ม่านบังใจ

ลูกแก้วจึงจะไปนอน สร้อยทองรีบอาสาพาไป บอกให้สร้อยสนอยู่กับหมวดก็แล้วกัน แล้วรีบอุ้มลูกแก้วไปเลย

สร้อยสนถามว่า กว่าเฟื่องลดาจะเล่นได้จริงอีกนานหรือ ไทว์บอกว่าอีกสักพัก ระหว่างนี้เราไปขี่ม้าเล่นกันดีไหม เป็นม้าแคระตัวเล็กๆไม่อันตราย รับรองปลอดภัย สร้อยสนนึกสนุกจะลองขี่ดู ทั้งสองเดินคุยกันไปอย่างสนิทสนม

ooooooo

ไปถึงปรากฏว่าม้าแคระคนอื่นเช่าไปหมดแล้ว ไทว์จึงเช่าม้าเทศตัวใหญ่แทน สร้อยสนกลัวๆกล้าๆ แต่ไทว์ลุ้นให้ลองดู ช่วยประคองขึ้นหลังม้าแล้วถ่ายรูปไว้บอกว่าเธออยู่บนหลังม้าแล้วสง่ามาก

ขณะนั้นเองมีเสียงจุดประทัดรัว ม้าตื่นออกวิ่งทันที สร้อยสนตกใจตกจากหลังม้า ไทว์พุ่งไปรับ เขากอดสร้อยสนเอาตัวรองไว้ไม่ให้เธอเจ็บ สร้อยสนรีบลุกขึ้นถามว่าหมวดเป็นอะไรหรือเปล่า ต่างห่วงใยกัน แต่โชคดีไม่มีใครเป็นอะไร เลยมองหน้าหัวเราะขำกัน

ฝ่ายทัฬห์สอนเฟื่องลดาเล่นไคต์เซิร์ฟแล้วให้ลองเล่นที่น้ำตื้นดู แต่เฟื่องลดาถูกคลื่นตีเสียหลักพลิกจมลงทะเล ทัฬห์ตกใจวิ่งลงไปช่วยแล้วรีบพาเข้ามาในสภาพหมดสติ

ทัฬห์รีบปั๊มหัวใจทันทีแต่เฟื่องลดาก็ยังไม่รู้สึกตัว ไทว์ถามว่าจะเรียกรถพยาบาลไหม ทัฬห์ตัดสินใจ ช่วยชีวิตแบบเม้าท์ทูเม้าท์ อึดใจเดียวเฟื่องลดาก็สำลักน้ำ ออกมา ทุกคนปรบมือดีใจมาก

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเฟื่องลดา” ทัฬห์ถามอ่อนโยนเป็นห่วงมาก เฟื่องลดาพยักหน้า ทั้งสองสบตากันด้วยความรู้สึกแปลกๆ ไทว์มองอย่างเข้าใจความรู้สึกของทั้งสอง

ขณะนั่งรอสร้อยทอง สร้อยสนกับลูกแก้วพาเฟื่องลดาไปพักที่ห้องเพื่อทานอาหารกลางวันกัน ทัฬห์บ่นกับไทว์ว่ากลัวเฟื่องลดาจะไม่โอเค ให้ไปหาหมอก็ไม่ไป ดื้อจริงๆเด็กคนนี้ ไทว์พูดยิ้มล้อๆว่า

“ดื้อแต่ก็...น่ารักนะครับ”

“นายจะรักไหมล่ะ ฉันจะขอให้”

“สำหรับผมคงไม่...”

“นายเลิกคิดบ้าๆที ฉันไม่มีทางคิดอะไรกับเด็กคนนั้น”

“บางทีพี่อาจจะไม่รู้ใจตัวเอง เพราะความรู้สึกอะไรบางอย่างที่มาบังไว้ ผมเห็นท่าทางพี่ที่ห่วงเด็กคนนั้นหลายต่อหลายครั้งโดยเฉพาะเมื่อเช้า”

“ฉันยอมรับว่าฉันห่วงเฟื่องลดาเพราะฉันเป็นคนทำให้พ่อของเขาตาย ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน”

พอดีสร้อยทอง สร้อยสนกับลูกแก้วมา ทัฬห์มองหาไม่เห็นเฟื่องลดาแต่ไม่กล้าถามเพราะเพิ่งถูกไทว์ดักคอมาหยกๆ ไทว์จึงถามแทนว่าเฟื่องลดาไม่สบายหรือ สร้อยสนบอกว่าเห็นบ่นว่าเพลียๆเลยขอนอน

เมื่อทุกคนเข้านั่งแล้ว พนักงานมาตักข้าวให้ ทัฬห์สั่งพนักงานว่า

“เอาข้าวต้มกุ้ง น้ำส้ม นมสดกับขนมเค้กไปให้ที่ห้องพักลูกแก้วด้วยนะ”

ไทว์มองพี่ชายยิ้มๆอย่างรู้ทัน ทัฬห์รู้แต่ทำหน้าขรึมกันไว้ไม่ให้น้องชายแซว

ooooooo

เฟื่องลดาออกมายืนที่ระเบียงห้องพัก มองไปทางทะเลอย่างครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สร้อยสนอยากให้ลดาไปหาหมอ แต่เธอบอกว่าไม่เป็นไร ตนหัวแข็งแค่จมน้ำนิดเดียวเอง

“นิดเดียวอะไรกัน พี่ตกใจแทบตาย โชคดีนะที่คุณทัฬห์มีสติไวมากรีบว่ายน้ำออกไปช่วยเธอไว้ได้ ตอนเห็นเธอหมดสติใจหายหมดเลย แต่คุณทัฬห์เก่งนะ ปฐมพยาบาลเธอจนฟื้น เขาช่วยชีวิตเธอไว้สองครั้งแล้วนะลดา พี่ว่าเธอกับเขาคงทำบุญร่วมกันมาแน่ๆ”

เฟื่องลดาฟังอึ้งๆ ขณะนั้นเองพนักงานมาเคาะประตูแล้วเข็นถาดอาหารเข้ามา ยกอาหารทั้งหมดที่ทัฬห์สั่งมาวางบนโต๊ะ

“โอ้โห...เยอะแยะเลยค่ะ น่าทานจัง กำลังอยากทานขนมเค้กอยู่พอดี”

“คุณทัฬห์เป็นคนสั่งทั้งหมดค่ะ”

เมื่อพนักงานบอกแล้วถอยออกไป เฟื่องลดานั่งมองอาหารบนโต๊ะ เผลอยิ้มออกมา แล้วลงมือทานอย่างอร่อย

ooooooo