ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นางสาวจำแลงรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

กำลังตื่นเต้นจะได้ไปต่างประเทศครั้งแรก จอห์นลากกระเป๋าเดินทางยืนรอรถแท็กซี่ จะไปหาเนริสาเห็นชายหน้าเหี้ยมสองคนเดินตรงมาก็หวั่นใจ โชคดีที่ลุงสมส่งเสียงเรียก ทำให้สองคนนั้นชะงักทำทีเดินผ่านเขาไป

“คุณจอห์นครับ...คือตะกี้ผมลืมถามครับ ว่าคุณจอห์นจะไปเมืองไหน เผื่อมีเจ้าหนี้ เอ๊ย มีใครมาติดต่อธุระ ผมจะได้บอกเขาถูก”

“ฮ่องกงน่ะลุง ไปไม่กี่วันหรอก เอ่อลุง เดี๋ยวยืนเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ รอให้ผมขึ้นรถก่อนนะแล้วค่อยไป”

ลุงสมถามว่ามีอะไรหรือ จอห์นเหล่มองไปที่ชายหน้าเหี้ยมสองคนนั่น ลุงสมมองตามอย่างเข้าใจ เติมซึ่งเฝ้ามองอยู่มุมหนึ่ง เจ็บใจมากต้องสั่งลูกน้องทั้งสองให้ตามจอห์นไปจนกว่าจะมีโอกาส...

นาวินนั่งดื่มดับกลุ้มอยู่ เห็นเนริสากำลังจะออกจากบ้าน ก็ถามอย่างไม่พอใจว่าจะไปหาใคร เนริสาตอบว่าไม่เกี่ยวกับเขา ทำให้นาวินยิ่งโกรธ

“ต้องเกี่ยว เพราะถ้าคนที่แกไปหาคือพวกของไอ้คิมหันต์ล่ะก็ พี่ไม่ยอมเด็ดขาด”

“เมื่อไหร่พี่วินจะยอมรับความจริงซะทีคะ ว่าเรื่องบางเรื่องมันฝืนใจกันไม่ได้ โดยเฉพาะความรัก สาขอตัวก่อนค่ะ” เนริสาอึดอัดใจ เดินออกไปไม่สนใจเสียงเรียกของนาวิน...

ถึงเวลาที่มังลา อากิ๊ก และอาปู้เดินทางกลับ คิมหันต์กับอาโก๊ะมาส่งที่ท่ารถ ทั้งสองยินดีด้วยที่มังลากับอากิ๊กลงเอยกันได้เสียที มังลาชวนคิมหันต์ให้ไปอยู่ป่าด้วยกัน คนที่นั่นไม่มีใครสนใจอดีตของเขา แต่คิมหันต์กลับบอกว่า เขาอยู่ที่นี่เขายังมีความหวังที่จะทำงานปลดหนี้ อากิ๊กถามว่ายังคิดจะกลับไปเป็นดาราอีกหรือ คิมหันต์พยักหน้ายิ้มๆ ทำเอาอาโก๊ะหวั่นใจ

ขณะนั่งรถกลับ คิมหันต์สังเกตเห็นอาโก๊ะซึมๆไปจึงชวนคุย อาโก๊ะตัดสินใจถามตรงๆ

“หมูหันพูดจริงหรือ เรื่องกลับไปเป็นดารา”

“แล้วมันไม่ดีตรงไหนเหรออาโก๊ะ มันเป็นอาชีพที่ฉันรักมากนะ”

“แต่อาโก๊ะกลัวว่าหมูหันจะกลายเป็นแบบเดิม เหมือนแต่ก่อนที่เคยรังเกียจอาโก๊ะ”

“ไม่มีทางหรอก อาโก๊ะก็เคยเป็นดาราแล้วนี่ ฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไง”

“หมูหันจะบอกว่า เพราะอาโก๊ะดีขึ้น ก็เลยยอมรับอาโก๊ะงั้นเหรอ แล้วถ้าอาโก๊ะแย่ลงล่ะ ความรู้สึกของหมูหันก็จะเปลี่ยนไปอีกรึเปล่า” อาโก๊ะออกอาการน้อยใจ

คิมหันต์ตัดสินใจจอดรถ หันมาคุยอย่างจริงจัง เขาปลดแหวนที่ห้อยคออยู่เป็นแหวนที่ได้จากพ่อแม่วันที่ทิ้งเขาไว้บ้านเด็กกำพร้า

“แหวนวงนี้มันมีความหมายกับฉันมาก ตอนนี้ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะยกให้เธอ”

“ของมีค่าของหมูหัน ทำไมถึงมายกให้อาโก๊ะ”

“มันเป็นธรรมเนียมของคนเมือง สามีต้องสวมแหวนให้ภรรยา เพื่อแสดงความรักที่มีต่อกัน หรือว่าง่ายๆก็คือ ฉันยอมรับอย่างเป็นทางการว่าอาโก๊ะคือเมียของฉัน” คิมหันต์คว้ามืออาโก๊ะมาสวมแหวน “ฉันรู้ตัวนะอาโก๊ะ ว่าฉันเป็นคนเหลวไหล แต่ว่าฉันรักเธอ...ถึงวันหน้าฉันจะเปลี่ยนไป ฉันอยากให้เธอรู้ว่าในวันนี้และวินาทีนี้หัวใจของนายคิมหันต์ ประจัญบาน มีแต่อาโก๊ะคนเดียวเท่านั้น...ขอให้แหวนวงนี้เป็นพยาน ถ้าต่อไปนายคิมหันต์ลังเล หรือไม่ยอมรับอาโก๊ะเป็นเมียอีกเมื่อไหร่ ก็ขอให้ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต...ทีนี้อาโก๊ะเชื่อฉันได้รึยัง”

อาโก๊ะยิ้มทั้งน้ำตา โผกอดคิมหันต์ด้วยความซาบซึ้งใจ

ooooooo

จอห์นมาพบเนริสาที่ร้านกาแฟร้านประจำ เขาปลอบใจเธอเรื่องนาวินที่เปลี่ยนไป เนริสาไม่เข้าใจว่าทำไมพลังของความรักถึงทำให้พี่ชายตนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จอห์นตอบว่า แม้แต่เขาเองก็เปลี่ยนไปเพราะความรักเหมือนกัน เนริสาถามงงๆว่าเปลี่ยนตรงไหน

“ความกล้าไงครับคุณสา ความรักทำให้หัวใจของนาย จอห์นคนนี้เปี่ยมล้นไปด้วยความกล้า” จอห์นกุมมือเนริสาไว้

“แถมยังหน้าทนด้วยค่ะ” เนริสาชักมือหนี

“แหม เค้าไปตั้งหลายวันนะตัวเอง ขอจับให้ชื่นใจนิดนึงไม่ได้เหรอ”

เนริสาขำ ไม่ทันไรต้องตกใจเมื่อเห็นนาวินกำลังจอดรถหน้าร้าน เนริสาให้จอห์นรีบหลบไปก่อน นาวินโผล่เข้ามาท่าทางยังเมา เนริสาชวนให้กลับไปคุยกันที่บ้าน นาวินโวยวายเรียกจอห์น พลันเห็นจอห์นกำลังลากกระเป๋าออกทางหลังร้าน เนริสาตกใจรีบขวาง นาวินผลักเธอล้มขาแพลง แล้วรีบตามจอห์นไปทางหลังร้าน

จอห์นลากกระเป๋าหนีออกมาใจหายใจคว่ำ ทันใด สมุนของเติม เข้ามาด้านหลังเอาผ้าชุบยาสลบโปะหน้าจอห์น แล้วลากตัวเขาจะไปขึ้นรถ นาวินตามมาเห็นเข้าพอดี แทบ สร่างเมา เข้าไปขวาง เติมกับพวกมีผ้าปิดหน้า สมุนทั้งสองทิ้งจอห์นให้เติมแล้วเข้าต่อสู้กับนาวิน เติมเห็นลูกน้องสู้ไม่ได้ จึงทิ้งร่างจอห์นแล้วคว้าท่อนไม้ฟาดหัวนาวินแตก โซเซทำท่าจะสลบแต่ยังมีแรงฮึดพุ่งเข้าคว้าหมวกคลุมหน้าเติมหลุดติดมือมา จังหวะนั้น เนริสากะเผลกตามออกมาเห็นหน้าเติมและเห็นสภาพจอห์นและนาวินก็ตกใจอ้าปากค้าง เติมเองก็ตกใจตัดสินใจรวบตัวเนริสาโปะยาสลบเอาตัวไปพร้อมกับจอห์น ทิ้งนาวินนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

เสี่ยทรงชัยโมโหมากเมื่อได้รับรายงานจากเติมว่าจับตัวเนริสามาด้วย เพราะเธอเห็นหน้าเขา เสี่ยทรงชัยกลัวเป็นเรื่องใหญ่เพราะเนริสาเป็นน้องดาราดังอย่างนาวินไม่นาน ข่าวก็แพร่สะพัดออกไป โตโต้รีบมาบอกสมพรซึ่งนั่งสมาธิถือศีลกินมังสวิรัติอยู่ไม่สนใจเรื่องข่าวอะไรทั้งนั้น แต่พอฟังว่านาวินถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส น้องสาวกับจอห์นหายตัวไป เลือดนักข่าวก็เข้าสิงถามโตโต้เอากล้องมาหรือเปล่า โตโต้พยักหน้า

ข่าวกลับออกมาว่า จอห์นทำร้ายนาวินแล้วพาเนริสาหนีไป อาจารย์แม่ไม่อยากเชื่อโทร.ปรึกษาคิมหันต์ อาโก๊ะกับคิมหันต์ไม่เชื่อเช่นกัน ทั้งสองรีบหาตัวจอห์นโดยเร็ว แต่ติดต่อไม่ได้เลย...คนที่สร้างข่าวคือเสี่ยทรงชัย เพราะไหนๆก็คิดจะเก็บจอห์นอยู่แล้วจึงต้องเก็บให้หมด แองจี้หวั่นใจเพราะไปเกี่ยวข้องกับนาวิน แองจี้นึกได้บอกเสี่ยทรงชัยเรื่องคิมหันต์ยังไม่ตาย เสี่ยตกใจเกรงคิมหันต์มาช่วยจอห์นแน่ๆ

ooooooo

ตึกร้างแห่งหนึ่งที่จอห์นกับเนริสาถูกมัดขังไว้ เนริสาฟื้นขึ้นมาก่อน พยายามปลุกจอห์น เธอบอกเขาว่าคนที่จับพวกเรามาคือคนของเสี่ยทรงชัย ในขณะที่เติมกับสมุนกำลังคุยกันว่ากำจัดสองคนนี้อย่างไร เสี่ยทรงชัยสั่งมาว่า จัดการอย่าให้เหลือร่องรอย สมุนจึงเสนอให้ใช้ระเบิด

หน้าห้องพักนาวินในโรงพยาบาล ยุทธการกับชาญรบถูกสมพรสัมภาษณ์พร้อมอัดเสียงว่าจอห์นทำร้ายนาวินแล้วพาเนริสาหนีจริงหรือไม่ ชาญรบไม่เชื่อและว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเสี่ยทรงชัยแน่ ยุทธการปรามอย่าพูดส่งเดช ชาญรบโวย

“ผมเหลืออดแล้วพี่ยุทธ แฉความจริงมันไปเลยดีกว่า ตอนนี้ไอ้จอห์นมันเป็นคนทำบัญชีในกองถ่ายให้กับเสี่ย”
“กองถ่ายหนังฝรั่งเหรอครับ” โตโต้ถาม

ชาญรบบอกว่าใช่ แล้วเล่าเรื่องที่เสี่ยทรงชัยโกงเงินกองถ่ายเป็นสิบๆล้าน และจะโยนความผิดให้จอห์นเป็นแพะ รับบาป คิมหันต์กับอาโก๊ะมาได้ยินพอดี

“แปลว่างานนี้เสี่ยอยู่เบื้องหลังใช่มั้ยพี่ยุทธ”

ทุกคนหันไปมองเห็นคิมหันต์ก็ดีใจที่เขายังไม่ตาย คิมหันต์ให้สนใจเรื่องจอห์นก่อน อาโก๊ะถามถึงอาการของนาวิน ยุทธการตอบว่ายังไม่ฟื้น อาโก๊ะกับทุกคนเข้ามาเยี่ยม ทั้งอาโก๊ะและคิมหันต์เรียกนาวินให้รู้สึกตัวเสียที พอเห็นนาวินกระดุกกระดิก คิมหันต์เรียก

“นาวินตื่นซะทีสิ ฉันต้องการให้แกช่วยนะ นาวิน”

“คิมหันต์ อาโก๊ะ...” นาวินลืมตาขึ้นมา

คิมหันต์กับอาโก๊ะช่วยกันถามว่าเห็นหน้าคนร้ายที่จับตัวจอห์นกับเนริสาไปหรือเปล่า นาวินพยายามคิด ตอนที่เขาสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงเนริสาร้องให้ช่วย เขาเห็นเธอถูกโปะยาสลบเอาตัวขึ้นรถไปพร้อมจอห์น และได้ยินคนร้ายถกเถียงกันว่าจะเอาไปขังที่ตึกร้างที่เคยใช้ถ่ายหนัง คิมหันต์นึกได้สบตายุทธการกับชาญรบอย่างรู้กัน นาวินรีบขอร้องให้ช่วยน้องสาวตนด้วย

“ไม่ต้องห่วง เนริสาก็เหมือนน้องสาวฉัน ฉันจะปกป้องเธอเอง” คิมหันต์รับปาก

นาวินมองคิมหันต์อย่างซาบซึ้งใจ...ในระหว่างที่เดินไปตามทาง ชาญรบโทร.แจ้งตำรวจให้ไปที่ตึกร้างนั้น คิมหันต์จะล่วงหน้าไปก่อน ทุกคนรั้งไว้ให้รอตำรวจ สมพรขอไปทำข่าวด้วย แต่คิมหันต์บอกให้สมพรอยู่ทำข่าวเสี่ยทรงชัยคอรัปชันดีกว่า ยุทธการกับชาญรบจึงต้องไปพร้อมคิมหันต์ด้วยความเป็นห่วง คิมหันต์ขอให้อาโก๊ะรออยู่ที่นี่ แต่เธอไม่ยอม ชาญรบเห็นว่าอาโก๊ะน่าจะไปด้วยเพราะลุยเก่งกว่าพวกเขา ระหว่างนั้น สมพรแอบไปซ่อนตัวในกระโปรงรถแท็กซี่ของคิมหันต์ ก่อนไปสั่งโตโต้ให้อยู่ทำข่าวเสี่ยทรงชัย

โตโต้จึงมาที่หน้าบริษัทเสี่ยทรงชัย ซุ่มรอถ่ายรูปความเคลื่อนไหวแต่ถูกยามจับได้อุ้มมาหาแองจี้ โตโต้ถูกขู่จะโยนออกทางหน้าต่าง ถ้าไม่บอกว่าสมพรลูกพี่อยู่ที่ไหน พอรู้ความจริง

“ป๊าคะ ป๊าจะไปที่นั่นจริงๆเหรอคะ” แองจี้เห็นเสี่ยทรงชัยหยิบปืนจะออกไป

“มาถึงขั้นนี้แล้ว พ่อต้องเก็บพวกมันให้หมด จะปล่อยให้ใครมาปากโป้งไม่ได้เด็ดขาด”

แองจี้ขอไปด้วย โตโต้ได้โอกาสอยู่ลำพังกับยาม จึงขอเข้าห้องน้ำ แล้วหาทางหนีรอดไปได้อย่างแทบเอาชีวิตไม่รอด

ooooooo

มาถึงปากทางเข้าตึกร้าง คิมหันต์จอดรถตรงพง หญ้าเกรงคนร้ายได้ยินเสียงรถ ให้ชาญรบอยู่เฝ้ารถคอยช่วยเวลาฉุกเฉิน พอคิมหันต์ อาโก๊ะ และยุทธการเดินไป สมพรก็ค่อยๆปีนออกจากท้ายรถตามไป

จอห์นกำลังใช้เศษกระเบื้องแตกที่พื้น พยายามตัดเชือกที่มัด ได้ยินเสียงคนร้ายถกกันเรื่องระเบิด ว่าจะตั้งเวลานานแค่ไหนให้พวกตนหนีทัน แต่ด้วยความโง่เผลอกดปุ่มแล้วบอกเติมว่ากดไปแล้ว เติมตกใจเข้าไปดูจอห์นกับเนริสาที่ถูกมัดก่อนจะหนี ปรากฏว่าทั้งสองคนหนีไปแล้ว เติมกับสมุนรีบวิ่งออกมาเพื่อจับสองคนให้เข้าไปอยู่ในตึกก่อนที่จะระเบิด เติมยิงขู่...ช่วงนั้น สมพรหลบขึ้นมาบนตึกด้านหลัง ตั้งใจจะเก็บภาพไปทำข่าว แต่พอเห็นระเบิดเวลาที่ติดไว้

ทำงานก็ตกใจ ลนลานจะหนี ชนนั่งร้านล้มมาทับตัวร้องลั่น

จอห์นต่อสู้ปกป้องเนริสาไม่ยอมให้ถูกลากกลับไปในตึก คิมหันต์ ยุทธการ และอาโก๊ะตามมาช่วย เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ชาญรบซึ่งอยู่ที่รถสะดุ้ง พลันมีรถแล่นเข้ามาจอดข้างหลังปรากฏเป็นรถเสี่ยทรงชัย “เสี่ย คุณแองจี้...”

“ไอ้ชาญ เอ็งมันรนหาที่ตาย” เสี่ยทรงชัยชักปืนออกมาจ่อ

ด้านคิมหันต์ อาโก๊ะ และยุทธการช่วยกันจัดการเติมกับสมุนจนหมอบ อาโก๊ะได้ช่วยคิมหันต์รอดจากการยิงของเติม ยุทธการเร่งให้ทุกคนหนี พอมาถึงที่รถเห็นชาญรบยืนหน้าสลดอยู่ข้างรถ ยุทธการโวยทำไมไม่ติดเครื่องรอไว้ ชาญรบทำหน้าจะร้องไห้ ส่ายหน้าไปมา

“พี่ชาญ มีอะไรรึเปล่า ทำไมไม่หนี” จอห์นถาม

“ก็เพราะมันหนีไม่ได้สิโว้ย” เสี่ยทรงชัยกับแองจี้เดินออกมาให้ทุกคนเห็น

ทุกคนตกใจ เสี่ยทรงชัยเห็นคิมหันต์ยังไม่ตายจริงๆโกรธมากชี้ปืนกราดขู่จะฆ่าให้หมดทุกคน คิมหันต์โผเข้าจะแย่งปืน แองจี้ร้องเตือนให้ระวัง อารามตกใจ เสี่ยทรงชัยจึงยิงใส่แต่กระสุนพลาดเป้า คิมหันต์ยื้อแย่งปืนสุดฤทธิ์

ยุทธการจะเข้าช่วยแต่ปากกระบอกปืนส่ายไปมา ทุกคนหลบกันพัลวัน คิมหันต์พยายามกดปืนลง กระสุนลั่นใส่ขาเสี่ยทรงชัย

“โอ๊ย ขากู...ไอ้คิ้ม ไอ้เลว เอ็งยิงข้า คอยดูนะ ถ้าสมุนข้ามาถึงเมื่อไหร่ พวกเอ็งต้องตายกันหมดทุกคน” ทันใดเติมกับสมุนวิ่งมาถึง เสี่ยทรงชัยสั่งให้ฆ่าทุกคน

เติมกับพวกชักปืนจะยิงใส่ทุกคน พลันเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้น ยุทธการหัวเราะลั่น ดีใจที่ตำรวจมาทัน แองจี้กลัวลานดึงเสี่ยทรงชัยให้หนี

“ป๊าไปไม่ไหวแองจี้ หนูหนีไปก่อน ไม่ต้องรอป๊า”

“ถึงหนีก็เปล่าประโยชน์คุณแองจี้ มอบตัวเถอะโทษหนักจะได้เป็นเบา” ชาญรบเตือน

“กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนองครับคุณแองจี้ คุณกับพ่อคงหนีตลอดชีวิตไม่ได้หรอกครับ” จอห์นเสริม

“คิ้ม คิ้มจะปล่อยให้แองจี้ติดคุกไม่ได้นะ คิ้มต้องช่วยพูดกับตำรวจว่าแองจี้กับป๊าไม่มีส่วนกับเรื่องนี้ คิ้มต้องช่วยแองจี้นะ แล้วแองจี้สัญญาว่าจะตอบแทนคิ้มทุกอย่าง”

“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกแองจี้ ผมช่วยคุณไม่ได้”

รถตำรวจมาถึง โตโต้ติดรถมาด้วย พอไม่เห็นสมพรก็แปลกใจ ถามยุทธการกับชาญรบทั้งสองไม่เห็น โตโต้จึงโทร.เข้ามือถือ สมพรพยายามดึงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทั้งที่ตัวยังถูกนั่งร้านทับอยู่ พอรับสายได้ก็ร้องให้ช่วยด้วย ตนติดอยู่บนตึกร้างและในนี้มีระเบิดมันทำงานแล้ว

โตโต้บอกทุกคน ยุทธการกระชากคอเติมมาโวยที่ถึงขนาดใช้ระเบิดฆ่ากันเลยหรือ เติมโยนความผิดให้สมุนทั้งสอง จอห์นให้รีบไปช่วยสมพรจะดีกว่า คิมหันต์หันมาขอโทษอาโก๊ะ

“เฮ้ย ไอ้คิ้ม เอ็งอย่าบ้านะโว้ย เอ็งเป็นแค่พระเอกในจอนะไม่ใช่นอกจอ” ยุทธการปราม

“ก็แค่นักข่าวปากเสียคนนึง แถมยังเป็นคู่ปรับเอ็งอีกต่างหาก ไม่ต้องไปสนใจหรอกไอ้คิ้ม” ชาญรบช่วยห้าม
คิมหันต์ไม่สนใจกลับวิ่งไปที่ตึกร้าง อาโก๊ะร้องห้ามก็ไม่ฟัง เธอจึงตามไปด้วย คิมหันต์ไล่ให้กลับไป แต่อาโก๊ะกลับบอกว่า ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน คิมหันต์ซึ้งใจ...สมพรกำลังคร่ำครวญไม่อยากตายอย่างสิ้นหวัง พอเห็นคิมหันต์กับอาโก๊ะมาช่วยยกนั่งร้านออกก็ตกใจ คิมหันต์ดักคอไม่ต้องขอบใจเขาให้ไปขอบใจโตโต้ที่ขอให้เขามาช่วย สมพรมองมาทางอาโก๊ะ

“หมูหันไปไหน อาโก๊ะไปด้วย ผัวเมียต้องไม่ทิ้งกัน” อาโก๊ะตอบโดยไม่ต้องถาม

คิมหันต์บอกอาโก๊ะว่าเขาจะยกท่อนเหล็กออก ให้เธอลากตัวสมพรออกแล้วรีบวิ่งหนีออกไปเพราะใกล้จะระเบิดแล้ว...ข้างนอกกำลังลุ้นระทึก ที่คิมหันต์กับอาโก๊ะยังไม่ออกมา พลันระเบิดดังตูมขึ้น...ทุกคนหมอบแล้วมองไปอย่างตกใจ เห็นทั้งสองประคองสมพรฝ่าควันออกมา ระหว่างนั้น ตำรวจคุมตัวเสี่ยทรงชัยกับแองจี้ไว้ที่รถ

สมพรขอบใจคิมหันต์กับอาโก๊ะอย่างยิ่ง เนริสาถามขึ้นว่า จะเคลียร์เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร

“ผมว่าคงไม่ยากหรอกครับ ในเมื่อเราจับเสี่ยทรงชัยได้คาที่เกิดเหตุแบบนี้ แถมลูกน้องก็ยอมสารภาพหมดว่าถูกจ้างวานให้ลงมือ” ตำรวจกล่าวกับทุกคน

“ไม่ต้องห่วงนะนายจอห์น ฉันจะช่วยนายเปิดโปงความจริงเรื่องที่เกิดขึ้น เอาให้มันเป็นข่าวใหญ่ไปเลย” สมพรรับปากจอห์นให้คลายกังวล

ทันใด สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อแองจี้แค้นใจผลักประตูรถกระแทกตำรวจล้มลง แล้วแย่งปืนมายิงใส่กลุ่มคิมหันต์ หลายนัด อาโก๊ะถลาเข้าเอาตัวบังคิมหันต์ไว้ กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้ากลางหลังอาโก๊ะทรุดลงอย่างรวดเร็ว ตำรวจกรูเข้ารวบแองจี้และแย่งปืนคืนมา แองจี้ยังคลุ้มคลั่ง

“มันเป็นความผิดของแกได้ยินมั้ยคิมหันต์ ความผิดของพวกแก ที่มาขวางทางฉันกับพ่อ แกพาอาโก๊ะมาตายคิมหันต์”

คิมหันต์ยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ประคองอาโก๊ะไว้พร่ำบอกไม่ให้เธอหลับ แต่ทุกอย่างพร่าเลือนในสายตาของอาโก๊ะและดับวูบลง

ooooooo

ทหารสองนาย ถูกส่งเข้าไปในป่าไปยังหมู่บ้านเผ่าเคอ เพื่อบอกข่าวเล่าจางว่าอาโก๊ะป่วยหนักและให้รับตัวเล่าจางออกมา กว่าจะสื่อสารกันได้ทำเอาทหารสองนายเกือบตาย

หลายวันผ่านไป จอห์นมาเยี่ยมนาวินที่บ้าน นาวินขอบใจจอห์นที่ช่วยเนริสาไว้ จอห์นหัวเราะแหะๆเพราะที่เนริสาต้องเดือดร้อนไปด้วยก็เพราะตน

“ถึงอย่างไรก็เถอะ ได้ข่าวว่าตอนเกิดเรื่อง นายปกป้องน้องสาวฉันไว้สุดฤทธิ์เลยนี่...ไม่น่าเชื่อเลยนะยัยสาว่าคนเปิ่นๆอย่างหมอนี่จะกล้าหาญขนาดนั้น”

“นั่นสิคะ เอ...แล้วว่าแต่พี่วิน จะยอมให้สากับคุณจอห์นคบกันต่อไปรึเปล่า”

“คบเป็นเพื่อนน่ะได้ แต่มากกว่านั้น ต้องขอดูความ ประพฤติก่อน”

เนริสาอมยิ้ม จอห์นดีใจเนื้อเต้น ขอบคุณนาวิน นาวินบอกให้เรียกเขาว่าพี่ได้ จอห์นยิ่งปลื้ม...เนริสาเดินออกมาส่งจอห์นกลับ เธอถอนใจที่เรื่องร้ายๆผ่านไปเสียที

“ยังไม่ทั้งหมดหรอกครับ เรื่องคดีโกงเงิน ผมกับเสี่ยทรงชัยคงต้องเจอกันในศาลอีกนาน แล้วที่สำคัญก็คือเรื่องของอาโก๊ะ”

“อาการของอาโก๊ะยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอคะ” เนริสาเห็นจอห์นส่ายหน้าอย่างหนักใจ...

แม้ท้องฟ้าภายนอกจะดูร่มรื่น แต่ภายในห้องพักอาโก๊ะดูช่างเงียบเหงาบนโต๊ะมีแต่ข่าวหนังสือพิมพ์ของอาโก๊ะ กับคิมหันต์ อาโก๊ะยังนอนหลับ คิมหันต์ก็ฟุบหลับข้างเตียง มือเขายังกุมมือเธอไว้ พยาบาลเดินเข้ามา คิมหันต์งัวเงียตื่นขึ้นมอง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณคิมหันต์ ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ” พอเห็นคิมหันต์ส่ายหน้า พยาบาลจึงขอเช็ดตัวให้อาโก๊ะ

“เชิญครับ อาโก๊ะ...เดี๋ยวคุณพยาบาลเขาจะเช็ดตัวให้ ฉันจะออกไปรอข้างนอกนะ”

อาโก๊ะลืมตาขึ้น แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อะไร คิมหันต์สะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก...เขาเดินมาพบหมอในห้องเพื่อฟังผลเอกซเรย์แล้วต้องตกใจต่อว่าหมอ

“ไม่จริง ไหนหมอบอกว่าอาโก๊ะจะปลอดภัย แล้วทำไมอาโก๊ะถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงไม่รู้สึกตัว”

“ใจเย็นๆครับคุณคิมหันต์ ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน เพราะบาดแผลที่ถูกยิงก็ไม่ได้สาหัสอะไร อาการแบบนี้ ผมว่าคงต้องศึกษากันอีกซักระยะ”

คิมหันต์ไม่อยากเชื่อ แววตาเขาเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ พยายามจะตั้งสติตัวเองให้เข้มแข็งเพื่ออาโก๊ะ เขาเข็นรถเข็นให้เธอออกมารับลมที่ระเบียง ชวนพูดคุยแต่เธอก็เหม่อลอย เขาเอากีตาร์มาเล่นเพลงที่เคยใช้ง้อเธอ แต่เธอก็ไม่ตอบสนองอะไร คิมหันต์ร้องเพลงไปได้สักพักก็หยุดเล่น จับอาโก๊ะให้หันมามองหน้าเขา

“อาโก๊ะ เธอได้ยินฉันบ้างไหม เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า ตอนนี้ฉันมีข่าวลงหนังสือพิมพ์อีกแล้วนะ แฟนคลับก็เริ่มชอบฉันเหมือนเดิม ทุกคนสนใจนายคิมหันต์คนนี้กันหมด แต่ฉันไม่มีความสุขเลย เพราะคนเดียวที่ไม่สนใจฉัน ก็คือคนรักของฉันเอง...อาโก๊ะ เวลาที่ฉันง้อเธอ เธอชอบให้ฉันเรียกว่าเมียจ๋า เธอจำได้มั้ย เมื่อก่อนฉันอายมากที่ต้องพูดคำนั้น แต่ตอนนี้ฉันไม่อายแล้วนะอาโก๊ะ เมียจ๋า...ยิ้มหน่อยได้มั้ย ยิ้มให้หมูหันนิดนึงก็ยังดี อาโก๊ะ...” คิมหันต์ร่ำไห้ออกมา

แววตาอาโก๊ะมีแต่ความว่างเปล่า คิมหันต์กอดเธอร้องไห้ ยุทธการกับชาญรบมาเห็น ยืนมองอย่างสะเทือนใจ ยุทธการตัดสินใจเคาะกระจกให้คิมหันต์รู้ตัวว่าพวกเขามา คิมหันต์ปาดน้ำตาหันมามอง...สามคนออกมาคุยกันนอกห้อง ยุทธการปลอบใจคิมหันต์ เข้าใจว่าห่วงอาโก๊ะแต่ตอนนี้โอกาสมาถึงอีกครั้ง บริษัทหนัง บริษัทละครถามหากันให้ควั่ก ทำไมถึงไม่ยอมรับงานเสียที ชื่อเสียงเงินทองไม่ได้หากันง่ายๆ มีโอกาสปลดหนี้แล้วทำไมไม่รีบคว้า

“ไม่มีดาราคนไหนมันดับแล้วโผล่มาดังรอบสองเหมือนเอ็งหรอกวะ เอ็งน่ะ โชคดีมากรู้ตัวรึเปล่า” ยุทธการย้ำเตือน
คิมหันต์กลับบอกว่าถ้าเขาเลือกได้ เขาขอแลกทุกอย่าง ชื่อเสียงเงินทอง กับการกลับมาเป็นปกติของอาโก๊ะ ชาญรบ ท้วงว่าคิมหันต์เป็นคนพูดเองว่าผู้ชาย งานต้องมาก่อน

“ครอบครัวต่างหากไอ้ชาญ ไม่ว่าเอ็งประสบความสำเร็จ แค่ไหน ถ้าเอ็งดูแลครอบครัวไม่ได้ เอ็งก็เป็นผู้ชายขี้แพ้คนนึง” คิมหันต์สวนทันควัน

ชาญรบหน้าเหวอ ดึงยุทธการมาถามว่านี่ใช่คิมหันต์แน่หรือ ยุทธการสงสัยคงโดนผีเข้า ชาญรบพยักหน้าเห็นด้วย ระหว่างนั้น จอห์นเดินเข้ามาบอกว่า เล่าจางมาแล้วพาหมอผีมาด้วย... ทุกคนพากันมาที่ห้องคนไข้ หมอผีกำลังทำพิธี สวดมนต์ สั่นกระดิ่งเหนือหัวอาโก๊ะซึ่งนอนหลับตาอยู่ สักครู่ก็หยุดและเก็บกระดิ่ง ยุทธการถามด้วยความข้องใจว่า เสร็จแล้วหรือ หมอผีตอบว่ายัง แค่สวดเรียกขวัญ กำลังจะเริ่มรักษา

“โห แค่สวดหมดไปเกือบครึ่งชั่วโมง นี่ลงมือรักษาไม่ปาไปถึงค่ำเหรอวะ” ชาญรบสงสัย

จอห์นทำเสียงชู่ว์...สองคนหุบปาก คิมหันต์ถามเล่าจางว่าลุงหมอผีรักษาได้แน่หรือ

“หมอผีเป็นทายาทสืบเชื้อสายมาจากผีฟ้าปู่เจ้าในเผ่าเคอไม่มีใครเหนือกว่าเขาอีกแล้ว”

หมอผีนั่งลงจับชีพจรอาโก๊ะด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว หลับตาลงอย่างใช้สมาธิ “เลือดลมไหลเวียนปกติ ระบบหายใจ...”หมอผีชะงักเหมือนพบอะไรบางอย่าง

“เป็นยังไงบ้างครับท่านหมอ”คิมหันต์ถามอย่างสงสัย

“ทุกคนออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะหารือกับพ่อของอาโก๊ะ”หมอผีไล่ทุกคน

คิมหันต์ลังเล เล่าจางพยักหน้าให้ออกไปก่อน พอทุกคนออกไป เล่าจางฟังหมอผีท่าทางเครียดจัด ฟังจบก็เรียกคิมหันต์ไปคุยบนดาดฟ้า คิมหันต์พลอยเครียดไปด้วยว่าเรื่องอะไร

“เรื่องสำคัญมาก ข้าอยากให้แกตัดสินใจด้วยตัวเอง ตามลำพัง”เล่าจางเน้น

คิมหันต์ตั้งใจฟัง เล่าจางเริ่มเรื่อง “ที่ผ่านมาข้าไม่เคยเห็นด้วยเลย ที่แกกับอาโก๊ะจะครองคู่กัน แต่เพราะกฎของเผ่าเคอที่สอนให้ยึดมั่นในความจงรักภักดี ข้าถึงไม่เคยขัดขวาง...แต่วันนี้ลูกสาวข้าก็เหมือนคนที่ตายไปแล้วคนนึง”

“ไม่จริงอาโก๊ะยังไม่ตาย อาโก๊ะยังมีลมหายใจ”

“วิญญาณของนางจากไปแล้ว หมอผียืนยันว่านางไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิม หมูหันแกยังหนุ่ม ยังมีอนาคต จะมาเสียเวลากับคนพิการทำไม ลูกสาวข้า ข้าขอรับผิดชอบเอง”

เล่าจางขึ้นเสียงดุ “ในฐานะพ่อ ข้าขอยืนยันตามนี้...”

คิมหันต์ยืนนิ่ง เมฆหมอกดำแผ่ไปทั่วท้องฟ้า รวมถึงในใจของเขาด้วย...เวลาผ่านไป เจ้าหน้าที่เข็นรถอาโก๊ะออกมาหน้าโรงพยาบาลพร้อมเล่าจางและหมอผี คิมหันต์ทำใจไม่ได้จะยื้ออาโก๊ะไม่ให้กลับ จอห์นต้องรั้งตัวไว้ นักข่าวมารุมสัมภาษณ์ คิมหันต์เหมือนไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียงใคร จิตใจเขาเศร้าเสียใจเดินผ่านทุกคนไปเศร้าๆ จอห์นต้องออกรับหน้านักข่าวแทน

ooooooo

แม้คิมหันต์จะกลับมาโด่งดังอย่างเดิม มีความรับผิดชอบหน้าที่การงานมากขึ้น เขาก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ จึงต้องทำงานให้เหนื่อยเพื่อลืมความเศร้า การแสดงของเขาดีขึ้น โดยเฉพาะบทเศร้าเสียใจ ฉากสุดท้ายของเรื่องเขาแสดงได้กินใจมาก นางเอกถูกยิงตาย เขากระเสือกกระสนไปกอดร่างเธอไว้ พร่ำรำพันจนทุกคนในกองร้องไห้ตามไปด้วย รวมทั้งยุทธการและชาญรบ จอห์นมองคิมหันต์อย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นนาวินเดินเข้ามาในโรงถ่าย เขาจึงสะกิดบอก

ขณะที่ทีมงานเก็บของเลิกกอง คิมหันต์กับนาวินแยกมาคุยกันตามลำพัง

“อาทิตย์หน้าผมจะไปถ่ายหนังเมืองนอก มิสเตอร์ไวท์บอกว่าไม่แน่อาจจะมีเรื่องต่อไป”

“ก็ดีสิ อยู่อย่างนี้ผมจะได้ขึ้นแท่นเป็นหมายเลขหนึ่งเหมือนเมื่อก่อน”

“คุณก็เป็นอยู่แล้วคิมหันต์ คุณเป็นไอดอลของผม มีอีกหลายเรื่องที่ผมต้องเรียนรู้จากคุณ ผมดีใจนะที่มีคุณเป็นคู่แข่ง” นาวินยื่นมือให้คิมหันต์จับแสดงความเป็นมิตร

“ผมก็เหมือนกัน สักวันเราต้องได้เจอกันอีกแน่” คิมหันต์พยักหน้ารับด้วยความจริงใจ...

เสร็จงาน จอห์นทำหน้าที่ขับรถให้คิมหันต์กลับ เขาอดชื่นชมไม่ได้ “ชีวิตคนเรามันเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยนะพี่ บทจะร้ายก็ร้าย บทจะดีก็ดี พี่รู้มั้ยคนที่ช่วยพี่ตอนเนี้ยเคยเป็นศัตรูกับพี่ทั้งนั้น พี่นาวินก็คอยหางานให้พี่ แถมยัยสมพรก็คอยเขียนข่าวเชียร์ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย”

“นั่นสิ ชีวิตคนเรามันก็แปลกดีนะ”

จอห์นเห็นคิมหันต์เศร้าลงอีก ทั้งที่ตอนนี้เขากลับมามีทุกอย่างเหมือนเดิม จึงปลอบใจชวนไปเที่ยว “พี่อยากไปไหนพี่บอกผม ไปแดนซ์ ไปคาราโอเกะเอามั้ยพี่ เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น”

“ข้าอยากไปที่อื่นวะ” คิมหันต์ฝืนยิ้ม

วันรุ่งขึ้น คิมหันต์พาจอห์นมาบ้านเด็กกำพร้า จอห์นเล่นสนุกเตะบอลกับเด็กๆ คิมหันต์ปรับทุกข์อยู่กับอาจารย์แม่
“ตอนนี้เราก็สมหวังทุกอย่างแล้วนี่ มีทั้งชื่อเสียงเงินทอง ถ้าจะหาเมียใหม่ซักคน ไม่เห็นจะยากตรงไหน...เคยถามตัวเองบ้างไหมคิมหันต์ ว่าชีวิตคนเราเกิดมาเพื่ออะไร”

“ผมอยากมีความสุขครับอาจารย์แม่” คิมหันต์ตอบเศร้าๆ

“แล้วอะไรคือความสุข เธอมองเห็นมันรึเปล่าคิมหันต์”

“ผมอยากอยู่กับคนที่ผมรัก พ่อแม่ผม เพื่อนๆ...อาโก๊ะ” แววตาคิมหันต์ดูปวดร้าว

“แต่อาโก๊ะไม่เหมือนเดิมแล้วนะ เธอบอกแม่เองว่าอาโก๊ะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว  ต่อให้อยู่ด้วยกันก็ไม่มีความหมาย...”

คิมหันต์ยืนเหม่อมองทะเล ครุ่นคิดตั้งแต่วันที่เขาได้แต่งงานกับอาโก๊ะ และเรื่องราวมากมายของเธอที่ผ่านมา จนมาถึงคำพูดที่อาโก๊ะบอกเขาว่า...ต่อให้คนทั้งโลกทรยศผู้ชายคนนี้ ดูถูกผู้ชายคนนี้แค่ไหน อาโก๊ะจะอยู่เคียงข้างเขาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทั้งในยามมี ยามยาก ยามเจ็บไข้ได้ป่วย จะไม่ทอดทิ้งไปไหน จะใช้ชีวิตกับเขาเหมือนต้นไม้ที่มีรากเดียวกัน...เขายังจำถึงวันที่อาโก๊ะห้ามไม่ให้เขาโดดตึก “ลงมานะ อย่าโดดเลย ถ้าหมูหันตาย ก็เหมือนฆ่าอาโก๊ะไปด้วย” อาโก๊ะยิ้มทั้งน้ำตายื่นมือให้เขาพร้อมย้ำว่า ต้องสู้ๆ อย่ายอมแพ้ คำพูดนั้นชโลมใจเขาอย่างมาก

คิมหันต์บรรลุถึงความปรารถนาของหัวใจ เขาวิ่งกลับมาที่บ้าน เห็นจอห์นกำลังช่วยอาจารย์แม่แจกอาหารให้เด็กๆ เขารีบบอกจอห์นให้เตรียมตัวกลับกรุงเทพฯ เขาจะไปหาอาโก๊ะ

“หา...ตอนนี้เลยเหรอพี่”

“ใช่ วันนี้ เดี๋ยวนี้”

“แต่ว่าอาโก๊ะเขา...”

“อาโก๊ะเป็นเมียข้า จะดีร้ายยังไงก็เป็นผู้หญิงของข้า ต่อให้เหลือแต่เศษธุลีก็ยังเป็น”

จอห์นอึ้งพูดไม่ออก อาจารย์แม่แอบอมยิ้มที่คิมหันต์คิดได้เสียที...

แต่พอยุทธการกับชาญรบรู้ข่าว รีบแล่นมาที่คอนโดฯคิมหันต์ เห็นกำลังแพ็กของเตรียมเดินทาง ก็เตือนสติว่า จะบ้าหรือ กำลังรุ่งดีๆจะทิ้งไปอีก

“ไอ้คิ้ม อาโก๊ะเขาเป็นท่อนไม้ไปแล้วนะโว้ย สภาพ แบบนั้นเป็นเมียให้ใครไม่ได้หรอก เอ็งตัดใจเหอะว่ะ” ชาญรบยุ

จอห์นเสริมว่าถ้านักข่าวรู้เป็นเรื่องแน่ คิมหันต์ไม่หวั่น หันมาตั้งใจพูดกับทั้งสามคน

“รู้มั้ยข้าเคยสงสัยนะว่าทำไมพี่ยุทธ ทำไมพวกเอ็งถึงมาคบข้า ทั้งที่ข้าเห็นแก่ตัว ไม่เอาไหน ไม่มีข้อดีสักอย่าง แล้วข้าก็สงสัยด้วยว่า ทำไมข้าถึงมาคบกับพี่ยุทธกับพวกเอ็ง... พี่ยุทธน่ะบ้างาน เวลาทำงาน พี่ไม่เคยสนใจคนอื่นเลย ไอ้ชาญ เอ็งปากสุนัข แถมยังกะล่อนอีกต่างหาก ไอ้จอห์น เอ็งมันเหยาะแหยะ ขี้แง ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต แต่พวกเราสี่คนไม่เคยทิ้งกัน ไม่เคยทรยศกัน เราถึงคบกันมาจนป่านนี้”

ทั้งสามมองหน้ากันแล้วหันมองคิมหันต์อย่างยอมรับ คิมหันต์เน้นว่า “ในโลกนี้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความไว้วางใจ ความซื่อสัตย์ มีความจงรักภักดี ที่นั่นมีแต่ความเจริญ วันที่ข้าแต่งงานกับอาโก๊ะ พ่อตาข้าเป็นคนพูดประโยคนี้ แต่ข้าไม่เคยสนใจมาก่อนเลย จนถึงวันที่ข้าไม่มีใคร แต่ข้ามีพวกเอ็ง มีอาโก๊ะ ข้าถึงมีวันนี้ ดังนั้น ข้าไม่ทิ้งอาโก๊ะเด็ดขาด”

ทุกคนยอมจำนน ยุทธการเอ่ย “พวกเราสี่คนจะไปรับเมียเอ็งกลับบ้าน ไอ้น้องชาย...”

ooooooo

บริเวณลำธารหมู่บ้านเคอ อากิ๊ก และมังลาเฝ้าดูแลอาโก๊ะ พาเธอมานั่งเล่นริมน้ำ เก็บดอกไม้สวยๆมาให้ ทั้งสองสงสาร ช่วยกันจะทำให้กลับมาเป็นอาโก๊ะคนเดิม พลัน อาปู้วิ่งมาบอกว่า คิมหันต์กลับมาแล้ว อากิ๊กกับมังลามองหน้ากันอย่างแปลกใจ

เล่าจางและพวกนักรบออกมาห้อมล้อม บอกคิมหันต์ไม่ควรพาคนอื่นมาที่นี่

“ผมมารับอาโก๊ะกลับบ้าน”

“ไม่ อาโก๊ะต้องอยู่ที่นี่ ข้าจะดูลูกสาวข้าเอง”

ยุทธการกับชาญรบช่วยกันโต้ว่า คิมหันต์กับอาโก๊ะเป็นผัวเมียกัน ทำไมมาแยกทั้งสองออกจากกัน จอห์นย้ำว่าคิมหันต์คิดถึงอาโก๊ะมาก

“ขนาดลูกสาวข้ายังดีๆอยู่ มันยังเสือกไสไล่ส่ง แล้วตอนนี้ลูกสาวข้าพิการไปแล้ว จะเชื่อใจมันได้ยังไง”

“ให้ผมสาบานก็ได้ครับ ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าผมรักอาโก๊ะ”

เล่าจางมองไปยังหมอผีอย่างขอความเห็น หมอผีจึงเอ่ยว่า “อาโก๊ะเมียของแกได้ตายไปแล้วพ่อหนุ่ม อาโก๊ะที่อยู่ในหมู่บ้านตอนนี้ เป็นแค่ร่างที่ไร้วิญญาณเท่านั้น”

เล่าจางขอให้คิมหันต์อยู่ห่างอาโก๊ะไว้ไม่ต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น แต่พอดีอากิ๊กกับมังลาพาอาโก๊ะกลับมา คิมหันต์จะวิ่งเข้าไปหาแต่ถูกกันไว้ อากิ๊กตกใจถามเล่าจางว่าเกิดอะไรขึ้น เล่าจางประกาศ เมื่อก่อนเขาเชื่อคำทำนายของผีฟ้า แต่พออาโก๊ะมีอันเป็นถึงขนาดนี้ คำทำนายก็ไม่มีผลอีก เล่าจางสั่งให้คุมตัวพวกคิมหันต์ออกไปจากหมู่บ้าน อย่าให้กลับเข้ามาได้อีก

นอกหมู่บ้าน ยุทธการ ชาญรบถามคิมหันต์ว่าเล่าจางเกลียดขี้หน้าเขาหรือ จอนห์นตอบแทนว่า น่าจะใช่ แต่ก่อนคิมหันต์ไม่เคยทำดีกับอาโก๊ะเลย คิมหันต์ยอมรับผิดทุกอย่าง แต่เขาก็ปรับปรุงตัวแล้ว ชาญรบจึงคิดแผนให้

ขณะเดียวกัน เล่าจางเรียกมังลามาปรึกษา เขาเชื่อว่าคิมหันต์ต้องกลับมาฉุดอาโก๊ะแน่ เขาจึงจะพาอาโก๊ะไปซ่อนที่ถ้ำเสือไฟให้มังลาจัดเวรยามหนาแน่น อย่าให้พวกคิมหันต์เล็ดลอดเข้ามาได้...มังลาไม่เข้าใจ มาปรับทุกข์กับอากิ๊ก และคิดว่าต้องหาทางช่วยคิมหันต์

คืนนั้น ยุทธการย่ามใจ เห็นยามหน้าทางเข้าหมู่บ้านมี เพียงสองคน จึงเรียกชาญรบ คิมหันต์ และจอห์นให้ช่วยจัดการยามสองคน ไม่ทันไร เสียงยามร้องเรียกเพื่อนมากินข้าว พวกนักรบแห่กันมาอีกเป็นสิบคน ยุทธการกับพวกวิ่งกลับแทบไม่ทัน ดีที่ไม่มีใครเห็น ชาญรบตำหนิ บอกแล้วต้องวางแผนก่อน...ทุกคนตั้งใจฟัง ชาญรบให้ทุกคนพรางตัวด้วยพุ่มไม้

แต่แล้ว ขณะที่ทั้งสี่คนขยับตัวเข้าไปใกล้พวกเวรยาม พวกมันโวยวายคิดว่าผี ทันใดมีลูกไฟกลิ้งไปมา พวกยามก็ตกใจคิดว่าผีแม่ย่าอาละวาดต่างวิ่งหนีกันกระเจิง ยุทธการ ชาญรบ และจอห์นแปลกใจหันไปถามคิมหันต์ว่าต้องกลัวไหม คิมหันต์พยักหน้า ทั้งสี่คนตั้งท่าจะวิ่ง

เสียงอากิ๊กร้องห้าม “ไอ้หมูหัน นี่พวกข้าเอง”

มังลา อากิ๊ก และอาปู้ ทำลูกไฟเหวี่ยงไปมาหลอกพวกยาม มังลาบอกคิมหันต์ว่าอาโก๊ะซ่อนตัวอยู่ที่ถ้ำเสือไฟ แล้วนำทางพาไป พอไปถึงหน้าถ้ำเสือไฟ มียามเฝ้าเพียงคนเดียว มังลากับอากิ๊กแปลกใจ ไม่ทันไร ไฟสว่างจ้าขึ้นจากคบเพลิง เล่าจางกับนักรบมาล้อมไว้ ตอบมังลาว่าเขาวางแผนไว้แต่แรกแล้วว่า จะจับพวกคิมหันต์ที่นี่ มังลากับอากิ๊กหน้าเจื่อนยอมสารภาพว่าอยากช่วยอาโก๊ะ แล้วย้อนถามว่าเล่าจางไม่รู้สึกผิดหรือที่พรากผัวพรากเมีย

“อาโก๊ะเป็นลูกสาวของข้า ในเมื่อผัวนางไร้ความสามารถ ข้าก็สมควรปกป้องนาง กลับไปซะหมูหัน คราวนี้ถ้ายังดอดมาอีก ข้าจะฆ่าพวกแกทุกคน”

คิมหันต์ไม่ยอมกลับ พวกนักรบจะเข้าจับตัว มังลาช่วยขวาง จอห์นกับพวกยุให้คิมหันต์บุกไปหาอาโก๊ะ เล่าจาง ร้อง ห้าม มังลาเตือนว่าอันตราย แต่คิมหันต์ก็วิ่งฝ่าเข้าไปในถ้ำร้องเรียกอาโก๊ะ เปลวไฟพวยพุ่งออกมา คิมหันต์กระโดดหลบ แล้วกระโจนเข้าไป เขาหล่นตุบที่พื้นถ้ำเป็นดินดำเละๆคลุกเคล้ากับใบไม้ แทบผงะเพราะมีกลิ่นเหม็นมาก เสียงหมอผีดังขึ้น

“ข้ารู้ ถามข้าสิ”

“ท่านหมอผี ท่านตดเหรอ”

“จะบ้าเหรอ ขึ้นไปยืนบนก้อนหินก่อน เรามีเรื่องต้องคุยกัน” พอคิมหันต์ขึ้นไปยืนบนก้อนหินแล้ว หมอผีก็อธิบาย “ใต้พื้นถ้ำแห่งนี้มีซากพืชซากสัตว์ทับถมกันอยู่หลายสิบปี ดังนั้นมันจึงกลายเป็นก๊าซที่คนเมืองเรียกว่า มีเทนและไนโตรเจน”

“รู้จักด้วยเหรอท่านหมอ”

“ผีฟ้าบอก...” คิมหันต์สงสัยว่าผีฟ้าเรียนเคมีด้วยหรือ หมอผีอธิบายต่อ “เมื่อก๊าซได้ปริมาณพอเหมาะ ก็จะพุ่งขึ้นสู่อากาศและกระทบกับอานุภาพของออกซิเจนที่มีประจุพลังงานสูงทำให้เกิดการสันดาปกลายเป็นลูกไฟ ส่วนภาพเสือที่เห็นเกิดจากมุมแสงและเงาที่หักเหอยู่ในถ้ำ

คิมหันต์ถามแทรกขึ้นว่ามาบอกเขาทำไม หมอผีชักฉุน “ข้ายังพูดไม่จบ มีอีกเรื่องนึงที่แกต้องรู้ พ่อของข้าเป็นหมอผีประจำเผ่า ท่านเป็นคนช่วยชีวิตผีฟ้าเอาไว้ ตอนบาดเจ็บ ซมซานมาถึงที่นี่ ผีฟ้าจึงให้ของสิ่งหนึ่งไว้เป็นที่ระลึก”

หมอผีหยิบบัตรประจำตัวเก่าๆที่พกในย่ามออกมาโยนให้คิมหันต์ดู มีรูปผีฟ้าแต่งชุดทหาร ยศจ่าสิบเอก ธงชัย คิมหันต์ตกใจที่ผีฟ้าเป็นทหารพลร่ม ที่ถูกยิงตก หมอผีเล่าต่อ ว่าผีฟ้าตอบแทนความช่วยเหลือครั้งนั้นด้วยการสอนสิ่งต่างๆให้ และได้แต่งงานกับแม่ย่าที่นี่ เมื่อทั้งคู่ถูกฆ่าตาย ก็เกิดเรื่องแปลกๆขึ้นในหมู่บ้าน ทั้งเรื่องฝูงหิ่งห้อย ที่มาอาศัยตรงต้นไม้ใหญ่ ไปจนถึงเปลวไฟลึกลับในถ้ำแห่งนี้ ชาวบ้านจึงพากันศรัทธาผีฟ้ากับแม่ย่าราวกับเทพองค์หนึ่ง

“สรุปมาเล่าให้ผมฟังทำไม”

“แกไม่เคยเชื่อเรื่องผีฟ้าแม่ย่า ไม่เคยเชื่อเรื่องคำทำนาย หรือว่าพรหมลิขิต ที่สำคัญแกไม่เชื่อในรักแท้ อาโก๊ะเล่าเรื่องของแกให้ข้าฟังหมดแล้ว แต่เล็กจนโตแกถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ในใจของแกจึงมีแต่ความหวาดระแวงและการเอาตัวรอด”

หัวใจคิมหันต์เหมือนโดนชำแหละ จังหวะนั้น เล่าจางตามเข้ามาเสริม “ที่แกยอมรับอาโก๊ะเป็นเมียได้ ก็เพราะอาโก๊ะเพียรพยายามพิสูจน์ครั้งแล้วครั้งเล่า ว่านางจงรักภักดีต่อแก แต่ขอถามหน่อย แกเคยพิสูจน์ตัวเองให้อาโก๊ะเห็นบ้างมั้ย...นางก็กลัวเหมือนกัน วันที่แกมีเงินทองชื่อเสียง แกเคยผลักไสนางยังไง นางยังเจ็บช้ำอยู่ไม่เคยลืม”

เล่าจางเล่าถึงวันที่ไปเยี่ยมอาโก๊ะที่โรงพยาบาล อาโก๊ะยอมรับกับตนว่า หวั่นใจกลัวคิมหันต์จะทิ้งเธออีกถ้ากลับไปมีชื่อเสียง “ข้าเห็นด้วยกับนาง ถึงได้วางแผนพิสูจน์ความรักของแกไอ้หมูหัน ซึ่งแกก็ทำสำเร็จ ข้าเชื่อว่าต่อไป แกก็จะไม่ทอดทิ้งอาโก๊ะเด็ดขาด”

ทุกคนโดนหลอกแม้กระทั่ง มังลา อากิ๊ก และอาปู้ คิมหันต์รีบไปหาอาโก๊ะที่ลานผีฟ้า เผชิญหน้ากับเธอ อาโก๊ะลูบใบหน้าเขาแล้วถามว่าโกรธไหม คิมหันต์น้ำตาซึมส่ายหน้า กลับดีใจที่ได้พิสูจน์จนเธอเชื่อใจเขา และชวนอาโก๊ะกลับบ้าน หิ่งห้อยบินมาล้อมรอบตัวอาโก๊ะอีก เธอพยักหน้าอย่างซึ้งใจ คิมหันต์บอกว่าเขาเชื่อแล้วว่าเธอเป็นเนื้อคู่ของเขา หมอผีตบบ่าเล่าจางเบาๆเพื่อให้มั่นใจ มังลาโอบอากิ๊กปลื้มใจ ทุกคนตะลึงกับฝูงหิ่งห้อย...

วันเวลาผ่านไป มีปาร์ตี้เล็กๆที่ริมสระน้ำบ้านนาวิน จอห์นกับเนริสาช่วยกันปิ้งย่างอาหารสำหรับทุกคน จอห์นคุยกับเนริสาว่า ไม่ใช่เพราะพรหมลิขิต เขาเชื่อในหัวใจคน ความรัก ความภักดี ไม่ใช่สิ่งที่เทวดาองค์ไหนจะดลบันดาลให้เกิดขึ้นได้ แต่มันอยู่ในหัวของคนคนนั้น และที่ใดมีสิ่งนี้ ที่นั่นย่อมมีแต่ความสุข ความเจริญสืบไป

ยุทธการกับชาญรบมาถึง อวดข่าวในหน้าหนังสือ พิมพ์... คิมหันต์คืนฟอร์มนักบู๊ หนังฟันเงินร้อยล้าน...ทุกคนแสดงความยินดี จอห์นกับเนริสามองภาพความสุขที่อาโก๊ะกับอากิ๊กท้องแก่พอกัน และมีเด็กหญิงเล็กๆใส่ชุดเผ่าเคอวิ่งออกมากอดขาคิมหันต์ คิมหันต์อุ้มลูกสาวขึ้นมาเดินไปโอบกอดอาโก๊ะอย่างรักใคร่ ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข

 

 

–อวสาน–

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”

“โอม” บุกรังเสือ “เคลลี่” บู๊ ระห่ำ เปิดฉากต้นตอความแค้น ใน “เวราอาฆาต”
16 มิ.ย 2564

05:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 10:55 น.