บุพเพสันนิวาส

“พี่ผิน พี่แย้ม ยืนบิดไปบิดมาทำไม...มารับข้าด้วย” เห็นสองบ่าวเอามือแตะปากสีหน้าระทึก “พี่...มันก็แค่จูบช่วยชีวิต จะเพ้ออะไรนักหนาพี่ พี่...มารับข้าเร็ว”

ส่วนจ้อยรีบวิ่งตามหมื่นสุนทรเทวาไป สักพักท่านหมื่นรู้สึกมึนยืนพิงต้นไม้ เกศสุรางค์พุ่งพรวดเข้าดูแล จ้อยรายงานว่าท่านหมื่นบ่นปวดกบาล หญิงสาวหวั่นใจพร่ำพูดวิตกกังวล

“ปวดกบาล...ตายจริง! เส้นเลือดในสมองแตกรึเปล่าเนี่ย ตายแล้วทำไงดี” ท่านหมื่นจ้องหน้าหวังเห็นร่างซ้อนอีกครั้ง เกศสุรางค์พร่ำต่อ “คุณพี่...คุณพี่รวบรวมสตินะคะ แล้วตอบคำถามของข้าด้วย คุณพี่เห็นข้าไหมคะ...ไม่เห็นหรือคะ!” ชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว “เห็นนี่ไหมคะ...ตายแล้ว... กระเทือนจนลูกกะตาไม่เห็นหรือเนี่ย”

หมื่นสุนทรเทวากำมือเกศสุรางค์แน่นไม่พูดจา เธอลืมตัวถาม “นี่มือเกศนะคะ เห็นรึเปล่าคะ” ท่านหมื่นพยักหน้างุนงงกับการเรียกชื่อตัวเองของเธอ แล้วบ่นว่าปวดกบาล เธอถามย้ำว่าเห็นแน่ ตาไม่พร่าใช่ไหม เขารับว่าเห็นแล้วเร่งให้เธอพาขึ้นเรือน

ข่าวหมื่นสุนทรเทวาโดนเรือชนถึงหูจำปากับออกญาโหราธิบดีอย่างรวดเร็ว บรรดาบ่าวไพร่ซุบซิบกันระงมแล้ววิ่งมานั่งเรียงรายตามขั้นบันไดอย่างเป็นระเบียบ...เสียงจำปาดังลั่นบ้าน

“ถ้าลูกข้าตายข้าจักไม่ไว้ชีวิตพวกเอ็งเหมือนกัน อ้ายจ้อย...ออกมากรงนี้”

จ้อยค่อยๆคลานออกมา จำปาโทษว่าเป็นความผิดจ้อยที่ทำให้เกิดเรื่อง ท่านหมื่นขัดว่าไม่ใช่ จำปาเอ็ดให้หยุดพูด แล้วเฉ่งจ้อยว่าต่อไปไม่ต้องมาทำงานให้ท่านหมื่นอีก จ้อยก้มกราบโอดครวญขอประทานโทษ ออกญาขอให้จำปาฟังความทุกคนก่อนตัดสิน แต่เธอไม่สนใจ

เกศสุรางค์ทนไม่ไหวทะลุกลางปล้องขึ้น “คุณป้าคะ ความจริงคือเรืออีกลำ...”

จำปาหันขวับจ้องอย่างดุดันเสียงเข้มน่าสะพรึง “อีกเหตุหนึ่งเพราะมีออเจ้านั่งไปด้วยนั่นแหละหนา...อ้ายม่วง อ้ายแหวน ช่วยกันพยุงท่านหมื่นไป เร็วสิพวกมึง ขึ้นมา!”

สองบ่าวตาลีตาลานเข้าพยุง ออกญาจึงตามลูกชายไปด้วย จำปาหันกลับมาชำระความสั่งโบยจ้อย เกศสุรางค์ทนไม่ได้ขัดว่าจ้อยไม่ผิด แต่จำปาไม่ฟัง เรียกปริกมาลงหวายจ้อย ผินกับแย้มพยายามดึงนายตัวเองกลับห้อง แต่เธอกลับอยากเห็นการเฆี่ยนตีว่าเหมือนในละครหรือไม่

เสียงหวายลงหลังจ้อยดังขวับ เกศสุรางค์สะดุ้งเข้าขวางให้เฆี่ยนตนแทน จำปายิ้มสมใจ ผินกับแย้มตกใจ ผินกระซิบแย้มให้ไปตามหมื่นสุนทรเทวา...จำปาถามว่าจะรับผิดแทนจ้อยหรือ

“ไม่ใช่ค่ะ เพราะข้าอยากได้กระทะ ถ้าข้าไม่ชวนคุณพี่ไปซื้อกระทะก็ไม่ต้องไปตรงนั้น เรือก็ไม่ชน ทั้งหมดข้าเป็นคนผิดเจ้าค่ะ เฆี่ยนข้าเถิด” เกศสุรางค์อธิบาย

จำปาสั่งจวงให้เฆี่ยนการะเกดทันที ผินห้ามเสียงหลง จำปาชี้หน้าหาว่ากำเริบ เกศสุรางค์ไม่หวั่นลุกยืนกอดอกให้เฆี่ยน จวงเงื้อหวายสุดแขน หมื่นสุนทรเทวาออกมาปราดเข้าดึงแขนเกศสุรางค์ให้พ้นปลายหวาย ทุกคนตกใจ ท่านหมื่นขอร้องจำปา

“ข้าเจ็บ...ถ้าคุณแม่อภัยให้ทุกคน ข้าคงจะหายเจ็บในไม่ช้า แต่ถ้ามีคนต้องโทษ ข้าอาจเจ็บมากขึ้นนะขอรับคุณแม่”

จำปาทำอะไรต่อไม่ถูก เกศสุรางค์สบตาท่านหมื่นอย่างซึ้งใจ...ผินกับแย้มพาเธอกลับห้อง สองบ่าวตัวสั่นจนแทบลมจับ เกศสุรางค์มีสีหน้าไม่สบายใจบ่นห่วงหมื่นสุนทรเทวาจะมีเลือดคั่งในสมอง เกิดสโตรกขึ้นมาจะนอนเป็นผัก ผินกับแย้มฟังหน้าเหวอไม่เข้าใจสักอย่าง

ในคืนนั้น เกศสุรางค์นอนไม่หลับ แอบลุกออกจากห้อง เดินข้ามมาห้องหมื่นสุนทรเทวา ในขณะที่ท่านหมื่นก็นอนไม่หลับ คิดถึงแต่ภาพซ้อนทับร่างการะเกด พอสะบัดหน้าให้หยุดคิด ต้องตกตะลึง

เมื่อเห็นเกศสุรางค์ยืนอยู่ข้างเตียง เขาทะลึ่งพรวดถอยไปอยู่ริมเตียง

เกศสุรางค์รีบบอกว่ามาดูอาการ ท่านหมื่นละล่ำ ละลักถามว่ามาทางใด หญิงสาวร้อง

“เอ๊า...มาทางประตูสิคะ ไม่ได้ล็อกนี่ เปิดแล้วเดินเข้ามา เห็นคุณพี่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด”

“มาทางประตู ทำไมข้าไม่ได้ยิน”