใจเย็นอย่าเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง และให้คอยดูแลคิมหันต์ดีๆ อย่าให้บ้าตายเสียก่อน จอห์นย้อนถามว่าจะไม่ช่วยคิมหันต์แก้แค้นเลยหรือ สองคนทำหน้าเหยเก โอดครวญว่าพวกเขาต้องเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว จอห์นอึ้งยืนมองสองคนขับรถออกไป ไม่ทันไร เนริสาโทร.เข้ามานัดไปพบ

ก่อนออกจากบ้าน เนริสามาขอยืมรถนาวิน นาวินแขวะ “จะไปดูใจนายคิมหันต์ล่ะสิท่า”

“พี่ห้ามอาโก๊ะคนนึงแล้ว จะห้ามสาคบคุณคิมหันต์อีกคนหรือไง”

“เปล่า พี่แค่สงสัยว่าหมอนั่นมีอะไรดี เรากับอาโก๊ะถึงได้เวทนามันนัก”

เนริสาไม่ตอบ รับกุญแจแล้วเดินไป อาโก๊ะแอบฟังอยู่มองหน้าอาปู้อย่างมีแผน...

ระหว่างนั้น คิมหันต์จมอยู่กับความทุกข์ คำพูดเยาะเย้ยของเสี่ยทรงชัยและสมพรยังดังก้องอยู่ในความคิด...

จอห์นออกมาคุยกับเนริสาที่ร้านกาแฟด้วยความหนักใจ ที่คิมหันต์ปกติจะโวยวาย แต่คราวนี้นิ่งเฉยไม่พูดไม่จา เนริสานึกเป็นห่วงขอตนไปเยี่ยมเผื่อจะรู้สึกดีขึ้น เนริสาพาจอห์นมาขึ้นรถ โดยไม่ทันสังเกตว่า ที่เบาะหลังอาโก๊ะกับอาปู้ซ่อนตัวมาด้วยโดยมีผ้าคลุมอยู่

ตอนที่ 13

สิ่งที่นาวินขอเป็นข้อแลกเปลี่ยนจากอาโก๊ะ ก็คือ เขาต้องการให้เธอเลิกติดต่อกับคิมหันต์ เขาทนเห็นเธอถูกทำร้ายจิตใจอีกไม่ได้ เนริสาผิดหวังในตัวพี่ชายมากและรู้สึกสงสารคิมหันต์ แต่นาวินย้ำอีกว่า คิมหันต์ได้รับโอกาสมาพอแล้ว สมควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง

บุรุษพยาบาลเข็นเตียงคิมหันต์เข้าห้องฉุกเฉิน จอห์นวิ่งเกาะขอบเตียงด้วยความเป็นห่วง หมอกับพยาบาลมาถึง จอห์นรีบขอให้ช่วยด้วย คนถูกรถชน หมอตรวจอาการคิมหันต์แล้วถาม
“คุณชื่ออะไร คุณจำได้มั้ย”

“คนเจ็บชื่อคิมหันต์ครับ เขาเป็นดารา” จอห์นตอบแทน

“ผมจะเช็กอาการคนไข้”

จอห์นร้องอ้าว หมอให้คิมหันต์บอกเบอร์โทรศัพท์ตัวเอง เขาตะกุกตะกัก จอห์นกระซิบบอกทีละตัว หมอทำตาดุใส่ จอห์นนึกได้รีบเอามือปิดปาก คิมหันต์บอกหมอว่าเขาจำไม่ได้ หมอสั่งพยาบาลให้พาไปทำ CT Scan ด่วน แล้วหันมาถามจอห์นว่า เป็นญาติคนไข้หรือเปล่า

“คนไข้ไม่มีญาติครับหมอ ผมเป็นผู้จัดการของเขา”

“ดูเหมือนสมองเขาจะกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เราอาจจำเป็นต้องผ่าตัด”

จอห์นตกใจ...ข่าวคิมหันต์แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว ทีวีออกข่าวด่วน ว่าคิมหันต์ถูกรถขนนักโทษของทางเรือนจำชนได้รับบาดเจ็บสาหัส นำส่งโรงพยาบาลแล้ว และเป็นเหตุให้นักโทษคดียาเสพติดสองคนฉวยโอกาสหนีไปได้ คือ จออูและจอปา ตำรวจกำลังติดตามตัวมาดำเนินคดี

สมพรได้ยินข่าว หัวเราะสะใจ...ในขณะที่ผลการตรวจของคิมหันต์ออกมาว่า มีจุดเล็กๆที่สมองส่วนล่าง ทำให้เลือดออกและเกิดอาการสมองบวม จอห์นรีบถามว่า มียาทาให้หายไหม

แผลที่สมองนะคุณ ไม่ใช่หัวเข่า แต่คุณอย่าห่วงไปเลยนะ ถ้าอาการแทรกซ้อนไม่รุนแรง ก็คงไม่ต้องผ่า”

“อาการแทรกซ้อน...แบบไหนเหรอครับ” จอห์นใจคอไม่ดี หมอใช้ความคิดที่จะอธิบาย

คิมหันต์ถูกเข็นกลับมาที่ห้องพัก เขายังหลับใหลไม่ได้สติ จอห์นกุมมือรำพัน “ไม่จริงใช่มั้ยพี่คิ้ม คิมหันต์ ประจัญบาน ไม่เคยแพ้ใคร พี่ต้องเป็นพระเอกนักบู๊หมายเลขหนึ่งตลอดกาล พี่ต้องหายนะ พี่คิ้ม” จอห์นแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความเป็นห่วง...

คืนนั้น ในห้องที่มิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนพัก มองออกไปทางหน้าต่าง เห็นคัตเอาต์โฆษณาที่นาวินถ่ายคู่กับอาโก๊ะ มิสเตอร์ไวท์พอใจอาโก๊ะมาก ยิ่งพอรู้ว่าเป็นนางแบบโนเนมยิ่งอยากได้มาแสดงหนังคู่กับนาวิน
วันต่อมา เนริสาเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ ว่าคิมหันต์ถูกรถขยี้ปางตาย อาโก๊ะรู้ข่าวจากป้าแมว ต่างฝ่ายต่างตกใจจะไปเยี่ยม...

คิมหันต์รู้สึกตัวขึ้นมา ฟังอาการจากจอรห์นว่า  สมองส่วนควบคุมการเคลื่อนไหวของเขากระทบกระเทือน อาจมีผลข้างเคียง คิมหันต์ไม่อยากเชื่อ ขยับลงจากเตียงเช็กอาการตัวเอง จึงได้รู้ว่า ขาซ้ายของเขาอ่อนแรงล้มลง ทั้งสองหน้าเสีย รีบไปฟังคำอธิบายจากหมอ

“อันที่จริงร่างกายคุณปกติดีทุกอย่างครับ  แต่ก้อนเลือดที่คั่งอยู่ในสมองมันกดทับเส้นประสาทเอาไว้  ก็เลยทำให้ระบบสั่งงานมีปัญหา”

คิมหันต์รีบถามถึงวิธีรักษา หมอบอกว่า ผ่าตัดเป็นวิธีที่รวดเร็วที่สุด แต่มันเสี่ยง หมอจึงแนะนำให้ใช้ยาสลายลิ่มเลือดจะปลอดภัยกว่า แต่อาจใช้เวลาสองสัปดาห์หรือสองเดือน คิมหันต์ลองถามว่าถ้าอย่างช้า หมอตอบว่า พิการตลอดชีวิต ทำเอาเขาหน้าซีด จอห์นเป็นกังวลไปด้วย...คิมหันต์เสียใจเก็บตัวอยู่ในห้องคนไข้คนเดียว ไม่ยอมแพ้ฝืนที่จะลุกยืนก็ล้มชนของร่วงหล่น จอห์นอยู่หน้าห้องพยายามกลั้นนํ้าตาและห้ามใจตัวเองไม่ให้เปิดประตูเข้าไป

ooooooo

เมื่อเรื่องคลี่คลายออกมา เสี่ยทรงชัยรีบมาพบมิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนที่โรงแรม เพื่อขอโทษที่ลูกน้องทำเรื่องให้สับสน มิสเตอร์ไวท์ไม่ถือโทษขอพบตัวนาวินทันที เสี่ยทรงชัยให้แองจี้ตามนาวินมาพบที่คอฟฟี่ช็อป แองจี้หลบมาโทร.หานาวินตรงล็อบบี้อย่างกระวนกระวาย

“ฮัลโหลนาวิน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ทุกคนรอคุณอยู่นะ”

“ผมสายแค่สิบห้านาที อย่าตื่นเต้นนักสิ”

“ถ้างานนี้คุณทำพังล่ะก็ ฉันเอาเรื่องคุณแน่”

“ยังไง คุณจะหักอกผมอีกรอบเหรอแองจี้”

แองจี้ชะงัก เมื่อเสียงนั้นดังอยู่ข้างหลัง หันมาเจอนาวินยืนอยู่ แองจี้ถามว่าเขาจะเล่นตัวหรือ นาวินตอบว่าเปล่า เขามัวทำการบ้านอ่านสคริปต์อยู่ แองจี้โล่งอกถามแล้วเขาชอบไหม...นาวินมาเจรจากับมิสเตอร์ไวท์
เอง ว่าในบทเขาต้องประลองฝีมือกับพระเอก แล้วแพ้ สุดท้ายมาเป็นเพื่อนกัน เขาขอให้แก้บทเป็นเสมอกัน  มิสเตอร์ไวท์ถามว่ากลัว
เสียหน้าหรือ

“เปล่า แต่ในเรื่องผมใช้มวยไทยในการต่อสู้ และผมคิดว่ามันมีศักดิ์ศรีเกินกว่าจะแพ้ หนังเรื่องนี้รวมดาราจากหลายประเทศไว้ด้วยกัน แถมยังจัดจำหน่ายไปทั่วโลก ผมอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด”

“โอเค ผมเข้าใจแล้ว เรื่องนั้นไม่มีปัญหา แล้วเรื่องดาราที่จะมารับบทเพื่อนหญิงของคุณ คุณเล็งใครไว้รึยัง” มิสเตอร์ไวท์หยั่งเชิง

นาวินไม่รู้เรื่องนี้ก่อนจึงหันไปมองแองจี้ เธอตอบแทนว่า กำลังหาอยู่เพราะตามบทเล่นไม่กี่ฉากแถมต้องโชว์

คิวบู๊เสี่ยงตาย ดาราใหญ่ๆไม่ปลื้มบทแบบนี้ มิสเตอร์คลีนจึงเสนอ

“ถ้างั้นทำไมไม่ลองให้บั๊ดดี้ของคุณนาวินมาเทสต์ดูล่ะครับ ผมว่าท่าทางเธอโอเคนะ”

เสี่ยทรงชัยงงหมายถึงใคร มิสเตอร์คลีนชี้ไปที่คัตเอาต์ข้างนอก คือนางแบบที่ถ่ายคู่กับนาวินบนโฆษณานั่น แองจี้มองตามเห็นเป็นอาโก๊ะ ก็มองหน้าเสี่ยทรงชัยอย่างอึดอัด...

พอแยกตัวกลับ แองจี้ตามนาวินออกมาเพื่อแขวะที่เขาคงจะดีใจ แต่ตนไม่ยอมให้อาโก๊ะมายุ่มย่ามกับโปรเจกต์นี้และคนที่จะคัดเลือกนักแสดงคือตน นาวินย้อนว่า คือนายทุนไม่ใช่เธอ

ooooooo

อาโก๊ะลงมือต้มยาสมุนไพรตามแบบฉบับเผ่าเคอ เพื่อเอาไปให้คิมหันต์กินที่โรงพยาบาลป้าแมวผงะ เมื่อได้กลิ่นยาที่เหม็นตลบอบอวล

คิมหันต์ร่ำๆจะออกจากโรงพยาบาล กลัวนักข่าวมาวุ่นวาย จอห์นจึงมาติดต่อชำระเงินเผอิญเจอกันเนริสาที่มาขอเยี่ยมคิมหันต์ จอห์นจึงพาเข้ามาในห้องพัก เนริสารีบขอโทษคิมหันต์แทนนาวินที่บีบให้อาโก๊ะทำแบบนั้น

“เลิกคบกับผม...”

“แค่ห่างๆเท่านั้นเองค่ะ เพราะพี่นาวินไม่อยากเห็นอาโก๊ะต้องเดือดร้อนมากไปกว่านี้”

“ใช่สิ ผมมันตัวซวย ใครอยู่ใกล้ก็โชคร้าย”

“พี่รู้ด้วยเหรอครับ” จอห์นหลุดปากออกไป คิมหันต์ถลึงตาใส่ จอห์นรีบบอกว่าแค่ขำๆนะ

คิมหันต์ให้เนริสากลับไป เขาไม่โกรธเธอและอาโก๊ะ แต่สำหรับนาวินต้องคิดดูก่อน...ขณะเดียวกัน อาโก๊ะถือกระติกยาสมุนไพรมากับอาปู้ ท่าทางรีบร้อนด้วยความเป็นห่วงคิมหันต์ แล้วอาโก๊ะนึกได้ว่าต้องมีดอกไม้เยี่ยมไข้  จึงแวะร้านดอกไม้ในโรงพยาบาล ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเงิน 500 บาท เธอบอกคนขายว่าอยากได้ดอกไม้ใหญ่ๆเพื่อแสดงถึงความรักในหัวใจตน อาปู้ชี้ไปที่พวงหรีดอาโก๊ะชอบใจ คนขายจะห้ามแต่อาโก๊ะไม่ฟังแถมขอให้ติดชื่อคิมหันต์ด้วย

ท่าทางอาโก๊ะกับอาปู้ภูมิใจกับพวงหรีดที่ถือมา เดินหาห้องคิมหันต์ระหว่างนั้น จอห์นเข็นรถคิมหันต์ออกมาพร้อมกับเนริสา เธอถามถึงอาการจากจอห์น คิมหันต์กระแอมส่งซิกจอห์นจึงบอกว่า แค่ข้อเท้าเคล็ดนิดหน่อย เนริสาโล่งอก คิมหันต์เห็นคนเริ่มมองแล้วซุบซิบมาที่เขา จึงบอกจอห์นให้รีบพาเขากลับ พลันอาโก๊ะกับอาปู้เดินมา คิมหันต์ไม่ต้องการให้อาโก๊ะรู้อาการป่วยของตน จึงขอร้องเนริสา

“คุณเนริสา คุณอยากให้ผมเลิกโกรธพี่ชายคุณใช่มั้ย” พอเนริสาพยักหน้า เขาก็ขอให้ทำอะไรให้เขาอย่างหนึ่ง

“อะไรเหรอคะ”

แทนคำตอบ  คิมหันต์รวบแขนเธอมากอดอย่างสนิทสนม จอห์นตกใจ อาโก๊ะหันมาเห็นตกใจเช่นกัน เนริสาพยายามดึงมือออก แต่คิมหันต์กอดไว้แน่น เขาทำเป็นทักทายอาโก๊ะ

“หมูหันกับคุณสา ทำไม...” อาโก๊ะย้อนถาม

“อ๋อ อาชีพดารามันก็แบบนี้แหละ อาโก๊ะจ๋า ต้องเอาใจแฟนคลับกันหน่อย โดยเฉพาะแฟนคลับสวยๆ อย่างคุณสาเนี่ย ต้องเอาใจเป็นพิเศษ ใช่มั้ยจ๊ะ ที่รัก” คิมหันต์หวานใส่เนริสา

“ฮึย ไม่ใช่แบบนั้นนะอาโก๊ะ ความจริงฉัน...” เนริสาจะไปอธิบายกับอาโก๊ะ แต่คิมหันต์กระชากแขน เธอจึงเสียหลักล้มลงปากประกบคิมหันต์เข้าเต็มๆ

ทุกคนตกตะลึง เนริสาผละออกหน้าเสีย คิมหันต์ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร อาโก๊ะฉุน

“อาโก๊ะนึกว่าหมูหันไม่สบายมากก็เลยอุตส่าห์มาเยี่ยม”

“โธ่ยัยบ๊องส์ โดนฉันหลอกมาทีนึงแล้วยังไม่เข็ดอีกเหรอ ฉันแกล้งเจ็บตัวเพื่อเรียกร้องความสนใจจากแฟนๆต่างหาก ยัยคนป่าหน้าโง่”

อาปู้ต่อว่าคิมหันต์ที่เรียกอาโก๊ะแบบนั้น อาโก๊ะหมดความอดทน ปากระติกยาใส่ แต่คิมหันต์กับเนริสาหลบ กระติกลอยไปโขกหัวจอห์นอย่างจัง อาปู้โกรธปาพวงหรีดตามไปอีก คิมหันต์กับเนริสาหลบทัน พวงหรีดจึงไปคล้องคอจอห์นเข้าพอดิบพอดี อาปู้ชวนอาโก๊ะกลับไปหานาวิน คิมหันต์ข่มใจตะโกนไล่หลัง

“เออไปเลย ไปแล้วอย่ากลับมา ต่อไปนี้พวกเธออยู่ ข้างนาวิน  ส่วนฉันอยู่ข้าง...ข้างตัวฉันเอง ไปเลยไป”  เสียงคิมหันต์ แผ่วลงอย่างเศร้าใจ

นึกได้ คิมหันต์หันมาขอโทษเนริสา เธอจึงรู้ตัวว่าที่คิมหันต์ทำไปเป็นแค่การแสดง เธอเสียใจมากตบหน้าเขาแล้ววิ่งหนีไป จอห์นได้สติรีบวิ่งตามเนริสาไปทันที่หน้าลิฟต์ จอห์นขวางไม่ให้เธอเข้าลิฟต์ เขาขอโทษแทนคิมหันต์ และบอกว่าที่ทำไปต้องมีเหตุผลฃ

“คุณจะแก้ตัวให้เขาไปถึงไหนกันคะ คุณจอห์นเขาเอาเปรียบสา คุณก็เห็น”

“แต่คุณสารักพี่คิ้มไม่ใช่เหรอครับ”

“มีเรื่องนึงที่คุณพูดถูก ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่สาเคยฝันไว้ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว แล้วตอนนี้เขาก็ได้จูบแรกของสาไป สาขยะแขยงเขา นั่นคือความรู้สึกที่ไม่มีใครลบล้างได้”

ไม่ทันตั้งตัว จอห์นโผเข้ากอดจูบเนริสาอย่างทะนุถนอม เนริสายืนนิ่งเหมือนโดนสะกด

“นี่ต่างหากครับที่เป็นจูบแรกของคุณ จูบของคนที่รักคุณสาอย่างแท้จริง”

เนริสาทั้งตกใจและสับสน เธอผลักเขาออกเดินเข้าลิฟต์ไป จอห์นยืนจมอยู่กับความสงสัยว่าเธอจะเข้าใจเขาหรือเปล่า ในขณะที่เนริสาสับสนว่าสัมผัสที่ได้รับ อันไหนคือจุมพิตแห่งรักแท้จริงจากคนที่เธอหมายปองหรือคนที่รักเธอ

ooooooo

มังลาเดินทางมาจนถึงถ้ำเสือไฟ เขาครุ่นคิดถึงอดีตที่ผ่านมา ระหว่างความใกล้ชิดสนิทสนมของตนกับอาโก๊ะ เขาไม่เคยยอมรับทั้งที่อาโก๊ะ พูดเสมอว่ารักเขาอย่างพี่ชาย อย่างเพื่อนสุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้จนได้ อากิ๊กโผล่มาพร้อมสัมภาระ เธอยืนยันว่าจะมาอยู่เป็นเพื่อน สองคนกินอาหารจนอิ่มแปร้แล้วมังลาก็บอกอากิ๊กว่าเธอต้องกลับไปแต่เช้า อากิ๊กผิดหวังอุตส่าห์เดินทางมา

“ข้าไม่สน แต่แกต้องรีบกลับ ไม่งั้นคนในหมู่บ้านอาจนินทาได้”

“แต่เราโตมาด้วยกันนะ”


“ข้าเป็นชาย แกเป็นหญิง ไม่ควรอยู่กันตามลำพัง”
“ทีอาโก๊ะไม่เห็นแกพูดแบบนี้เลย”

“ข้ารู้แกหวังดี แต่ข้าไม่อยากให้แกเสียเวลาอยู่ที่นี่ ยังมีหนุ่มๆอีกหลายคน ที่รอความรักจากแกอยู่นะ”

อากิ๊กเสียใจ ปาห่อข้าวทิ้งเดินหนีแล้วมาหยุดชะงัก หันมองมังลาผ่านกองไฟอย่างผิดหวัง

ooooooo

กลับถึงบ้าน นาวินก็ได้รับรายงานจากป้าแมวว่า อาโก๊ะแอบไปเยี่ยมคิมหันต์ นาวินผิดหวังเล็กน้อย เดินมาคุยกับอาโก๊ะที่ริมสระน้ำ อาโก๊ะขอโทษที่ผิดสัญญา แต่ตนไม่เข้าใจว่าทำไมนาวินต้องห้าม ทั้งที่ตนเป็นเมียคิมหันต์ นาวินย้ำเตือนอย่าลืมว่าคิมหันต์บอกเลิกไปแล้ว

“เธอมีค่ามากกว่านั้นนะอาโก๊ะ มีค่ามากเกินกว่าจะ เป็นเบี้ยล่างให้คนอื่น พวกผู้ชายต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามเธอ”

“อาโก๊ะเป็นคนป่า ใครจะมาสน”

“ไม่เชื่องั้นเหรอ ก็ได้ ถ้างั้นพี่ชายคนนี้จะพิสูจน์ให้เธอเห็นเอง”

อาโก๊ะทำหน้างุนงง นาวินอธิบายว่า เขาจะทำให้ผู้ชายทุกคนรวมทั้งคิมหันต์ต้องอิจฉาที่เขามีอาโก๊ะอยู่เคียงข้าง...

วันต่อมา จอห์นยังเคืองคิมหันต์ที่ใช้เนริสาเป็นเครื่องมือ เขาตื่นแต่เช้ามาทำอาหารด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิมหันต์รู้ดีว่าจอห์นโกรธเรื่องอะไรจึงถามว่า หึงเขาหรือ จอห์นปฏิเสธเสียงหลง

“โกหกเป็นตุ๊ดนะเว้ย”

“กรี๊ด...อ้าย...เฮ้ยไม่ใช่แบบนั้น พี่ก็รู้นี่ว่าผมชอบคุณสา แต่พี่ก็ยัง...ยัง...” จอห์นสะบัดก้นไป

“ไอ้จอห์น มันเป็นอุบัติเหตุนะเว้ย ข้าไม่ได้วางแผนว่าจะทำขนาดนั้น”

“แต่พี่ก็ไม่ควรทำท่าเหมือนมีอะไรกับคุณเนริสา ต่อให้เขาชอบพี่ก็จริง แต่เขาไม่ได้เป็นแฟนพี่”

คิมหันต์เศร้าลงบอกจอห์นว่ามันจำเป็น จอห์นหาว่าจำเป็นที่จะแก้เผ็ดอาโก๊ะเพราะไปคบกับนาวิน แต่ก็ไม่น่าทำร้ายจิตใจเนริสา คิมหันต์ยอมรับว่าตนผิด แต่ที่ทำไปเพราะ ไม่อยากรั้งอาโก๊ะไว้ ในเมื่อนาวินรักอาโก๊ะมากกว่า เขาก็ควรหลีกทางให้ คิมหันต์พูดอย่างสะเทือนใจ

“ข้ายังเป็นลูกผู้ชาย ข้ารับได้ทุกคำประณาม คำด่า แต่อย่างเดียวที่ข้าไม่รับก็คือความสมเพชเวทนา โดยเฉพาะจากคนที่เขารักเขาเป็นห่วงข้า...อย่าว่าแต่ขาเป๋เลยว่ะ ต่อให้ขาขาด ข้าก็ไม่ยอมเป็นภาระของใครทั้งนั้น”

จอห์นเริ่มเข้าใจความรู้สึกของคิมหันต์ จึงมีท่าทีอ่อนลง คิมหันต์ขอโทษกับทุกเรื่อง...

พอได้คิด อาปู้ซึ่งเมื่อวานโกรธเนริสาตามอาโก๊ะ ไปด้วย ก็มาขอโทษเธอ เนริสาไม่ถือโกรธ อาปู้ถามตรงๆ ว่าเธอชอบคิมหันต์อยู่หรือเปล่า เนริสาขอปิดเป็นความลับ เรื่องบางเรื่องตนระบายกับใครไม่ได้นอกจากสมุดบันทึก อาปู้ไม่รู้จัก เนริสาจึงอธิบาย

“สมุดบันทึกก็คือสมุดที่ใช้จดเรื่องราวที่เราประทับใจยังไงล่ะ ไม่ว่าเรื่องดีหรือร้ายก็จดไว้ เพื่อทบทวนตัวเอง” เนริสาบุ้ยใบ้ไปที่สมุดบนโต๊ะ อาปู้มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น...

เห็นว่าอาการดีขึ้นแต่ยังต้องใช้ไม้เท้าค้ำยัน คิมหันต์ก็ให้จอห์นพาออกหางานตามค่ายหนังต่างๆ แม้จะเป็นค่่ายเล็กๆ แต่ทุกแห่งก็ปฏิเสธเขา เพราะแม้จะเดินยังลำบากแล้วจะแสดงบทบู๊ได้อย่างไร คิมหันต์เริ่มจำนน

“นี่ข้าจนตรอกแล้วเหรอวะไอ้จอห์น ข้ากำลังแพ้เหรอวะ”

“ให้พูดจริงๆหรือโกหกพี่”

“โกหกนี๊สนึงก็ดีว่ะ”

จอห์นปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มแล้วบอกคิมหันต์ว่า ไม่ต้องห่วง อย่างคิมหันต์ ประจัญบานไม่มีคำว่าแพ้ คิมหันต์ฮึดสู้ลุกขึ้นเดินตะเบ็งเสียงขึ้นว่า ใช่เขาต้องไม่แพ้ เขาต้องสู้ จอห์นชักหวั่น

เมื่อเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ได้ข่าวคิมหันต์ก็หัวเราะเยาะกันใหญ่ แล้ววางแผนจะทำให้ตกต่ำถึงขีดสุด

ooooooo

วันใหม่แล้ว อากิ๊กยังไม่ยอมกลับ มังลาจึงย้ำเตือนถ้าไม่ไปเขาจะลากไปเอง อากิ๊กน้อยใจขอกินข้าวอีกมื้อแล้วจะกลับ อากิ๊กเดินหงุดหงิดใจมาตักน้ำที่ริมลำธาร พอเห็นน้ำใสน่าอาบ นึกได้ว่าตนอาจจะตัวเหม็นไม่มีเสน่ห์เหมือนหญิงอื่น จึงลงอาบน้ำชำระร่างกาย

ระหว่างนั้น จอปากับจออูที่หนีการจับกุมมาได้ จะกลับฐานที่พักของพวกตน แต่เกิดหลงป่าอีกจนได้ เดินอิดโรยมาถึงลำธารก็รีบตะเกียกตะกายจะดื่นน้ำ แต่พอเห็นอากิ๊กก็ตื่นเต้นหันมาตกลงกันว่าใครจะได้ตัวเธอก่อนกัน อากิ๊กได้ยินเสียงรีบขึ้นจากน้ำแต่งตัวไปแอบซ่อน สองคนหันมาไม่เห็นตกใจนึกว่าผี แต่คิดได้ว่าผีจะมาอาบน้ำตอนกลางวันทำไมจึงช่วยกันค้นหา

มังลาเห็นอากิ๊กหายไปนานก็เริ่มเป็นห่วง ออกตามจนพบรอยเท้าของผู้บุกรุก... อากิ๊กถูกจออูกับจอปาจับตัวได้โดยใช้ปืนขู่ แต่ยังไม่ทำอะไรเธอ เพราะมีความคิดว่าให้เธอช่วยหาทางกลับฐานก่อนค่อยจัดการทีหลัง...

ได้จังหวะ อาโก๊ะออกไปกับนาวิน เนริสากำลังจะไปทำงาน อาปู้เฝ้ามองจนเธอออกไป ก็แอบวิ่งขึ้นไปบนห้องเธอ แล้วมองหาสมุดบันทึกเพราะอยากรู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับตนบ้าง... เผอิญเนริสาลืมกระเป๋าสตางค์กลับเข้ามาเอา เจออาปู้กำลังจะเปิดสมุดบันทึก จึงเอ็ดให้

“อาปู้แค่อยากรู้ว่าคุณเนริสาชอบใครแน่” อาปู้ยอมสารภาพ

“นั่นมันเรื่องส่วนตัวของฉันนะอาปู้ เธอไม่จำเป็นต้องรู้” เนริสาดึงสมุดคืนมา

“ก็อาปู้ชอบเนริสา อาปู้ก็เลยเป็นห่วง อาปู้ไม่อยากให้คุณเนริสาไปคบกับคนไม่ดี”

เนริสาอึงไปพักหนึ่ง เพื่อหาคำตอบมาปลอบอาปู้ว่าเขายังเด็กเกินกว่าที่ตนจะชอบเป็นอย่างอื่นนอกจากเป็นน้องชาย อาปู้นิ่งไปด้วยความเสียใจ เนริสากอดอาปู้และขอเป็นพี่สาว

นาวินพาอาโก๊ะออกมาพบมิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนที่คอฟฟี่ช็อปโรงแรม  ทั้งสองให้อาโก๊ะโพสท่าต่อสู้

และถ่ายคลิปเก็บไว้ แองจี้ไม่ค่อยพอใจพยายามพูดให้มิสเตอร์ไวท์รู้ว่าอาโก๊ะเป็นเมียเก็บดาราคนหนึ่ง ไม่มีการศึกษา แถมเป็นคนป่าอ่านหนังสือไม่ออก แต่ทั้งมิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนไม่สนใจข่าวทั้งหมด พวกเขาสนใจปัจจุบันและอนาคตมากกว่าและที่สำคัญ เธอมีบทพูดเพียงสามประโยค ถ้าพูดได้และแสดงบทบู๊ได้ดีเขาก็ว่าเธอผ่านแล้ว นาวินยิ้มเยาะแองจี้นิดๆ แองจี้เสียหน้าทนไม่ได้ เธอแอบมาว่าจ้างพนักงานช่างของทางโรงแรม

“ฉันให้พวกนายแสนนึง ถ้าล็อกตัวผู้หญิงคนนั้นไว้ได้”

“ฮึย จะดีเหรอคุณ คุกนะ” สามช่างหวั่นๆ

“เธอเป็นนักแสดง แค่อยากลองเทสต์บทบาทดูเท่านั้นเอง แสนนึง แค่จับเธอกดไว้กับพื้นมีอะไรฉันรับผิดชอบเอง”

สามช่างเดินตามแองจี้ไป นาวินเห็นผิดสังเกต ถามว่าเธอจะทำอะไร แองจี้ตอบว่าตนแค่อยากพิสูจน์ ว่าแล้วก็ให้สามช่างจัดการอาโก๊ะได้ ทุกคนตะลึง แต่แล้วก็ต้องทึ่ง เมื่อเห็นอาโก๊ะวาดลวดลาย กระโดดไต่กำแพงตีลังกาหลบหลีกการจับกุม และเอาตัวรอดได้สารพัดท่าทาง มิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนลุกยืนปรบมือ ต่างยินดี

“มหัศจรรย์มาก ตกลง ผมต้องการเธอ เธอได้ร่วมงานกับเรา”

แองจี้ได้แต่มองเจ็บใจ...กลับมาโวยวายกับเสี่ยทรงชัยให้เฉดหัวอาโก๊ะออกไปจากโปรเจกต์งานนี้ เสี่ยทรงชัยเองก็ชอบอาโก๊ะมาก พยายามปลอบลูกสาว

“เอาน่าลูก อย่าเคร่งเครียดสิจ๊ะ ทำใจสบายๆเพราะอีกไม่นาน ป๊ามีอะไรหนุกๆจะให้หนูดูด้วยนะ”

“อะไรเหรอคะ”

“อะไรที่เกี่ยวกับความหายนะของอดีตพระเอกนักบู๊ชื่อดัง คิมหันต์ ประจัญบาน” เสี่ยทรงชัยเล่าแผนที่จะทำลายคิมหันต์ให้ฟัง

ไม่นาน มีค่ายหนังจากบริษัทไพโรจน์ฟิล์มโทร.หาจอห์น นัดให้เข้ามาพบในเย็นวันนั้น จอห์นพาคิมหันต์กะเผลกมา บริษัทนั้นเล็กและดูวังเวงชอบกล จอห์นบอกคิมหันต์ว่าบริษัทนี้พอมีชื่อเสียงทางทำหนังแผ่นอยู่บ้าง คิมหันต์ชะงักที่เขาต้องลดตัวมาเล่นหนังแผ่นแล้วหรือ

“พี่ไม่เลือกงานไม่ยากจนนะครับ ตอนนี้ทำๆไปก่อนเหอะพี่ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

คิมหันต์ได้คิด ฮึดสู้เต็มที่...เข้าพบไพโรจน์ที่ทักทายอย่างเป็นมิตรและพูดจาให้เกียรติดูน่าร่วมงานด้วย ไพโรจน์เกลี้ยกล่อม

“อันที่จริงซุปเปอร์สตาร์ระดับคุณ จะให้ผมจ้างลูกน้องมันก็กระไรอยู่นะครับคุณคิมหันต์ ผมว่าเรามาเป็นหุ้นส่วนกันดีกว่า จะได้ไม่มีใครรองใคร”

จอห์นร้องเฮ้ย...ไม่เห็นด้วย แต่คิมหันต์ท่าทางลังเล “มันจะดีเหรอครับ”

“แน่นอน คิดดูสิครับ ถ้าเราเป็นหุ้นส่วนกัน บริษัทผมก็เป็นของคุณ ตัวคุณก็เป็นของผม เรามาออกทุนทำหนังร่วมกัน คุณอยากได้งานแบบไหน คุณบอกผมมาได้เลย ผมสนองคุณเต็มที่”

จอห์นจะแย้ง ไพโรจน์รีบชวนคิมหันต์เซ็นสัญญา

ผูกมิตรกันทันที คิมหันต์ไม่ฟังเสียงจอห์นเลย...หลังจากนั้น คิมหันต์ก็ถือหนังสือสัญญาออกมา โดยจอห์นเดินตามเซ็งๆ

“พี่คิ้มนะพี่คิ้ม ใจร้อนแบบนี้จะดีเหรอพี่”

“ทำไมจะไม่ดีวะ ไอ้จอห์น ก็เอ็งเช็กข่าวมาแล้วไม่ใช่ เหรอว่าค่ายของคุณไพโรจน์เขามีผลงานจริงๆ เชื่อถือได้”

“มันก็ใช่ แต่พี่ไปลงทุนกับเขา พี่รู้มั้ยว่าพี่ต้องจ่ายเท่าไหร่”

“แค่ไม่กี่ล้าน ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก”

แต่จอห์นบอกว่าเงินเก็บไม่มีแล้ว คิมหันต์มุ่งมั่นให้เอาของมีค่าออกไปขายให้หมด เขาทุ่มไม่อั้นงานนี้ แต่ก็แอบเครียดถ้างานนี้พลาด

ooooooo

เมื่ออาโก๊ะได้รับเลือกแล้ว เธอถามนาวินว่าทำไมถึงอยากให้ตนเป็นนักแสดง นาวินตอบว่า เขาอยากให้ทุกคนเห็นคุณค่าของเธอ เพราะอดีต เขาเคยวิ่งไล่ตามความรักอย่างเธอ ทุ่มเททุกอย่าง แต่แล้วก็ไม่มีใครเห็นคุณค่า เขาจึงอยากทำให้ทุกคนอิจฉาเธอกับเขา อาโก๊ะมองอย่างลังเล เพราะดูเหมือนไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องการสักเท่าไหร่

เข้าห้องมาเห็นอาปู้นั่งกอดเข่ามองสมุดตรงหน้า อาปู้บอกว่าเนริสาให้มาไว้เขียนเรื่องทุกอย่างที่เรารู้สึกลงไป ทั้งเรื่องดีและไม่ดี หรือจะแปะรูปลงไปก็ได้ แต่เขารู้สึกว่า ความรู้สึกบางอย่างมันใหญ่มาก ใหญ่เกินกว่าจะเขียนออกมาเป็นข้อความ อาโก๊ะเข้าใจความรู้สึกของอาปู้ดี เพราะตนก็กำลังประสบกับความรู้สึกนั้นอยู่...

พอได้รู้ว่าเนริสาชอบเขียนสมุดบันทึก อาโก๊ะจึงอยากรู้ว่า เนริสาคิดอย่างไรกับคิมหันต์กันแน่ เธอจึงแอบย่องเข้าไปในห้องนอนเนริสาขณะเธอนอนหลับอยู่ ค้นหาสมุดบันทึกมาจะอ่าน แต่แล้วได้เห็นรูปคิมหันต์เหน็บอยู่ เท่านั้นก็เป็นคำตอบแล้ว

สายวันนั้น อาโก๊ะเอาแต่ชกกระสอบทรายระบายอารมณ์ ไม่มากินข้าว เนริสามาตาม อาโก๊ะอ้างว่าต้องซ้อมไว้เล่นบทบู๊กับนาวิน เนริสาขอให้ไปทานข้าวก่อน อาโก๊ะหงุดหงิดถอดนวมปาทิ้งแล้วเดินหนี เนริสาสงสัยว่าอาโก๊ะยังโกรธตนเรื่องคิมหันต์อยู่จึงตามมาเคลียร์ว่าเข้าใจผิด

“ไม่ผิด อาโก๊ะดูออก ที่ผ่านมาคุณเนริสาชอบหมูหัน แล้วตอนนี้หมูหันก็ชอบคุณเนริสาด้วย”

“แต่ฉันกับคุณคิมหันต์ไม่ได้มีอะไรกัน”

“ก็มีซะสิ เพราะตอนนี้หมูหันไม่ใช่ของอาโก๊ะแล้วนี่”

“อาโก๊ะ...ฉันนึกว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก” เนริสาเริ่มฉุน

“ก็เพราะเป็นเพื่อนไง ถ้าไม่ใช่เพื่อน ป่านนี้อาโก๊ะ

เล่นงานคุณเนริสาไปแล้ว”

เนริสาอึ้งมองอาโก๊ะ ที่บ่ายหน้าเดินจากไป...

ooooooo

คิมหันต์ดูเหมือนจะจริงจังกับงานสร้างหนังมาก เขาชวนยุทธการและชาญรบมาคุยที่ห้อง จอห์นออกอาการเป็นห่วง เพราะถ้าหนังไปได้ดีคิมหันต์รับเละ แต่ถ้าเจ๊งก็จ่ายเละเหมือนกัน

“ไอ้นี่ มือไม่พายอย่าเอาเท้ารานํ้าได้มั้ย งานนี้ข้าสู้ตายเว้ย...พรุ่งนี้ผมจะเอาเงินเข้าบัญชีของบริษัทคุณไพโรจน์ เพื่อถือหุ้นอย่างเป็นทางการ พี่กับไอ้ชาญต้องช่วยผมทั้งกำกับและเขียนบท ต้องอัดให้เต็มที่”

ตอนที่ 12

เช้าวันใหม่ คิมหันต์ยังนั่งกอดเข่าอยู่ในห้องขัง ตำรวจมาบอกว่ามีคนมาเยี่ยม ไม่ทันไรสมพรโผล่มาให้ตกใจ สมพรมาพูดเยาะว่าน่าเวทนา ตนจะถอนแจ้งความและแก้ข่าวให้ ถ้าเขายอมดินเนอร์สองต่อสองกับตน

“เธอมันบ้าสมพร เธอมันโรคจิต ทำแบบนี้เพื่ออะไรอยากได้ตัวฉันมากงั้นเหรอ ยัยปลวก”

“เปล่าเลยคุณคิมหันต์ ตั้งแต่วันที่คุณดูถูกฉัน ฉันก็ไม่เคยคิดอยากได้คุณอีกเลย แต่ฉันรู้ว่าคุณรังเกียจฉันมาก มากจนฉันอยากเห็นว่าคุณจะทำหน้ายังไง ถ้าได้ฉันเป็นเมีย”

“เธอมันนักข่าวจอมปลอมสมพร เธอมันน่าสมเพช”

คำตอบของคิมหันต์ทำให้สมพรเป็นโกรธเป็นแค้น อาฆาตจะเอาคืนให้ได้ สมพรเดินออกมา โตโต้มาบอกข่าวว่ามีคนมาประกันตัวคิมหันต์แล้ว สมพรตกใจ...จอห์นยืนรอคิมหันต์ออกมา ทั้งสองโผกอดกัน คิมหันต์ขอบใจจอห์นที่ไม่ทิ้งเขา จอห์นตอบว่าไม่ใช่เขา

อาโก๊ะกับนาวินเดินออกมาจากห้องสารวัตร คิมหันต์เห็นนาวินก็ไม่พอใจหาว่ามาเย้ย อาโก๊ะรีบบอกให้ใจเย็นๆนาวินมาช่วย

“คุณเป็นหนี้ผมสามล้าน คุณคิมหันต์” นาวินเปรย

“นั่นไง ที่แท้ก็อวดรวย แกคงอยากให้แองจี้ประทับใจสิท่า อ้อ หรืออยากจะอวดอาโก๊ะ”

จอห์นปรามคิมหันต์ นาวินจึงบอกอย่าคิดมาก คิมหันต์ย้อนว่า คนอย่างเขาไม่ตกอับหรอก เดี๋ยวแองจี้กับเสี่ยทรงชัยก็ต้องมาเคลียร์ให้เขา จอห์นจำเป็นต้องพูดความจริง

“พี่คิ้ม ที่ผมกับอาโก๊ะต้องไปขอร้องคุณนาวิน ก็เพราะเสียทรงชัยนั่นแหละ เค้า...ลอยแพพี่ เขาไม่สนใจพี่เลย”

คิมหันต์โกรธจนเลือดขึ้นหน้า คว้ากุญแจรถในมือจอห์นมา ขึ้นรถขับออกไปทันที ทุกคนรู้ว่าคิมหันต์ต้องไปเอาเรื่องเสี่ยทรงชัยแน่ จอห์นขอโทษนาวินอย่าถือสา นาวินพูดแทงใจ

“บอกตามตรงนะนายจอห์น ลูกพี่นายไม่ว่าใครอยู่ใกล้ ก็มีแต่เรื่องเดือดร้อน ฉันชินแล้ว”

ในขณะที่เล่าจาง มังลา และอากิ๊กกลับถึงเผ่า ชาวบ้านเคาะเกราะต้อนรับแต่พอเห็นว่าอาโก๊ะไม่กลับมาด้วยก็แปลกใจ เล่าจางประกาศว่าเรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด ต้นเหตุมาจากมังลา เขาขอลงโทษมังลาสถานเบาให้ไปสำนึกผิดที่ถ้ำเสือไฟ เป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน อากิ๊กตกใจจะแย้งเจอสายตาดุของเล่าจางจึงชะงัก เล่าจางถามหาหมอผี...

หมอผีง่วนกับยาสมุนไพรไม่หวั่นเกรงความผิดที่จะมาถึง เล่าจางเดินเข้ามาหาแล้วต่อว่าที่ช่วยมังลาโกหกเพื่อหวังไก่เพียงไม่กี่ตัว

“ไก่นั่น ข้าแจกคนในเผ่าไปแล้ว ส่วนท่านหัวหน้ากับมังลาก็ได้คำตอบที่ต้องการไปแล้วเช่นกัน” หมอผีสาธยาย “ท่านหัวหน้าเคยคิดว่าอาโก๊ะไม่ได้รักหมูหัน แต่ยอมแต่งงานเพราะคำทำนายของผีฟ้า”

“ใช่ ข้าเคยคิด”

“ส่วนมังลาก็เคยคิดว่าตัวของมันคือเนื้อคู่ของอาโก๊ะ”

“ใช่มันคิด”

“แต่ตอนนี้ท่านกับมันไม่คิดแบบนั้นแล้ว ที่ข้าทำไปเพราะอยากพิสูจน์ว่าคำทำนายของผีฟ้านั้นถูกต้อง”

“แต่หมูหันไม่ได้รักลูกสาวข้าเลย แบบนี้ผีฟ้าจะช่วยอะไรได้”

หมอผีสรุปความ ผีฟ้าแค่ทำนายอนาคต ไม่ได้กำหนดชีวิตใคร เล่าจางจึงเข้าใจ...มังลาเก็บของเตรียมไปอยู่ถ้ำเสือไฟ อากิ๊กถือสัมภาระมาบอกว่าตนจะไปอยู่เป็นเพื่อน มังลาไม่ยอมให้ไป อากิ๊กมองตามด้วยความน้อยใจ แต่ที่จริงแล้ว มังลาหวังดี เพราะที่นั่นอันตราย

ooooooo

บุกมาบ้านเสี่ยทรงชัย เติมขวางไม่ให้คิมหันต์เข้าไป เพราะแองจี้สั่งห้ามคิมหันต์เข้าบ้านอีก คิมหันต์เดือดดาล ตะบันหน้าเติมล้มแน่นิ่งไป เข้ามาถึง คิมหันต์ได้ยินเสี่ยทรงชัยกำลังคุยกับแองจี้เรื่องที่มิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนมาจากอเมริกาถึงเมืองไทยแล้ว ถ้าพวกนั้นถามถึงนาวินจะทำอย่างไรดี แองจี้ให้เสี่ยเตะถ่วงไปก่อน อย่าให้ได้เจอกัน เสี่ยทรงชัยเกรงพวกนั้นขอดูสัญญาขึ้นมาจะเอาที่ไหนมาให้ คิมหันต์โผล่พรวดเข้ามา สองพ่อลูกตกใจ

“ไอ้คิ้ม นี่เอ็งออกจากตะรางแล้วเหรอวะ แหม ข้าว่าจะไปประกันตัวอยู่พอดี”

“เสี่ยไม่ต้องมาโกหกผม ผมรู้ทุกอย่างหมดแล้ว เสี่ยคิดจะลอยแพผม คิดจะปล่อยให้ผมติดคุก”

“คิ้มไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงกับป๊านะคะ อย่าลืมสิคะ

ว่าถึงยังไงป๊าก็เป็นคนปั้นคิ้มมากับมือ”

“ใช่แองจี้ พ่อคุณปั้นผมมากับมือ พอถึงเวลาก็ลบด้วยเท้า...ทุกอย่างมันคือผลประโยชน์ ตอนนี้ผมไม่มีค่ากับเสี่ยอีกแล้ว ก็ได้...ถ้างั้นต่อไปนี้เสี่ยกับผมขาดกัน ทางใครทางมัน”

คิมหันต์จะกลับ เสี่ยทรงชัยถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าจะไปร่วมงานกับค่ายอื่น เสี่ยทรงชัยประกาศว่า คิมหันต์ยังมีสัญญากับเขา จะไปร่วมงานกับคนอื่นไม่ได้ คิมหันต์ดื้อดึงจะไป เสี่ยทรงชัยท้าให้ลองดู เขาจะฟ้อง เขามีสิทธิ์จะดองคิมหันต์ไว้จนแก่หมดน้ำยา ไม่มีใครจ้างอีก คิมหันต์ผิดหวังเสียใจ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม กลับมาปรึกษา ยุทธการ ชาญรบและจอห์น ทุกคนเจ็บใจที่เสี่ยทรงชัยทำลายอนาคตกันชัดๆ

อาโก๊ะอุตส่าห์ชงกาแฟมาให้ทุกคน แต่เผอิญยุทธการลุกขึ้นชนกาแฟหกราดตัว คิมหันต์กำลังหงุดหงิดจึงเอ็ดอาโก๊ะ ว่าชอบทำอะไรวุ่นวายไล่ให้ไปอยู่ในห้อง จอห์นสงสารตามมาปลอบ แล้วนึกได้ เอาคลิปเสียงเล่าจางที่ฝากเขามาบอก แต่เขาใช้อัดมาเสียเลยให้ฟัง

“อาโก๊ะนี่พ่อเอง พ่ออยากขอโทษที่ทำให้ลูกต้องลำบากใจ ความจริงแล้วเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันเป็นเพราะมังลามันลืมลูกไม่ได้ ก็เลยกุเรื่องเพื่อให้พ่อมารับลูกกลับบ้าน...ลูกได้พิสูจน์แล้วว่า ลูกรักไอ้หมูหันมากแค่ไหน แต่ที่พ่อเป็นห่วงก็คือ ไอ้หมูหันมันจะรักลูกบ้างรึเปล่า ต่อให้มันเป็นเนื้อคู่ของลูก แต่ถ้าอยู่กับมันแล้วลูกไม่มีความสุข ลูกก็กลับบ้านของเราเถอะ เพราะถึงยังไงพ่อคนนี้ก็รักลูกมากกว่าผู้ชายทุกคนเสมอ พ่อ...พ่อห่วงลูกนะอาโก๊ะ” เล่าจางเสียงสั่นเครือ

อาโก๊ะน้ำตาไหลพราก จอห์นบอกอาโก๊ะว่าอย่าหาว่าเขาไล่เลย เขารู้ว่าเธอพยายามเต็มที่แล้ว เขาเห็นด้วยกับเล่าจาง ต่อให้เป็นเนื้อคู่กัน แต่ถ้าฝืนต่อไป คนที่เจ็บคืออาโก๊ะและคิมหันต์ก็ลำบากใจ เพราะถึงไม่รักเธอแต่เขาก็สงสารเธอมาก...อาโก๊ะยิ่งเจ็บปวดกับคำว่าสงสาร

สามคน ยุทธการ ชาญรบ และคิมหันต์ช่วยกันคิดว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องสัญญา ยุทธการคิดออกว่า ถ้าไม่มีสัญญา ก็ไม่มีภาระ ฉะนั้นต้องเข้าไปขโมยสัญญามาฉีกทิ้ง ชาญรบดีใจ

“เย้...โอ้โห พูดง่าย ทำยากมากเลยพี่ สัญญาน่ะเสี่ยเก็บไว้ที่ไหน พี่รู้เหรอ”

“ข้าทำงานกับเสี่ยมาตั้งสิบกว่าปี มีอะไรบ้างวะที่ข้าไม่รู้ แต่ก่อนอื่นเอ็งต้องแน่ใจก่อนนะไอ้คิ้ม ว่าไอ้ผู้กำกับจากฮอลลีวูดมันจะมาถึงเมืองไทยพรุ่งนี้”

คิมหันต์พยักหน้าอย่างมั่นใจ ชาญรบถามว่าจะทำอย่างไร ยุทธการขยายความว่าไม่มีใครเห็นหน้าผู้กำกับมาก่อน คิมหันต์กับชาญรบมองกันอย่างเข้าใจแผนของยุทธการ

ooooooo

ค่ำมืดแล้ว นาวินยังว่ายน้ำอยู่ในสระ เนริสาแซวว่าร้อนมากหรือที่เสียเงินไปสามล้าน แถมช่วยคู่อริอีกต่างหาก นาวินโต้ว่าเขาช่วยอาโก๊ะ ถ้าคราวนี้ คิมหันต์ยังไม่ดีต่ออาโก๊ะ เขาจะทำทุกวิถีทางให้อาโก๊ะเลิกกับคิมหันต์ เนริสามองสีหน้าจริงจังของพี่ชายอย่างหวั่นๆ

พอยุทธการกับชาญรบกลับไป คิมหันต์ดูอารมณ์ดีขึ้น เขาเห็นอาโก๊ะนั่งเศร้าอยู่จึงเข้ามาถามว่ามีอะไรอยากพูดกับเขาหรือเปล่า อาโก๊ะบอกว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญ

“แล้วทำไมหน้าตาดูเศร้าๆแบบนี้ล่ะ นี่...ถึงเราจะไม่ใช่ผัวเมียกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะอาโก๊ะ ฉันติดหนี้เธอ เธอมีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้เลยนะ”

“อาโก๊ะเคยบอกไปแล้วว่าจะกลับบ้าน หมูหันจะว่าอะไรมั้ย”

“นี่เธอยังคิดเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ”

“อาโก๊ะไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว อาโก๊ะไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร”

ใจหนึ่ง คิมหันต์อยากรั้งอาโก๊ะไว้ แต่อีกใจก็รู้สึกว่าสมควรแล้ว จึงบอกเธอว่า พรุ่งนี้เขาจะไปส่ง อาโก๊ะปฏิเสธ ตนกลับเองได้ คิมหันต์เอ็ดเสียงดังว่าอย่าดื้อ จอห์นกับอาปู้โผล่มาดู

“อาโก๊ะมาเอง อาโก๊ะจะกลับเอง ในเมื่อไม่มีใครห้าม อาโก๊ะก็จะไป”

“อ้อ นี่พูดให้ง้อใช่มั้ย ฉันไม่ง้อหรอกนะจะบอกให้ ก็บอกแต่แรกแล้วไงว่าเราไปกันไม่ได้ เธอก็ไม่เชื่อฉันเอง”

อาโก๊ะน้อยใจสุดๆลุกพรวด “ถ้างั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว”

อาโก๊ะเดินไป คิมหันต์จะอ้าปากเรียกแต่ยั้งไว้

อาปู้บอกจอห์นว่าเขาจะไปพูดกับอาโก๊ะให้ แต่จอห์นเห็นว่ากลับไปน่ะดีแล้ว อาปู้จ๋อย...อาโก๊ะมาร้องไห้ในห้องอย่างหนัก คิมหันต์เองก็นั่งเครียดในห้อง อยากรั้งอาโก๊ะไว้ แต่ก็ตัดใจเพราะเชื่อว่าดารากับคนป่าจะอยู่กันได้อย่างไร

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เสี่ยทรงชัยกับแองจี้เตรียมจะออกไปรับมิสเตอร์ไวท์ที่สนามบิน แองจี้แต่งตัวเซ็กซี่สุดๆ เธอเห็นว่าน่าจะขับรถไปกันเอง ให้เติมไปดูแลรอต้อนรับที่บริษัท

“แองจี้อยากให้ลูกค้ารู้สึกว่าเราเป็นกันเองกับเขาค่ะ จะได้คุ้นเคยกันง่ายๆเวลาหลอกไถ เอ๊ย...เวลาทำงานจะได้ราบรื่น” เห็นด้วยกับแองจี้ สองพ่อลูกจึงขับรถกันไปลำพัง...

ยุทธการกับชาญรบ ช่วยกันแต่งหน้าแต่งตัวให้จอห์นเป็นมิสเตอร์คลีนคนผิวดำ ระหว่างรอคิว คิมหันต์เข้ามาในห้องอาโก๊ะ เห็นเธอยังนอนหลับอยู่กับอาปู้ ก็ย่องเข้ามากุมมือเธอเบาๆ อาโก๊ะลืมตาขึ้น คิมหันต์บอกเธอว่า รอนะ เดี๋ยวเย็นนี้จะไปส่ง อาโก๊ะพยักหน้ารับ คิมหันต์ยิ้มอย่างดีใจ อย่างน้อยก็จะได้จากกันด้วยดี

คิมหันต์ถูกทาผิวเป็นคนดำเหมือนจอห์น สวมวิกหัวฟูใส่แว่นดำ เป็นมิสเตอร์ไวท์ มาที่บริษัทกับจอห์น แนะนำตัวกับยามว่าเขาคือมิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีน มาตามที่นัดเสี่ยทรงชัยไว้ เติมโทร.บอกเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ สองพ่อลูกตกใจที่มาเร็วกว่ากำหนด จึงรีบวกรถไปที่บริษัท...

เติมต้องต้อนรับ ส่งภาษาอังกฤษน่าเวียนหัว จนคิมหันต์ ต้องบอกว่าให้พูดไทยก็ได้

“หา จริงเหรอครับ คุณพูดไทยได้เหรอ แล้วไหนบอกว่ามาจากเมืองนอก”

จอห์นพูดอังกฤษปนไทยว่าพวกเขามาเที่ยวเมืองไทยบ่อยๆ...ขณะเดียวกัน ยุทธการกับชาญรบไปรับหน้ามิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนตัวจริงที่สนามบิน แล้วพาไปพักที่โรงแรม มิสเตอร์ไวท์เป็นชาวเกาหลี ดูหนุ่มและเป็นศิลปิน ส่วนมิสเตอร์คลีนเป็นคนไทยวัยกลางคนท่าทางเหมือนไกด์ คอยแปลภาษาให้ ยุทธการกับชาญรบเหงื่อตก พยายามหลอกล่อให้สองคนไปทำสปาพักผ่อน แล้วค่ำๆ ค่อยคุยกับเสี่ยทรงชัย

“พี่ยุทธ ผู้กำกับฮอลลีวูดทำไมมันถึงกลายเป็นคนเอเชียไปได้ล่ะพี่” ชาญรบกระซิบถาม

“โลกสมัยนี้มันไม่มีพรมแดนแล้วโว้ยไอ้ชาญ ทีลิงอย่างเอ็งยังมาเขียนบทได้เลย”

สองคนภาวนาขออย่าให้คิมหันต์กับจอห์นเจอเรื่องอะไรเลย...ในขณะที่คิมหันต์พยายามหลอกล่อถามเติมถึงดาราที่จะมาเล่นหนังของเขา เติมบอกว่าชื่อนาวิน

“โอ้วโนๆ เราเปลี่ยนใจแล้ว คือตอนนี้ทางเราสนใจดาราอีกคนในสังกัดของคุณมากกว่า นั่นก็คือ คิมหันต์ ประจัญบาน”

“หา ไอ้คิ้มน่ะเหรอครับ ไปเอามันทำไม โง่ เซ่อ บ้า ขี้เก๊ก แถมยังเจ้าปัญหาอีกต่างหาก ผมว่าเอาคุณนาวินน่ะดีแล้ว”

คิมหันต์ฉุนอ้าปากจะด่า จอห์นรีบสะกิดให้หุบปาก เติมทำหน้างงๆ คิมหันต์ระงับโทสะบอกเติมว่าเขาต้องการคิมหันต์ ประจัญบาน เติมพยักหน้ารับทราบ จอห์นรีบสำทับว่า

“แต่เราต้องการให้แน่ใจว่าเขาเป็นดาราในสังกัดของคุณ เราขอดูสัญญาของเขาจะได้มั้ย”

เติมลังเลสักพักก่อนจะไปเอาสัญญามาส่งให้ คิมหันต์รีบดึงมาดูว่าถูกต้องไหม เติมแปลกใจทำไมอ่านออก คิมหันต์รีบแก้ตัวว่า

“โอ้วอ่านไม่ออก เอามาดูเป็นบุญตาเฉยๆ แบบว่าดาราเขาดังมาก ฮี อิส มาย ไอดอล”

เติมรำพึง “เออ แปลกโว้ย พูดไทยคล่อง แต่พูดฝรั่งฟังไม่รู้เรื่อง”

“เอ่อ ไอว่าเราอย่าไปสนใจเรื่องภาษากันเลยครับ มาคุยเรื่องสัญญากันต่อดีกว่า คือเราอยากเก็บสัญญาฉบับนี้เอาไว้ จะได้ส่งไปให้ทางบริษัท mother”

เติมอ้าปากค้างไม่เข้าใจ จอห์นพูดใหม่ว่า บริษัทแม่ เติมจึงเข้าใจ แต่ค้านว่าเขาให้ไม่ได้จะไปถ่ายเอกสารให้แทน เติมถือสัญญาเดินไป คิมหันต์บอกจอห์นว่าเขาจะตามไปเอาสัญญาตัวจริงมา ให้รออยู่ตรงนี้...คิมหันต์ย่องตามไป พอเห็นเติมถ่ายเอกสารเสร็จเอาตัวจริงไปเก็บในห้องเขาแอบเอาก้อนหินเล็กๆ ในกระถางใส่ช่องสลักประตูไว้ พอเติมออกจากห้องกดล็อกประตูเดินไป คิมหันต์ก็มาเปิดประตูเข้าไปค้นหาสัญญาตัวจริง

ooooooo

แองจี้ซิ่งรถมาถึงบริษัท ยามรายงานว่าเติมพาลูกค้าไปรอที่ห้องประชุม จอห์นรอคิมหันต์อย่างร้อนใจเหงื่อแตก เอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อ...เติมถือสำเนาสัญญาออกมาชนเข้ากับสองพ่อลูกหน้าลิฟต์ เสี่ยงทรงชัยโวยวายจะรีบไปไหนกันนักหนา

“ขอโทษครับเสี่ย พอดีผมจะรีบเอาสำเนาเอกสารไปให้มิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนดูน่ะครับ” เสี่ยทรงชัยถามว่าสำเนาอะไร “ก็สัญญาของนายคิมหันต์ ประจัญบานไงครับ พอดีมิสเตอร์ไวท์เขาเกิดเปลี่ยนใจอยากได้ตัวนายคิมหันต์น่ะครับ”

สองพ่อลูกตกใจ...คิมหันต์ไม่มีเวลาค้นเอกสารของตัวเอง จึงยกมาทั้งแฟ้ม วิ่งมาเจอสองพ่อลูกก็เบรกตัวโก่ง แย่แล้วจะบอกจอห์นอย่างไรดี เขาเอามือถือมากด เผอิญแบตหมด จอห์นเหงื่อแตกกรานเมื่อเห็นเสี่ยทรงชัยกับแองจี้เข้ามาทักทาย นึกแผนได้รีบบอก

“โอ้ว ไอปวดฉี่ แบบว่า...นีด โกทูทอยเลต ยูโนว ปวดมากขอตัวไป ชู้ตเดอะแรบบิตก่อน”

แองจี้จะพาไป จอห์นรีบห้ามบอกว่าเขารู้ เอ๊ย แค่บอกทางก็พอ เสี่ยทรงชัยเห็นผ้าเช็ดหน้าในมือจอห์นมีสีดำๆ เขารีบกดเช็กภาพในมือถือแล้วคว้าข้อมือจอห์น ถามว่ามิสเตอร์ไวท์พักอยู่เมืองไหน จอห์นอึกอักก่อนจะโกหกไปว่าอยู่นิวยอร์ก ส่วนตัวเขาอยู่แมนฮัตตัน เสี่ยทรงชัยเยาะ

“แหม ออกเสียงชัดนะ ตกลงมาจากแมนฮัตตันหรือว่าคลองตันกันแน่”

จอห์นออกเสียงใหม่ให้มีสำเนียงฝรั่ง เสี่ยทรงชัยดักคอว่าแถวประตูน้ำใช่ไหม จอห์นเผลอตอบว่าเยส...พอนึกได้ก็หน้าเจื่อนเพราะรู้ตัวแล้วว่าถูกจับได้ ไม่นาน คิมหันต์หาโทรศัพท์โทร.บอกจอห์นให้ถอนกำลัง เขาเจอสัญญาแล้ว เสียงจอห์นสะอื้น

“ฮือ...ถอนไม่ไหวแล้วพี่”

“อะไรของเอ็งวะ บอกให้ถอนก็ถอนสิ”

“ฮือๆมันถอนไม่ได้จริงๆ เค้าไม่ให้ถอน จั่งซี่ถอนบ่ได้...”

คิมหันต์รู้สึกว่าเสียงจอห์นอยู่ใกล้ๆจึงหันหลังไปดู พบเสี่ยทรงชัย แองจี้ และยามอีกหลายคนกำลังคุมตัวจอห์นอยู่ เสี่ยทรงชัยโวยวายใส่ คิมหันต์หน้าเจื่อน จอห์นฉวยโอกาสนั้นกระแทกเสี่ยทรงชัยล้มไปชนถังขยะ แล้วบอกคิมหันต์ให้วิ่ง แองจี้เข้าช่วยประคองพ่อ พวกยามวิ่งตามไล่จับคิมหันต์กับจอห์น คิมหันต์ไม่ทันระวัง วิ่งไปชนพนักงานคนหนึ่ง แฟ้มกระเด็นหลุดมือ เขาจึงชะงักเก็บแฟ้ม เติมกับพวกยามจึงตามมาจับคิมหันต์กับจอห์นได้ทัน...

บ่ายคล้อย อาโก๊ะเห็นคิมหันต์ไม่กลับมาตามสัญญา จึงโทร.หานาวินเพื่อบอกลา ตนจะกลับไปอยู่ป่า เพราะชีวิตคนเมืองไม่เหมาะกับตน นาวินถามว่าคิมหันต์รังแกอะไรอีกหรือเปล่า

“หมูหันไม่ได้ทำอะไร หมูหันบอกว่าจะไปส่งอาโก๊ะเย็นนี้ แต่ว่าจนป่านนี้ยังไม่มาเลย”

“ถ้างั้นอาโก๊ะรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” นาวินผลุนผลันออกจากบ้าน

เนริสากลับเข้ามาสวนกัน รีบถามจะไปไหน พอรู้ว่าไปหาอาโก๊ะก็เตือนว่าอย่ามีเรื่องอีก

“จำที่พี่บอกได้มั้ยเนริสา ถ้านายคิมหันต์ก่อเรื่องอีกครั้ง พี่จะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว”

เนริสาอึ้งมองพี่ชายขับรถออกไป ส่ายหน้าอย่างปลงๆ...

ในขณะที่ยุทธการกับชาญรบรออยู่ที่โรงแรมอย่างกระวนกระวาย ไม่ทันไร เสี่ยงทรงชัยโทร.เข้ามา ยุทธการรับสายพยายามคิดว่าเป็นเรื่องดี ชาญรบเงี่ยหูฟังลุ้นๆ

“ฮัลโหล...ว่าไงครับเสี่ย อะจึ๋ย...ได้ครับเสี่ย ครับ ใช่ครับเสี่ย ละเหี่ยครับผม เหมาะสมครับท่าน สร้างสรรค์ครับเจ้านาย ขอบพระคุณครับ” ยุทธการหน้าบอกบุญไม่รับ

ชาญรบรีบถามว่าเป็นอย่างไร ยุทธการตอบว่า เสี่ยจับได้แล้ว ชาญยุทธสะดุ้งเฮือกถามจะเป็นอย่างไรต่อไป ยุทธการตอบนิ่งๆว่า...ตกงาน ชาญรบยังยื่นหน้ามาถามว่าใคร ยุทธการบอกว่าทั้งคู่ ชาญรบร้องกระจองอแง จะบอกทางบ้านอย่างไรดี

ooooooo

ในห้องประชุมบริษัทเสี่ยทรงชัย คิมหันต์สภาพบอบช้ำนั่งเอาถุงน้ำแข็งโปะหัว จอห์นหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ เสี่ยทรงชัยเอ็ดตะโรใส่ทั้งสองคน

“ไอ้คิ้มนะไอ้คิ้ม เอ็งมันแสบมาก คราวนี้แหละข้าจะแจ้งตำรวจจับเอ็ง ข้อหาลักทรัพย์ ดูสิว่าเอ็งจะบอกกับนักข่าวว่ายังไง”

“เอาเลยเสี่ย ผมก็จะแฉเรื่องสัญญาทาสของเสี่ยเหมือนกัน”

“ใช่เสี่ย ตอนพี่คิ้มเซ็นสัญญากับเสี่ย เสี่ยหลอกล่อ

พี่คิ้มสารพัด ผมจำได้” จอห์นเสริม

“พวกผมมันเรียนน้อยไม่มีการศึกษา ถึงได้โดนเสี่ยเอาเปรียบ”

“แล้วมาโวยทำไมตอนนี้ ไอ้เด็กกำพร้าบ้านแตกอย่างพวกเอ็งมันโง่เอง โดนหลอกก็สมควรแล้ว ช่วยไม่ได้”

คิมหันต์โกรธ ลุกพรวดจะเอาเรื่อง พวกยามยกกระบองขู่ คิมหันต์ได้แต่ฮึดฮัด จอห์นดึงให้นั่งลงตามเดิม แองจี้กระซิบพ่อขอปรึกษาบางอย่าง สองพ่อลูกออกมาหน้าห้อง แองจี้บอกได้โทร.ไปแจ้งความจึงรู้ว่านาวินช่วยประกันตัวคิมหันต์คราวก่อน เสี่ยทรงชัยตกใจ

“แต่มันเป็นคู่แข่งกันนี่นา แล้วจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร”

“แองจี้รู้ค่ะ นาวินชอบเด็กผู้หญิงที่ชื่ออาโก๊ะ”

เสี่ยทรงชัยเริ่มรู้สึกว่า ประเด็นนี้อาจใช้ต่อรองอะไรบางอย่างได้...ขณะที่นาวินกำลังช่วยอาโก๊ะขนกระเป๋าใส่รถ เขาพยายามพูดให้เธอคิดดูใหม่ ทำไมไม่มองความหวังใหม่กับผู้ชายอื่น

“อาโก๊ะไม่อยากมีความรักอีกแล้ว ขนาดรักแท้ยังผิดหวังได้ และความรักทั่วไปจะมีความหมายอะไร”

“ต้องมีสิอาโก๊ะ ผู้ชายคนอื่นก็มีรักแท้ได้เหมือนกัน อย่างฉันไง”

อาโก๊ะชะงักมองหน้า นาวินกำลังจะสารภาพว่าเขารักเธอ มือถือดังขึ้นขัดจังหวะ นาวินรับสายเซ็งๆ แองจี้โทร.มาบอกเขาฟังให้ดีๆตนมีเรื่องสำคัญจะบอก นาวินปัดไม่อยากรู้ตอนนี้

“แต่อาโก๊ะคงอยากรู้แน่...” นาวินชะงัก แองจี้บอกเรื่องที่คิมหันต์พยายามขโมยสัญญาจากบริษัท ตอนนี้ถูกจับแล้ว ตนอยากถามว่าควรแจ้งตำรวจไหม

“อย่านะแองจี้ แค่เรื่องเล็กน่ะ” นาวินเหลือบมองอาโก๊ะ

“จะให้ฉันบอกอาโก๊ะ หรือว่าคุณจะบอกเอง”

“คุณต้องการอะไร”

“อย่าความจำสั้นนักสินาวิน มีสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉันพยายามอ้อนวอนขอร้องคุณจำได้รึยัง”

นาวินกดวางสายก่อนจะมองอาโก๊ะ ทำเอาอาโก๊ะกับอาปู้สังหรณ์ใจ...พากันมาตั้งหลักที่บ้านนาวิน เนริสาตรวจสอบเงินในบัญชีเผื่อต้องใช้ประกันตัวคิมหันต์อีกครั้ง นาวินบอกน้อง

“เขาไม่ต้องการเงินหรอกยัยสา แต่เขาต้องการตัวพี่ต่างหาก เขาอยากให้พี่เซ็นสัญญา”

“ไม่ได้นะคะพี่วิน ที่เสี่ยทรงชัยทำทุกอย่างก็เพราะต้องการขูดรีดผมประโยชน์จากพี่ ที่คุณแองจี้พยายามตามตื๊อพี่ก็เพราะแบบนี้เหมือนกัน”

นาวินถอนใจ “แต่ถ้าเราไม่ช่วย นายคิมหันต์ต้องติดคุกแน่นอน เผลอๆจะไม่ได้ประกันตัวอีกด้วย”

อาโก๊ะครุ่นคิดอย่างสับสนในใจ ครู่หนึ่งลุกมาคุกเข่าตรงหน้านาวิน อาปู้กับเนริสาตกใจ อาโก๊ะขอร้องนาวินให้ช่วยคิมหันต์อีกครั้ง นาวินถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ผิดหวังกับสิ่งที่เธอขอ

“อาโก๊ะทำแบบนี้ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ พี่นาวินช่วยคุณคิมหันต์มามากแล้วนะ เธอก็รู้ว่าพี่ชายฉันชอบเธอ เธอทำแบบนี้ก็เหมือนกับบังคับเขาอยู่นะ”

“อาโก๊ะรู้ แต่อาโก๊ะทิ้งหมูหันไว้แบบนั้นไม่ได้”

อาปู้ขอให้อาโก๊ะลุกขึ้นอย่าทำแบบนี้ นาวินโพล่งออกมาว่าตกลง ทุกคนตกตะลึง

“แต่ฉันมีเงื่อนไขแลกเปลี่ยนข้อนึง ถ้าเธอยอมรับปากฉัน ฉันจะช่วยนายคิมหันต์อีกครั้ง”

อาโก๊ะยอมรับทุกอย่าง นาวินเตือนอย่ารับปากพล่อยๆ อาโก๊ะบอกว่าตนทำเพื่อคิมหันต์ได้ทุกอย่าง เนริสาเอะใจ ดึงแกมลากนาวินออกมาคุยริมสระน้ำ เธอเค้นถามว่านาวินขออะไรจากอาโก๊ะ นาวินย้อนถามว่ารู้นี่ว่าเขารักอาโก๊ะ

“พี่วิน...ทำแบบนี้มันแย่มากเลยนะคะ พี่ทำเหมือน กับ...เหมือนกับอาโก๊ะเป็นของแลกเปลี่ยน เป็นสินค้าที่พี่ทุ่มเงินซื้อมา”

“แล้วไง...”

“สาผิดหวังในตัวพี่จริงๆ สาเคยคิดว่าพี่เป็นคนดี แต่ที่แท้พี่ก็เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุด”

นาวินตัดใจจะเดินหนี แต่พูดทิ้งท้ายไว้ให้เนริสาสะเทือนใจว่า “ไม่มีใครดีไปหมดหรอกยัยสา ทุกคนมีด้านมืดด้วยกันทั้งนั้น”...

ขณะเดียวกัน อาปู้เตือนอาโก๊ะให้คิดดูดีๆ อาโก๊ะว่าไม่มีทางเลือก ตนเป็นเมียคิมหันต์อย่างไรเสียก็ต้องช่วยเขา อาปู้ย้ำว่าคิมหันต์บอกเลิกอาโก๊ะไปแล้ว ไม่ใช่ผัวเมียกันอีก

“เขาไม่ใช่ แต่อาโก๊ะยังใช่ เขาเลิก เขาหักหลัง แต่ อาโก๊ะจะไม่หักหลังใคร อาโก๊ะจะภักดีต่อสิ่งที่อาโก๊ะศรัทธา”

“มันเป็นแค่ความเชื่อนะพี่อาโก๊ะ คำสอนของผีฟ้า ทุกอย่างมันไม่มีความหมายอะไร”

“อาโก๊ะไม่ได้ทำเพราะศรัทธาผีฟ้า นี่ต่างหากที่อาโก๊ะรู้สึกและศรัทธา” อาโก๊ะชี้ที่หัวใจ

อาปู้ทึ่งกับความมุ่งมั่นในสายตาที่ระอุไปด้วยน้ำตาของอาโก๊ะ...

นาวินเซ็นชื่อในสัญญาแล้วแฟกซ์กลับไปที่บริษัทเสี่ยทรงชัย แองจี้ดึงมาตรวจสอบลายเซ็น แล้วยื่นให้เสี่ยทรงชัย

“แค่นี้ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน ไม่ยักรู้ว่าจะง่ายขนาดนี้ แล้วนี่เราจะเอายังไงกับไอ้คิ้ม”

“ก็ทำตามข้อเสนอของนาวินสิคะ...เฉดหัวไปให้พ้น”

พวกยามหิ้วคิมหันต์กับจอห์นโยนออกมาหน้าบริษัท เสี่ยทรงชัยกับแองจี้ตามออกมาแล้วฉีกสัญญาของคิมหันต์ทิ้งต่อหน้า คิมหันต์กับจอห์นงง ทำไมถึงปล่อยพวกเขาง่ายๆ

“เรื่องนี้คิ้มไปถามอาโก๊ะเองดีกว่าค่ะ แองจี้ก็อยากรู้ว่าอาโก๊ะไปทำอะไรอีท่าไหน นาวินถึงยอมช่วยคิ้มตั้งสองรอบแบบนี้”

เติมหัวเราะเยาะบอกคิมหันต์ให้รีบกลับไปดูเองว่า ป่านนี้อาโก๊ะพลีกายพลีใจไปถึงไหนแล้ว คิมหันต์อึ้ง เกิดความรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

ooooooo

พออาโก๊ะรู้ข่าว เธอเดินมาหานาวินซึ่งนั่งเครียดอยู่ริมสระน้ำ เพื่อขอบคุณที่เขายอมช่วยคิมหันต์ แต่นาวินกลับทวงข้อแลกเปลี่ยน อาโก๊ะถามตกลงจะให้ตนทำอะไร...

คิมหันต์มากดกริ่งรัวอยู่หน้าบ้านนาวิน จอห์นปรามก็ไม่ฟัง ป้าแมวออกมาบอกว่านาวินห้ามเขาเข้าบ้าน คิมหันต์โกรธจะปีนรั้ว จอห์นรีบเตือนจะติดคุกอีก นาวินเดินออกมา

“พอซะทีเถอะคุณคิมหันต์”

“ไอ้นาวิน ไอ้เลวแกหลอกพาตัวอาโก๊ะไปใช่มั้ย ปล่อยอาโก๊ะมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นมีเรื่องแน่”

นาวินท้าให้ลองดู คิมหันต์เดือดจะเข้าไปช่วยอาโก๊ะ เพราะเข้าใจว่าโดนกักขังไว้ อาโก๊ะเดินออกมาพูดกับคิมหันต์น้ำเสียงราบเรียบให้เขากลับไปเสีย คิมหันต์ถามว่าเธอโดนนาวินหลอกมาใช่ไหม ถึงไม่ได้กลับบ้าน อาโก๊ะส่ายหน้า ยืนยันว่าตนจะอยู่กับนาวินที่นี่ คิมหันต์ช็อก

“ล้อเล่นใช่มั้ยอาโก๊ะ เธออยากให้ฉันง้อเธอถึงพูดแบบนี้ เธอโกรธที่ฉันไม่ห้ามเธอ ตอนที่เธอบอกว่าจะกลับบ้านใช่มั้ย”

“อาโก๊ะไม่อยากเห็นหน้าหมูหันอีกแล้ว ไปให้พ้น”

คิมหันต์ให้อาโก๊ะเลิกงอนแล้วกลับบ้านกับเขา อาโก๊ะพรั่งพรูความเจ็บช้ำออกมา

“ง้ออาโก๊ะก็ไม่สนหรอก มาง้ออะไรตอนนี้ ที่ผ่านมาหมูหันไม่เคยเห็นค่าของอาโก๊ะเลย เป็นเนื้อคู่ภาษาอะไรไม่เคยห่วงไม่เคยสนใจอาโก๊ะสักครั้ง สู้พี่นาวินก็ไม่ได้ พี่นาวินดีกับอาโก๊ะทุกอย่าง อาโก๊ะรักพี่นาวิน”

คิมหันต์ตกตะลึง ให้พูดอีกครั้ง อาโก๊ะย้ำว่า ตนรักนาวิน ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอึ้ง มองคิมหันต์ที่ถอยหลังไปสองสามก้าว ทันใด น้ำตาเขาไหลออกมาอย่างไม่มีใครคาดคิด

“เธอก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นอาโก๊ะ เหมือนกับผู้หญิงทุกคน เหมือนแม่ฉันเหมือนแองจี้ ทุกคนหักหลังฉันเหมือนกันหมด...” คิมหันต์พูดไม่ออกวิ่งหนีไป จอห์นวิ่งตาม

อาโก๊ะร้องไห้โฮวิ่งเข้าบ้านไป เนริสาหันมาถามนาวินว่านี่หรือที่ขอจากอาโก๊ะ นาวินบอกว่าเขาทำเพื่อให้อาโก๊ะพ้นจากผู้ชายห่วยๆ...คิมหันต์วิ่งออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ทันเห็นว่ามีรถแล่นมาอย่างรวดเร็ว แสงไฟส่องหน้าเขาเต็มเปา เสียงแตร เสียงเบรกดังสนั่น...

ooooooo

ตอนที่ 11

คิมหันต์ตามมาขวางแองจี้ไม่ให้ขึ้นรถ ต้องการคำอธิบาย แองจี้กลับแก้ตัวว่าตนไม่ผิด ทีคิมหันต์ยังมีอาโก๊ะได้ ตนก็มีคนอื่นได้เหมือนกัน คิมหันต์โต้ว่า เรื่องของเขาเป็นอุบัติเหตุ แต่เธอ ตั้งใจให้ท่านาวิน แองจี้แก้ตัวไม่ออกจึงพาลขอเลิก

“แองจี้เบื่อเต็มทีแล้วกับการเสแสร้ง แองจี้เบื่อคิ้ม เบื่อสภาพที่คิ้มเป็นอยู่ คิ้มมองตัวเองบ้างสิว่ามีอะไรดี หลงตัวเอง เอาแต่ใจ ไม่มีอนาคต ไม่มีอะไรดีสักอย่าง แม้แต่หน้าที่ การงาน คิ้มก็อยู่ในช่วงขาลง แล้วทำไมแองจี้ต้องมาทนกับผู้ชายห่วยแตกแบบนี้ด้วย”

“ไม่จริงใช่มั้ยแองจี้ เรื่องทั้งหมดคุณพูดเพราะคุณโกรธผม ความจริงคุณยังรักผมอยู่ บอกผมมาสิแองจี้ บอกผมมา” คิมหันต์ช็อกเขย่าบ่าแองจี้ จนนาวินต้องมาห้าม

คิมหันต์ผลักนาวิน ไล่ไม่ต้องมายุ่ง “แกมันไอ้คนลวงโลกไอ้นาวิน ชอบทำตัวเป็นพ่อพระต่อหน้าคนอื่น ฉันรู้หรอกน่าว่ามันเป็นแผนของแก ที่จะแย่งทุกอย่างไปจากฉัน”

“นี่มันเกินไปแล้วนะคุณคิมหันต์ คุณกล้าดียังไงมาพูดจาดูถูกผม คุณถอนคำพูดเดี๋ยวนี้”

คิมหันต์ไม่ยอม ทั้งสองจึงต่อยกัน อาโก๊ะวิ่งมาห้าม แองจี้เห็นแล้วอมยิ้มหลงคิดว่าทั้งสองต่อสู้แย่งตน เนริสาตามออกมาหมั่นไส้ที่แองจี้ไม่คิดจะช่วย อาโก๊ะจะเข้าไปห้ามเอง ป้าแมวรั้งไว้เกรงโดนลูกหลง แองจี้ยิ้มเยาะใส่อาโก๊ะ

“ว่าไงยัยคนป่า ทีนี้แกเห็นรึยังว่าฉันเหนือกว่าแก ทั้งคิมหันต์ทั้งนาวิน เขาชอบฉันย่ะไม่ใช่แก”

นาวินรีบหันมาแย้งไม่เป็นความจริง คิมหันต์ฉวยโอกาสชกหน้านาวิน อาโก๊ะโต้แองจี้ว่า

“ไม่จริง หมูหันแค่หลงคุณแองจี้ต่างหาก สักวันหมูหันต้องตาสว่างแล้วรู้ว่ารักแท้ของหมูหันคืออาโก๊ะ”

คิมหันต์ชะงักค้านว่าไม่จริง นาวินฉวยโอกาสชกหน้าคิมหันต์บ้าง แองจี้สะใจโบกมือลาจะไปขึ้นรถ อาโก๊ะโกรธที่แองจี้ไม่รับผิดชอบเรื่องที่ก่อไว้จึงกระชากไหล่เธอหันมา แล้วตบฉาดเข้าให้ แถมบอกว่าแองจี้หน้าด้าน ตบแค่นี้ไม่รู้สึกหรอก แองจี้โมโหตบคืน สองสาวสู้กันนัว คิมหันต์กับนาวินชะงักหันมา แยกสองสาวออกจากกัน คิมหันต์ดึงอาโก๊ะไว้ นาวินดึงแองจี้

“เข้ามาสิยะนังคนป่ากิ๊กก๊อก รับรองแกได้ตายสมใจแน่” แองจี้ท้า

“อย่ามาว่าอาโก๊ะนะ อาโก๊ะเป็นถึงลูกสาวหัวหน้าเผ่า ไม่ใช่คนป่ากิ๊กก๊อก คุณแองจี้นั่นแหละเป็นผู้หญิงไม่ดี คุณแองจี้ชอบหลอกผู้ชาย”

แองจี้ปรี๊ดแตกผลักนาวินออกแล้วโผเข้าใส่อาโก๊ะ แต่กลับถูกอาโก๊ะตบเซถลาออกไป นาวินเตือนว่าเธอสู้อาโก๊ะไม่ได้หรอก แองจี้แค้นใจ คว้ากระเป๋าที่ตกอยู่ดึงปืนพกออกมา ป้าแมวกับเนริสากลัวรีบหลบ คิมหันต์ดึงอาโก๊ะมาหลบหลัง นาวินเข้าแย่งปืน ปืนลั่นขึ้นหลายนัด นาวินให้คิมหันต์พาอาโก๊ะหนีไปก่อน เขาจึงดึงเธอขึ้นรถขับออกไป

ooooooo

หนีออกมาได้ จอห์นมาส่งเล่าจางกับทุกคนที่ท่ารถ ซื้อตั๋วรถให้ อาปู้ขออยู่เป็นเพื่อนอาโก๊ะต่อ จอห์นขอให้เล่าจางบอกลาอาโก๊ะก่อนเดินทางไป แต่เล่าจางบอกว่าตนตัดขาดกับลูกแล้ว

“แหม ทำแบบนี้ อาโก๊ะเขาเสียใจแย่เลยลุง”

“ข้าต่างหากที่ควรเสียใจ มีลูกสาวไม่รักดี เห็นแก่ผู้ชายมากกว่าความเป็นความตายของพี่น้องในเผ่า ขนาดผีฟ้าทำนายว่าทุกคนจะเดือดร้อน มันก็ไม่ยอมสนใจไยดี”

จอห์นไม่อยากเซ้าซี้ต่อ ในขณะที่มังลายิ่งรู้สึกผิด จนทนไม่ไหว สารภาพผิดกับเล่าจางบนรถทัวร์ เล่าจางโกรธเงื้อไม้เท้าจะหวด อากิ๊กมาขวางขอให้ยกโทษให้มังลาที่ทำไปเพราะรักอาโก๊ะ เล่าจางเห็นแก่อากิ๊กจึงบอกว่าจะไปจัดการเมื่อถึงเผ่า มังลาซึ้งใจอากิ๊กอีกครั้ง...

นาวินยึดปืนจากแองจี้มาได้ จึงรู้ว่าเป็นปืนปลอมที่ใช้ถ่ายหนัง แองจี้โกรธหาว่าตนถูกทำร้ายก่อน จะแจ้งความเอาเรื่องอาโก๊ะให้ถึงที่สุด นาวินเตือน เสี่ยทรงชัยจะไม่พอใจถ้าเขากับคิมหันต์ต้องเป็นข่าวขึ้นหน้าหนึ่ง

“นี่คุณพูดเพราะหวังดี หรือเพื่อปกป้องยัยอาโก๊ะกันแน่คะ นาวิน”

นาวินนิ่งไม่ตอบไม่ปฏิเสธ แองจี้เดือดไม่พอใจ...

ทั้งคิมหันต์และอาโก๊ะต่างยังอยู่ในอารมณ์โกรธ คิมหันต์ขับรถพาอาโก๊ะไปไม่รู้จุดหมาย เขาถามเธอว่า อยากเห็นเขาตกงานหรือ ถึงมีเรื่องกับลูกสาวเจ้านายของเขา

“คุณแองจี้หลอกหมูหัน จะให้อาโก๊ะอยู่เฉยๆได้ยังไง”

“นั่นมันเรื่องของเขา เธออย่าลืมสิว่าเราเลิกกันแล้ว ดังนั้นเธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของฉัน”

“จนถึงขนาดนี้ หมูหันยังว่าอาโก๊ะ แถมยังปกป้องคุณแองจี้” อาโก๊ะสะเทือนใจ

คิมหันต์ว่าเขาให้เหตุผล อาโก๊ะน้อยใจให้เขาจอดรถตนจะกลับบ้าน คิมหันต์ฉุนขึ้นมา ถามว่าจะกลับไปหานาวินหรือ เขาไม่ยอมให้นาวินมาลบเหลี่ยมเขาหรอก

“อาโก๊ะไม่ได้กลับไปหาพี่นาวิน อาโก๊ะจะกลับเผ่าเคอ ได้ยินมั้ย อาโก๊ะจะกลับเข้าป่า”

คิมหันต์ตะลึง พลันมือถือดังขึ้น สมพรโทร.เข้ามาอ้างว่ามีข่าวร้ายจะบอก เธอมีหลักฐานว่าคิมหันต์เป็นสามีอาโก๊ะ ถ้าไม่อยากเป็นข่าวให้มาเจรจากับตนที่ออฟฟิศภายในหนึ่งชั่วโมง คิมหันต์ตกใจรีบขับรถไปที่บริษัทหรรษาบันเทิง อาโก๊ะโวยวายจะกลับบ้าน

“รู้แล้ว เดี๋ยวฉันไปส่ง รออยู่นี่ก่อนละกัน เดี๋ยวฉันมา” คิมหันต์ให้อาโก๊ะรอในรถ

เข้ามาในออฟฟิศ คิมหันต์แปลกใจที่ประตูไม่ได้ล็อก บรรยากาศในออฟฟิศมืดสลัวไม่มีคนทำงาน คิมหันต์กวาดตาไปรอบๆ มีเสียงคลิปสัมภาษณ์เล่าจางดังขึ้น คิมหันต์ถึงกับอึ้ง สมพรกดปุ่มหยุดคลิปที่มือถือ เดินสยายผมถือแก้วเหล้าท่าทางเย้ายวนเต็มที่เข้ามา

“คิดไม่ถึงสินะคุณคิมหันต์ ว่าซุปเปอร์สตาร์อย่างคุณจะมีวันนี้”

คิมหันต์ถามว่าต้องการอะไร สมพรให้เขานั่งลงก่อน อย่าทำให้ตนอารมณ์เสีย คิมหันต์จำใจนั่งบนโซฟา สมพรยื่นแก้วเหล้าให้ เขาถามอยากแก้แค้นอะไรก็ว่ามา สมพรกระแซะเข้าใกล้

“ก็ได้ ตอนแรกฉันว่าจะต่อรองเรื่องกับคุณฉันท์มิตร แต่ถ้าคุณอยากให้มันเป็นเรื่องธุรกิจล่ะก็...ห้าล้าน แลกกับคลิปแล้วก็ความผิดที่คุณเคยดูถูกเหยียดหยามฉัน”

คิมหันต์ขอโทษ สมพรไม่ยอมยืนยัน “ห้าล้าน แล้วที่สำคัญ...คืนนี้คุณต้องอยู่กับฉัน”

“ฮึย...นี่ นี่มันบ้าไปแล้วนะคุณสมพร ทำแบบนี้ผมไม่เอาด้วยนะ”

“ทำไมจะไม่ได้ ทีนังคนป่านั่นคุณยังจับทำเมีย แล้วนังแองจี้ คุณนึกว่ามันวิเศษนักเหรอ ตอนเรียนอยู่เมืองนอก มันเละเทะจะตาย” สมพรดึงคิมหันต์มาลูบไล้

“แล้วมันเกี่ยวกับเรื่องนี้ตรงไหน”

“เกี่ยวสิ เพราะฉันต้องการเอาชนะคุณ ต้องการให้คุณเลิกปฏิเสธฉัน ยอมรับฉัน แล้วหลังจากนั้นเราก็จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน คุณเป็นดารา ฉันเขียนข่าวเชียร์ ตกดึกฉันก็เป็นเมียคุณ”

“คุณมันบ้าไปแล้วสมพร เอาโทรศัพท์มาให้ผมเดี๋ยวนี้” คิมหันต์บอกว่าเขายอมจ่ายห้าล้านแต่เรื่องอื่นเขาไม่ยอม คิมหันต์แย่งมือถือจากสมพร แล้วพลั้งมือผลักเธอล้มลง

คิมหันต์ตกใจรีบขอโทษที่ทำให้เธอเคียดแค้นแล้วทำท่าจะกลับ สมพรโมโหผลักเขาไปกระแทกโต๊ะอย่างแรง แล้วคว้ามีดตัดซองจดหมายมาหวังจะกรีดหน้าเขาให้เสียโฉม อาโก๊ะโผล่เข้ามาเอาแจกันฟาดหัวสมพรเลือดอาบ สลบไป คิมหันต์ตกใจ เป็นเรื่องใหญ่แล้ว เขาดึงอาโก๊ะออกมาขึ้นรถ อาโก๊ะถามว่าจะกลับไปอยู่ป่ากับตนใช่ไหม

“ฮึย ฉันไปไม่ได้หรอกอาโก๊ะ ฉันต้องคอยฟังข่าวทางนี้ด้วย เธอก็เหมือนกัน เธอตีหัวยัยสมพรเลือดอาบแบบนั้น ถ้าหนีไปจะยิ่งมีความผิดนะ”

อาโก๊ะถามจะไปหลบที่ไหนก็มีแต่คนรู้จักคิมหันต์ แต่เขาบอกว่ามีอยู่ที่หนึ่งที่ปลอดภัย ก่อนอื่นคิมหันต์โทร.เล่าเรื่องให้จอห์นฟัง เพื่อคอยตามข่าว...

โตโต้หิ้วถุงข้าวมาที่บริษัท พอสมพรนอนแผ่หัวแตกอยู่จึงรีบพาไปหาหมอทำแผล จากนั้นไปแจ้งความว่าคิมหันต์ปลุกปล้ำแล้วทำร้ายร่างกาย เสี่ยทรงชัยเต้นผางเมื่อรู้ข่าว เขายังเชื่อว่าคิมหันต์ไม่ใช่คนหน้ามืดอย่างนั้น แต่มันก็มีผลกระทบกับหนังที่กำลังฉาย เสี่ยทรงชัยเครียด

ooooooo

คิมหันต์แวะซื้อเสื้อผ้า ของใช้จำเป็น อาโก๊ะหลงดีใจที่จะได้ไปเที่ยวกับเขา คิมหันต์โวย “บ้าเรอะ เที่ยวที่ไหนล่ะ จะติดคุกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ไปหยิบของไป”

คิมหันต์มองไปเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ก็ตกใจ คว้าขึ้นมาอ่านพาดหัวข่าว...แฉดาราบู๊ชื่อดังทำร้ายนักข่าวสาว หวังปิดปากเรื่องมีครอบครัว...เนื้อความ ปรักปรำว่าเขาพยายามข่มขืน หวังปิดปากนักข่าว คิมหันต์ตกใจที่เรื่องกลับตาลปัตร

ในขณะที่สมพรยังถูกตำรวจเรียกตัวไปสอบปากคำ ตำรวจแปลกใจที่เธอโดนตีหัวสลบแล้วรู้ได้อย่างไรว่าจะถูกคิมหันต์ข่มขืน สมพรอึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะแก้ตัวว่า โตโต้เห็นคิมหันต์ถอดกางเกงเตรียมจะปล้ำตน โตโต้หน้าเจื่อนเออออไป พอออกมาจากสถานีตำรวจโตโต้ต่อว่า

“เจ๊ครับ ทำแบบนั้นมันเท่ากับให้การเท็จ ถือเป็นความผิดตามกฎหมายนะครับเจ๊”

“ฉันไม่สน เป็นไงเป็นกัน งานนี้ฉันต้องการคว่ำนายคิมหันต์ให้ได้”

“อ้าวเจ๊ ก็ตอนแรกเจ๊บอกผมว่าเราทำตามหน้าที่ของนักข่าว เปิดโปงความชั่วของนายคิมหันต์ แต่ตอนนี้ผมว่าเราเลวกว่ามันอีกนะครับ ทำแบบนี้มันเสื่อมเสียจรรยาบรรณนะเจ๊”

สมพรไม่สนใจ ขู่โตโต้ต้องร่วมมือกับตนให้ตลอด ไม่อย่างนั้นจะมีความผิดเหมือนกัน

รถคิมหันต์แล่นมาตามถนนเลียบทะเล อาโก๊ะตื่นเต้นได้เที่ยวทะเลกับเขา คิมหันต์เตือนอย่าลืมไม่ได้มาเที่ยว เราสองคนเลิกกันแล้ว อาโก๊ะจ๋อย คิมหันต์เองก็รู้สึกผิดแต่เก็บความรู้สึกไว้ มาถึงหน้าบ้านเด็กกำพร้า คิมหันต์บอกอาโก๊ะว่าเขาเติบโตที่นี่ อาจารย์แม่กับเด็ก 7-8 คน ออกมาท่าทาง

ทุกคนดีใจ อาจารย์แม่ดักคอว่า มีเรื่องมาอีกแล้วใช่ไหม คิมหันต์ยิ้มๆขอหลบสองสามวัน แล้วแนะนำว่าอาโก๊ะเป็นเพื่อนที่ต้องหนีมาด้วยกัน อาจารย์แม่ชอบอาโก๊ะ พาเธอมาห้องนอน

“ที่นี่อุดอู้หน่อยนะหนูโก๊ะ ปกติเวลาคิมหันต์เขามีเรื่องทีไร เขาก็จะหนีมานอนรวมกับเด็กๆในห้องนี้ เธอคงไม่อึดอัดหรอกนะ”

“อาโก๊ะนอนได้ เวลาไปล่าสัตว์กับคนที่หมู่บ้าน อาโก๊ะกับเพื่อนก็นอนเบียดๆกันในป่า”

อาจารย์แม่ชมว่าอาโก๊ะสวยน่าจะเป็นแฟนคิมหันต์

อาโก๊ะเศร้าบอกว่าคิมหันต์ไม่รักตน อาจารย์แม่มองอย่างสงสัย อาโก๊ะเปลี่ยนเรื่องถามว่าเสียงอะไรเหมือนเสียงน้ำตก อาจารย์แม่บอกว่าด้านหลังมีชายหาด ท่าทางอาโก๊ะตื่นเต้น

หน้าบ้าน คิมหันต์นั่งมองรูปแองจี้ที่พกไว้ด้วยความเสียใจ ไม่อยากเชื่อว่าที่ผ่านมา ความรักของเขาไม่มีคุณค่าสำหรับเธอเลย อาจารย์แม่เดินมานั่งคุยด้วย คิมหันต์ปาดน้ำตาหันมาถามว่าดูเด็กจะน้อยลง เธอตอบว่าช่วงหลังนี่ไม่ได้รับเด็กเพิ่ม เพราะตนใกล้เกษียณเต็มที ผู้ช่วยก็ลาออกคงดูแลต่อไปไม่ไหว แต่เงินที่เขาส่งมาช่วยทุกเดือนมากเกินพอแล้ว

“แปลว่าเด็กๆต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นเหรอครับ”

“อาจจะดีกว่าที่นี่ก็ได้นะ”

“ผมว่าไม่หรอกครับ สำหรับผม ที่นี่ดีที่สุดแล้ว”

อาจารย์แม่ถอนใจเปลี่ยนเรื่องว่า อีกชั่วโมงจะถึงเวลาอาหาร ระหว่างนี้ให้พาอาโก๊ะไปเดินเล่นที่ชายหาดก่อน คิมหันต์กลับปัดว่าเอาไว้ทีหลังไม่สำคัญ อาจารย์แม่เอ็ด ทีเขายังอุตส่าห์มาเป็นเพื่อนเราถึงที่นี่ แล้วจะพาเขาไปทะเลใกล้ๆ

แค่นี้ไม่ได้หรือ คิมหันต์ถูกตำหนิจึงคิดได้ เขากลับมาหาอาโก๊ะที่ห้องพัก แต่พบว่าอาโก๊ะไม่อยู่ จึงตามไปดูที่ชายหาด เห็นเธอยืนสูดอากาศอยู่ริมทะเลจึงเข้ามาแซวว่าน้ำทะเลมีไว้เล่นไม่ใช่ดม แล้วถามว่าให้เขาเล่นเป็นเพื่อนไหม

“ไม่ต้องก็ได้ อาโก๊ะไม่อยากรบกวน” อาโก๊ะเดินเลี่ยงหนี

คิมหันต์เข้าอุ้ม อาโก๊ะตกใจ โวยวายว่าจะทำอะไร คิมหันต์พูดยิ้มๆ “ถึงฉันจะไม่ใช่สามีที่ดี แต่ฉันก็อยากเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอนะอาโก๊ะ”

อาโก๊ะตื้นตันเมื่อเห็นรอยยิ้มของคิมหันต์ พลันต้องตกใจเมื่อเขาโยนเธอลงทะเล ทั้งสองฉุดดึงกันอย่างสนุกสนาน อาโก๊ะกดเขาจมน้ำจนเขาแทบไม่ไหว เหนื่อยหอบแต่มี

ความสุข จนพระอาทิตย์จวนลับขอบฟ้า คิมหันต์นอนแผ่หมดแรง อาโก๊ะถือลูกมะพร้าวมาส่งให้ เขาแปลกใจว่าเธอเอามาได้อย่างไร อาโก๊ะชี้ไปบนต้นที่เธอปีนไปเอามา และเฉาะด้วยหินแหลมๆ ทีแรกคิมหันต์จะไม่กินเพราะเกรงสกปรก แต่พออาโก๊ะประชด

“จะไปรู้เหรอ ก็อาโก๊ะเป็นคนป่านี่ ผู้หญิงชาวป่าก็ต้องทำอะไรง่ายๆแบบนี้แหละ จะให้มาอ่อนหวานเหมือนคนเมืองได้ยังไง”

“เอาเถอะ ถึงยังไงเธอก็ทำเพื่อฉันนี่ จริงมั้ย กินก็กิน” คิมหันต์ดื่มน้ำมะพร้าวแบบแหยงๆ “อาโก๊ะ เธอดูแลฉันมาตลอด แต่ฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอจริงๆเลยสักครั้ง ฉันขอโทษนะ”

“ไม่ใช่ความผิดหมูหันหรอกหมูหันไม่ได้เลือก

อาโก๊ะนี่ อาโก๊ะต่างหากที่เป็นฝ่ายยัดเยียดเรื่องพรหมลิขิตให้หมูหันเชื่อตามอาโก๊ะ ทั้งๆที่มันอาจจะเป็นเรื่องเหลวไหล”

“แล้วเธอยังคิดว่าเราเป็นเนื้อคู่กันอยู่รึเปล่า” คิมหันต์สบตาอาโก๊ะรอคำตอบ

อาโก๊ะกลั้นน้ำตาส่ายหน้าช้าๆ “ถ้าหมูหันเป็นเนื้อคู่ของอาโก๊ะจริงๆ หมูหันคงไม่ทำกับอาโก๊ะแบบนี้ หมูหันรังเกียจอาโก๊ะ ไล่อาโก๊ะ หมูหันเอาแต่หลอกอาโก๊ะมาตลอด... ตอนที่เราเลิกกัน หมูหันขอแยกทางกับอาโก๊ะ อาโก๊ะไม่เห็นหมูหันเสียใจเลย อาโก๊ะไม่เชื่อเรื่องเนื้อคู่ ไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิตอีกแล้ว มันไม่มีจริง อาโก๊ะเป็นคนป่า อาโก๊ะมันโง่เอง”

คิมหันต์มองอาโก๊ะปาดน้ำตา แล้วเหมือนเธอกลั้นไม่ไหวลุกวิ่งหนีไป เขามองตามด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก

ooooooo

ถึงจะโกรธแต่ใจจริง เสี่ยทรงชัยก็ไม่เชื่อว่า คิมหันต์จะหน้ามืดปล้ำสมพรต่อให้เมาจนจำบ้านเลขที่ไม่ได้ก็คงไม่ทำ จึงเรียกเธอมาเจรจาที่ออฟฟิศ สมพรเคือง ตกลงที่เรียกมาจะเจรจาหรือจะด่ากันแน่

“เออลืมไป งั้นว่ามาเลย งานนี้ถ้าจะเคลียร์ผมต้องจ่ายเท่าไหร่ แต่ด่วนหน่อยนะ เพราะถ้าเกิดช้าจนหนังผมเจ๊งซะก่อนละก็ ผมเอาเรื่องคุณแน่”

สมพรยิ้มเย้ยที่ตนเป็นต่อ เมื่อได้สมใจเดินออกมาพึมพำคนเดียว “ฮึ ไอ้แก่หน้าโง่ คิดเหรอว่าที่ฉันทำมาทั้งหมดเนี่ย ฉันทำเพราะต้องการเงิน ฉันต้องการความสะใจต่างหาก”

ว่าแล้วสมพรก็เอามือถือออกมากดหาโตโต้ สั่งให้ตามหาคิมหันต์ให้เจอก่อนตำรวจ...

คืนนั้นมีฝนตกฟ้าคะนอง ไฟที่บ้านเด็กกำพร้าดับลง คิมหันต์ช่วยตรวจดู มีอาโก๊ะคอยส่องไฟฉาย และซับเหงื่อให้ แต่เกิดไฟช็อตระเบิดปัง คิมหันต์กอดเอาตัวปกป้องอาโก๊ะอย่างไม่รู้ตัว ทั้งสองสบตากันนิ่ง คิมหันต์เผลอยื่นหน้าเข้าไปจะจูบเธอ แต่แล้วเด็กๆ ถือไฟฉายส่องมาเสียก่อน ทั้งสองจึงผละออกจากกัน คืนนี้ทุกคนจึงต้องอยู่กันในความมืด คิมหันต์ใช้ไฟฉายส่องอ่านนิทานให้เด็กๆฟัง นิทานสอนให้เด็กๆ เป็นคนดีมีความกล้าหาญ

แต่พอมีเด็กคนหนึ่งถามว่า ถ้าเขาเป็นเด็กดีกล้าหาญแล้ว พ่อกับแม่จะมารับเขาไหม คิมหันต์สบตาอาจารย์แม่อึ้งๆ ไม่อาจตอบคำถามนั้นได้...พออยู่กันตามลำพัง อาโก๊ะถามคิมหันต์ว่า ทำไมไม่บอกเด็กๆ ไปว่าพ่อแม่พวกเขาจะกลับมา

“ฉันโกหกไม่ได้หรอกอาโก๊ะ ถ้าพูดไปแบบนั้น พวกเขาก็ต้องย้อนถามเรื่องพ่อแม่ฉันเหมือนกัน พ่อกับแม่ฉันไม่เคยกลับมา ตอนแรกๆ ฉันคิดว่า ฉันรวยแล้วก็มีชื่อเสียงเมื่อไหร่ พวกท่านจะต้องเห็นคุณค่าของฉัน แล้วกลับมาขอโทษที่เคยทิ้งฉันไป ไอ้จอห์นเองก็คิดแบบฉัน”

“พ่อแม่นายจอห์นก็ไม่กลับมาเหมือนกันเหรอ”

“ไม่มีใครกลับมาหรอก นั่นล่ะคือรสชาติของการทรยศหักหลัง ชีวิตคนเมืองซับซ้อนไม่เหมือนคนป่าอย่างพวกเธอ เธออาจเชื่อเรื่องรักแท้ พรหมลิขิต แต่ฉันเชื่อเหตุผล เชื่อเรื่องความมั่นคง รักแท้สำหรับฉันก็คือคนสองคนที่มีผลประโยชน์ร่วมกันแล้วมีแนวโน้มว่าจะไปกันได้”

“แบบหมูหันกับคุณแองจี้” อาโก๊ะดักคอ

“ใช่...แต่เหตุผลมัน...มันเกิดผันแปรนิดหน่อย” คิมหันต์สลดลง

“แล้วหมูหันเคยรักใคร โดยไม่คิดเรื่องเหตุผลบ้างรึเปล่า”

คิมหันต์ว่าอาโก๊ะยังเชื่อเรื่องผีฟ้า อาโก๊ะรำพึงว่าตนเชื่อเพราะอยากเชื่อ ถ้าไม่ชอบก็ไม่ยอมเชื่อ คิมหันต์มองอาโก๊ะอย่างงงๆ ถามว่าตกลงเธอยังเชื่อว่าเขาเป็นเนื้อคู่อยู่หรือเปล่า

“จะให้ตอบแบบเหตุผล หรือตอบแบบความเชื่อล่ะ”

คิมหันต์ให้ตอบความรู้สึก อาโก๊ะหลบสายตา บอกเขาว่า เขาเลิกกับตนแล้ว จะให้รู้สึกอะไรล่ะ คิมหันต์เสียดาย พลันมีหิ่งห้อยบินส่องแสงมา อาโก๊ะถามเขาว่าจำวันที่เสี่ยงทายกับผีฟ้าได้ไหม แล้วหิ่งห้อยบินมารอบตัว คิมหันต์อ้างว่าเพราะลมที่พัดมา คราวนี้ อาโก๊ะจึงหลับตา อธิษฐานอีกครั้ง หิ่งห้อยบินมาเกาะที่หลังมือคิมหันต์แปลกใจถามว่าเธออธิษฐานอะไร อาโก๊ะยิ้มเศร้าๆ บอกเพียงว่าเป็นความลับ

ooooooo

ด้านจอห์น ยุทธการ และชาญรบยังเป็นห่วงคิมหันต์ และไม่เชื่อข่าวที่เกิดขึ้น เพราะรู้จักนิสัยคิมหันต์ดี ยุทธการถามจอห์นให้คิดดูดีๆ ว่ามีที่ไหนที่คิมหันต์จะไปกบดานได้บ้าง จอห์นคิดสักพักก็นึกได้ และเชื่อว่าคิมหันต์คงตั้งหลักรอดูสถานการณ์สักพัก แล้วถึงจะออกมาแถลงข่าว

ในขณะที่โตโต้สืบหาจนพบว่า คิมหันต์กับอาโก๊ะมาซื้อของที่มินิมาร์ทแถวชลบุรี จึงรีบส่งข่าวสมพร...

วันรุ่งขึ้นคิมหันต์กับอาโก๊ะซึ่งปูที่นอนบนพื้น หน้าเตียงพวกเด็กๆ สองคนอยู่ในสภาพนอนกอดก่ายกัน เด็กๆ ล้อมวงดูหัวเราะคิกคัก สองคนสะดุ้งตื่นเขินอาย คิมหันต์ลุกขึ้นวิ่งไล่ตีเด็กๆอย่างสนุกสนาน อาโก๊ะมองภาพเหล่านั้นอย่างมีความสุขและอยากหยุดเวลาไว้แบบนี้

มีความสุขไม่ทันไร สมพรก็นำทีมนักข่าวบุกมาที่บ้านเด็กกำพร้า อาจารย์แม่ตกใจออกมารับหน้าไว้สักพักก็รีบปิดประตู วิ่งไปเตือนคิมหันต์กับอาโก๊ะให้หนีไป สองคนพากันปีนกำแพง โดดออกด้านหลังอย่างทุลักทุเลลงมา คิมหันต์โล่งอก บอกอาโก๊ะ

“เรียบร้อย นักข่าวตามเราไม่ทันแน่  เราหนีพ้นแล้วอาโก๊ะ”

“หมูหันแน่ใจเหรอ...แต่อาโก๊ะว่าไม่นะ” อาโก๊ะถามเพราะเห็นว่ามีอะไรแปลกๆ

คิมหันต์มองไปเห็นตำรวจล้อมจับเขาอยู่ สองคนถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจ...ภาพข่าวออกมา อาโก๊ะโบกมือทักทายให้กล้อง ในขณะที่คิมหันต์พยายามปิดหน้า นักข่าวพูดข่าว อย่างรุนแรงว่าคิมหันต์ถูกจับข้อหา ข่มขู่ ทำร้ายร่างกาย และพยายามปลุกปล้ำนักข่าว และกำลังจะมีอีกข้อหาคือพรากผู้เยาว์ เพราะสาวใช้หรือภรรยาของเขายังไม่บรรลุนิติภาวะ

ในห้องสอบสวน อาโก๊ะกับคิมหันต์ถูกแยกกันคนละห้อง คิมหันต์ปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาและโต้ว่า ทุกอย่างสมพรเป็นคนทำกับเขา แต่มีอยู่เรื่องเดียวที่คิมหันต์ยอมรับคือ ตีหัวสมพร แต่เพื่อป้องกันตัว ขณะที่อาโก๊ะให้ปากคำว่า ตนเป็นเพียงสาวใช้ของคิมหันต์ แต่พ่อเข้าใจผิดถึงพูดออกไปแบบนี้...อาโก๊ะได้รับการปล่อยตัว จอห์นกับทุกคนมารอรับแต่คิมหันต์ไม่ได้ออกมา...

เนริสาตกใจเมื่อรู้ข่าวจากนาวิน “ห้ามประกันตัว นี่คดีมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ก็ไม่เชิงหรอกยัยสา แต่คดีนี้ผู้เสียหายเป็นถึงนักข่าว สื่อก็เลยจับตาเป็นพิเศษ แถมคุณคิมหันต์เขามีท่าทีว่าจะหลบหนีด้วย เรื่องก็เลยไปกันใหญ่”

เนริสาเชื่อว่าคิมหันต์เป็นคนดี นาวินบอกว่าเขาเลียบ เคียงถามตำรวจดูแล้ว ท่าทางต้องใช้เงินประกันอย่างต่ำสิบล้าน... คนที่จะช่วยได้คือเสี่ยทรงชัย ยุทธการกับชาญรบมาขอให้เสี่ยช่วย แต่เสี่ยทรงชัยไม่อยากเสี่ยงเพราะหนังก็คงเจ๊ง ยุทธการเตือนว่า คิมหันต์ทำเงินให้เสี่ยมาเป็นร้อยล้าน แค่นี้ทำไมจะช่วยคิมหันต์บ้างไม่ได้ จอห์นรวบรวมเงินที่มีอยู่ได้แค่เจ็ดล้าน อาปู้แปลกใจทำไมคิมหันต์มีเงินน้อย จอห์นบอกว่า คิมหันต์ถูกเสี่ยทรงชัยหลอกให้เซ็นสัญญา ได้เงินมาเท่าไหร่ เสี่ยฟันไปเกือบครึ่ง อาโก๊ะเสียใจเป็นห่วงคิมหันต์จึงคิดจะไปขอร้องเสี่ยทรงชัยเอง

แต่พอมาขอพบ แองจี้กันท่า ยื่นข้อเสนออาโก๊ะ “ความจริงป๊าฉันเขาเอ็นดูเธออยู่นะ อาโก๊ะ แต่ช่วงนี้อารมณ์บูด ถ้าเธออยากให้เขาสบายใจ เธอก็มาดินเนอร์กับเขาสักมื้อสิ”

อาโก๊ะไม่เข้าใจ จอห์นรู้ว่าแองจี้คิดไม่ซื่อ...พอเสี่ยทรงชัย รู้จากลูกสาวก็แอบดีใจ แต่ก็เสียดายเงินสิบล้าน แองจี้บอกว่าให้ฟันฟรีๆแล้วชักดาบ เสี่ยทรงชัยยิ้มกริ่มแต่ก็หวั่นๆ เหมือนกัน

ทุกคนห้าม แต่อาโก๊ะเข้าใจว่าแค่กินข้าวจะเสียหายอะไร นาวินจึงบอกว่า เขามีวิธีที่ดีกว่า

ooooooo

ตอนที่ 10

อาโก๊ะ ประคองนาวินที่หน้าตาบอบช้ำเข้าบ้าน พอเนริสารู้ว่ามีเรื่องกับคิมหันต์ ก็ชักเป็นห่วงชื่อเสียงพี่ชาย เกรงจะตกเป็นข่าวมาพัวพันกับอาโก๊ะซึ่งมีสามีแล้ว นาวินหนักใจแต่ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่า คิมหันต์ ไม่เคยรักและดูแลอาโก๊ะ ผิดด้วยหรือที่อาโก๊ะจะมีคนอื่น เนริสาเตือนว่าสองคนยังไม่ได้เลิกกัน แล้วแน่ใจหรือว่าสองคนนั่นไม่ได้รักกัน นาวินถึงกับอึ้งไป...

กำจัดอาโก๊ะได้ คิมหันต์ชวนยุทธการและชาญรบดื่มฉลองที่ห้อง แต่เขากลับไม่มีความสุขจนทั้งสองคนมองออกว่าคิมหันต์ปากกับใจไม่ตรงกัน เขาอ้างว่าเจ็บใจนาวิน ต่างหาก

“โธ่เอ๊ยนึกว่าอะไร ถ้าเป็นเรื่องนั้นล่ะก็เอ็งไม่ต้องไปโกรธไอ้นาวิน เพราะงานนี้มันกำลังจะรับเคราะห์แทนเอ็ง” ยุทธการหัวเราะ

“ยังไงพี่...”

“อ้าว ก็ยัยสมพรนักข่าวหัวเห็ด มันตามสืบเรื่องเอ็งกับอาโก๊ะอยู่ไม่ใช่เรอะ แล้วถ้าเป็นแบบนี้ เอ็งคิดดูสิว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น”

ชาญรบคิดออกว่าสมพรจะต้องเบนเป้าไปที่นาวินแทน และนั่นจะเป็นข้ออ้างให้คิมหันต์ได้หย่าสมใจ แต่คิมหันต์กลับรู้สึกสับสนในใจ เขาขอตัวไปหากับแกล้มมาเพิ่ม พอมาเปิดตู้เย็นเห็นไข่ดาวที่อาโก๊ะทอดไว้ให้ ยิ่งรู้สึกผิดต่อเธอ...

พอสมพรเห็นว่าเป็นพวกอาโก๊ะ จึงพาเล่าจาง มังลา และอากิ๊กมาที่สำนักงานของตน หลอกว่าพรุ่งนี้จะพาไปส่งบ้าน เล่าจางถามตรงๆว่าต้องการอะไรจากพวกเขา สมพรหัวเราะหึๆที่รู้ทัน จึงยอมรับว่าตนเป็นนักข่าว อยากทำข่าวคิมหันต์

“ฉันรู้เรื่องที่นายคิมหันต์กับอาโก๊ะ ลูกสาวลุงแต่งงานกัน แล้วก็รู้ด้วยว่ามันพยายามที่จะทอดทิ้งลูกสาวลุง ฉันอยากทำข่าว เรื่องนี้ จะได้เปิดโปงความชั่วของมันให้ชาวบ้านได้รับรู้”

“ขอโทษนะ แต่การนินทาคนอื่นลับหลังไม่ใช่วิถีของนักรบเผ่าเคอ และที่สำคัญข้ากับลูกสาว ตัดขาดกันแล้ว ดังนั้นอาโก๊ะจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับข้า”

สมพรยุให้แก้แค้นคิมหันต์ที่ทำกับอาโก๊ะ จนเล่าจางเริ่มคล้อยตาม...อากิ๊กกับมังลาแยกออกมาปรึกษากันว่า นึกแล้ว สมพรต้องไม่หวังดี ถ้าทำอย่างนั้นคิมหันต์จะเดือดร้อนมาก มังลาตัดสินใจจะสารภาพกับเล่าจาง แต่อากิ๊กห้ามเกรงเล่าจาง เอาถึงตาย มังลาซึ้งใจที่อากิ๊กเป็นห่วง

วันรุ่งขึ้น ลุงสมถือหนังสือพิมพ์มาเคาะห้องคิมหันต์แต่เช้า เพื่อให้ดูภาพโฆษณา

“คุณคิมหันต์ตื่นเต้นใช่มั้ยครับที่สาวใช้คนเก่งกำลังจะ ได้เป็นนางแบบโกอินเตอร์ นี่ถ้าผมทายไม่ผิด คุณคิมหันต์ต้องเป็นคนผลักดันแน่ๆ หนูอาโก๊ะถึงได้เข้าวงการรวดเร็วแบบนี้”

“ผลักที่ไหนกันลุง เป็นแค่สาวใช้ ดันหนีเจ้านายไปถ่ายแบบ หน็อย...กลับมาเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่” คิมหันต์คว้าหนังสือพิมพ์เข้าห้องปิดประตูเจ็บใจ “แกนะแกไอ้นาวินรีบลงโฆษณาแบบนี้ คิดจะเย้ยฉันสิท่า นึกเหรอว่าฉันจะหึงอาโก๊ะ ไม่มีทางหรอก”

คิมหันต์ขยำหนังสือพิมพ์ปาทิ้ง เหลือบไปเห็นกล้องวีดิโอของสมพร จึงมีความคิดขึ้นมาบางอย่าง...คิมหันต์โทร.หาจอห์นถามว่าหายหรือยัง จอห์นหลงดีใจนึกว่าเป็นห่วง แต่คิมหันต์กลับบอกว่ามีงานให้ทำ จอห์นผิดหวังเพราะเขายังเข้าเฝือกขาอยู่เลย คิมหันต์จะให้จอห์นตามถ่ายภาพนาวินกับอาโก๊ะมาเป็นหลักฐานฟ้องหย่า จอห์นเริ่มเซ็ง

“พี่คิ้ม อาโก๊ะเขายอมพี่มากแล้วนะ พี่ยังจะไปทำเขาอีกเหรอ บาปกรรมน่ะ พี่รู้จักบ้างมั้ย”

“นี่เอ็งไม่ต้องมาแขวะข้า เอ็งลืมแล้วหรือไงว่าเรื่องทั้งหมด ข้าถูกบังคับ ดังนั้นมันไม่ใช่ความผิดของข้า” คิมหันต์โวยเสียงดัง

จอห์นตัดบทไม่อยากร่วมมือด้วย จึงขอลาป่วย คิมหันต์โวยวายอยู่ในสายคนเดียว...อาปู้ถามจอห์นว่าคิมหันต์มีแผนร้ายอะไร อีก จอห์นถอนใจบอกอาปู้ว่า ตอนแรกเขาอยู่ข้างคิมหันต์ แต่ตอนนี้เขาขอย้ายมาเข้าข้างอาโก๊ะ อาปู้ยิ้มให้อย่างเป็นมิตรมากขึ้น

ooooooo

โฆษณาของนาวินกับอาโก๊ะ เป็นที่ถูกใจของลูกค้ามาก ทางเอเจนซี่จึงติดต่อให้ทั้งสองไปพบเพื่อคุยรายละเอียดเพิ่มเติมอีก ขณะเดียวกัน คิมหันต์ต้องการคนที่จะถ่ายภาพนาวินกับอาโก๊ะได้ดีๆ จึงไปขอให้ยุทธการกับชาญรบช่วย ทั้งสามคนต้องสะกดรอยตามนาวินกับอาโก๊ะทั้งวัน

เห็นนาวินกับอาโก๊ะนั่งรถไปด้วยกัน คิมหันต์คิดเองไปต่างๆนานาว่าสองคนพากันเข้าม่านรูด และอาโก๊ะเป็นคนปล้ำนาวิน คิมหันต์เหงื่อแตกพลั่กเผลอร้องออกมา

“เย้อ...ไม่ อาโก๊ะ อาโก๊ะไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่จริง รับไม่ได้”

“เอ็งเป็นบ้าอะไรของเอ็งวะไอ้คิ้ม บ่นงึมงำอยู่ได้” ยุทธการหันมาถาม

“นั่นสิ ท่าทางตกใจ หรือว่าเอ็งหึงอาโก๊ะวะ” ชาญรบชักสงสัย

“เปล๊า ใครหึง ไม่หึงซะหน่อย แค่รับไม่ได้ต่างหาก น่าเกลียดจะตาย”

ยุทธการกับชาญรบมองท่าทางคิมหันต์ที่ดูมีพิรุธอย่างเริ่มสงสัย...ทั้งสาม เฝ้าดูนาวินกับอาโก๊ะนั่งในร้านกาแฟสนทนาอยู่กับครีเอทีฟคนเดิม นาวินแปลกใจที่งานตีพิมพ์ออกมาเร็วกว่ากำหนด ครีเอทีฟบอกว่าลูกค้าชอบมากถึงขนาดให้ทำคัตเอาต์บนทางด่วน

“คัตเอาต์ มันคืออะไรเหรอพี่นาวิน” อาโก๊ะถามด้วยความไม่รู้

“ป้ายโฆษณาน่ะ ที่อันใหญ่ๆติดอยู่ริมถนนไง”

“อ๋อรู้แล้ว อาโก๊ะเคยเห็น คัตเอาต์์อันใหญ่กว่าบ้านอาโก๊ะอีก” อาโก๊ะพูดเสียงดัง

นาวินและครีเอทีฟอายที่โต๊ะข้างๆมอง เปลี่ยนเรื่องมาถามอาโก๊ะว่าชอบรูปที่ถ่ายออกมาไหม อาโก๊ะบอกว่าชอบมาก สวย ครีเอทีฟดีใจ

“อ๊าย...ดีจัง งานนี้มีแต่คนชอบ นี่ลูกค้าก็ชมเปาะเลยนะฮะ ว่าคุณนาวินกับน้องอาโก๊ะเนี่ยเคมีเข้ากั๊นเข้ากัน สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก ไม่ทราบว่าน้องอาโก๊ะสนใจจะเข้าวงการแบบเต็มตัวรึเปล่าคะ แล้วมีใครชวนเข้าสังกัดรึยัง”

อาโก๊ะส่ายหน้า “อาโก๊ะไม่อยากเป็นดารา อาโก๊ะไม่ชอบ เป็นดาราไม่มีอิสระ ต้องคอยโกหกชาวบ้าน”

“อุ๊ย ดารานะคะน้อง ไม่ใช่นักการเมือง”

“อาโก๊ะพูดถูกแล้ว เป็นคนธรรมดาอิสระกว่าเป็นดาราตั้งเยอะ ฉันเห็นด้วยนะอาโก๊ะ”

เมื่อเห็นว่านาวินกับอาโก๊ะมาคุยงาน ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย และเห็นคิมหันต์อมยิ้ม ชาญรบจึงแซวว่า “นี่ไอ้คิ้ม ท่าทางเอ็งมีความสุขมากเลยนะ ที่อาโก๊ะไม่ได้มาอย่างว่ากับไอ้นาวิน”

คิมหันต์แก้ตัวว่า เขาดีใจที่ภาพจะได้ถ่ายง่าย ให้ทั้งยุทธการและชาญรบแยกกันถ่าย หามุมกล้องดีๆ ที่ดูแล้วสองคนใกล้ชิดกันมากๆ...เวลาผ่านไป นาวินกับอาโก๊ะแยกกับครีเอทีฟ นาวินเห็นยังมีเวลาจึงชวนอาโก๊ะเดินเล่นในห้าง เขาพาเธอซื้อของ เสื้อผ้า และเข้าร้านกินไอศกรีม ท่าทางอาโก๊ะมีความสุข คิมหันต์กับพวกตามถ่ายภาพ แต่ก็พลาดหกล้มหกลุกกันไป

“หน็อย ทีอยู่กับคนอื่นละยิ้มแย้มแจ่มใส ทีอยู่กับเราล่ะงอนได้ทุกวี่ทุกวัน ใช่ซี้ของใหม่มันดีกว่าของเก่าอยู่แล้วนี่” คิมหันต์อดหมั่นไส้ไม่ได้

นาวินชวนอาโก๊ะ คุยถึงสถานที่ที่เธออยากไปเที่ยว ที่ไหนให้บอก เขาจะพาไป อาโก๊ะคิดสักนิดแล้วบอกว่าตนอยากไปทะเล นาวินจับบ่าอาโก๊ะ รับปากว่าจะไปด้วยกัน แต่อาโก๊ะกลับทำหน้าเศร้า ดึงมือนาวินมากุมแทนคำปลอบใจก่อนจะพูดว่า ตนฝันอยากไปกับคิมหันต์ ขณะเดียวกัน คิมหันต์เห็นอาโก๊ะจับมือนาวิน ก็เผลอชนหุ่นโชว์เสื้อล้มลง นาวินเห็นร้องทักคิมหันต์

อาโก๊ะเดินรี่เข้าไปหา คิมหันต์พยายามหลบหนี จนชน ชั้นวางของล้มอีก ทั้งนาวินกับอาโก๊ะจึงเห็นคิมหันต์มีกล้องในมือ นาวินรู้ทันทีว่ามาแอบถ่ายภาพเขาสองคน อาโก๊ะ ไม่เข้าใจเอาไปทำไม นาวินเดาว่าเอาไว้เป็นข้ออ้างบอกเลิกกับอาโก๊ะ และทำลายชื่อเสียงเขา คิมหันต์อึกอัก

“อยากเลิกกับอาโก๊ะมากใช่มั้ย อยากไปหาคุณแองจี้ อยากเป็นอิสระจะได้ไม่ต้องอายชาวบ้านที่มีเมียเป็นคนป่าอย่างอาโก๊ะ” อาโก๊ะผิดหวังมาก

คิมหันต์จุ๊ๆให้เบาเสียง อาโก๊ะว่าคิมหันต์ไม่เป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ให้บอกมาเลยว่าไม่รักตน

แล้วตนจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก คิมหันต์อิดออดบ่นเบาๆว่า เขาบอกไปตั้งหลายหนแล้ว อาโก๊ะเสียใจคิดว่าตอนนั้นตนยังมีความหวังว่าเขารักตนอยู่บ้างถึงคอยปกป้อง

“แต่ความจริงแล้วมันตรงกันข้าม หมูหันทำร้ายอาโก๊ะ มาตลอด อาโก๊ะต่างหากที่น่าจะยอมรับความจริง ยอมรับว่าหมูหันไม่เคยรัก ไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนของอาโก๊ะ”

คิมหันต์นิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า เขาผิดหรือที่อยากเป็นอิสระ เขารู้ว่าเราไปกันไม่ได้ เขาเป็นพระเอก ที่ยอมเสียสละแต่ในหนังเท่านั้น ชีวิตจริงเขาทำไม่ได้ อาโก๊ะ สะเทือนใจอย่างมาก จึงบอกไปว่า ตามกฎของเผ่าเคอ แค่ฝ่ายใด ฝ่ายหนึ่งประกาศว่าความรักสิ้นสุดลง ทั้งคู่ก็จะเป็นอิสระ อาโก๊ะ ให้คิมหันต์เป็นคนพูด

ยุทธการกับชาญรบบุ้ยใบ้ให้คิมหันต์พูดไปเลย คิมหันต์เบือนหน้าไปทำใจสักพักแล้วหันมาพูด “มันจบแล้วอาโก๊ะ ระหว่างเรา สิ้นสุดกันแค่นี้”

อาโก๊ะ สบตาคิมหันต์ก่อนจะตบหน้าเขาฉาดแล้ววิ่งไป คิมหันต์มองตามรู้สึกผิด นาวินวิ่งตามอาโก๊ะไป เขาคว้าตัวเธอ ก่อนที่จะวิ่งเตลิดไปไกลกว่านี้ อาโก๊ะหันมากอดเขาร้องไห้โฮ

ooooooo

ดูไม่ชอบมาพากล อากิ๊กกับมังลาไม่ไว้ใจสมพร ขณะที่เธอไม่อยู่จึงชวนเล่าจางกลับ แต่แล้วพบว่า พวกตนถูกขัง มียามตัวยักษ์เฝ้าอยู่ อากิ๊กครุ่นคิดมองไปเห็นโทรศัพท์ จึงลองกดดูมั่วๆ

สมพรมาเยี่ยมโตโต้ที่โรงพยาบาล จอห์นกับอาปู้แอบฟัง จึงรู้ว่า เล่าจางกับพวกอยู่กับสมพร จอห์นรีบโทร.บอกคิมหันต์แต่คิมหันต์กำลังสับสนว้าวุ่นใจเรื่องอาโก๊ะอยู่ จึงบอกจอห์นให้จัดการไปเอง จอห์นวางสายงงๆ ไม่ทันไร มังลาโทร.เข้ามา จอห์นแปลกใจรีบถามว่าอยู่ที่ไหน...

ระหว่างนั้น ยุทธการมาส่งคิมหันต์ที่บ้าน คอยปลอบอย่าทำหน้าเหมือนคนอกหัก ควรจะรีบโทร.ส่งข่าวแองจี้ ทั้งแองจี้และเสี่ยทรงชัยคงดีใจมาก ขณะเดียวกัน เสี่ยทรงชัยได้ข่าวว่าฝรั่งที่จะมาติดต่อนาวินกำลังจะมาถึง ภายในสามวัน จึงอยากให้แองจี้จัดการนาวินให้เซ็นสัญญาให้ได้ส่วนตนจะรับหน้าคุยกับฝรั่งไปก่อน แองจี้หวั่นใจกลัวทำไม่สำเร็จ เพราะนาวินดูจะไม่แลตนเลย

“ป๊าก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่ป๊าให้เพื่อนโกหกพวกฝรั่งเอาไว้ว่านาวินเป็นนักแสดงของเรา ถ้ามันจับได้มีหวังโดนฟ้องหมดตูดแหงแต่ถ้าทำสำเร็จเราจะได้บริหารเงินเป็นร้อยล้าน”

แม้แองจี้จะหนักใจที่ต้องเอาตัวเข้าแลก แต่พอรู้ว่าเงินจำนวนมากก็ไขว้เขว จึงนัดเนริสาออกมาที่ร้านกาแฟหวังให้ช่วยกล่อมนาวินยอมเซ็นสัญญาโดยจะให้ค่าตอบแทนอย่างงาม

“เห็นทีจะยากค่ะ เพราะว่าพี่นาวินเขาเป็นตัวของตัวเอง ไม่ชอบให้คนอื่นมาตัดสินใจแทนเขา อย่างแต่ก่อนตอนที่คุณแองจี้ทิ้งเขาไป พี่นาวินก็ไม่เคยโทษใครเลยนะคะ นอกจากตัวเองที่ดูคนผิด”

“ตกลงน้องสาจะไม่ช่วยพี่เหรอคะ” แองจี้เริ่มฉุน

“พี่ชายสาเขาชอบอิสระค่ะ สาว่าคุณแองจี้เอาเวลาไปดูแลดาราในสังกัดอย่างคุณคิมหันต์เถอะค่ะ”

“แหม น้องสานี่ท่าทางเป็นห่วงคิมหันต์น่าดู เอ...เห็นนายจอห์นเคยเล่าว่าเป็นแฟนคลับด้วยนี่ค่ะ น่าสงสาร อุตส่าห์จงรักภักดีขนาดนี้ แต่คิ้มไม่ยักใส่ใจ”

“คุณแองจี้ สาชื่นชมผลงานของคุณคิมหันต์เท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้ต้องการอย่างอื่น”

แองจี้ทำหน้าเยาะ ไม่เชื่อก่อนจะกลับไป เนริสาโกรธที่ถูกแทงใจดำ...แองจี้กำลังจะขึ้นรถ คิมหันต์โทร.เข้ามา เธอกำลังหงุดหงิดจะปัดไม่คุยด้วย แต่พอคิมหันต์บอกว่าตนได้เลิกกับอาโก๊ะแล้ว ชวนมาฉลองกัน ก็ชะงัก...

เนริสากลับมาบ้าน รู้เรื่องที่อาโก๊ะเลิกกับคิมหันต์ก็ตกใจถามย้ำ อาโก๊ะบอกว่าคิมหันต์จะกลับไปหาแองจี้หรือคบกับใคร ตนก็ไม่สนใจอีกแล้ว เนริสาเริ่มรู้สึกดีใจที่ตัวเองยังมีโอกาส นาวินเห็นท่าทีของน้องสาว พอมีโอกาสอยู่กันตามลำพังจึงเตือน

“บอกพี่มาตามตรงดีกว่ายัยสา แกคิดจะแทนที่อาโก๊ะเขาใช่มั้ย”

“ทีพี่ยังคิดจะแทนคุณคิมหันต์ได้เลย”

นาวินเตือนว่าคิมหันต์ไม่เหมาะสม ไม่มีอะไรดีสักอย่าง เนริสาโต้ว่าอาโก๊ะแต่งงานแล้วเขายังสนใจได้เลย นาวินเริ่มฉุนจึงบอกว่าต่อไปจะไม่ขวาง แล้วต่างคนอย่ามาขวางกัน

ooooooo

คิมหันต์ลงมือจัดโต๊ะดินเนอร์อย่างสวยงาม ตกแต่งดอกไม้ด้วยตัวเอง แต่งตัวหล่อเหลารอคอยแองจี้ พอเธอมาเขาก็เอาอกเอาใจพานั่งทานอาหาร ระหว่างนั่งทานด้วยกัน คิมหันต์กลับนึกถึงแต่อาโก๊ะ เขาพยายามกลบเกลื่อนตักอาหารป้อนแองจี้ จนเธอแปลกที่เขาไม่เคยทำมาก่อน

“ผมแค่อยากใกล้ชิดกับแองจี้น่ะ ช่วงหลังๆ เรา

ห่างกันมากเลยนะ”

แองจี้ค้อนขวับ เพราะเขามัวแต่ไปขลุกกับอาโก๊ะ แต่พอเขาเอาใจ เธอก็ต้องการมากกว่านั้น เธอบอกเขาว่าไม่ต้องการกินสเต็ก แล้วสยายผมสะบัดอย่างเย้ายวนเข้านัวเนียคิมหันต์ จนเขาเคลิ้ม แต่แล้วภาพอาโก๊ะร้องไห้ก็ผุดขึ้นมาในสมอง คิมหันต์เผลอเรียกชื่ออาโก๊ะออกมา

“อะไรนะ อาโก๊ะเหรอ” แองจี้ชะงัก

“เอ่อ เปล่านะแองจี้ ผมบอกว่า...โอ้โฮะ...สุโค่ย”

“แต่แองจี้ได้ยินว่าอาโก๊ะ นี่แสดงว่าคิ้มยังรักมันอยู่ใช่มั้ย คงติดใจมันมากสิท่า ถึงได้เพ้อหามัน”

คิมหันต์ปฏิเสธพัลวัน เขาไม่เคยมีอะไรกับอาโก๊ะ และตอนนี้เธอก็ไปอยู่กับนาวินแล้ว แองจี้ตกใจ คิมหันต์ยืนยันให้ไปถามยุทธการกับชาญรบดูก็ได้ ทั้งสองรู้ดีว่า ว่านาวินชอบอาโก๊ะมานานแล้ว แองจี้ไม่เชื่อสั่งคิมหันต์ให้หา หลักฐานมา ตนถึงจะเชื่อว่าเขาโสด คิมหันต์เครียดในขณะที่แองจี้ครุ่นคิดเรื่องนาวิน

เมื่อติดต่อคิมหันต์ไม่ได้ จอห์นกับอาปู้ตัดสินใจ ไปช่วยเล่าจางและคนอื่นๆเอง สมพรกลับมาถึงสำนักพิมพ์ คิดจะรีดเอาความจริงจากเล่าจางให้ได้ จึงวางยากล่อมประสาทในเครื่องดื่มให้กิน แต่ตามกฎของเผ่าเคอต้องดื่มร่วมกัน โตโต้ จึงพลอยต้องดื่มไปด้วย จอห์นกับอาปู้หาวิธีเข้าไปในโรงพิมพ์ แต่ติดยามตัวยักษ์ขวางอยู่ จึงคิดจะปีนขึ้นทางหน้าต่าง โดยหาเชือกและตะขอมาเกี่ยว โตโต้ถูกไล่ออกมาจากห้อง เพราะเล่าจางยอมพูดกับสมพรตามลำพัง

โตโต้ออกมายืนริมหน้าต่าง จังหวะนั้น อาปู้เหวี่ยงตะขอขึ้นมาโขกหัวโตโต้ล้มลง มังลากับอากิ๊กได้ยินเสียงรีบมาดู อาปู้ปีนขึ้นมา โตโต้เริ่มรู้สึกตัวพยายามจะตัดเชือก สองคนจึงช่วยทุบหัวโตโต้สลบไป แล้วช่วยดึงอาปู้ขึ้นมา จอห์นปีนไม่ไหวเพราะขายังเข้าเฝือกจึงรอดูต้นทาง

ขณะที่เล่าจางกำลังพูดเพราะฤทธิ์ยา มังลา อากิ๊กและอาปู้ แกล้งทำให้ไฟดับแล้วพาตัวเล่าจางหนีออกมา มังลาให้ทุกคนหนีไปก่อน ตนรับมือกับยามยักษ์ กว่าจะล้ม ลงได้ เล่นเอาน่วม

ooooooo

วิธีที่คิมหันต์จะเข้าไปเก็บหลักฐานนาวินกับอาโก๊ะได้ เขาต้องมาตีสนิทเนริสา คิมหันต์มาหาเธอที่โรงเรียน อ้างว่าเป็นห่วงอาโก๊ะ อยากรู้ว่าเธอสุขสบายดีหรือเปล่า เนริสาจึงชวนไปดูเองที่บ้าน คิมหันต์ทำเป็นลังเลเกรงใจนาวิน

“สารู้ค่ะ ว่าคุณคิมหันต์กับพี่นาวินไม่ถูกกัน ถ้าไงจะได้ปรับความเข้าใจกันซะเลย”

คิมหันต์ยิ้มเพราะเข้าทาง...เผอิญวันนี้ นาวินพาอาโก๊ะ ออกไปสปอร์ตคลับ เจอกับแองจี้เข้าเพราะเธอรู้ว่าเขามาออกกำลังที่นี่จึงมาดักรอ แองจี้ทำเป็นทักทายอาโก๊ะแล้วตามคุยกับนาวิน

“แองจี้โทร.ไปหาคุณตั้งหลายครั้ง แต่คุณไม่รับสาย”

“ผมงานยุ่งน่ะ”

“แต่คุณมีเวลามาขลุกกับนังเด็กนั่น”

“งั้นก็แปลว่าเรื่องของอาโก๊ะสำคัญกับผมมากกว่าเรื่องงาน” นาวินตอบหน้าตาเฉย

“แล้วเรื่องสัญญาล่ะคะ ไม่สำคัญงั้นเหรอ คุณยังไม่ได้ตอบเลยนะว่าตกลงจะเซ็นรึเปล่า”

“ขอโทษนะแองจี้ แต่ผมยังไม่อยากผูกมัดตัวเอง ตอนนี้” นาวินปลีกตัวไปเล่นเครื่องอื่น

“คุณทำลายอนาคตตัวเองอยู่นะคะนาวิน มันโง่มากที่คุณทิ้งโอกาสทอง เพื่อมาสนุกชั่วคราวกับอาโก๊ะ” แองจี้ตามมาต่อว่า

“จะบอกให้นะแองจี้ ผมกับอาโก๊ะไม่ได้มีอะไรกัน แต่ถ้ามีก็คงไม่ใช่แค่เรื่องสนุกชั่วคราวอย่างที่คุณว่า ส่วนเรื่องอนาคตของผม คุณไม่ต้องเป็นห่วง เพราะคุณเคยพังมันมาแล้วครั้งนึง และคราวนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณทำแบบเดิมอีกเด็ดขาด”

แองจี้สบตานาวินอย่างไม่พอใจ จนกระทั่งนาวินเดินเลี่ยงไป เธอจึงหันมามองอาโก๊ะอย่างเคียดแค้น เธอตามอาโก๊ะไปหน้าห้องน้ำ อาโก๊ะกำลังอาบน้ำ จึงแกล้งเทสบู่ไว้หน้าห้องน้ำพูดจายั่วยุถากถางให้โกรธว่าเป็นคนไม่มีฐานะ การศึกษาและชาติตระกูล ไม่คิดบ้างหรือว่านาวินจะอายถ้ามีคนรู้ว่ามาคบกับเธอ แต่อาโก๊ะโต้

“พี่นาวินไม่บ้องตื้นเหมือนหมูหัน พี่นาวินไม่ปล่อยให้ผู้หญิงไม่ดีมาจูงจมูกหรอก

“นี่เธอว่าฉันเหรออาโก๊ะ” แองจี้เดือด

“เปล่านี่ ว่าผู้หญิงไม่ดีต่างหาก” อาโก๊ะเดินออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกว่าเหยียบพื้นลื่นจึงร้องบอกแองจี้ให้หลบ แต่เธอมัวยืนโกรธจึงหลบไม่ทัน อาโก๊ะไถลมาชนพากันล้มทั้งคู่

แองจี้ก้นกระแทกพื้น อาโก๊ะช่วยประคอง นาวินเห็นสองสาวประคองกันออกมาก็ตกใจเข้าไปช่วย แองจี้ถือโอกาสโผหาร้องโอดโอยว่าปวดที่หัวจนมึนไปหมด นาวินจะพาไปหาหมอ แองจี้ไม่ยอมไปขอไปพักที่เงียบๆ สักพักดีกว่า นาวินสบตากับอาโก๊ะ...

เนริสาพาคิมหันต์มาที่บ้าน บอกป้าแมวว่าคิมหันต์จะมาทำอาหารกลางวันให้ ป้าแมวตื่นเต้นที่เห็น

ดาราระหว่างที่เนริสากับป้าแมวเอาของที่ซื้อมาไปจัดเตรียม คิมหันต์ขอเข้าห้องน้ำแต่แล้วก็แอบเข้าไปในห้องนาวินเพื่อติดตั้งกล้องวีดิโอไว้เก็บหลักฐานว่านาวินอยู่ กับอาโก๊ะ

นาวินประคองแองจี้เข้ามาในบ้านกับอาโก๊ะ เนริสา แปลกใจ นาวินบอกอย่าเพิ่งซักถามให้ช่วยหาที่นอนให้แอง–จี้ก่อน เนริสาจัดตรงโซฟาให้ แองจี้ร้องว่าไม่อยากนอนกลางบ้านแบบนี้ เนริสาหมั่นไส้ ประชดว่าไปนอนห้องนาวินเลยสิ แองจี้รีบบอกว่าดี เนริสาโกรธจนพูดไม่ออก

นาวินประคองแองจี้ขึ้นบันไดไป เนริสานึกได้

บอกอาโก๊ะว่าคิมหันต์มาเยี่ยม อาโก๊ะดีใจมองหา...ขณะที่คิมหันต์กำลังหาที่ซ่อนกล้อง ได้ยินเสียงนาวินก็ตกใจรีบไปซ่อนตัวในตู้ แง้มประตูตู้ดู เห็นนาวินประคองแองจี้มานั่งบนเตียง เขาถึงกับอึ้ง นาวินให้แองจี้พักผ่อนเขาจะออกไป แต่แองจี้รั้งเขาไว้

“มีอะไรเหรอ...” นาวินถาม

“แองจี้...แองจี้ต้องการคุณ”

ทั้งคิมหันต์และนาวินต่างตกตะลึง คิมหันต์แทบไม่เชื่อสายตา แองจี้โถมเข้ากอดรัดนาวิน

“แองจี้พูดจริงๆนะคะ แองจี้ยังรักคุณ ที่ผ่านมาแองจี้รู้ว่าตัวเองทำผิด นาวินยกโทษให้แองจี้นะคะ แองจี้อยากเริ่มต้นใหม่”

“ไม่ได้หรอกแองจี้ ทุกอย่างมันจบแล้ว”

“ไม่ค่ะ มันยังไม่จบ แองจี้รู้ว่าที่คุณมาเป็นนักแสดง ก็เพราะอยากให้แองจี้เห็นค่าของคุณ ตอนนี้แองจี้เห็นแล้วค่ะ นาวิน แองจี้ยอมรับผิดทุกอย่าง”

นาวินพยายามดึงแขนแองจี้ออก แต่เธอกลับดึงเขามาจูบ นาวินอดคล้อยตามไม่ได้...พลันประตูตู้เปิดออก กล้องวีดิโอกลิ้งออกมา นาวินกับแองจี้ตกใจหันไปมอง เห็นคิมหันต์ก้าวออกมาสีหน้าช็อก “แองจี้...คุณทรยศผม”

ตอนที่ 9

ในขณะที่จอห์นชี้ชวนให้เล่าจาง อากิ๊กและอาปู้เดินดูโปสเตอร์หนังที่คิมหันต์แสดงเรื่องก่อนๆ เพื่อดึงไม่ให้เข้าไปในสตูดิโอ ให้อาโก๊ะเข้าไปเพียงคนเดียวตามคำสั่งคิมหันต์ แต่เล่าจางไม่สนใจ เป็นห่วงมังลามากกว่า จึงเดินหนีจะกลับเข้าไปในสตูดิโอ

โตโต้ปีนขึ้นไปบนนั่งร้านเพื่อบันทึกภาพการต่อสู้ของนาวินกับพวกโจรปลอมให้ได้ภาพชัดเจน พวกโจรปลอมเจ็บจริงก็ทนไม่ไหวพากันโกยแนบ อาโก๊ะร้องบอกให้จับสองคนที่คุมตัวคิมหันต์ไว้ โดยไม่รู้ว่าคือยุทธการกับชาญรบ นาวินถีบสองคนกระเด็นไปกระแทกนั่งร้าน โตโต้ถึงกับวูบเกือบตก นาวินล็อกตัวไว้ได้คนหนึ่งกระชากหมวกคลุมหน้าออก

“พี่ยุทธ...”

“เอ่อ คือว่าเรื่องนี้พี่อธิบายได้นะ แบบว่า...ไอ้คิ้มมันสั่งให้ทำ”

“อ้าว สารภาพดื้อๆ เลยเหรอพี่” คิมหันต์โอดโอย

“อะไรนะ หมูหันทำแบบนี้ทำไม” อาโก๊ะผิดหวังมาก

แองจี้เข้าไปกระชากหมวกอีกคนออกดู เป็นชาญรบ “คุณชาย นี่ก็เอากับเขาด้วยเหรอ แองจี้จะฟ้องป๊า”

“อ๊าย อย่านะครับคุณแองจี้ที่ผมยอมช่วยไอ้คิ้มก็เพราะมันทำเพื่อคุณนะครับ มันจะหาเรื่องไล่อาโก๊ะ ก็เลยเล่นละครตบตาเพื่อจะให้น้องคนโน้นเป็นฮีโร่” ชาญรบชี้ไปที่มังลา “นั่นเลยครับ แบบว่าน้องคนโน้นเขาชอบอาโก๊ะ ไอ้คิ้มเลยพยายามจับคู่ให้รักกัน”

มังลาหน้าเจื่อนแก้ตัวกับอาโก๊ะว่าคิมหันต์ให้เขาทำแบบนี้ คิมหันต์หน้าซีดที่ทุกคนโยนผิดมาให้เขาหมด เห็นสายตาอาโก๊ะแล้วหวั่น รีบปลอบอย่าเพิ่งใจร้อนเขาทำเพราะหวังดี พูดไปก็เขยิบหนีทั้งที่ตัวยังถูกมัดติดเก้าอี้
“เสียแรงอาโก๊ะเป็นห่วง อุตส่าห์รีบตามมาดู ทำไมหมูหันถึงใจดำกับอาโก๊ะแบบนี้”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะอาโก๊ะ แต่เราสองคนเข้ากันไม่ได้เธอก็เห็น แล้วที่สำคัญนะ มังลาเขารักเธอมาก ฉันก็เลยอยากให้เธอกับมังลาได้สมหวัง”

“ไอ้หมูหัน” เล่าจางโผล่เข้ามาสีหน้าดุดัน

คิมหันต์สะดุ้งโหยงถามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จอห์นตอบมาตั้งแต่เริ่มสารภาพ เล่าจางเดือดดาลที่คิมหันต์เห็นอาโก๊ะเป็นของเล่น จะทิ้งขว้างให้ใครก็ได้ คิมหันต์ไถเก้าอี้หนีร้องให้คนช่วยแต่ไม่มีใครกล้าช่วย โตโต้กระหยิ่มใจที่ได้ยินเรื่องทั้งหมด และบันทึกไว้ได้ โดยไม่ทันสังเกตว่านั่งร้านเริ่มโคลงเคลง เก้าอี้คิมหันต์ล้มลงเชือกคลายออก เล่าจางเงื้อไม้เท้าจะฟาด อาโก๊ะเข้ามาขวาง จังหวะนั้นนั่งร้านทรุดตัวแล้วล้มลง โตโต้ หล่นไปในกองลัง คิมหันต์เห็นนั่งร้านล้มมาทางอาโก๊ะ อากิ๊ก

ดึงเล่าจางไป คิมหันต์พุ่งเข้ากอดเอาตัวบังอาโก๊ะไว้ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน โชคดีที่เหล็กไปพาดบนเก้าอี้ที่ล้ม ทำให้ไม่โดนตัวทั้งสองคน

“อาโก๊ะ ปลอดภัยรึเปล่า” คิมหันต์ถามอย่างเป็นห่วง

ทันใด เหล็กท่อนหนึ่งหล่นตามลงมาใส่หัวคิมหันต์ต่อหน้าอาโก๊ะ เธอร้องลั่น คิมหันต์สลบเหมือด แองจี้ร้องให้ตามรถพยาบาลด่วน จอห์นเห็นโตโต้คลานออกมาก็ตกใจ รีบวิ่งตามไปแย่งกล้อง โตโต้ใช้ความเป็นคนแคระหลบหลีกหนี จอห์นไม่ยอมแพ้ตามติดออกมานอกโรงถ่าย เห็นโตโต้ใช้สเกตบอร์ดไถลตัวไป จึงถอดรองเท้าปาตามโขกหัวล้มลง แล้วเข้าไปแย่งกล้อง ทั้งสองยื้อกัน พลันมีรถตู้วิ่งมา ชนทั้งสองเข้าอย่างจัง กล้องลอยละลิ่วไปตกในคลอง...

ทั้งคิมหันต์และจอห์น นอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเดียวกัน นาวินขับรถมาส่งแองจี้ที่บ้าน เธอฉวยโอกาสออดอ้อนยื้อให้เขาอยู่เป็นเพื่อนปลอบใจ นาวินเตือนว่าคิมหันต์ถูกบังคับให้แต่งงาน ที่ทำลงไปก็เพื่อเธอ แองจี้ทำเป็นโกรธที่คิมหันต์นอกใจและที่พยายามเลิกกับอาโก๊ะ ไม่ใช่เพราะตน แต่กลัวเสียชื่อเสียงมากกว่า

“มันคงเป็นกรรมเก่าของแองจี้ที่เคยทำร้ายนาวินเอาไว้ แองจี้ถึงได้เจอกับคนไม่ดีแบบนี้ นาวินขา นาวินอโหสิให้แองจี้นะคะ แองจี้ผิดไปแล้ว แองจี้กอดนาวินเย้ายวนให้เขาเคลิ้ม

นาวินเผลอตัวจะจูบแองจี้ พอดีเติมมาเคาะกระจกรถ แองจี้โวยที่มาขัดจังหวะ เติมบอกว่าเห็นไม่ลงจากรถเสียที และเสี่ยทรงชัยให้มาตามมีเรื่องด่วน นาวินรู้สึกตัวรีบลากลับ

เสียดายโอกาส  แองจี้เดินปึ่งๆ เข้าบ้าน เสี่ยทรงชัยบอกข่าวที่ได้รับมาล่าสุดว่า ทางฮอลลีวูดจะจ้างนาวินเป็นพระรองแต่ค่าตัวก็โขอยู่ ฉะนั้นแองจี้ต้องดึงนาวินมาเซ็นสัญญาโดยเร็ว เพราะผู้กำกับกำลังจะมาเมืองไทยเพื่อใช้ทีมงานคนไทย บริษัทเราจะได้ร่วมงานโดยปริยาย

แองจี้ถามว่ามีเวลาเท่าไหร่ เสี่ยทรงชัยตอบว่า เจ็ดวันเท่านั้น แองจี้หนักใจเพราะนาวินไม่สนใจตนเลย เสี่ยทรงชัยกับเติมแนะให้รวบรัด ปล้ำนาวินไปเลย แองจี้หน้าเหวอ

ooooooo

แม้จะหัวแตกมีผ้าพันแผลที่หัว คิมหันต์ก็เป็นห่วงจอห์น นั่งเฝ้าข้างเตียง พอจอห์นรู้สึกตัวก็ถามถึงนักข่าว คิมหันต์บอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะบาดเจ็บเหมือนกัน

“พี่ต้องระวังนะพี่คิ้ม ไอ้หมอนั่นมันทำงานให้นังสมพร มันทำงานให้หรรษาบันเทิงมันคงอยากแฉเรื่องพี่กับอาโก๊ะ งานนี้ถ้าพี่พลาดเมื่อไหร่ รับรองจบเห่แน่พี่”

คิมหันต์หน้าเครียด...ในขณะที่หน้าห้อง เล่าจางกำลังต่อว่ามังลาที่ร่วมมือกับคิมหันต์ ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ อากิ๊กช่วยแก้ตัวให้มังลาว่า ที่ทำไปเพราะรักอาโก๊ะ คิมหันต์ออก มาจากห้องจอห์น เล่าจางหันมาจะเล่นงาน คิมหันต์ยืดอกรับไม่หลบหลีก

“เอาเลยลุง ตีผมเลย ผมเองก็เหลืออดแล้วเหมือนกัน ที่ชีวิตผมวุ่นวายแบบนี้ก็เพราะลูกสาวลุงนั่นแหละเป็นต้นเหตุ”

“หมูหัน นี่ยังมีหน้ามาโทษอาโก๊ะอีกเหรอ” อากิ๊กโมโหแทน

“หรือว่าไม่จริง ฉันอยู่ของฉันดีๆเป็นดารามีชื่อเสียง ทำไมต้องมาเจอเรื่องปวดหัวแบบนี้ด้วย ถ้าเกิดนักข่าวรู้เข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“เอะอะก็ห่วงแต่ชื่อเสียง ห่วงแต่ความมีหน้ามีตา ไอ้อาชีพดาราของแกมันสำคัญกว่าลูกเมีย สำคัญกว่าอาโก๊ะหรือไง” เล่าจางโวย

“อาโก๊ะไม่ใช่เมียผม ไม่ว่าคุณจะจับผมกับอาโก๊ะแต่งงานกันอีกกี่รอบ ไม่ว่าผีฟ้าของพวกคุณจะทำนายยังไง แต่ถ้าผมไม่รักอาโก๊ะ ดังนั้น ผมก็ไม่ถือว่าตัวเองเป็นสามีของอาโก๊ะ”

เล่าจางโกรธเงื้อไม้เท้า อาโก๊ะคว้าไม้ห้ามไว้ เล่าจางเอ็ดยังจะเข้าข้างอีกหรือ คิมหันต์ไม่รักเธอเลย แถมดูถูกอีกต่างหาก มังลาขอให้อาโก๊ะกลับไปพร้อมกับพวกเขา

“อาโก๊ะทำไม่ได้ ถึงยังไงอาโก๊ะก็แต่งงานกับหมูหันแล้ว ในเมื่อผีฟ้าทำนายเอาไว้ อาโก๊ะก็ต้องอยู่กับหมูหันตลอดไป”

“อาโก๊ะ แกลืมที่พ่อบอกแล้วหรือไง คำทำนายของผีฟ้าคลาดเคลื่อน แกกับหมูหันไม่ได้เป็นเนื้อคู่กัน ถ้าอยู่กินกันไปจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับหมู่บ้านของเรา” เล่าจางย้ำเตือน

คิมหันต์เพิ่งได้ยินว่าทุกอย่างเป็นความผิดพลาด อาโก๊ะนึกถึงคำพูดของอากิ๊กที่สงสัยว่า มังลากุเรื่องขึ้นมา จึงบอกเล่าจางว่าตนไม่กลับ จะอยู่กับคิมหันต์ต่อไป เล่าจางโกรธมากหาว่าอาโก๊ะหลงคิมหันต์จนโงหัวไม่ขึ้น ประกาศใน

เมื่อไม่เห็นแก่คนในเผ่าตนก็จะกลับ ทุกคนตามไป มังลามองคิมหันต์เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง อาโก๊ะหน้าเสียตามไปขอให้พ่อฟังตนก่อน

“พ่อไม่อยากฟัง ที่ผ่านมาพ่อได้สอนให้ลูกยึดมั่นในรักแท้ก็จริง แต่ก็สอนให้ลูกรู้จักเสียสละความสุขส่วนตัว เพืิ่อส่วนรวมด้วยเช่นกัน ลูกทำให้พ่อผิดหวังมาก ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องเรียกพ่อว่าพ่ออีกแล้ว เราสองพ่อลูกขาดกัน” เล่าจางเดินเข้าลิฟต์ที่อาปู้กดไว้ให้

อากิ๊กปลอบอาโก๊ะว่า ตนจะช่วยพูดกับเล่าจางให้ ก่อนจะตามเล่าจางเข้าไปในลิฟต์...

มังลาตบบ่าคิมหันต์ขอบใจที่ช่วยให้ตนสมหวังกับอาโก๊ะ คิมหันต์สารภาพว่าเขาทำเพื่อตัวเองต่างหาก มังลาบอกว่าที่จริง คิมหันต์ทำวิธีอื่นก็ได้แต่ไม่ทำ คิมหันต์มองอย่างฉงน

“อาโก๊ะรักแกนะหมูหัน ข้าดูออก นั่นคือเหตุผลเดียว นางคอยอยู่ข้างแก มันไม่เกี่ยวกับคำทำนายของผีฟ้าเลยแม้แต่น้อย ข้าเชื่อว่านางต้องมองเห็นบางสิ่งในตัวแก แล้วข้าเริ่มเห็นแล้วเหมือนกัน” มังลานึกถึงตอนที่คิมหันต์เอาตัวบังอาโก๊ะไว้

“นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

“ความจริงแกรักอาโก๊ะ เพียงแต่ว่าแกไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง”

คิมหันต์ตกใจ มังลาไม่ทันขยายความ อาปู้มาตามว่าเล่าจางรออยู่ข้างล่าง มังลาหันมาพูดกับอาโก๊ะที่ยืนหน้าเศร้า ให้ดูแลตัวเองและขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน อาโก๊ะไม่โกรธเพราะเข้าใจถึงอย่างไรก็โตมาด้วยกัน มังลาเป็นทั้งพี่และเพื่อน มังลาพยักหน้ายอมรับ

ท่าทางเล่าจางดูซึม จนอากิ๊กกับมังลาไม่กล้าขัดใจที่เล่าจางจะกลับ แต่ขอให้พักสักคืนแล้วกลับในตอนเช้า

ooooooo

เกือบพลาดไปกับความเย้ายวนของแองจี้ นาวินโกรธตัวเองและเซ็งกับการกระทำของคิมหันต์มาก กลับมาเล่าให้เนริสาฟัง เธอกลับเห็นใจคิมหันต์ แต่พอรู้ว่าจอห์นพลอยโดนร่างแหไปด้วยก็ตกใจ นึกเป็นห่วงมากกว่าห่วงคิมหันต์

คิมหันต์ทิ้งให้อาปู้อยู่เป็นเพื่อนจอห์นที่โรงพยาบาล เขาขับรถมาส่งอาโก๊ะที่คอนโดฯ สองคนนั่งนิ่งไม่คุยอะไรกัน จนอาโก๊ะจะลงจากรถ คิมหันต์จึงพูดขึ้นว่า

“เรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะต่อว่าฉันก็ได้นะอาโก๊ะ ฉันยอมรับผิด”

อาโก๊ะตอบว่าตนเข้าใจ เขาไม่ผิดหรอก คิมหันต์ไม่อยากเชื่อแต่มองไม่ออกว่าอาโก๊ะคิดอะไรอยู่ เขายื่นกุญแจห้องให้ แล้วขอตัวไปทำธุระก่อน อาโก๊ะถามว่าไปง้อแองจี้หรือ คิมหันต์ตอบว่าไม่เชิง เขาจะไปเคลียร์กับเสี่ยทรงชัยมากกว่า อาโก๊ะเดินเศร้าเข้าไป ลุงสมทักทายถามว่าญาติๆกลับหมดแล้วหรือ อาโก๊ะตอบว่า ค่ะ...ลุงสมแซวว่าอาโก๊ะพูดคะขาได้เหมือนคนกรุง อาโก๊ะเดินมากดลิฟต์เข้าไปยืน พอลิฟต์ปิด เธอก็ทรุดลงซบหน้าร้องไห้โฮ...

ยืนโหวกเหวกโวยวายหน้าบ้านเพราะเติมไม่ยอมให้คิมหันต์เข้าไปในบ้าน เสี่ยทรงชัยออกมาเอ็ดตะโร ไล่คิมหันต์กลับไป คิมหันต์ยกมือไหว้ขอโทษ เสี่ยว่าไม่ต้องมาขอโทษ วันนี้ก่อเรื่องทำข้าวของโรงถ่ายพัง แล้วยังทำให้แองจี้เสียใจ คิมหันต์ชะงักถามว่าแองจี้เสียใจเรื่องอะไรในเมื่อที่เขาทำทุกอย่างเพื่อเธอ เสี่ยทรงชัยปัดไปว่าไม่สำเร็จ อย่ามายุ่งกับลูกสาวตนอีก แองจี้แอบมองทางหน้าต่างอย่างหงุดหงิด ตนตั้งใจจะสลัดคิมหันต์ไปหานาวินแล้ว

ขณะที่อาปู้นอนหลับ เสียงท้องของจอห์นร้องดังจนรำคาญ จอห์นจึงชวนลงไปหาอะไรกิน เขาเลี้ยงเอง อาปู้หลงดีใจ แต่แล้วต้องเซ็งเพราะจอห์นเลี้ยงบะหมี่สำเร็จรูป ระหว่างโซ้ยกันอยู่ จอห์นเห็นสมพรมาเยี่ยมโตโต้ จึงตามไปแอบดู เห็นโตโต้เล่าเรื่องคิมหันต์ให้ฟัง แต่หลักฐานคือกล้องพังไปแล้ว ก็ถูกสมพรเล่นงานยกใหญ่ และเลยได้ยินสมพรพูดถึงกล้องวีดิโอที่ไปซ่อนไว้ในคอนโดฯคิมหันต์ อาปู้นึกได้ว่าต้องตอนที่มีหมีแพนด้าเข้าไปในห้องเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

พอโดนเสี่ยทรงชัยไล่ออกมา คิมหันต์มานั่งดื่มกับยุทธการและชาญรบในโรงถ่าย ยุทธการบ่นว่าคิมหันต์เค็มที่มาเลี้ยงแบบนี้ คิมหันต์โต้

“ไม่ได้เค็มพี่ แต่ผมเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์นะ ขืนไปเมาที่ร้านเดี๋ยวก็ได้เป็นข่าวกันพอดี”

แต่ชาญรบไม่เชื่อ “ไม่มั้ง ข้าว่าเอ็งไม่อยากกลับไปเจออาโก๊ะคิดบัญชีมากกว่า”

“นั่นสิ เอ็งไปหลอกเขาซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องโกรธอยู่แล้ว”

คิมหันต์แย้ง อาโก๊ะไม่ว่าอะไรเขาเลย ชาญรบว่าคงเสียใจจนพูดไม่ออก คิมหันต์บ่นเขาไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจอาโก๊ะ แต่เราไปกันไม่ได้ ยุทธการให้คิมหันต์ลองถามตัวเองดูว่า ที่คิดอย่างนั้นเพราะเป็นดาราและอาโก๊ะเป็นคนป่าใช่ไหม ถ้าเป็นคนธรรมดาจะรู้สึกอย่างนี้หรือเปล่า

คำพูดยุทธการทำให้คิมหันต์สับสนในใจ นึกถึงคำพูด

มังลาที่ว่าเขารักอาโก๊ะแต่ไม่รู้ตัว และเพราะอะไรเขาถึงปกป้องชีวิตอาโก๊ะถึงสองครั้งสองครา...เวลาผ่านไป ยุทธการกับชาญรบเมาฟุบหลับไป เหลือคิมหันต์ที่พร่ำรำพันขอโทษอาโก๊ะ พลันจอห์นโทร.เข้ามาบอกเรื่องกล้องที่สมพรให้คนเอาไปซ่อนในห้อง คิมหันต์สร่างเมา มาหาจอห์นที่โรงพยาบาล จอห์น กับอาปู้ช่วยกันเล่ารายละเอียด

ooooooo

คิดจนสับสนว้าวุ่นใจไปหมด อาโก๊ะร้องไห้โฮอยู่คนเดียว นาวินโทร.เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง อาโก๊ะจึงบอกเขาว่าตนไม่อยากอยู่กับคิมหันต์แล้ว นาวินตกใจ

คิมหันต์เดินเครียดเข้ามา ลุงสมกำลังจะบอกบางอย่างแต่เขาไม่ฟังเดินเลยไปขึ้นลิฟต์มาถึงห้องก็ตรงเข้าไปค้นในห้องนอนจนเจอกล้อง เขาถอดเมมโมรีออกมาทิ้งขยะอย่างโกรธแค้นแล้วนึกได้ เดินออกมาเรียกหาอาโก๊ะ เห็นเงียบ มองไปรอบห้องก็พบกระดาษโน้ตแปะอยู่เป็นลายมือโย้เย้ อ่านได้ใจความว่า...แย กัน เอ๊ยแยกกันอยู่สักพัก อาโก๊ะมีเรื่องต้องคิด...

คิมหันต์ตกใจรีบวิ่งลงมาถามลุงสม ลุงว่านี่แหละที่เขาจะบอก ว่านาวินมารับอาโก๊ะไป เห็นหอบของร้องไห้ไปด้วย คิมหันต์อึ้งนึกเสียใจเข้าไปใหญ่

มาอยู่บ้านนาวิน อาโก๊ะเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น นาวินปลอบใจให้คิดดูให้ดีๆ

“อาโก๊ะคิดดีแล้ว ถ้าไม่ลองแยกกันอยู่ อาโก๊ะก็จะไม่รู้เลยว่า อาโก๊ะจะขาดหมูหันได้รึเปล่า แล้วที่สำคัญอาโก๊ะอยากรู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อหมูหันมันเป็นความรักจริงๆหรือเป็นแค่ความเชื่อเรื่องผีฟ้า”

“ถ้างั้นเธอก็ควรจะเข้มแข็ง ต้องมีสตินะอาโก๊ะ ขืนเหยาะแหยะแบบนี้แล้วเธอจะตั้งหลักได้ยังไง จริงมั้ย”

“อาโก๊ะเข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่นาวินมากที่เตือนอาโก๊ะ”

นาวินลูบหัวปลอบใจอาโก๊ะ แล้วชวนว่า วันนี้เขามีถ่ายแบบให้เธอไปกับเขา เสร็จงานเขาจะพาไปเที่ยว อาโก๊ะยิ้มออกมาได้...

ooooooo

รอฟังข่าวจากคิมหันต์ว่าเจอกล้องไหม จอห์นงุ่นง่านทนไม่ไหว จะลงไปเดินเล่นในสวนโรงพยาบาล ชวนอาปู้ไม่ยอมไป ติดดูทีวีงอมแงม จอห์นจึงโขยกเขยกตัวเองไปคนเดียว พอเปิดประตูออกมาเจอเนริสายิ้มเผล่อยู่ก็ดีใจมาก จอห์นบอกเธอว่าเขากำลังจะไปเดินเล่น เนริสาอาสาพาไป อาปู้ขอไปด้วย จอห์นเอ็ดให้ดูทีวีต่อไป

เนริสาประคองจอห์นให้เดิน เขาแอบยิ้มมีความสุข เนริสาชวนคุยเรื่องที่คิมหันต์ทำกับอาโก๊ะ จอห์นบอกว่าจริง คิมหันต์ชอบคิดทำอะไรแบบเด็กๆ ถึงได้วุ่นวายแบบนี้

“คุณจอห์นต้องคอยดูแลคุณคิมหันต์ตลอดเวลาแบบนี้คงเหนื่อยแย่”

“ผมชินแล้วครับ เหนื่อยกว่านี้ก็เจอมาแล้ว”

“ตัวจริงคุณจอห์นนี่เหมือนในจดหมายที่เขียนเลยนะคะ ใจดีและเป็นห่วงคนอื่นเสมอ”

จอห์นดีใจที่เนริสาเชื่อแล้วว่าเขาเป็นคนเขียนจดหมาย และคงรู้ว่าเขาคิดอย่างไรกับเธอ เนริสาพยักหน้า แต่ขอให้ เป็นเพื่อนกันจะดีกว่า...จอห์นผิดหวังเสียใจกลับมาร้องไห้โฮที่ห้องพัก อาปู้ตกใจ ยิ่งเห็นจอห์นจะทำร้ายตัวเองก็รีบห้าม และชวนให้ร่วมมือกันกำจัดคิมหันต์ไปจากชีวิตเนริสาจะดีกว่า...

งานถ่ายแบบวันนี้ เป็นคอนเซปต์เฟอร์นิเจอร์สำหรับคนรุ่นใหม่ไฟแรง นายแบบนางแบบจะอยู่ในชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว นาวินแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยฟังครีเอทีฟบรี๊ฟงาน ทีมงานวิ่งหน้าตื่นมาบอกว่า นางแบบประสบอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว นาวินถามควรแคนเซิลไปก่อนดีไหม แต่ครีเอทีฟเห็นว่าช่วงนี้นาวินคิวทอง จึงคิดหานางแบบเฉพาะกิจมาแทน มองไปเห็นอาโก๊ะนั่งเล่นกับลูกสุนัขเพลินๆ จึงร้องถามว่าน้องคนนั้นเคยถ่ายแบบหรือเปล่า นาวินแอบยิ้มดีใจ...

ขณะเดียวกัน คิมหันต์โทร.ไปที่บ้านนาวิน เนริสารับสาย เธอไม่รู้ว่าอาโก๊ะอยู่กับนาวิน พอคิมหันต์ถามถึงนาวิน จึงบอกไปตามตรงว่าถ่ายแบบอยู่ที่ไหน...คิมหันต์ตามไป เห็นนาวินยืนโพสท่าเป็นเจ้าบ่าวอยู่กับเจ้าสาวในฉากบรรยากาศเหมือนงานแต่งงานจริงๆ พอมองอีกทีจึงเห็นว่าเจ้าสาวคืออาโก๊ะ เขาถึงกับตะลึงในความสวยบาดตาของเธอ ยิ่งเห็นนาวินกอดอาโก๊ะก็ยิ่งรู้สึกหึงหวงไม่พอใจ

เสร็จงาน อาโก๊ะเปลี่ยนเสื้อผ้าถือชุดเจ้าสาวออกมา ครีเอทีฟเอาซองค่าตัวมาให้ทั้งนาวินและอาโก๊ะ เธอถามว่าคืออะไร นาวินบอกว่าเป็นค่าแรงทำงาน อาโก๊ะไม่อยากได้ เธออยากได้ชุดเจ้าสาวมากกว่า ครีเอทีฟรีบบอกว่าชุดยืมเขามาต้องเอาไปคืน นาวินอธิบาย

“มันเป็นชุดเจ้าสาวน่ะ เขาไว้สวมเฉพาะเวลาแต่งงาน ใส่ไปไหนมาไหนไม่ได้หรอก”

“นั่นแหละอาโก๊ะอยากได้ อาโก๊ะชอบ”

นาวินยิ้มให้อย่างเอ็นดู ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นคิมหันต์เข้ามา “อาโก๊ะ กลับบ้าน”

คิมหันต์ฉุดอาโก๊ะจะไปที่รถ นาวินตามมาดึงเธอไว้ บอกว่าเขามีนัดกับเธอคืนนี้ คิมหันต์โวยว่าอาโก๊ะเป็นคนของเขาไม่ใช่ของนาวิน

“ของคุณงั้นเหรอ ผู้หญิงคนนี้เป็นของคุณในฐานะอะไร ถ้าบอกว่าเป็นสาวใช้ล่ะก็ ต่อไปนี้ผมจะจ้างเธอเอง” นาวินดึงอาโก๊ะมาโอบไว้

“คุณไม่มีสิทธิ์” คิมหันต์ดึงอาโก๊ะกลับมา

“คุณต่างหากที่ไม่มีสิทธิ์ อาโก๊ะจะไปไหนมาไหนกับใครก็ได้ ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ”

ทีมงานมุงดูกันหนาตา คิมหันต์เริ่มฉุนที่นาวินหาเรื่อง อาโก๊ะขอร้องอย่ามีเรื่องกันเลยไม่อายคนหรือ คิมหันต์ย้อน ทำไมเขาต้องอาย คนที่ควรอายคือนาวิน

“...แกพยายามชิงดีชิงเด่นกับฉัน แย่งทุกอย่างไปจากฉัน นึกว่าฉันไม่รู้หรือไง”

“ผมไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกคุณคิมหันต์ ที่ทุกอย่างมันหลุดมือคุณไป ก็เพราะคุณไม่มีความสามารถเองต่างหาก ตกกระป๋อง ไร้น้ำยา...” นาวินโต้

คิมหันต์โมโหชกหน้านาวิน อาโก๊ะเซล้ม ชุดเจ้าสาวในมือเกี่ยวเก้าอี้ขาด ทีมงานตกใจ สองคนยังชกแลกหมัดกัน อาโก๊ะพยายามห้ามก็ไม่ฟัง จนเธอทนไม่ไหวตบหน้าคิมหันต์ให้รู้สึกตัว ทุกคนตกตะลึงรวมทั้งคิมหันต์เองที่อึ้งไปพักใหญ่ก่อนจะสะบัดเสียงใส่

“ก็ได้ ตกลงเธอเข้าข้างมันใช่มั้ย ถ้างั้นก็อยู่กับมันไปเลยละกัน” คิมหันต์จะเดินไป ครีเอทีฟเข้ามาขวาง ขอค่าชุด ที่เสียหาย คิมหันต์ควักเงินออกมาจำนวนหนึ่งส่งให้ ถามว่า พอไหม แล้วเอาชุดมายื่นให้อาโก๊ะ “เผื่อเธอต้องใช้ อาโก๊ะ...”

อาโก๊ะรับมาอย่างเสียใจ คิมหันต์เดินจากไป นาวินเข้ามาปลอบ ขอบคุณแต่เธอไม่น่ามาเดือดร้อนเพราะเขาเลย นาวินเห็นใจอาโก๊ะอย่างยิ่ง

ooooooo

สมพรสวมแว่นดำเข้ามาในคอนโดฯ ลุงสมถามว่ามาหาใคร สมพรแสดงตัวว่ามาจากกองตรวจคนเข้าเมือง ได้ข่าวว่ามีแรงงานผิดกฎหมายมาหลบอยู่ที่นี่ ลุงสมถามถ้าหมายถึงคนป่าล่ะก็กลับไปหมดแล้ว สมพรเจ็บใจที่มาช้าไป แต่แล้วนึกได้ลองไปดูที่ท่ารถ

เล่าจางตั้งแคมป์นอนแถวท่ารถจนจะผ่านไปอีกวัน มังลากับอากิ๊กถามว่าจะเดินทางเมื่อไหร่ เล่าจางยอมรับว่ายังทำใจให้กลับไปเจอภัยพิบัติของหมู่บ้านตามคำทำนายไม่ได้ มังลารู้สึกผิดจะสารภาพความจริง อากิ๊กขัดคอไม่ให้พูด

“ท่านลุงเรื่องนั้นเอาไว้พอกลับถึงหมู่บ้านแล้วเราค่อยคิดหาทางแก้กันดีกว่า ข้าว่าตอนนี้เรารีบเดินทางกันเถอะ”

เล่าจางตัดใจ ให้มังลาไปซื้อตั๋ว มังลาเอาถุงเศษสตางค์ ออกมานับกับอากิ๊ก แล้วถามทำไมไม่ให้เขาพูดกับเล่าจาง อากิ๊กว่าตนรู้ว่าเขาจะสารภาพความจริงเรื่องที่ติดสินบนหมอผี

“นี่แก...แกดูออกได้ยังไง”

“เราเติบโตมาด้วยกัน แกคิดอะไรอยู่ทำไมข้าจะดูไม่ออก  แล้วอีกอย่าง  คำทำนายของหมอผีมันเข้าข้างแกซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องสงสัย”

มังลายอมรับว่าทำไปเพราะรักอาโก๊ะ อากิ๊กว่าตนรู้ถึงไม่อยากให้เขาพูดออกไป จะทำให้เล่าจางโกรธและไม่ยกโทษให้ มังลากุมมือเธอขอบใจ อากิ๊กเมินหน้าสะเทือนใจบอกให้รีบไปซื้อตั๋ว พลันมีมิจฉาชีพมากระชากถุงเงิน มังลาวิ่งตามจนเกือบโดนรถสมพรชน สมพรลงมาโวยพอเห็นมังลากับอากิ๊กก็จำได้ “พวกเธอ พวกเธอเองเหรอ...”

ooooooo

ตอนที่ 8

จอห์นมารอขอโทษเนริสาหน้าโรงเรียนและบอกว่าอาปู้ไม่มาเรียนอีกแล้ว เนริสาไม่ถือโกรธ จอห์นขอไปส่งเธอที่บ้าน เขาเปิดเพลงรักสร้างบรรยากาศในรถให้สดชื่น แต่แล้วก็ทำให้เสียบรรยากาศเอง เพราะเผลอไปพูดตำหนิคิมหันต์ให้ฟัง เนริสาไม่พอใจที่จอห์นทำงานกับคิมหันต์แต่นินทาลับหลัง พอถึงบ้านเนริสาลงรถอย่างโกรธๆ

จอห์นตามลงมา “คุณสา ฟังผมอธิบายก่อนสิครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้ร้ายพี่คิ้ม แต่ผมแค่อยากให้คุณสาตาสว่าง”

“แปลว่าที่ผ่านมาสาโง่มากเหรอคะ”

“ผมรู้นะครับว่าคุณสาชอบพี่คิ้ม ชอบเพราะจดหมายที่พี่คิ้มเขียนถึงคุณสา และคุณสาก็ยินดีที่จะชอบแบบนี้ต่อไปโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน”

“นั่นมันคำพูดที่สาเขียนในจดหมาย คุณแอบอ่านเหรอคะคุณจอห์น”

“เปล่าครับ แต่ผมต่างหากที่เป็นคนเขียนจดหมายถึงคุณสา ไม่ใช่พี่คิ้ม” จอห์นยิ้มจริงใจ

เนริสาตบหน้าเขาฉาด “คุณมันคนลวงโลก โกหกหน้าด้านๆ สาไม่เชื่อหรอกค่ะว่าคนกะล่อนอย่างคุณจะเขียนจดหมายดีๆแบบนั้น”

จอห์นอ้าปากค้างมองเนริสาเดินหนีเข้าบ้านไปอย่างปวดใจ...

ในขณะที่เล่าจางยังกำลูกดอกในมือมองคิมหันต์อย่างคาดคั้น อาโก๊ะเดินมาส่งนาวินที่รถ นาวินถามจะบอกพ่อไหม อาโก๊ะไม่อยากให้พ่อกลุ้มใจจะจัดการเอง นาวินเอาใจช่วย เขายื่นมือให้เธอจับอย่างเพื่อน แต่อาโก๊ะกลับบอกว่าเผ่าเคอห้ามถูกตัวคนที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องหรือสามี นาวินจึงขอเป็นพี่ชาย อาโก๊ะยินดีที่ได้พี่ชายยอมกุมมือกับนาวิน

ในห้องรับแขก เล่าจางซักถามเรื่องที่เกิดขึ้น มังลาเชื่อว่าคิมหันต์ทำเรื่องเลวๆไว้ ถึงขนาดอาโก๊ะต้องไล่ยิงด้วยหน้าไม้ อากิ๊กถามอาปู้ซึ่งมองอย่างสมน้ำหน้าคิมหันต์อยู่ อาปู้บอกว่าเรื่องนี้ให้อาโก๊ะเป็นคนตอบเอง ระหว่างนั้น อาโก๊ะเปิดประตูเข้ามา เล่าจางหันไปถาม อาโก๊ะกลับย้อนถามว่ามาที่นี่ทำไมกัน อากิ๊กตอบแทนว่า เป็นห่วง แต่มังลาแทรก

“ใช่ที่พวกเรามาที่นี่ ก็เพราะผีฟ้าทำนายว่า...”

“เรื่องนั้นไว้ค่อยว่าทีหลังมังลา แต่ตอนนี้ข้าอยากรู้ว่าไอ้หมูหันทำผิดอะไรไว้” เล่าจางขัด

คิมหันต์จะอธิบาย เล่าจางเสียงเข้มว่าเขาถามลูกสาว คิมหันต์จ๋อย อาโก๊ะจึงบอกว่าไม่มีอะไร แค่หยอกล้อตามประสาผัวเมีย คิมหันต์เออออใช่ๆรักกันจะตายอยู่แล้ว

“ถ้างั้นก็ดีแล้ว  เพราะข้าคิดว่าจะอยู่ค้างที่นี่ซักสองสามวัน” เล่าจางบอก

คิมหันต์หุบยิ้มทันที มังลาถามว่าไม่ต้อนรับพวกเขาหรือ คิมหันต์ดึงอาโก๊ะเข้ามาคุยในห้องนอน ว่าเขาไม่พร้อมให้ทุกคนมาอยู่ เพราะเกรงนักข่าวและใครๆเห็น อาโก๊ะแทรกขึ้นว่า

“นี่หมูหัน เรื่องที่เกิดขึ้น อาโก๊ะยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ ตอนนี้อาโก๊ะไม่ได้ขออะไรนอกจากช่วยทำดีกับพ่อและญาติๆของอาโก๊ะบ้าง หมูหันทำไม่ได้ใช่มั้ย”

คิมหันต์จะแย้งแต่ต้องชะงัก เพราะอาโก๊ะขู่จะฟ้องพ่อ แถมบังคับให้เขาพาทุกคนออกไปทานข้าวนอกบ้าน ไม่อย่างนั้นจะแฉทุกอย่าง คิมหันต์ยอมจำนน...

ในขณะที่มังลาถามเล่าจางทำไมไม่ให้เขาบอกเรื่องคำทำนายผิดของผีฟ้า เล่าจางตอบว่าการจะพาอาโก๊ะกลับบ้านต้องหาเหตุผลให้มีน้ำหนักมากกว่าคำทำนายของผีฟ้า อาโก๊ะถึงจะยอม

คิมหันต์ออกมาปรับโซฟาเป็นเตียงนอน จอห์นกลับมาเห็นเล่าจางกับมังลาก็แปลกใจ คิมหันต์แนะนำว่าจอห์นเป็นผู้จัดการของเขา มังลาว่าก็ขี้ข้านั่นเอง จอห์นโกรธไม่ชอบหน้ามังลา คิมหันต์บอกว่าทุกคนจะมาพักที่นี่ เขาขอยืมห้อง ให้จอห์นไปนอนห้องเก็บเสื้อผ้าแทนอาโก๊ะ

จอห์นหงุดหงิดเข้ามาจะเก็บของในห้อง เจออากิ๊ก อาโก๊ะ และอาปู้กำลังกระโดดบนที่นอนเอาหมอนตีกันนุ่นกระจาย ก็เอ็ดตะโรใส่ อาโก๊ะยังโกรธจอห์นที่ช่วยกันโกหกจึงพาลว่า คิมหันต์ยกห้องนี้ให้ตนแล้ว ตนจะทำอย่างไรก็ได้

ทั้งคิมหันต์และจอห์นออกมาหารือกันหน้าลิฟต์จะทำอย่างไรให้ได้ห้องคืน จอห์นพูดให้สยองว่า ต่อไปนี้ทุกเทศกาล พวกของอาโก๊ะจะต้องมาฉลองที่นี่ ฉะนั้นถ้าไม่อยากให้มาต้องไม่มีอาโก๊ะกับอาปู้ คิมหันต์เข้าใจไปว่าจะฆ่าสองคนนั่นทิ้ง จอห์นร้องเย้ย...แค่จะให้เลิกกันเท่านั้น

ooooooo

ท่าทางนาวินบ่งบอกว่าชอบอาโก๊ะ  เนริสาถามตรงๆว่าชอบใช่ไหม นาวินอ้างว่า อาโก๊ะมีสามีแล้ว อย่าเอาบาปมาโยนให้เขา เนริสาจึงบอกว่า

“แต่อาโก๊ะเคยบอกสานะว่า เขากับคุณคิมหันต์ไม่ได้

มีอะไรกัน เพราะว่าคุณคิมหันต์ดูเหมือนจะไม่รักอาโก๊ะ แต่แต่งงานเพราะถูกบังคับ”

“มันก็น่าแปลกนะยัยสา คนดีๆมีรักแท้อย่างอาโก๊ะ ทำไมต้องไปแต่งงานกับคนลวงโลกอย่างนายคิมหันต์ก็ไม่รู้”

“โหแรงอ่ะ คุณคิมหันต์ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย”

นาวินบอกเนริสาว่าวันนี้คิมหันต์เล่นละครหลอกอาโก๊ะ เพื่อให้อาโก๊ะเลิกกับเขา แบบนี้จะเป็นคนดีหรือ แล้วเตือนเนริสาให้อยู่ห่างๆ ไม่อยากให้เดือดร้อน คำพูดของนาวินทำให้เนริสาคิดถึงคำเตือนของจอห์น ที่ผ่านมาตนเข้าใจผิดมาตลอด

ooooooo

เมื่อให้พาออกมากินข้าวนอกบ้าน คิมหันต์ก็พาอาโก๊ะกับครอบครัวมากินหมูกระทะ เพราะทั้งประหยัดและไม่โดดเด่น เขาพรางตัวใส่หมวกสวมแว่นดำ แถมติดหนวดอีกต่างหาก

“อะไรของแกไอ้หมูหัน ทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วย” เล่าจางแปลกใจ

“แหม ก็ผมเป็นดาราที่มีชื่อเสียงนี่ครับคุณพ่อ ถ้าเกิดชาวบ้านเขาจำได้มีหวังกรี๊ดกันร้านแตกเลยนะครับ ผมกลัวว่าเดี๋ยวจะอดกินข้าว”

อากิ๊กถามดังขนาดนั้นเลยหรือ อาปู้เบ้ปาก ตนไม่รู้ แต่คิมหันต์เชื่อแบบนั้น...เวลาผ่านไป พวกเล่าจางกินกันเหมือนตายอดตายอยาก ด้วยแปลกใจที่คนเมืองไม่ต้องล่าสัตว์ ปลูกผักเองก็มีกินมากมาย ให้เผอิญสมพรพาโตโต้เข้ามากินร้านเดียวกัน จอห์นสะกิดบอกคิมหันต์ เมื่อเห็นสมพรจะเข้ามาทัก คิมหันต์รีบลุกหนีไปเข้าห้องน้ำ จอห์นลุกมารับหน้า สมพรว่าตนเห็นว่าคิมหันต์มาด้วย ว่าแล้วก็เดินกระแทกจอห์นตามไปดูที่ห้องน้ำ จอห์นรีบโทร.บอกคิมหันต์

ไม่ทันไร เสียงสมพรตะโกนเรียก “คุณคิมหันต์ ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ในนี้ คิดว่าปลอมตัวแล้วฉันจะจำไม่ได้งั้นเหรอ ออกมาซะดีๆ...ก็ได้ ถ้าไม่ออกมา ฉันจะเข้าไปหาคุณเอง”

สมพรเอามือถือเปิดโหมดกล้องเตรียมถ่าย คิมหันต์เข้าไปหลบในห้องส้วมห้องสุดท้าย สมพรไล่เปิดประตูทุกห้อง คิมหันต์เห็นว่าห้องน้ำปีนหนีออกไปได้ จึงรีบปีนออกไป พอสมพรปีนแอบดูจึงเห็นว่าห้องน้ำว่างเปล่า เดินส่ายหัวออกจากห้องน้ำชาย ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงกรี๊ดในห้องน้ำหญิง แล้วเห็นคิมหันต์ถูกไล่ตีออกมา หมวกกับแว่นหลุด สมพรรีบถ่ายภาพไว้ แต่เห็นหน้าไม่ชัด จะตามถ่ายอีก แต่ถูกคนชนล้มเสียก่อน

คิมหันต์ฉวยโอกาสวิ่งกลับมาที่โต๊ะบอกทุกคนให้รีบกลับ สาวคนเดิมยังวิ่งมาร้องเรียกตำรวจให้จับโรคจิตถ้ำมอง สมพรร้องบอกโตโต้ให้กันทุกคนไว้ แต่แค่คิมหันต์ใช้มือเขกหัว โตโต้ก็ล้มไม่เป็นท่า แถมถูกทุกคนเหยียบจนมีแต่รอยเท้าเต็มตัวและใบหน้า

กลับถึงคอนโดฯ อย่างเหนื่อยหอบ คิมหันต์บ่นกับจอห์นว่าดีนะที่กินใกล้บ้าน ไม่อย่างนั้นหลบไม่ทันแน่ เล่าจางหอบแฮ่กถามว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมต้องวิ่ง จอห์นบอกว่า พอดีเจอนักข่าว

“นักข่าว...นักข่าวที่หมายถึงคนส่งข่าวน่ะเหรอ” มังลาถาม

“เอ่อ ก็ทำนองนั้นล่ะ ส่งข่าว หาข่าว ขายข่าว โดยเฉพาะข่าวเสียๆ หายๆ”

“แล้วไอ้หมูหันทำเรื่องเสียหายอะไร ก็แค่พาครอบครัวเมียมาทานข้าว มันผิดด้วยหรือ”

“เมียที่ไหนล่ะพี่อากิ๊ก สาวใช้ต่างหาก...” อาโก๊ะเอ็ด อาปู้ อาปู้นึกได้เอามือปิดปาก

คิมหันต์หน้าเสีย เล่าจางถามอย่างโกรธๆว่าคิมหันต์ให้ลูกสาวตนเป็นแค่คนใช้หรือ

“เปล่านะท่านพ่อ หมูหันแค่ไม่อยากเป็นข่าว ก็เลย ไม่บอกให้ใครรู้ว่ามีเมียแล้ว” อาโก๊ะแก้ตัวให้

เล่าจางโกรธเงื้อไม้เท้าจะหวดคิมหันต์ เขาวิ่งหลบหลัง จอห์น เล่าจางหวดฟืดฟาดบนล่าง จอห์นยกขาหลบ ก้มหัวหลบ คิมหันต์ยกตามทำตามควบคู่ไปด้วยอย่างว่องไว อาโก๊ะรีบห้าม

“พ่อ เรื่องนี้หมูหันไม่ผิดนะ มันเป็นความคิดของข้าเอง”

“อะไรนะอาโก๊ะ” มังลาไม่อยากเชื่อ

“ข้ากลัวหมูหันจะเสียชื่อที่แต่งงานกับคนป่าอย่างข้า ข้าก็เลยคิดแผนนี้ขึ้นมา ข้าผิดเอง”

“อาโก๊ะ ทำไมลูกถึงได้โง่แบบนี้ ทำไมลูกถึงได้ลดเกียรติตัวเอง” เล่าจางโกรธเดินไป

อากิ๊กหันมาซักถามอาปู้ จอห์นอดนึกสงสารอาโก๊ะ ไม่ได้...คืนนั้น อาปู้เล่าเรื่องทั้งหมดให้อากิ๊กฟังในห้องนอน อากิ๊กถามอาโก๊ะยอมได้อย่างไร

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถึงยังไงข้าก็เป็นเมียมันแล้ว ข้าก็ควรทำหน้าที่ของข้าไม่ใช่เหรอ”

“แต่ข้าว่าพี่อาโก๊ะรักไอ้หมูหันมากเกินไปต่างหาก รักจนลืมว่าอะไรถูก อะไรผิด”

อาโก๊ะเอ็ดอาปู้ แต่อากิ๊กว่าน้องตนพูดถูก “รู้มั้ยอาโก๊ะ ความจริงท่านลุงพาพวกข้ามาที่นี่ก็เพื่อรับแกกลับบ้าน”

อาโก๊ะตกใจ อาปู้พูดแทนพี่สาวว่า “ผีฟ้าทำนายว่าจะเกิดเรื่องอัปมงคลถ้าพี่ยังอยู่กับหมูหัน แต่พี่อากิ๊กสงสัยว่าพี่มังลาจะเป็นคนปั้นเรื่องขึ้นมา”

“แต่ว่าเผ่าเคอไม่สนับสนุนเรื่องการหย่าร้าง”

“ก็เพราะแบบนั้น ท่านลุงถึงได้ไม่แสดงท่าที แต่ถ้า เห็นแกกับหมูหันมีปากเสียงกันเมื่อไหร่ ท่านลุงกับมังลาต้องใช้เป็นข้ออ้างให้เลิกกันแน่”

อาโก๊ะเป็นกังวลว่าควรทำอย่างไร อากิ๊กกับอาปู้ช่วยกันคิด...

ooooooo

อยากให้มั่นใจว่าใช่คิมหันต์หรือเปล่า สมพรส่งภาพให้แองจี้ดูภาพที่สาวอ้วนไล่จิกตีคิมหันต์ออกมาจากห้องนํ้า แองจี้ตกใจแต่ก็ไม่มั่นใจจึงโทร.กลับไป ถามว่าเจอเขาที่ไหน สมพรเล่าว่าคิมหันต์พาสาวใช้กับครอบครัวคนป่าไปกินข้าว ท่าทางสนิทสนมกันมาก แองจี้เดือด

ในขณะเดียวกัน เสี่ยทรงชัย ยุทธการ และชาญรบกำลังดูหนังที่ตัดต่อเสร็จ เสี่ยทรงชัยกังวลว่าข่าวคิมหันต์ออกมามากมายเกรงจะไม่มีใครมาดูหนัง จึงคิดจะเอานาวินเป็นตัวโปรโมต แม้ว่าคิมหันต์จะเป็นพระเอกของเรื่องก็ตาม อีกอย่างกระแสของนาวินกำลังมาแรง

แผนการที่อากิ๊กกับอาปู้ช่วยกันคิด คืออาโก๊ะต้องทำให้คิมหันต์รักให้ได้ ระหว่างที่พ่ออยู่ต้องไม่มีปากเสียงกัน อาโก๊ะจึงหอบหมอนผ้าห่มมานอนในห้องของเขา คิมหันต์กำลังอาบน้ำ พอดีมือถือดัง อาโก๊ะหยิบมาเห็นรูปแองจี้จึงกดมั่วๆรับแล้วฟัง ได้ยินเสียงแองจี้พูด

“คิ้ม ทำไมคิ้มถึงได้ทำกับแองจี้แบบนี้ ไหนบอก

ว่าจะเลิกกับนังคนป่านั่น แล้วทำไมถึงได้พาครอบครัวมันไปกินข้าว แองจี้ถามจริงๆเหอะ ตกลงคิ้มจริงจังกับมันใช่มั้ย”

“ถ้าใช่แล้วมันเสียหายตรงไหน เกี่ยวอะไรกับคุณแองจี้” อาโก๊ะพูดออกไปอย่างไม่พอใจ

“อาโก๊ะ นั่นเธอเหรอ แล้วโทรศัพท์ของคิ้มไปอยู่ที่เธอได้ยังไง”

“อย่าว่าแต่โทรศัพท์เลย ตัวของหมูหันก็อยู่กับอาโก๊ะ เพราะว่าตอนนี้ อาโก๊ะอยู่ในห้องนอนของหมูหัน”

“หา แกอยู่ห้องเดียวกับคิมหันต์ ก...แก แกเข้าไปทำอะไร”

“ไม่น่าถาม ก็ทำหน้าที่ของเมียน่ะสิ”

“อ้ายนังโก๊ะ หยาบคาย แกอย่าทำอะไรบ้าๆนะ แกต้องคาย เอ๊ย...แกต้องตาย ออกไปจากห้องคิมหันต์เดี๋ยวนี้”

“ไม่มีทาง คืนนี้แหละ อาโก๊ะจะทำให้หมูหันเป็นของอาโก๊ะทั้งกายและใจ”

“อ้าย พูดจาน่าเกลียดที่สุด ไม่มียางอาย นังคนป่าหน้าด้าน แก...แก...”

อาโก๊ะกดปุ่มมั่วๆวางสายไป แองจี้เดือดดาล ผลุนผลันออกจากห้อง เสี่ยทรงชัยกลับมาถามลูกสาวจะออกไปไหนดึกมากแล้ว แองจี้ว่าจะไปเล่นงานอาโก๊ะ

“ก็นังเด็กชาวป่าน่ะสิคะ มันบอกว่าอยู่ในห้องนอนคิ้ม แล้วมันจะทำให้คิ้มเป็นของมัน”

“เอ้า ก็ในเมื่อลูกจะเลิกอยู่แล้ว ลูกจะไปเดือดร้อนทำไม และถ้าไอ้คิ้มมันจะหน้ามืดเอาเด็กนั่นมาทำเมียจริงๆล่ะก็ เราก็จะยิ่งมีข้ออ้างที่จะยกเลิกสัญญากับมันแล้วเฉดหัวมันไปได้ซะที”

แองจี้ชะงักคิดตาม...ในขณะที่อาโก๊ะโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงตามเดิมอย่างสะใจ แม้จะสะเทือนใจอยู่บ้าง คิมหันต์ออกมาจากห้องน้ำ ตกใจเมื่อเห็นอาโก๊ะในห้อง ผงะผ้าขนหนูหลุด อาโก๊ะร้องว้ายเอามือปิดตา คิมหันต์คว้าผ้าขึ้นมาแล้วถาม
“เธอจะแหกปากทำไมอาโก๊ะ ทำอย่างกับไม่เคยเห็น”

“ก็ตอนโน้น มันมืดนี่นา”

“เลิกเว่อร์ซะทีเถอะ ว่าแต่เธอเข้ามาในห้องฉันทำไม”

อาโก๊ะชี้ไปที่เครื่องนอน คิมหันต์ไม่ค้านแต่ให้ไปนอนที่พื้น อาโก๊ะจะนอนข้างเขา คิมหันต์ปฏิเสธอ้างชอบนอนคนเดียว สองคนเถียงกันจนกลายเป็นดึงทึ้งแย่งที่นอนกัน เล่าจางกับมังลาได้ยินเสียงโครมครามตกใจลุกขึ้นย่องไปแอบฟังหน้าห้อง ได้ยินเสียงคิมหันต์

“อย่านะอาโก๊ะ ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ”

“อาโก๊ะก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน วันนี้อาโก๊ะจะไม่ยอมเสียเปรียบหมูหันเด็ดขาด”

คิมหันต์ให้อาโก๊ะไปนอนข้างล่าง อาโก๊ะไม่ยอมจะนอนข้างบน คิมหันต์ดันเธอให้ลงไป

“อย่าดื้อนะอาโก๊ะ ฉันชักจะมีอารมณ์แล้วนะ”

“อาโก๊ะก็มีอารมณ์เหมือนกัน อาโก๊ะจะอยู่ข้างบนได้ยินมั้ย”

“โอ๊ย ฉันเจ็บนะอาโก๊ะ เบาๆอย่าดึง”

“หมูหันก็อย่าดันอาโก๊ะสิ”

เล่าจางกับมังลาซึ่งแอบฟังอยู่ต่างใจเต้นระส่ำได้ยินคิมหันต์ร้องให้อาโก๊ะพอเขายอมแล้ว

“ไม่พอ อาโก๊ะทนมานานแล้ว ถึงตาอาโก๊ะระบายบ้างล่ะ นี่แน่ะๆ”

“อาโก๊ะ ฉันเจ็บ โอ๊ย หยุดเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว อ๊า...”

มังลาอ้าปากค้าง  เข้าใจผิดว่าอาโก๊ะเป็นขนาดนี้เชียวหรือ เล่าจางบอกว่า สามีภรรยากันก็แบบนี้แหละ ตอนกลางวันถึงลูกถึงคน ตกกลางคืนถึงเนื้อถึงตัว อย่าคิดมากเลย ให้กลับไปนอน เล่าจางบ่นว่าอาโก๊ะรักคิมหันต์ขนาดนี้ จะยอมหย่าร้างกลับไปง่ายๆหรือ มังลาตาละห้อย...

ooooooo

วันต่อมา เสี่ยทรงชัยได้รับข่าวว่า ค่ายหนังฮอลลีวูดสนใจจะปั้นนาวินเป็นพระเอก เขารีบเรียกแองจี้มาสั่งให้ทำอย่างไรก็ได้ให้นาวินเซ็นสัญญากับค่ายเรา เพราะเราจะมีสิทธิ์เรียกร้องผลประโยชน์จากจุดนี้ได้เต็มที่ในฐานะต้นสังกัด แค่ค่าตัวเรื่องหนึ่งเอามาทำหนังไทยได้หลายเรื่อง

“ที่สำคัญนะ อย่าให้นาวินหรือคิมหันต์รู้ข่าวนี้เด็ดขาด”

คำสั่งของพ่อทำให้แองจี้มานั่งครุ่นคิด “นี่ป๊าหมายความว่า จะให้เราหว่านเสน่ห์จับนาวินเซ็นสัญญางั้นเหรอ แล้วถ้าเกิดคิมหันต์รู้เข้า...ช่วยไม่ได้นะคิ้ม ทีคุณยังมีนังเด็กนั่นได้ แองจี้ก็มีคนอื่นได้เหมือนกัน...”

สุดท้าย ทั้งคิมหันต์และอาโก๊ะก็นอนคู่กันบนเตียงนอน คิมหันต์ตื่นมาพบว่าตนกอดอาโก๊ะอยู่ก็รู้สึกแปลกๆ เผลอมองใบหน้าอาโก๊ะอย่างใกล้ชิด พลัน อาโก๊ะลืมตาขึ้น จ๊ะเอ๋...คิมหันต์ผงะตกเตียง อาโก๊ะลุกนั่งล้อว่า จับได้แล้ว จะทำอะไรตน

“บ้าเหรอ คิดอกุศล ฉันเห็นเธอนอนนิ่งๆก็เลยนึกว่า ไม่สบายต่างหาก”

อาโก๊ะถามจริงหรือ คิมหันต์ปัดไม่เชื่อก็ตามใจ เขาจะไปวิ่งออกกำลังกาย ให้เธอคอยดูแลญาติๆอย่าออกไปเดินเพ่นพ่าน แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวตรงเข้าห้องน้ำ อาโก๊ะมองตามอมยิ้ม ดีใจที่คิมหันต์คิดอะไรกับตนบ้างเหมือนกัน

จอห์นตื่นออกมา เห็นสภาพห้องรับแขกเหมือนตั้งแคมป์ลูกเสือ มีผ้าตากเป็นราว มังลานั่งทำความสะอาดอาวุธ เล่าจางนั่งสานเครื่องใช้ อาปู้กับอากิ๊กวิ่งเล่นหยอกล้อชนข้าวของล้ม...คิมหันต์เดินมาสะกิดให้ทำความสะอาดด้วย และทำอาหารเตรียมไว้ เขาจะไปวิ่ง จอห์นเซ็ง

ลงมาหน้าคอนโดฯ คิมหันต์วอร์มร่างกายเตรียมวิ่ง มังลาตามมารั้งเขาไว้ ถามจะวิ่งหนีใคร

“จะบ้าเรอะ วิ่งหนีที่ไหนเล่า นี่เขาเรียกว่าจ๊อกกิ้งต่างหาก”

“จ๊อกกิ้ง...อะไรคือจ๊อกกิ้ง”

“มันคือการวิ่งระยะไกลเพื่อสุขภาพ เพื่อเรียกความฟิตของกล้ามเนื้อ มันเป็นการออกกำลังกายแบบลูกผู้ชายชาวเมือง”

“ถ้างั้นข้าขอลองบ้าง คนเมืองทำอะไรได้ คนป่าอย่างมังลาก็ต้องทำได้เหมือนกัน”

คิมหันต์มองมังลาอย่างแปลกใจ พอออกวิ่ง มังลาพยายามวิ่งให้แซงหน้า ทำให้คิมหันต์ยอมไม่ได้ สปีดตัวเองเร็วขึ้น ไม่นานก็หอบโวยมังลาจะท้าแข่งหรือ

“ไม่ได้ท้า แต่จะพิสูจน์ว่าข้าเหนือกว่าแก”

“ก็ได้ ถ้างั้นใครวิ่งไปถึงสะพานก่อน เป็นฝ่ายชนะ”

สุดท้าย มังลาก็วิ่งนำมายืนหอบแฮ่กๆที่สะพาน คิมหันต์ตามมาทีหลัง มังลาประกาศว่าคิมหันต์แพ้เขาแล้ว คิมหันต์ไม่ยี่หระ แพ้ก็แพ้แค่วิ่งแข่งแต่อยากรู้ว่าเอาชนะเขาเพื่ออะไร

“ข้าต้องการพิสูจน์ตัวเอง ว่ามังลาคนนี้เก่งกว่าหมูหัน”

“เออก็นั่นแหละ เพื่ออะไร”

“ข้าต้องการชนะใจอาโก๊ะ”

“หา...จนป่านนี้นายยังไม่เลิกชอบอาโก๊ะอีกเหรอ

มังลา อาโก๊ะเขาเป็นเมียฉันแล้วนะ”

“มังลามีรักแท้ อาโก๊ะคือรักแรกของมังลา มังลาลืมอาโก๊ะไม่ได้”

คิมหันต์ตั้งสติสักครู่คิดได้ “ก็ดี ถ้างั้นเรามาเปิดอกพูดกันอย่างลูกผู้ชายเลยนะมังลา ความจริงฉันกับอาโก๊ะ เราไม่เคยมีอะไรกัน”

“อะไรนะ...ทำไมถึงไม่มี อาโก๊ะไม่ดีตรงไหน ถ้าเป็นมังลาป่านนี้อาโก๊ะท้องโย้ไปแล้ว”

คิมหันต์ตอบว่าไม่ใช่อาโก๊ะไม่ดี แต่อาโก๊ะไม่ใช่รักแท้ของเขา มังลาลิงโลดที่คิมหันต์จะคืนอาโก๊ะให้เขา แต่คิมหันต์เกรงอาโก๊ะจะไม่ยอมง่ายๆ จึงวางแผนบางอย่างให้มังลาทำตาม...

หลงดีใจที่คิมหันต์สนใจตนอยู่บ้าง อาโก๊ะจึงอยากเรียนรู้ทุกอย่างที่ควรทำให้คิมหันต์ เธอไปขอให้จอห์นช่วยสอน จอห์นมองอย่างลังเล สุดท้ายก็เห็นใจ...อาหารเช้าเป็นข้าวผัดชามโตและไข่ดาวซึ่งจอห์นสอนให้อาโก๊ะทำ แต่แล้วคิมหันต์กลับแต่งตัวจะออกไปข้างนอกกับมังลา อาโก๊ะขอให้ชิมไข่ดาวที่ตนทำก่อน มังลามองอย่างน้อยใจ คิมหันต์เห็นจึงทำเป็นเอ็ด

“แหม กะอีแค่ไข่ทอด ใครๆก็ทำได้น่าอาโก๊ะ อย่าเว่อร์นักเลย เอาไว้วันหลังแล้วกัน...ไอ้จอห์น เอ็งโทร.นัดพี่ยุทธกับไอ้ชาญให้ทีนะ บอกให้ไปเจอข้าที่โรงถ่าย”

จอห์นแปลกใจว่ามีเรื่องอะไร คิมหันต์ไม่ตอบเดินผ่านอาโก๊ะซึ่งก้มหน้าเสียใจไป อากิ๊กกับอาปู้ตามมาที่หน้าลิฟต์ ถามมังลาจะไปไหนกัน มังลาว่าไปไหนก็ไม่เกี่ยวกับเธอ อากิ๊กสวนว่าเกี่ยวกับอาโก๊ะ อาปู้ช่วยย้ำว่าอาโก๊ะแต่งงานแล้ว

“ข้ารู้ แต่หมูหันมันบอกข้าเองว่า อาโก๊ะยังไม่ได้เป็นของมัน ดังนั้นข้ามีสิทธิ์ที่จะชิงตัวอาโก๊ะกลับมา”

คิมหันต์เรียกมังลาให้เข้าลิฟต์ มังลาเดินไป อากิ๊กมองตามสีหน้าเศร้า ไม่ต่างกับอาโก๊ะที่ยืนมองไข่ดาวอย่างนึกน้อยใจ เล่าจางจึงถามว่ามีปัญหาอะไรกับคิมหันต์หรือเปล่า อาโก๊ะตอบว่าถึงจะโต้เถียงกันบ้าง แต่ก็รักกันดี เล่าจางถามอีกครั้งไม่ได้โกหกแน่นะ

“ทำไมท่านพ่อถามแบบนั้น”

“พ่อบอกลูกตามตรง ผีฟ้าทำนายว่า การครองคู่ระหว่างลูกกับหมูหัน จะก่อให้เกิดสิ่งอัปมงคลขึ้นในเผ่าเคอของเรา”

“ไม่มีทาง ผีฟ้าเคยทำนายว่าข้ากับหมูหันเป็นเนื้อคู่กัน”

“เรื่องนั้น พ่อก็ยังสงสัยอยู่อาโก๊ะ แต่ที่แน่ๆพ่อรู้สึกว่าไอ้หมูหันมันไม่ได้รักลูกสาวของพ่อเท่าที่ควร ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น พ่อก็จำเป็นต้องพาลูกกลับบ้านของเรา”...อาโก๊ะฟังแล้วใจหาย

ooooooo

ลงทุนซื้ออุปกรณ์สอดแนม ไม่ว่ากล้องถ่ายรูป เครื่องดักฟังระยะไกล และอื่นๆเต็มกระเป๋า สมพรเอามาให้โตโต้เอาไปใช้หาหลักฐานว่าอาโก๊ะเป็นอะไรกับคิมหันต์กันแน่

นาวินเซ็งๆแวะมารอรับเนริสาไปทานข้าวด้วยกัน เนริสาแซวไม่อยากเชื่อจะได้กินข้าวกับดาราใหญ่ ไม่ทันไร แองจี้โทร.มานัดนาวินอ้างว่ามีธุระจะปรึกษา นาวินบอกว่าเขามีนัดกับน้องสาวแล้ว แองจี้ทำเสียงเศร้าถามว่าเขาจำไม่ได้จริงๆหรือว่าวันนี้วันอะไร นาวินนิ่ง

“วันนี้ แองจี้กับคุณเคยออกเดตด้วยกันครั้งแรกไงคะ”

นาวินอึ้งเหลือบมองเนริสา ซึ่งเธอยิ้มรับอย่างรู้งานว่าคงไปไม่ได้แล้ว...

คิดจะคืนอาโก๊ะให้มังลา คิมหันต์ต้องสร้างสถานการณ์ให้อาโก๊ะประทับใจในตัวมังลา เขาจึงนัดยุทธการและชาญรบมาที่โรงถ่ายเพื่อขอร้องให้ช่วยปั้นมังลาเป็นพระเอก

“อ่ะ เรียบร้อยแล้ว สถานการณ์ประมาณนี้ ตามบทแล้วไอ้มังลาของเอ็งจะได้เป็นฮีโร่ แต่ว่าเอ็งจะต้องยอมเสียฟอร์มหน่อยนะไอ้คิ้ม” ชาญรบเขียนบทขึ้นมาในทันทีทันใด

“ไม่เป็นไรไอ้ชาญ งานนี้อย่าว่าแต่เสียฟอร์มเลย ต่อให้ถึงขั้นเสียหมาข้าก็ทนได้”

ยุทธการมาบอกว่าทีมสตันต์ใกล้มาถึงแล้ว ต้องออกแบบคิวบู๊ด้วยไหม คิมหันต์บอกว่าไม่ต้อง มังลาเก่งเรื่องบู๊อยู่แล้วไม่ต้องยั้งมือ ชาญรบถามตรงๆว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร มังลาเป็นใคร

“มังลาเป็นกิ๊กเก่าของอาโก๊ะ เป็นคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยพาอาโก๊ะไปจากชีวิตของผม”

ยุทธการกับชาญรบกระซิบกันอย่างงงๆว่า แค่จะเลิกกับเมียต้องลงทุนขนาดนี้เชียว...

ระหว่างนั้น แองจี้นั่งอยู่ในร้านอาหารบรรยากาศดีกับนาวิน เป็นร้านที่เธอออกเดตกับเขาครั้งแรก นาวินปัดว่าจำไม่ได้ให้คุยธุระมา แองจี้ฝืนยิ้มว่ามีข่าวดีแล้วหยิบซองเอกสารส่งให้

“คุณเป็นคนมีพรสวรรค์ อย่าปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปนะคะนาวิน”

แองจีี้รับรองว่าเขาจะได้รับประโยชน์ไม่น้อยกว่าคิมหันต์ นาวินเห็นเป็นสัญญาจึงเก็บลงซองตามเดิม แองจี้ดักคออย่าบอกว่าไม่สนใจ นาวินขอคิดดูก่อน แองจี้ข่มใจชนแก้วดื่มต่อกับเขา พลันเสี่ยทรงชัยโทร.เข้ามาให้แองจี้ไปจัดการคิมหันต์ ที่ถือดีอย่างไรมาเปิดใช้โรงถ่าย

ไม่แค่นั้น คิมหันต์โทร.บอกจอห์นให้พาอาโก๊ะไปที่โรงถ่าย จอห์นถึงกับอุทาน “หา เอาจริงเหรอพี่ นี่เล่นวางแผนกันขนาดนี้ ไม่ลงทุนไปหน่อยเหรอ แล้วจะให้ผมบอกอาโก๊ะยังไง”

จอห์นวางสายมองไปที่ห้องคิมหันต์ ครุ่นคิด ตัดสินใจบอกอาโก๊ะว่าให้ไปโรงถ่ายกับตนเพราะเกรงว่าคิมหันต์กับมังลาจะมีเรื่องกัน อาโก๊ะร้อนใจเป็นห่วง รีบมาสั่งอาปู้ดูแลอากิ๊กกับพ่อให้ดี แต่พอเล่าจางรู้เรื่องก็อยากตามไปช่วยด้วย ทุกคนจึงขอไปด้วย จอห์นหน้าเหย...

ooooooo

รู้ว่ามังลาอ่านหนังสือไม่ออก คิมหันต์จึงอ่านบทให้ฟังจนเข้าใจ ว่าต้องพูดต้องทำอะไรบ้าง มังลาพยายามจำทุกอย่าง

“ดีมาก ทีนี้ล่ะอาโก๊ะจะได้ไปจากชีวิตของฉันซะที  ยิบปี้”

“นี่แกรังเกียจอาโก๊ะขนาดนั้นเลยเหรอหมูหัน”

“เปล่าหรอก แต่ฉันเป็นคนรักอิสระ เวลาอยู่กับอาโก๊ะแล้วฉันไม่มีความสุข จะให้ทำไง”

“แปลกนะ สำหรับข้าแล้วอาโก๊ะเป็นผู้หญิงที่ดีมาก ข้ารู้สึกว่าใครก็ตามที่อยู่ใกล้อาโก๊ะมักจะมีความสุขเสมอ แกไม่รู้สึกแบบนั้นบ้างเหรอหมูหัน” คำพูดมังลาทำให้คิมหันต์ลังเลใจ...

ตอนที่ 7

เมื่อรู้ว่ามีภัยมาถึงตัว อาโก๊ะจึงถามต้องการอะไร ติ๊กเข้ามาจับแขนอยากคุยด้วย อาโก๊ะไม่พูดพล่ามทั้งเตะทั้งถีบ อัดติ๊กกระแทกเสาปูนหลายทีจนกระอัก ร้องลั่นเรียกเติมให้มาช่วยแล้วสะบัดตัววิ่งหนี อาโก๊ะสะดุดหูชื่อเติม จึงมองหา พอเห็นว่าหลบอยู่ไม่ห่างก็เข้าไป กระชากหมวกคลุมหน้าออก

“นี่นาย นายเป็นคนใช้บ้านคุณแองจี้นี่” อาโก๊ะบังคับให้เติมบอกว่าทำแบบนี้ทำไม

พอดีแองจี้โทร.เข้ามา อาโก๊ะให้เติมเปิดเสียง ได้ยินแองจี้ถามว่าเรียบร้อยไหม แล้วตนจะโอนเงินส่วนที่เหลือไปให้ แถมบอกว่า ตนจะนั่งแท็กซี่ไปที่กองถ่าย ให้เติมเอารถไปส่งอาโก๊ะชายแดนแล้วโทร.บอกตนด้วย...อาโก๊ะพอจะเดาเรื่องได้ บังคับเติมให้ไปส่งที่กองถ่าย...

ขณะนั้น คิมหันต์กำลังลังเลไม่กล้ากระโดด ชาญรบย้ำ “ถ่ายหนังนะไอ้คิ้ม อุปกรณ์เซฟตี้มีพร้อมทุกอย่าง แค่นี้ไม่ตายหรอกเพื่อน”

“ข้ารู้ แต่มันเสียว”

ยุทธการโกรธสั่งเบรกกองสิบนาที คิมหันต์รู้สึกละอายใจที่คนในกองมองตนอย่างไม่พอใจ ต่างซุบซิบนินทาว่าฉากง่ายๆ แค่นี้ยังทำคนอื่นเสียเวลา ซินดี้โวยว่าตนมีละครต่ออีกเรื่อง นาวินกำลังให้ช่างแต่งหน้าอยู่ พอเห็นคิมหันต์อยู่ลำพังก็เข้ามาเปรยๆว่าเทกหน้าจะผ่านไหม

“ถ้าไม่กล้า ผมเล่นแทนให้ก็ได้นะ บทผาดโผนแค่นี้ผมถนัด”

“นี่แกคิดจะแย่งงานฉันให้ได้ใช่มั้ยนาวิน แกคิดจะมาแทนที่ฉันใช่มั้ย”

“ผมแค่สงสารคนในกองถ่ายต่างหาก คุณเป็นถึงพระเอกนักบู๊หมายเลขหนึ่ง น่าจะมีสปิริตมากกว่านี้” นาวินคว้าเสื้อเดินจากไป ปล่อยให้คิมหันต์ครุ่นคิดแล้วละอายใจ

เติมขับรถมาส่งอาโก๊ะที่หน้าโรงถ่าย อาโก๊ะบอกให้รอเดี๋ยว ตนจะไปดูว่าโกหกหรือเปล่า แต่พออาโก๊ะเดินไป เติมก็รีบขับรถหนีทันที...

ที่นาวินพูดกับคิมหันต์ ก็เพื่อกระตุ้นให้เขากล้าที่จะโดด พอถึงฉากที่ต้องกระโดดลงมาทุกคนจับตามอง คิมหันต์ชะงักเล็กน้อยแล้วโดดตูมลงมาบนฟูกที่รองรับ ยุทธการกับชาญรบดีใจกันใหญ่ คิมหันต์พลิกตัวขึ้นมาเตะต่อยกับเหล่าร้ายต่อ นาวินอมยิ้มที่สำเร็จ...อาโก๊ะผลักประตูเข้ามา ไม่ทันมองอะไรเห็นคิมหันต์ต่อสู้ ก็นึกว่าเป็นเหตุการณ์จริง

“พวกแกทำอะไรหมูหัน ปล่อยหมูหันเดี๋ยวนี้นะ”

คิมหันต์ตกใจถอดหน้ากากออก รีบห้ามอาโก๊ะ แต่ช้าไปเพราะเกิดโกลาหล ข้าวของเสียหาย ไฟล้มแตกกระจาย ยุทธการโวย...บรรลัยหมดแล้ว

“อาโก๊ะ นี่เธอจะบ้าหรือไง พอได้แล้วอาโก๊ะ”

“หมูหันหนีไปเร็ว พวกนี้เป็นคนของคุณแองจี้ พวกนี้ทำร้ายหมูหัน คุณแองจี้จ้างพวกมันมาเล่นงานหมูหันกับอาโก๊ะ”

“เธอเข้าใจผิดแล้วอาโก๊ะ พวกนี้เป็นนักแสดงต่างหาก” นาวินเข้ามาช่วยห้าม

อาโก๊ะชะงัก คิมหันต์โวยว่าดูไม่ออกหรือว่ากำลังถ่ายหนังอยู่ อาโก๊ะมองไปรอบๆหน้าเจื่อน ยกมือทักทายทุกคน แต่ไม่มีใครทักกลับ

“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอไปว่าคุณแองจี้เขาทำไม อาโก๊ะ” คิมหันต์ถามเสียงดุ

ไม่ทันที่อาโก๊ะจะตอบ แองจี้ถือถุงขนมเข้ามามากมาย ทำทีเอามาฝากทุกคนในกอง พอเห็นอาโก๊ะก็ตกใจ วิ่งหนีไปหลบหลังเสา อาโก๊ะวิ่งไล่

“อ้าย อาโก๊ะ นี่แกอย่าทำอะไรบ้าๆนะ ไม่งั้นฉันเรียกตำรวจมาจับแกจริงๆด้วย”

“เรียกมาเลย อาโก๊ะไม่กลัว ยังไงวันนี้อาโก๊ะต้องล้างแค้นให้ได้”

แองจี้ร้องให้คิมหันต์ช่วยด้วย คิมหันต์กับนาวินช่วยกันจับสองคนห่างกัน คิมหันต์เอ็ด

“อาโก๊ะ นี่เธอชักจะเอาใหญ่แล้วนะ อยู่ดีๆไปทำร้ายคุณแองจี้เขาทำไม”

“หมูหันก็ลองถามคุณแองจี้ดูสิ ว่าส่งคนไปทำร้ายอาโก๊ะ ทำไม”

นาวินมองแองจี้เชิงถาม แองจี้ปฏิเสธยกใหญ่ อาโก๊ะว่าแองจี้โกหก เติมสารภาพหมดแล้วว่าเธอเป็นคนวางแผน แล้วต่อว่าแองจี้เป็นผู้หญิงไม่ดีที่มาทำร้ายตน คิมหันต์ถามว่าจริงหรือ

“แองจี้ไม่ได้เอาจริงนะคิ้ม แองจี้แค่อยากดัดนิสัยอาโก๊ะ เท่านั้นเอง คิ้มอย่าโกรธแองจี้นะ”

“คุณแองจี้จะพูดอะไรก็พูดไป ทำไมต้องกอดแขนหมูหันด้วย”

“ทำไมจะกอดไม่ได้ ก็ในเมื่อคิมหันต์เขาเป็นแฟนฉัน”

อาโก๊ะทำหน้างงถามแฟนแปลว่าอะไร นาวินอธิบายแปลว่าคู่รัก อาโก๊ะตะลึง

“เอ่อ...เรื่องนี้ฉันอธิบายได้นะ เอาไว้เดี๋ยวเราค่อยไปคุยกันที่บ้านนะ” คิมหันต์ยิ้มเรี่ยๆ

“ทำไมต้องอธิบายกันที่บ้านด้วย ตกลงคิ้มมีอะไรกับมันใช่มั้ย ถึงไม่ยอมไล่มันออก”

คิมหันต์ปฏิเสธเสียงหลง อาโก๊ะโวย “ไม่จริง...”

“อาโก๊ะ เธออย่าพูดนะ เราสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อาโก๊ะไม่ทนต่อไปแล้ว หมูหันมีผู้หญิงอื่น อาโก๊ะ ไม่ยอมเด็ดขาด รู้เอาไว้นะคุณแองจี้ว่าอาโก๊ะเป็นเมียของหมูหัน”

ทุกคนตะลึง แองจี้ถามจริงหรือ คิมหันต์ทำแบ๊ว ถามกลับ มันสำคัญด้วยหรือ แองจี้ขึ้นเสียงถามอีกครั้งว่าจริงหรือเปล่า คิมหันต์สะดุ้งตอบว่า จริง...แองจี้ตบหน้าเขาผัวะแล้วเดินหนี

“แองจี้ฟังผมอธิบายก่อน ผมรักคุณนะแองจี้ ผมรักคุณ คนเดียว” คิมหันต์ตะโกนไล่หลัง

เหมือนฟ้าฟาดกลางใจ อาโก๊ะเจ็บปวดกับคำพูดของคิมหันต์มาก ได้แต่รั้งแขนเขาไว้ คิมหันต์ชะงักหันมองอย่างเย็นชา

“ชีวิตฉัน ชื่อเสียงฉัน หน้าที่การงานของฉันต้องมา พังเพราะพรหมลิขิตบ้าบอของเธออาโก๊ะ เธอเห็นรึยัง” คิมหันต์ จะเดินไป อาโก๊ะถามจะไปไหน เขาตอบว่า “ฉันจะไปตามแองจี้”

“แล้วอาโก๊ะล่ะ”

“เรื่องของเธอ ฉันไม่เกี่ยว” คิมหันต์แกะมืออาโก๊ะออกแล้ววิ่งตามแองจี้ไป

ทุกคนยังตะลึงกับเรื่องราวที่ได้ยิน อาโก๊ะยืนอึ้งเจ็บปวด มีนาวินยืนเคียงข้างปลอบใจ

ooooooo

พอจอห์นรู้ว่าเนริสาเป็นครูสอนเด็ก และได้ชวน อาปู้ไปเรียน จอห์นตัดสินใจออกค่าเรียนให้เพราะคิดว่าจะได้เจอเนริสาบ่อยๆ โดยไม่ทันฟังว่าเธอสอนวิชาอะไร มาถึง จึงได้รู้ว่าเธอสอนบัลเล่ต์ ก็หัวเราะขำ ที่อาปู้ต้องเหมือนลิงเต้นบัลเล่ต์ เนริสาเอ็ดจอห์นที่ทำลายความมั่นใจของเด็ก จึงลงโทษด้วยการให้เรียนเป็นเพื่อนอาปู้ จอห์นหน้าเหวอ ไม่กล้าปฏิเสธ

สองคนแต่งชุดที่เนริสาหามาให้ จอห์นทุเรศตัวเองที่ต้องมาทำอะไรน่าอายแบบนี้ จึงทะเลาะกับอาปู้ตลอดเวลา จนมาถึงท่าที่เนริสาต้องขอให้จอห์นมาช่วยเป็นคู่เต้น เพราะต้องยกตัวเธอขึ้น จอห์นดีใจที่จะได้ใกล้ชิด ยักคิ้วเย้ยอาปู้ พอถึงจังหวะที่เนริสาหมุนตัวโผมาหา จอห์นยกตัวเธอขึ้น อาปู้แกล้งกระตุกเชือกผูกกางเกงจอห์น กางเกงร่วงมากองปลายเท้า เด็กๆกรี๊ดกันใหญ่ จอห์นก้มมองสภาพตัวเองตกใจ รีบปล่อยเนริสาจะคว้ากางเกง ทำให้ทั้งสองล้มไปด้วยกัน เนริสา จูบปากจอห์นเข้าพอดี อาปู้ร้องเฮ้ย...เนริสาอายตบหน้าจอห์นแล้ววิ่งหนีไป จอห์นยืนอึ้ง...

กองถ่ายต้องพัก คิมหันต์ตามง้อแองจี้ที่ร้องไห้ฟูมฟาย คิมหันต์บอกแองจี้ว่าเขาไม่ได้รักอาโก๊ะ แต่ที่ต้องแต่งงานเพราะ สถานการณ์บังคับ แองจี้ถามว่าไปล่วงเกินอาโก๊ะเข้าหรือ

“ไม่ใช่แบบนั้นนะแองจี้ มันเป็นเรื่องของความเชื่อต่างหาก หมู่บ้านของอาโก๊ะน่ะงมงายจะตาย นี่ถ้าผมไม่แต่งงานกับอาโก๊ะนะ ป่านนี้ผมถูกฆ่าไปแล้ว”

แองจี้ว่าตนไม่สนว่าเขาแต่งเพราะอะไร แต่เขาต้องหาทางหย่าให้ได้ ในเวลาสองอาทิตย์ถ้าทำไม่สำเร็จ ตนจะฉีกสัญญาเลิกจ้างเขา คิมหันต์หน้าเสีย...

จอห์นกับคิมหันต์ต่างมีเรื่องกลุ้มใจทั้งคู่ นั่งดื่มนมดับอารมณ์...ยุทธการโทร.ตามให้มาเคลียร์ปัญหา มาถึงทั้งยุทธการและชาญรบรุมด่า จนจอห์นต้องถามว่าที่เรียกมานี่เพื่อด่าหรือ

“เป็นห่วงด้วยเว้ย และก็อยากช่วย แต่เอ็งน่าจะบอกความจริงพวกข้าแต่เนิ่นๆ ไม่น่าปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดแบบนี้”

“ผมผิดไปแล้วพี่ แต่ผมเป็นดารานะ ดาราที่ไหนจะกล้าพูดว่าตัวเองมีเมีย”

“ไอ้คิ้มมันก็มีเหตุผลนะพี่ ผมว่าเรามาช่วยกันหาทางแก้ไขดีกว่า” ชาญรบเห็นใจ

ยุทธการโบ้ยให้ชาญรบเขียนบทออกมาจะเล่นอย่างไร ชาญรบจึงบอกว่า ต้องให้ทั้งคิมหันต์และจอห์นเล่นด้วย...

ในขณะที่แองจี้มาฟ้องเสี่ยทรงชัย แต่ก็ยังเชื่อว่าคิมหันต์จะจัดการเรื่องนี้ได้ เสี่ยทรงชัยเสียดายอาโก๊ะที่ไปหลงอะไรในตัวคิมหันต์ แองจี้มองป๊าอย่างสงสัย เสี่ยทรงชัยกลบเกลื่อนว่า จะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้จนกว่าหนังจะเข้าฉายเสร็จ ไม่อย่างนั้นจะขาดทุน

ooooooo

นาวินพาอาโก๊ะมาพักสงบจิตใจที่บ้าน เนริสามาช่วยปลอบ อาโก๊ะจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้สองคนฟัง สองคนจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมอาโก๊ะถึงสนิทสนมกับคิมหันต์

“อาโก๊ะเชื่อคำทำนายของผีฟ้า แต่หมูหันไม่ยอมเชื่อ อาโก๊ะก็ไม่รู้ว่าจะพิสูจน์ยังไง”

“เธอก็หย่ากับเขาซะสิ แล้วแต่งงานใหม่กับคนที่เชื่อเรื่องคู่แท้ หรือไม่ ก็รักเธอมากกว่านายคิมหันต์” นาวินสบตาอาโก๊ะอย่างมีความหมาย

“ไม่ได้หรอก เผ่าเคอของอาโก๊ะถือว่า ถ้าเป็นผัวเมียกันก็ต้องรักกันและฝ่าฟันอุปสรรคไปให้ถึงที่สุด”

“น่าเสียดายนะที่คนเมืองไม่คิดแบบเธอ ปัญหาหย่าร้างมันถึงได้เพิ่มสูงขึ้นทุกวัน สมัยนี้บางคู่อยู่กันไม่ถึงปีเลยด้วยซ้ำ”

“นาวินเชื่อเรื่องคู่แท้ด้วยเหรอ”

“ฉันก็ได้แต่ภาวนาให้มันเป็นเรื่องจริงเพราะฉันเองก็อยากจะเจอคู่แท้ของฉันเหมือนกัน”

อาโก๊ะสบตานาวิน ชมว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปต้องเจอเนื้อคู่เข้าสักวัน นาวินยิ้มให้เธออย่างอบอุ่นและมองเธอไม่วางตา

ooooooo

เมื่อไม่มีอาโก๊ะอยู่ คิมหันต์รู้สึกเหงาๆ พอคิดถึงเรื่องของอาโก๊ะก็อมยิ้ม แล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นอะไรไป อาปู้เข้ามาเอามือถือถ่ายภาพคิมหันต์ เขาตกใจคิดว่านักข่าวบุกมา โวยจะถ่ายไปทำไม อาปู้บอกว่าถ่ายเก็บไว้ดูเล่น เขารู้ว่าคิมหันต์กำลังคิดถึงอาโก๊ะ

“เนี่ยอาปู้ถ่ายรูปเก็บไว้ จะไปอวดให้พี่อาโก๊ะดู ว่าหมูหันคิดถึงพี่อาโก๊ะ”

คิมหันต์คว้ามือถือมากดดูว่ามีรูปอะไรบ้าง แล้วได้เห็นภาพแต่งงานของเขากับอาโก๊ะ อาปู้บอกว่า วันนั้น อาโก๊ะสวยมาก แต่คิมหันต์ขี้เหร่ คิมหันต์หาว่าพูดเล่น

“จริงๆ วันนั้นพี่อาโก๊ะมีความสุข ก็เลยยิ้มสวย แต่หมูหันไม่ยิ้มเลย เพราะว่าหมูหันไม่รักพี่อาโก๊ะ” ฟังอาปู้พูดแล้วคิมหันต์มองรูปอย่างครุ่นคิด...

ที่ลานหมู่บ้านเผ่าเคอ อากิ๊กวิ่งมาบอกเล่าจางว่า ผีฟ้าปู่เจ้าประทับร่างลุงหมอ เล่าจางตกใจรีบมาดู เห็นลุงหมอนั่งกินเครื่องเซ่นท่าทางดุดัน หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และพูดว่าเผ่าเคอจะมีเภทภัยเพราะปล่อยลูกหลานไปสมสู่กับคนเมือง พอเล่าจางมาถึง ลุงหมอก็ชี้หน้า ให้ไปตามลูกสาวกลับมา มิเช่นนั้นจะมีเภทภัยครั้งใหญ่ที่หมู่บ้านนี้ เล่าจางถามว่าเขาทำตามคำสั่งผีฟ้าปู่เจ้าแล้วนี่ เหตุใดถึงไม่พอใจ ลุงหมอตอบว่า คำทำนายคลาดเคลื่อน ชาวบ้านแตกตื่น

มังลาขอให้เล่าจางทำตามที่ลุงหมอบอก อากิ๊กสงสัยแกล้งถามว่าทำตามลุงหมอหรือมังลากันแน่ มังลาโวยว่าคิมหันต์ไม่ใช่เนื้อคู่อาโก๊ะ เล่าจางตัดบทจะไปตามอาโก๊ะกลับมา อากิ๊กขอไปด้วย มังลามองอย่างไม่พอใจ อากิ๊กรู้ทันตามมาพูดกับมังลาที่กระท่อม

“ข้ารู้ว่าแกลืมอาโก๊ะไม่ได้ ก็เลยจ้างท่านหมอผีให้เล่นละครตบตาชาวบ้าน” อากิ๊กเตือนให้ระวังที่ฝ่าฝืนกฎของผีฟ้า มังลาสะดุ้งกลัวใครมาได้ยิน

“ข้าไม่เชื่อผีฟ้า ข้าไม่เชื่อใครทั้งนั้น อย่างเดียวที่ข้าเชื่อก็คือหัวใจของข้าเอง” มังลามั่นใจ

มังลาหลบเอาไก่ที่เชือดมาสดๆ มาให้ลุงหมอเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยทำผีเข้าให้

“ไม่มีปัญหา โกหกสักกี่ครั้งก็ย่อมได้ แต่ความจริงยังไงก็คือความจริง อาโก๊ะกับมังลาไม่มีวันได้ครองคู่กัน อาโก๊ะเป็นของหมูหัน” ลุงหมอหัวเราะหึๆเดินไป มังลามองตามไม่พอใจ...

วันรุ่งขึ้น อาโก๊ะนอนอยู่กับเนริสา สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงเพลงที่คิมหันต์เคยร้องง้อตน ก็ดีใจรีบวิ่งลงมา ปรากฏว่าเป็นนาวินนั่งเล่นกีตาร์ อาโก๊ะผิดหวังเดินกลับไป เนริสาต่อว่า

“ทำแบบนี้ไม่ขำนะคะ พี่นาวิน พี่ก็รู้ว่าเพลงนี้มีความหมายกับอาโก๊ะแค่ไหน”

“ก็พี่อยากร้องบ้างนี่ ผิดด้วยเหรอ”

“สาว่าพี่ไปถามอาโก๊ะดีกว่าค่ะ เพราะคนที่เสียใจไม่ใช่สา”

นาวินสำนึกผิด ตามมาขอโทษอาโก๊ะ เขาคิดว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ยินเพลงนี้ แต่จริงๆแล้วมันขึ้นอยู่กับคนร้องมากกว่า ไม่ทันจะพูดต่อ ป้าแมวเข้ามาบอกว่ามีคนมาขอพบอาโก๊ะสองคนแปลกใจ พอลงมาพบ จอห์นทำหน้าเศร้าบอกข่าวเนริสาว่า คิมหันต์อยู่โรงพยาบาล

“เมื่อคืนพี่คิ้มจะมารับอาโก๊ะกลับบ้าน แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ หมอบอกว่าพี่คิ้มอาจจะ...อาจจะพิการตลอดชีวิต”

อาโก๊ะยืนอึ้ง น้ำตาเอ่อล้น...ทุกคนมาที่โรงพยาบาล จอห์นให้ทุกคนรออยู่ตรงล็อบบี้ก่อนเขาจะไปดูว่าคิมหันต์พร้อมจะให้เยี่ยมหรือไม่ เนริสาแปลกใจ นาวินบอกน้องสาวว่า คิมหันต์เป็นดารา คงอายที่มาตกอยู่ในสภาพนี้

เข้ามาในห้องคนไข้ จอห์นเห็นคิมหันต์นั่งเล่นไพ่อยู่กับหมอปลอมอย่างสนุกสนาน

“นี่ไม่ใช่ถ่ายหนังนะพี่ แต่มันคือการแสดงสดวันเทกโอนลี่ ยูโน้ว...” จอห์นโวย

คิมหันต์ว่าตนมืออาชีพอยู่แล้ว หมอปลอมก็บอกว่า ตนเป็นเอกซ์ตร้ามากว่าสามสิบปีแล้ว  สวมบทหมอแค่นี้สบายมาก จอห์นย้ำอย่าให้พลาดแล้วกัน ไม่อย่างนั้นจะไม่จ่ายค่าตัว...พอทุกอย่างพร้อม จอห์นพาทุกคนเข้ามาเยี่ยมคิมหันต์ อาโก๊ะโผเข้าถามอย่างห่วงใยว่าเจ็บมากไหม

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ เพราะว่าตอนนี้คนไข้เป็นอัมพาต ช่วงล่างไม่มีความรู้สึกใดๆ”

เนริสาตกใจถามว่าจริงหรือ หมอกลัวไม่เชื่อจึงทดลองให้ดู ด้วยการยกขาคิมหันต์แล้วปล่อยทิ้งลงมา คิมหันต์กัดปากอดทน นาวินถามว่ามีทางรักษาไหม หมอตอบว่ายาก คงต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต คิมหันต์ร้องไห้โฮหมดอาลัย ตายอยากในชีวิต เนริสาจะเข้าไปกอดปลอบ นาวินดึงน้องไว้ อาโก๊ะปลอบว่า ไม่ต้องห่วง ตนจะดูแลเขาเอง

ตอนที่ 6

ในห้องนอนเสี่ยทรงชัยตกแต่งอย่างสวยงาม เสี่ยพาอาโก๊ะเข้ามาถามว่าชอบไหม อาโก๊ะพยักหน้าทั้งที่ยังงงๆ เสี่ยทรงชัยไม่รอช้า ขอเริ่มเลยอ้างว่าเขาใจร้อน อาโก๊ะจึงคุกเข่าลง

“อะอ๊า หนูเนี่ย หน้าตาก็บ้านๆแต่รู้งานเหมือนกันนะ”

“มันเป็นหน้าที่ของอาโก๊ะ อาโก๊ะมาที่นี่เพื่อทำสิ่งนี้”

เสี่ยทรงชัยยิ้มปลื้ม ทำท่าจะถอดกางเกง อาโก๊ะหน้าเหวอ ขณะเดียวกัน คิมหันต์ลงมากับแองจี้ไม่เห็นอาโก๊ะจึงถามเติมก็ไม่เห็นเหมือนกัน ทันใด...มีเสียงเสี่ยทรงชัยร้องให้คนช่วยมาจากข้างบน ทั้งคิมหันต์กับแองจี้ตกใจวิ่งขึ้นไปบนห้อง เห็นเสี่ยทรงชัยหัวยุ่ง เนื้อตัวฟกช้ำจากการถูกอาโก๊ะซ้อม ส่งเสียง

“พอแล้ว อย่าทำฉันเลยหนู ปล่อยฉันไปเถอะ”

“แก แกเลวมาก บังอาจดูหมิ่นศักดิ์ศรีของผู้หญิงเผ่าเคอ แกต้องถูกลงโทษ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันนึกว่าหนูเป็นหมอนวด”

อาโก๊ะยิ่งโกรธ จัดการนวดให้ด้วยท่ามวยปล้ำ จับบิดแขนไปข้างหลังจนเสี่ยทรงชัยทุบพื้นป้าบๆด้วยความเจ็บปวด คิมหันต์รีบดึงอาโก๊ะออก...ทุกคนกลับลงมาที่ห้องรับแขก เสี่ยทรงชัยหน้าตาบอบช้ำเอ่ยกับแองจี้ว่าอย่าไปโทษอาโก๊ะเลย ตนผิดเองที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ แต่แองจี้ไม่ยอม คิมหันต์ให้อาโก๊ะขอโทษทั้งแองจี้และเสี่ยทรงชัย อาโก๊ะไม่ทำ แองจี้พูดเด็ดขาด

“อย่าลำบากเลยคิ้ม แองจี้ว่า ไล่มันออกไปเลยดีกว่า”

“อะไรนะ แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาไล่ อาโก๊ะไม่ใช่ คนใช้ธรรมดานะ ความจริงอาโก๊ะเป็น...” อาโก๊ะพูดไม่ทันจบ คิมหันต์ห้ามเสียงหลง

เสี่ยทรงชัยสงสัย ให้อาโก๊ะพูดออกมา อาโก๊ะมองหน้าคิมหันต์ที่หน้าซีดเหงื่อแตก จึงบอกให้ถามกันเอง ตนไม่ยุ่งด้วยแล้ว...อาโก๊ะเดินออกมาอย่างฉุนเฉียว บ่นว่าตนจะไม่ยอมอีกแล้ว ถ้าคิมหันต์ไม่มาง้อ จะประกาศให้รู้กันไปเลยว่า คิมหันต์เป็นสามี

ทุกคนรุมถามคิมหันต์ว่า ตกลงอาโก๊ะเป็นลูกจ้างหรือเจ้านายกันแน่ คิมหันต์รับรองว่าเป็นลูกจ้าง เพราะอาโก๊ะมีบุญคุณช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เขาจึงต้องยอม แต่ในเมื่อพูดดีๆไม่รู้เรื่อง เขาคงต้องใช้กำลัง คิมหันต์ถลกแขนเสื้อลุกพรวดเดินออกไป เสี่ยทรงชัยนึกเป็นห่วง บ่นกับเติมว่า อาโก๊ะอ่วมแน่ แต่แองจี้มองอย่างแคลงใจ...
ตามออกมาเห็นอาโก๊ะยืนงอนอยู่ คิมหันต์เรียกอาโก๊ะเสียงเข้มท่าทางดุดัน พอเธอหันมาเขาก็ยกมือไหว้ “ฉันไหว้ล่ะ สงสารผัวคนนี้ด้วยเถอะ”

“มามุกนี้อีกแล้ว น่าเบื่อ”

“ไม่มามุกนี้แล้วจะให้มามุกไหน เธอคิดดูสิถ้างานนี้ฉันไม่ได้ถ่ายซ่อมฉากจบล่ะก็ เรตติ้งฉันต้องตกฮวบแน่ๆ

ต่อไปฉันก็คงต้องได้บทรองจากไอ้นาวิน แล้วสุดท้ายก็ต้องกลายเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ โธ่ๆคิมหันต์ คิมหันต์ผู้น่าสงสาร”

“เรื่องของหมูหัน อาโก๊ะไม่สน”

“ไม่สนไม่ได้ เธออย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกัน อาโก๊ะคิดดูนะ ฉันเป็นสามีของเธอ ถ้าฉันตกงานขึ้นมา แล้วจะหาเลี้ยงเธอได้ยังไง”

“อย่างมากก็กลับไปอยู่ที่ป่าด้วยกัน  ผัวคนเดียวอาโก๊ะเลี้ยงได้”

“ฮึย นี่แปลว่าเธอจะไม่ยอมขอโทษจริงๆใช่มั้ย ดีล่ะ แบบนี้ต้องเจอไม้แข็ง” คิมหันต์เห็นอาโก๊ะยืนกราน มองไปมีไม้ตียุงวางอยู่ จึงคว้ามาหวดลมขวับๆ

แองจี้ตามออกมาย่องเข้าใกล้ๆ ได้ยินเสียงขวับๆก็สะดุ้ง เสียงคิมหันต์ดัง “อยากดื้อนักใช่ไหม นี่แน่ะๆเป็นไงจะยอมขอโทษรึยัง”

“อ๊าย...อย่าหมูหัน อย่าทำแบบนี้”

แองจี้ชะโงกไปมองอย่างหวาดเสียว เห็นคิมหันต์เอาไม้ตีขาตัวเอง...แป่ว...คิมหันต์ส่งเสียงดุดันถามอาโก๊ะจะดื้ออีกไหม ไม่อย่างนั้นจะตีให้ตาย อาโก๊ะแย่งไม้มาได้ให้คิมหันต์พอ ตนยอมทำตามที่ขอ แองจี้เห็นแล้วเหวอ ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคิมหันต์กันแน่

กลับมาที่ห้องรับแขก อาโก๊ะยกมือไหว้ขอโทษเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ เสี่ยลูบไหล่ลูบแขนอาโก๊ะไปเรื่อย อาโก๊ะถลึงตาใส่ก็ชะงัก แองจึ้ไม่พอใจที่คิมหันต์ไม่ไล่อาโก๊ะออกจึงตั้งข้อแม้

“ก็ได้ค่ะ แต่แองจี้ขออย่างหนึ่ง นั่นคือเราจะให้พวกนักข่าวเห็นอาโก๊ะในสภาพแบบนี้ไม่ได้ ถึงจะเป็นแค่สาวใช้ แต่ถ้ามีเจ้านายเป็นดารา อาโก๊ะต้องมีสง่าราศีกว่านี้”

คิมหันต์จะแย้ง แองจี้สวนทันควันว่า เรื่องนี้ตนจะจัดการเอง แค่พรุ่งนี้วันเดียว อาโก๊ะมองคิมหันต์อย่างไม่พอใจ แต่คิมหันต์ไม่ปฏิเสธ อาโก๊ะต่อว่าเขาขณะนั่งรถกลับ

“อาโก๊ะไม่ยอมนะ ก็หมูหันรับปากอาโก๊ะแล้วนี่ ว่าจะตามใจอาโก๊ะทุกอย่าง”

คิมหันต์ขอร้องแค่ครั้งเดียวเอง อาโก๊ะว่าคิมหันต์ขอแบบนี้หลายครั้งแล้ว เขาเห็นแก่ตัว คิมหันต์แอบบ่น...ใครเห็นแก่ตัวกันแน่ เขาไม่ได้อยากแต่งงานด้วยเสียหน่อย

ooooooo

มือถือของคิมหันต์ที่อาปู้เก็บเอามาเกิดแบตหมด อาปู้ไม่รู้คิดว่าเสีย พยายามซ่อม จอห์นมาเห็น เข้าใจว่าอาปู้ขโมยมือถือคิมหันต์มาเล่น จะแย่งคืน จึงเกิดการยื้อแย่งต่อสู้กัน จอห์นโมโหคว้าไม้ช็อตยุงมาเป็นเครื่องทุ่นแรง ขู่ให้อาปู้ส่งของคืนมา แต่กลับถูกอาปู้แย่งแล้วเอามาช็อตตัวเขาจนน่วม

จอห์นโกรธวิ่งไล่อาปู้ลงมาข้างล่าง สมพรซึ่งปลอมตัวเป็นแม่บ้านทำความสะอาด ฉวยโอกาสเข้าไปในห้อง เพื่อค้นหากล้องจะเปิดสวิตช์...ขณะที่จอห์นกำลังไล่จับอาปู้ คิมหันต์กับอาโก๊ะกลับมาทั้งจอห์นและอาปู้ตกตะลึง

“เฮ้ย อาโก๊ะ นี่เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ”

“โอ้โห สุดยอดเลยพี่อาโก๊ะ สวยเหมือนพวกคนเมืองไม่มีผิด”

คิมหันต์เบ้ปากและว่าก็งั้นๆ อาโก๊ะน้อยใจ ลุงสมยืนยามอยู่เข้ามาบอก “อย่าไปเชื่อคุณคิ้มนะหนูโก๊ะ ลุงเห็นด้วยกับอาปู้ วันนี้หนูสวยเด็ดไปเลย”

อาโก๊ะยิ้มปลื้มอีกรอบ คิมหันต์เดินนำทุกคนจะเข้าห้อง เห็นประตูเปิดอยู่ก็ตำหนิจอห์นที่ลืมล็อกประตู จอห์นแย้งว่าเขาล็อกแล้ว คิมหันต์เข้ามาเปิดตู้เย็นหยิบนมมาดื่มไปบ่นว่าจอห์น

“ว่าแล้วยังเถียงอีก เอ็งนี่ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดจริงๆ เรื่องโทรศัพท์ก็เหมือนกัน เครื่องนั้นน่ะข้าไม่ได้ใช้แล้ว ถึงยกให้อาปู้มัน เอ็งก็โวยวายไปได้”

อาปู้ว่าจอห์นชอบสอด จอห์นโกรธ “เดี๋ยวก็โดนทุ่มออกนอกหน้าต่างหรอกไอ้เด็กบ้า ชักจะปากเก่งใหญ่แล้วนะ ผมทนไม่ไหวแล้วพี่คิ้ม ผมทำงานเป็นผู้จัดการให้พี่นะ ไม่ใช่

พี่ี่เลี้ยงเด็ก”

แต่คิมหันต์บอกว่าพรุ่งนี้เขาต้องไปถ่ายซ่อม  อย่างไรเสีย จอนห์ก็ต้องเลี้ยงอาปู้ ว่าแล้วก็เดินเข้าห้องนอน สมพรซึ่งอยู่ในห้องกำลังจะเปิดสวิตช์กล้อง ได้ยินเสียงคนเข้ามาก็ตกใจ รีบคลานไปแอบใต้เตียง คิมหันต์เข้ามาถึง ถอดเสื้อจะอาบน้ำ อาโก๊ะเปิดประตูพรวดเข้ามา

“เว้ย อาโก๊ะ เธอเข้ามาทำไม”

“อาโก๊ะมาทวงสัญญา...ก็หมูหันรับปากแล้วว่าจะพาอาโก๊ะไปเที่ยว แล้วพรุ่งนี้หมูหันจะไปทำงานได้ยังไง”

คิมหันต์ถอนใจ นึกว่าเรื่องอะไร จึงบอกว่าเขาจะพาไปเที่ยวคืนนี้เลย แต่ต้องไปเพียงสองคนเท่านั้น อาโก๊ะดีใจ ขณะที่สมพรยิ้มกริ่มมองกล้องวีดิโอ เสร็จตนแน่คิมหันต์...

ระหว่างที่อาโก๊ะกับคิมหันต์เดินอยู่บนถนนยามราตรี จอปากับจออู สองโจรหนีออกจากป่ามาได้ กำลังมองหาเป้าหมายที่จะปล้น โดยไม่เกรงกลัวตำรวจ...คิมหันต์สวมหมวกใส่แว่นดำ

แถมมีผ้าปิดปากเกรงคนจำได้ แต่อ้างกับอาโก๊ะว่า ช่วงนี้ไข้หวัดนกระบาด และที่ใส่แว่นดำเพราะแสงสีบนท้องถนนมันจัดจ้าน อาโก๊ะไม่พอใจจะดึงแว่นและผ้าออก คิมหันต์ปัดป้อง

“หมูหันไม่ต้องโกหก หมูหันอายใช่มั้ยที่มาเดินกับอาโก๊ะ ให้ทุกคนรู้ว่าอาโก๊ะเป็นเมียไม่ได้ นี่ขนาดเป็นสาวใช้ แล้วก็ยังไม่ได้อีกเหรอ หมูหันจะอายไปถึงไหน”

อาโก๊ะเสียใจเดินหนีข้ามถนน คิมหันต์ตกใจเพราะรถบีบแตร เบรกกันระนาว เขาต้องยกมือขอโทษขอโพย แล้วเดินตามไปง้ออาโก๊ะ สมพรโผล่มา ตามข้ามถนนไม่ทันจึงคลาดกัน

คิมหันต์ตามมาคว้าแขนอาโก๊ะอธิบาย “มีเหตุผลหน่อยสิ เธอก็รู้นี่ว่าฉันเป็น...เป็นดาราชื่อดัง โอเค๊...ดาราที่ดีจะมีชื่อเสียงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อเขาเป็นโสด”

“ทำไมดาราต้องเป็นโสด”

“เพื่อให้คนดูมีความคาดหวัง ไม่ว่าจะชายหรือหญิงทุกคน ก็ต้องการฮีโร่เหมือนๆกันและฮีโร่ที่ดีควรจะเป็นคนที่พร้อมบุกตะลุยกับปัญหา ไม่ใช่พ่อบ้านที่แต่งงานแล้ว เข้าใจมั้ยเนี่ย”เห็นอาโก๊ะส่ายหน้า คิมหันต์ตัดบท “เอาน่า ถึงไงฉันก็พาเธอออกมาเที่ยวแล้วนะ เห็นมั้ยว่าฉันรักษาสัญญา เราอย่าเสียเวลาเถียงกันเลยนะ ไหนๆออกมาแล้วทั้งที เรามาหาความสุขกันดีกว่า”

อาโก๊ะ มองหน้าคิมหันต์ เห็นเขายิ้มหล่อมีเสน่ห์เป็นประกาย จึงเคลิ้มพยักหน้าหงึกๆคิมหันต์ได้ทีบอกว่าเขาจะพาเธอไปเที่ยวท่ีที่คนกรุงเทพฯทุกคนต้องไปเหยียบ ว่าแล้วเขาก็ชี้ไปที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง พอก้าวเข้าไป พนักงานกำลังกล่าวกับลูกค้าว่า

“รับซาลาเปาทานเพิ่มมั้ยคะ”

อาโก๊ะทำหน้าปูเลี่ยนๆ คิมหันต์อวดว่า ที่นี่เป็นสถานที่ เที่ยวที่เร้าใจอันดับหนึ่งของชาวกรุงเทพฯ อาโก๊ะแย้งว่าตอนเดินมาเห็นมีร้านแบบนี้ตั้งหลายร้าน คิมหันต์หน้าแตก รีบแก้ตัว

“เอ่อคือ อันดับหนึ่งก็จริง แต่ว่ามันมีหลายสาขาน่ะ แต่สาขานี้เวิร์กสุด เอ้านี่...อยากได้อะไรหยิบมาใส่ตะกร้านี้เลยนะ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”คิมหันต์ยื่นตะกร้าให้ อาโก๊ะหยิบของกินของใช้มาใส่ คิมหันต์แอบเอาออกบ้างที่ไม่จำเป็น...

จอปากับจออูมายืนอยู่หน้าร้าน รอให้คนซาลงหน่อยจะจู่โจมเข้าปล้น อาโก๊ะหอบและลากตะกร้าที่ใส่ของมาเต็มล้นถึงหกใบ คิมหันต์บ่นอย่างไม่พอใจว่าจะเอาอะไรกันมากมาย กินเป็นเดือนยังไม่หมด อาโก๊ะว่าตนอยากเอาไปฝากพ่อและคนที่เผ่า คิมหันต์บอกปัดให้เลือกที่จำเป็น เขาจะจ่ายให้เพียงตะกร้าเดียวเท่านั้น อาโก๊ะต่อรองขอสอง เขาก็ไม่ให้

“คนใจร้าย ทีหมูหันขออะไรอาโก๊ะยอมทำให้ทุกอย่าง ทำไมซื้อของให้แค่นี้ไม่ได้” เห็นคิมหันต์ยืนกรานว่าไม่จ่าย อาโก๊ะงอน “อาโก๊ะเกลียดหมูหัน หมูหันใจแคบ เห็นแก่ตัว”

ว่าแล้วก็ทิ้งของเดินออกจากร้าน พนักงานถามคิมหันต์ว่าไม่ตามไปง้อแฟนหรือ

“ฮึ ไม่จำเป็น หน้าอย่างนั้นไปไหนไม่ไกลหรอก เดี๋ยวก็มา” คิมหันต์ตอบเชิดๆ

ระหว่างที่อาโก๊ะเดินห่างออกจากร้านสักระยะ ก็รู้สึกตัวว่า ไม่รู้จะไปทางไหน เสียใจที่คิมหันต์ไม่ตามมาง้อ...

จอปากับจออูก็เตรียมปืนจะบุก คิมหันต์ยืนอ่านหนังสือชิวๆ เชื่อว่าเดี๋ยวอาโก๊ะต้องกลับมา เขามั่นใจนับเวลาถอยหลัง ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง สมพรผลักประตูเข้ามาด้วยท่าทางหงุดหงิดปากก็บ่นที่หาคิมหันต์ไม่เจอ

“ฮึย นังสมพร นี่มันตามมาตอนไหนวะเนี่ย” คิมหันต์เอาหนังสือปิดหน้า

จอปากับจออูบุกเข้ามาประกาศ หยุดนะนี่คือการปล้น ลูกค้ายกมือถอยออกมายืนรวมกัน ด้วยสัญชาตญาณนักข่าว สมพรหลบหลังคิมหันต์ แอบเปิดสวิตช์กล้องวีดิโอบันทึกภาพ คิมหันต์เห็นหน้าสองโจรก็จำได้ ขยับหมวกและผ้าปิดหน้าให้มิดชิด จอปาเอาปืนขู่แคชเชียร์ จออูคว้าถุงไปโกยของกิน คิมหันต์พยายามหลบหน้า จออูเริ่มเอะใจว่ารูปร่างคุ้นๆ พอแคชเชียร์ส่งถุงเงินให้ จอปาก็ร้องบอกจออูให้ไปได้ แต่จออู ยังข้องใจชี้นิ้ว

“ไอ้ตัวสูงน่ะ ก้าวออกมาข้างหน้าซิ”

คิมหันต์เบี่ยงตัวบอกลุงข้างหลังว่าโจรเรียก ลุงย้อนว่าเรียก...นั่นแหละ จออูตวาดให้ออกมาแล้วถอดแว่นด้วย สมพรเริ่มมองอย่างสงสัยเช่นกัน แพนกล้องไปจับภาพ ทุกคนพากันมอง

“นรกแล้วไงไอ้คิ้ม ขืนถอดทุกคนต้องรู้แน่ว่าเราคือดารานักบู๊ชื่อดังคิมหันต์ ประจัญบาน จะทำไงดีวะเนี่ย ไอ้สมพร ก็ดันอยู่ด้วย...เสียชีพไม่เสียฟอร์ม” คิมหันต์ยืนนิ่งครุ่นคิด

จออูกับจอปาโมโห เข้ามากระชากแว่นกับผ้าปิดปากออก ทุกคนฮือเข้ามามอง คิมหันต์เอามือถ่างลิ้นปลิ้นตาไม่ให้ใครจำได้ แต่ก็มีคนจำได้ร้องเรียกชื่อเขา คิมหันต์ปฏิเสธพัลวัน

“ทำไมจะไม่ใช่ ฉันจำแกได้ย่ะ ไอ้คิมหันต์ นี่ไงทุกคน คิมหันต์ ประจัญบาน” สมพรกระชากหมวกออก คนในร้านบางคนมีแก่ใจเอามือถือถ่ายภาพ

จออูร้องว่า เป็นดารานี่เองถึงได้หล่อ แต่จอปาว่า “เฮ้ย มันเป็นตัวซวยของเรา ฆ่ามัน”

อาโก๊ะตัดสินใจย้อนกลับมา พอเห็นจออูกับจอปา เธอก็กระโดดถีบแล้วดึงคิมหันต์หลบหลังชั้นวางของ สองโจรกระหน่ำยิง คนในร้านหลบกันจ้าละหวั่น ชนสมพรล้มกล้องแทบหลุดมือ ไม่เพียงเท่านั้น เครื่องกระป๋องบนชั้นหล่นใส่หัวสมพรจนมึนงง

สองโจรพบว่าอาโก๊ะพาคิมหันต์หนีออกหลังร้าน ก็โกรธจะตามไปฆ่า ตำรวจผ่านมาหน้าร้านเห็นความชุลมุน วิทยุเรียกกำลังเสริม ในขณะที่อาโก๊ะลากคิมหันต์หนีออกหลังร้าน แต่เขายังทำท่าพะวักพะวงกลัวคนเห็นจะเป็นข่าว อาโก๊ะโวยจะตายอยู่แล้วยังห่วงอีก อาโก๊ะให้คิมหันต์หลบอยู่แถวนี้ก่อน ตนจะไปจัดการสองโจร อาโก๊ะพุ่งออกไปต่อสู้กับจอปา จออูย่องมาจะรวบตัวด้านหลัง

คิมหันต์เข้าช่วยกอดรัดจออูไว้ สมพรฟื้นตามออกมาเก็บภาพการต่อสู้ของคิมหันต์ จังหวะนั้น จออูจะยิงใส่อาโก๊ะ คิมหันต์ตกใจโผเข้ากอดเอาแผ่นหลังรับกระสุนแทน สมพรตกตะลึง เสียงปืนดังแชะ แชะ

“อ้าว ตายชัก กระสุนด้าน” จออูร้องลั่น

คิมหันต์หูผึ่ง หันมาชกจออูด้วยมาดเท่ แล้วหมุนตัวมาอัดจอปาอีกคนจนกระเด็นไป  ตำรวจกรูเข้ามารวบตัวสองโจรไว้ได้ อาโก๊ะยืนอึ้ง ทึ่งที่คิมหันต์ปกป้องตน

ooooooo

ตอนที่ 5

อุปกรณ์ทำความสะอาดถูกวางลงตรงหน้าอาโก๊ะกับอาปู้ จอห์นอธิบายงานว่าควรเริ่มต้นอย่างไรบ้าง อาปู้แปลกใจไม่เห็นมีขี้ดินจะทำความสะอาดทำไม จอห์นบอกว่าคอนโดฯราคาหลายล้านเขาไม่รอให้มีขี้ดินเกาะหรอก ต้องทำความสะอาดทุกวัน แล้วจอห์นก็สาธิตวิธีใช้อุปกรณ์ต่างๆและวิธีทำความสะอาด ทำไปสอนไป สุดท้ายทำเองสะอาดทั้งห้อง...

การที่คิมหันต์มาหาแองจี้ก็เพื่อขอให้ถ่ายซ่อมฉากจบใหม่ มีที่ไหนหนังแอกชั่น พระเอกตายก่อนถึงฉากไคลแมกซ์ แองจี้ครุ่นคิดจะแก้อย่างไรในเมื่อเหยี่ยวสลาตันตายไปแล้ว

“ก็ให้เหยี่ยวสลาตันน่ะแกล้งตายต่างหาก พอถึงตอนท้ายเรื่องขณะที่ไอ้นาวินเอ๊ยเหยี่ยวถลาลมกำลังเพลี่ยงพล้ำอยู่นั้น เหยี่ยวสลาตันก็ปรากฏตัวขึ้นและกำจัดเหล่าร้ายจนสิ้นซาก แล้วเฉลยว่าทั้งหมดเป็นแผนการเผด็จศึกของเหยี่ยวสลาตันนั่นเอง”

“อืม ก็น่าสนุกดีนะ แต่แองจี้ไม่รู้ว่าป๊าจะเห็นด้วยรึเปล่า”

“เห็นด้วย...” เสี่ยทรงชัยยืนฟังอยู่นานแล้ว “ความจริงข้าก็รู้สึกว่ามันแหม่งๆอยู่เหมือนกันว่ะไอ้คิ้ม หนังบู๊ประเทศไหนกันวะ พระเอกตายตั้งแต่กลางเรื่อง”

“แปลว่าเสี่ยยอมให้ผมถ่ายตอนจบใหม่เหรอครับ” คิมหันต์ดีใจ

เสี่ยทรงชัยยอมให้คิวเดียว แต่จะทำอย่างไรให้ยุทธการและชาญรบยอมร่วมด้วย คิมหันต์ใช้ความคิด...

สองคน อาโก๊ะและอาปู้ยืนทึ่งมองจอห์นที่ทำความสะอาดบ้านจนสะอาดเอี่ยมอ่อง จอห์นเหนื่อยหอบเหงื่อท่วมตัว แปลกใจที่ตัวเองทำจนหมด เลยบอกสองคนให้จำวิธีไว้ มองไปเห็นเที่ยงพอดีถึงได้หิว จึงบอกสองคนอยู่ในห้องอย่าไปเพ่นพ่านที่ไหน เขาจะไปซื้อข้าวมาให้...ลงมาข้างล่าง จอห์นสั่งลุงสมยามหน้าคอนโดฯ

“คือว่าเด็กที่มากับพวกผมเมื่อวาน เขาเป็นเมีย เอ๊ย เป็นคนงานของพี่คิ้มนะครับ แต่เขาเพิ่งมาจากชายแดน ก็เลยเปิ่นๆเด๋อๆนิดนึง” จอห์นฝากดูแลถ้ามีอะไรให้โทร.แจ้งเขาทันที

ลุงสมรับปากแข็งขัน จอห์นเดินออกไป โตโต้ย่องเข้ามาในชุดสาวน้อยคิกขุ อุ้มตุ๊กตาหมีตัวโตบดบังตัวเองไว้ ย่องจะผ่านลุงสมไป แต่ถูกจับได้รีบดัดเสียงแก้ตัว

“เอ่อ คือเมเปิ้ลเป็นแฟนคลับของคิมหันต์ค่ะ ว่าจะเอาตุ๊กตามาให้พี่คิมหันต์”

“เซ็นชื่อ แล้ววางกองไว้ตรงนี้เลยครับ ไว้คุณคิมหันต์กลับมาเมื่อไหร่ผมจะแจ้งให้ทราบ”

โตโต้ออดอ้อนขอเอาไปให้เอง แต่ลุงสมทำหน้าเหี้ยมขวาง โตโต้หงุดหงิดแบกตุ๊กตากลับออกมา ครุ่นคิดวิธีใหม่ สักพักก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา...

จอห์นกำลังซื้อข้าวอยู่ คิมหันต์โทร.มาเรียกตัวให้ไปพบที่บ้านเสี่ยทรงชัยด่วน จอห์นเป็นห่วงอาโก๊ะกับอาปู้ยังไม่ได้กินข้าว แต่คิมหันต์ให้ปล่อยอดเสียบ้าง ลำบากมากๆจะได้กลับกันไป คิมหันต์วางสายแล้วหันมาบอกแองจี้ว่าเรียบร้อย แองจี้เองก็โทร.เรียกยุทธการกับชาญรบมาแล้ว

อาปู้กับอาโก๊ะหิวจนหน้านิ่ว อาโก๊ะเปิดตู้เย็นหาของกิน เจอแต่ครีมเครื่องสำอาง ลองชิมดูไม่อร่อยจึงบ้วนทิ้ง ตัดสินใจจะออกไปล่าสัตว์จึงนึกได้ว่าหน้าไม้ของตนลืมไว้ในรถนาวิน

ด้านล่างล็อบบี้ ลุงสมเงยหน้าจากหนังสือธรรมะที่อ่าน เห็นตุ๊กตาหมีแพนด้าตัวโตตั้งอยู่ที่พื้น มีการ์ดติดไว้...กรุณานำส่งคุณคิมหันต์สุดที่รัก...ลุงสมกำลังจะไปตรวจตราความเรียบร้อยจึงแบกเจ้าตุ๊กตาไปด้วย แต่แล้วต้องแปลกใจที่ตุ๊กตามีน้ำหนักมาก

เมื่อไม่มีหน้าไม้ อาโก๊ะเอาไม้กวาดมาผูกมีดติดที่ปลายไม้แทนหอก ออกมายืนแถวหน้าลิฟต์ พลันมีลูกพุดเดิ้ลเข้ามาเห่าจึงอุ้มเอากลับห้องหวังเป็นอาหาร

ลุงสมแบกตุ๊กตาหมีแพนด้ามาเคาะห้อง อาปู้เปิดประตูไปเจอหมีตัวโต ตกใจหงายหลังก้นจ้ำเบ้า ลุงสมรีบเผยตัวบอกว่ามีคนเอามาฝากให้คิมหันต์ อาปู้ยกไม่ไหวจึงลากถูลู่ถูกังเหวี่ยงไถลไปกับพื้น หัวโขกผนังโป๊กๆแล้วเหวี่ยงทิ้งไว้มุมห้อง พออาปู้เดินไป ตุ๊กตาหมีแพนด้าก็ถอดหัวออกมาเป็นโตโต้อยู่ข้างใน กุมหัวร้องโอยๆ

“อู้ย ไอ้เด็กบ้า เหวี่ยงมาได้ หัวแตกกันพอดี ฮึ รอช้าไม่ได้แล้ว ต้องรีบติดกล้องสอดแนมแล้วห้องนอนไอ้คิมหันต์มันไปทางไหนวะ”

เดินหาจนเจอ เข้าไปในห้อง โตโต้หาที่เหมาะวางกล้องให้จับภาพไปที่เตียงนอน ตามที่สมพรสั่ง เปลี่ยนหลายที่จนมาวางที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วเอาของมาทับๆไว้ พอใจตรงนี้มาก...อาปู้เปิดประตูเข้ามา โตโต้รีบใส่หัวตุ๊กตานั่งนิ่ง อาปู้แปลกใจ

“เอ ตะกี้ได้ยินเสียงใคร อ้าว...ตุ๊กตาหมีมาอยู่ในนี้ได้ยังไง ก็ตะกี้เราทิ้งไว้ข้างนอกนี่นา”

อาปู้สงสัยตุ๊กตามีชีวิต จึงพิสูจน์ ใช้นิ้วจี้เอว โตโต้พยายามเม้มปากอดกลั้น อาปู้เตะ ทุบ

“นี่แน่ะๆตกลงมีชีวิตรึเปล่าเจ้าตุ๊กตา บอกมาเดี๋ยวนี้ นี่แนะ มีชีวิตมั้ย แบบนี้ต้องไม้ตาย” อาปู้คว้าเก้าอี้จะฟาด โตโตนั่งนิ่งมือจิกแน่นด้วยความกลัว

พลันเสียงอาโก๊ะร้องเรียก ของกินมาแล้ว อาปู้วางเก้าอี้วิ่งออกไป โตโต้ถอนใจถอดหัวออกโล่งอก “โอย เกือบไปแล้ว นี่ถ้าโดนฟาดเข้าไปมีหวังเตี้ยกว่าเดิมแน่”

เสียงสุนัขเห่า ทำให้โตโต้ย่องไปเปิดประตูดู เห็นอาโก๊ะ กับอาปู้คิดเมนูว่าจะต้ม หรือปิ้งย่างเจ้าพุดเดิ้ลดี อาโก๊ะถือมีดในมือ กล่าวคำขอขมาตามเผ่าเคอ แล้วเงื้อมีดจะปาดคอ โตโต้ร้องห้าม อาโก๊ะกับอาปู้หันมามองเห็นหมีแพนด้าอยู่หน้าประตูห้องนอนก็ชะงัก ปล่อยลูกสุนัขไป

“ตุ๊กตาพูดได้...หรือว่าจะเป็นหมีจริงๆ” อาปู้สงสัย

“โธ่เว้ยความแตกจนได้ เอาวะเป็นไงเป็นกัน”  โตโต้ด่าว่าสองคนป่าเถื่อน จะแจ้งตำรวจ

“แกคิดเหมือนข้ามั้ยอาปู้”

“ข้าว่าเรากินหมีแทนดีกว่าพี่อาโก๊ะ ตัวอ้วนกว่าอีก”

โตโต้ตกใจร้องลั่นว่าตนไม่ใช่หมี วิ่งหนีออกจากห้อง อาโก๊ะคว้ามีดปลายแหลมวิ่งตาม โตโต้ร้องให้คนช่วย โชคดีที่ลิฟต์มาทัน แต่ไม่วายที่อาโก๊ะปามีดเล็กปักก้นตามไปด้วย อาโก๊ะกับอาปู้วิ่งลงบันไดหนีไฟตามมาถึงข้างล่าง ลุงสมตกใจ เสียงเอะอะของโตโต้ร้องบอกให้ช่วยแจ้งตำรวจที มีคนจะฆ่าหมีแพนด้า ลุงสมมองตาม

“เออเชื่อแล้วว่าเพิ่งมาจากชายแดน นี่ถึงขนาดไล่จับ ตุ๊กตากินเลยเหรอวะ เฮ้ย...ตุ๊กตาหมีวิ่งได้” ลุงสมเกาหัวแกรกๆด้วยความงง

ooooooo

มาถึงบ้านเสี่ยทรงชัย เติมนำจอห์นมาบริเวณสระน้ำ จอห์นตกตะลึงเพราะมีงานปาร์ตี้ ยุทธการและชาญรบทั้งเมาทั้งมันอยู่กับพวกโคโยตี้ จอห์นเข้าใจว่าเป็นงานเลี้ยงปิดกล้อง

“เซอร์ไพรส์...” คิมหันต์กอดไหล่แองจี้เข้ามา

“อะไรกันเนี่ยพี่คิ้ม ไหนบอกว่ามีงานให้ผมช่วยไง”

“ก็นี่ไงงานเข้า เอ็งนึกว่าอยู่ดีๆข้าจะจัดปาร์ตี้ไปเพื่ออะไรวะ ถ้าไม่ใช่เพื่อหลอกล่อให้พี่ยุทธกับลูกทีมช่วยถ่ายซ่อมตอนจบซะใหม่”

“อ้าว แล้วผมไปเกี่ยวอะไรด้วยล่ะพี่”

“ต้องเกี่ยวสิจอห์น เพราะแองจี้อยากให้จอห์นเป็นคนพูดกล่อมเฮียยุทธ”

จอห์นมองไปที่ยุทธการกับชาญรบซึ่งเมาแอ๋เต้นเหยงๆอยู่ “โอย ปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้ ยังต้องกล่อมอีกเหรอครับคุณแองจี้ ผมว่าชั่วโมงนี้เขายอมทำได้ทุกอย่างแล้วล่ะครับ”

คิมหันต์เข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างยุทธการกับชาญรบ ถามทั้งสองคนขาดเหลืออะไรบอกเขาได้ ทั้งสองชมว่าดีหมด คิมหันต์จึงทวงสัญญาให้แก้บทตอนจบใหม่ตามที่เขาต้องการส่วนนาวินให้ตกใจกลัวจนร้องไห้ขี้มูกโป่งไปเลย สองคนหน้าเปรอะไปด้วยลิปสติกโคโยตี้

“ย่อมได้ไอ้น้อง ถึงจะยากลำบากแค่ไหน พี่ก็จะถ่ายให้ รับรองงานนี้ไอ้นาวินกลายเป็นไม้ประดับแน่นอน คอนเฟิร์ม”

คิมหันต์ชอบใจ จอห์นมองนาฬิกาเห็นจะบ่ายสาม ก็เป็นห่วงอาโก๊ะกับอาปู้ จึงชวนคิมหันต์กลับ ยุทธการถามว่าแค่สาวใช้จะห่วงทำไมหรือว่าปิ๊งคนป่า จอห์นโอดโอย เขาเป็นห่วงข้าวของในห้องมากกว่า ป่านนี้ทำอะไรเสียหายไปบ้างก็ไม่รู้

ขณะนั้น โตโต้กุมแผลที่ก้นหนีเอาตัวรอดไปได้ อาโก๊ะกับอาปู้ยังค้นหาอยู่ที่ลานจอดรถ นาวินกับเนริสาขับรถมาจอดเห็นสองคนเข้าพอดีจึงบีบแตรเรียก สองคนดีใจ เนริสากับนาวินพาสองคนไปทานอาหารร้านแถวคอนโดฯ สองคนอิ่มแปล้จนเรอออกมาพร้อมกัน ขอบคุณและรับปากจะตอบแทนบุญคุณ

“เรื่องนั้นน่ะช่างเถอะ ว่าแต่เราสองคนทำไมถึงได้หิวโซแบบนี้ คิมหันต์กับจอห์นเขาไม่หาข้าวให้กินหรือไง” นาวินซักถาม

“หมูหันใจร้าย หายไปตั้งแต่เช้า ไม่เห็นส่งข่าวมาเลย” อาโก๊ะหน้าเศร้าลง

“นายจอห์นก็โกหก บอกจะไปซื้อข้าวแล้วหายไปอีกคน” อาปู้บ่น

เนริสาถามไปไหนไม่บอกกันเลยหรือ มือถือนาวินดังขึ้น เขาหยิบมาดูหน้าจอแล้วบอกน้องสาวว่าไม่ต้องถามแล้ว ว่าแล้วก็กดรับสาย “ฮัลโหล ว่าไงครับคุณคิมหันต์”

อาโก๊ะหูผึ่งรีบแนบหูฟังด้วยคน คิมหันต์กรอกสายเข้ามาว่า “ที่ฉันโทร.มาเนี่ยก็เพราะมีข่าวร้ายจะบอกกับนายว่ะ คือว่าตอนนี้ ทีมงานทุกคนได้ลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่า จะถ่ายฉากจบของเรื่องกันใหม่ แล้วที่สำคัญเวอร์ชั่นใหม่เนี่ย คนที่เป็นพระเอกตัวจริงคือฉัน ไม่ใช่นาย เสียใจด้วยว่ะไอ้น้อง ฮ่าๆๆๆ”

ระหว่างนั้น เสียงแองจี้ลอดเข้ามาเรียกให้กลับไปสนุกกันต่อ คิมหันต์ตะโกนบอกว่า

“แป๊บนึงจ้ะที่รักจ๋า ขอผมเซย์บายแป๊บเดียวนะ โอเคนะนาวิน ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านเสี่ยทรงชัย ถ้านายข้องใจล่ะก็มาเจอกันได้เลย ซียู...”

คนที่เดือดคืออาโก๊ะ เดินฉับๆจะไปขึ้นรถ นาวินกับเนริสาตกใจห้าม อาปู้เห็นหน้าไม้อยู่ในรถก็รีบบอกอาโก๊ะ เธอยิ้มกริ่ม ประกาศจะไปหาคิมหันต์ ใครขวางเจอดีแน่ สองพี่น้องขยาด

ooooooo

จอห์นได้รับโทรศัพท์จากลุงสมว่าอาโก๊ะกับอาปู้วิ่งไล่ตามหมีแพนด้าแล้วหายไป จอห์นตกใจทำอะไรไม่ถูก หันมาเห็น เติมกำลังเปิดประตูให้รถนาวินแล่นเข้ามา พอเห็นเนริสาลงจากรถก็ตะลึงมองเคลิ้ม แต่พออาโก๊ะตามลงมาพร้อมหน้าไม้ในมือ ความเคลิ้มก็หายไปทันที

“อาโก๊ะ เวรแล้ว” จอห์นรีบวิ่งไปที่สระว่ายน้ำ

คิมหันต์ แองจี้ ยุทธการและชาญรบกำลังสรวลเสเฮฮา จอห์นวิ่งหน้าตั้งมาล้มหอบตรงหน้าคิมหันต์ “ยุ่งแล้วพี่คิ้ม นรกมาเยือนแล้ว”

“อะไรของเอ็งวะไอ้จอห์น วิ่งซะหน้าตาตื่น หนีใครมาหรือไง”

“นาวิน นาวินมันมาที่นี่”

แองจี้ดีใจจะได้ไปคุยเรื่องถ่ายซ่อม แต่พอจอห์นบอกว่าไม่ได้มาคนเดียว พาอาโก๊ะกับอาปู้มาด้วย คิมหันต์ชะงักเหมือนโดนสาป ยืนยิงฟันนิ่ง ยุทธการกับชาญรบล้อว่าจะไปกลัวอะไรกับคนใช้ แองจี้เห็นคิมหันต์เหงื่อแตกกาฬก็สงสัย คิมหันต์กำลังหาทางเอาตัวรอด อาโก๊ะกับพวกก็เดินมาถึงเสียก่อน“หมูหัน...กลับบ้านเดี๋ยวนี้” เสียงอาโก๊ะทำให้ทุกคนชะงักมองเป็นตาเดียว

คิมหันต์ทำอะไรไม่ถูก ยุทธการหัวเราะขึ้นมาว่า แปลกดี คนใช้มาตามเจ้านายกลับบ้าน เรียกหมูหันดูสนิทกันอีกต่างหาก แองจี้ยิ่งโกรธ

“มารยาททราม ต้องสั่งสอนแล้วนะคะคิ้ม ขืนปล่อยไว้คุณจะเสียหน้าเปล่าๆ”

“ได้เลยแองจี้ ไว้กลับบ้านเมื่อไหร่ผมจะต้องสั่งสอนแน่...ไปเว้ยไอ้จอห์นกลับบ้าน”

ยุทธการกับชาญรบท้วงให้สั่งสอนตรงนี้เลย แองจี้เห็นด้วย คิมหันต์อึกอักอยู่พักใหญ่ ทุกคนจับจ้องมาที่เขา เขาจึงเรียกอาโก๊ะเสียงแผ่วเบา ทุกคนพูดพร้อมกันให้ดังๆ เขาตัดสินใจตะเบ็ง

“อาโก๊ะ...เธอกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้ ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ ไม่ใช่สามี ไป ไสหัวกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้เลย แล้วจำไว้ถ้าฉันไม่เรียกอย่าโผล่หน้ามาให้เห็นอีก”

อาโก๊ะยืนนิ่ง ทุกคนยังจ้อง คิมหันต์กระซิบขอร้องอาโก๊ะ “ขอร้องล่ะจ้ะ อย่าฉีกหน้าผัวได้มั้ย เราสัญญากันแล้วนะ งานนี้ถ้าเธอไม่ช่วยฉันล่ะก็ ฉันตายแน่” ว่าแล้วก็กระชากแขนอาโก๊ะทำทีตวาดให้กลับบ้านไป

อาโก๊ะมองหน้าคิมหันต์ด้วยความลังเล ก่อนจะผละไป ทว่าแองจี้มาขวางไว้ และว่าแค่นี้ไม่พอต้องสั่งสอน แองจี้ตบหน้าอาโก๊ะฉาดใหญ่ ทำเอาทุกคนสะดุ้ง แองจี้ประกาศว่าทีหลังอย่ามาห้าวใส่คิมหันต์ของตน อาโก๊ะสะดุดหู

“แกว่าอะไรนะ หมูหันเป็นของแกที่ไหน”

“ต๊าย หยาบคาย ขึ้นข้าขึ้นแก นี่ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมายะ ไม่รู้หรือไงว่าฉันนี่แหละเป็นผู้หญิงของคิมหันต์”

ขาดคำ อาโก๊ะก็ต่อยเข้าเบ้าตาแองจี้หงายตกไปในสระ ทุกคนตกใจ แองจี้ร้องให้คิมหันต์ช่วย อาโก๊ะโกรธ เหวี่ยง เขาตามลงไปอีกคน ยุทธการให้ทุกคนช่วยกันจับอาโก๊ะไว้ เนริสาให้นาวินช่วยอาโก๊ะ อาปู้บอกไม่จำเป็น แค่นี้อาโก๊ะจัดการได้ นาวินทึ่งเพราะผู้ชายเป็นโขยง จอห์นมาห้ามอาโก๊ะ ยุทธการฉวยโอกาสแย่งหน้าไม้จากมืออาโก๊ะ และให้คนเข้า ไปล้อมจับ อาปู้ช่วยเป่าซางใส่ผู้คนกระโดดกันโหยง อาโก๊ะคว้าหน้าไม้คืนมา ประกาศ

“ไอ้พวกคนเมืองใจร้าย รังแกผู้หญิง อย่าอยู่เลย” อาโก๊ะ ยกหน้าไม้จะยิง

ผู้คนแตกตื่นหนีวิ่งชนข้าวของ ลำโพงล้มลงไปในสระ นาวินร้องให้ระวังแต่ไม่ทัน แองจี้ คิมหันต์ ยุทธการ ชาญรบ จอห์นและคนอื่นๆที่ตกน้ำตามลงมา ถูกไฟดูดชักกระตุกไปตามๆกัน

ooooooo

ขึ้นจากน้ำได้ ทุกคนมีสภาพหัวฟูตั้ง ตัวเปียกปอน คิมหันต์ตามง้อแองจี้ ว่าอาโก๊ะไม่ได้เป็นอะไรกับเขา แต่แองจี้โต้ว่าตนมองออกว่าอาโก๊ะหึง ตนจะไปฟ้องป๊าและจะไม่มีการถ่ายซ่อมอีกเด็ดขาด ยุทธการกับชาญรบถามคิมหันต์ว่าอาโก๊ะไม่ใช่เมียจริงๆหรือ คิมหันต์โกรธ

“ไม่ใช่ เด็กคนนั้นเป็นตัวซวยของผมต่างหาก” ว่าแล้วคิมหันต์ก็เดินตรงไปที่สระน้ำ

จอห์นตามปลอบให้คิมหันต์ใจเย็น ชาญรบถามยุทธการว่าควรตามไปห้ามไหม ยุทธการแขยงกลัวเจ็บตัวอีก... สภาพริมสระน้ำเหลือแต่ความระเนระนาดของข้าวของ นาวินกับเนริสากำลังปลอบใจอาโก๊ะ คิมหันต์ผลุนผลันเข้ามาโวย

“รู้มั้ยว่าเธอทำอะไรลงไป รู้ตัวรึเปล่า ยัยตุ๊กแก งานนี้ ถ้าฉันไม่ได้ถ่ายซ่อมละก็ เธอต้องรับผิดชอบ”

“ใจเย็นๆก็ได้ครับคุณคิมหันต์” นาวินปราม

“แกก็อีกคน ฉันรู้นะว่าแกจงใจแกล้งฉัน แกพาอาโก๊ะ มาที่นี่เพื่อฉีกหน้าฉันใช่มั้ย”

จอห์นปรามคิมหันต์ อาโก๊ะต่อว่า “อย่ามาว่านาวินนะ นาวินไม่ผิด”

“ใช่ นาวินกับเนริสาดีกับพวกเรา หาข้าวให้พวกเรากิน ไม่เหมือนแกหรอกไอ้หมูหันใจร้าย ทำกับพี่อาโก๊ะได้ลงคอ ทั้งๆที่พี่อาโก๊ะน่ะเป็น...”

“เฮ้ย...” คิมหันต์กับจอห์นร้องพร้อมกันและช่วยกันปิดปากอาปู้ นาวินกับเนริสามองงงๆ

“แค่นี้ใช่มั้ยที่หมูหันเป็นห่วง ความเป็นดาราของหมูหันมันสำคัญกว่าทุกอย่างใช่มั้ย”

เนริสาขอให้อาโก๊ะใจเย็นแล้วกลับไปคุยกันที่บ้าน แต่อาโก๊ะไม่ยอม ต้องให้คิมหันต์ขอโทษตนก่อน ทุกคนมองคิมหันต์ เขายืนยันหนักแน่นว่า ไม่ และจะไปรอที่รถ ถ้าไม่ตามไปก็ไปหาที่นอนที่อื่น อาโก๊ะมองตามหลังคิมหันต์ด้วยความน้อยใจ...จอห์นตามมานั่งประจำที่คนขับ ปากก็บ่นว่าคิมหันต์ใจร้าย ใจดำคิมหันต์โกรธที่มาว่ากัน จอห์นต่อว่า

“ก็พี่ทำไม่ถูกนี่ เล่นทิ้งเมียมาอยู่กับผู้หญิงอื่น พอเขาจับได้ขึ้นมา พี่ยังมีหน้าไปโทษเขาอีก แย่ที่สุด”

“นี่ไอ้จอห์น ข้าขอยืนยันว่านังเด็กนั่นไม่ใช่เมียข้า แต่ข้าก็ถูกบังคับให้แต่งงาน  ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายน่าสงสาร เอ็งคิดดูสิ ลูกผู้ชายตาดำๆไร้ทางสู้อย่างข้า ต้องถูกพวกคนเถื่อนย่ำยีศักดิ์ศรีกลางป่ากลางเขาแบบนั้น ข้าจะขัดขืนยังไงได้ เห็นมั้ยว่าข้าน่าสงสาร”

“แก้ตัวน้ำขุ่นๆ”

“ไม่รู้โว้ย ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ อยากไม่ตามมาเองนี่หว่า ไปออกรถ”

นาวิน เนริสาเดินมาส่งอาโก๊ะกับอาปู้ เห็นรถคิมหันต์แล่นออกไป อาโก๊ะหน้าเศร้าลง เนริสาสงสารชวนอาโก๊ะไปพักที่บ้านตน นาวินชักสงสัยความสัมพันธ์ของอาโก๊ะกับคิมหันต์

มาถึง คิมหันต์กับจอห์นเห็นป้าไฮโซกำลังโวยลุงสม พอเห็นพวกเขาก็หันมาเล่นงานว่า ไม่มีปัญญาจ้างคนดีๆทำงานหรือ ถึงเอาคนป่ามาเป็นสาวใช้ รู้ไหมว่าพวกมันจะกินสุนัขตน คิมหันต์ตกใจมองหน้าจอห์น จอห์นรีบปฏิเสธว่าตนไม่กินสุนัข แค่เลี้ยงไว้ในปากเท่านั้น

“เขาไม่ได้หมายถึงเอ็ง เขาหมายถึงอาโก๊ะ”

จอห์นไม่อยากเชื่อ แต่พอลุงสมบอกว่าเช็กจากกล้องวงจรปิดแล้ว อาโก๊ะอุ้มสุนัขไปจริงๆ แถมโกนขนมันเสียแหว่ง คิมหันต์กับจอห์นทำหน้าจ๋อยเถียงไม่ออก...

“ไปซะได้ก็ดียัยตัวแสบ อยู่ไปก็มีแต่ทำเรื่องให้ขายหน้า” คิมหันต์บ่นเมื่อเข้ามาในห้อง

“อ้าว แล้วพี่จะไม่ตามอาโก๊ะกลับมาเหรอ”

“ตามทำไมให้โง่วะ ปล่อยให้อยู่บ้านไอ้นาวินต่อไปน่ะดีแล้ว ไอ้นาวินมันจะได้เดือดร้อนแทนข้า ฮ่าๆๆ”

ไม่ทันไร เสี่ยทรงชัยโทร.มาโวยวายที่แองจี้ถูกไฟดูด แถมเบ้าตาบวม ถ้าอาโก๊ะไม่มากราบเท้าขอขมาแองจี้เขาจะยกเลิกการถ่ายซ่อม คิมหันต์ร้อนรนจะทำอย่างไรดี...

เมื่อมาอยู่บ้านนาวิน เนริสาให้อาโก๊ะใส่เสื้อผ้าของตน ดูสวยน่ารักไปอีกแบบ เห็นแล้วเนริสานึกอยากทำให้อาโก๊ะสวยขึ้นอีก จึงเอาครีมมาพอกหน้าให้ อาโก๊ะเห็นที่กระปุกเหมือนที่อยู่ในตู้เย็นบ้านคิมหันต์ ที่ตนเอามากิน ถึงว่าไม่อร่อย...อาปู้เล่นเกมกับนาวินอย่างสนุกสนาน เผลอพูดออกมาว่า นาวินใจดีกว่าคิมหันต์มาก อาโก๊ะไม่น่าเอามาทำผัว

“อะไรนะ...” นาวินได้ยินไม่ถนัด

“อ๋อ เปล่าๆ ข้าพูดว่าพี่อาโก๊ะไม่น่าเอามันมาเป็นเจ้านายเลย” อาปู้เล่นเกมต่อ

นาวินเอะใจว่าเขาได้ยินไม่ผิด...

ooooooo

ในโรงพยาบาลสัตว์ สมพรถลาเข้ามาดูตามกรงสัตว์ต่างๆ เรียกหาโตโต้ พยาบาลมาถามว่าหาหมีแพนด้าใช่ไหม สมพรทำหน้างงๆพยาบาลพามาที่ห้องตรวจเห็นโตโต้นอนคว่ำให้น้ำเกลืออยู่ พยาบาลเล่าว่า

“คือมีชาวบ้านเขาเจอลูกน้องคุณนอนบาดเจ็บอยู่ค่ะ ก็เลยส่งตัวมาให้รักษา แต่พอตรวจไปตรวจมาถึงได้รู้ว่า ไม่ใช่หมีแพนด้า”

สมพรเข้ามาดูโตโต้อย่างห่วงใย โตโต้ดีใจรีบบอกว่าเขาทำงานสำเร็จแล้วใช่ไหม สมพรตอบว่า ใช่ แค่วางกล้องสอดแนมแล้วเปิดสวิตช์ มันก็จะบันทึกภาพทุกอย่างที่มีการเคลื่อนไหวเอง

“อุ๊ย...ต้องเปิดสวิตช์ด้วยเหรอครับ”

“ใช่มันถ่ายเองอัตโนมัติ แต่แกต้องเปิดสวิตช์ก่อน...อย่าบอกนะว่าแกไม่ได้เปิด”

โตโต้เสียงอ่อยว่าเจ๊ไม่ได้สั่ง สมพรโมโหเพราะกล้องนั่นราคาแพงต้องเสียไปเปล่าประโยชน์จึงเล่นงานโตโต้ทั้งที่บาดเจ็บ จนพยาบาลต้องมาห้าม...

วิธีเดียวที่คิมหันต์ทำได้ คือมาง้ออาโก๊ะให้ไปขอโทษแองจี้กับเสี่ยทรงชัย นาวินออกมาต้อนรับอย่างเฉยชา บอกว่าตอนนี้อาโก๊ะเป็นแขกของตน ดังนั้น จึงมีสิทธิ์จะดูแล คิมหันต์เดือด

“นี่ แกอย่าให้มันมากไปนะนาวิน สาวใช้ของฉัน ฉันจะพากลับบ้าน”

“สาวใช้ก็เป็นคนเหมือนกันนะคุณคิมหันต์ ดังนั้น เขามีสิทธิ์เลือกว่าจะอยู่หรือไป”

คิมหันต์เครียดหันไปปรึกษาจอห์น จอห์นบอกให้ถามอาโก๊ะเอาเอง...อาปู้มาบอกอาโก๊ะบนห้องซึ่งเธอยังมีแผ่นมาสก์หน้าแปะอยู่ เนริสาให้อาโก๊ะตัดสินใจเอง อาปู้ยุไม่ให้ยอม

“ยอมไม่ได้นะพี่อาโก๊ะ เราโดนหยามขนาดเนี้ย มันต้องเล่นตัวกันบ้าง”

“อาปู้พูดถูก ถ้าจะกลับ อาโก๊ะต้องมีเงื่อนไข” อาโก๊ะพยักหน้าเห็นด้วยกับอาปู้

เนริสาให้อาโก๊ะลงไปบอกคิมหันต์เอาเอง พอทั้งสองเผชิญหน้ากันก็โต้เถียงกันต่อหน้าทุกคน อาโก๊ะไม่ยอมกลับ คิมหันต์พูดอย่างเห็นแก่ตัวว่า อาโก๊ะต้องกลับไปขอโทษแองจี้กับเสี่ยทรงชัย ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่ได้ถ่ายซ่อมฉากจบ อาโก๊ะต่อว่าคิมหันต์คิดถึงแต่ตัวเอง

“กลับมาเดี๋ยวนี้นะอาโก๊ะ ฮึ่ย นี่นายไปเสี้ยมสอนอะไรอาโก๊ะใช่มั้ย ถึงได้ดื้อกับฉันแบบนี้” คิมหันต์เห็นอาโก๊ะเดินหนีไป จึงหันมาโทษนาวิน

นาวินเตือนคิมหันต์อย่าพาล เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้ จอห์นแนะให้ใช้ไม้อ่อนง้อ คิมหันต์งุ่นง่านจะง้อวิธีไหนดี มองไปเห็นกีตาร์จึงคว้าเดินไป ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน

อาโก๊ะยังมีมาสก์แปะหน้าอยู่ ได้ยินเสียงเพลงและกีตาร์รัวอยู่ข้างหลังก็แปลกใจหันไปมอง เห็นคิมหันต์ยืนเท่ดีดกีตาร์ร้องเพลงขอโทษของบี้เดอะสตาร์ ความหมายของเนื้อเพลงทำให้อาโก๊ะซึ้ง คิมหันต์ใช้มุกบีบน้ำตาอีกครั้ง ทุกคนเดินตามมามองอย่างเซ็งๆ คิมหันต์โยนกีตาร์คืนให้นาวินรับแทบไม่ทัน แล้วกระซิบกับอาโก๊ะเบาๆ ไม่ให้ใครได้ยิน

“กลับบ้านเถอะนะอาโก๊ะ เพื่อเห็นแก่ เอ่อ...ความเป็นผัวเมียระหว่างเรา”

“ถ้าหมูหันเห็นอาโก๊ะเป็นเมีย หมูหันต้องเรียกอาโก๊ะเพราะๆก่อน”

คิมหันต์เรียกเสียงหวานว่าอาโก๊ะจ๋า...อาโก๊ะว่าไม่ใช่ ต้องเรียกเมียจ๋า คิมหันต์หน้าเจื่อน อาโก๊ะบอกให้เรียกเบาๆ ก็ได้ คิมหันต์เรียกเสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน อาโก๊ะไม่พอใจ

“เมียจ๋า กลับบ้านเหอะ” คิมหันต์พูดเสียงดังขึ้นอีกนิด

“ก็ได้ แต่จำไว้นะว่าหมูหันติดหนี้อาโก๊ะ แล้วหมูหันจะต้องชดใช้ด้วย” อาโก๊ะพูดยิ้มๆ

บรรดาไทยมุงแปลกใจ นาวินยิ่งสงสัย ถามจอห์นว่าอาโก๊ะเป็นแค่สาวใช้แน่หรือ

“อ้าว ก็แน่สิครับ ไม่เห็นผิดปกติตรงไหน เจ้านายง้อลูกน้องมันเป็นเรื่องธรรมดา”

อาโก๊ะกับอาปู้เตรียมตัวกลับไปกับคิมหันต์ เนริสาส่งถุงให้จอห์น เป็นของที่ยกให้อาปู้ จอห์นแปลกใจเพราะเป็นพวกตำรากับของเล่นเด็ก

“ก็ฉันทำงานเป็นครูนี่คะ มีของพวกนี้ก็ไม่แปลกตรงไหน ทำไมคะ หรือคิดจะหาเรื่องแขวะฉันอีก”

“เปล่านะครับคุณสา ตรงกันข้าม ผมอยากจะขอโทษคุณเรื่องที่ผ่านมา ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ”

“นี่คุณพูดจริงเหรอ อยู่ดีๆ ทำไมยอมขอโทษฉัน” เนริสาระแวง

“เอ่อ ก็ตอนแรกผมไม่รู้นี่ครับว่าคุณเป็นใคร แต่ว่าตอนนี้...เอาเป็นว่าเราดีกันนะครับ ผมอยากเป็นเพื่อนกับคุณ”
เนริสาคิดสักพักแล้วตกลงจะเชื่อใจเขาสักครั้ง จอห์นยื่นนิ้วก้อยให้ เธอเกี่ยวก้อยด้วยขำๆ ในขณะที่คิมหันต์ขอบใจนาวินที่ดูแลอาโก๊ะให้ แต่คราวหลังไม่ต้อง นาวินตัดบท

“แล้วเจอกันที่กองถ่าย”

“แน่นอน แล้วเจอกันคุณพระรอง หึๆๆๆ” คิมหันต์หัวเราะเย้ยนาวินก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

อาโก๊ะกับอาปู้ชะโงกหน้าจากรถมาบ๊ายบายนาวินกับเนริสา อาปู้ตะโกนว่าแล้วเจอกันคนสวย จอห์นเอ็ด เป็นเด็กเป็นเล็กอย่าทะลึ่ง อาปู้ย้อนว่า อีกสามปีตนก็มีเมียได้แล้ว จอห์นหมั่นไส้เตือนอาปู้ว่า เนริสาไม่มีวันชอบกินเด็กแน่ อาปู้มองจอห์นอย่างไม่กินเส้น

แต่สำหรับสองพี่น้อง เนริสาบ่นเงียบเหงาเมื่ออาโก๊ะกลับไป นาวินรู้สึกเสียดายคนดีๆอย่างอาโก๊ะ ไม่น่าต้องอยู่กับคนเห็นแก่ตัวอย่างคิมหันต์ เนริสาสงสัยว่าพี่ชายคิดอย่างไรกันแน่

ooooooo

แทนที่จะกลับบ้าน คิมหันต์แวะร้านเสริมสวย ให้จอห์นพาอาปู้กลับไปก่อน เขาต้องอัพเกรดอาโก๊ะก่อนที่จะไปพบเสี่ยทรงชัย คิมหันต์พาอาโก๊ะมาส่งให้ช่างเสริมสวยจัดการแปลงโฉมให้สวยที่สุดเท่าที่จะทำได้ในเวลายี่สิบนาที

เวลาผ่านไป คิมหันต์นั่งหลับคาโซฟา เจ้าของร้านพาอาโก๊ะมารายงานตัว คิมหันต์สะดุ้งตื่น แล้วต้องตะลึงกับผู้หญิงตรงหน้า เขาถามหาอาโก๊ะ

“ก็นี่ไง หมูหัน จำอาโก๊ะไม่ได้เหรอ” อาโก๊ะยิ้มเขินแล้วคิดไปว่า คิมหันต์เข้ามากุมมือ สารภาพรักยอมกลับไปอยู่ป่าและจะมีลูกด้วยกัน อาโก๊ะยิ้มปลื้ม พลันต้องสะดุ้ง

“เฮ้ย จะปลื้มอะไรกันนักหนา สวยแค่นี้ทำเป็น หลงตัวเองไปได้ เว่อร์” คิมหันต์เอ็ด

จากนั้น คิมหันต์พาอาโก๊ะไปที่บ้านแองจี้ บอกอาโก๊ะว่าช่วยเขาครั้งนี้แล้วเขาจะพาไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ที่เธออยากไป คิมหันต์ให้อาโก๊ะรอที่ห้องรับแขก แล้วขึ้นไปหาแองจี้บนห้อง งอนง้อให้หายโกรธ เขาพาอาโก๊ะมาขอโทษแล้ว

เผอิญวันนี้ เสี่ยทรงชัยให้เติมโทร.ไปเรียกเด็กบริการมารอหลังจากเขาไปวิ่งออกกำลังกาย เพราะเขาเพิ่งลองกินโสมบวกกับสมุนไพรห้าพลังเข้าไป พอกลับมาเห็นอาโก๊ะยืนสวยปิ๊งอยู่ก็จำไม่ได้ เข้าใจผิด อาโก๊ะกำลังจะขอโทษ เสี่ยทรงชัยทำมือห้ามส่งเสียง แล้วคว้ามือเธอ

“ชูว์ ไม่ต้องพูดแล้วหนู ฉันรู้แล้วว่าหนูมาทำไมไปข้างบนกันเถอะจ้ะ เราจะได้จัดการเรื่องของเราให้มันเสร็จๆ ไปซะที”

อาโก๊ะแปลกใจทำไมต้องไปข้างบน เสี่ยบอกว่าเขาแก่แล้วไม่ชอบอะไรโลดโผน ต้องไปทำเงียบๆ สองคน อาโก๊ะนึกฉงนว่าทำไมถึงอยากให้ตนขอขมาเงียบๆ...

ooooooo

ตอนที่ 4

เมื่อเห็นภาพคิมหันต์ในหน้าหนังสือพิมพ์ อาโก๊ะก็ดึงจากมือชายที่นั่งข้างๆมาดูทันที ปากก็พร่ำพูดทำไมมีรูปหมูหัน ชายเจ้าของหนังสือพิมพ์บ่นโกรธๆว่า ข่าวบันเทิงก็ต้องมีรูปดารา อาโก๊ะพยายามจะอ่าน สะกดทีละตัวอย่างลำบาก ทนไม่ไหวให้ชายคนนั้นอ่านให้ฟัง

“ข่าวนี้ฉันอ่านแล้ว เขาบอกว่าเย็นนี้จะมีการฉายหนังรอบสื่อมวลชนของเรื่อง มนต์แค้นพญายม ที่เอสพลานาด ดาราที่แสดงนำจะไปโชว์ตัวที่นั่น”

อาโก๊ะมองเวลาแล้ววิ่งไปที่หน้ารถ บอกคนขับให้ขับเร็วกว่านี้ คนขับบอกว่าไม่ได้ผิดกฎหมาย อาโก๊ะไม่รอช้าแย่งพวงมาลัยมาขับเอง แซงซ้ายแซงขวา ผู้โดยสารบนรถถูกเหวี่ยงไปมาสลับที่นั่งกันวุ่นวาย เกิดความโกลาหล บางคนกระดอนมานั่งคู่กันจนเกิดปิ๊งปั๊งกันขึ้น คนขับโวยวาย “นังหนูจอดก่อน เดี๋ยวรถคว่ำกันพอดี”

“ไม่จอด อาโก๊ะจะรีบไปหาหมูหัน”

พลันมีรถตัดหน้า คนขับรถร้องลั่นช่วยให้อาโก๊ะเบรกรถอย่างทันท่วงที...

บริเวณหน้าโรงหนังมีบิลบอร์ดรูปคิมหันต์ นาวินและซินดี้ ดารานำตั้งอยู่ ยุทธการกับชาญรบดูแลการจัดวางเพื่อเอาหน้าเสี่ยทรงชัยเท่านั้น สมพรเดินเข้ามาพร้อมเครื่องบันทึกเสียงตรงเข้าสัมภาษณ์เสี่ยทรงชัยถึงเรื่องการหายตัวไปของคิมหันต์ แต่เสี่ยปัดไปว่ายังไม่ถึงเวลาแถลงข่าว สมพรยิ้มเยาะบอกว่าตนอยากรู้ก่อนเรื่องคิมหันต์หลงป่า ยุทธการแปลกใจรู้ได้อย่างไร

“แหมรู้มายิ่งกว่านี้อีกนะคะ เพราะมีคนเขาลือว่า ระหว่างที่หลงป่าน่ะ คุณคิมหันต์ได้เมียเป็นคนป่าอีกด้วย ต๊ายตาย ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะว่าพระเอกของเสี่ยจะเป็นไอ้พวกหน้ามืด”

“นี่คุณพูดจาระวังปากหน่อยนะคุณนักข่าว ถ้าพาดหัวแบบไม่มีหลักฐานล่ะก็ผมฟ้องแน่”

“ตามสบายค่ะเสี่ย เพราะสมพรมั่นใจว่าอีกไม่ช้า คิมหันต์ ประจัญบานต้องดับแน่”

คำพูดของสมพรทำให้ทุกคนอึ้ง เสี่ยทรงชัยเข้ามาในห้องแต่งตัว หน้าตาหงุดหงิด เล่าให้แองจี้ฟัง แต่เธอไม่เชื่อ เสี่ยทรงชัยเตือน “เออนี่แองจี้ อย่าลืมที่ป๊าเคยบอกนะ หนูต้องตีสนิทมัดใจนาวินเข้าไว้ ป๊าว่าอีกหน่อยหมอนี่ต้องดังแน่”
“ป๊า แองจี้ไม่ใช่ผู้หญิงสองใจนะคะ”

“สองใจที่ไหน เผื่อเหลือเผื่อขาดต่างหาก เกิดไอ้คิมหันต์มันตกอับขึ้นมา หนูจะกล้าแต่งงานกับมันเหรอลูก...” แองจี้ฟังแล้วเริ่มหวั่นไหวไม่น้อย

ในขณะที่นาวินกำลังแต่งตัว เขาคิดถึงอดีตที่เขากำลังตามจีบแองจี้ และแล้วเขาได้ยินแองจี้คุยมือถือกับเพื่อน “ฮะๆอะไรนะ นี่แกคิดว่าฉันจะคบนาวินเป็นแฟนจริงๆงั้นเหรอ...ที่ผ่านมา ฉันก็แค่อยากปั่นหัวเขาเล่นเท่านั้นเอง คนอะไรหลอกง่ายเป็นบ้า แต่ก็ดีนะแก คอยทำรายงานคอยวิ่งซื้อโน่นซื้อนี่ให้ เหมือนเป็นทาสรับใช้ไม่มีผิด...ได้สิ เอาไว้ฉันเบื่อๆเมื่อไหร่ แกก็มารับช่วงต่อละกัน เชื่อเหอะว่านายคนนี้เก่งแต่เรื่องเรียนเท่านั้นแหละเรื่องผู้หญิงน่ะไม่ประสาหร็อก”

นาวินทนไม่ไหวออกมาให้เธอเห็นว่าเขาได้ยินทั้งหมด แองจี้ตกใจเล็กน้อย แต่แล้วกลับเชิดขึ้นและว่า ช่วยไม่ได้ เขาอยากเซ่อซ่ามาจีบเอง ไม่รู้จักเจียมตัว...นาวินยืนอึ้ง จำความเจ็บปวดนั้นไม่มีวันลืม...

จอห์นขับรถมาถึง ถามคิมหันต์พร้อมจะเจอสื่อมวลชนไหม คิมหันต์ย้อนถามว่าตัวเขาดูดีหรือยังเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง จอห์นบ่นถามซ้ำซากอยู่ได้บอกว่าหล่อแล้วๆ คิมหันต์สวน

“ข้ารู้ว่าข้าหล่อ แต่วันนี้ต้องขอเป็นพิเศษหน่อยโว้ย วันนี้แหละไอ้นาวินมันต้องถูกกลบด้วยรัศมีของคิมหันต์ ประจัญบานคนนี้”

เสียงแฟนคลับกรี๊ดกร๊าด นักข่าวกรูมา ในจำนวนนั้นมีสมพรอยู่ด้วย คิมหันต์โพสท่าให้ถ่ายรูป สักพัก แองจี้วิ่งมาควงแขนให้เข้างาน คิมหันต์เดินมาสวัสดีเสี่ยทรงชัย เสี่ยแขวะ

“หล่ออย่างกับแลนเลยนะเอ็ง”

“เอ่อ เรนครับเสี่ย แลน มันตัวกินไก่ครับ”จอห์นรีบบอก

“เออนั่นแหละ สรุปว่าหล่อก็แล้วกัน” เสี่ยทรงชัยว่าแล้วก็เร่งให้คิมหันต์เข้าไปในงาน “อย่าอยู่แถวนี้เลยไอ้คิ้ม เชื่อข้าเถอะ มีคนจ้องจะเล่นงานเอ็งอยู่” เสี่ยทรงชัยบุ้ยหน้าไปที่สมพร

เข้ามาในห้องแต่งตัว คิมหันต์ตกใจเมื่อรู้จากเสี่ยทรงชัยว่า สมพรรู้เรื่องเขาหลงป่า แถมมีข่าวลือว่าเขามีเมียเป็นคนป่า คิมหันต์ตะลึง แองจี้ถามว่าเป็นความจริงหรือเปล่า เห็นคิมหันต์ปากคอสั่น จอห์นรีบตอบแทน

“โธ่คุณแองจี้ เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ดาราใหญ่

อย่างพี่คิ้มน่ะ เหรอครับ จะมีเมียเป็นคนป่า ตลกที่สุด เป็นไปไม่ได้”

คิมหันต์ท่าทางหลุกหลิกเออออด้วย เสี่ยทรงชัยจึงเตือนให้ระวังตอนแถลงข่าวจะโดนยิงคำถามนี้ คิมหันต์พยักหน้ารับรู้ สบตาจอห์นเชิงจะทำอย่างไรดี...สองคนเข้ามาคุยกันในห้องน้ำท่าทางคิมหันต์ร้อนใจ จอห์นปลอบให้ใจเย็น ถึงสมพรรู้ก็ไม่มีหลักฐาน เพราะหลักฐานอยู่ในป่าลึกขนาดนั้น สมพรจะไปหามาได้อย่างไร และให้คิมหันต์ยืนยันหนักแน่นเข้าไว้ว่า...ไม่มีเมีย

ooooooo

งานรอบสื่อมวลชนนี้ นาวินควงเนริสา ให้เป็นคนขับรถไปในตัว เนริสายอมเพราะอยากไปเจอคิมหันต์...ในขณะเดียวกันรถทัวร์ที่อาโก๊ะนั่งมากรุงเทพฯ จอดส่งเธอกับอาปู้ลงที่ป้ายรถเมล์ ให้ต่อรถไปห้างเอาเอง แถมย้ำ

“รอไปเหอะ รถเมล์คันสีแดงๆ ถามเขาก่อนละกันว่าจะไปเอสพลานาดรึเปล่า แล้วอย่าไปแย่งเขาขับอีกล่ะจำไว้...”

อาโก๊ะร้องถามว่าห้างนั่นอยู่ไกลไหม คนขับรถตะโกนบอกว่าอีกสิบกิโล อาโก๊ะหันมาบอกอาปู้ให้เดินไปดีกว่า เพราะเงินมีไม่พอ...สองคนเดินเกะกะกลางถนน เนริสาขับรถมาเจอ เหยียบเบรกตัวโก่ง ห่างจากอาปู้ไม่ถึงคืบ เนริสากับนาวินตกใจที่สองคนเหมือนคนป่าหลงกรุง

นาวินลงจากรถมาถามสองคนว่าเป็นอะไรกันหรือเปล่า แล้วมายืนกลางถนนทำไมมันอันตราย ให้ไปเดินบนทางเท้า อาโก๊ะมองตามเห็นรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นไปแล่น ก็ว่านาวินโกหก นาวินทำหน้าปูเลี่ยนๆ เนริสาตามลงมาถามตกลงกันได้ไหม อาปู้เห็นเนริสาก็ร้องเรียก พี่คนสวย เนริสาจำอาปู้ได้ ทั้งนาวินและอาโก๊ะต่างแปลกใจ มองหน้ากันอย่างถูกชะตา

เสี่ยทรงชัยเริ่มหงุดหงิดที่ใกล้เวลาเริ่มงานแล้ว นาวินยังมาไม่ถึง ยุทธการรายงานว่า นาวินโทร.มาบอกว่ามีอุบัติเหตุนิดหน่อย คิมหันต์เบ้ปาก หาว่านาวินไม่มีระเบียบวินัย ยุทธการสวน “แหม พูดอย่างกับตัวเองมีระเบียบวินัยตายชัก ไอ้คิ้ม”

ชาญรบโผล่เข้ามาบอกว่า นาวินใกล้ถึงแล้วตอนนี้แองจี้ไปรอรับ คิมหันต์ไม่ค่อยพอใจ...

บนรถนาวิน มีอาโก๊ะกับอาปู้โดยสารมาด้วย เพราะรู้ว่าทั้งสองจะไปที่เอสพลานาดเหมือนกัน “อาโก๊ะมาหาผัว ผัวอาโก๊ะทำงานอยู่ที่เอส...เอสพา...”

นาวินต่อให้ว่าเอสพลานาด อาโก๊ะรีบบอกว่าใช่ๆ ผัวตนเป็นดาราหนัง นาวินกับเนริสาเข้าใจว่าคงเป็นตัวประกอบในหนังคนใดคนหนึ่ง นาวินรู้สึกชอบใจความซื่อสัตย์ของอาโก๊ะ

มาถึงหน้าห้าง แองจี้รอรับนาวิน พอเขาลงมาพร้อมเนริสานักข่าวถ่ายภาพกันใหญ่ แองจี้ทำหน้าฉงน นาวินแนะนำว่า เนริสาเป็นน้องสาว และบอกเนริสาว่าแองจี้เป็นลูกสาวเสี่ยทรงชัย

“สวัสดีค่ะ แหมบังเอิญจังเลย คุณแองจี้ชื่อเหมือนผู้หญิงคนที่เคยหักอกพี่นาวินเลยนะคะเนี่ย แถมยังเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทหนังเหมือนกันด้วยนะพี่นาวิน แปล๊กแปลกเนอะ”

เนริสาหันไปยิ้มกับเนวินแล้วต้องยิ้มค้างเมื่อนาวินกระซิบว่า คนเดียวกัน แองจี้ยิ้มๆ บอกว่าเรื่องมันนานมาแล้ว อย่าไปพูดถึงอีกเลย พลันมีเสียงทุบประตูปึกๆ เนริสามองไปตกใจที่เห็นอาโก๊ะกับอาปู้ ชี้โบ้ชี้เบ้ทำนองว่าเปิดประตูไม่เป็น เธอรีบเดินเลี่ยงไปเปิดให้ แองจี้ถามว่าใคร นาวินบอกว่า เมียทีมงานมาตามสามี นาวินหันไปเรียกเนริสาให้รีบเข้าไป และสั่งเนริสาให้พาสองคนเข้าไปในงาน  เขาต้องไปห้องแต่งตัว สมพรถ่ายรูปอาโก๊ะไว้หลายภาพอย่างสงสัยว่า งานแบบนี้ทำไมมีคนป่ามาด้วยหรือจะเป็นตัวประกอบ จึงไม่ติดใจ

เข้ามาในห้องแต่งตัว นาวินทักทายทุกคน คิมหันต์ตั้งแง่ไม่เป็นมิตรด้วย เอ่ยขอบใจที่มาเล่นแทนเขา แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องยุติลงแล้ว จอห์นปรามคิมหันต์ นาวินโต้ว่า

“คุณคิมหันต์พูดถูกแล้วครับ ผมไม่จำเป็นต้องทำงานแทนใครอีกต่อไป ในเมื่อผมกำลังจะมีผลงานเป็นของตัวเอง...ถูกมั้ยครับเสี่ย” นาวินหันมาถามเสี่ยทรงชัย

“เสี่ย นี่เสี่ยจะเซ็นสัญญากับมันเหรอครับ” คิมหันต์ไม่พอใจ

เสี่ยทรงชัยตัดบทเอาไว้คุยกันทีหลัง ตอนนี้ให้นาวินแต่งหน้าก่อนงานจะเริ่มแล้ว...เนริสาพาอาโก๊ะกับอาปู้มานั่งที่โต๊ะมุมหนึ่ง แล้วจะไปหาของกินมาให้ มาที่โต๊ะบุฟเฟ่ต์ เนริสาเจอกับจอห์นที่มาตักอาหารให้คิมหันต์ ตอนแรกจอห์นจำไม่ได้ แต่พอเนริสาทบทวนอย่างโกรธๆ  ให้ฟัง เขาก็ขอโทษว่าไม่ได้ตั้งใจ เนริสาเอาคืนด้วยการเอาจานขนมโปะหน้าจอห์นแล้วบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ...จอห์นถือจานอาหารหน้าตาเปรอะเปื้อนกลับมาหาคิมหันต์ บ่นว่าแฟนคลับของเขาเป็นคนทำ คิมหันต์ถามว่าคนไหน จอห์นปัดว่าเสร็จงานแล้วจะเล่าให้ฟัง

อาปู้กับอาโก๊ะทานอาหารที่เนริสาตักมาให้อย่างเอร็ดอร่อย ปากอาปู้เลอะเทอะ เนริสาเช็ดให้อย่างเอ็นดู อาโก๊ะรีบห้าม “เผ่าเคอห้ามไม่ให้หญิงชายแปลกหน้าถูกตัวกัน เป็นการชู้สาว”

“ตายจริง ถ้างั้นฉันก็เผลอแต๊ะอั๋งอาปู้แล้วสิ ไม่ว่ากันนะอาปู้” เนริสายิ้มๆ แล้วถามอาโก๊ะว่าสามีเธอชื่ออะไร

อาโก๊ะกำลังจะบอก พอดีเสียงแองจี้เป็นพิธีกรกล่าวเปิดงานเสียก่อน ทุกคนจึงหันไปมองบนเวทีรวมทั้งอาโก๊ะด้วย คิมหันต์กับนาวินสวมหน้ากาก เหยี่ยวสลาตัวกับเหยี่ยวถลาลม แสดงการต่อสู้กับเหล่าร้าย ท่ามกลางเสียงปรบมือของผู้ชม จบการต่อสู้ สองคนจับมือกัน คิมหันต์ถือโอกาสบีบมือนาวินอย่างแรง คิดยิ้มๆ

“คิดจะเทียบรุ่นกับฉันใช่มั้ยไอ้หน้าอ่อน อย่างแกมันต้องเจอกับของจริงแบบนี้”

นาวินหน้านิ่ง บีบมือกลับ คิมหันต์หน้าเหยเก นาวินยิ้มๆ “ขอโทษ ผมนึกว่าคุณชอบเล่นแรงๆซะอีก”

คิมหันต์ฝืนยิ้มกับคนดู แองจี้เข้ามาทำหน้าที่พิธีกรสัมภาษณ์ ถามคิมหันต์ว่าเตรียมการซ้อมเล่นบทบู๊นานแค่ไหน คิมหันต์ตอบว่า สามเดือน  แองจี้ทำหน้าเอือมๆ เพราะนานขนาดนั้นหนังสร้างเป็นปีแน่ พอถามนาวิน เขาตอบว่า “ผมไม่ทันได้เตรียมตัวเลยครับ พอดีทีมงานติดต่อผมมากะทันหันมาก ก็เลยต้องอาศัยความสามารถส่วนตัวล้วนๆ”

“ต๊าย ขนาดไม่ทันตั้งตัว ยังเล่นได้ขนาดนี้ คงต้องยอมรับว่าคุณนาวินมีพรสวรรค์แล้วล่ะค่ะ ใช่มั้ยคะท่านผู้ชม” แองจี้หันไปถามคนดู

คิมหันต์ออกอาการไม่พอใจ  แองจี้จะถามคำถามต่อไป แต่สมพรชิงพูดขึ้น “ขอโทษค่ะ เผอิญดิฉันสงสัยตรงที่คุณบอกว่าทีมงานติดต่อมากะทันหัน แสดงว่าบทของคุณไม่ได้อยู่ในหนังเรื่องนี้ตั้งแต่แรกเหรอคะ”

“ครับ น่าจะใช่”

“เป็นไปได้มั้ยคะ ว่าบทถูกเขียนขึ้นมาใหม่ ในช่วงที่คิมหันต์หายตัวไป”

แองจี้ตัดบทว่ายังไม่ถึงเวลาสัมภาษณ์ สมพรตะโกนถามว่า ตนได้ข่าวระหว่างถ่ายทำคิมหันต์หลงป่า  จึงเอานาวินมาเสียบแทน  คิมหันต์โมโห “แล้วไง หลงป่าแล้วผิดตรงไหน เป็นพระเอกหนังห้ามหลงป่าเหรอคุณ”

“เปล่าค่ะ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า ในระหว่างที่คุณหลงป่า คุณไปทำอะไรมาบ้าง...ได้ข่าวว่าคุณมีซัมติ้งรองกับสาวชาวป่าด้วยเหรอคะคุณคิมหันต์”

“คุณพูดเรื่องอะไร ไม่จริง คนอย่างผมน่ะเหรอจะไปกุ๊กกิ๊กกับคนป่า”

สมพรท้าให้คิมหันต์สาบาน ชาติหน้าขอให้เป็นตุ๊ด คิมหันต์ทนไม่ไหวดึงหน้ากากออกโวย “โธ่เว้ย ผมเหลืออดแล้วนะ ทำไมผมต้องสาบานด้วย คำพูดของผมเชื่อถือไม่ได้หรือไง”

อาโก๊ะเห็นหน้าคิมหันต์ชัดเจนก็ดีใจร้องเรียก “หมูหัน ผัวจ๋า อาโก๊ะอยู่ทางนี้”

เนริสาตกใจปรามอาโก๊ะให้เบาๆ อาโก๊ะบอกว่าตนเจอผัวแล้วอยู่บนเวที  คิมหันต์กับสมพรยังเถียงกันอยู่ เสียงอาโก๊ะดังขัดขึ้น “ผัวจ๋า...เมียอยู่ทางนี้ มาหาหมูหันแล้ว คิดถึงเมียรึเปล่า”

“นรกแตก ฟ้าแยก แผ่นดินยุบ ฝาหม้อบุบ ทัพพีพัง กะละมังหาย” คิมหันต์ช็อก

แองจี้หันมาถามว่าเด็กนั่นเรียกเขาหรือเปล่า จอห์นปราดเข้ามาถามคิมหันต์จะเอาอย่างไรดี อาโก๊ะพยายามแหวกผู้คนเข้ามาที่หน้าเวที  เนริสาตามร้องห้าม  แองจี้หันไปโวยสมพร

“ฝีมือเธอใช่มั้ยยัยสมพร เธอจ้างนังนี่มาใส่ร้ายคิมหันต์”

“ทำไมฉันต้องจ้างด้วยยะ นายคิมหันต์ของเธอมันมั่วเองต่างหาก”

แองจี้หันไปถามคิมหันต์ เขามองไปที่จอห์น จอห์นรีบแล่นไปขวางอาโก๊ะไว้ไม่ให้ขึ้นไปบนเวที อาโก๊ะโวยวายจะขึ้นไปหาหมูหัน จอห์นกระซิบให้ไปเจอกันหลังเวที อาปู้ปราดมาเตะผ่าหมากจอห์น ทำเอาเขาถลาไปกอดและจูบแก้มเนริสาที่วิ่งตามมาพอดี เนริสาร้องกรี๊ดแล้วชกหน้าจอห์นหน้าหัน อาปู้บอกอาโก๊ะทางสะดวก แต่แองจี้เรียก รปภ.มาลากตัว อาโก๊ะต่อสู้สุดตัว มีอาปู้เป็นผู้ช่วย จน รปภ.กระเจิง

เสี่ยทรงชัยเห็นแล้วบ่นอุบ ยุทธการว่าความหายนะ อยู่ตรงหน้าแล้ว ชาญรบถามเป็นแผนโปรโมตของเสี่ยหรือ เสี่ยทรงชัยโวย “เอ็งจะบ้าเหรอไอ้ชาญ หนังข้ามีเรื่องคนป่าที่ไหน แล้วเอ็งเป็นคนเขียนสคริปต์ เอ็งดูไม่ออกหรือไงวะ”

“ถ้างั้นก็แสดงว่ายัยนี่เป็นเมียไอ้คิ้มจริงๆ” ชาญรบสรุป เสี่ยทรงชัยลมแทบจับ

จอห์นกุมเป้าโขยกเขยกมาบอกคิมหันต์ให้เผ่นก่อน แต่คิมหันต์ไม่ไปเพราะจะกลายเป็นว่าเขายอมรับ จอห์นเตือน “ยังไงก็ต้องถอยไปตั้งหลักก่อน เชื่อผมเถอะพี่ ขืนอยู่ต่อไปพี่มีหวังโดนแห่ประจานแน่”

คิมหันต์ยอมตามจอห์นไป อาโก๊ะเห็นจะตามแต่ถูกรปภ.กันจะใช้กระบองฟาด นาวินเข้ามาจับกระบองไว้ อาโก๊ะฉวยโอกาสซัด รปภ.สลบ แล้วดึงอาปู้วิ่งตามคิมหันต์ สมพรเห็นตามอาโก๊ะไปอีกทอด ทุกคนวิ่งผ่านหน้าเสี่ยทรงชัย ยุทธการและชาญรบไป ทำเอาเสี่ยเป็นลมล้มพับ

สองคนมาหลบในห้องน้ำหลังโรงหนัง จอห์นถามคิมหันต์ตรงๆว่า เด็กนั่นเป็นเมียคิมหันต์จริงหรือไม่ คิมหันต์โวย “ข้าไม่ได้เอา ข้าถูกบังคับต่างหาก แล้วนี่ข้าจะแก้ข่าวยังไงดีวะ ไอ้จอห์น ชื่อเสียงของข้าต้องพังยับแน่”

ระหว่างนั้น อาโก๊ะให้อาปู้ซึ่งมีความสามารถพิเศษ ตามกลิ่นได้เหมือนสุนัข อาโก๊ะเอาหน้ากากคิมหันต์ที่โยนทิ้งไว้ให้อาปู้ดม อาปู้ตามกลิ่นมาจนถึงหน้าห้องน้ำ สมพรยิ้มกริ่มพาพวกนักข่าวย่องตาม...อาโก๊ะมาเคาะประตูเรียก จอห์นร้องบอกว่าไม่มีใครอยู่ อาโก๊ะโกรธจะพังประตูเข้าไป จอห์นจำต้องยอมให้เข้ามาแล้วรีบล็อกประตูตามเดิม เข้ามาถึงอาโก๊ะโวย

“หมูหันทำแบบนี้กับอาโก๊ะได้ยังไง หมูหันหนีมา อาโก๊ะไม่เคยว่า หมูหันโกหกว่าจะมาทำงานแค่ไม่นานแต่ก็หายตัวไป อาโก๊ะก็ทนได้ แต่พอเจอหน้ากันทำไมต้องวิ่งหนีอาโก๊ะ”

คิมหันต์อ้างว่าเขาตื่นเต้น จอห์นช่วยแก้ตัวให้ว่าคิมหันต์หนีพวกนักข่าว ไม่ได้หนีเธอ อาปู้ถามว่านักข่าวคืออะไร อาโก๊ะอธิบายว่า คือพวกหาข่าวไปขายให้ชาวบ้าน แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคิมหันต์ต้องหนี

“ฉันเคยบอกแล้วไงว่าฉันเป็นนักแสดง เป็นคนมีชื่อเสียง อาชีพของฉันมันต้องขายภาพลักษณ์ความเป็นชายโสด”

“โสดที่ไหน หมูหันมีเมียแล้วนะ” อาโก๊ะแย้ง

จอห์นอธิบายว่าทำแบบนั้นคิมหันต์จะตกงาน อาโก๊ะ ให้กลับไปอยู่กับตน คิมหันต์ต้องขอร้องไม่ให้อาโก๊ะบอกใคร ชีวิตเขาขึ้นอยู่กับงาน มันเป็นความฝันของเขา พลันสมพรมาเคาะประตูปังๆ คิมหันต์รีบให้อาโก๊ะสัญญาว่าจะไม่บอกใครว่าเป็นเมียเขา อาปู้ไม่พอใจ
“นี่มันเกินไปแล้วนะพี่หมูหัน พี่อาโก๊ะอุตส่าห์หนีออกจากบ้านมาตามหาพี่ แต่พี่กลับไม่ยอมรับ ทำแบบนี้มันใช้ไม่ได้นี่นา”

“ใช่ ฉันมันเลว ฉันมันชั่ว ฉันมันไม่ดี”

“มีเมียเป็นคนป่ามันน่าอายนักหรือไง คนป่าไม่ใช่คนงั้นเหรอ จำได้มั้ยว่าใครช่วยชีวิตหมูหันเอาไว้ ตอนเสี่ยงทายกับผีฟ้าด้วยกัน ผีฟ้าก็บอกว่าเราเป็นเนื้อคู่กัน อาโก๊ะจะพูดความจริง”

คิมหันต์เล่นมุกร้องไห้เสียใจ จอห์นเห็นแล้วงง ตอนแสดงไม่เห็นร้องไห้ได้ ทีอย่างนี้น้ำตาแตกคร่ำครวญ “เมียจ๋า ถ้าเมียต้องการทำลายชีวิตของผัวตาดำๆคนนี้ ผัวจะทำยัง

ไงได้ แต่รู้ไว้ด้วยนะ ถ้าเมียประกาศความจริงออกไปเมื่อไหร่ ก็เท่ากับเมียฆ่าผัวคนนี้ทั้งเป็น ฮือๆๆ”

จอห์นช่วยกล่อมให้อาโก๊ะยอมช่วยคิมหันต์ อาโก๊ะลังเลมองคิมหันต์ที่ร้องไห้ตีอกชกหัวอย่างบ้าคลั่ง...สมพรกับพวกนักข่าวปักหลักรอหน้าห้องน้ำ แองจี้ประคองเสี่ยทรงชัย ตามมาพร้อมยุทธการและชาญรบ สมพรตะโกนบอกคิมหันต์ ถ้าไม่เปิดประตูออกมา พวกตนจะพังเข้าไป พอนับ ห้า สี่ สาม สอง ประตูเปิดออก จอห์นโผล่ออกมาแล้วเบี่ยงให้คิมหันต์ก้าวขึ้นมาด้วยมาดเก๊กหล่อ “ว่าไงครับเพื่อนๆนักข่าวที่น่ารักทุกท่าน”

“ไม่ต้องมาแหลเลยไอ้ดาราหัวงู บอกความจริงมาดีกว่า เด็กชาวป่าคนนั้นถูกแกล่อลวงมาใช่มั้ย” สมพรยิงคำถามอย่างดุเดือด

“คำถามนี้เป็นคำถามที่ดีมากครับ แต่ว่าไม่ใช่”

สมพรตวาดว่าโกหก คิมหันต์ให้อาโก๊ะมาชี้แจง “คือ อาโก๊ะเข้าใจผิดไปเอง ตอนอยู่ในป่า อาโก๊ะช่วยหมูหัน เอ๊ย... คิมหันต์เอาไว้ เขาก็เลยสัญญาว่าจะให้อาโก๊ะมาเป็นแม่บ้าน”

“คืออาโก๊ะเขาสับสนระหว่างคำว่าแม่บ้านกับภรรยาน่ะครับ ก็เลยคิดว่าคิมหันต์จะแต่งงานกับเขา” จอห์นขยายความ

นักข่าวฮือฮา สมพรไม่เชื่อซักไซ้อาโก๊ะให้ประกาศออกมาตามจริง อาโก๊ะมองหน้าคิมหันต์ก่อนจะพูดว่า “ประกาศทำไม คิมหันต์ไม่ใช่ผัวของอาโก๊ะซะหน่อย”

คิมหันต์ถอนใจ เสี่ยทรงชัยตัดบทให้ทุกคนเขียนข่าวให้ถูกต้องและยุติการสัมภาษณ์ นักข่าวถามอีกข้อว่าคิมหันต์จะตอบแทนบุญคุณอาโก๊ะอย่างไร คิมหันต์ว่าจะอุปการะจนกว่าเธอจะโตมีงานการทำเลี้ยงตัวเองได้หรือไม่ก็บรรลุนิติภาวะ สมพรถามอาโก๊ะว่าอายุเท่าไหร่ เธอตอบว่าอายุสิบเจ็ด สมพรทำเสียงสูง นี่ถ้ามีอะไรก็คงเป็นคดีพรากผู้เยาว์ คิมหันต์กับจอห์นไอเสียงดัง...คุกๆๆๆ

จบเรื่องข่าว เสี่ยทรงชัย ยุทธการ และชาญรบมาซักไซ้คิมหันต์ในห้องแต่งตัวว่า ทุกอย่างเป็นความจริงแน่หรือ แล้วต่อไปจะมีใครมาดูหนัง ชาญรบถามคิมหันต์

“ไอ้พวกชอบของแปลกอย่างเอ็ง มีเหรอวะจะพลาดโอกาส เอ็งบอกข้ามาตรงๆดีกว่าไอ้คิ้ม ตอนหลงป่าเอ็งไปได้เสียกับตัวอะไรอีกบ้าง”

“นี่คนนะไอ้ชาญ ไม่ใช่กระต่ายหลงป่านะโว้ยไม่ได้ไปสวิงกิ้ง เอ็งคิดกับข้าแบบนี้ได้ยังไงวะ พี่ยุทธ ผมเหมือนคนบ้ากามเหรอพี่” คิมหันต์ไม่พอใจหันไปถามยุทธการ

ยุทธการตอบว่า เหมือน...คิมหันต์ร้อง เย้อ...แองจี้ใจเสียแต่ทำใจบอกทุกคนว่า ดีเสียอีกพรุ่งนี้เป็นข่าวใหญ่หนังจะได้ดังไปด้วย แต่เสี่ยทรงชัยบ่น “เออ ถ้าเป็นข่าวแล้วมีคนมาดูหนังก็ดีไป แต่ถ้าไม่มีใครมาดูล่ะก็ ไอ้คิ้ม เอ็งต้องรับผิดชอบ”

คิมหันต์หน้าเจื่อน เห็นยุทธการกับชาญรบส่ายหน้าอย่างระอา...พอปลอดคน แองจี้ให้คิมหันต์ยืนยันว่าไม่ได้หลอกตน ถ้าตนรู้ความจริง เราเลิกกัน คิมหันต์ยิ่งหน้าเสีย

ooooooo

ระหว่างที่รอคิมหันต์เคลียร์กับเสี่ยทรงชัย จอห์นหาของกินมาให้อาโก๊ะกับอาปู้กิน คิมหันต์เดินหน้าละเหี่ยกลับมา บ่นว่าเสี่ยทรงชัยขู่ไปตามเรื่องแต่ไม่ กล้าทำอะไรกับดาราดังอย่างเขา จอห์นเอือมกับความโอ้อวดของคิมหันต์ เนริสาเดินเข้ามาทักถามอาโก๊ะว่าเรียบร้อยดีไหม คิมหันต์กระซิบถามจอห์นว่าคนนี้ใคร จอห์นตอบเบาๆว่าแฟนคลับพี่ที่เล่นงานเขา

ตอนที่ 3

มีการรื่นเริงในงานแต่งงานของอาโก๊ะกับคิมหันต์  ชาวบ้านเต้นรำอย่างสนุกสนาน  อาโก๊ะกับ คิมหันต์นั่งอยู่ในชุดแต่งงานแบบเผ่าเคอ ให้ชาวบ้านเข้ามาผูกข้อมือสองคนติดกันด้วยเชือกสีขาวเป็นการอวยพรตามประเพณี สองคนหน้าบอกบุญไม่รับ คิมหันต์กระซิบ

“ที่กลับมาไม่ใช่เพราะใจอ่อนหรอกนะ ฉันถูกมังลา บังคับต่างหาก”

“ข้ารู้ มังลาเล่าให้ฟังหมดแล้ว”

“ความรักน่ะ มันต้องเกิดจากคนสองคน ถ้าเกิดจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเค้าเรียกว่าเผด็จการ”

“แล้วคิดว่าข้ารักแกนักหรือไง ถ้าผีฟ้าปู่เจ้าไม่ทำนายเอาไว้ ข้า...” อาโก๊ะ พูดไม่ทันจบ

เล่าจางเข้ามาผูกข้อมือบ่าวสาว บอกคิมหันต์ให้เรียกเขาว่า พ่อตา...แล้วอวยพร “อาโก๊ะ พ่อดีใจเหลือเกินที่ลูกสาว ของพ่อเป็นฝั่งเป็นฝาซะที หมูหัน แกต้องดูแลอาโก๊ะให้ดีนะ ผิดพลาดอะไรไปก็ต้องคอยตักเตือน ยามเจ็บไข้อย่าได้ทิ้งกันเป็นอันขาด”

คิมหันต์พยักหน้า อาโก๊ะถลึงตาใส่ เขาจึงรับคำ จ้ะพ่อ... เล่าจางผูกเชือกไปพร่ำสอนไปว่า “เชือกสีขาวเป็นตัวแทนของความดีที่จะรั้งหัวใจของบ่าวสาวไว้ด้วยกัน เพราะสีขาวนั้น คือสีแห่งความบริสุทธิ์สัตย์ซื่อ จำไว้ ผัวเมียกันต้องจงรักภักดีต่อกัน ต่อให้อีกฝ่ายหนึ่งเหลือเพียงเถ้าธุลี ก็ขอให้ความสัตย์ซื่อนั้นยังคงอยู่ เพราะที่ใดมีสิ่งนี้ ก็ย่อมมีแต่ความสุขความเจริญสืบไป”

ผูกข้อมือเสร็จ เล่าจางก็ประกาศกับชาวบ้าน ในฐานะ พ่อขอเชิญทุกคนร่วมดื่มอวยพร เหล้าถูกแจกจ่ายให้แก่ทุกคนรวมทั้งคู่บ่าวสาว คิมหันต์แปลกใจทำไมมีจอกใบเดียว

“ตามธรรมเนียมเผ่าเคอ เจ้าสาวจะเป็นฝ่ายดื่มแล้ว ป้อนเหล้าครึ่งนึงในปากให้เจ้าบ่าว”

คิมหันต์ตกใจ ไม่ยอมจะเลี่ยงหนี เล่าจางพยักหน้าให้คนช่วยกันจับไว้ คิมหันต์ดิ้นไม่ยอมท่าเดียว มังลารำคาญ ปาก้อนหินใส่หัว คิมหันต์ร้องโอ๊ย เป็นจังหวะให้อาโก๊ะป้อนเหล้าด้วยปากให้เขาทันที อาปู้ใช้มือถือถ่ายภาพช็อตนั้นไว้ได้ทันท่วงที

บ่าวสาวนั่งหน้างออยู่บนเตียง คิมหันต์สะอึกไม่หายตั้งแต่ดื่มเหล้าเข้าไป มือทั้งสองคนยังผูกติดกันอยู่ คิมหันต์ถาม “แกะออกได้รึยัง อึ๊ก”

“มันเป็นหน้าที่ของเจ้าบ่าว ที่ต้องเป็นคนแกะเชือก”

พอคิมหันต์กำลังแกะเชือก อาโก๊ะก็ปลดกระดุมเสื้อ คิมหันต์ถามทำอะไร อาโก๊ะตอบ

“ตามธรรมเนียมเผ่าเคอ ถ้าเจ้าบ่าวแกะเชือกเมื่อไหร่ แปลว่าต้องการจะ...”

คิมหันต์สะอึกถี่ขึ้นปฏิเสธยกใหญ่ “อึ๊ก...เปล่า ไม่ได้อยาก อึ๊ก ฉันแค่จะ อึ๊กๆ”

“มา ฉันช่วยนะ” อาโก๊ะลูบหลังคิมหันต์ แล้วตบพลั่กจนหน้าคว่ำ แล้วถามเอาอีกทีไหม

คิมหันต์ไอแค่กๆ “พอ หายแล้ว...เอาล่ะ สรุปว่าถ้าไม่แกะ ก็แปลว่าไม่ต้องมีอะไรกันใช่มั้ย ถ้างั้นผูกทั้งคืนก็ได้ เฮ้อ...อึดอัดเป็นบ้าเลย ร้อนก็ร้อน ทำไมคืนนี้มันร้อนแบบนี้วะเนี่ย”

“อากาศไม่ร้อนหรอก แต่เป็นเพราะเหล้ามงคลต่างหาก”

“อะไรนะ...”

“ตามธรรมเนียมเผ่าเคอ เหล้ามงคลของบ่าวสาวจะต้องมียาบำรุงผสมอยู่ เพื่อช่วยให้คู่บ่าวสาวอยากมีบุตร”

“อีกทีสิ...ยาอะไร”

อาโก๊ะกระซิบว่า ยาช่วยให้อยากมีบุตร คิมหันต์สบตาอาโก๊ะอึ้งๆแล้วต่างชะงักไม่กล้ามองหน้ากันอีก บรรยากาศเริ่มร้อนรุ่มขึ้นทุกขณะ ต่างคนต่างมีเหงื่อซึมออกมา ใจสั่นหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นไข้ อาโก๊ะจับแขนคิมหันต์ เขาปัดอย่าจับเพราะมันทำให้เขาเสียว

“จะนั่งอยู่อย่างนี้ทั้งคืนเหรอ” อาโก๊ะเกิดอารมณ์

“แล้วจะให้ทำอะไร”

“ก็ทำอะไรเข้าสักอย่างสิ นี่คืนแต่งงานของเรานะ”

“ไม่ ไม่นะไอ้คิ้ม เราต้องปกป้องพรหมจรรย์ของเราเอาไว้อย่างสุดความสามารถ จะให้ใครมารุกรานไม่ได้เด็ดขาด” คิมหันต์พึมพำคนเดียวสะกดอารมณ์ตัวเองไว้

อาโก๊ะเริ่มสะบัดร้อนสะบัดหนาวเพราะฤทธิ์ยา กระเถิบตัวมาเบียด คิมหันต์จิกขอบเตียงแน่น ชำเลืองมองอาโก๊ะเห็นแก้มนวลเย้ายวน ริมฝีปากอิ่มเอิบ เขาสวดมนต์ควบคุมสติ อาโก๊ะแปลกใจว่าทำอะไร คิมหันต์บอกว่าสวดมนต์อย่าทำให้เขาศีลขาด อาโก๊ะมองอย่างน้อยใจ...

คืนนั้น มังลาดื่มเหล้าด้วยความเสียใจ อากิ๊กมาพูดเตือนสติให้เลิกคิดถึงอาโก๊ะได้แล้ว เพราะคืนนี้ก็ตกเป็นของคิมหันต์แล้ว แต่มังลามั่นใจว่าอาโก๊ะไม่น่าใจเร็วขนาดนั้น อากิ๊กว่าฤทธิ์เหล้ามงคลมันแรงอยู่ ใครจะทนไหว มังลาหน้าเสีย

มือสองคนยังผูกติดกัน คิมหันต์พยายามเขย่าประตูให้เปิดออก อาโก๊ะบอกว่าด้านนอกเขาล็อกไว้ คิมหันต์ร้อนรุ่มจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว หันมาจ้องหน้าอาโก๊ะ

“อาโก๊ะ ฉันขอโทษนะ แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว เป็นของฉันเถอะนะ” คิมหันต์ผลักอาโก๊ะลงนอน อาโก๊ะร้องห้ามอย่าเพิ่ง

ปรากฏเป็นแค่ความฝันของอาโก๊ะ เธอนั่งพิงเตียงหลับ มีผ้าเขี่ยอยู่ที่คอทำให้เธอหัวเราะคิกคัก “ฮิๆ ไม่เอานะ อย่าเล่นแบบนี้สิ หมูหันอ่ะ”

คิมหันต์รำคาญปลุกอาโก๊ะเอ็ดว่า “เป็นอะไรของเธอ เวลาแบบนี้ยังจะนั่งหลับอีกเหรอ”

อาโก๊ะได้สติขยับตัวนั่งดีๆ คิมหันต์บ่น แต่งงานแล้วต้องมาทรมาน ไม่รู้จะแต่งทำไม เนื้อคู่ พรหมลิขิต ไร้สาระ ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอน  อาโก๊ะถามจะทำอะไร  คิมหันต์สะบัดเสียงใส่

“ก็นอนสิถามได้ หรือจะให้นั่งจนเช้า ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ยาปลุกสวาทของเผ่าเธอมันเริ่มจะหมดฤทธิ์แล้ว คืนนี้เธอไม่ได้แอ้มฉันหรอก” คิมหันต์นอนหันหลังให้อาโก๊ะ

“รังเกียจข้ามากนักเหรอ” น้ำเสียงอาโก๊ะทำให้คิมหันต์หวั่นไหว แต่ปากแข็งว่าไร้สาระ อาโก๊ะน้ำตาคลอ “ข้าแค่เชื่อในสิ่งที่ข้านับถือ และเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง ถ้ามันทำให้แกต้องลำบากใจล่ะก็ ข้าขอโทษนะ” อาโก๊ะลงนอนหันหลังให้

คิมหันต์รู้สึกสงสาร หันมาเอื้อมมือจะไปลูบปลอบแต่แล้วยั้งไว้ หันกลับมานอนต่อ

ooooooo

ข่าวการหายตัวไปของคิมหันต์มาเข้าหูสมพร นักข่าวหรรษาบันเทิง เธอจึงไปดักรอถามเสี่ยทรงชัยหน้าบริษัท เลี่ยงไม่ให้ข่าว อ้างว่าจะแถลงข่าวอย่างเป็นทางการทีหลัง

เสี่ยทรงชัยกลัวข่าวนี้จะทำให้หนังเขาล่ม จึงเรียกยุทธการและชาญรบมาประชุม ให้ชาญรบไปแก้บทมาใหม่ เอาพระเอกใหม่มาเล่นแทน ปรับบทให้คิมหันต์ตาย ยุทธการคิดว่าจะเอาใครมาเล่นเป็นพระเอก ชาญรบคิดได้ คือนาวิน

พอติดต่อนาวินมาได้ ก็ทำการถ่ายทำว่าเหยี่ยวสลาตันตายและมีเหยี่ยวถลาลมมาเป็นฮีโร่ตัวใหม่ เข้ามาช่วยนางเอกในเรื่อง นาวินแสดงได้อย่างมืออาชีพ เป็นที่พอใจของผู้กำกับและทีมงาน เพราะเล่นบทบู๊ได้จริงไม่มีสตันต์ แองจี้มาดูการถ่ายทำด้วยตัวเอง ยุทธการแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน แองจี้รู้สึกคุ้นหน้านาวินอย่างมาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน...

ต้องใช้ชีวิตตามแบบชาวบ้านเผ่าเคอ คิมหันต์จำต้องออกไปล่าหมูป่ามาเป็นอาหารกับพวกมังสา  แต่พอประจันหน้า กับหมูป่า เขาก็ยิงมันไม่ลง จึงถูกหมูป่าชนล้มและเหยียบย่ำ

ไปบนตัว ทำให้วันนี้อาหารของทุกคนจึงเป็นแค่ผลไม้กับหน่อไม้เท่านั้น สาวๆชาวบ้านหัวร่อต่อกระซิกกันเมื่อเห็นสภาพคิมหันต์มีแต่รอยเท้าหมูป่า อาโก๊ะออกมารับคิมหันต์ มังลาจึงบอก

“อาโก๊ะ คราวหลังให้หมูหันอยู่ช่วยงานที่หมู่บ้านเถอะ เขาไม่เหมาะกับการล่าสัตว์”

คิมหันต์มองทุกคนที่หัวเราะเยาะเขาด้วยความน้อยใจ เดินงอนออกไป อาโก๊ะจะตามแต่อากิ๊กเตือนว่าให้คิมหันต์ได้อยู่คนเดียวสักพักดีกว่า

คิมหันต์มานั่งปาก้อนหินริมลำธาร อาปู้แทะผลไม้อยู่บนต้นไม้ เห็นจึงลงมาคุยด้วย คิมหันต์บ่นอยากหนีกลับบ้าน อาปู้เตือนว่าป่าที่นี่กว้างใหญ่ ชาวบ้านเองยังหลงทางเลย มีอยู่ไม่กี่คนที่รู้ทางออก คิมหันต์รีบถามว่าใคร อาปู้นิ่ง คิมหันต์จึงถอดกำไลข้อมือให้เป็นของแลกเปลี่ยน

“หนึ่งก็คือท่านลุงเล่าจาง สองพี่อาโก๊ะ สามมังลา สี่พี่อากิ๊ก และห้าท่านลุงหมอผี”

“โธ่เอ๊ย มีแต่โจทย์ทั้งนั้นเลย นึกว่าจะถามทางได้ซะอีก”

อาปู้ถามว่าอยากกลับมากหรือ คิมหันต์ว่าใครจะอยากตายอยู่ที่นี่ อาปู้แบมือขอรางวัลเพิ่ม แล้วบอกว่า อะไรที่พี่สาวเขารู้ มีหรือที่ตัวเขาจะไม่รู้ คิมหันต์ดีใจ อาปู้ให้เขามารอคืนนี้...พออาโก๊ะหลับสนิท คิมหันต์จึงย่องออกมา อาโก๊ะละเมอต่อว่าคิมหันต์ไม่เอาไหน คิมหันต์บ่น

“โห ละเมอด่าแบบนี้จบกันเลยยัยตุ๊กแก เป็นเมียภาษาอะไรวะเนี่ย” คิมหันต์จะออกไปแต่นึกอะไรได้ หันมาค้นอะไรในตัวเธอ เจอปากกาด้ามหนึ่ง...

อาปู้พาคิมหันต์มาที่ลำธาร แล้วเล่าว่า อากิ๊กเคยบอกว่าลำธารนี้ไหลเชื่อมต่อกับแม่น้ำแล้วไหลผ่านเมือง คิมหันต์เห็นจริงด้วย อาปู้ส่งคบไฟให้คิมหันต์ แล้วบอกให้เขาเดินผ่านหน้าถ้ำนี้ไป เขาคงส่งได้แค่นี้ ทางข้างหน้ามันอันตรายให้เขาเดินไปอย่าหยุด รีบผ่านไปเร็วที่สุด

“ทำไม ในถ้ำนี้มีอะไร”

“เสือไฟแม่ย่า เมียของผีฟ้าปู่เจ้า”

“หา ผีมีเมียด้วยเรอะ”

“ปู่เจ้าตายเพราะความรักที่มีต่อแม่ย่า เลยกลายเป็นผีฟ้า แต่แม่ย่าน่ะ ตายเพราะแค้น นางจึงกลายเป็นเสือไฟ”

คิมหันต์คิดว่าพูดเล่น อาปู้เตือนไว้เจอเอง ว่าแล้วก็เดินกลับไปเลย คิมหันต์ร้องเรียกก็ไม่หันกลับมา เขาจึงใช้คบไฟส่องทางที่ดูน่ากลัว ปลอบใจตัวเองว่า เป็นพระเอกหนังบู๊ต้องไม่กลัวผี...คิมหันต์เดินย่องหลบหลังต้นไม้จากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง เพื่อให้ผ่านถ้ำไป พลันมีลมพัดอู้ออกมา คิมหันต์ชะงักหันไปมอง เห็นลูกไฟดวงโตพุ่งออกมา

“ส...เสือไฟมีจริงๆ เหรอเนี่ย อยู่ไม่ได้แล้ว” คิมหันต์ทิ้งคบไฟวิ่งหนีร้องเสียงหลง

อาโก๊ะสะดุ้งตื่นขึ้นมาไม่เห็นคิมหันต์ก็ตกใจ ยกข้อมือขึ้นดูเห็นมีข้อความเป็นภาษาเผ่าเขียนอย่างผิดๆ ถูกๆ ว่า “ขอโทษ มีธุระต้องกลับไปสะสาง ลาก่อน”

อาโก๊ะรีบมาหาอากิ๊ก บอกเรื่องคิมหันต์หนีไปอีก แต่อย่าเพิ่งบอกใครตนจะไปตามหา อาโก๊ะตามมาจนถึงหน้าถ้ำเสือไฟ คุกเข่าคารวะ ขอผ่านทางแต่แล้วก็ได้เห็นคบไฟที่หล่นอยู่ จึงเชื่อว่าคิมหันต์มาทางนี้...คิมหันต์ออกมาสู่ถนนได้เขากระโดดดีใจยกใหญ่ มีรถบรรทุกผ่านมาจึงรีบโบก แต่คนขับเห็นสภาพคิมหันต์ในชุดคนป่า ก็กลัวไม่ยอมจอด คิมหันต์ตัดสินใจขวางรถขออาศัยเข้าเมือง ไม่ทันไร อาโก๊ะตามมาทัน คิมหันต์เห็นรีบบอกให้คนรถออกรถไปเลย คนรถตกใจถามว่าตัวอะไร เสือหรือเปล่า

“เมียผม มันมาแล้ว ออกรถเร็ว”

“นี่คุณ กลัวเมียขนาดนี้เลยนะ”

คิมหันต์ไม่รอช้า เข้าเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งเอง คนรถร้องลั่นแล้วดึงมาขับเอง อาโก๊ะวิ่งตามรถไม่ลดละ คนรถถาม “นี่คุณ ไม่จอดหน่อยเหรอ นั่นเมียคุณนะ คุณจะทิ้งเมียหรือไง”

“ความจริงไม่ใช่เมียผมหรอกพี่ คนบ้าต่างหากพี่ มันจะข่มขืนผม”

“งั้นคุณก็ช่วยพูดกล่อมทีเถอะ ผมว่าขืนปล่อยไว้ยัยนี่ได้วิ่งตามไปถึงในเมืองแน่”

คิมหันต์จึงโผล่หน้าไปบอกว่าอย่าตามมา อาโก๊ะร้องว่า “หมูหันจะไปไหน พาอาโก๊ะไปด้วย เราแต่งงานกันแล้วนะ หมูหันอย่าทิ้งอาโก๊ะไว้แบบนี้”

คิมหันต์จึงรีบบอกว่าเขาไปทำธุระแล้วจะรีบกลับมา อาโก๊ะขอให้สัญญา คิมหันต์จึงสัญญาไป อาโก๊ะหยุดวิ่งทรุดลงกองกับพื้นถนน คิมหันต์มองเธออย่างห่วงๆเหมือนกัน อาโก๊ะร้องบอกว่าตนจะรอเขา คิมหันต์อดสะเทือนใจไม่ได้ เพราะรู้แก่ใจว่าตนโกหก

อากิ๊กทนไม่ได้มาเล่าให้เล่าจางกับมังลาฟังว่าคิมหันต์หนีอีกแล้ว เล่าจางโกรธแต่ต้องห้ามมังลาไม่ให้ไปเอาเรื่อง ควรปล่อยให้อาโก๊ะจัดการเอง อาปู้ได้ยินสลดรู้สึกผิด...อาโก๊ะกลับมา เล่าจางรีบถามว่าเจอคิมหันต์ไหม อาโก๊ะตอบว่าเขาไปแล้ว มังลาสบถ ไอ้สารเลว

“อย่าว่าหมูหันนะมังลา หมูหันสัญญากับข้าแล้วว่าเขาจะรีบกลับ”

“นี่แกยังจะเชื่อมันอีกเหรออาโก๊ะ มันไม่กลับมาหรอก” มังลาเตือนสติ

อาโก๊ะโวยว่าต้องกลับ เพราะคิมหันต์แต่งงานกับตนแล้วต้องไม่ทอดทิ้งกัน เล่าจางเศร้าใจ “อาโก๊ะเอ๊ย ความรักทำให้ลูกของพ่อตาบอดแท้ๆ”

อาโก๊ะร้องไห้อยู่ในห้อง เพราะรู้เต็มอกว่าคิมหันต์หลอก แต่ตนจะหวังจนวินาทีสุดท้าย

ooooooo

คิดแล้วคิดอีกว่าเคยเห็นนาวินที่ไหนมาก่อน แองจี้หยิบหนังสือรุ่นมาค้นจนเจอว่า นาวินเป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ตอนนั้นเขาบอบบางท่าทางติ๋มๆไม่ดูแมนเหมือนตอนนี้ แองจี้จำได้ว่า เขาเคยตามจีบ แต่ตนไม่สนใจแถมพูดจารุนแรงไม่มีเยื่อใย จนเขาจากไป

พอจำได้ วันต่อมา นาวินมารับเช็คค่าตัวและถามถึงคิมหันต์ แองจี้ว่าไปรักษาตัวอยู่ต่างประเทศยังไม่กลับมาเร็วๆนี้หรอก แล้วทักเขาว่าตนจำเขาได้และขอโทษกับเรื่องอดีต

“ขอโทษครับคุณแองจี้ แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว ที่นี่ไม่มีนายนาวินคนเดิม เรียกผมว่าคุณนาวินเถอะครับ” นาวินดึงแว่นดำมาสวมเดินจากไป แองจี้มองตามอย่างนึกเสียดาย

สมพรให้โตโต้คนของตนซึ่งเป็นคนแคระแฝงตัวเข้าไปเป็นแม่บ้านทำความสะอาดบริษัทของเสี่ยทรงชัย โตโต้แอบฟังเสี่ยทรงชัยปรึกษากับยุทธการและชาญรบเรื่องแผนโปรโมตหนัง เสี่ยทรงชัยจะให้นาวินโปรโมตแทนคิมหันต์ และวันที่หนังฉาย จะแถลงข่าวว่านี่เป็นเรื่องแรกของนาวินและเป็นเรื่องสุดท้ายของคิมหันต์ โตโต้รีบรายงานสมพร...

เมื่อคนรถมาส่งคิมหันต์ที่ท่ารถ คิมหันต์จะให้เงินตอบแทนแต่คนรถไม่รับ “แค่นี้เรื่องเล็ก เออว่าแต่เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า ผมว่าหน้าตาคุณ มันคุ้นๆอยู่นะ”
“เอ่อ แบบว่า ผมหน้าโหลน่ะพี่ ผมไปนะ” คิมหันต์รีบหลบหน้าแล้วเดินไปทันที

คนรถมองตามแล้วเผอิญเห็นโปสเตอร์หนังกลางแปลงที่แปะอยู่ มีภาพคิมหันต์แสดงนำพอดี “เฮ้ย คิมหันต์ ประจัญบาน ใช่แล้ว...ไอ้หมอนี่มันดารานี่หว่า แล้วมาหลงป่าแถวนี้ได้ไงวะ”

จอห์นกำลังกรวดน้ำไปให้คิมหันต์หลังจากทำบุญไปให้ มือถือเขาดังขึ้น จอห์นรับสาย

“ฮัลโหล อ๋อพี่คิ้มเหรอพี่ แหม นี่ผมกำลังกรวดน้ำไปให้พอดี เฮ้ย...พี่ยังไม่ตายอีกเหรอ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน โอเคพี่ ใจเย็นๆเดี๋ยวผมจะรีบไป” จอห์นทั้งตกใจและดีใจ รีบออกไป

ท่ารถต่างจังหวัด ที่คิมหันต์นัดให้จอห์นมารับตรงตู้โทรศัพท์ พอเห็นรถจอห์นแล่นฝุ่นตลบมา คิมหันต์เดินออกมารอ จอห์นลงจากรถมองข้ามหัวคิมหันต์ไป แล้วบ่น
“ทางโน้นเป็นตลาด ทางนั้นเป็นท่ารถ นี่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ เอ...ก็แถวนี้นี่หว่าแล้วพี่คิ้มไปรออยู่ที่ไหนวะ”

“ข้าอยู่ทางนี้”

จอห์นยังไม่สนใจปัดไปว่า ไม่มีเศษสตางค์ให้ไปขอทานที่อื่น คิมหันต์ตวาดว่านี่เขาเอง

“ก็บอกว่า...พี่คิ้ม นี่พี่จริงๆเหรอเนี่ย ทำไมถึงได้โทรมแบบนี้ โธ่พี่...ผมนึกว่าพี่ตายไปแล้ว ผมดีใจจริงๆ คิมหันต์ ประจัญบานยังไม่ตาย คิมหันต์ยังไม่ตาย”

“เอาโทรโข่งมั้ยไอ้จอห์น เอ็งจะแหกปากหาพระแสงอะไรวะ เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็รู้หมด”

จอห์นรีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น คิมหันต์ว่าเรื่องมันยาวตอนนี้เขาอยากไปกองถ่าย ถ่ายหนังต่อให้จบก่อน จอห์นถามจะไปทำไมหนังปิดกล้องไปแล้ว คิมหันต์ตกใจ ร้องไห้ กระจองอแงเป็นเด็กๆที่เสี่ยทรงชัยทำกับเขาแบบนี้ เขาแค่หายไปอาทิตย์เดียวเอาคนอื่นมาแทนแล้ว จอห์นปลอบว่า ครึ่งแรกคิมหันต์ยังเป็นตัวนำอยู่ นาวินมาแทนครึ่งหลังเอง แต่คิมหันต์ไม่ยอม จอห์นหนักใจน่าจะปล่อยให้หลงป่าตลอดไป

ooooooo

เห็นอาโก๊ะเศร้าเสียใจ อาปู้ยิ่งรู้สึกผิดที่ช่วยให้คิมหันต์หนีไป อากิ๊กโทษตัวเองที่ปล่อยให้อาโก๊ะเชื่อถือผีฟ้ามากเกินไป อาโก๊ะว่าไม่ใช่ความผิดของอากิ๊กและผีฟ้าหรอก ความผิดมันอยู่ที่ตนเป็นคนเลือกเอง ตนเชื่อว่า ผู้หญิงทุกคนที่มีรักแท้ จะยอมเป็นชาวป่าโง่ๆที่ไม่ประสีประสาแบบตน

เนริสากลับมาบ้านที่กรุงเทพฯ นาวินกับป้าแมวดีใจกันใหญ่ พอเธอรู้ว่าพี่ชายได้แสดงหนังประกบคู่กับคิมหันต์ก็ชะงัก รีบไปค้นของที่เก็บไว้สมัยเป็นนักศึกษามาดู
ครั้งหนึ่ง คิมหันต์มาที่มหาวิทยาลัย นักศึกษารุมล้อมขอลายเซ็น เนริสาวิ่งข้ามถนนร้องเรียกเขาด้วยความดีใจ คิมหันต์เงยหน้าไปมอง พลันมีรถแล่นมาชนเธอ รองเท้าเธอกระเด็นมาตกในมือจอห์นข้างหนึ่ง จากนั้นเนริสาต้องเข้าเฝือกนอนอยู่บ้านตามลำพัง คิมหันต์ส่งจดหมายแสดงความเสียใจมาให้ และสัญญาว่าจะเขียนหาทุกอาทิตย์เพื่อจะได้ไม่ต้องเหงาอยู่บ้านคนเดียว เนริสาเก็บจดหมายทุกฉบับในกล่องเป็นอย่างดี และฝังใจรักคิมหันต์มาตลอด

จอห์นขับรถพาคิมหันต์มาที่บ้านเสี่ยทรงชัย ให้เด็กไปตามแองจี้มาพบที่รถ แองจี้บ่นทำไมจอห์นไม่เข้าบ้าน พอมาถึงเห็นคิมหันต์ก็ร้อง อ๊าย...

“เหมือนมาก เหมือนไม่มีที่ติ เยี่ยมไปเลยจอห์น เธอไปได้ตัวหมอนี่มาจากที่ไหน”

จอห์นจะอธิบาย แองจี้หันไปบอกคิมหันต์ว่าตกลงรับ เขาเป็นสแตนด์อินถ่ายฉากซ่อมแทนคิมหันต์ ให้เริ่มวันพรุ่งนี้เลย คิมหันต์โวย “แองจี้ นี่ผมเองนะ คิมหันต์ ประจัญบานตัวจริง”

แองจี้หาว่าล้อเล่น คิมหันต์จึงเอาแหวนที่เขาห้อยคอติดตัวไว้ออกมาอวด แองจี้ตาโตกรี๊ดลั่นบ้านก่อนจะสลบไป คิมหันต์ตกใจถามจอห์นว่า แองจี้ดีใจหรือเสียใจกันแน่...

ทุกคนเข้ามาคุยกันในบ้าน เสี่ยทรงชัยเซ็งที่คิมหันต์ไม่ตายจริง ทำให้ผิดแผนการโปรโมตหนังของเขา คิมหันต์น้อยใจคงอยากให้เขาตายจริงๆ แองจี้ปลอบ “ป๊าเขาไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกค่ะ แต่คิมหันต์ก็ลองคิดดูสิคะ ถ้าเป็นคุณ คุณจะแก้ปัญหานี้ยังไง”

คิมหันต์มองจอห์นเชิงขอความเห็น จอห์นจึงแนะนำว่า “ผมว่าไม่ยากหรอกครับเสี่ย เราก็เปลี่ยนแผนโปรโมตซะสิครับ เอาเป็นว่า ที่คุณคิมหันต์หายตัวไปก็เพราะไม่พอใจที่เสี่ยดึงคุณนาวินมาร่วมงาน”

“ก็ดีเหมือนกันค่ะป๊า ให้วันที่ฉายรอบสื่อมวลชนเป็นวันแรกที่สองสิงห์จะโคจรมาพบกันไงคะ”

“เออก็ไม่เลวนะ โปรโมตแบบว่ามีอิจฉาริษยากัน เอ็งคงไม่มีปัญหานะไอ้คิ้ม”

คิมหันต์ตอบว่าความจริงมันเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ทุกคนหันขวับมองคิมหันต์ เขาจึงต้องพูดใหม่ว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนอยู่แล้ว ทุกคนโล่งอกค่อยๆ หัวเราะออกมา...คิมหันต์มายืนหน้าเครียดแค้นใจ แองจี้ตามออกมาถามว่าเป็นอะไร

“ผมถามจริงๆเถอะแองจี้ ตอนที่เขาดึงไอ้นาวินมาแทนที่ผม ทำไมคุณถึงไม่ห้าม คุณก็รู้ว่ามันเป็นคู่แข่งของผม”

“แหมคิ้มก็ แองจี้ต้องทำตามหน้าที่นะคะ ถ้าแองจี้ไม่ทำ หนังของป๊าจะถ่ายต่อได้ยังไง ไม่เอานะคิ้ม แองจี้รักคิ้มคนเดียว คิ้มก็รู้ ไม่มีใครแทนที่คิมหันต์ ประจัญบานได้หรอกค่ะ”

“ถูกต้องแองจี้ ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเองว่า ไอ้นาวินน่ะมันเทียบผมไม่ติดหรอก ฮ่าๆๆ”

แองจี้พยักหน้ายิ้มๆ อย่างเอาใจ ทั้งที่นึกเอือมความหลงลำพองของคิมหันต์

ooooooo

เห็นอาโก๊ะเก็บตัวอยู่แต่ในกระท่อม มังลามาตามไปทานข้าว จึงรู้ว่า อาโก๊ะหนีเข้าเมืองไปแล้ว ไม่ทันไร อากิ๊กวิ่งกระหืดกระหอบมาบอกเล่าจางว่า อาปู้น้องชายตนหายตัวไป

อาโก๊ะเดินผ่านถ้ำเสือไฟอย่างระมัดระวัง แต่แล้วมีเสียงสวบสาบตามมา เธอหันไปเล็งหน้าไม้ อาปู้โผล่ออกมาร้องห้ามว่าเขาเอง เขาตามมาเพราะรู้ว่าเธอจะไปตามคิมหันต์ อาโก๊ะให้กลับไปเพราะเขาไม่เกี่ยว แต่อาปู้กลับสารภาพ เขาอยากไถ่โทษชดเชยความผิด อาโก๊ะซาบซึ้งใจ สองคนมาโบกรถจุดเดียวกับที่คิมหันต์โบกเข้าเมือง มังลาตามรอยเท้ามาจนรู้ว่าอาโก๊ะกับอาปู้ไปด้วยกัน เล่าจางไม่ให้มังลาตามอีกต่อไป

“ไม่มีประโยชน์ ต้องปล่อยให้อาโก๊ะได้รับบทเรียนซะบ้าง นางจะได้ตัดใจจากไอ้หมูหันซะที”...อากิ๊กถามแล้วน้องของตนล่ะ เล่าจางว่า “อาปู้เป็นว่าที่นักรบของเผ่าเคอ เขาต้องดูแลตัวเองได้ เชื่อข้าเถอะ”

ทั้งอากิ๊กและมังลามองหน้ากันอย่างห่วงคนของตน...

มีลางบอกเหตุ ทำให้คิมหันต์ฝันว่าอาโก๊ะมานอนอยู่ข้างเขาบนเตียง เขาร้องเสียงหลงออกมา จนจอห์นต้องวิ่งมาปลุก คิมหันต์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง จอห์นเห็นว่าไม่ต้องคิดมาก

“ไม่คิดมากได้ยังไงวะ  ไอ้จอห์น  เมียนะโว้ยเมีย

ถ้าเกิดมีใครรู้ว่าข้าแต่งงานกันคนป่า แถมยังไม่บรรลุนิติภาวะ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน”

“ในคุกไงพี่ ข้อหาพรากผู้เยาว์” จอห์นแหย่ให้คิมหันต์คลายเครียด แล้วบอกว่า เผ่าอะไรนั่นอยู่ไกลถึงกลางป่า จะออกมาโลกภายนอกได้อย่างไร

คิมหันต์ค่อยโล่งใจ จอห์นเอานมมาให้ดื่ม เขาชูแก้วยินดีอย่างลำพองใจ โดยหารู้ไม่ว่าสมพรกำลังฟังรายงานจากโตโต้ว่า คนขับรถที่มาส่งคิมหันต์ที่ท่ารถ เล่ารายละเอียดให้เขาฟังว่า คิมหันต์หลงป่าและมีเมียเป็นคนป่า สมพรสั่งโตโต้สืบให้ได้ว่าเมียคิมหันต์หน้าตาเป็นอย่างไร โตโต้จึงจ่ายเงินให้คนรถพาเขาไปดูที่ที่รับคิมหันต์มา

สวนทางกับรถที่มาส่งอาโก๊ะกับอาปู้ คนขับรถบอกอาโก๊ะว่าต้องนั่งรถบัสต่อไปถึงกรุงเทพฯ อาโก๊ะมาที่ห้องขายตั๋ว คนขายมองเธอแปลกๆแล้วบอก

“ใช่ค่ะ ต้องซื้อตั๋วก่อนขึ้นรถ ผู้ใหญ่ 350 เด็ก 200 ทั้งหมดก็ 550 บาทถ้วน”

“ทำไงดีล่ะ อาปู้ ข้าไม่มีเงิน” อาโก๊ะเดินคอตกมาบอก

อาปู้ไม่รู้จักเงิน อาโก๊ะอธิบายว่า คนเมืองใช้แลกเปลี่ยนสินค้า คล้ายๆพวกทองหรือหยก  อาปู้ถามแล้วจะหาเงินได้ที่ไหน...อาโก๊ะนั่งกอดเข่าคิดวิธีหาเงิน มองไปเห็นชาวม้ง

สองคนถ่ายภาพกับฝรั่งแล้วเก็บเงิน เข้าใจว่าเป็นพวกคนดอยเหมือนกัน จึงคิดวิธีหาเงินกับฝรั่งบ้าง ด้วยการแสดงการยิงหน้าไม้ให้ชม โดยให้อาปู้เป็นเป้า ฝรั่งปรบมือชอบใจ โยนเงินให้มากมาย พวกม้งเป็นม้งปลอมที่มาหลอกหากินกับนักท่องเที่ยวไม่พอใจ ไปตามลูกพี่มาจัดการ

หัวหน้าแก๊งมาเรียกค่าหัวคิวจากอาโก๊ะ เธอไม่เข้าใจ จึงเป็นเรื่องขึ้น หัวหน้าแก๊งชักปืนออกมาจะยิงใส่ อาโก๊ะเตะปืนกระเด็นไปตกในมืออาปู้

“เก่งมากอาปู้ ส่งปืนไฟมาให้ข้า”

อาปู้จะยื่นปืนให้แต่นิ้วไปเกี่ยวไกลั่นปัง ทุกคนหลบกันจ้าละหวั่น ตำรวจสายตรวจผ่านมาเข้าระงับเหตุ เกิดความชุลมุนพักใหญ่

ooooooo

วันนี้เป็นวันฉายหนังรอบสื่อมวลชน จอห์นแต่งตัวเสร็จนั่งรอคิมหันต์อยู่นาน จึงเข้าไปเร่ง คิมหันต์ยังเลือกเสื้อผ้าไม่ลงตัว ให้จอห์นมาช่วยเลือก

“ชุดพี่ผมก็จัดให้แล้วนี่ไง พี่คิ้ม หล่อลึก สุขุม”

“ไม่เอา แก่...เอ็งอย่าลืมนะไอ้จอห์น วันนี้ข้าต้องไปแถลงข่าวคู่กับไอ้นาวิน สินสมุทร ข้าไม่ยอมให้มันละอ่อนกว่าข้าเด็ดขาด มันเด็กได้ ข้าก็แบ๊วได้”

“โธ่พี่ วัยขนาดนี้พี่ยังจะแบ๊วไปไหน แบ๊วไม่ขึ้นหรอก”

“ไม่จริง แองจี้เขายังเคยบอกเลย ว่าข้าดูอ่อนกว่าวัย”

“เขาหมายถึงสมองรึเปล่าพี่”

คิมหันต์โกรธจะไล่จอห์นออก จอห์นรีบขอโทษแล้วเข้ามาช่วยดูชุดที่คิมหันต์เลือกไว้ แต่ละชุดดูไม่เข้าท่า เหมือนนักมายากลบ้าง เหมือนหลุดจากบาร์เกย์บ้าง คิมหันต์อยากได้ออกเกาหลีๆ จอห์นบ่น จะเกาเหลาหรือเย็นตาโฟมากกว่า คิมหันต์โวยว่าเขาอยากแต่งตัวให้ดูเด็กลง จอห์นเอือมระอาจึงจัดให้ตามที่ต้องการ

คิมหันต์เดินมาที่รถ จอห์นต้องกุมขมับเพราะเขาสวมโอเวอร์โคต มีผ้าพันคออีกต่างหาก

“ก็ข้าเขินชุดที่เอ็งเลือกให้นี่หน่า ข้าก็เลยใส่โอเวอร์โคตทับไว้”

จอห์นว่าร้อนตับแตก ให้คิมหันต์ถอดออก ชุดที่ใส่เป็นสไตล์ของเรน แต่คิมหันต์แกล้งร้องเพลงบี้ แปลงเนื้อเป็น “มะเร็งในใจฉันแบบนี้ ฉันเลยมีอาการจะตายใช่ไหม...”

จอห์นเตือนว่าเรนไม่ใช่บี้ คิมหันต์บ่นว่าเขาร้องเพลงเกาหลีไม่เป็นนี่ จอห์นพูดปลอบใจว่าชุดนี้รับรองสาวกรี๊ดแน่...

ขณะเดียวกัน ตำรวจปล่อยตัวอาโก๊ะและอาปู้แถมพามาส่งที่ท่ารถ กำชับอย่าก่อเรื่องอีก ตำรวจเข้าใจว่าอาโก๊ะพาลูกมาตามหาสามีจึงเห็นใจ...ระหว่างที่รถแล่นไป อาปู้ปวดฉี่บอกอาโก๊ะ  เธอไม่รู้จะทำอย่างไรจึงให้กลั้นไว้ก่อน อาปู้ถามว่ากรุงเทพฯอีกไกลไหม อาโก๊ะหันไปถามคนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ข้างๆ เขาตอบว่า อีกชั่วโมงกว่าๆ อาปู้อยากรู้ว่าชั่วโมงมันนานแค่ไหน

“น้องเห็นไอ้ที่แขวนอยู่ข้างหน้ารถมั้ย นั่นเขาเรียกว่า นาฬิกา พอเข็มยาวๆหมุนครบรอบนึงเมื่อไหร่ ก็คือหนึ่งชั่วโมง” ชายคนนั้นตอบด้วยความรำคาญ

อาปู้คิดจะไปหมุนให้เข็มยาวเดินเร็วขึ้น อาโก๊ะรีบห้าม “เฮ้ยไม่ได้ นาฬิกาเขามีไว้บอกเวลา ไม่ได้เร่งเวลา ผีฟ้าสอนไว้ รอหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็ครบรอบแล้ว”

อาปู้อดทนจนแทบไม่ไหว อยากรู้ว่ามีิวิธีอื่นอีกไหม อาโก๊ะหันไปจะถามชายคนเดิมให้ พลันเห็นภาพคิมหันต์ถ่ายคู่กับนาวินบนหน้าหนังสือพิมพ์ก็ตกใจ ร้องเสียงดัง

“เฮ้ย...หมูหัน...” ทุกคนในรถพากันตกใจ...

ooooooo

ตอนที่ 2

ในสถานฟิตเนส นาวิน สินสมุทร เล่นเครื่องออกกำลังกาย ด้วยมาดเท่และหน้าตาที่หล่อเหลา

จึงเป็นที่จับตามองของทุกคนไม่ว่าหนุ่มหรือสาว พอดี เนริสา น้องสาวคนสวยของเขาโทร.เข้ามา นาวินแปลกใจเพราะเนริสาอยู่อเมริกา เวลานี้น่าจะนอนหลับอยู่

“สว่างแล้วจ้าคุณพี่ สาอยู่เมืองไทย ไม่ได้อยู่เมืองนอกซะหน่อย”

“อะไรนะ แล้วงานของแกล่ะ”

“สาลาออกแล้ว คิดถึงบ้าน ก็เลยไม่ต่อสัญญา” เนริสาสะพายเป้เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ท่ารถ

“จับจดอีกตามเคย แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน พี่จะไปรับ”

“ตอนนี้เหรอ อยู่ต่างจังหวัด ว่าจะไปเที่ยวให้หายเบื่อก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน โอเค แค่นี้นะพี่นาวิน คิดถึงนะจุ๊บๆ”

นาวินจะถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนแต่เนริสาวางสายไปก่อน...เนริสาเดินตรงไปถามรถสองแถวว่าแถวนี้มีกองถ่ายหนังมาถ่ายตรงไหนให้ไปส่งตนหน่อย ลุงคนขับย้อนถามว่าที่มีพระเอกคิมหันต์ใช่ไหม เนริสาพยักหน้า ลุงพาไปยังรีสอร์ตที่พัก ระหว่างทางมีฝุ่นตลบ ลุงบอกให้เธอมานั่งหน้า แต่เนริสาขอนั่งสัมผัสธรรมชาติ เธอเพ้อฝันจะได้พบคิมหันต์ เนริสาเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาที่ยอมทิ้งงานเมืองนอกเพื่อมาพบเขาที่เมืองไทย...

ไม่อยากจะเชื่อเรื่องผีฟ้า แม้อาโก๊ะพาคิมหันต์ไปพิสูจน์แล้ว เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี แต่พอเดินเข้าหมู่บ้านมา เล่าจาง ไม่พอใจปรี่เข้าใช้ไม้เท้าชี้หน้า “ไอ้เนรคุณ แกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกสาวข้า ตายซะเถอะ”

อาโก๊ะเข้ามาขวางถามพ่อว่าโกรธอะไร เล่าจางว่ารู้เรื่องจากอากิ๊กว่าคิมหันต์หนีการแต่งงาน อาโก๊ะรีบแก้ตัวให้ว่า คิมหันต์แค่ขอออกไปเดินเล่น คิมหันต์รีบเออออไปด้วย

ขณะนั้น อากิ๊กกับอาปู้น้องชาย ชวนกันออกไปช่วยตามหาคิมหันต์ และได้ไปพบมือถือของคิมหันต์ที่หล่นอยู่ อากิ๊กหยิบมากดมั่วๆดูเห็นภาพวอลเปเปอร์เป็นรูปคิมหันต์ขึ้นมาก็ตกใจ ยิ่งกดดูไปเรื่อยๆก็พบคลิปหนังเหยี่ยวสลาตันของคิมหันต์ เป็นภาพการต่อสู้กับคนนับสิบ ใช้ไพ่บินซัดทุกคนล้มตายอย่างง่ายดาย และภาพการต่อสู้เหนือจริงของเขาในหนัง

อากิ๊กมาบอกมังลาให้ล้มเลิกการประลองเพราะไม่มีทางสู้คิมหันต์ได้ เอาภาพคลิปให้ดู

“ข้าลองกดปุ่มมั่วๆดู เลยเห็นภาพพวกนี้”

“ไม่จริง ข้าไม่อยากเชื่อ ทำไมมันถึงได้เก่งขนาดนี้ ถ้าขืนสู้กับมัน ข้ามีหวังตายแน่” มังลามองภาพเหล่านั้นแล้วชักขยาด

อากิ๊กปลอบไม่ต้องกังวล ตนมีทางช่วย แล้วอากิ๊กก็มาขอร้องคิมหันต์ว่าอย่าฆ่ามังลา

“บ้ารึเปล่าเจ๊ ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอร้อง คนอย่างฉันจะสู้กับมังลาได้ยังไง”

“แกอย่ามาโกหก ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว ที่แท้แกเป็นสุดยอดนักรบ แกฆ่ามาเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น”

“ฮึ่ย...คนหรือมด” คิมหันต์ย้อนถาม

อากิ๊กโชว์มือถือ คิมหันต์เห็นมือถือตนก็ดีใจจะแย่งคืนมา แต่อากิ๊กยกมือหลบ “ไม่ต้องมาปิดบังข้าหรอก ที่แกคือเหยี่ยวสลาตัน แกแกล้งทำเป็นขี้ขลาดก็เพื่อหลอกให้มังลาตกหลุมพราง”

“เออใช่ๆ เธอพูดถูก เอาแบบนี้นะ เธอส่งโทรศัพท์... เอ่อ...ส่งไอ้นั่นมา แล้วฉันรับรองว่าฉันจะไปจากที่นี่”

“จะไปได้ยังไง ก็ท่านลุงให้ยามเฝ้าแกตลอดเวลา”

คิมหันต์ว่าเขามีวิธี...แล้วคิมหันต์ก็เอามือถือปีนขึ้นไป บนต้นไม้ใหญ่ที่ตอนกลางคืน มีหิ่งห้อยนับร้อย โทร.หาจอห์น “ฮัลโหลไอ้จอห์น นี่ข้าเอง ช่วยด้วย”

“อ้อพี่คิ้ม เออ โทร.มาก็ดีแล้วพี่ พรุ่งนี้ว่าจะออกไปตามหาอยู่พอดี...เฮ้ย พี่คิ้ม นั่นพี่จริงๆเหรอ พี่ยังไม่ตาย...”

คิมหันต์รีบบอกว่าเขาถูกจับมาที่หมู่บ้านกลางป่า มีต้นไม้โคตรใหญ่มากๆอยู่ต้นหนึ่งตอนกลางคืนจะมีหิ่งห้อยมาเกาะเต็มไปหมด ให้จอห์นพาคนมาช่วยเขา พอจะเล่ารายละเอียดสัญญาณก็หลุดไป คิมหันต์หงุดหงิดจะปีนให้สูงขึ้นไปอีก พลันเสียงอาโก๊ะดังขึ้นมา

“ไอ้หมูหัน ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น”

คิมหันต์มองลงมาเห็นชาวบ้านและอาโก๊ะยืนอยู่สีหน้าตื่นกลัว เขาแก้ตัวว่าอากาศมันร้อนจึงขึ้นมารับลม อาโก๊ะตะโกนให้ระวังเพราะบนนั้นมีรังงูอยู่ คิมหันต์ตกใจค่อยๆเงยหน้ามองเห็นงูตัวมหึมากำลังอ้าปากพ่นพิษใส่ เขารีบเอามือปิดตาไว้ร้องลั่น

“โอย งูหรือพญานาควะเนี่ย ให้ตายเถอะโรบิ้น” ว่าแล้วก็ร่วงหล่นลงมาหมดสติ

ooooooo

เมื่อจอห์นเอาเรื่องคิมหันต์มาปรึกษาพวกทหาร บนโต๊ะมีแผนที่กางอยู่ ทหารชี้แนวจุดที่คาดว่าคิมหันต์จะอยู่ แต่บริเวณนั้นเป็นป่าลับแล ที่ใครเข้าไปแล้วยากจะกลับออกมาได้ แองจี้ไม่สนใจ จะต้องเข้าไปช่วยคิมหันต์ออกมาให้ได้ พวกทหารจึงบอกว่า ในเมื่อมีเบาะแสว่าคิมหันต์ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ต้องเดินทางไปที่นั่น...

รถสองแถวที่เนริสานั่งมาจอดที่หน้ารีสอร์ต ลุงคนขับลงมาบอกเธอว่าถึงแล้ว ต้องผงะเมื่อเห็นสภาพเธอมอมแมมไปด้วยฝุ่น แว่นตาที่สวมมีกองฝุ่นแปะติดแทบมองไม่เห็น ขณะนั้น พวกจอห์นกำลังขนสัมภาระขึ้นรถ จะเข้าไปตามหาคิมหันต์ แต่ข้าวของแองจี้มากมายจนแทบเต็มรถ ยุทธการเอือมระอา...เนริสาสะพายเป้มอมแมมเดินเข้ามา ทุกคนตะลึง

“โห หลุดมาจากหลุมไหนวะนั่น ฝุ่นฟุ้งมาเชียว” ยุทธการอุทานออกมา

เนริสารีบแนะนำตัวว่าเป็นแฟนคลับของคิมหันต์อยากมาพบเขา จอห์นตัดบท “เสียใจด้วยนะคุณ ตอนนี้พี่คิ้มเอ๊ย คุณคิมหันต์กำลังยุ่ง เอาไว้ค่อยมาใหม่วันหลังละกัน”

“แต่ฉันมาไกล...”

“ไกลแค่ไหนก็กลับไปก่อนเถอะครับ ตอนนี้พวกเรากำลังรีบ”

เนริสาไม่เข้าใจต่อว่าจอห์นไม่มีสิทธิ์มากีดกัน จอห์นประกาศตัวว่า “ก็ผมเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคิมหันต์ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ โดยเฉพาะแฟนคลับสารรูปอย่างคุณ ผมไม่มีทางให้เข้าใกล้พี่คิ้มเด็ดขาด...ไปเหอะพี่ชาญ พี่ยุทธ รีบขนของ จะได้รีบเดินทาง”

ชาญรบกับยุทธการกระซิบถามจะปล่อยน้องเขาไว้แบบนี้หรือ จอห์นหาว่าเธอไม่เต็มบาท เขาเห็นแบบนี้มามากแล้ว พวกบ้าคนหล่อ เนริสายืนโกรธ

“หน็อย...คิดเหรอว่าจะขวางได้” เนริสามองไปเห็นมีรถเอทีวีให้เช่า จึงเข้าไปติดต่อ...

ooooooo

ในบ้าน นาวินเดินกระวนกระวายเป็นห่วงเนริสา ป้าแมวแม่บ้านปลอบว่าไม่ต้องห่วง ขนาดเนริสาอยู่เมืองนอกตัวคนเดียวยังเอาตัวรอดได้ นี่อยู่เมืองไทยไม่น่ากลัวเท่าหรอก แต่นาวินก็ห่วงเพราะน้องสาวเป็นคนเปิ่นๆ

ถนนหนทางที่รถตู้ของเสี่ยทรงชัยแล่นไป เป็นหลุมเป็นบ่อ ฝุ่นตลบ จอห์นขับอย่างระมัดระวัง เพราะเติมต้องเปลี่ยนไปนวดให้เสี่ยทรงชัยซึ่งเมารถ แองจี้ให้ขับเร็วกว่านี้ เติมช่วยแย้งให้ว่าถ้าเร็วกว่านี้มีหวังเครื่องเด้งออกมานอกตัวถังแน่ แองจี้หงุดหงิด ยุทธการมองไปข้างรถเห็นรถเอทีวีของเนริสาตีคู่มา

“เฮ้ย ไอ้จอห์น นั่นยัยซอมบี้ผีลืมหลุมของเอ็งนี่หว่า”

จอห์นตกใจที่เธอตามมา แองจี้ถามว่าใคร พอรู้ว่าเป็นแฟนคลับตามมาหาคิมหันต์ก็ไม่พอใจ กระชากพวงมาลัยรถเบียดรถเนริสาตกขี้เลนข้างทาง จอห์นตกใจดึงพวงมาลัยกลับ

“นี่นาย นายอีกแล้วเหรอ คอยดูนะ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่ นายตายแน่ ไอ้บ้า ไอ้หน้าจืด” เนริสาเข้าใจผิดโวยวายไล่หลังรถตู้อย่างเจ็บแค้น

ดึงรถขึ้นมาได้ก็ขี่ตามหาอยู่พักใหญ่ จนมาเจอน้ำตก เนริสารีบลงไปล้างเนื้อล้างตัว พลันเห็นดอกกล้วยไม้อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอพยายามใช้กล้องซูมเข้าไปถ่ายให้ชัดๆ ขยับหามุมไปมา เกิดเสียหลักพลัดตกน้ำ คว้ากิ่งไม้ไว้ก็เอาไม่อยู่ กิ่งไม้หัก เธอโดนกระแสน้ำพัดไปกับน้ำตกทันที...

บนแคร่ในกระท่อม คิมหันต์ค่อยๆฟื้นขึ้นมา เล่าจางกำลังตรวจเช็กอาการ โชคดีที่กระดูกไม่หักเพราะร่างกายเขาแข็งแกร่ง คิมหันต์ถามถึงงู กัดเขาหรือเปล่า

“มันแค่พ่นพิษใส่เฉยๆก็โชคดีอีกนั่นแหละ ที่แกปิดหน้าไว้ทัน พิษงูก็เลยไม่เข้าลูกตา แต่ว่า...” เล่าจางพูดไม่ออก ว่าหน้าคิมหันต์ดำเพราะพิษงูเป็นแถบ

คิมหันต์เห็นสายตาทุกคนที่มองก็ถามว่าหน้าเขาเป็นอะไร เล่าจางให้คนเอากระจกส่งให้ พอคิมหันต์เห็นหน้าตัวเองก็ร้องลั่น

“เว้ย หน้าตู ทำไมดำแบบนี้ โธ่ หมดกันคิมหันต์สุดหล่อ โธ่...” คิมหันต์เรียกหาครีมบำรุงผิวยกใหญ่ ทำเอาเล่าจางส่ายหน้า นี่หรือจะมาเป็นลูกเขย...

จางอูกระเสือกกระสนขึ้นจากน้ำ หาจางปอไม่เจอก็เข้าใจว่าตายไปแล้ว จึงโกรธจะแก้แค้นให้ เขาดั้นด้นมาจนพบทางเข้าหมู่บ้านเผ่าเคอ จึงแฝงตัวเข้ามาหมายจะฆ่าอาโก๊ะให้จงได้

ขณะที่คิมหันต์กำลังใช้สมุนไพรประคบหน้าตัวเองเพราะห่วงหล่อ มียามเฝ้าแข็งขันเกรงเขาหนี มังลาเข้ามาหา คิมหันต์ตกใจ “เฮ้ย...ใจเย็น ยังไม่ประลองตอนนี้”

“ไม่ต้องห่วงเจ้าคนเมือง ข้ามาเพื่อบอกกับแกอย่างลูกผู้ชาย ข้ารู้ว่าที่แท้เกเป็นคนมีฝีมือแต่อย่าคิดนะว่าข้าจะกลัว คืนนี้ข้าจะสู้เพื่อหัวใจของข้า ข้าต้องฆ่าแกให้ได้” พูดจบมังลาก็กลับไป

อาโก๊ะสวนเข้ามา ถามว่ามังลามาพูดอะไร คิมหันต์ไม่เล่าอะไรขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ยามสองคนเดินตามเขาไปติดๆ ทำให้เขาฉี่ไม่ออก โอดโอยว่าขอเวลาแป๊บนึง ยามยอม หันหลังให้ คิมหันต์ฉวยโอกาสวิ่งหนี หลบไปหลังบ้านที่มีคนตากผ้าไว้ แล้วคว้าเสื้อผ้าผู้หญิงมาใส่พลางตัว มีผ้าพันหน้า ยามวิ่งกวดมาหาไม่เจอ เผอิญเล่าจางกับนักรบกลับจากล่าสัตว์ เห็นท่าทีมีพิรุธจึงร้องทักว่าใกล้ค่ำแล้วจะออกจากหมู่บ้านไปไหน คิมหันต์ดัดเสียงเป็นหญิงตอบว่าลืมของไว้ริมลำธารตอนซักผ้าจะรีบไปเก็บ เล่าจางสงสัยจึงใช้หอกเกี่ยวผ้าคลุมหน้าออก

“ไอ้หมูหัน...นี่แกคิดหนีอีกแล้วใช่มั้ย คราวนี้ข้าไม่ให้อภัย ข้าต้องฆ่าแก” เล่าจางเงื้อไม้เท้าจะหวด คิมหันต์ล้มก้นจ้ำเบ้าร้องอย่าทำเขา เล่าจางสังเวชใจ จึงให้คนหิ้วตัวกลับไป

คิมหันต์นั่งหน้าละห้อยเหมือนรอคิวประหารอยู่หน้ากระท่อม อากิ๊กเข้ามาถามทำไมไม่หนีไปกลับมาทำไม คิมหันต์ตอบว่าหนีแล้วแต่ไม่สำเร็จ อากิ๊กต่อว่าเป็นนักสู้ทำไมไม่ขัดขืน

“สู้...สู้ใคร ชีวิตจริงเคยสู้ใครที่ไหน เฮ้อ...คืองี้นะตัวเอง ฉันเนี่ยไม่ใช่นักสู้ แต่เป็นนักแสดง รู้จักมั้ยนักแสดงน่ะ แสดงหนัง เคยดูรึเปล่า”

“หนังคืออะไร ผิวหนังเหรอ”

คิมหันต์กุมขมับ จะอธิบายอย่างไรดี...เขาเปิดคลิปในมือถือให้ดูใกล้ๆว่า นี่เป็นการแสดงไพ่ที่ใช้ก็เป็นการตัดต่อ ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง อากิ๊กถาม “งั้นก็แปลว่า แกต่อสู้ไม่เป็นงั้นสิ”

“ถ้าเป็นแล้วฉันจะหนีทำไมตั้งสองรอบ”

“ถ้างั้นมังลาต้องฆ่าแกแน่ เสร็จแล้วก็ต้องแต่งงานกับอาโก๊ะ...ไม่ได้ ข้ายอมไม่ได้ แกต้องชนะมังลาให้ได้นะเจ้าคนเมือง เข้าใจมั้ย ชนะเขาแต่อย่าฆ่าเขา”

“โหคุณน้อง หัดมองความจริงบ้างเฮอะ อย่าว่าแต่ชนะเลย แค่เอาชีวิตรอดฉันยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ” คิมหันต์เขย่าบ่าอากิ๊กให้ตั้งใจฟัง

อากิ๊กคิดสักแป๊บแล้วบอกว่าตนมีวิธี อากิ๊กเจอสำรับไพ่ตอนที่ออกไปตามหาเขา ส่งให้คิมหันต์ใช้ขู่มังลาไปจนกว่าจะเหนื่อยและยอมแพ้ไปเอง

ooooooo

คืนนี้มีการประลองที่ลานหมู่บ้าน ชาวบ้านปรบมือเชียร์มังลา พอเล่าจางประกาศชื่อคิมหันต์ ชาวบ้านก็โห่กันระงม อาโก๊ะหน้าเสียก่อนจะฮึดขึ้นมาตะโกนเชียร์คิมหันต์เพียงคนเดียว อากิ๊กได้เป็นพี่เลี้ยงให้คิมหันต์ ท่าทางคิมหันต์คึกคักจนเล่าจางนึกฉงน

มังลาถอดเสื้อคลุมออกควงมีดโชว์ สาวกรี๊ดกันตรึม คิมหันต์ถอดเสื้อคลุมออกบ้าง ผู้คนฮือฮาเพราะในมือเขามีไพ่อยู่สำรับหนึ่ง มังลาเห็นแล้วหน้าถอดสีเพราะเข้าใจว่าเป็นไพ่บินมรณะ คิมหันต์สับไพ่ขู่ให้มังลากลัวไปเรื่อยๆ จนเล่าจางกับอาโก๊ะงงว่าจะทำอะไร เล่าจางตะโกนให้เริ่มการประลองเสียที คิมหันต์ท้าให้มังลาเข้ามา แล้วทำท่าจะพุ่งเข้าใส่

“เฮ้ย อย่าเข้ามา” มังลาร้องลั่น

“อ้าว ไหนคุยนักคุยหนาว่าจะสู้ตายเพื่ออาโก๊ะไง แค่นี้ก็ทำเป็นปอดแหกไปได้ เข้ามาดิ เข้ามาเล้ย” คิมหันต์เงื้อไพ่ทำท่าจะซัดใส่

มังลาหลบวูบถอยกรูดเข้าหาเล่าจาง “ท่านลุง มันใช้อาวุธลับ”

“อาวุธที่ไหน กระดาษแข็งต่างหาก” อาโก๊ะบอกเล่าจาง

“มังลา ถ้ากระดาษแค่นี้เจ้ายังกลัว แล้วต่อไปจะปกป้องลูกสาวข้าได้ยังไง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะท่านลุง กระดาษนี่มันฆ่าคนได้”

เล่าจางส่ายหน้าไม่เชื่อถือ...บนต้นไม้ จออูหลบซ่อนตัวอยู่ พยายามมองหาอาโก๊ะ มังลาแกว่งดาบแบบจดๆจ้องๆ เล่าจางทนไม่ไหวบอกมังลาให้พิสูจน์ด้วยเพลงดาบเสียที มังลาตัดสินใจ ตายเป็นตาย หลับหูหลับตาควงดาบเข้าใส่คิมหันต์

“เหวอ ซวยแล้ว” คิมหันต์หลบดาบของมังลาจ้าละหวั่น

“ไม่ต้องมาหลอกข้าเจ้าคนเมือง แน่จริงซัดไพ่มรณะออกมาเลย ซัดมาเลย ข้ายอมตาย”

“เฮ้ย เดี๋ยวๆซัดไม่เป็น เล่นเป็นแต่ป๊อกเด้ง แกอย่าเพิ่งบ้านะมังลา ไพ่มรณะมันของปลอม ฉันเป็นนักแสดง ไม่ใช่นักฆ่า”

มังลาไม่สนใจตวัดดาบเข้าใส่ จนคิมหันต์เสียหลักล้มลง จังหวะนั้น จออูเห็นอาโก๊ะจึงยิงปืนเข้าใส่ กระสุนโดนดาบมังลาหักกระเด็น ทุกคนตกตะลึงร้องเฮ้ย...มังลาตกใจทิ้งดาบลงคุกเข่าเข้าใจว่าเพลงดาบตนต้านไพ่มรณะของคิมหันต์ไม่ได้

“ข้า ข้ายอมแพ้ ฝีมือของเจ้าเหนือชั้นมากเจ้าคนเมือง ก็ได้ ต่อไปนี้อาโก๊ะเป็นของเจ้า”

คิมหันต์ตกตะลึง อาโก๊ะกับอากิ๊กไชโยดีใจกันใหญ่ เล่าจางงงเป็นไปได้อย่างไร อากิ๊กหยิบดาบที่หักของมังลามาดูแล้วพูดว่า “ปาฏิหาริย์ชัดๆ...”

คิมหันต์ร้องลั่นว่าไม่จริง...จออูเจ็บใจที่ยิงพลาด จึงกระหน่ำยิงเข้าไปใหม่ ชาวบ้านแตกตื่นวิ่งหนี คิมหันต์เห็นกระสุนพุ่งเข้าใส่อาโก๊ะจึงเอาตัวเข้าไปบัง “ระวัง...”

กระสุนซัดเข้าที่อกเขาอย่างจัง คิมหันต์ทรุดฮวบลงหมดสติ มือถือกระเด็นหล่นพื้นแบตกระจาย อาปู้เข้ามาเก็บซากไป อาโก๊ะร้องให้คนช่วยคิมหันต์ เล่าจางเห็นมือปืนอยู่บนต้นไม้ สั่งลูกน้องไปเอาตัวลงมา พอดีงูตัวเขื่องโผล่ออกมาเขี่ยจออู

“อย่าสะกิดสิวะ คนกำลังใช้สมาธิ แน่ะ บอกว่าอย่า ใครสะกิดวะเนี่ย” จออูหันมาเจองูตกใจร่วงจากต้นไม้ปืนกระเด็นไป ไม่มีเวลาให้สลบ จออูต้องเผ่นหนีพวกชาวบ้านที่กรูเข้ามา เขาคว้าปืนกำไว้ในมือวิ่งหนีไป

อาโก๊ะกอดคิมหันต์ร้องไห้อย่าเป็นอะไรนะ เล่าจางให้ช่วยกันแบกคิมหันต์ไปที่กระท่อม จออูหนีไปซ่อนตัวในลำน้ำ ชาวบ้านวิ่งผ่านไปก็โผล่ขึ้นมา จอปาโผล่มาตบบ่า ทำเอาจออูสะดุ้ง พอเห็นเป็นจอปาก็ดีใจที่ยังไม่ตาย สองโจรกอดกันซาบซึ้ง จอปารู้สึกว่ามีใครมาถูไถที่ก้นก็โวย

“จออู เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ย เอ็งมาคิดอกุศล งุงิๆกับข้าแบบนี้ มันไม่แมนนะเพื่อน”

“ข้าอกุศลตรงไหน”

“ก็เอ็งเอาอะไรมาเขี่ยก้นข้าวะ น่าเกลียด”

“เอ็งพูดดีๆนะ ไอ้จอปา ใครไปเขี่ยก้นเอ็ง มือข้าข้างนี้กอดเอ็งอยู่ อีกข้างถือปืน นี่ไง” จออูชูมือขึ้น ปรากฏว่าปืนที่กำมาเป็นงูตัวเบ้อเริ่ม สองคนร้องจ๊าก...งูพ่นพิษใส่หน้าทั้งสองคน

ooooooo

ชาวบ้าน อาโก๊ะ มังลา และอากิ๊กล้อมวงดูเล่าจางรักษาคิมหันต์ เล่าจางตรวจดูเห็นว่าคิมหันต์ถูกยิงตรงกระเป๋าเสื้อพอดี โดยมีกระเป๋าสตางค์อยู่ข้างใน กระเป๋าเป็นรูโบ๋และมีหัวกระสุนคาอยู่ จึงเป็นแผลเจาะบริเวณหน้าอกเขาเท่านั้น เล่าจางทึ่งความดวงดีของคิมหันต์ อาโก๊ะดีใจ มังลาร้อนใจถามถึงผลของการประลอง อากิ๊กเอ็ดมาถามอะไร ก็ยอมแพ้ไปแล้ว

“แต่เจ้าคนเมืองมันหลอกข้า มันทำให้ข้าเข้าใจผิดเรื่องไพ่บิน”

“เรื่องนั้นข้าไม่เถียงหรอกมังลา แต่ข้าขอถามอย่างนึงเถอะ ตอนที่คนร้ายจะยิงอาโก๊ะ เจ้ามัวทำอะไรอยู่” เล่าจางถาม

“เอ่อ...ข้า...ข้าตกใจ ก็เลยหลบกระสุน”

“ใช่ ทุกคนในเผ่าของเราต่างกลัวปืนไฟ เพราะรู้พิษสงของมันเป็นอย่างดี เจ้าคนเมืองนี่ก็เช่นกัน เพียงแต่ว่า...มันไม่ได้หลบเหมือนคนอื่น ข้าไม่โทษแกมังลา เพราะข้าก็กลัวปืนไฟเช่นกัน แต่การประลองในคืนนี้ แกเป็นฝ่ายแพ้” เล่าจางหันไปประกาศ “ชาวเผ่าเคอทุกคนฟังไว้ ข้าเล่าจางหัวหน้าเผ่าขอประกาศในฐานะพ่อของอาโก๊ะ ว่าข้าขอยกนางให้เป็นเมียของไอ้หมูหัน โดยจะจัดพิธีแต่งงานทันทีที่มันฟื้นขึ้นมา”

มังลาร้าวรานใจ คิมหันต์เริ่มรู้สึกตัว อาโก๊ะกุมมือเขาดีใจ บอกคิมหันต์ว่าเราจะได้แต่งงานกันแล้ว คิมหันต์ได้ยินสลบต่อทันที

ระหว่างนั้น ทหารได้รับแจ้งจากทาง บก.มาบอกต่อจอห์นว่า สัญญาณโทรศัพท์ของคิมหันต์ขาดหายไปตั้งแต่เมื่อคืน

ชาญรบหวั่นใจจะเกิดเรื่องไม่ดี แองจี้ไม่เชื่อ ยุทธการหาว่าแช่ง

“โธ่พี่ ผมไม่มีเจตนาแบบนั้นซะหน่อย แต่ว่าไอ้คิ้มมันหายไปไหนตั้งนาน ทำไมมันถึงไม่โทร.กลับมาก่อนที่แบตจะหมด แล้วไอ้จอห์นก็บอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าตอนที่สายขาดไป มันได้ยินเสียงไอ้คิ้มร้องแบบโหยหวนสุดๆ”

“ร้องโหยหวนนี่แบบไหนวะไอ้จอห์น อู้...อ้า...ซี๊ดซ๊าดอะไรแบบนั้นรึเปล่า” ยุทธการถาม

“ไม่ใช่ครับ โหยหวนแบบจะเป็นจะตาย”

แองจี้ใจเสีย บอกพวกทหารว่ารู้ตำแหน่งที่อยู่ของคิมหันต์แล้วให้ตามหา แต่พวกทหารบอกว่ามันกินวงกว้าง ต้องใช้เวลาค้นหานานราวสองอาทิตย์ แองจี้หน้าซีด จอห์นถึงกับอึ้ง...

ขณะที่อาปู้พยายามจะใส่แบตกลับเข้ามือถือ อาโก๊ะถือเสื้อแจ๊กเกตของคิมหันต์ผ่านมา อาปู้รีบซ่อนมือถือหันมาถามว่าจะไปไหน อาโก๊ะตอบว่าจะเอาเสื้อไปฝังในป่า

“ทำไมต้องไปฝังถึงในป่าด้วยล่ะ ฝังแถวนี้ก็ได้”

“แกไม่รู้อะไรอาปู้ ตามธรรมเนียมของเผ่าเคอ เราถือว่าเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดเป็นของอัปมงคล ดังนั้น ต้องนำไปทิ้งให้ไกลที่สุด”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว งั้นพี่ไปเฝ้าไอ้หมูหันเถอะ เรื่องนี้ข้าจัดการเอง” อาปู้คว้าเสื้อวิ่งไป

เดินมาถึงลำธาร อาปู้มองไปในน้ำแล้วคิดเองว่า ตามธรรมเนียมต้องเอาไปทิ้งให้ไกล ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องไปฝัง จึงโยนลงน้ำให้มันไหลไปไกลๆไม่เหนื่อยด้วย พลันอาปู้เห็นร่างของเนริสานอนหมดสติอยู่ริมฝั่ง อาปู้เข้ามาจับร่างเธอพลิกหน้ามา

“โอปู่เจ้าผีพราย สวยอะไรขนาดนี้ สงสัยคงจะจมน้ำมาแหงๆไม่ได้การแล้วปู่เจ้าเคยสอนไว้ ถ้าเจอคนจมน้ำให้ผายปอด...ขอโทษนะพี่คนสวย อาปู้ขอล่วงเกินนะ”

อาปู้พ่นลมใส่มือเทสต์ลมหายใจก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้หน้าเนริสา ทันใด เธอรู้สึกตัวขึ้นมาเห็นหน้าอาปู้ก็ตกใจผลักออก อาปู้หน้าเจื่อนรีบปลอบไม่ให้กลัว เนริสาบอกว่าตนหลงทางมาขอให้ช่วยพากลับไปส่ง...อาปู้จึงพาเธอกลับมาที่ที่เธอจอดรถเอทีวีไว้ เนริสาดีใจให้เงินเป็นค่าตอบแทน อาปู้ไม่รับ เธอไม่สบายใจจะตอบแทนอย่างไร อาปู้จึงขอให้ช่วยซ่อมและสอนการใช้มือถือที่เขาเก็บมาได้แทน เนริสาประกอบแบตกลับเข้าไปแล้วเปิดเครื่อง สอนการใช้เครื่องให้อาปู้ตั้งใจเรียนรู้จนเธอรู้สึกเอ็นดูจึงหอมแก้ม อาปู้ร้องลั่นว่าเสียผี แต่ในใจปลื้มสุดๆ

ระหว่างที่อยู่ในป่า เสี่ยทรงชัยเกิดปวดท้องอยากปลดทุกข์ เติมแบกพลั่วกับทิชชูนำทางมาหาที่เหมาะๆให้ขุดหลุม ตอนยืนรอเห็นเสื้อของคิมหันต์ลอยน้ำมา เติมรีบเรียกให้เสี่ยทรงชัยออกมา ทำให้เสี่ยต้องชะงักไม่ทันได้ปลดทุกข์...เติมเอาเสื้อกลับมาให้จอห์นดู จอห์นจำได้แม่น เพราะเขาจะทำตำหนิเสื้อทุกตัวของคิมหันต์ก่อนจะส่งซักแห้ง ชาญรบเห็นบางอย่าง

“เดี๋ยวก่อนทุกคน ถ้าเสื้อตัวนี้เป็นของไอ้คิ้มจริงๆแล้วไอ้รูที่อยู่บนเสื้อเนี่ย มันรูอะไร”

“รูกระสุนครับ” ทหารตอบ ทำเอายุทธการตกใจ

“หา อย่าล้อเล่นนะคุณทหาร ถ้าไอ้คิ้มมันถูกกระสุนตรงหน้าอกแบบนี้ ก็แสดงว่า...”

“ทะลุหัวใจครับ ท่าทางคงรอดยาก เสียใจด้วยนะครับทุกคน ผมว่าเราควรยุติการค้นหาได้แล้ว” ทหารตอบ

แองจี้ไม่เชื่อร้องไห้โฮ เรียกหาคิมหันต์อยู่ที่ไหน จอห์นเองก็ตกใจ

ooooooo

เสียงเหมือนแตรดังหนวกหู ทำให้คิมหันต์ตื่นขึ้นมา เห็นคนแก่แต่งตัวประหลาดเขย่ากระดิ่งเสียงดัง กระโดดข้ามตัวเขาไปมาอยู่ เขาบ่น มาเล่นตั้งแตรอะไรอยู่แถวนี้ อาโก๊ะกดตัวคิมหันต์ไม่ให้ลุกขึ้น “อยู่เฉยๆเราเชิญหมอผีจากเผ่าอื่น มาเรียกขวัญให้แก”

คิมหันต์บ่นพึมพำนึกว่าคนบ้า อาโก๊ะถามพูดว่าอะไร เขาจึงตะเบ็งเสียง “ช่วยบอกให้หมอผีหยุดก่อนได้มั้ย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ บอกหมอว่าถ้าไม่หยุด ฉันจะหยุดหมอเอง”

อาโก๊ะเกรงจะมีเรื่องจึงสะกิดบอกหมอผีว่าคนไข้ฟื้นแล้ว หมอผีพึมพำอีกสักพักก่อนจะเดินกลับไป คิมหันต์ถามว่าเขาสลบไปนานแค่ไหน อาโก๊ะตอบว่าค่อนวัน คิมหันต์นึกได้ถามถึงการประลอง อาโก๊ะยิ้ม “แกเป็นฝ่ายชนะ ก็ข้าบอกแล้วไงว่าเราเป็นเนื้อคู่กัน”

“ชนะ...ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...”

“พ่อสั่งว่า ถ้าแกฟื้นเมื่อไหร่ ให้เสียผีได้เลย งานแต่งพร้อม อาโก๊ะพร้อม”

คิมหันต์อึ้งพึมพำ แต่กูไม่พร้อม...ที่ลานผีฟ้าปู่เจ้า

อากิ๊กช่วยถือของให้เล่าจางเซ่นไหว้คารวะต้นไม้ใหญ่ของผีฟ้าขอจงคุ้มครองอาโก๊ะกับคิมหันต์ ซึ่งกำลังจะแต่งงานกัน ให้อยู่กันยั่งยืนนาน อากิ๊กถามขัดขึ้น

“ท่านลุงแน่ใจเหรอว่าจะให้อาโก๊ะแต่งงานกับหมูหัน”

เล่าจางแปลกใจทำไมถามแบบนั้น อากิ๊กพูดไม่ออก เล่าจางพอเข้าใจจึงอธิบายว่า

“ผีฟ้าเชื่อว่าหมูหันคือเนื้อคู่ของอาโก๊ะ จึงให้นิมิตแก่นาง ซ้ำยังช่วยให้ชนะการประลอง ถึงขั้นนี้แล้วแกยังไม่เห็นด้วยอีกเหรอ”

“แต่หมูหันไม่ได้รักอาโก๊ะ ไม่ว่าผีฟ้าจะช่วยยังไง นั่นคือสิ่งเดียวที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้”

“หรือแกจะให้อาโก๊ะแต่งงานกับมังลา”

“อ๊าย...ไม่ได้นะท่านลุง ข้าขอค้าน”

“แกจะหวงมังลาไปทำไม ในเมื่อมังลาไม่ได้รักแก และนั่นก็คือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” คำพูดของเล่าจางทำเอาอากิ๊กอึ้ง เล่าจางสรุป “ที่สุดแล้ว ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับโชคชะตา อย่าว่าอย่างงั้นเลยอากิ๊ก ถึงไงไอ้หมูหันมันก็เคยล่วงเกินอาโก๊ะเอาไว้ ดังนั้น มันต้องรับผิดชอบตามประเพณี...”

เห็นไม่มีคน คิมหันต์ถือโอกาสจะหนี อาโก๊ะถือโถยาเข้ามาเห็น ถามจนป่านนี้ยังคิดหนีอีกหรือ คิมหันต์ไม่พอใจ “ก็ใช่สิ ถึงตายฉันก็ไม่ยอมแต่งกับเธอหรอก ยัย...ยัยหน้าตุ๊กแก”

“พูดผิด พูดใหม่ จะแต่งหรือไม่แต่ง”

“ไม่...” คิมหันต์เด็ดเดี่ยว อาโก๊ะโกรธร้องเรียกอาหนู... คิมหันต์เกทับ “เอาเลย จะเรียกช้างเรียกเสือมาฆ่าฉันก็เชิญตามสบาย ดีซะอีก ตายไปจะได้ไม่ต้องแต่งกับเธอ ยัยหน้าตุ๊กแก”

“นี่แก แกด่าข้าเหรอ”

“ก็หรือว่าไม่จริงล่ะ คนเขาบอกว่าไม่รัก ก็บังคับเขาอยู่ได้ ผีป่าผีฟ้ามีที่ไหน ฉันไม่เชื่อ”

อาโก๊ะโกรธมากชักมีดออกมาชี้หน้า คิมหันต์เสียงอ่อยลง “หยึย อย่าเล่นบ้าๆนะอาโก๊ะเล่นแบบนี้มันถึงตายเชียวนะ”

“ก็ไหนบอกว่า ไม่กลัวตายไงล่ะ หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว”

คิมหันต์สวนว่าไม่เปลี่ยน อาโก๊ะถามอีกครั้ง คิมหันต์ยืนยัน “ไม่แต่ง จะฆ่าจะแกงก็เชิญ แต่ฉันจะบอกให้นะ ฉันเป็นนักแสดงมีชื่อเสียง คนอย่างฉันไม่มีทางแต่งกับผู้หญิงชาวป่าหน้าตาจืดๆอย่างเธอหรอก” คิมหันต์ยืนนิ่งรอให้อาโก๊ะแทง

อาโก๊ะ โกรธมากกำมีดแน่นแล้วปาทิ้งลงพื้น เดินผ่านเขาไปอย่างสะเทือนใจ คิมหันต์โล่งอกรีบเผ่นหนี แต่ก็อดเหลียวมองว่าอาโก๊ะตามมาหรือเปล่า แล้วรู้สึกใจหายที่เธอไม่ตาม...เขาเดินหลงในป่า “เฮ้อ ไม่น่าคิดสั้นเลย นี่ทางออกจากป่า มันอยู่ทางไหนกันแน่วะ”

“ไม่เคยมีคนเมืองคนไหนรอดออกไปจากป่านี้” มังลาปรากฏตัวขึ้น

คิมหันต์ตกใจ “นี่นายตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“อาโก๊ะเป็นห่วงแกมาก ข้าเลยอาสามาตามแกกลับ ถ้าแกไม่อยากกลับ ก็ตามใจ”

“อ้าวเฮ้ย เดี๋ยวก่อน รอด้วย” คิมหันต์เดินตามมังลาต้อยๆ

“จำไว้นะเจ้าคนเมือง อาโก๊ะไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว แต่เพราะนิมิตจากผีฟ้าปู่เจ้าทำให้นางเชื่อว่าแกเป็นเนื้อคู่ของนาง ดังนั้น ถ้าแกทำให้นางผิดหวังล่ะก็ ข้าจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด”

“นี่ แต่ฉันมีข้อแนะนำที่ดีกว่านะ คิดดูสิ ถ้านายพาฉันไปส่งในเมืองล่ะก็ นายจะได้แต่งงานกับอาโก๊ะแทนฉันไง”

“สายไปแล้ว คืนนี้แกจะต้องแต่งงานกับอาโก๊ะ พิธีแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในคืนนี้”

“อะไรนะ...” คิมหันต์ตกใจมือไม้สั่น...

ooooooo

ตอนที่ 1

หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กชายคิมหันต์ยืนมองพ่อกับแม่ที่ยื่นแหวนให้เขาวงหนึ่งบอกเขาว่า นี่เป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อเหลืออยู่ เก็บไว้ให้ดีแล้วทำทีเป็นชวนเล่นซ่อนหา ให้เขาปิดตานับหนึ่งถึงสิบแล้วค่อยหาพ่อกับแม่ สุดท้ายเขาก็รู้ว่า เขาถูกนำมาปล่อยไว้ ที่นี่...อดีตสิบกว่าปีก่อน สอนให้เขารู้ว่า รักแท้ไม่เคยมีในโลก เขาจึงกลายเป็นคนที่ทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง

โตขึ้นมา คิมหันต์เป็นดาราสุดฮอต แต่ด้วยนิสัยเอาแต่ใจ ทำให้เพื่อนร่วมงานเบื่อหน่ายแอบนินทา ประจวบกับมีดาราใหม่เข้ามาเทียบเคียง ทั้งความหล่อและความสามารถ ทำให้หนังสือบันเทิงต่างหันไปเขียนเชียร์ ยังดีที่มียุทธการเป็นผู้กำกับคู่บุญ ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและพี่ชายที่รักเขามากคอยแก้ตัวและช่วยเหลือ และมีชาญรบผู้ช่วยผู้กำกับเป็นเพื่อนซี้

ขณะถ่ายฉาก คิมหันต์เป็นเหยี่ยวสลาตันเข้าไปช่วยหญิงสาวจากกลุ่มคนร้าย หญิงสาวประทับใจวิ่งเข้ามาจะขอบคุณ คิมหันต์รวบตัวเธอมาจูบอย่างดูดดื่ม ยุทธการสั่งคัตเสียง

ดังลั่น คิมหันต์ปล่อยหญิงสาวร่วงลงไปกองกับพื้น

“คัตทำไมอ่ะพี่ คนกำลังเข้าถึงบทบาท”

“เข้าถึงป้าเอ็งสิไอ้หื่น หนังไทยนะโว้ย ไม่ใช่หนังเอวี” ยุทธการโวย

“ตามบทเค้าให้กอดเฉยๆเอ็งไปจูบน้องเค้าทำไมวะไอ้คิ้ม” ชาญรบดึงโทรโข่งมาโวยบ้าง

“อ้าว พระเอกก็ต้องจูบนางเอกสิวะไอ้ชาญ นี่มันฉากอวสานนะ”

“แต่ตามท้องเรื่อง ซินดี้เป็นน้องสาวเอ็ง ไม่ใช่นางเอก แล้วนี่เพิ่งเริ่มเรื่อง ยังไม่เข้ากลางเรื่องเลยโว้ย” ชาญรบโมโห

คิมหันต์หน้าเจื่อน หันไปขอโทษซินดี้ซึ่งยืนร้องไห้โฮ ที่เขาอ่านบทไม่ละเอียด ยุทธการดักคอว่าอ่านผิดหรือไม่ได้อ่าน คิมหันต์รีบแย้ง “อ่าน มนต์รักเพชฌฆาต ซีเคว้นซ์สาม ฉากห้า”

“มนต์แค้นพญายมโว้ย ซีเคว้นซ์หนึ่ง ฉากสี่” ยุทธการดึงโทรโข่งมาตะเบ็งใส่หน้า

ชาญรบแย่งกลับมากรอกเสียงด่า “เพชฌฆาตปิดกล้องไปสองเดือนแล้ว ไอ้บ้า...”

คิมหันต์ทำหน้าเหวอ หันมองทีมงาน ทุกคนเมินหน้าหนีอย่างเอือมระอา...

วันรุ่งขึ้น ระหว่างที่คิมหันต์ยังนอนอยู่ที่คอนโดฯ จอห์น ซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวงัวเงียมาเปิดประตูห้องเพราะมีคนมากดกริ่ง แองจี้ สาวสวยลูกเสี่ยทรงชัย ผู้อำนวยการสร้างแทรกตัวเข้ามาถามหาคิมหันต์ จอห์นตอบว่ายังไม่ตื่น เธอรีบบอกว่า จะไปปลุกเอง จอห์นมองตามเอือมๆ

คิมหันต์นอนหลับถ่างแข้งถ่างขาหมดมาดพระเอกอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของแองจี้หน้าห้อง “คิ้มขาหลับอยู่รึเปล่า แองจี้เข้าไปนะ”

คิมหันต์รีบเปลี่ยนท่านอนเป็นท่าเก๊กหล่อสุดๆ แองจี้เปิดประตูเข้ามา ปรี่เข้ากระแซะ

“แหมคนอะไรก็ไม่รู้ ขนาดหลับยังเท่เลย สุดหล่อของแองจี้ ขอชื่นใจหน่อยเถอะ แต่เอ๊ะ...นอนอยู่แบบนี้ อย่ากวนดีกว่า” แองจี้ทำท่าจะเดินหนี

คิมหันห์คว้าตัวมากอด “มานี่ จะหนีไปไหน”

“ว้ายคิ้ม อย่าทำแบบนี้นะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“โอ๊ย ไอ้จอห์นน่ะเหรอ ปล่อยมันไปเหอะ มันเป็นพวกตายด้าน ผมคิดถึงคุณจะแย่แล้วรู้มั้ย แองจี้ขอจุ๊บหน่อยนะ จุ๊บๆ”

“เดี๋ยวค่ะ ที่แองจี้มาวันนี้ แองจี้มีข่าวสำคัญจะมาบอกนะคะ” แองจี้ส่งหนังสือพิมพ์ให้ดู

คิมหันต์อาบน้ำแต่งตัวมานั่งทานอาหารที่โต๊ะ จอห์นอ่านข่าวในหนังสือพิมพ์ที่แองจี้เอามาให้ฟัง “เลว เรื่องมาก ไม่มีระเบียบวินัย เล่นหนังแข็งเป็นสากกระเบือ จวนตกกระป๋องแล้วยังไม่สำนึก ถือได้ว่าเป็นพระเอกสุดห่วยอันดับหนึ่งโดยแท้”

“เฮ้ย นี่มันกล้าเขียนด่าขนาดนี้เลยเหรอวะ ฝีมือใคร เอ็งหาชื่อซิไอ้จอห์น”

“นามปากกาซ้อเก้า...คุณสมพร คอลัมนิสต์ชื่อดัง ตอนนี้เขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของหรรษาบันเทิง มีอิทธิพลสุดๆ เลยนะพี่คิ้ม” จอห์นหยุดมองคิมหันต์ที่หงุดหงิดไม่พอใจแล้วอ่านต่อ “ยังมีอีกนะพี่...ในขณะเดียวกัน วงการบันเทิงไทยก็ยังพอมีความหวังให้ชื่นใจอยู่บ้าง เมื่อได้ว่าที่พระเอกแอ็กชั่นคนใหม่ นาวิน สินสมุทร มาประดับวงการ ซึ่งทายได้เลยว่าในอีกไม่ช้าจะต้องเบียดคิมหันต์ให้ตกกระป๋องแน่นอน...ฟันคอ...”

“ใครวะนาวิน” คิมหันต์งง

“เขาเป็นหนุ่มนักเรียนนอก เคยเล่นเป็นตัวประกอบให้หนังฮอลลีวูดเรื่องนึง แต่บทเด่นมาก ผู้สร้างหนังในเมืองไทยก็เลยปิ๊งกันใหญ่” แองจี้อธิบายไปทาเนยบนขนมปังไป

คิมหันต์เบ้หน้า แค่ตัวประกอบจะสักเท่าไหร่ แต่ แองจี้เล่าว่า นาวินเล่นบทบู๊ได้เท่มาก ว่าแล้วก็เปิดคลิปในมือถือให้ดู จอห์นเห็นแล้วชื่นชม

“โห...สุดยอดไปเลยพี่คิ้ม โนสลิง โนสตั๊นต์ เล่นจริงเจ็บจริง ร้ายกาจมาก”

แองจี้เองก็ปลื้มชมไม่ขาดปากว่ามีพรสวรรค์ คิมหันต์เริ่มรู้สึกตัวเองด้อยค่าขึ้นมา...

ooooooo

ในป่าละแวกชายแดน มีชนเผ่าเคออาศัยอยู่ อาโก๊ะ สาวชาวป่าลูกหัวหน้าเผ่าเป็นจ่าฝูงตามรอยหมูป่าตัวเขื่อง พร้อมมังลา อากิ๊ก และหนุ่มสาวนักล่าจากเผ่าอีกหลายคน อาโก๊ะยิงหมูป่าด้วยหน้าไม้ล้มกลิ้งไป ทุกคนเข้าไปคุกเข่าข้างๆหมูป่า อาโก๊ะแตะฝ่ามือที่ตัวหมูป่า

“เราชาวเผ่าเคอ ใช้ชีวิตร่วมกับท่านในป่าแห่งนี้ เรากินซากของท่านเพื่อยังชีพ มิใช่เพื่อความสำราญ เมื่อเราตายไป ซากของเราจะกลายเป็นพืชพันธุ์ต่างๆให้ท่านยังชีพเช่นกัน ขอท่านจงอย่าได้ผูกพยาบาทเราในชาตินี้ และชาติต่อๆไป” อาโก๊ะว่าคาถาเสร็จก็ควงมีด จ้วงแทงท้องหมูป่าเพียงครั้งเดียว เพื่อไม่ให้มันต้องทรมาน...

หมูป่าถูกนำมาปรุงอาหารกลางลาน เพื่อแจกจ่ายทุกคนในเผ่า เล่าจางประกาศ “ตามกฎของเผ่าเคอ ผู้ที่ล่าสัตว์ตัวแรกได้ในฤดูฝน คือผู้นำความอุดมสมบูรณ์มาสู่เผ่าเคอของเรา ดังนั้น เขาจึงมีสิทธิ์ที่จะร้องขอสิ่งตอบแทนจากข้าเล่าจางผู้เป็นหัวหน้าเผ่า อาโก๊ะ...แกต้องการอะไร”

อาโก๊ะก้าวออกมา “สิ่งที่ข้าต้องการก็คือ...ขอเลื่อนกำหนดการเลือกคู่ออกไปอีกสองปี”

เล่าจางตวาดว่าไม่ได้ อาโก๊ะต่อรองเหลือหนึ่งปี เล่าจางก็ไม่ให้ มังลาซึ่งถูกกำหนดเป็นคู่ของเธอ นั่งยิ้มปลื้ม เล่าจางพูดในฐานะพ่อว่าไม่ให้อาโก๊ะค้านการแต่งงาน อาโก๊ะโวยตกลงจะเป็นพ่อหรือจะเป็นหัวหน้าเผ่ากันแน่ เล่าจางตอบกวนๆว่าแล้วแต่อารมณ์

อาโก๊ะหงุดหงิดเดินกลับมาที่เรือน บ่นว่าไม่อยากแต่งงาน มังลาตามมาได้ยิน บอกเธอว่าเขารักเธอ อาโก๊ะสะดุ้งหันมาอึ้งๆ “มังลา แกเป็นคนดีนะ แต่ข้ารักแกเหมือนพี่ชาย”

“ข้ารู้ว่าเราเติบโตมาด้วยกัน แต่ข้า...ไม่ว่าจะยังไง ข้าต้องแต่งงานกับแกให้ได้” มังลาดึงแขนอาโก๊ะไว้ให้ฟังเขาพูด ห่างออกมา อากิ๊กแอบดูด้วยความร้าวรานใจ

ooooooo

ในขณะที่เสี่ยทรงชัยหงุดหงิดกับข่าวคิมหันต์ที่ออกมา แองจี้พยายามแก้ตัวแทน เสี่ยทรงชัยบอกลูกสาวว่า หมดยุคของคิมหันต์แล้ว คนอื่นกำลังจะขึ้นมาแทนที่...จอห์นขับรถพาคิมหันต์มาที่หน้าสำนักงานหรรษาบันเทิง แล้วชี้รถคันที่แล่นเข้ามาจอด

“คันนี้แหละพี่ รถไอ้สมพร”

คิมหันต์ลงจากรถเดินไปหา จอห์นตามเตือนให้ใจเย็นๆ พอสมพรหันมา ทั้งสองตะลึงเล็กน้อยเพราะเป็นผู้หญิง สมพรเห็นคิมหันต์ก็ทักทายว่าสบายดีหรือ คิมหันต์ทำหน้างงไม่รู้จัก

“จำฉันไม่ได้เหรอ ฉันสมพรที่เคยเป็นแฟนคลับของคุณไง”

คิมหันต์คิดย้อนไปในอดีต มีสาวเฉิ่มคนหนึ่ง ใส่แว่นสวมเหล็กดัดฟัน ยื่นกล่องขนมที่ทำเองมาให้ เขากำลังง่วงจึงหงุดหงิด ต่อว่าไปอย่างไม่ถนอมน้ำใจ แถมปาทิ้งต่อหน้าต่อตาสร้างความเจ็บแค้นให้กับสมพร...

“สมพร คือว่า...เมื่อสามปีก่อน ตอนนั้น...”

“ไม่เป็นไรคุณคิมหันต์ ฉันเข้าใจ เมื่อสามปีก่อนคุณดังมาก ต้องถ่ายหนังตีสี่ตีห้าทุกคืน พอเห็นอะไรขวางหูขวางตาก็เลยโมโห...แต่ฉันไม่เคยลืมสิ่งที่คุณทำกับฉัน คุณทำเหมือนฉันเป็นแมลงสาบที่มาคอยป้วนเปี้ยนไต่ขาของคุณ คุณคิดแบบนั้นใช่มั้ย”


คิมหันต์ปฏิเสธเสียงหลง สมพรหัวเราะฮึๆ “ไม่ต้องมาแก้ตัว จำไว้ ตอนนี้ฉันเป็นนักข่าวชื่อดัง ฉันนี่แหละจะจองล้างจองผลาญคุณ ทำลายชื่อเสียงของคุณให้ได้”

“นี่คุณ คุณทำแบบนี้ผมมีสิทธิ์แจ้งความได้นะ” จอห์นขู่

“เหรอ...ข้อหาอะไรมิทราบ ในเมื่อทุกข่าวที่ฉันเขียนเป็นความจริง...” สมพรหันมาพูดกับคิมหันต์ว่า ถ้าเขาเป็น ดารามีคุณภาพ แล้วตนจะเขียนข่าวเขาได้อย่างไร คิมหันต์ยืนอึ้ง...

ด้วยความเจ็บใจ พอวันนี้มีออกกองต่างจังหวัด เป็นฉากบู๊ คิมหันต์บอกยุทธการกับชาญรบว่า เขาไม่ต้องการสตั๊นต์ไม่เอาสลิง เขาจะไม่ห่วงหล่อ จะเล่นจริงเจ็บจริงเพื่อให้คนดูรู้ว่าเขาเป็นดาราคุณภาพ ยุทธการกับชาญรบตะลึง

“ไอ้คิ้ม วันนี้ออกกองถึงในป่าเชียวนะเอ็ง แถมเป็นป่าแถวชายแดนอีกต่างหาก เอ็งจะมาเปลี่ยนใจทีหลังไม่ได้นา” ยุทธการเตือน

ชาญรบย้ำว่า เป็นฉากบู๊วินาศสันตะโร จะมาโทร.เรียกทีหลังไม่ได้ มีแต่เถาวัลย์ให้โหน จอห์นสะกิดห้าม แต่คิมหันต์รับรองแข็งขันว่าเขาทำได้...

เอาเข้าจริง คิมหันต์ก็เล่นไม่ได้ จนเวลาล่วงเลยกำหนดไป ทีมงานพลอยไม่ได้กินข้าว ยุทธการหงุดหงิดสั่งพักกอง คิมหันต์ได้ยินทีมงานนินทาเขาว่า “ไอ้ขี้เก๊กเอ๊ย เล่นหนังมาห้าปี มันเคยได้รางวัลกะเค้าที่ไหน เฮอะ...พระเอกแอ็กชั่นอันดับหนึ่ง สากกระเบือชัดๆ”

คิมหันต์โกรธเดินหลบมานั่งระบายอารมณ์ กลับมาได้ยินสาวๆอ่านข่าวของนาวินอย่างชื่นชม แถมเอารูปถ่ายออกมาอวดกัน และทิ้งรูปคิมหันต์อย่างไม่ไยดี จอห์นถือกล่องข้าวมาให้ คิมหันต์กินไม่ลงขอตัวไปเดินเล่น จอห์นเตือนอย่าไปไกลเพราะใกล้ชายแดน...เดินมาหน่อยได้ยินยุทธการคุยโทรศัพท์แก้ตัวกับนายทุนว่างานยังไม่เสร็จ ขอเปิดรีสอร์ตพักถ่ายต่อวันพรุ่งนี้สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยดี ยุทธการเดินหาสัญญาณ

ลมพัดกระโชกมา พัดรูปคิมหันต์ปลิวไปในสายลม ไปติดบนต้นไม้ แถวลานผีฟ้าปู่เจ้า คิมหันต์เดินมาหลบมุม บ่นพึมพำ “ชิ ไอ้โน่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ชอบ ช่างหัวปะไรสิวะ ไม่สนใจอยู่แล้ว ถ้าไม่มาง้อล่ะก็ ไม่กลับไปถ่ายต่อจริงๆด้วย จะรอมันอยู่ตรงนี้แหละ”

ขณะเดียวกัน อาโก๊ะพยายามหว่านล้อมเล่าจาง ไม่อยากแต่งงานกับมังลา เล่าจางจึงให้เธอไปกับอากิ๊ก ไปสักการะ ผีฟ้าปู่เจ้า เพื่อขอนิมิตจากท่านว่าใครเป็นเนื้อคู่...สองสาวมายืนมองต้นไม้ใหญ่ที่ตระหง่านอยู่กลางป่า

“ว่ากันว่าปู่เจ้า ผู้นำทางจิตวิญญาณของเผ่าเคอ ได้สูญเสียเมียรักไปในการต่อสู้ระหว่างชนเผ่า หลังจากนั้นท่านก็ได้ออกรบเพื่อแก้แค้นให้นาง ก่อนจะมาตายที่นี่ และกลายร่างเป็นต้นไม้ใหญ่”

“นิทานเรื่องนี้ข้าฟังมาตั้งแต่เล็กจนโตแล้วอาโก๊ะ แกไม่ต้องเล่าซ้ำก็ได้”

“ข้าแค่อยากรู้ว่าในโลกนี้ยังมีผู้ชายแบบปู่เจ้าหลงเหลืออยู่บ้างรึเปล่า ผู้ชายที่รักผู้หญิงคนนึงไปจนชั่วฟ้าดินสลาย”

“โฮ่ย...ไม่มีหรอกน่า เลิกเพ้อเจ้อแล้วทำพิธีได้แล้วอาโก๊ะ ข้าขี้เกียจรอ” อากิ๊กบ่น

อาโก๊ะหลับตาเอากระทงเซ่นไหว้เทินขึ้นเหนือหัวคารวะผีฟ้าภาวนา “ปู่เจ้า...ข้าคือลูกหลานเผ่าเคอ ได้โปรดบอกทางสว่างแก่ข้าด้วย ข้าอยากรู้ว่าใครคือเนื้อคู่ของข้า”

ทันใด มีลมพัดรูปคิมหันต์ที่ติดอยู่บนต้นไม้ ปลิวลงมาในกระทง อาโก๊ะลดกระทงลงมาเห็นรูปก็ประหลาดใจ “ไม่น่าเชื่อ ผีฟ้าปู่เจ้าตอบรับคำอธิษฐานของข้าแล้ว อากิ๊กข้าเจอเนื้อคู่แล้ว”

อากิ๊กตื่นเต้น เข้ามาขอดูรูปว่าใช่มังลาหรือเปล่า พอเห็นว่าเป็นหนุ่มเมืองหล่อก็แปลกใจ

ooooooo

ระหว่างที่กองถ่ายรอคิมหันต์ มีทหารพรานสองนายมาบอกให้ทุกคนรีบออกจากป่า เพราะหน่วยลาด ตระเวนเกิดปะทะกับกองกำลังค้ายาเสพติด ยุทธการรีบสั่งลูกน้องเก็บของและให้คนไปตามคิมหันต์ แต่คิม-หันต์เสียบหูฟังเพลงจึงไม่ได้ยินเสียงเรียก พลันมีเสียงปืนดังขึ้น ทีมงานที่ร้องเรียกคิมหันต์ตกใจวิ่งหนี

อาโก๊ะกับอากิ๊กกำลังเดินกลับหมู่บ้าน ได้ยินเสียงปืน อาโก๊ะให้เพื่อนกลับไปก่อน ตนจะไปสำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น อาโก๊ะโหนต้นไม้ไปอย่างคล่องแคล่ว

คิมหันต์นั่งพิงต้นไม้เสียบหูฟังเพลงเพลินๆเห็นทหารวิ่งไล่ยิงกับกองโจรก็คิดว่า พวกกองถ่ายย้ายมาถ่ายใกล้ๆเขาเป็นการง้อ มีโจรคนหนึ่งมาล้มตายตรงหน้า

“อื้อหือ อลังการงานสร้าง พี่ยุทธจะเข้าชิงออสการ์หรือไงวะเนี่ย เลือดปลอมสีเมื้อนเหมือนแต่รสไม่ค่อยหวานเท่าไหร่ คาวไปนิด เอ่อ...ทำไมเหมือนของจริงขนาดนี้วะ หรือว่า...”

คิมหันต์ใช้นิ้วแตะเลือดมาชิมแล้วแหวะ พอพลิกศพขึ้นดูก็พบว่าเป็นคนตายจริงๆก็ตกใจ

โจรอีกสองคนตามมาจะยิงใส่ คิมหันต์ตกใจตั้งท่าต่อสู้ตามแบบหนังบู๊ที่เขาแสดง แต่ไม่ได้เรื่อง ต้องวิ่งหนีจนเสียหลักถูกถีบตกไปในน้ำ คิมหันต์กระเสือกกระสนร้องว่าว่ายน้ำไม่เป็น อาโก๊ะผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี เห็นหน้าคิมหันต์ก็หยิบรูปมาเทียบ

“คนเมือง หน้าเหมือนในรูป แย่แล้ว เนื้อคู่ของอาโก๊ะ” อาโก๊ะเห็นคิมหันต์ลอยไปตามกระแสน้ำ ก็ตัดสินใจกระโดดพุ่งหลาวลงไปในน้ำทันที...

ทหารพรานมารายงานยุทธการที่รีสอร์ตว่ากองโจรล่าถอยไปแล้ว แต่ไม่พบคิมหันต์พรุ่งนี้จะออกตามหาอีกครั้ง และห้ามทุกคนออกไปเพราะในป่านั้นมีอาถรรพณ์ใครที่หลงเข้าไปมักไม่ได้กลับออกมา หลายคนแล้วที่สูญหาย...พอแองจี้รู้ข่าว ก็ชวนเสี่ยทรงชัยมาที่รีสอร์ต

อากิ๊กกลับมาบอกเล่าจางและมังลาว่าเนื้อคู่ของอาโก๊ะเป็นคนเมืองหล่อมาก และตอนนี้อาโก๊ะไปดูว่าเสียงปืนมาจากไหน มังลาไม่พอใจและเป็นห่วงอาโก๊ะเพราะฟ้าเริ่มมืด

อาโก๊ะช่วยคิมหันต์ขึ้นมาจากน้ำ เขาสลบแต่ดูหนาวสั่น เธอก่อกองไฟ ถอดเสื้อผ้าเขาออกผึ่ง คิมหันต์ยังเพ้อว่าหนาว อาโก๊ะเห็นหน้าเขาซีดจึงจับชีพจรดู “แย่แล้ว ตัวเย็นเจี๊ยบเลย ขืนทิ้งไว้ต้องตายแน่ อย่าเพิ่งตายนะคนเมือง ถ้าแกตายไป ข้าก็ไม่มีคู่น่ะสิ อดทนไว้ก่อนนะ”

มืดค่ำแล้ว  เล่าจางเป็นห่วงอาโก๊ะ จึงเกณฑ์คนในหมู่บ้านจะออกตาม อาปู้น้องชายตัวกระเปี๊ยกของอากิ๊กจะไปด้วย แต่ถูกดึงตัวออกจากแถว มังลาขอล่วงหน้าไปก่อน อากิ๊กมาดึงรั้งไว้

มังลาโวย “โอ้ย...อะไรของแก อากิ๊ก”

“นี่มังลาแกต้องระวังตัวนะ ปืนไฟของพวกคนเมืองมันร้ายกาจมาก”

“ข้ารู้...แต่เพื่อความปลอดภัยของอาโก๊ะ ข้ายอมสละได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิต”

เล่าจางยิ้มอย่างพอใจ แต่อากิ๊กน้อยใจ...ในขณะที่คิมหันต์ยังหนาวสั่นจนอาโก๊ะเริ่มใจไม่ดี “ผิงไฟขนาดนี้ยังหนาวอีกเหรอ ฮาดเช่ย...เออ ข้าเองก็หนาวเหมือนกันนะ ใส่เสื้อเปียกๆแบบนี้ต้องเป็นไข้แหงๆเลย ฮาดเช่ย...หรือว่า จะใช้วิธีนั้น”

อาโก๊ะลังเล “ไม่ได้นะอาโก๊ะ กับผู้ชายแปลกหน้า แถมเป็นคนต่างเผ่า เราจะทำแบบนั้นไม่ได้ เสียผีเปล่าๆ...แต่เขาเป็นเนื้อคู่ของเรานะ ถ้าเราไม่ช่วยเขา เราก็ต้องเป็นม่ายน่ะสิ เอาไงดีว้า...เอาล่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว เพื่อว่าที่ผัว อาโก๊ะ ขอทำผิดผีสักครั้งนึงเหอะ” อาโก๊ะถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วนอนกอดคิมหันต์อย่างเขินๆ  พึมพำตนลงทุนขนาดนี้  ถ้าเป็นเนื้อคู่จริงขออย่าให้เขาตาย

ooooooo

กองโจรสองคน จอปาและจออูที่ไล่ยิงคิมหันต์จนตกน้ำตกท่าไป หนีกองทหารเข้าไปในป่า แต่หลงทางเดินวนเวียนไปมาจนแทบหมดแรง เห็นแสงจากกองไฟของอาโก๊ะก็ดีใจรีบตรงมา หวังจะปล้นฆ่า

เอาของกินและของมีค่า

อาโก๊ะ ได้ยินเสียงคนมาก็รีบคว้าเสื้อผ้าสวมใส่ปีนขึ้นไปหลบบนต้นไม้อย่างรวดเร็ว คิมหันต์รู้สึกตัวขึ้นมาพอดี สองโจรเข้ามาถึง “ฮั่นแน่ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้หน้าหล่อเจ้าเก่านี่เอง”

“พวกแก...พวกแกยังตามมาอีกเหรอเนี่ย” คิมหันต์ตกใจ

สองโจรบอกว่าไม่ได้ตาม แต่มาหาที่พักกับของกิน จอปาเอาปืนเล็งสั่งให้คิมหันต์ลุกขึ้น พอเขาลุก สองโจรก็ตะลึงกับร่างเปลือยเปล่าของเขา คิมหันต์ก็ตกใจตัวเอง “ไม่ใช่แบบนั้นนะตอนแรกฉันก็สลบอยู่ดีๆ แล้วเสื้อผ้ามันหลุดไปตอนไหนก็ไม่รู้”

จออูสงสัยผีมาเอาเสื้อผ้าไป แต่จอปาไม่เชื่อ จออูว่า “อาจจะเป็นผีผู้หญิงก็ได้ มันเห็นไอ้หนุ่มนี่หน้าหล่อก็เลยจะจับทำผัว”

คิมหันต์หน้าถอดสี อาโก๊ะได้ทีแกล้งทำเสียงหัวเราะแหลมๆ “ฮิๆๆ อย่ายุ่งกะคนของข้า ปล่อยคนของข้าไปเดี๋ยวนี้”

สองโจรไม่เชื่อ แต่พออาโก๊ะขู่ว่า “ข้าจะเอาพวกแกไปอยู่ด้วย ข้าอยากกินเลือด...” สองโจรหน้าตื่นพากันวิ่งหนีไป คิมหันต์คว้ากางเกงมาสวม อาโก๊ะหัวเราะชอบใจพลัดตกจากต้นไม้ลงมาในอ้อมแขนคิมหันต์ เขาปล่อยกางเกงหล่นไปตามเดิม สองคนสบตากันปิ๊งปั๊ง หน้าอาโก๊ะประแป้งเป็นลายตามแฟชั่นชาวเผ่าเคอ

“นี่คนหรือตุ๊กแกวะเนี่ย ลายพร้อยเชียว” คิมหันต์ได้สติวางร่างอาโก๊ะลงแล้วรีบดึงกางเกงสวมขึ้นมา “เอ่อ...เธอใช่มั้ยที่ช่วยฉันเอาไว้ ฉันขอบใจมากนะ”

อาโก๊ะชี้ที่ตัวเองแนะนำชื่อ คิมหันต์เก๊กท่าหล่อแบบเหยี่ยวสลาตันในหนังที่เขาเล่น  เพราะคิดว่าเธอต้องรู้จักเขา อาโก๊ะหัวเราะคิกคัก

“ฮั่นแน่ชอบล่ะสิ ถ้าอยากได้ลายเซ็นก็บอกได้นะ เดี๋ยวคิมหันต์จัดให้”

“ชื่อคิมหันต์ฟังยาก เรียกหมูหันดีกว่า นะๆ หมูหัน” อาโก๊ะหยิกแก้มคิมหันต์อย่างเอ็นดู

“อ่า เอางั้นก็ได้ หมูหันก็หมูหัน เรียกตามใจชอบนะ”

“อาโก๊ะชอบหมูหัน หมูหันเป็นเนื้อคู่ของอาโก๊ะ”

“ฮึ่ย...อย่าล้อเล่นสิ”

“ไม่ได้ล้อเล่น อาโก๊ะมาที่นี่เพราะนิมิตของผีฟ้า ผีฟ้าบอกว่าหมูหันเป็นผัวของอาโก๊ะ”

คิมหันต์อ้าปากค้าง อาโก๊ะ โผเข้าสวมกอด “อาโก๊ะ รอวันนี้มานานแล้ว สมหวังซะที”

มังลา อากิ๊กและเหล่านักรบมาถึงพอดี มังลาร้องลั่น “นี่แกทำอะไรอาโก๊ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้”

คิมหันต์ตกใจเห็นทุกคนเล็งหน้าไม้มาที่เขา ยกมือชูขึ้น ปล่อยกางเกงร่วงหล่นไป เล่นเอาทุกคนผงะ อากิ๊กตาลุกอุทาน “แม่เจ้า...”

อาโก๊ะมองตามสายตาอากิ๊กแล้วรีบเอาตัวบังด้วยความหวง มังลายิ่งโกรธเข้าใจว่าคิมหันต์ล่วงเกินอาโก๊ะไปแล้ว... คิมหันต์ถูกนำตัวมาที่ลานหมู่บ้าน ท่ามกลางชาวบ้านเผ่าเคอ เล่าจางมองหน้าคิมหันต์อย่างพินิจก่อนจะถามลูกสาวว่า แน่ใจหรือ

อาโก๊ะพยักหน้า “ทุกอย่างเป็นไปตามคำทำนายของผีฟ้า ผู้ชายคนนี้คือเนื้อคู่ของข้า”

มังลาค้านไม่เชื่อ ดูมันเป็นเรื่องบังเอิญ คิมหันต์รีบสำทับ “ผมเห็นด้วย เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่ แต่ผมหลงทาง ดังนั้น ใครก็ได้ช่วยพาผมไปส่งในเมืองที แล้วผมจะมีรางวัลให้”

เล่าจางตวัดไม้เท้าจ่อคอคิมหันต์ “พูดแบบนี้แสดงว่าจะไม่รับผิดชอบหรือไง ไอ้หนุ่ม”

คิมหันต์ทำหน้างงๆรับผิดชอบเรื่องอะไร เล่าจางสาธยายว่า ตามกฎของเผ่าเคอ ชายหญิงถูกเนื้อต้องตัวกัน ถือว่าเป็นการล่วงประเวณี คิมหันต์แย้ง แบบนี้เดินห้างเฉี่ยวกันก็เท่ากับมีเซ็กซ์หมู่ อากิ๊กรำคาญ อธิบายใหม่ว่า การที่อาโก๊ะกับเขานอนแก้ผ้ากอดกันถือว่าผิดผี ทุกคนส่งเสียงฮือฮา อาโก๊ะหน้าชานึกฉุนเพื่อนที่ประจานตน

“ข้ากลัวคนเมืองมันจะไม่รับผิดชอบน่ะอาโก๊ะ ก็เลยต้องประจานไว้ก่อน”

“ขอบใจนะอากิ๊ก แต่คนที่ถูกประจานคือข้าต่างหาก” เล่าจางตำหนิอากิ๊ก แล้วหันมาสั่งคิมหันต์ให้รับผิดชอบลูกสาวตน

มังลาค้าน ทวงสัญญาที่จะยกอาโก๊ะให้เขา เล่าจางแก้ตัว “รับปากที่ไหน ตอนนั้นแกถามข้าว่าดีมั้ย ข้าก็บอกว่าดีเฉยๆ ไม่ได้รับปากซะหน่อย”

“ไม่รู้ล่ะ ตามกฎของเผ่าเคอ หญิงสาวคนใดที่มีคู่หมั้นหรือคนรักอยู่แล้ว หากนางปันใจไปให้ชายอื่น คนรักของนางมีสิทธิ์ท้ารบเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี” มังลาอ้างสิทธิ์
“แต่อาโก๊ะ ไม่ใช่คนรักของแกนะ มังลา” อากิ๊กปราม

อาโก๊ะบอกมังลาว่า ผีฟ้าเลือกคิมหันต์เป็นคู่ของตน มังลาไม่ยอม ร้องขอเล่าจางให้เขาได้ท้ารบ เล่าจางไม่อาจปฏิเสธเพราะถึงอย่างไร มังลาก็ภักดีต่อเผ่ามาตลอด

ooooooo

วันต่อมา เสี่ยทรงชัยกับแองจี้เดินทางมาถึง พอรู้ว่ายังไม่เจอคิมหันต์ แองจี้จะเข้าไปตามในป่า จอห์นขอไปด้วย เติม คนของเสี่ยทรงชัยกลัวลำบากกระซิบเสี่ยว่าอย่าไป ยุทธการกับชาญรบจะไปเหมือนกัน เสี่ยทรงชัยกลัวน้อยหน้าจึงเอ็ดเติม ว่ามาถึงนี่แล้วจะเกี่ยงอะไร

แต่พอเข้ามาเก็บของในห้องพัก เติมสะกิดเสี่ยทรงชัยให้ห้ามแองจี้ “เอ่อ แองจี้ หนูแน่ใจเหรอลูก ว่าจะไปตามไอ้คิ้มในป่า”

“ป๊าคะ ป๊าถามแบบนี้ แปลว่าไม่ห่วงคิมหันต์หรือไงคะ”

“ห่วงสิลูก แต่ห่วงน้อยกว่าชีวิตของตัวเอง แล้วก็ชีวิตของลูกด้วยนะแองจี้”

“นายคิมหันต์เขาไม่ใช่ญาติเรานะครับคุณแองจี้ ถ้าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา เราก็ไม่เห็นจะเดือดร้อนตรงไหน” เติมพยายามหาเหตุไม่ให้แองจี้ไป

“ก็ตรงหนังปิดกล้องไม่ได้ไงไอ้เติม” ยุทธการเดินเข้ามาตอบอย่างไม่ค่อยพอใจ

“ไอ้ยุทธ ไอ้ชาญ ไอ้จอห์น นี่พวกแกแอบมาฟังที่ฉันพูดตั้งแต่เมื่อไหร่” เสี่ยทรงชัยถาม

“ฟังตั้งแต่ต้น จนถึงตอนที่บอกว่าจะลอยแพไอ้คิ้มนั่นแหละครับเสี่ย” ชาญรบตอบแทน

จอห์นถามให้คิด “เสี่ยครับ หนังของเสี่ยลงทุนไปตั้งหลายสิบล้าน เสี่ยจะปล่อยให้เจ๊งง่ายๆแบบนี้เหรอครับ”

เสี่ยทรงชัยเริ่มลังเล ชาญรบตัดบท “เสี่ย ถึงไอ้คิ้มมันชั่วไปนิด เลวไปหน่อย แต่มันก็เป็นเพื่อนของพวกเรานะครับเสี่ย ถ้าเสี่ยไม่ช่วยมัน พวกเรานี่แหละครับจะไปช่วยมันเอง”

เสี่ยทรงชัยเห็นความมุ่งมั่นของทุกคน ทำให้อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ก็ได้ ในเมื่อทุกคนยืนยันแบบนี้ ฉันก็จะไม่อิดออดแล้ว ไอ้เติม ไปเก็บของเตรียมตัวเข้าป่า”

เติมหน้าเหวอ เสี่ยทรงชัยบอกเติมว่า จอห์นพูดถูก ถ้าตามตัวคิมหันต์ไม่ได้ หนังเขาเจ๊งแน่ เติมทำหน้าเหยเกที่ต้องเข้าป่าจนได้...

เมื่อเล่าจางไม่ขัดความต้องการของมังลาที่จะท้ารบ อาโก๊ะเป็นห่วงคิมหันต์เกรงจะสู้มังลาไม่ได้แน่ จึงขอร้องเล่าจางให้ยกเลิก แต่เล่าจางกลับบอกว่า

“ผีฟ้าก็เรื่องนึง มังลาก็เป็นอีกเรื่องนึง มังลาหลงรักลูกมานาน ถ้าไม่ยอมให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ฝีมือ เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ”

“มังลาต้องฆ่าไอ้หมูหันแน่ มันต้องการทำลายกฎของผีฟ้า”

“วางใจเถอะอาโก๊ะ ถ้าไอ้หมูหันมันเป็นเนื้อคู่ของลูกจริงๆล่ะก็ พ่อเชื่อว่ามันต้องชนะ...”

ในขณะที่มังลาฟิตซ้อมอาวุธอย่างจริงจัง อากิ๊กเข้ามาเหน็บแนมว่า กะจะฆ่าคิมหันต์ให้ได้เลยหรือ มังลาระบายความเจ็บใจว่าเขาทนเห็นอาโก๊ะแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้ อากิ๊กเตือนว่า ถึงคิมหันต์จะตายไป อาโก๊ะก็ไม่หันมารักเขาหรอก มังลาไม่สนใจ อย่างไรเสียเขาต้องชนะให้ได้

ในเวลาเดียวกัน อาโก๊ะพยายามฝึกซ้อมคิมหันต์ โดยใช้ดาบไม้ แต่เขากลับซังกะตายไม่ตั้งใจ อาโก๊ะโวยว่าแบบนี้จะชนะมังลาได้อย่างไร คิมหันต์ย้อนว่าเขาไม่ได้อยากชนะ

“แพ้ไม่ได้นะ แกต้องสู้เพื่อปกป้องชีวิตและศักดิ์ศรีของแก และที่สำคัญแกต้องทำเพื่อตัวข้าว่าที่เมียรักในอนาคต”

“นี่ ถามจริงเหอะอาโก๊ะ เธอรักฉันรึเปล่า”

อาโก๊ะส่ายหน้า คิมหันต์โล่งใจ “เออดี ฉันก็ไม่ได้รักเธอ แล้วเราจะแต่งงานกันทำไม”

“มันเป็นพรหมลิขิต อยู่ๆไปเดี๋ยวก็รักกันไปเองแหละ”

“แต่เราต่างกันมากนะอาโก๊ะ ฉันเป็นคนเมือง แต่เธอเป็นคนป่า แล้วที่สำคัญฉันเป็นผู้ใหญ่ แต่เธอ...เธอยังเด็กอยู่เลย”

อาโก๊ะโกรธ ชักมีดออกมาอย่างเดือดดาล “ข้าเชื่อในผีฟ้าปู่เจ้า ข้าไม่สนหรอกว่าแกจะรักข้ารึเปล่า ถึงยังไงเราต้องแต่งงานกัน”

“จ้ะ แต่งจ้ะ...” คิมหันต์ตกใจรีบพูดเอาใจแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

แต่พอแยกมาได้ คิมหันต์กลับหาทางหนี อากิ๊กโผล่มาขวาง “จะไปไหน ไอ้หมูหัน”

คิมหันต์โกหกว่ามาเดินเล่น แต่อากิ๊กไม่เชื่อ เธอกลับขอร้องให้เขาประลองกับมังลาแล้วยอมแพ้ คิมหันต์โวย ถ้าแพ้เขาก็ต้องโดนฆ่าแล้วอาโก๊ะต้องแต่งงานกับมังลา อากิ๊กร้องเฮ้ยไม่ได้ เปลี่ยนเป็นให้เขาชนะให้ได้ พอคิมหันต์บอกว่า งั้นมังลาต้องถูกเขาฆ่า

“อ๊าย...ไม่เอา งั้นแกต้องชนะ แต่อย่าฆ่ามังลานะ แล้วก็แต่งงานกับอาโก๊ะเร็วๆด้วย”

“นี่คุณน้องขา ไอ้ที่ขอมาเนี่ย ฉันทำไม่ได้เลยสักอย่างรู้ไว้ด้วย ดังนั้น หนี...คือทางออกที่ดีที่สุด ไปล่ะ” ว่าแล้วคิมหันต์ก็วิ่งหนีไปทันที

อากิ๊กตกใจร้องเรียกให้กลับมา อาโก๊ะได้ยินเสียงเอะอะวิ่งมา อากิ๊กรีบบอกว่าคิมหันต์หนีไปแล้ว อาโก๊ะโกรธมาก ออกตามไปอย่างรวดเร็ว...คิมหันต์วิ่งหน้าตั้งมาได้ช่วงหนึ่งก็พักเหนื่อย หันมองว่าไม่มีใครตามก็ดีใจที่ได้อิสระคืนมา แต่แล้วพอมองไปรอบๆจะไปทางไหนต่อดี ตัดสินใจเดินไปเรื่อยๆน่าจะเจอถนน

จอปากับจออู สองโจรที่ยังหลงวนเวียนอยู่ในป่า เห็นคิมหันต์วิ่งลั้นลาอยู่อีกฝั่งของน้ำตกก็หมั่นไส้คิดไปเองว่า เจ้าป่าอาจอยากให้พวกเขาฆ่าคิมหันต์เสียก่อนถึงจะปล่อยออกจากป่า จึงตามคิมหันต์ไป

อากิ๊กมาบอกเล่าจางเรื่องคิมหันต์หนีไป มังลาถือโอกาสให้เล่าจางยกอาโก๊ะให้เขาเลย อากิ๊กโวยที่มังลามั่วนิ่ม คิดจะฝ่าฝืนบัญชาของผีฟ้า เล่าจางเอ็ด

“อย่าพูดจาเหลวไหลอากิ๊ก ผีฟ้าไม่เคยบัญชาใคร ท่านแค่ให้คำทำนายล่วงหน้าเท่านั้น และอีกอย่างถึงไอ้หนุ่มนั่นจะเป็นเนื้อคู่ของอาโก๊ะก็ตาม แต่ถ้ามันรังเกียจลูกสาวข้าขนาดนี้ ข้าก็ไม่ยกลูกสาวให้มันหรอก”

“ถ้างั้น...” มังลาทำท่าดีใจ

“ข้าจะฆ่ามัน เพื่อรักษาเกียรติของอาโก๊ะ แล้วหลังจากนั้นข้าจะให้อาโก๊ะแต่งงานกับแก”

อากิ๊กหน้าเสีย...

ooooooo

รอยเท้าคิมหันต์ปรากฏบนพื้นทำให้อาโก๊ะสามารถติดตามได้ไม่ยาก เธอส่งเสียงเรียกเขาลั่นป่า คิมหันต์สะดุ้ง “ยัยหน้าตุ๊กแก ทำไมตามมาเร็วแบบนี้วะ ชักช้าไม่ได้การแล้ว”

คิมหันต์ทำท่าจะวิ่งหนี พลันจอปากับจออูโผล่มาขวางหน้า คิมหันต์ตกใจที่สองคนยังไม่ไปพ้นๆอีก สองโจรหัวเราะร่าว่า พวกเขาออกไปจากป่าไม่ได้จนกว่าจะฆ่าเขาเสียก่อน คิมหันต์เห็นสองโจรเล็งปืนยิงมาที่ตนก็กระโดดเหยงหลบกระสุน...อาโก๊ะได้ยินเสียงปืนสังหรณ์ใจขึ้นมาทันทีว่าคิมหันต์กำลังแย่ รีบโหนเถาวัลย์มา จังหวะนั้น สองโจรกำลังจะยิงใส่คิมหันต์ อาโก๊ะทิ้งตัวลงมาเตะต่อยสองโจรอย่างคล่องแคล่วจนพวกมันหน้าทิ่ม ปืนกระเด็น

อาโก๊ะคว้ามือคิมหันต์วิ่งหนี ก่อนที่สองโจรจะตั้งหลักได้ คิมหันต์เหนื่อยหอบแทบขาดใจขอพักก่อน แต่อาโก๊ะบอกให้อดทน เพราะใกล้จะเข้าเขตหมู่บ้านแล้ว สองโจรตามมาทัน อาโก๊ะชักมีดออกมาขู่ จออูร้อง “อ๊ะๆอย่าเปลืองแรงดีกว่า มาให้พี่ฆ่าซะดีๆ”

อาโก๊ะดึงคิมหันต์มาหลบข้างหลังตน แล้วนึกได้ร้องเรียก ...อาหนู...จออูถามว่าเรียกคนมาช่วยหรือ จอปาบอกไม่ต้องกลัว แค่คนป่าคนดอยทั้งนั้น พลันมีเสียงตึงๆใกล้เข้ามา คิมหันต์มองผ่านสองโจรไป อ้าปากค้าง เสียงอาหนูแผดเสียงร้องดังสนั่น สองโจรหันไปมองตะลึง เป็นช้างวิ่งมาฟาดงวงใส่พวกเขากระเด็นตกน้ำไป

“เรียบร้อยแล้วหมูหัน พวกเราปลอดภัยแล้ว...ขอบใจมากนะอาหนู”

อาหนูชูงวงรับคำขอบใจ คิมหันต์ยังตะลึงไม่หาย

ไม่คิดว่าอาโก๊ะจะมีพิษสงรอบตัวขนาดนี้ พูดกับช้างก็ได้ อาโก๊ะอวดว่าใช้ให้อาหนูซักผ้ายังได้เลย

ทั้งอาโก๊ะและคิมหันต์นั่งหลังช้างมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน อาโก๊ะขอบใจอาหนูและว่าว่างๆจะไปอาบน้ำให้ อาหนูยกงวงร้องแปร๋นเหมือนรับรู้ ก่อนจะเดินกลับไป อาโก๊ะโบกมือ ให้แล้วหันมามองคิมหันต์อย่างเย็นชา คิมหันต์รู้ว่าตัวเองผิด

“เอ่อคือว่า...อย่าเข้าใจผิดนะอาโก๊ะจ๋า  ที่ฉันออกไปนอกหมู่บ้านก็เป็นเพราะว่า...”

“ข้ารู้ หมูหันทำไปเพราะไม่เชื่อคำทำนาย”

“ก็แหงล่ะ ผีสางนางไม้มันมีจริงซะที่ไหน”

“ผีฟ้ามีจริงๆนะ ผีฟ้ามาจากท้องฟ้า สอนพ่อแม่ของพวกเราทุกอย่าง ทั้งการกินการอยู่ ผีฟ้าสอนให้พวกเราเขียนภาษาของพวกคนเมือง  แล้วยังมีอีกนะ...คิดดูสิ  อยู่ดีๆรูปถ่ายจะปลิวมาหล่นกลางป่าแบบนี้ได้ยังไง แถมมาหล่นตอนที่ข้ากำลังเสี่ยงทายหาเนื้อคู่อีกต่างหาก”

คิมหันต์ถามว่ารูปอะไร อาโก๊ะเอารูปให้ดู เขาตกใจมาได้อย่างไร แต่ก็ยังไม่เชื่อให้เธอพิสูจน์ อาโก๊ะจึงพาคิมหันต์มาที่ลานผีฟ้าปู่เจ้า เป็นเวลามืดแล้ว คิมหันต์เห็นต้นไม้ใหญ่มีแสงระยิบระยับราวต้นคริสต์มาสก็แปลกใจ อาโก๊ะให้เข้าไปดูใกล้ ปรากฏว่าเป็นหิ่งห้อยนับร้อยนับพันตัวโบยบินราวกับเกลียวคลื่น ก็ตกใจ

“หิ่งห้อย...ทำไมหิ่งห้อยเยอะแบบนี้ล่ะ”

“เมื่อใกล้คืนเดือนเพ็ญ ดวงวิญญาณของบรรพบุรุษชาวเคอทั้งหลาย จะแปลงร่างเป็นหิ่งห้อย กลับมาชุมนุมกันที่นี่” อาโก๊ะเด็ดดอกไม้ริมทางช่อหนึ่งส่งให้คิมหันต์ ให้เขาชูขึ้นเหนือหัวเป็นการคารวะผีฟ้า แล้วอธิษฐานกับปู่เจ้า

คิมหันต์ครุ่นคิดสักพักก่อนจะลองทำดู “เอาล่ะผีฟ้า ถ้าท่านสามารถทำนายอนาคตได้จริงๆล่ะก็ ช่วยบอกผมหน่อยเถอะ ว่าเนื้อคู่ของผมเป็นใครกันแน่”

ทุกอย่างเงียบสงบ คิมหันต์ถามอาโก๊ะว่าไม่เห็นมีอะไรเป็นลางบอกเหตุเลย ไม่ทันไร มีกระแสลมแรงพัดมา ทำเอาหิ่งห้อยที่เกาะกลุ่มกันอยู่ บินกระจายออกเต็มท้องฟ้า คิมหันต์กับอาโก๊ะแหงนดูอย่างเพลินตา สักพักพวกมันก็บินมาเกาะต้นไม้ตามเดิม แต่มีส่วนหนึ่งที่ีบินมาเกาะตามตัว

อาโก๊ะ จนดูสว่างเรืองรอง คิมหันต์อ้าปากค้าง อาโก๊ะยิ้มบอกเขาว่า

“ผีฟ้าให้วิญญาณของบรรพบุรุษช่วยตอบคำถาม เห็นมั้ยหมูหัน ข้าบอกแล้ว ว่าเราเป็นเนื้อคู่กัน”

คิมหันต์อึ้งพูดไม่ออก ได้แต่มองปรากฏการณ์นั้นอย่างจำนน...

ooooooo

นางสาวจำแลงรัก เรื่องย่อละคร

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”
16 พ.ค. 2564

07:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 16 พฤษภาคม 2564 เวลา 12:28 น.