ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในระหว่างที่คิมหันต์ยืนมองทะเล เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของนาวิน ที่ทำให้เขาต้องยอมทำทุกอย่างเพื่ออาโก๊ะ นาวินให้เขาหายตัวไปเสีย แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น เขาไม่ควรอยู่ถ่วงความเจริญของอาโก๊ะกับจอห์น นาวินจะให้เงินเขามาตั้งตัว แต่เขาปฏิเสธไม่รับเงิน ขอแค่ให้นาวินรับปากจะดูแลอาโก๊ะกับจอห์นให้ดี คิมหันต์นึกถึงภาพอาโก๊ะที่ถูกนาวินลากไปขึ้นรถ แต่เธอร้องเรียกหาเขาเหมือนใจจะขาด มันสะเทือนใจเขามาก

อาจารย์แม่ให้เด็กๆมาตามเขาไปทานข้าว แล้วเอาหนังสือพิมพ์หรรษาบันเทิงให้อ่าน เขาเหนื่อยใจไม่อยากรับรู้ว่าโดนด่าอะไรอีก แต่อาจารย์แม่กลับบอกว่า

“เปล่า แต่ บก.เขาลงประกาศขอโทษเรื่องที่เคยกล่าวหาว่าเราปลุกปล้ำเขาต่างหาก แล้วที่สำคัญ เขาถอนแจ้งความแล้ว ด้วยนะ บอกว่าทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

คิมหันต์อึ้งรีบอ่านรายละเอียดของข่าว นี่สมพรถึงขนาดลาออกเลยหรือ อาจารย์แม่ถามว่าเขาจะกลับไปยืนยันความบริสุทธิ์หรือจะซ่อนตัวแบบนี้ไปตลอดชีวิต

“ชื่อเสียงของคิมหันต์ ประจัญบาน มันป่นปี้ไปหมดแล้วครับ ผมมีแต่หนี้สิน ไม่มีอนาคต ถ้ากลับไปเพื่อนๆก็คงต้องเดือดร้อนคอยช่วยผม แล้วที่สำคัญ ผมรับปากใครบางคนเอาไว้ว่าจะไม่ปรากฏตัวอีก”

อาจารย์แม่มองคิมหันต์อย่างไม่เห็นด้วย...คิมหันต์หลบมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เพราะมีภาพอาโก๊ะถ่ายคู่กับนาวิน ข่าวว่า...นาวินรับบทป๋าดัน แจ้งเกิดนางเอกน้องใหม่ประดับวงการ...

“นาวินพูดถูก...ถ้าไม่มีเราสักคน ทุกอย่างก็คงจะดีขึ้น” คิมหันต์ลูบภาพอาโก๊ะเบาๆก่อนจะตัดรูปนั้นมาแปะไว้ที่ข้างหัวนอน...

การถ่ายทำเริ่มขึ้น อาโก๊ะโชว์ลีลาคิวบู๊ขั้นเทพ ทำเอามิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนซึ่งนั่งกำกับอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ถึงกับตื่นตะลึง ยิ่งถึงฉากที่นาวินถูกลอบยิง อาโก๊ะวิ่งมารับกระสุนแทน ดูซาบซึ้งกินใจ ยุทธการเผลอสั่งคัต แล้วตบมือชมว่ายอดเยี่ยมมาก ชาญรบสะกิด

“เอ่อ พี่ยุทธตื่นเถอะครับ คือตอนนี้เรายังเป็นเมืองขึ้นเขาอยู่ อย่าเพิ่งประกาศอิสรภาพเลยครับ” ชาญรบชี้ไปที่ มิสเตอร์ไวท์ที่จ้องมองอย่างเคืองๆ

ยุทธการสะดุ้ง “อ้าว ลืมตัวว่ะ เคยเป็นแต่ผู้กำกับ แหะๆ ซอรี่เด้อ...ซอรี่”

มิสเตอร์ไวท์ส่ายหน้าเอือมๆ แล้วกวักมือเรียกยุทธการไปหา ชาญรบเป็นห่วงเกรงลูกพี่โดนเล่นงาน แต่ผิดคาด ยุทธการได้รับคำขอจากมิสเตอร์ไวท์ให้ช่วยทาบทามอาโก๊ะ

“อาโก๊ะจ๋า อาโก๊ะ พวกพี่มีข่าวดีจะมาบอกล่ะตัวเอง” ยุทธการมาหาอาโก๊ะพร้อมชาญรบ

ทั้งสองบอกอาโก๊ะ ว่ามิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีนให้มาถามว่าอยากไปถ่ายหนังเมืองนอกไหม นาวินท่าทางดีใจกว่ารีบถามว่าพวกนั้นจะเพิ่มบทให้อาโก๊ะหรือ

“ใช่ครับ ถ้าอาโก๊ะเซเยสเมื่อไหร่ คุณไวท์จะโทร.ไปบอกต้นสังกัดที่ฮอลลีวูดทันที”

“แต่อาโก๊ะอยากกลับบ้านนี่” อาโก๊ะยืนกรานทำเอายุทธการกับชาญรบมองหน้ากันเซ็งๆ

นาวินไม่พอใจดึงอาโก๊ะมาข้างโรงถ่ายเกรี้ยวกราดใส่ “ไม่มีทางอาโก๊ะ ฉันไม่ยอมให้เธอทำลายโอกาสของตัวเองแบบนี้หรอก”

“โอกาสอะไร อาโก๊ะไม่ต้องการ อาโก๊ะแค่อยากกลับบ้าน”

“นี่มันสำคัญมากนะอาโก๊ะ ตอนแรกคนที่ได้ไปเมืองนอกมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ถ้าผู้กำกับเขาอยากให้เธอไปด้วย ก็แสดงว่าเขาต้องการผลักดันให้เธอมีชื่อเสียง” นาวินเห็นอาโก๊ะยังเฉย จึงพยายามโน้มน้าวว่า ถ้าเธอดังเมื่อไหร่ ทุกคนจะเห็นคุณค่า คนที่เคยมองข้ามก็จะตามง้อ

“เหมือนคุณแองจี้ที่ง้อพี่นาวิน...” อาโก๊ะสวนทันควัน

นาวินชะงัก “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเนริสาเล่าอะไรให้เธอฟังบ้าง แต่ฉันทำเพื่อเธออยู่นะ”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง พี่นาวินก็ต้องฟังเสียงของอาโก๊ะ ไม่ใช่คนอื่น อาโก๊ะ...อยากกลับบ้าน” อาโก๊ะเน้นคำแล้วเดินหนีไปอย่างฉุนเฉียว

“ฉันว่าเธอแพ้แล้วล่ะ นาวิน...ยัยคนป่านั่นไม่มีทางรักคนอื่นหรอก นอกจากคิมหันต์” แองจี้แอบฟังอยู่นาน เข้ามาพูดเยาะๆ

“มันไม่เกี่ยวกับเธอนะแองจี้” นาวินเดือด

“ต้องเกี่ยวสิ ก็เธอเป็นดาราในสังกัดของฉันนี่นา ฉันถึงต้องดูแลเป็นพิเศษไงล่ะ”

“ฉันเซ็นสัญญาแค่สามปี ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่ ฉันก็เป็นอิสระ” พูดจบนาวินเดินหนี

แองจี้เคืองแค้น ไม่มีวันที่ตนจะปล่อยเขาไปง่ายๆ...

ooooooo

วันต่อมา อาโก๊ะนัดพบจอห์นเพื่อเค้นถามว่าคิมหันต์อยู่ที่ไหน จอห์นเหนื่อยใจที่เธอไม่เชื่อว่าคิมหันต์ตายแล้วหาว่าเธอคิดมาก

“อาโก๊ะไม่ได้คิดมากแต่กำลังใช้เหตุผลต่างหาก อาโก๊ะรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีบางอย่างผิดปกติ หมูหันสั่งลานายจอห์นวันนั้น นัดอาโก๊ะวันนั้น ถูกยิงตายก็วันนั้นมันเป็นไปได้ไง”

จอห์นคิดว่ามันบังเอิญ อาโก๊ะสวนว่า...หรือไม่ก็เจตนา...จอห์นถึงกับอึ้ง อาโก๊ะพยักหน้าให้จอห์นคล้อยตาม...จอห์นเดินครุ่นคิดกลับมาที่คอนโดฯ ลุงสมเข้ามารายงานว่ามีคนมารอพบ จอห์นแปลกใจ มองไปเห็นเนริสาถือถุงขนมรออยู่ที่ล็อบบี้ เขาใจชื้นขึ้นมา

จอห์นพาเนริสาขึ้นมาบนห้อง บอกเธอว่าให้ทำใจก่อนที่จะเข้าไป เพราะเขาอยู่คนเดียวไม่มีกระจิตกระใจจะทำความสะอาดห้องเหมือนแต่ก่อน แต่พอเนริสาเข้ามา ถึงกับอึ้ง เพราะในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์เหลืออยู่เลย ทั้งจานชาม เสื้อผ้าวางสุมไว้กองโต เธอปลอบใจ

“สาเข้าใจค่ะ คุณจอห์นอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ก็ยิ่งฟุ้งซ่านไปกันใหญ่”

“นั่นสิครับ นี่ถ้ามีใครคอยเป็นเพื่อนแบ่งปันความเหงาไปบ้าง ผมก็คงไม่เป็นแบบนี้”

เนริสาช่วยจอห์นเก็บกวาดล้างจาน แล้วเอาผ้ามาซักด้วยมืออย่างไม่รังเกียจ จอห์นปลื้มตั้งใจจะสารภาพกับเธอ เขาแอบล้วงมือมุดผ่านฟองผงซักฟอกไปกุมมือเธอในกะละมัง เก๊กหล่อ

“คุณเนริสาครับ...” จอห์นหลับตาพริ้มยื่นปากจู๋ไปใกล้เนริสา

“อะไรคะ” เนริสาหน้าเหวอ

“นาทีนี้ไม่ต้องถามหรอกคุณสา ปล่อยกายใจจุ๊บุ๊จุ๊บุ๊ไปตามแรงปรารถนาเถอะครับ”

เนริสาเห็นจอห์นยื่นหน้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงเอาฟองที่มือปาดหน้าเขา จอห์นร้องลั่น

“อ้าย...คุณสา ผุยๆ แหวะ ทำไมทำแบบนี้ล่ะครับ เสียอารมณ์หมด”

“เชิญได้อารมณ์ไปคนเดียวเถอะค่ะ เสร็จแล้วก็เอาผ้าไปตากด้วย ทะลึ่ง” เนริสาผลักตะกร้าผ้าที่ซักเสร็จให้

จอห์นทำหน้างอนหิ้วตะกร้าผ้าไปตาก ปากก็บ่นว่าตนอุตส่าห์พลีกายให้ขนาดนี้ยังเมินอีก น้อยใจว่าตนไม่หล่อเหมือนคิมหันต์ เดี๋ยวจะไปสมัครเป็นดาราบ้าง ดังเมื่อไหร่อย่ามาง้อ พลันเห็นเสื้อตัวหนึ่งยังไม่ได้ซักตกอยู่ จึงเก็บขึ้นมาแล้วพบว่ามีจดหมายเสียบอยู่ในกระเป๋า เขาเปิดอ่านแล้วต้องตกใจ ร้องเรียกเนริสาให้มาดู

“คุณสาผมเจอแล้ว ผมเจอจดหมายสั่งเสียของพี่คิ้มครับ”

เนริสารับมาอ่านแล้วให้สงสัยอย่างยิ่ง รีบกลับมาถามนาวิน เธอยื่นจดหมายมาตรงหน้า

“จดหมายสั่งเสียของคุณคิมหันต์ที่เขียนถึงคุณจอห์นค่ะ”

“แล้วพี่ไปเกี่ยวอะไรด้วย”

“สาแค่สงสัยค่ะ เพราะจดหมายมันเพิ่งเขียนวันที่คุณคิมหันต์ถูกยิง แล้วที่สำคัญข้อความในจดหมายเขาสั่งให้คุณจอห์นไปหาพี่ ถ้ามีอะไรเดือดร้อน”

“งั้นเหรอ...”

“แถมยังฝากให้คุณจอห์นคอยเตือนอาโก๊ะให้เชื่อฟังพี่ ฮึ...นี่มันอะไรกันคะ พี่กับคุณคิมหันต์ดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่ามีข้อตกลงอะไรกัน”

“คนกำลังจนตรอก นายคิมหันต์เขาอาจสำนึกผิดขึ้นมาก็ได้”

“ไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอคะ ปุบปับจะสำนึกผิดได้ นัดเจออาโก๊ะแล้วก็ถูกยิงตายวันเดียวกัน สาว่าในจดหมายนี่ยังมีอีกหลายข้อความที่น่าสงสัย เห็นทีต้องตรวจสอบกันหน่อยแล้ว”

นาวินมองเนริสานิ่งสักพัก ก่อนจะดึงจดหมายไปฉีกทิ้ง “อย่าพูดเรื่องนี้ให้อาโก๊ะได้ยินไม่งั้นแกเดือดร้อนแน่”

กำชับกับเนริสาแล้ว นาวินแอบโทร.หาคิมหันต์เพื่อต่อว่า “คุณทำพลาดคุณคิมหันต์จดหมายของคุณน่าจะเขียนเร็วกว่านี้หน่อย ที่สำคัญข้อความในจดหมายมันไม่แนบเนียน”

คิมหันต์โวยกลับว่าเขาไม่เคยตายมาก่อน จะรู้ได้อย่างไรว่าต้องสั่งเสียแบบไหน นาวินร้อนใจเกรงจะถูกจับได้ คิมหันต์รับรองว่าเขารับปากจะหายตัวไป เขาต้องทำแน่ขอให้ดูแลอาโก๊ะกับจอห์นดีๆก็แล้วกัน...อาจารย์แม่ฟังการสนทนาของคิมหันต์ เริ่มจะเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้น

นาวินวางสาย หงุดหงิดที่คิมหันต์ยังหยิ่งไม่เลิก อาปู้ เผอิญได้ยิน แปลกใจว่านาวินบ่นถึงคิมหันต์ทำไม ในเมื่อเขาตายไปแล้ว...ในขณะที่ อาจารย์แม่เข้ามาคุยกับคิมหันต์ซึ่งนั่งกลุ้มใจอยู่

“เพราะหมอนี่ใช่มั้ย เราถึงต้องแกล้งตาย”

คิมหันต์ยอมจำนนสารภาพว่า ถ้าเขาไม่ทำอย่างนี้ ทุกคน ต้องเดือดร้อน อาจารย์แม่ข้องใจทำไมต้องให้ดูแลอาโก๊ะด้วย ในเมื่อเธอรักเขา คิมหันต์เศร้าลงเพราะตอนนี้สภาพเขาไม่ คู่ควรกับเธอ เธอกำลังจะมีชื่อเสียง

“แล้วยังไง ใจคอเราจะหลบหน้าคนอื่นไปทั้งชีวิตงั้นเหรอ”

“ผมแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ครับอาจารย์แม่ ต่อไปนี้ จะไม่มีคนชื่อคิมหันต์ ประจัญบานอีกแล้ว” คิมหันต์ครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด

ooooooo

วันต่อมา นาวินพาจอห์นมากรอกใบสมัครที่บริษัทเสี่ยทรงชัย จอห์นขอบคุณที่ช่วยหางานให้เขาทำ แต่นาวินขอข้อแลกเปลี่ยน คือให้พูดกับอาโก๊ะอย่ากลับบ้าน เขาต้องการให้เธออยู่กับเขาตลอดไป จอห์นอดสงสัยไม่ได้ แต่ไม่กล้าซักถาม

เติมท้วงเสี่ยทรงชัยไม่ให้รับจอห์นเข้าทำงาน แต่พอเสี่ยบอกว่า ตนมีแผนให้จอห์นเป็นแพะรับบาป เติมรีบถาม หมายถึงเรื่องโกงเงินกองถ่ายหรือ เสี่ยทรงชัยพยักหน้ายิ้มๆ...แองจี้หอบแฟ้มบัญชีมาวางให้จอห์น อธิบายท่าทางเป็นมิตร จอห์นทึ่งที่ได้รับงานใหญ่ไม่คิดว่าเสี่ยทรงชัยจะไว้วางใจเขาขนาดนี้ แองจี้ทำเป็นกุมมือจอห์น

“เรื่องที่ผ่านมา ก็ให้มันผ่านไปเถอะจอห์น เรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า” แองจี้ให้จอห์นเซ็นชื่อ จอห์นงงทำไม ต้องเซ็น แองจี้อ้างว่า “เซ็นรับรองว่านายเป็นคนทำบัญชีพวกนี้ เพราะถ้ามีคนทำหลายคน ฝรั่งเขาอาจจะสับสนก็ได้ แล้วที่สำคัญ บัญชีงวดต่อๆไป พอทำเสร็จแล้วก็ให้มาส่งฉัน ฉันจะเป็นคนส่งให้พวกฝรั่งเอง”

จอห์นทำหน้าลังเล แองจี้ยิ้มให้ก่อนจะถามว่าไม่เชื่อใจตนหรือ จอห์นยิ้มตอบแต่ดูแห้งๆ

ด้านคิมหันต์ อาจารย์แม่พามาฝากฝังที่อู่แท็กซี่แห่งหนึ่ง เขาต้องพลางตัว สวมหมวก สวมแว่น ติดหนวดเพื่อไม่ให้คนจำได้ ตกลงกับเจ้าของอู่ไม่เปิดเผยฐานะ และใช้ชื่ออาจารย์แม่เป็นคนเช่ารถ คิมหันต์ซึ้งน้ำใจขอกลับไปช่วยงานที่บ้านเด็กกำพร้าทุกวันเสาร์ อาทิตย์

ตลอดเวลาที่คิมหันต์ตระเวนขับรถไปทั่วเมือง อาโก๊ะ กลับกลายเป็นดารา ถูกนักข่าวรุมสัมภาษณ์ มีชื่อเสียงโด่งดังมากขึ้น คิมหันต์เปล่าเปลี่ยวเหงา มองไปทางไหนก็เห็นแต่ โปสเตอร์หนังที่อาโก๊ะแสดงคู่กับนาวิน ข่าวคราวในหน้าหนังสือพิมพ์และคัตเอาต์โฆษณาของเธอ โดยไม่รู้เลยว่าอาโก๊ะ ไม่ได้มีความสุขกับชีวิตแบบนี้เลย

ooooooo

อากิ๊กหอบชะลอมใส่ไก่นั่งรถทัวร์มากับมังลาอย่างทุลักทุเล ถึงท่ารถ มังลาบ่นว่าจะหอบมาทำไม อากิ๊กย้อนว่า ไก่เป็นอาหารชั้นเลิศของเผ่า ตนตั้งใจ เอามาฝากอาโก๊ะ หรือมังลาเห็นว่าอาโก๊ะพิเศษกว่าคนอื่นถึงเอามาฝากไม่ได้ มังลาถอนใจจะบอกว่าในเมืองอาหารดีๆมีมาก

“ก็ที่นี่มันในเมือง ที่ข้าจะพูดก็คือว่า...อาโก๊ะ...สวยจัง” มังลาเหลือบไปเห็นคัตเอาต์

“อะไรนะ นี่แกกล้าชมอาโก๊ะต่อหน้าข้าเลยเหรอ” อากิ๊กโวย แต่พอมองไปตามมือที่มังลาชี้ เห็นอาโก๊ะถ่ายโฆษณาบนคัตเอาต์คู่กับนาวินก็ตะลึง “อาโก๊ะจริงๆด้วย อาโก๊ะเป็นดารา”

มังลาเชื่อว่าคิมหันต์คงดันอาโก๊ะขึ้นมาให้เป็นดารา จะได้มีหน้ามีตา เขาอดชมเธอไม่ได้อากิ๊กเคืองบอกให้มังลา ไปแต่งงานกับอาโก๊ะ มังลารีบง้ออย่าคิดมาก แล้วชวนไปหา อาโก๊ะเร็วๆเขาตรงมาที่รถแท็กซี่คันหนึ่ง

“นี่พี่ชาย ช่วยไปส่งข้าหน่อยได้มั้ย” มังลาชี้ไปที่ภาพอาโก๊ะว่าพวกตนจะไปบ้านคิมหันต์

โชเฟอร์ตกใจเมื่อเห็นมังลากับอากิ๊ก เพราะเขาคือคิมหันต์ มังลาคิดว่ากลัวพวกเขาจึงรีบบอกว่าตนมีเงินไม่ต้องห่วง คิมหันต์ก้มหน้าหลบๆบอกมังลาว่า

“เสียใจด้วยนะคุณ แต่ดาราที่ชื่อคิมหันต์น่ะ เขาตายไปแล้ว”

สองคนตกใจมากรีบถามว่าตายได้อย่างไร คิมหันต์ตอบโดยไม่สบตาว่า หนังสือพิมพ์ลงข่าวว่าถูกเจ้าหนี้สั่งฆ่า ตายมานานราวอาทิตย์กว่าแล้ว อากิ๊กกระซิบมังลาว่ารู้สึกคุ้นหน้าโชเฟอร์แต่มังลาสงสัยว่าทำไมไม่ยอมสบตา ทั้งสองนั่งรถคิมหันต์ไป โดยคิมหันต์บอกว่าจะไปส่งที่บ้านนาวิน มังลาแกล้งถามว่าดูท่ารู้จักทางดี คิมหันต์อ้างว่า นาวินเป็น ดาราดัง อากิ๊กนึกขึ้นได้

“เดี๋ยวก่อนนะ นี่แปลว่าพอไอ้หมูหันเอ๊ย คิมหันต์ตาย อาโก๊ะก็ย้ายมาอยู่กับผู้ชายอีกคนเหรอ” อากิ๊กตะลึงเมื่อเห็นโชเฟอร์หยักหน้า

พอมาถึงบ้านนาวิน เงินมังลามีไม่พอจ่ายค่าแท็กซี่ จึงบอกให้รอเดี๋ยว อากิ๊กตะโกนเรียกอาโก๊ะหน้าบ้าน คิมหันต์ตกใจรีบบอกว่าไม่เป็นไรแล้วจะออกรถ มังลาดึงไว้ คิมหันต์บอกว่ามีเท่าไหร่ก็เอาเท่านั้น มังลาไม่ยอม เผ่าเคอถือกฎบุญคุณต้องทดแทน ค่าโดยสารต้องชำระ

อาปู้กับอาโก๊ะได้ยินเสียงเรียก โผล่หน้าออกมา พอเห็นอากิ๊กก็ดีใจโผกอดกระโดดโลดเต้น คิมหันต์กลัวอาโก๊ะเห็นแล้วจำได้ รีบแกะมือมังลาออก

“คนไทยเหมือนกันไม่ต้องเกรงใจ ปล่อยซะทีสิโว้ย จะไปแล้ว” คิมหันต์ออกรถไปทันที

อากิ๊กโวยวายเพราะลืมชะลอมไก่ไว้ในรถ...คิมหันต์ปาดเหงื่อเมื่อขับรถหนีออกมาได้ พลันต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงไก่ตีปีกอยู่เบาะหลัง

เย็นวันนั้น นาวินกลับเข้าบ้าน ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอาโก๊ะกับพวกสรวลเสเฮฮากันอยู่ในห้องรับแขก นาวินได้ยินอากิ๊กพูดว่า เสียดายที่อาโก๊ะกลับไปร่วมงานแต่งงานของตน กับมังลาไม่ได้ อาปู้ถามแทนว่าทำไม อากิ๊กอธิบายว่า

“ตามกฎของเผ่าเคอ สตรีที่กำลังไว้ทุกข์ให้สามี จะไปร่วมงานมงคลไม่ได้”

“ต้องได้สิ เพราะข้าเชื่อว่าหมูหันยังไม่ตาย แล้วอีกอย่าง งานถ่ายหนังของข้าก็จวนจะเสร็จแล้วด้วย ข้าตั้งใจว่าจะกลับไปที่หมู่บ้านพร้อมกับพวกแก” อาโก๊ะแย้ง

“อ้าว แล้วเรื่องไอ้หมูหันล่ะ แกจะไม่รอฟังข่าวของมันก่อนเหรอ” มังลาถาม

“ถ้าหมูหันยังมีชีวิตอยู่ ข้าเชื่อว่ามันจะต้องไปหาข้า” อาโก๊ะมั่นใจ

อาปู้ดีใจที่จะได้กลับบ้านเสียที นาวินเครียด เขาไม่มีวันยอมปล่อยอาโก๊ะไปแน่...นาวินกลับออกมา ไปนั่งดื่มคลายเครียดที่ผับแห่งหนึ่ง สาวๆพากันมองและกระซิบกระซาบกันใหญ่เพราะนาวินกำลังดัง แต่จู่ๆก็มีสาวคนหนึ่งมานั่งข้างๆ เขาแปลกใจหันไปมอง พบว่าเป็นแองจี้

“อย่าบอกนะว่าบังเอิญ”

“อย่าลืมสินาวิน ตอนนี้เธอเป็นถึงดารานักบู๊หมายเลขหนึ่ง เป็นตัวตายตัวแทนของคิมหันต์ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ใครๆก็รู้จักเธอทั้งนั้น”

“นี่...ถ้าเธอจะมาหาเรื่องแขวะฉันล่ะก็...”

“ฉันมาดี มาเพราะอยากช่วยเธอ”

“เพื่ออะไร...”

“ชดเชยให้กับความผิดพลาดในอดีตของฉัน ฉันรู้ว่าฉันทำเธอเจ็บมาก ให้ฉันไถ่บาปของตัวเองเถอะนะนาวิน ถ้าเธอต้องการอาโก๊ะจริงๆล่ะก็ ฉันมีวิธี” แองจี้ยื่นหน้ามากระซิบ

นาวินกลอกตาไปมาฟังอย่างลังเล...

ooooooo

คืนนั้น อาโก๊ะกับอากิ๊กนอนคุยกันอยู่บนเตียง อาปู้กับมังลานอนหลับอยู่หน้าเตียง อาโก๊ะคุยถึงความหลังที่ยังเป็นเด็กวิ่งเล่นกันอยู่ไม่นาน ต่างคนต่างจะเป็นฝั่งเป็นฝากันแล้ว

“แต่ข้ายังไม่แน่ใจเลยอาโก๊ะ”

“ทำไมล่ะ มังลาไม่ดีตรงไหนเหรอ”

“ไม่ใช่มังลาไม่ดี แต่ข้าคิดว่ามังลามันรักแกมากกว่าข้า...ข้าไม่ได้โทษแกอาโก๊ะ ที่ข้ากับมังลาเดินทางเข้าเมืองหลวง นอกจากจะส่งข่าวแล้ว ข้าก็ยังอยากตรวจสอบให้แน่ใจว่ามังลาพร้อมแค่ไหนที่จะแต่งงานกับข้า”

“แล้วถ้ามังลาเกิดสับสนหรือว่าไม่หนักแน่นขึ้นมา...”

“ข้าจะไม่โทษใคร แต่ข้าจะไม่แต่งงานกับมังลาเด็ดขาด” อากิ๊กพูดอย่างหนักแน่นเช่นกัน

ในขณะที่คิมหันต์ต้องหอบไก่กลับมาที่บ้านเด็กกำพร้า ทุกคนจ้องมองว่าจะทำอย่างไรกับไก่ตัวนี้ดี คิมหันต์เสนอให้แกงกิน อาจารย์แม่ไม่ยอมฆ่าไก่ เขาจึงให้เลี้ยงเอาไว้ แต่อาจารย์แม่ก็ไม่เห็นด้วย ควรจะเอาไปคืนเจ้าของ

“ไม่ได้นะครับ ขืนกลับไปที่บ้านนั่นอีกรอบ ผมต้องโดนจับได้แน่ๆ คนในบ้านท่าทางเหมือนจะจำผมได้ด้วย”

“ถ้างั้นก็เอาไปฝากคนอื่นสิ เดี๋ยวเขาก็เอาไปให้เองแหละ” อาจารย์แม่แนะนำ

คิมหันต์จึงคิดว่าจะเอาไก่ไปฝากยามหน้าบริษัท แต่อาจารย์แม่ยังพูดให้สะกิดใจว่า ชีวิตคนเรามันสั้น จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ การจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการหลบๆซ่อนๆมันดีแล้วหรือ ทำเอาคิมหันต์อึ้งพูดไม่ออก...

คืนเดียวกัน มิสเตอร์ไวท์และมิสเตอร์คลีนตรวจสอบบัญชีพบว่า มีการโก่งราคาค่าตัว ตัวประกอบ ค่าอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้เข้าฉากอย่างมาก

วันรุ่งขึ้น จอห์นเอาบัญชีที่ทำเสร็จเรียบร้อยมาส่งให้เสี่ยทรงชัย เสี่ยชมยกใหญ่ว่าเขาทำได้เรียบร้อย และย้ำอย่าลืมเซ็นชื่อกำกับว่าเป็นคนทำบัญชี จอห์นกลับออกมา ครุ่นคิดว่า

“ทำไมเสี่ยกับคุณแองจี้ต้องย้ำให้เราเซ็นชื่อด้วยวะกลัวคนอื่นไม่เชื่อหรือไงว่าเราเป็นคนทำบัญชี หรือว่ากลัวเราจะโกง”

ยุทธการกับชาญรบหลบอยู่หัวมุม ส่งเสียงเรียกจอห์นเบาๆ จอห์นกลับส่งเสียงลั่น

“อ้าว พี่ชาญ พี่ยุทธ มาซุ่มทำไมแถวนี้ล่ะพี่”

“โห ไอ้ปากโทรโข่ง คนเขาซ่อนอยู่ จะแหกปากทำไมวะ” ยุทธการเอ็ด

จอห์นถามว่าพวกพี่สองคนทำอะไรอยู่ ชาญรบบอกว่ามีเรื่องสำคัญมาเตือน ในขณะที่เสี่ยทรงชัยกำลังหัวเราะชอบใจที่จอห์นโง่เหมือนคิมหันต์หลอกให้เซ็นอะไรก็เซ็น...ยุทธการกับชาญรบดึงจอห์นมามุมปลอดคน เพื่อเตือนว่ากำลังถูกหลอกให้เป็นแพะรับบาป จอห์นหัวเราะ

“นี่พวกข้าไม่ขำนะเว้ยไอ้จอห์น พวกข้าอยู่ในกองถ่ายนะ ข้ารู้ข้าเห็น” ยุทธการโวย

“ของเข้าฉากห่วยๆ ทั้งนั้นเว้ย บางอย่างสอยมาจากกองขยะที่ไหนไม่รู้ แต่ดันคิดค่าเช่าเป็นแสน” ชาญรบสาธยาย

“แล้วเอ็งรู้มั้ย บริษัทไฟ บริษัทสลิง เสื้อผ้าหน้าผม ไอ้ที่มาถ่ายกันทุกวันนี้น่ะ มันเป็นพวกนอมินีทั้งนั้น เพราะความจริงทุกอย่างเป็นกิจการของเสี่ย” ยุทธการเสริม

ทั้งสองช่วยกันเล่าว่า เงินไม่ไหลไปไหนสักบาท โกงกันเป็นสิบๆ ล้านแล้ว และกำลังพุ่งสู่หลักร้อย จอห์นเห็นเป็นเรื่องธรรมดา และไม่ต้องห่วง เพราะเขาเก็บบัญชีต้นฉบับไว้เป็นหลักฐาน ถ้าเป็นคดีขึ้นเมื่อไหร่ เขาพร้อมขึ้นศาลสู้คดี แต่พอยุทธการถาม

“ก็นั่นล่ะที่ข้าห่วงไอ้จอห์น คดีโกงกันขนาดนี้เอ็งเคยเห็นพยานคนไหนได้ขึ้นศาลเหรอวะ” ชาญรบแทรกว่า ส่วนใหญ่มักจะหายตัวไปอย่างลึกลับ ยุทธการเสริม หรือตัวอยู่แต่หัวหาย

“เอ่อ...พวกพี่หมายถึง โดนเก็บเหรอครับ” จอห์นเสียงสั่นๆ สองคนตอบพร้อมกันว่า...ใช่

ooooooo

ฉากสุดท้ายที่อาโก๊ะแสดงในวันนี้ เธอต้องตายในอ้อมกอดของนาวินสร้างความซาบซึ้งแก่ทุกคนในกอง รวมทั้งมิสเตอร์ไวท์มาก แองจี้จัดงานเลี้ยงฉลองปิดกล้องในประเทศไทยด้วยการเปิดแชมเปญเสิร์ฟให้ทุกคน อาโก๊ะไม่รับเพราะที่เผ่าตนจะดื่มเหล้าเฉพาะเวลามีงานมงคล ทุกคนยุให้ดื่มพอเป็นพิธี แองจี้ว่าอาโก๊ะไม่ให้เกียรติมิสเตอร์ไวท์กับมิสเตอร์คลีน อาโก๊ะมองไปที่นาวิน เขาพยักหน้าอนุญาต แองจี้แอบยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ในขณะที่นาวินสีหน้าไม่สบายใจ

นาวินคิดถึงแผนของแองจี้ที่บอกเขาเมื่อคืนก่อน ว่าอาโก๊ะเป็นคนป่าหัวโบราณ เธอชอบเขาแต่ไม่กล้าเปิดใจยกเว้นแต่เขาจะรวบหัวรวบหางเธอ แองจี้กล่อมให้นาวินทำตามแผน

อาโก๊ะจิบแชมเปญแล้วรู้สึกว่าอร่อย จึงดื่มรวดเดียวหมดแก้วโดยไม่รู้ว่า แองจี้แอบใส่ยานอนหลับลงไปในถ้วยของเธอ นาวินรู้สึกเป็นห่วงปรามอาโก๊ะให้พอ อาโก๊ะเริ่มมึน

ด้านหน้าบริษัท แฟนคลับมายืนต่อแถวมากมายเพื่อรอพบและให้ของฝากดาราที่เขาชื่นชอบ คิมหันต์ซึ่งปกปิดใบหน้า สวมแว่นติดหนวด อุ้มไก่มาหายามเพื่อฝากให้อาโก๊ะ แต่ยามไล่ให้ไปต่อแถว คิมหันต์ยืนด้วยความอึดอัด...แองจี้เห็นได้ที่แล้ว ให้นาวินพาตัวอาโก๊ะไปได้

“นี่เธอวางยาอาโก๊ะใช่มั้ยแองจี้” นาวินไม่รู้แผนนี้มาก่อน

“ใช่ แถมยังเตรียมห้องพักให้เธอด้วย รีสอร์ตอยู่ใกล้ๆ นี่เอง รับรองว่าปลอดคน”

“ฉันทำไม่ได้ แบบนี้มันทุเรศเกินไป”

“คิดให้ดีนะ นาวิน ที่สมัยก่อนเธอพลาดกับฉัน ก็เพราะว่าเธอดีเกินไป ดีจนเป็นไอ้โง่”

นาวินมองแองจี้อย่างรู้สึกกดดัน เดินตามอาโก๊ะที่โซซัดโซเซ เติมกระซิบถามแองจี้ ทำไมช่วยนาวิน แองจี้ยิ้มเหี้ยม

“ใครบอกล่ะ ฉันเตรียมซ้อนแผนอยู่ต่างหาก ชอบอวดเก่งดีนัก ดูซิถ้าฉันถ่ายคลิปภาพของมันกับอาโก๊ะเอาไว้ แล้วมันจะกล้าหือกับฉันอีกรึเปล่า”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เอ๊ะ...แล้วจะให้ใครไปถ่ายล่ะครับ” เติมถาม แต่พอเห็นสายตาแองจี้ที่มองตนก็เริ่มเดาออกว่าคือตนนั่นเอง

เพราะความเมา อาโก๊ะตาพร่าพราย มองหน้านาวินเป็นคิมหันต์ จึงโผกอดอย่าทิ้งตนไปอีก พาตนไปด้วย อาโก๊ะกอดนาวิน ทำให้เขาเริ่มตะบะแตก สีหน้าหึกเหิมเอาจริง

คิมหันต์อุ้มไก่ยืนรออยู่กับกลุ่มแฟนคลับ ที่มองไก่เขาอย่างรังเกียจ พลันพวกแฟนคลับก็กรี๊ดกร๊าดขึ้นเมื่อเห็นนาวินประคองอาโก๊ะออกมา มียามคอยกัน นาวินถามเติมว่าจะไปอย่างไรดี เติมจึงออกหน้าบอกแฟนคลับว่า อาโก๊ะไม่สบายต้องขอตัวกลับก่อน คิมหันต์ชะเง้อมองเห็นท่าทางอาโก๊ะรู้สึกว่าผิดสังเกต

“อาโก๊ะ ทำไมถึงได้เมาขนาดนี้ ทุกทีไม่เคยเป็นนี่นา” คิมหันต์ส่งไก่ให้แฟนคลับที่ยืนข้างๆ แล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถแท็กซี่ของตน ตามรถนาวินไป

เติมขับรถให้ อาโก๊ะยังพร่ำรำพันถึงคิมหันต์ในอ้อมกอดของนาวิน นาวินรู้สึกละอายใจแต่พอเติมพูดยั่วยุให้จัดชุดใหญ่ให้อาโก๊ะ นาวินถลึงตาใส่อย่างไม่พอใจ เติมรีบ หุบปาก คิมหันต์แปลกใจทำไมรถนาวินไม่วิ่งไปทางกลับบ้าน จึงเร่งเครื่องตามใกล้เข้าไปเรื่อยๆ เติมชักรู้ตัว

“เอ คุณนาวินครับ สงสัยเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะครับ”

“จริงเหรอ ใช่นักข่าวรึเปล่า”

“ไม่ทราบสิครับ แต่ไอ้รถแท็กซี่คันนี้มันขับตามเรามาตั้งนานแล้ว ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ว่าแล้ว เติมก็ปาดรถแท็กซี่เสียหลักตกข้างทางไป

คิมหันต์พยายามสตาร์ตรถเท่าไหร่ไม่ยอมติด “เวรแล้วไงไอ้คิ้ม โธ่เอ๊ย อาโก๊ะ...”

ริมฟุตปาท คิมหันต์เหลือบไปเห็นมีรถมอเตอร์ไซค์พ่วงขายของอยู่ จงเข้าไปขอยืมรถ จะแลกกับรถแท็กซี่เขาก็ได้ ทีแรกพ่อค้าไม่ยอม แต่พอคิมหันต์ถอดแว่นถอดหนวดออก

“คิมหันต์ คิมหันต์ยังไม่ตาย อ้าย...คิมหันต์ ประจัญบานของฉันยังไม่ตาย เอารถพี่ไปเลยตัวเอง พี่ขอลายเซ็นอย่างเดียวก็พอแล้ว” พ่อค้าแต๋วออกด้วยความดีใจ

คิมหันต์ยิ้มงงๆว่าเขามีแฟนคลับแบบนี้ด้วยหรือ... คิมหันต์ขี่รถตามหารถนาวินไปทั่ว เติมขับรถพานาวินมาส่งที่รีสอร์ตที่จองห้องไว้ นาวินกำชับเติมอย่าปากโป้งบอกใคร

“โอ้ยไม่กล้าครับไม่กล้า ที่คุณแองจี้ทำก็เพราะอยากไถ่โทษที่เคยหักอกคุณเท่านั้นเองครับ แหะๆ” เติมรีบปฏิเสธแล้วเชื้อเชิญให้นาวินพาอาโก๊ะเข้าไป

พอนาวินประคองอาโก๊ะเข้าไปแล้ว เติมก็ควักโทรศัพท์มาโทร.รายงานแองจี้ทันที แองจี้สั่งอย่าลืมถ่ายคลิปมาให้ได้ ...นาวินให้อาโก๊ะนอนบนเตียง เขามองเธออย่างโหยหา

“ฉันขอโทษนะอาโก๊ะ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ เธอก็คงไม่ยอม เป็นของฉัน” นาวินไม่รู้เลยว่าในห้องนี้มีกล้องสอดแนมซ่อนอยู่

คิมหันต์ขี่รถมาจนเห็นรีสอร์ตจึงเสี่ยงเข้ามาดู ก็เห็นเติมผิวปากเดินอยู่ เขาปรี่เข้าไปถามว่าอาโก๊ะอยู่ไหน เติมชิงลงมือเล่นงานก่อน แต่แล้วถูกคิมหันต์เค้นถามแล้วซัดจนสลบเหมือด

อาโก๊ะสะลึมสะลือขึ้นมาอีกครั้ง เพ้อเรียกหาคิมหันต์ นาวินยิ่งเจ็บใจ บอกอาโก๊ะยกโทษให้ตนด้วย ตนรักเธอจริงๆ นาวินก้มลงจะจูบอาโก๊ะ คิมหันต์ถีบประตูโครมเข้ามา “ไอ้นาวิน...”

เสียงคิมหันต์ทำให้อาโก๊ะพยายามเพ่งมองไปที่ประตู...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 10:36 น.