คมแฝก
ตอนที่ 3
อัญชันได้ยินเสียงเอะอะจากเรือนพักคนงานของพี่ชายก็รีบมาดู เห็นเพลิงโดนซ้อมอีกรอบก็ทนไม่ไหวต้องไปห้าม แสนขัดใจมากแต่ก็ยอมแยกไปคุยกับน้องสาวที่บ้าน
“ที่มาวันนี้พี่มีเหตุผล”
“นายเพลิงเป็นคนงานของไร่ฉัน พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายเขาแบบนี้”
แสนอ้าปากจะเถียงแต่อัญชันโพล่งขึ้นเสียก่อน “นี่พี่ก็ให้นักเลงมาไล่คนงานของฉันออกไปจากเรือนพัก มาทำร้ายคนงานของฉันโดยพลการ หรือจะให้ฉันเอาคนงานของฉันกลับไปที่ไร่แสงดาว!”
ท่าทางเอาจริงของอัญชันทำให้แสนไม่กล้าเสี่ยง กลัวน้องสาวคนเดียวจะสงสัย
“เอาล่ะๆ...พอแล้ว...พูดกันแค่นี้พอแล้ว เป็นอันว่าวันนี้พี่ให้น้องอัญชันเป็นฝ่ายชนะก็แล้วกัน”
พูดจบแสนก็ผละไป แต่กระนั้นก็ไม่วายเดินไปท้าท้ายเพลิง
“มึงนี่มันกล้าบ้าบิ่นจริงๆ กูยอมรับว่ามึงแน่มาก เอาเป็นว่ากูอยากขอเจรจากับมึงเพื่อยุติปัญหาที่เกิดขึ้น”
“ที่ไหน เมื่อไหร่”
“ที่บ้านกูคืนนี้ แต่ถ้ามึงขี้ขลาดก็หลบอยู่ใต้ชายกระโปรงของน้องสาวกูต่อไป...เพลิง กัมปนาท!”
อัญชันแทบทนรอให้พี่ชายกลับเรือนไม่ไหว อยากคาดคั้นความจริงจากเพลิง คนขับรถคนใหม่ที่สร้างแต่เรื่อง
“บอกฉันมาดีกว่าว่านายหายไปไหนมา แล้วนายไปทำอะไรให้พี่แสนไม่พอใจถึงได้โดนเขาอัดซะน่วมอย่างนี้”
“ผมมีธุระสำคัญต้องทำ ถึงคุณเป็นเจ้านายแต่ผมก็ขออนุญาตไม่บอกตอนนี้ แต่รับรองว่าวันนึงคุณจะต้องรู้แน่”
“แล้วคืนนี้นายจะไปพบพี่ชายฉันจริงๆเหรอ”
“ผมต้องไป...พี่ชายคุณจะได้สำนึกบ้างว่ายังมีคนที่ไม่กลัวอิทธิพลมืดของเขา”
คำประกาศกร้าวของเพลิงทำให้อัญชันคิดถึงกัลป์อย่างช่วยไม่ได้
“นายพูดเหมือนคนคนนึงที่ฉันรู้จัก แต่คนคนนั้นต้องยับเยินแทบปางตายเพราะน้ำมือพี่แสน”
เพลิงอมยิ้ม รู้ดีว่าเจ้านายสาวคิดถึงใคร
“ผม...เพลิง กัมปนาท ครับคุณผู้หญิง ไม่ใช่ กัลป์ เกรียงไกร”
อัญชันอึ้งไปอึดใจ กว่าจะตั้งสติได้ก็พาตัวเองมาถึงบ้านแล้ว หญิงสาวไม่ทันได้พักผ่อนให้หายเหนื่อยก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อกัลป์โผล่มาจากมุมมืด
“เรามีเรื่องต้องคุยกัน...”
ooooooo
กัลป์พาอัญชันไปที่น้ำตกสวยงามแห่งหนึ่งไม่ไกลจากเมืองพล สถานที่แห่งความทรงจำที่ทั้งสองเคยใช้เวลาดีๆร่วมกัน อัญชันสะเทือนใจมากน้ำตาคลอที่ได้มาเยือนที่นี่อีกครั้ง
“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”
“อดีตของเราอยู่ที่นี่...คุณจำได้ไหม”
คำถามราวกับไปนั่งกลางใจทำให้อัญชันพูดไม่ออก เฉไฉกลบเกลื่อน
“ที่นี่มันก็แค่น้ำตก ไม่มีอะไรให้จดจำ”
“ถ้างั้นก็มาทางนี้...ผมมีอะไรจะให้ดู”
กัลป์ฉุดแขนอัญชันไปด้านในน้ำตก เห็นเพิงไม้ผุๆพังๆของครอบครัวสามแม่ลูกที่มีชีวิตยากลำบาก
อัญชันนิ่วหน้าแปลกใจ “แถวนี้มีคนมาอยู่ด้วยเหรอ”
“เด็กผู้หญิงคนนี้ชื่อแวว...บ้านกับที่ดินโดนยึด แม่ป่วยหนัก พ่อถูกยิงตายเพราะไม่ยอมขายที่ดิน ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของใคร”
น้ำเสียงแข็งกร้าวของเขาทำให้อัญชันเดาได้ว่าคงเป็นฝีมือแสนพี่ชายคนเดียว หญิงสาวไม่อยากเชื่อ
แต่กัลป์ก็ตอกย้ำให้มั่นใจด้วยเรื่องราวที่เพิ่งสืบมา
“แม่ของแววพาลูกๆมาอาศัยอยู่เพิงนี้ได้เกือบเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่หมดเวรหมดกรรม...”
กัลป์ชี้ที่ป้ายซึ่งติดตรงต้นไม้ใหญ่ริมน้ำตก เขียนระบุชัดเจน...เขตที่ดิน แสน ราชสีห์
“แต่น้ำตกเป็นที่สาธารณะ ไม่เคยมีเจ้าของ”
“ตอนนี้มันกลายเป็นของพี่ชายคุณไปแล้ว”
ความจริงตรงหน้าทำให้อัญชันเถียงไม่ออก กัลป์พาเธอเดินและบอกอีกเรื่อง “ครอบครัวแววไม่ใช่ครอบครัวแรกที่เดือดร้อนเพราะอำนาจเถื่อนของแสน ราชสีห์ ในเมืองพลยังมีคนเจอเรื่องแบบนี้อีกมาก”
