ม่านบังใจ
ตอนที่ 4
เช้าวันรุ่งขึ้น ทัฬห์มาที่ห้องลูกแก้ว สร้อยทองเดินออกจากห้องบอกว่าไม่มีใครอยู่แล้วยิ้มแย้ม เดินเข้ามาอรุณสวัสดิ์ ทัฬห์ถามว่าลูกแก้วกับเฟื่องลดาไปไหนกัน
สร้อยทองบอกว่าไปเดินเล่นชายหาดกัน ยัยสนก็ไปด้วย ทัฬห์เชิญสร้อยทองไปทานอาหารเช้าเพราะตนสั่งพนักงานไว้ให้แล้ว สร้อยทองชวนไปทานด้วยกัน ทัฬห์บอกว่าตนดื่มกาแฟเรียบร้อยแล้ว
ทัฬห์ทำท่าจะเดินไป แต่แล้วก็ชะงักเมื่อสร้อยทองรีบบอกว่า
“เอ้อ...คือฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษา...เรื่องยัยลดาน่ะค่ะ” เห็นทัฬห์สนใจก็แอบยิ้มอย่างสมใจ
ooooooo
เมื่อไปนั่งคุยกันที่ร้านอาหารในโรงแรม ทัฬห์เปิดทางว่ามีอะไรเกี่ยวกับเฟื่องลดาก็พูดมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ
“ถ้าไม่เกิดเรื่องเมื่อคืน ฉันก็ไม่อยากจะพูดหรอกค่ะ” เกริ่นแล้วมองหน้าทัฬห์หยั่งท่าที เห็นทัฬห์รอฟังจึงพูดต่อ “จริงๆแล้วเสี่ยนภไม่ใช่เพื่อนของคุณเฟื่องหรอกค่ะ แต่เป็นเจ้าหนี้ คือคุณเฟื่องติดพนันบอลจนเป็นหนี้เสี่ยนภมากมาย แต่ตอนที่คุณเฟื่องมีชีวิตอยู่ คุณเฟื่องก็พยายามที่จะใช้หนี้แล้วนะคะ แต่แกก็มาตายเพราะโดนรถคุณทัฬห์ชนเสียก่อน”
สร้อยทองเล่าเร็วๆแล้วรวบรัดสาเหตุการตายของเฟื่องตอกย้ำความผิดของเขา พอทัฬห์พูดเรียบๆว่าตนเสียใจ ก็ทำเป็นอุทาน...
“อุ๊ย...ช่างเถอะค่ะ ที่พูดแบบนี้ไม่ได้ให้คุณทัฬห์รู้สึกผิด แต่พอคุณเฟื่องตาย ฉันไม่มีเงินใช้หนี้เสี่ยต่อ เสี่ยก็เลยพยายามมาบีบ โดยการขอเปลี่ยนจากเงินเป็น...เอ้อ...ตัวยัยลดา”
สร้อยทองหยุดดูท่าทีของทัฬห์ เห็นเขานิ่งก็รีบเล่าต่อ
“แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะคะ...พอดีตอนมาพักที่บ้านเสี่ย เสี่ยก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ฉันก็ยืนกรานไม่ยอม เสี่ยก็เลยโกรธพาลไปลวนลามยัยสนอย่างที่คุณทัฬห์รู้น่ะค่ะ ฉันกลุ้มใจมากเลย ไม่รู้จะปรึกษาใคร”
เห็นทัฬห์ยังนิ่ง สร้อยทองแอบถอนใจเริ่มกังวล ทำเป็นวิตกว่าเมื่อคืนลดาทำให้เสี่ยโกรธมาก เชื่อว่าเสี่ยต้องหาทางมาเอาตัวลดาไปล้างหนี้แน่ๆ ทัฬห์ถามว่าคุณเฟื่องเป็นหนี้เท่าไหร่ สร้อยทองโพล่งบอกว่าห้าล้าน ทัฬห์บอกว่ากลับกรุงเทพฯจะปรึกษาทนายดูว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง
“หมายความว่าคุณทัฬห์จะเคลียร์หนี้ให้เหรอคะ”
“ครับ ผมเคยบอกแล้วว่า ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเฟื่องลดา”
สร้อยทองพยายามข่มความตื่นเต้น พูดเข้าข้างตัวเองว่าถึงทัฬห์จะนิ่งแต่ตนก็ดูออกว่าเขาชอบลดา บ่นอย่างเสียดายว่า “ถ้ารู้ว่าง่ายอย่างนี้ บอกสักสิบล้านก็ดีหรอก”
ooooooo
สร้อยทองเดินอารมณ์ดีไปตามชายหาด โบกมือให้สร้อยสน เฟื่องลดากับลูกแก้วที่กำลังเล่นทรายกันอยู่ แล้วเดินไปหา
สร้อยสนดักคอแม่ว่าแม่คงเลิกคิดอะไรไร้สาระแล้ว คนเราควรอยู่กับความจริงไม่ใช่ความฝัน
“แกไม่ต้องมาแซะฉัน” สร้อยทองปรามยิ้มๆ อารมณ์ดีท่าทีมั่นมากๆ “คนอย่างฉันอยู่กับความจริงเสมอ ไม่เคยฝันลมๆแล้งๆ และกำลังจะรวยเละแล้ว ไม่เชื่อก็คอยดู”
สร้อยสนงง แต่ไม่ทันถามเสียงไทว์ก็ร้องทักอรุณสวัสดิ์พร้อมกับขี่จักรยานมาหา ลูกแก้วชวนอาไทว์ เล่นทรายกัน ไทว์บอกว่าจะขี่จักรยานสูดอากาศเล่น ชวนลูกแก้วไปไหม ลูกแก้วบอกว่าจะเล่นทรายกับพี่ลดา ไทว์ทำเสียงตัดพ้อ “โอ้โห เทอาไทว์ตลอดเลยนะ”
สร้อยทองได้ทีรีบชงให้สร้อยสนไปขี่จักรยานเป็นเพื่อนไทว์ สร้อยสนกระซิบว่าตนขี่เป็นซะที่ไหน สร้อยทองลุ้นว่า ซ้อนหมวดไทว์ไปก็ได้นี่นา
