ม่านบังใจ
ตอนที่ 4
ทุกคนเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น สร้อยทองเข้าไปพูดใส่หน้าถึงเตียง “สมน้ำหน้า” แบบนี้ต้องเอาให้หนักแล้วเอาหมอนฟาดไม่ยั้งจนสร้อยสนต้องห้าม ชวนรีบไปกันดีกว่า หันเร่งเฟื่องลดารีบไปกัน
ทัฬห์กับไทว์มองเสี่ยนภอย่างสมเพชแล้วพากันออกจากห้องไป เสี่ยพยายามตะโกนให้พาตนไปโรงพยาบาลก่อนแต่ไม่มีใครสนใจ
พอทุกคนขึ้นรถ สร้อยสนถามเฟื่องลดาว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเสี่ยถึงมีสภาพแบบนั้น
เฟื่องลดายิ้มก่อนเล่าอย่างสะใจว่า ตนกลับมาก็เปิดประตูห้องพักเข้าไปร้องเรียก “พี่สนคะ...” มองเข้าไปในห้องไม่เห็นข้าวของอะไรเหลืออยู่เลย กลับเห็นเสี่ยนภยืนขวางอยู่
เฟื่องลดาระวังตัวทันที เสี่ยถามว่าหนูไม่ได้กลับไปกับคุณสร้อยเหรอ เฟื่องลดาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมน้าสร้อยถึงกลับไปไม่รอตน
“ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ๆก็รีบร้อนเก็บข้าวของกลับไปบอกว่ามีธุระด่วน ให้หนูลดากลับไปกับฉัน”
เฟื่องลดารู้ถึงความไม่ชอบมาพากลยิ่งระวัง คิดหาทางเอาตัวรอด เมื่อเสี่ยเดินเข้ามาจับไหล่สองข้างพูดอ่อนโยนเสียงเอ็นดูแต่นัยน์ตาหื่นว่า “หนูไม่ต้องกลัวนะ”
เฟื่องลดารู้ถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น ใช้ไหวพริบแก้ปัญหา ทำทีโอนอ่อนผ่อนตามเสี่ยเหมือนเป็นใจ แต่พอเสี่ยเคลิ้มก็ตีเข่าเข้าเป้าอย่างจัง เสี่ยอารมณ์หื่นหลุดลุ่ยกระเจิงเอามือกุมเป้าตัวงอ ร้องครวญคราง จนพวกทัฬห์มาเจอ
“นี่เรากล้ามากนะลดา ถ้าพลาดขึ้นมาจะว่ายังไง” สร้อยสนหวาดเสียวแทน
“ลดาซะอย่าง ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่สน ลดาเจ็บใจที่มันลวนลามพี่สน โดนแค่นี้ยังน้อยไป”
“ใช่ ลดาทำดีแล้ว เจ้าที่เจ้าทางเจ้าป่าเจ้าเขาเจ้าคะ ขอให้มันสูญพันธุ์ไปเลย เพี้ยง...ลูกจะถวายหัวหมูหัวโตๆเลยเจ้าค่ะ” สร้อยทองยกมือท่วมหัวอย่างสะใจ จนทัฬห์มองอย่างแปลกใจ
ooooooo
ทัฬห์พาทุกคนกลับมาที่โรงแรมบอกว่าดึกแล้วค้างที่โรงแรมก่อนดีกว่า สร้อยทองรีบตอบรับทันที ทัฬห์จะให้พนักงานเปิดห้องให้สองห้อง
เฟื่องลดารีบบอกว่าห้องเดียวก็พอ ให้พี่สนนอนกับน้าสร้อยตนจะไปนอนกับลูกแก้วจะได้ดูด้วยเผื่อกลางคืนมีไข้ขึ้นอีก ทัฬห์แอบมองเฟื่องลดายิ้มๆ ถูกไทว์แอบมองอีกต่อด้วยความสงสัยท่าทีของพี่ชาย
เมื่อเข้าห้องนอน สร้อยสนเห็นแม่ยังนั่งครุ่นคิดอยู่บนเตียง ถามว่าแม่คิดอะไรอยู่ หรือคิดเรื่องเสี่ยนภ สร้อยทองถามว่าจะคิดถึงมันทำไมให้รกสมอง แล้วเรียกสร้อยสนให้มาช่วยกันคิดเรื่องทัฬห์กับเฟื่องลดาดีกว่า
สร้อยทองเชื่อว่าทัฬห์ต้องคิดอะไรกับเฟื่องลดาแน่เพราะดูเขาเป็นห่วงจนออกนอกหน้า สร้อยสนบอกว่าไม่มีอะไรหรอก คุณทัฬห์เขาเป็นคนดีคงไม่คิดอะไรอย่างที่แม่พยายามจะคิดให้เป็นหรอก
สร้อยทองยังตะบี้ตะบันจะจับคู่ให้เฟื่องลดาให้ได้ สร้อยสนตัดบทให้นอนเถอะจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน
“เดี๋ยว ฉันขอถามแกคำเดียว แกไม่ชอบคุณทัฬห์ แน่นะ”
“ค่ะ...ทำไมคะ”
สร้อยทองชมว่าฉลาด เพราะคุณทัฬห์มีลูกติด อายุก็เยอะ แต่หมวดไทว์ยังหนุ่ม โสด อวยว่า “ยังไงเขาก็พฤทธานนท์เหมือนกัน ฉันไม่ว่าอะไรหรอกถ้าแกจะเบนเข็มมาที่หมวดไทว์”
สร้อยสนตัดบทให้แม่สวดมนต์แล้วนอนเถอะ ไม่อย่างนั้นจิตใจแม่ไม่สงบแน่ สร้อยทองขัดใจด่านังลูกบ้า บอกให้คอยดูตนจะพิสูจน์ให้ดูว่าคุณทัฬห์รู้สึกยังไงกับลดา ฝันเฟื่องอย่างมีความสุขว่า
“ถ้าแกได้กับหมวดไทว์ ยัยลดาได้กับคุณทัฬห์ โอ๊ะ...สวรรค์จะไปไหนเสีย สมบัติเป็นพันๆล้านก็เข้ากระเป๋าฉันสบายๆ”
ooooooo
