ชาติเสือพันธุ์มังกร

ลี่เง็กอึกๆอักๆแต่ไม่ยอมเล่าเรื่องตัวเองพยายามมอมเหล้าและปลุกปล้ำเขาเพราะเสียหน้า “ก็มันหลอกอั๊ว ตอนแรกมันบอกว่ารักอั๊วแล้วก็เปลี่ยนใจไปหาอีเด็กขอทานของเฮีย อั๊วไปคุยกับมัน มันตบตีอั๊ว อั๊วโกรธเลยซ้อมมันคืนมั่ง”

ท่าทางพิรุธของลี่เง็กทำให้ทรงวาดมั่นใจว่าทั้งหมดไม่ใช่เรื่องจริง

“โกหก! เรื่องจ่ารณชิตหลอกลื้ออาจพอเป็นไปได้แต่เรื่องตบตีอั๊วไม่เชื่อและที่สำคัญ...ต่อให้ลื้อโกรธยังไงลื้อกับคนของลื้อก็ไม่มีทางทำร้ายจ่าได้ง่ายๆ นอกจากจะใช้วิธีลอบกัด”

ลี่เง็กหน้าเสีย เม่งฮงไม่สนว่าลูกสาวทำผิดหรือถูกแต่แค้นปิ่นมุกมากกว่าจึงพาลพาโลไม่ให้หลานชายพาลูกสาวไปมอบตัวแม้จะมีพยานรู้เห็น แถมยืนกรานจะเพิกเฉยแล้วจะหาทางฆ่าปิดปากรณชิตเอง

ooooooo

ทรงวาดหนักใจมากต้องบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากชาญยุทธ วิสูตรถือเป็นโอกาสดีจะพูดให้ทรงวาดยอมเล่นการเมืองท้องถิ่นแลกกับความช่วยเหลือจึงหว่านล้อมต่างๆนานา ทรงวาดไม่มีทางเลือกและไม่อาจดูดายความเดือดร้อนของญาติพี่น้องจึงต้องตอบตกลงแบบเสียไม่ได้

ปิ่นมุกไม่ชอบใจที่ทรงวาดตัดสินใจช่วยลี่เง็กแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากค่อนแคะตามประสา กระนั้นก็ไม่วายทำตามที่ตั้งใจคือชวนเขาไปงานเลี้ยงวันเกิดฮกไช้เพื่อเปิดโอกาสให้อรุณรุ่งใกล้ชิดกับเขา

ก๊กไช้อาสาไปส่งรณชิตที่หอพักตำรวจ ฤทธิ์มาช่วยด้วยและพยายามหลอกถามว่าใครทำร้ายลูกพี่ลูกน้องหนุ่มปางตายขนาดนี้ รณชิตไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากพูดถึงลี่เง็กเลยปิดปากเงียบ โดยไม่รู้ว่าฤทธิ์รู้ทุกอย่างแล้วเพราะทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งจากแผนยุแยงของไต้เกียว

และแล้วงานเลี้ยงวันเกิดของฮกไช้ก็มาถึง ทรงวาดมาร่วมงานตามคำบอกเล่าของปิ่นมุกแต่ตัวคนเชิญกลับไม่มาแล้วอ้างกับทุกคนว่าท้องเสีย อรุณรุ่งซึ่งรู้ถึงแผนจับคู่ของรุ่นน้องสาวพยายามชวนทรงวาดคุยจนเขาจับได้และตัดสินใจปฏิเสธไมตรีของเธอแบบอ้อมๆ

“อั๊วไม่ใช่คนดีนักหรอกคุณหลิง หลายครั้งที่อั๊วเดินทางผิดทำผิดแต่เพราะได้ทุกคนคอยช่วยอั๊วถึงอยู่ต่อมาได้”

“ทำไมเฮียถึงพูดอย่างนี้ล่ะคะ”

“เพราะมันเป็นความจริง แต่อั๊วคงเล่ามากกว่านี้ไม่ได้เพราะคุณหลิงบริสุทธิ์เกินกว่าจะรับรู้เรื่องสกปรกของอั๊ว”