ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ได้ยินนาวินคุยกับอาโก๊ะแล้ว อาปู้ข้องใจจนต้องมาถามเนริสาว่า ทำไมนาวินถึงอยากได้ตัวอาโก๊ะทั้งที่เป็นเพียงสาวชาวป่าธรรมดา เนริสาวิเคราะห์ว่า

“บางอย่างเงินมันซื้อไม่ได้นะอาปู้ พี่นาวินน่ะเคยถูกผู้หญิงทรยศและทำร้ายจิตใจมาก่อน พอมาเห็นอาโก๊ะที่ภักดีต่อคุณคิมหันต์ ก็เลยรู้สึกประทับใจ แล้วก็อยากได้คนรักแบบนั้นบ้าง”

อาปู้เสียดายที่นาวินมาเจอกับอาโก๊ะช้าไป แต่เนริสาเห็นว่า คู่ชีวิตก็เหมือนเสื้อผ้า ถึงดีและสวยแต่ก็ใช่จะเข้ากับเราได้เสมอไป อาปู้คิดตามพยายามทำความเข้าใจ...

ขณะที่เล่าจางทำแผลใส่ยาสมุนไพรให้มังลา เขารู้สึกตัวขึ้นมาร้องเรียกอากิ๊ก เล่าจางบอกว่าอากิ๊กตากฝนมากไปจึงป่วย ต้องนอนพักฟื้นหลายวัน มังลาเป็นห่วงวิ่งมาหาอากิ๊กที่กระท่อมเห็นเธอไอค่อกแค่กตุ๋นไก่อยู่หน้าเตา มังลาเอ็ดว่าป่วยอยู่จะทำไปทำไม อากิ๊กตอบว่าเดี๋ยวจะนอนขอต้มสมุนไพรให้เขาก่อน แผลจะได้หายไวๆ มังลาอึ้ง

“แผลของข้า...นี่แกไม่สบาย แล้วยังมาห่วงแผลข้าอีกเหรอ ไม่ต้องทำแล้ว ข้ายอมแล้ว” มังลาดึงอากิ๊กลุกขึ้นมากอด “ข้าจะแต่งงานกับแกอากิ๊ก ข้ารักแก...เป็นเมียข้านะอากิ๊ก”

อากิ๊กยืนตะลึง มังลาย้ำว่าเขาเอาจริง อากิ๊กพยักหน้า “เอาก็เอา เอ๊ย ตกลง แต่งก็แต่ง”

เล่าจางตามมาเห็นสองคนกอดกันก็ยิ้มปลื้มใจ หวนนึกถึงอาโก๊ะว่าจะมีความสุขแบบนี้ไหม แล้วหนักใจว่าคิมหันต์จะปลอดภัยหรือเปล่า...

หลายวันต่อมา...นาวินพาอาโก๊ะมาฟิตติ้งแล้วเทสต์หน้ากล้องกับบทบาทที่เธอต้องเล่น ท่าทางอาโก๊ะตื่นเต้นมาก แองจี้หมั่นไส้พูดจาทับถมกดดันให้อาโก๊ะยิ่งประหม่า นาวินคอยออกรับแทน ยุทธการกับชาญรบได้รับมอบหมายจากเสี่ยทรงชัยให้เป็นผู้ช่วยมิสเตอร์ไวท์โดยมีเติมคอยควบคุมอีกที เติมได้ทีวางก้ามใส่ สองคนต้องยอมเป็นเบี้ยล่างไปก่อนอย่างเจ็บใจ

อาโก๊ะฟังมิสเตอร์ไวท์อธิบายฉากที่ต้องแสดง โดยมิสเตอร์คลีนเป็นคนแปลอย่างรวดเร็ว สุดท้ายถามว่าสงสัยตรงไหนบ้าง อาโก๊ะทำหน้าเจื่อนๆตอบว่า ตั้งแต่ต้นเลย ตนฟังไม่ทัน สองคนถึงกับผงะ นาวินแต่งตัวอยู่ชะเง้อมองอาโก๊ะด้วยความเป็นห่วง แองจี้หมั่นไส้เข้ามาแขวะ

“ต่อให้เล่นบทบู๊ดีแค่ไหน แต่ถ้าเล่นบทพูดไม่ได้ มันก็จบ”

“รู้สึกว่าคุณจะเอาใจช่วยอาโก๊ะเหลือเกินนะแองจี้อิจฉาหรือไง”

“ทำไมฉันต้องอิจฉานังเด็กนั่น กะอีแค่คนป่าที่บังเอิญโชคดี มีคนคอยผลัก...คอยดัน”

“อาโก๊ะเป็นคนดี ใครๆก็รักเธอ และอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้น ในขณะที่บางคนดูเหมือนจะตรงกันข้าม ทั้งชีวิตทั้งจิตใจมีแต่จะต่ำลงไปทุกที” นาวินพูดกระทบแองจี้

“ฉันเหนือกว่ามันทุกอย่าง คุณก็น่าจะรู้นะนาวิน มันทำให้คุณคลั่งเหมือนที่เคยคลั่งฉันไม่ได้หรอก” แองจี้พูดแทงใจ

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยแองจี้ อาโก๊ะกำลังจะมีชื่อเสียง ทุกคนจะต้องชอบเธอ ส่วนคุณ...ก็คงต้องเหมือนนายคิมหันต์ อดีตแฟนของคุณ ตกกระป๋อง ไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ”

แองจี้โกรธจัด มองนาวินอย่างอยากจะกินเลือดกินเนื้อ... มิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนนำอาโก๊ะมาเริ่มเข้าฉาก ทุกคนหันมาสนใจ ยุทธการกับชาญรบทึ่งเมื่อเห็นอาโก๊ะแต่งเนื้อแต่งตัว

พอเข้าฉาก เป็นฉากที่อาโก๊ะต้องร้องไห้ขอร้องนาวินอย่าทิ้งตนไป อาโก๊ะเล่นแข็งทื่อไม่ได้อารมณ์ จนมิสเตอร์ไวท์หงุดหงิด แองจี้เข้ามาถากถาง นาวินขอโอกาสเทรนอาโก๊ะ

สักครู่ สองคนออกมาหน้าโรงถ่าย นาวินสอนอาโก๊ะไม่ใช่แค่ท่องบทเท่านั้น การแสดงต้องสื่ออารมณ์

“นึกถึงเวลาที่เธอต้องอยู่คนเดียวสิอาโก๊ะ นึกถึงตอนที่เธอถูกทิ้ง เพราะคนที่เธออยากอยู่ด้วย เขาไม่ต้องการเธอ”

คำพูดนั้นกระแทกใจอาโก๊ะอย่างแรง ฉะนั้นเมื่อถึงเวลาเข้าฉาก อาโก๊ะจึงแสดงอารมณ์และคำพูดออกมาได้เหมือนจริง ทำเอาแองจี้ ยุทธการ ชาญรบตาค้าง มิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนปรบมือชมเชยยกใหญ่ อาโก๊ะยังสะอื้นไห้ไม่หยุดจนนาวินมองอย่างสะกิดใจ

ooooooo

แม้จะตกอับแต่ใจยังสู้ คิมหันต์มาของานเพื่อนรุ่นน้องที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่ง ขอทำงานเบื้องหลัง เป็นผู้ช่วยผู้กำกับหรืออาร์ตไดเร็กเตอร์ก็ได้ แต่ได้รับการปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า ไม่อยากมีปัญหากับเสี่ยทรงชัย

คิมหันต์นั่งปรับทุกข์กับจอห์น คงถึงเวลาที่เขาต้องออกจากวงการแล้ว ทันใดมีเสียงกรี๊ดดังขึ้นพร้อมกับวัยรุ่นวิ่งกรูกันมา จอห์นบอกให้คิมหันต์เก๊กท่าดีๆ แฟนคลับมา แต่แล้วทุกคนกลับวิ่งเลยเขาไปที่หน้าจอทีวีของร้าน

“นี่ไงเธอ โฆษณาตัวใหม่ของนาวิน สินสมุทร อ๊าย...เท่เป็นบ้าเลยนะเธอ...”

“จริงด้วย ผู้หญิงที่ถ่ายคู่กันก็น่ารักเนอะ”

“เอ๊ะใช่คนนี้รึเปล่า ที่เขาลือว่าเป็นเมียเก็บของนายคิมหันต์”

“อี๋ ข่าวลือย่ะ ถ้าเป็นฉันนะ ฉันไม่มีทางเอานายหื่นคิมหันต์ทำสามีหรอก ซุปตาร์ภาษาอะไร ปล้ำได้กระทั่งนักข่าว” กลุ่มวัยรุ่นเม้าท์แตกกันให้สนั่น

จอห์นสงสารคิมหันต์จึงชวนกลับ รถคิมหันต์มาจอดหน้าคอนโดฯ สองคนลงจากรถ เห็นคนงานช่วยกันขนเฟอร์– นิเจอร์และเครื่องไฟฟ้าผ่านไป สองคนสังเกตเห็นว่าเหมือนของในห้องตน ชักหลายชิ้นเข้า จึงถามคนงานว่าขนมาจากห้องไหน คนงานบอกเลขห้องซึ่งเป็นห้องคิมหันต์

“ก็มันห้องของผม ของพวกนี้ก็ของผม” คิมหันต์ตกใจ

“ผมก็ไม่รู้ เขาจ้างผมมาขนเฉยๆ คุณสงสัยอะไรก็ไปถามคนจ้างเขาละกัน” คนงานตอบ

เจ้าหน้าที่ธนาคารเข้ามายื่นเอกสารให้คิมหันต์ “นี่ครับ บริษัทหนังของคุณไพโรจน์ที่เพิ่งปิดกิจการไป ติดหนี้เราจำนวนถึงแปดล้านด้วยกัน...แล้วนี่ครับ สัญญาที่คุณทำไว้กับบริษัทของคุณไพโรจน์ในฐานะหุ้นส่วน ซึ่งระบุชัดเจนว่า คุณยินดีรับผิดชอบหนี้สินของบริษัทในฐานะผู้ถือหุ้น”

คิมหันต์รับเอกสารมาดูมือไม้สั่น จอห์นถามว่าจริงหรือ คิมหันต์พยักหน้าช้าๆพลันเจ้าหน้าที่เห็นกุญแจรถในมือจอห์น จึงมองตาเป็นมัน คิมหันต์สังเกตเห็นรีบกระซิบบอกจอห์นให้เผ่น จอห์นงง คิมหันต์บอกพวกเขาจะยึดรถให้รีบหนี สองคนโยนกุญแจสลับกันไปมาหลบหลีกเจ้าหน้าที่และคนงานที่มาขวาง สุดท้ายก็พลาดตกไปอยู่ในมือเจ้าหน้าที่ธนาคาร...คิมหันต์กับจอห์นยืนมองรถที่ถูกยึดไปอย่างอาลัย สองคนกลับเข้ามาในห้องที่ว่างเปล่า โชคดีที่ยังเหลือกระติกน้ำร้อน จึงใช้ต้มบะหมี่สำเร็จรูปกินได้

ลุงสมมาเคาะห้อง ขอโทษที่ต้องเปิดห้องให้คนมายกของเพราะเจ้านายสั่ง คิมหันต์เข้าใจ ลุงสมยื่นจดหมายให้อีกฉบับ เป็นจดหมายที่ทางคอนโดฯเชิญย้ายออกภายในสิ้นเดือนนี้ คิมหันต์ฝืนยิ้มเศร้าๆให้ลุงสม จอห์นตกใจแล้วจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะนี่

ooooooo

ยังคาใจจากฉากเทสต์หน้ากล้องที่อาโก๊ะแสดงได้สมจริง กลับมาบ้าน นาวินหยั่งเชิง ไม่น่าเชื่อว่า อาโก๊ะจะทำให้ผู้กำกับปลื้มได้ขนาดนั้น เธอต้องดังแน่ๆ อาโก๊ะตอบว่า ตนไม่ต้องการแบบนั้น เพราะตั้งใจว่า ถ่ายเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่จะกลับบ้าน  นาวินหงุดหงิดทันที

“จนป่านนี้เธอยังคิดแบบนั้นอยู่อีกเหรออาโก๊ะ ตอนนี้ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วนะ เธอกำลังมีทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ”

“อาโก๊ะไม่เหมือนพี่นาวิน สิ่งที่อาโก๊ะต้องการไม่มีอะไรมาชดเชยได้หรอก”

อาโก๊ะเดินหนีเข้าบ้านขึ้นห้อง นาวินตามมารั้งไว้ ถามด้วยความข้องใจ

“ตอนที่เทสต์หน้ากล้อง เธอร้องไห้ออกมาเพราะคิดถึงนายคิมหันต์ใช่มั้ย”

“อาโก๊ะจะคิดถึงใครมันก็เป็นเรื่องของอาโก๊ะ พี่นาวิน ไม่เกี่ยว”

นาวินโกรธ ผลักประตูห้องเข้ามา อาโก๊ะตกใจถอยหนี “ฉันเหรอไม่เกี่ยว ที่ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีความสุข มีชีวิตที่ดีขึ้น ขนาดนี้ฉันยังไม่เกี่ยวอีกงั้นเหรอ”

“อาโก๊ะเห็นพี่นาวินเป็นพี่ชาย”

“เลิกแกล้งโง่ซะทีเถอะอาโก๊ะ เธอก็รู้ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ ทำไมต้องเล่นตัวด้วย ฉันสู้นายคิมหันต์ไม่ได้ตรงไหน หรือเพราะเธอแต่งงานกับมัน ก็เลยไม่กล้ารักคนอื่น”

“ไม่จริง ที่อาโก๊ะรักหมูหันก็เพราะอาโก๊ะชอบ อาโก๊ะ ไม่เคยเอาหมูหันไปเปรียบเทียบกับใคร หรือว่าแทนที่ใคร” อาโก๊ะถอยหนีจนชนขอบเตียง

นาวินคว้ามือเธอไว้ “เธอยังไม่เข้าใจอาโก๊ะ หมอนั่นไม่เหมาะกับเธอ ฉันต่างหากที่ควรเป็นเจ้าของเธอ เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะเราเหมือนกัน เราต้องการความจงรักภักดีจากคนที่เรารักซึ่งฉันหาไม่ได้จากแองจี้ และเธอก็หาไม่ได้จากคิมหันต์”

อาโก๊ะพยายามสะบัดมือออกจากนาวิน แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอด อาโก๊ะดิ้นรนร้องให้ปล่อย เนริสากับอาปู้เข้ามาห้าม นาวินตกใจแต่ยังไม่ยอมปล่อยอาโก๊ะ กลับบอกไปว่าเขากับอาโก๊ะมีเรื่องต้องตกลงกัน อาปู้ช็อกไม่คิดว่านาวินจะเป็นคนแบบนี้ เนริสาขอให้นาวินปล่อยอาโก๊ะและออกไปจากห้องนี้ นาวินเข่นเขี้ยวมองอาโก๊ะอย่างเจ็บแค้น

“มันไม่จบแค่นี้หรอกอาโก๊ะ ต้องไม่ใช่แบบนี้แน่” นาวินผละออกไป

เนริสาตามพี่ชายออกไปที่ริมสระน้ำ นาวินขอร้องอย่าเพิ่งพูดอะไร เขาไม่พร้อมจะฟัง

“นี่พี่ไม่รู้ตัวเหรอคะ ว่าพี่เปลี่ยนไปมากแค่ไหน”

“พี่บริสุทธิ์ใจกับอาโก๊ะ พี่ผิดด้วยเหรอ”

“แบบนี้เขาไม่เรียกว่าบริสุทธิ์ใจแล้วค่ะพี่วิน แล้วมันก็ไม่ใช่ความรักด้วย พี่แค่ต้องการครอบครองอาโก๊ะเพื่อชดเชยอดีตของตัวเอง”

“พี่รักอาโก๊ะต่างหาก”

“ไม่จริงพี่รักคุณแองจี้ พี่ลืมคุณแองจี้ไม่ได้ก็เลยใช้อาโก๊ะเป็นเครื่องมือ พี่เป็นคนเห็นแก่ตัว” ขาดคำ นาวินพลั้งมือตบหน้าเนริสา เธอน้ำตาไหลพราก “นี่ไงคะ ที่สาบอกว่าพี่ชายของสาเปลี่ยนไป” เนริสาร้องไห้วิ่งเข้าบ้านไป

นาวินทรุดนั่งอย่างเสียใจและสับสนในสิ่งที่เกิดขึ้น...

อาปู้ปลอบใจอาโก๊ะอยู่ในห้อง ทั้งที่แปลกใจทำไมนาวินถึงเปลี่ยนไป อาโก๊ะบอกว่า คนเมืองก็แบบนี้ เมื่อถูกด้านมืดเข้าครอบงำจิตใจก็จะเปลี่ยนไป เพราะมีแต่สิ่งยั่วยุ ตนไม่อยากเป็นแบบนี้ เมื่อถ่ายหนังเสร็จ ตนจะกลับบ้าน อาปู้ เห็นด้วยอย่างไม่ลังเล

ooooooo

ทั้งเสี่ยทรงชัยและแองจี้ตกใจเมื่อรู้ว่า มิสเตอร์ไวท์จะเพิ่มบทให้อาโก๊ะอีกสองสามฉากเพราะพอใจที่แสดงออกมาดี แองจี้แค้นใจ แต่เสี่ยทรงชัยคิดได้ว่าดีเหมือนกัน

“ปล่อยให้นังโก๊ะมันก่อปัญหาไป ฝรั่งจะได้วุ่นวายไม่มาสนใจเรื่องที่เราโกงเงินมัน ที่สำคัญตอนนี้เราต้องหาแพะมาเตรียมไว้ก่อน”

เติมฟังแล้วเข้าใจว่าเสี่ยทรงชัยอยากกินข้าวหมกแพะ เสี่ยทรงชัยตวาดเรียกสติให้ตั้งใจฟังว่า เขาต้องการแพะ รับบาป แองจี้คิดตาม...

ในขณะที่คิมหันต์หมดอาลัยตายอยาก มาเดินเล่นริมน้ำในสวนสาธารณะคิดถึงอาโก๊ะ สมพรตามมาสัมภาษณ์อย่างเยาะๆ คิมหันต์เหนื่อยหน่ายย้อนถาม

“คุณตามผมมานานเกินไปแล้ว หมดเวลาไปกับเรื่องราวของผมจนลืมไปว่า คนที่คุณน่าจะสนใจมากที่สุด ก็คือตัวคุณเอง...ข่าวสารของคุณ เรื่องราวของคุณ ชีวิตส่วนตัวของคุณมันหายไปไหนหมด คุณเคยสงสัยบ้างรึเปล่า ผมจำได้ว่าเคยขอโทษคุณไปแล้วสำหรับเรื่องที่ผ่านมาแต่มันคงไม่ชัดเจนเท่าไหร่ เอาเป็นว่าคราวนี้ผมจะขอโทษคุณอีกครั้งอย่างเป็นทางการละกัน”

คิมหันต์กุมมือสมพร กล่าวขอโทษอย่างจริงใจ สมพรตกตะลึงมองหน้าคิมหันต์ที่ยิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป สมพรเรียกสติตัวเองกลับมา ตะโกนไล่หลังเขาไปว่า อย่าคิดว่าทำหล่อใส่แล้วตนจะเลิกทำข่าวนะ คิมหันต์ไม่สะทกสะท้าน เดินหายไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้า...

จอห์นออกมาพบกับเนริสาที่ร้านประจำ เนริสาปรับทุกข์เรื่องที่นาวินเปลี่ยนไป จอห์นกลับถามว่า ถ้าอาโก๊ะอยู่กับนาวินแล้วมีความสุข มันก็ลงตัว แต่เนริสาเชื่อว่า อาโก๊ะ ยังรักคิมหันต์

“พี่คิ้มเขาไม่เหลืออะไรแล้วนะครับคุณสา ถ้าคุณห่วงอาโก๊ะก็ช่วยหาทางให้อาโก๊ะลืมพี่คิ้มเถอะครับ”

เนริสาถอนใจ แล้วนึกได้ถามทุกข์สุขของจอห์นกับคิมหันต์ จอห์นยิ้มๆไม่พูดอะไร เวลาผ่านไป จอห์นเดินมาส่งเนริสาขึ้นรถ เธอตัดสินใจยื่นซองเงินใส่มือเขา

“ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ สารู้ว่าคุณกับคุณคิมหันต์กำลังเดือดร้อน”

จอห์นไม่รับ เนริสาต่อว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาหยิ่ง จอห์นกุมมือเนริสา พูดอย่างหนักแน่นว่าแค่เธอห่วงเขา เขาก็พอใจแล้ว เรื่องอื่นเขาจัดการได้

“ผมรู้ว่าในสายตาของคุณ ผมไม่ใช่ผู้ชายที่เข้มแข็ง ผมไม่มีความเป็นผู้นำ แต่หลังจากนี้ไป ผมจะไม่ทำให้คุณสาต้องรู้สึกแบบนั้น ผมจะพิสูจน์ให้คุณสาเชื่อมั่นในตัวผม”

เนริสาฟังแล้วรู้สึกประทับใจในตัวจอห์นมากขึ้น

ooooooo

พยายามปลงกับเรื่องที่เกิดขึ้น คิมหันต์ก้มหน้าเก็บเสื้อผ้ากับของที่เหลือใส่กระเป๋าเตรียมย้ายออก อาจารย์แม่โทร.เข้ามาถามทุกข์สุขกับข่าวที่ออกมา คิมหันต์ว่าเป็นข่าวลือเหมือนเคย ไม่ต้องกังวลใจอะไร อาจารย์แม่เพียงจะบอกว่ายังไม่ได้รับเงินของเดือนนี้ ถ้าขัดสนก็ไม่ต้องส่งมาแต่คิมหันต์กลับบอกว่า เขาวุ่นกับงานแล้วจะให้จอห์นจัดการโอนไปให้

พอวางสายไม่ทันไร นาวินก็โทร.เข้ามาอีกคน เพื่อบอกว่ามีเรื่องต้องตกลงกัน นาวินนัดคิมหันต์มาพบที่โรงหนังกลางดึก คิมหันต์หวาดหวั่นเกรงคนจะเห็น พลันมี รปภ.

หน้าเหี้ยมเข้ามาบอกว่านาวินรออยู่ คิมหันต์เดินตามไปหานาวินที่นั่งอยู่ตรงหน้าห้องขายตั๋ว แกล้งทัก จะเลี้ยงหนังรอบดึกหรือ นาวินตอบว่า อยากชวนเหมือนกันถ้าไม่โดนถอดไปเสียก่อน

“เจ๊งสนิทเลยสินะ หนังฉันได้เงินมาตลอด จนกระทั่งได้มาแสดงร่วมกับนาย”

“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นซะทีเถอะคุณคิมหันต์ ตอนนี้คนอย่างคุณไม่ว่าทำอะไรก็เจ๊งทั้งนั้นแหละ”

“สรุปว่าเรียกมาด่าหรือไง”

“ตอนนี้นายกำลังถังแตก อีกไม่นานต้องโดนฟ้องล้มละลายแน่ ไหนจะคดีที่นายปล้ำนักข่าวสมพร เขาคงไม่ยอมปล่อยนายไปง่ายๆ”

คิมหันต์ไม่กลัวเพราะตนไม่ได้ทำอะไรผิด นาวินพูดแทงใจว่าตอนนี้เขาเหมือนตายทั้งเป็นด้วยซ้ำ คิมหันต์ชะงักถามตรงๆว่าต้องการอะไร

“นายก็รู้ว่าฉันรักอาโก๊ะ แต่เธอลืมนายไม่ได้ ถ้านายยอมไปจากเธอ...”

นาวินพูดไม่ทันจบ คิมหันต์ลุกเดินหนี รปภ.คนเดิมเข้ามาขวางหน้า คิมหันต์หันไปถามนาวินว่านี่เป็นแฟนคลับคนหนึ่งหรือ

“เงินทำได้ทุกอย่าง นายก็รู้ นายเองก็เหมือนกัน ตอนนี้ นายไม่เหลืออะไรแล้ว แถมนายยังมีภาระต้องส่งเสียที่บ้านเด็กกำพร้าอีก หรือว่านายจะเถียง”

“อย่าเอาเงินมาฟาดหัวฉันซะให้ยาก ฉันไม่ยอมนายหรอก”

“คิมหันต์ ฉันรักอาโก๊ะจริงๆ ฉันต้องการที่จะปกป้องเธอ ทำให้เธอมีความสุข แต่หนึ่งในสิ่งที่ทำร้ายจิตใจเธอมากที่สุด ก็คือการแต่งงานกับคนอย่างนาย...ฉันไม่ขอให้นายทำเพื่อฉัน แต่กำลังขอให้นายทำเพื่ออาโก๊ะ แล้วก็คนอื่นที่อยู่รอบข้างนายตอนนี้ คนที่บ้านเด็กกำพร้า รวมทั้งนายจอห์น เพื่อนของนาย นายอยากเห็นเขาอดตายหรือไง”

คิมหันต์เริ่มมีท่าทีอ่อนลง ฟังอย่างสะเทือนใจ

ooooooo

หมู่บ้านเผ่าเคอ จัดพิธียกครูให้หมอผีทำนายกำหนดวันแต่งงานของมังลากับอากิ๊กตามธรรมเนียม หมอผีทำนายออกมาว่าอีกสิบสามราตรี อากิ๊กยิ้มหน้าบาน แต่พอคล้อยบ่าย อากิ๊กได้ยินเพื่อนๆคุยเรื่องของตนว่า คิดไม่ถึงจะได้แต่งงานกับมังลาเพราะมังลารักอาโก๊ะมาตลอด

อากิ๊กสะเทือนใจ มาบอกมังลาให้ยกเลิกการแต่งงาน มังลาตกใจไม่ทันแต่งจะเลิกได้อย่างไร อากิ๊กบอกว่าไม่อยากให้เขามาเสียใจภายหลัง ถ้าอาโก๊ะกลับมา มังลาปลอบ

“อากิ๊ก คนที่ข้าเลือกคือแกนะ ไม่ใช่อาโก๊ะ ต่อให้

อาโก๊ะอยู่ที่นี่ ข้าก็จะไม่ยกเลิกการแต่งงานของเราเด็ดขาด แกเชื่อใจข้านะ” มังลากอดอากิ๊กไว้ แต่ในใจก็หวั่นไหวไม่น้อย...

วันต่อมา อาโก๊ะเห็นนาวินดื่มจนหลับอยู่ที่โซฟา จึงเอาผ้ามาห่มให้ นาวินรู้สึกตัว เธอจึงถามว่าเขาหายไปไหนมาทั้งคืน นาวินกลับถามกลับว่าเธอหายโกรธเขาแล้วหรือ อาโก๊ะตอบว่าเขามีบุญคุณ ตนโกรธได้ไม่นาน นาวินรู้สึกดีขึ้น แต่พออาโก๊ะพูดว่า ไม่เปลี่ยนใจเรื่องกลับบ้าน

นาวินหงุดหงิดทันที “ฉันรู้ ฉันจะหาทางออกเรื่องนี้เอง รับรองว่ามันต้องจบลงด้วยดี”

อาโก๊ะแปลกใจกับท่าทีของนาวิน...ในขณะเดียวกัน คิมหันต์กลับมา จอห์นกำลังเก็บของใส่กระเป๋า ถามว่าเขาหายไปไหนมาทั้งคืนเป็นห่วงแทบแย่ คิมหันต์ย้อนถามว่ากินข้าวหรือยัง

“ไม่หิวหรอกพี่ ต้องรีบจัดของ สิ้นเดือนนี้เราต้องย้ายแล้วนะพี่ แล้วเนี่ยผมหาที่อยู่ใหม่ได้แล้ว เป็นแฟลตของพวกกองถ่าย พอดีเจ้าของมันย้ายไปต่างประเทศ พี่พออยู่ได้นะ”

คิมหันต์ส่งถุงอาหารกับไวน์มาตรงหน้าบอกให้พักบ้าง จอห์นร้องโห...น่ากินทั้งนั้น แล้วชวนกันขึ้นไปนั่งกินบนดาดฟ้า จอห์นถามว่าเลี้ยงเนื่องจากอะไร

“ก็ข้าไม่เคยเลี้ยงเอ็งเลยนี่หว่า จำได้มั้ยตอนที่ข้าเพิ่งเป็นดารา ข้าเคยบอกว่าถ้าดังเมื่อไหร่ ข้าจะพาเอ็งไปนั่งร้านหรูๆแล้วก็สั่งอาหารแพงๆมากินกัน  แต่หลายปีมานี่ข้าไม่เคยทำเลยสักครั้ง”

จอห์นปัดว่าไม่เป็นไร เราพี่น้องกัน คิมหันต์จึงบอกว่า ถ้าเห็นเขาเป็นพี่ชาย ต้องเชื่อเขา ต่อไปถ้าไม่มีเขาแล้ว ต้องเด็ดเดี่ยวให้มากกว่านี้

“เอ็งมีทุกอย่างแล้วไอ้จอห์น ทุกอย่างที่ลูกผู้ชายควรมี แต่อย่างเดียวที่มีน้อยเกินไปคือ...ความกล้า มันเป็นเพราะเอ็งแคร์คนอื่นมากเกินไป”

“พี่พูดอย่างกับพี่จะไปอยู่ที่อื่น”

“ข้าแค่อยากเตือนเอ็งน่ะ ไอ้น้องชาย”

จอห์นซาบซึ้งชูแก้วไวน์ขึ้น รับปากว่า ต่อไปเขาจะเข้มแข็ง ไม่ยอมให้ใครรังแก คิมหันต์ชนแก้วยิ้มรับ...จอห์นดื่มจนเมา คิมหันต์แบกกลับมานอนที่ห้อง เขาเขียนจดหมายสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อจอห์น ห่มผ้าให้ มองหน้าอย่างเอ็นดูก่อนจะออกไป ลงมาถึงล็อบบี้ คิมหันต์โทร.หานาวินว่าเขาพร้อมแล้ว ลุงสมเข้ามาทักถามจะออกไปข้างนอกหรือ

“มีเรื่องต้องเคลียร์เยอะน่ะลุง เออจริงสิ ถ้าไอ้จอห์น มันตื่นขึ้นมาแล้วถามหาผมล่ะก็ ลุงบอกให้มันรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมจะติดต่อมาเอง”

ลุงสมรับคำ คิมหันต์ขอบคุณและลาเหมือนจะไม่กลับมาเจอกันอีก เขานั่งแท็กซี่ออกไปโดยมีมอเตอร์ไซค์สะกดรอยตาม คืนนั้น นาวินมาชวนอาโก๊ะออกไปข้างนอก อาปู้กับเนริสารั้งไม่ให้ไป นาวินรับรองว่าจะไม่ทำอะไรไม่ดีกับอาโก๊ะและเขาจะพาเธอไปพบคิมหันต์ อาโก๊ะดีใจรีบไปกับนาวิน แต่เนริสาสังหรณ์ใจจึงโทร.หาจอห์น...จอห์นเมาหลับไม่ได้ยินเสียงมือถือ

นาวินพาอาโก๊ะมาริมน้ำที่คิมหันต์กับเธอเคยมาด้วยกัน อาโก๊ะเดินไปลำพังอย่างระแวง พอเห็นคิมหันต์ ต่างวิ่งเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง

“หมูหันจริงด้วย ตอนแรกอาโก๊ะนึกว่าพี่นาวินจะหลอกอาโก๊ะซะอีก”

“ไม่หรอก นาวินเขารับปากฉันแล้วว่าจะให้ฉันพบอาโก๊ะเป็นครั้งสุดท้าย”

“ครั้งสุดท้าย...หมูหันจะไปไหน”

“ฟังฉันให้ดีนะอาโก๊ะ ตอนนี้ฉันมีปัญหาใหญ่มาก คงต้องหลบไปซักระยะหนึ่ง หลบไปในที่ที่ไม่มีใครหาฉันเจอ อาโก๊ะอยู่ทางนี้ดูแลตัวเองให้ดีนะ”

อาโก๊ะไม่ยอมจะไปด้วย คิมหันต์เตือนว่า ไปแล้วจะไม่ได้เจอเพื่อนๆและใครๆอีก เธอควรอยู่ทางนี้อย่างมีความสุขต่อไปเพื่อเขา...ระหว่างนั้น นาวินซึ่งรออยู่ในรถ ได้กดมือถือส่งข้อความว่า...ลงมือได้

มือถือจอห์นดังขึ้นอีกหลายครั้งจนเขารู้สึกตัวขึ้นมา แปลกใจที่ไม่เห็นคิมหันต์...เวลาผ่านไปสักพัก มอเตอร์ไซค์คันที่สะกดรอยตามคิมหันต์ก็ขี่ผ่านรถนาวินตรงไปที่คิมหันต์กับอาโก๊ะคุยกัน คิมหันต์กำลังบอกอาโก๊ะให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ อย่ารอเขา ถ้ามีใครรักเธอมากกว่าเขาก็ให้แต่งงานไปกับคนนั้น อาโก๊ะโวยวายไม่ยอม ตนจะรอจนกว่าเขากลับมา

“ฉันไม่กลับมาแล้วอาโก๊ะ เราคงไม่ได้เจอกันอีก”

“ตกลงหมูหันจะไปที่ไหนกันแน่ บอกอาโก๊ะมาเดี๋ยวนี้ บอกมาสิบอกมา”

ทันใด มอเตอร์ไซค์แล่นมาใกล้ คิมหันต์ผลักอาโก๊ะออกไป คนขี่รถชักปืนออกมายิงใส่คิมหันต์ทันที กระสุนซัดร่างคิมหันต์ตกน้ำจมหายไป อาโก๊ะตกใจจะโดดตามลงไป นาวินเข้ามาดึงเธอไว้ แล้วลากไปขึ้นรถ “แถวนี้อันตรายมากนะอาโก๊ะ เธอต้องมากับฉัน”

อาโก๊ะร้องเรียกคิมหันต์สุดเสียง...ขณะเดียวกัน จอห์นเดินตามหาคิมหันต์ลงมาข้างล่าง เจอกับลุงสมจึงรู้ว่า คิมหันต์สั่งไว้ให้รออยู่ที่นี่ พลันคนร้ายที่ยิงคิมหันต์โทร.เข้ามา

“นี่คือโทษฐานที่ไม่ยอมชำระหนี้ให้พวกเรา นายคิมหันต์ต้องชดใช้ด้วยชีวิต” คนร้ายตัดสายแล้วถอดซิมโยนทิ้ง ก่อนจะใส่อันใหม่โทร.ไปหานาวิน ว่าเขาทำตามคำสั่งทุกอย่างแล้ว...

จอห์นยังตกใจกับเสียงที่ได้ยิน โดยยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...สมพรได้รับข่าวว่าคิมหันต์เสียชีวิต เช่นเดียวกัน เสี่ยทรงชัยกับแองจี้ก็ได้รับข่าวเหมือนกัน แองจี้ตกใจ

“จริงด้วย ต้องเป็นเพราะหุ้นของบริษัทที่ป๊าให้คุณไพโรจน์หลอกขายพี่คิ้มแน่ๆเลยค่ะ”

“อย่าพูดไปนะแองจี้ เรื่องนี้ถ้าใครรู้เข้า ป๊าจะเสียชื่อ แล้วที่สำคัญ ไอ้ฝรั่งที่เราโกงมันอยู่อาจจะไหวตัวก็ได้”

เติมถามขึ้นว่าจะไม่ไปดูแสดงน้ำใจบ้างหรือ ทั้งเสี่ยทรงชัยและแองจี้ส่ายหน้าไม่ยอมไป กลัวโดนขุดคุ้ย...จอห์น ยุทธการ และชาญรบรุดมาดูที่เกิดเหตุ ตำรวจรายงานว่า คิมหันต์ อาโก๊ะ และนาวินนัดเจอกันบริเวณนี้ จู่ๆมีมือปืนมายิงคิมหันต์ตกน้ำไป ยังค้นหาร่างไม่พบ ส่วนนาวินกับอาก๊ะ ไปให้ปากคำอยู่ที่โรงพัก ระหว่างนั้น จอห์นเหลือบไปเห็นสมพร จึงปรี่เข้าไปต่อว่า

“เธอโผล่มาที่นี่ทำไมยัยสมพร จะเขียนข่าวว่าพี่คิ้มอีกใช่มั้ย พี่คิ้มตายไปแล้ว เธอคงสะใจสิ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่คิ้มก็คงไม่ตกงาน ไม่เป็นหนี้ไอ้บริษัทลวงโลกพวกนั้น เธอนั่นแหละที่เป็นฆาตกรฆ่าพี่คิ้ม”

ยุทธการกับชาญรบมาดึงลากจอห์นกลับไป เกรงจะมีเรื่อง สมพรยังตะลึงว่าตนหรือคือฆาตกร ตนทำตามหน้าที่นักข่าวต่างหาก สมพรเริ่มสับสนกลัวบาปกรรมยืนร้องไห้ขอโทษริมน้ำ

ooooooo

คืนนั้น นาวินพาอาโก๊ะกลับมาบ้าน เนริสากับอาปู้ซักถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น นาวินขอให้อาโก๊ะพักผ่อนอย่าเพิ่งรบกวน อาปู้สงสัยในความเปลี่ยนไปของนาวิน ต้องเกี่ยวข้องกับคิมหันต์

เนริสาทำอาหารมาให้ แต่อาโก๊ะกินไม่ลง เนริสา

ปลอบให้หักห้ามใจในเมื่อคิมหันต์ตายไปแล้ว อาโก๊ะไม่เชื่อ รู้สึกว่าคิมหันต์ยังมีชีวิตอยู่ และจะต้องกลับมาหาตน

จอห์นตามมาซักถามนาวินถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นาวินเล่าว่า “ฉันว่าลูกพี่นายคงรู้ตัวว่าถูกปองร้าย ถึงได้นัดฉันกับอาโก๊ะออกไป เขาคงอยากเจออาโก๊ะเป็นครั้งสุดท้าย รู้มั้ยนายจอห์น คิมหันต์เขาฝากให้ฉันดูแลนายด้วยนะ”

จอห์นแปลกใจ นาวินบอกว่า ให้จอห์นพักที่คอนโดฯต่อไป เขาจะจ่ายค่าเช่าให้เอง ส่วนเรื่องงานจะลองปรึกษาเสี่ยทรงชัย เนริสาถือหนังสือพิมพ์เข้ามาให้ทุกคนอ่านข่าวที่สมพรลง จอห์นโกรธเข้าใจว่าคงจะด่ากันอีก แต่เนริสา

บอกว่าเปล่า เป็นประกาศขอขมา คดีอนาจารที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องเข้าใจผิด และยินดีจะถอนแจ้งความ จอห์นดีใจที่คิมหันต์พ้นมลทิน

แองจี้เรียกนาวินไปพบที่บริษัท เพื่อส่งบทภาพยนตร์ที่เพิ่มเติมฉากอาโก๊ะให้ นาวินดักคอว่าเธอคงค้านเรื่องนี้

สุดตัว แองจี้ยักไหล่ว่าถึงตนทำก็ทำเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท ไม่อยากขาดทุนเหมือนเรื่องที่แล้ว นาวินแกล้งถามว่า ดูเธอไม่เสียใจเรื่องคิมหันต์เลย

“เขาแค่หายตัวไป ตำรวจไม่ได้ยืนยันว่าเขาเสียชีวิต” แองจี้ไม่หวั่น

“ถึงไงเขาก็คงไม่กลับมาอีกแน่ หนี้สินล้นพ้นตัวแบบนั้น”

แองจี้ย้อนถามว่าทำไมตนต้องสนใจ นาวินจึงบอกว่า เขาแค่อยากเปรียบเทียบให้เธอเห็นถึงความแตกต่างระหว่างเขากับคิมหันต์ และระหว่างเธอกับอาโก๊ะ ว่าแล้วก็ขอตัวกลับไปหาอาโก๊ะ แองจี้มองอย่างเคืองแค้น

กลับมาถึงบ้าน นาวินรู้ว่าอาโก๊ะไม่อยู่ก็ไม่พอใจ อาโก๊ะ ไปที่เกิดเหตุกับอาปู้ รำพึงถึงคิมหันต์อยู่ริมน้ำ เธอบอกอาปู้ว่า เธอมั่นใจว่าคิมหันต์ต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง...

ในขณะที่ อากิ๊กน้อยใจที่มังลาละเมอเรียกชื่ออาโก๊ะ จึงเชื่อว่าในใจเขายังมีอาโก๊ะอยู่ เธอจะไปตามให้อาโก๊ะกลับมาแต่งงานแทน...มังลาเสียใจที่พลาด เขามาสารภาพกับ

เล่าจางว่าเขารักอากิ๊ก แต่เธอไม่เชื่อ เล่าจางจึงสั่งให้ทั้งมังลาและอากิ๊กไปตามอาโก๊ะกลับมาพิสูจน์ให้รู้กันไป...

บ้านเด็กกำพร้า ที่อาจารย์แม่กำลังดูแลให้เด็กโตตักอาหารให้เด็กเล็ก บอกเด็กๆว่าใครไม่อิ่มให้มาขอใหม่ เด็กๆ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวตามประสา อาจารย์แม่ออกมาร้องเรียกหลังบ้าน

“คิมหันต์ อยู่ที่ไหน มากินข้าวได้แล้วลูก...”

คิมหันต์ยืนมองทะเลอยู่ริมหาด เด็กๆ วิ่งมาห้อมล้อมดึงให้เขาไปกินข้าวพร้อมกัน...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 11:40 น.