บุพเพสันนิวาส

เกศสุรางค์บอกผินกับแย้มในห้องว่าตนมีเมนส์ สองบ่าวหน้าเหวอ จึงบอกใหม่ว่ามีประจำเดือนพร้อมทำท่าประกอบ สองบ่าวร้องอ๋อ...เขาเรียกว่าระดูต้องขี่ม้า คราวนี้เกศสุรางค์เป็นฝ่ายหน้าเหวอบ้าง ทั้งสองรีบเตรียมผ้าขาวพับทบเป็นทางยาว และฉีกผ้าไว้คาดเอวอีกเส้น ให้เธอก้าวคร่อมเหมือนขี่ม้า ไม่ทันคร่อมเสียงหมื่นสุนทรเทวาเคาะประตูถามว่าเป็นอะไร แย้มรีบบอกว่าแม่นายไม่เป็นอะไร ท่านหมื่นจึงสั่งให้เปิดประตู

เกศสุรางค์ขัดขาผินไม่ให้ไปเปิด

สองบ่าวสะดุดล้มร้องวี้ดว้าย ท่านหมื่นจึงผลักประตูเข้ามาด้วยความเป็นห่วง เกศสุรางค์ปราดเข้าดันอกเขาไม่ให้เข้ามาในห้องพร้อมว่า

“คุณพี่นั่นแหละค่ะออกไป นี่ห้องส่วนตัวนะคะ ข้ามีเรื่องทำกับพี่สองคน คุณพี่ไม่เกี่ยว... เฮ้อ...คนกำลังจะขี่ม้าอยู่เชียว มาพี่...ไหนล่ะม้า จูงมาเลย”

หมื่นสุนทรเทวายืนมองประตูห้องการะเกดอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น สักพักเกศสุรางค์เปิดประตูออกมาเห็นเขายังยืนอยู่ ก็ถามว่าเขามีอะไร ท่านหมื่นเห็นท่าเดินขาถ่างนิดๆของเธอก็ยิ่งแปลกใจ เหตุใดจึงเดินแบบนั้น หญิงสาวก้มมองตัวเองแล้วอึกอักตอบไม่ถูก เขาจะดูว่าเธอเจ็บตรงไหน เธอร้องห้ามลั่น ผินกับแย้มตามออกมาหน้าตื่น

“ตายแล้ว! แม่นายออกไปข้างนอก!”

“อย่าตกใจ แค่พาข้ากลับไปห้อง” เกศสุรางค์ปรามเกรงท่านหมื่นจะรู้ว่าตนเป็นอะไร

เข้ามาในห้องได้ ผินพูดเสียงดุ “ออกไปทำไมเจ้าคะแม่นาย คนมีระดูเขาไม่ออกไปข้างนอก ต้องอยู่แต่ในห้องนอน” เกศสุรางค์ถามว่าทำไม ผินบอก “แม่น้าย! เดินขาถ่างอย่างนี้จะให้ใครเห็นเจ้าคะ อีกทั้งหากเลือดระดูไปเปื้อนตอนอยู่ข้างนอก จักพากันอับอายไปเสียอีก”

เกศสุรางค์สงสัยแล้วคนอื่นไม่แปลกใจว่าเราหายไปสามสี่วันหรือ ผินบอกก็บอกว่าเราขี่ม้าอยู่ เกศสุรางค์หัวเราะคิก...หมื่นสุนทรเทวาได้ยินเสียงหัวเราะดังมาอีกก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู

ooooooo