จ้าวสมิง
ตอนที่ 15
“อ้าวเฮ้ย...เมื่อกี้จะฆ่ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ไหงตอนนี้รักกันได้”
อูซานผละออกจากตะวันแล้วหันไปทางพิมพ์สาย “แม่เม้ย...ข้าขอโทษ”
พิมพ์สายทำหน้างงๆ ก่อนจะยิ้มรับทั้งที่ไม่เข้าใจนัก ตะวันรีบบอก
“อูซาน...คุณหนูอาจจะยังไม่รู้ความหมายที่ขอโทษหรอก”
“ใช่...ฉันไม่รู้ แต่เธอต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังนะตะวัน”
“ได้ครับ”
“อองที เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นข้าคือคนผิดทั้งหมด”
“อย่าโทษตัวเองเลย ทุกคนผิดพลาดได้เสมอ”
“พลาดขนาดฆ่าเพื่อนรักตายไปสองคนนี่นะ”
“แต่อองทีก็มาเกิดใหม่แล้วนี่ไง...นี่แม่เม้ยด้วย”
“นี่เจ้าไม่ได้โกรธข้าเลยใช่ไหม”
“ไม่หรอกเพื่อน ลืมอดีตนั้นไปซะ แล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะอูซาน”
“ขอบใจมาก...อองที”
อากาพะโยปลาบปลื้มพูดกับตะวันว่า “ข้าขอบใจเจ้ามากพ่อหนุ่ม เจ้าไม่ต่างจากอองทีเลยนะ ขอบใจที่ทำให้ข้าได้ลูกชายคนเดิมของข้ากลับมา”
“ลุงจอปา...ข้าขอโทษ” อูซานพนมมือไหว้ จอปาตื้นตันลืมเรื่องบาดหมางใจไปสิ้น
พิมพ์สายเหลือบมองสวัสดิ์ก่อนจะเดินไปพูดกับจอปา “ลุงคะ ถ้าชาติที่แล้วพิมพ์คือเม้ยเจิง...ตอนนี้เม้ยเจิงลูกพ่อก็อยู่ตรงนี้แล้วนะคะ”
จอปาคลี่ยิ้ม รู้สึกอิ่มเอมมีความสุขใจอย่างที่สุด เอ่ยกับอูซานจากใจว่า
“อูซาน...ข้ายกโทษให้เจ้า คำขอโทษกับภาพที่ข้าเห็นเมื่อครู่มันล้างความแค้นที่มีในใจข้าไปหมดแล้ว”
“ขอบคุณมากลุง ข้าไม่รู้จะตอบแทนให้ลุงได้ยังไง”
“กลับมาเป็นคนดี แล้วดูแลพ่อเจ้าให้ดีที่สุด แค่นี้ก็ทำให้ข้าพอใจแล้วอูซาน”
“ได้สิลุง ข้าจะเป็นอย่างที่ลุงต้องการ”
จอปาพยักหน้าพอใจแล้วจะเดินออกไป อากาพะโยเรียกเขาไว้
“เดี๋ยวก่อนจอปา ข้ามีอีกเรื่องอยากขอเจ้า”
“เรื่องอะไร”
“ข้าขอ...” อากาพะโยพูดได้แค่นั้นเสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น...ลูกน้องของสวัสดิ์โดนสอยร่วงไปสองสามคน!
ooooooo
