บุพเพสันนิวาส
ตอนที่ 5
“ก็...ที่ เอ่อ แบบว่านั่งทำงานน่ะค่ะ”
หมื่นเรืองให้หมื่นสุนทรเทวาช่วยไขความ ท่านหมื่นเหน็บว่า มิเห็นต้องฟังนาง นางพูดจามิเป็นเรื่องอย่างนี้เสมอ เกศสุรางค์ร้องอ้าว...แค่อยากรู้ว่าทำงานกันที่ไหน ทำงานอะไร ทำกับใคร ทำเวลาอะไร เพราะเห็นอยู่แต่บ้านกันทั้งวัน ทุกวัน
สองหมื่นและบ่าวหน้าเหวอฟังไม่ทันและไม่เข้าใจ หมื่นสุนทรเทวาหันไปเรียกจ้อย หมื่นเรืองกระซิบบอกเกศสุรางค์ว่า คุณพี่ของนางเห็นจะมิพอใจ
“นั่นสิคะ เดินสะบัดบ๊อบไปเลย”
หมื่นเรืองหัวเราะทั้งที่ไม่เข้าใจ แล้วจึงขยายความว่า “งานของข้าสองคนที่เจ้าถาม เป็นงานในสังกัดของออกญาโกษาธิบดี เกี่ยวกับการค้าขายกับต่างประเทศ”
“อ๋อ แล้วออฟฟิศ เอ๊ย ที่ทำงานอยู่ที่ไหน”
“ที่ทำงานก็อยู่ในวัง หรือที่บ้านออกญา หรือถ้าพบเห็นกันที่อื่นก็ทำงานได้”
“อ้อ ออฟฟิศเคลื่อนที่”
“แม่หญิงมิได้เป็นเหมือนที่พ่อเดชบอกเล่าไว้แม้แต่น้อย” หมื่นเรืองมองหน้าเกศสุรางค์
“ก็ไม่แน่นะคะหมื่นเรือง เขาว่าข้ามากๆ ข้าอาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้”
หมื่นเรืองกระซิบถามว่าอยากไปหาอาจารย์อีกไหม หญิงสาวรีบรับว่าอยาก ขอให้เขาพาไป เขาจึงให้เธอขออนุญาตหมื่นสุนทรเทวาไว้ เธอทำมือโอเค แล้วยื่นมือให้จับ หมื่นเรืองงง เธอจึงดึงมือเขามาจับเช็กแฮนด์ บอกเป็นการทำสัญญา ทั้งสองหัวเราะกันเสียงดัง
ooooooo
พอกลับขึ้นเรือน เกศสุรางค์เจอหมื่นสุนทรเทวายืนตระหง่านคอยท่า เธอรีบขอให้เขาพาไปซื้อกระทะ แต่เขาสวนว่า หญิงผู้ดีจะบอกคิดถึงผู้ชายอื่นมิบังควร เธอแปลกใจคำว่าชายอื่น แล้วจะบอกชายใดได้บ้าง ท่านหมื่นโพล่งขึ้นว่า...ชายคู่หมาย หญิงสาวจ้องตานิ่งงัน ใจวาบหวิว
“รับทราบค่ะ” พูดแล้วก็ให้หลบตาขวยเขิน สักพักก็เปลี่ยนท่าที “มีเรื่องจะรบกวนคุณพี่น่ะค่ะ ข้าอยากไปตลาดน้อยค่ะ ข้าจักไปสั่งทำกระทะร้อน”
ท่านหมื่นบอกว่าในครัวมีมากมาย เกศสุรางค์บอกไม่ใช่แบบนั้น เป็นแบบใหม่
“ออเจ้าก็ลองวาดรูปออกมา ข้าจะเอาไปให้ช่างตีให้ เป็นหญิงผู้ดีมิบังควรทเวนเที่ยวเตร่ข้างนอก ให้คนทั้งพระนครต้องอื้ออึง ฤาออเจ้ามิเกรงเสียงนินทา”
“ทเวนหรือคะ เป็นไงหรือคะ”
“ทเวน ก็ทเวนไปไหนมาไหน เหตุใดจึ่งมิรู้ภาษาของเราเอง”
“ไปไหนมาไหน อ๋อ...ตระเวน”
หมื่นสุนทรเทวาขมวดคิ้ว เกศสุรางค์ร้องว่าโอเค ทเวนก็ทเวน แล้วร่ายโคลงเกี่ยวกับนินทา “ห้ามเพลิงไว้อย่าให้มีควัน ห้ามสุริยแสงจันทร์ ส่องไซร้ ห้ามอายุให้หัน คืนเล่า ห้ามดังนี้ไว้ได้ จึ่งห้ามนินทา...ใครจะนินทาว่าอะไรก็ช่างเขา เรารู้ตัวของเราก็พอแล้ว”
“โคลงไพเราะ แต่กิริยาชม้อยชม้ายชายตาไม่งาม”
“โคลงไม่ได้แต่งเองหรอกเจ้าค่ะ จำผู้ใหญ่ท่านมา ส่วนกิริยาเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เกิด ข้าเองก็อยากจะวาดรูปให้ดูอยู่หรอกค่ะ แต่ข้าวาดหมูกลายเป็นเป็ดได้ง่ายๆ กลัวว่าวาดกระทะร้อนกลายเป็นหมูได้เลยค่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ เอาหมูมาปิ้งหมู”
หมื่นสุนทรเทวาเผลอหัวเราะเสียงดังออกมาด้วย...ผินกับแย้มได้ยินมองหน้ายิ้มให้กัน ท่านหมื่นรู้สึกตัวหยุดหัวเราะแล้วบอกว่า วันนี้ตนว่างจะพาไปเที่ยว เกศสุรางค์ดีใจ
“โอ้ว ฟลุกอย่างแรง!”
“พูดจาฟังมิรู้ความ” หมื่นสุนทรเทวาเอ็ด
“อย่าฟังค่ะ...อย่าฟัง”
