มือปราบเหยี่ยวดำ
ตอนที่ 14
อุดมเชื่อใจเพื่อน แต่อยากเตือนด้วยความหวังดี บรรดลพยักหน้ารับรู้ ควักปืนพกมากำแน่น
“เปิดตัวว่าเป็นตำรวจไปแล้ว คราวนี้ฉันไม่ปล่อยไอ้นี่ไว้ห่างมือแน่ ถ้าประทีปหักหลังเรา เป็นได้เห็นดีกัน”
“อืม...นายเขาเชื่อในตัวแก ถึงได้เรียกแกกลับมาไง”
“เชื่อใจได้ ฉันจะไม่ทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง!”
ขณะที่พวกตำรวจร่วมมือกับประทีปจับตัวตี๋ใหญ่ สุภาพเกิดสังหรณ์ไม่ดี อยากเจอลูกชายคนโต สำอางผ่านมาเห็นท่าทางคิดหนักของผัวก็ดักคออย่างรู้ทัน
“พี่...ฟังฉันนะ ตอนนี้ไอ้ตี๋มันก่อเรื่องไว้มาก...มากเกินกว่าที่เราจะช่วยอะไรมันได้แล้ว”
“แต่ยังไงฉันไม่อยากให้ไอ้ตี๋มันโดนจับตายเหมือนกับไอ้พวกนั้น”
“ตำรวจเขาคงไม่อยากยิงใครหรอก ถ้าไม่จำเป็นจริงๆน่ะ”
“ฉันจะลองหาทางพูดกับมันอีกครั้ง พูดให้มันมอบตัว”
“ยังไงเหรอพี่...ทุกวันนี้มันเคยโผล่หน้ามานี่ซะที่ไหน มันคงลืมไปแล้วว่าบ้านนี้เป็นบ้านของมัน”
“มันคงยังโกรธฉันอยู่ ตั้งแต่ตอนที่ฉันบอกตำรวจให้มาดักจับมันที่นี่แหละ”
“ถ้าอย่างนั้น...เราอาจต้องนัดเจอมันที่อื่น แต่เราจะติดต่อมันได้ยังไงล่ะ”
ปรารถนาผ่านมาได้ยินพ่อแม่ผัวคุยกัน เสนอตัวนำจดหมายไปฝากให้เพราะมั่นใจว่าตี๋ใหญ่อยู่ที่อู่นายฟื้น แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะผัวรักไม่ได้อยู่ที่นั่น ทิพย์รับฝากไว้แทนแบบไม่เต็มใจนัก
“แล้วจะมั่นใจได้ยังไงว่าจดหมายจะถึงมือเฮีย”
“ถ้าไม่เชื่อใจก็เอาคืนไปเลย”
ทิพย์ไม่ชอบหน้าเมียรักอดีตนางงามของตี๋ใหญ่อยู่แล้วเพราะแอบหึง ปรารถนาก็พอรู้แต่ไม่ยี่หระ ตัดสินใจฝากจดหมายของสุภาพไว้ แต่ไม่วายทิ้งท้าย หากตี๋ใหญ่ไม่มาเอา ให้โทร.บอกเธอ
ooooooo
ประทีปได้พบนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่สมใจ พร้อมคำยืนยันว่าเขาจะได้ตามเงื่อนไขที่เสนอทุกอย่าง สมศักดิ์โล่งใจมาก แต่ไม่วายบ่นกับอุดมเรื่องจับเป็นตี๋ใหญ่
“ทุกเรื่องที่ประทีปขอ ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่มีอยู่เรื่องนึงที่พี่ยังไม่แน่ใจ”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“ก็เรื่องให้จับเป็นตี๋ใหญ่ พี่เข้าใจประทีปนะ เขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กก็ย่อมห่วงกันเป็นธรรมดา แต่ตี๋ใหญ่มันลั่นวาจาไว้แล้วว่ายังไงก็ไม่ยอมให้จับเป็น รับรองมันต้องสู้สุดชีวิตแน่”
ตี๋ใหญ่ไม่ได้ระแวงประทีปเพื่อนรัก แวะไปหาฟ้าเพื่อใช้เวลาเร่าร้อนด้วยกันตามประสาคู่ขาที่คุ้นเคยมานาน ฟ้ายินยอมด้วยความเต็มใจ แต่ก็อดไม่ได้จะถามเรื่องที่คาใจ
“ถามจริง...เฮียหนู เฮียโตแล้วก็คนอื่นๆโดนตำรวจปิดบัญชีไปแล้ว พี่ยังไม่คิดเลิกงานผิดกฎหมายอีกเหรอ”
“งานที่ฟ้าทำก็ใช่ว่าจะถูกกฎหมายซะที่ไหน”
“แต่ฟ้าก็ไม่ได้ฆ่าคนนี่ ถ้าไม่อยากให้พูด ไม่พูดแล้วก็ได้”
“ฟ้าอยากพูดอะไรก็ตามใจ พูดอีกก็ถูกอีก แต่คนอย่างตี๋ใหญ่ไม่เหมือนไอ้พวกนั้น ใครก็ทำอะไรมันไม่ได้!”
ฟ้าไม่กล้าเซ้าซี้ ตี๋ใหญ่คว้าเสื้อผ้ามาสวมโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเครื่องรางของขลังจากอาจารย์ทองที่พกติดตัวเสมอหล่นบนกองผ้าของฟ้า เมื่อกลับถึงอู่นายฟื้นจึงเพิ่งรู้ตัว รีบกลับไปเอาทันที ทิพย์ตามไปขวางและมอบจดหมายของสุภาพ ตี๋ใหญ่อึ้งไปอึดใจ ยังตอบไม่ได้ว่าจะไปเจอพ่อหรือไม่...
บรรดลกับจ่ายะแวะไปคุยกับประทีปที่บ้านจนได้รู้ว่าตี๋ใหญ่มีแผนปล้นครั้งต่อไปแล้ว สองสายสืบเป็นกังวลมาก แต่ต้องกลุ้มกว่าเดิมเมื่อถูกประทีปลองใจท้าให้ค้างที่บ้านด้วยกัน
เหล่าตำรวจที่ทำคดีตี๋ใหญ่รู้ดีว่าจอมโจรใหญ่เป็นพวกล่องหน เขามักหายตัวไปไหนมาไหนคนเดียวและไม่เคยบอกแผนงานกับใครล่วงหน้า แม้แต่ประทีปเพื่อนที่รักและไว้ใจที่สุด การยอมค้างที่บ้านของประทีปจึงท้าทายมาก เพราะเจ้าของบ้านบอกว่าตี๋ใหญ่อาจโผล่มาเวลาไหนก็ได้ เหมือนช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
จ่ายะกลัวตี๋ใหญ่มาก ไม่อยากค้างด้วย บรรดลต้องกล่อมให้ใจเย็นและสัญญาจะปกป้องเขาเอง
เวลาเดียวกันที่ห้องพักของฟ้า...ตี๋ใหญ่ไม่สนว่าเธอจะมีแขกมาค้าง รีบไล่แขกออกจากห้องและรื้อห้องเธอแทบกระจุยเพื่อตามหาเครื่องรางของขลังจากอาจารย์ทอง แต่อาจเป็นเพราะคราวเคราะห์ทำให้หาไม่พบ ตี๋ใหญ่หัวเสียมาก ฟ้าเลยต้องรับปากตัดรำคาญ หากหาเจอจะรีบนำไปคืน
ooooooo
