มือปราบเหยี่ยวดำ
ตอนที่ 14
ตี๋ใหญ่หมกมุ่นกับความแค้น บุกไปหาสักนักเลงปลายแถวที่รู้มาว่าให้ที่ซ่อนแก่วาฬ สักหน้าซีด กลัวสุดขีด เพราะรู้ฤทธิ์เดชและความโหดเหี้ยมของตี๋ใหญ่มานาน
“เฮียตี๋! เฮียมีอะไรเหรอ”
“ไอ้วาฬอยู่ไหน”
“มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”
“แล้วมันอยู่ที่ไหน...อยู่ไหน!”
“ฉันไม่รู้ มันไม่ได้บอกไว้”
สักคว้าปืนมากำแน่น ตี๋ใหญ่สบตาไม่กลัว
“มึงจะสู้กูเหรอไอ้สัก”
“ไม่หรอกเฮีย ฉันไม่กล้ากับเฮียหรอก”
“เมื่อกี้มึงส่องปืนมาที่กูทำไม”
“ก็ฉันกลัวนี่เฮีย”
“มึงมันสมควรตาย...ทำไมวะ”
“นี่เฮียคิดว่าไอ้วาฬเป็นสายตำรวจจริงๆเหรอ”
“ถ้ามันไม่ได้เป็นสาย แล้วทำไมมันต้องหนีด้วย”
“ก็มันกลัวน่ะสิเฮีย เหมือนฉันตอนนี้ไง ไม่รู้ว่า เฮียจะเป่าขมองเอาเมื่อไหร่”
“ไม่ใช่ไอ้วาฬแล้วจะเป็นใคร”
“ใครก็ได้ทั้งนั้น...อย่างหลานอาเจ็ก เฮียไม่เคยสงสัยมันมั่งเลยหรือไง”
ภาพของจงหลานชายอาเจ็กผุดในหัว ตี๋ใหญ่นิ่งไปนิดเดียวก่อนทิ้งท้ายกับสัก
“ไอ้วาฬมันกลับมาเมื่อไหร่...บอกกูด้วย”
“มันคงไม่กล้ากลับมาแล้วล่ะเฮีย”
“มันจะมาหรือไม่มากูไม่รู้ แต่ถ้ามึงโกหกกูเพื่อช่วยมันอีก ครั้งหน้ากูฆ่ามึงแน่!”
บรรดล หรือจงหลานชายอาเจ็กไม่รู้ตัวว่าถูกสงสัย แวะไปวัดแต่เช้ากับนพวรรณเพื่อทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้หนูและสมาชิกแก๊งคนอื่นที่เขาจับตาย
สมศักดิ์มาดักรอเพราะมีเรื่องอยากคุยกับบรรดล
“มีเรื่องอะไรเหรอพี่ศักดิ์”
“ดลคงรู้แล้วนะ...ตี๋ใหญ่มันกำลังบ้าเลือด มันคงแค้นที่ลูกน้องเสียท่าตำรวจทีเดียวหลายคน พี่กลัว...กลัวว่าถ้าเกิดมันรู้ขึ้นมาว่าดลเป็นตำรวจ ดลอาจโดนมันเล่นงานถึงตาย”
“แต่ผมตั้งใจแล้วครับว่าจะทำงานนี้ต่อไป จนกว่าจะจับตัวตี๋ใหญ่ได้”
“ไม่ต้องแล้ว ดลเสี่ยงมามากพอแล้ว พี่อยากให้ดลถอนตัวออกมา ไม่ต้องแฝงตัวเข้าไปสืบอีก”
สมศักดิ์เตือนให้บรรดลคิดถึงนพวรรณ เพราะอีกฝ่ายไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว บรรดลยอมรับคำสั่งนี้แต่โดยดี เมื่อนพวรรณทราบเรื่องก็โล่งใจ แต่ไม่วายกังวลถึงความรู้สึกเขา เพราะรู้ดีว่าสามีรักงานตำรวจมากแค่ไหน
บรรดลซึ้งใจในความห่วงใยของภรรยา แม้ลึกๆจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจ
“นี่เป็นภารกิจของตำรวจ เรามีหน้าที่ เมื่อผู้บังคับบัญชาสั่งเราก็ต้องไป บอกให้หยุด เราก็ต้องหยุด”
“ค่ะ...ที่ผ่านมาดลทำหน้าที่ของตำรวจอย่างดีที่สุดแล้ว”
“ครับ...ไม่ว่าใครจะมองตำรวจอย่างไร แต่เรารู้ตัวของเราดี แค่ทำหน้าที่ของเราอย่างสุดกำลังเท่านั้น”
ooooooo
คำบอกเล่าของสักถึงข้อสงสัยในตัวจงหลานชายอาเจ็ก ทำให้ตี๋ใหญ่ต้องไปหาโชติเพื่อสืบเรื่องราวของจงมากกว่านี้ โชติเลยพาเขาไปอู่รถของอาเจ็กซึ่งปิดทำการได้พักใหญ่แล้ว
“เจ็กไม่อยู่นานแล้วเหรอพี่โชติ”
“ได้สักพักแล้วล่ะ เห็นว่าแกไม่ค่อยสบาย อยู่นี่ไม่มีคนดูแล แกเลยไปอยู่กับน้องสาวที่ชลบุรี”
“แล้วไอ้จงล่ะ”
“ได้ยินว่ามันตามไปด้วยนะ แต่ก็ค่อยไม่แน่ใจเหมือนกัน”
“พี่ว่าไอ้จงมันเป็นหลานอาเจ็กจริงหรือเปล่า”
“ก็น่าจะจริงนะ ถ้าไม่ใช่ มันคงต้องหลุดอะไรออกมาบ้างแล้ว”
“ฮือ...ฝากพี่โชติดูๆให้ด้วยก็แล้วกัน เผื่อมันกลับมา ฉันมีอะไรอยากคุยกับมันหน่อย”
โชติรับปากและออกรถ ตี๋ใหญ่ถือโอกาสถามถึงประทีป อดีตเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนานแล้ว โชติรู้มาว่าประทีปไม่ได้รับงานโจร แต่รับจ้างขับรถแท็กซี่ไปวันๆ เพราะเมียกำลังท้องแก่ใกล้คลอด ตี๋ใหญ่เงียบไปอึดใจ ใจจริงไม่อยากไปกวน แต่ไม่มีทางเลือก เขาขาดแคลนคนและประทีปก็น่าไว้ใจที่สุดเวลานี้
ขณะที่ตี๋ใหญ่รวบรวมชาวแก๊งเพื่อปล้นอีกครั้ง ศิริผู้บังคับบัญชากองปราบฯจัดงานประชุมเพื่อสรุปคดีและประกาศผลงานของทีมล่าตี๋ใหญ่
“ในที่สุดภารกิจของเราก็สำเร็จลุล่วงด้วยดี ถึงแม้เราจะยังจับตี๋ใหญ่ไม่ได้ แต่การจัดการลูกน้องของตี๋ใหญ่ได้ ย่อมทำให้อาชญากรทั้งหลายขยาดจะทำความผิด เพราะรู้แล้วว่าตำรวจเราเอาจริง ใครทำผิด เราจะพลิกแผ่นดินตามไล่ล่าพวกมันเพื่อเอาตัวมาลงโทษให้ได้”
สมศักดิ์ บรรดล และอุดมนั่งฟังด้วยสีหน้าฮึกเหิมและภาคภูมิใจ เนตรดาวกับนพวรรณก็มาด้วยเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจของคนรัก และแล้วก็ถึงช่วงเวลาสำคัญเมื่อศิริประกาศความดีความชอบของบรรดล
“ภารกิจนี้สำเร็จได้ด้วยความร่วมมือของเรา ทุกคน แต่หนึ่งในพวกเราที่ผมต้องขอชื่นชมเป็นพิเศษ... คนคนนี้ได้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในแก๊งตี๋ใหญ่ จนนำมาสู่ภารกิจในครั้งนี้ ทุกคน...ขอเสียงปรบมือให้บรรดลด้วย”
รางวัลความดีความชอบครั้งนี้คือประกาศเกียรติคุณ การเลื่อนตำแหน่งและปืนพกขนาดจุดสามแปด บรรดลภูมิใจในผลงานของตัวเองมาก และคิดว่าจะไม่มีวันลืมภารกิจนี้ไปตลอดชีวิต
เรื่องของตี๋ใหญ่หายเงียบไปนาน แม้ทีมของสมศักดิ์จะติดตามเสมอ แต่ไม่มีใครได้ข่าวหรือเบาะแสใดๆเกี่ยวกับจอมโจรใหญ่ในตำนานเลย บรรดลถอนตัวจากทีมนี้ตามคำสั่งสมศักดิ์ และจะเริ่มตำแหน่งใหม่ในอีกไม่กี่สัปดาห์ แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น เขาก็มีข่าวใหม่อยากประกาศ
อุดมกับเนตรดาวแวะมาเยี่ยมบรรดลกับนพวรรณถึงบ้านตามคำเชิญ บรรดลจึงรีบแจ้งข่าวดี
“ผมกับวรรณกำลังจะได้เป็นพ่อเป็นแม่แล้วครับ เรากำลังจะมีลูกคนแรกด้วยกัน”
ข่าวดีของเพื่อนรักทำให้อุดมดีใจมาก “โห! แบบนี้ต้องบอกว่างานดีทั้งนอกบ้านในบ้าน ทั้งงานราษฎร์งานหลวงเลยเว้ย ดีใจด้วยนะไอ้ดล ตอนนี้ครอบครัวก็สมบูรณ์ครบทั้งพ่อแม่ลูกแล้วนะ”
อุดมตบบ่าเพื่อนรักเพื่อแสดงความยินดี บรรดลยิ้มรับด้วยความปลาบปลื้ม ก่อนหันไปสบตาหวานกับนพวรรณภรรยาและว่าที่แม่ของลูก...เชื่อเหลือเกินว่าวันพรุ่งนี้ต้องมีแต่เรื่องดีๆ
