บุพเพสันนิวาส
ตอนที่ 5
แต่ท่านหมื่นเล่าต่อ “คุณพ่อขอรับ แม่การะเกดใช้ความรู้จากมิชชันนารีช่วยให้ข้าฟื้น”
“อ้อ...แม่การะเกดความรู้อักโขนะออเจ้า” ออกญายังยิ้มแย้ม แต่พอท่านหมื่นเล่าว่า
“แม่การะเกดเอาลมจากปากนางมาใส่ปากข้าขอรับ”
ออกญาหน้าเหวอฟังไม่ค่อยเข้าใจ เกศสุรางค์รีบสรุปความว่าเท่านั้นท่านหมื่นก็ฟื้นแล้วจบเรื่องแค่นี้
แต่ท่านหมื่นกลับเน้นย้ำว่า ลมจากปากนาง ออกญาพูดซ้ำคำของลูกว่า
“ลม...จากปากแม่การะเกด...ใส่ปากพ่อเดช”
“ขอรับ นางเป่าเข้าไปในปากข้าขอรับ”
“พ่อยังมิเข้าใจ ไม่เคยเห็นใครทำฉะนั้น”
“ขอรับ...เป็นวิธีแบบมิชชันนารีขอรับ”
ออกญาให้อธิบายวิธีอีกครั้งแล้วนึกภาพประกอบ ...ระหว่างนั้น จำปาฟังปริกเล่าเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโต ว่าบัดสีบัดเถลิงแทบฟังไม่ได้...ด้านออกญาเหล่มองเกศสุรางค์ ที่นั่งหน้าเจี๋ยมเจี้ยม
“ความนี้คงลือกันทั้งพระนคร พ่อเดชคิดจักทำประการใด”
“ข้าคิดจักออกเรือนขอรับ”
เกศสุรางค์ตกใจอ้าปากค้าง ออกญาพยักหน้ารับอย่างเห็นดี หญิงสาวแย้งเร็วจี๋
“คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะคุณลุงเจ้าขา คนลือก็ปล่อยให้ลือไป เราไม่สนใจเสียอย่างจะกลัวอะไรเจ้าคะ อีกอย่างข้าก็ประกาศลั่นตลาดว่าช่วยชีวิต...ช่วยชีวิต ไม่ใช่เรื่อง เอ่อ...น่าเกลียด เป็นเรื่องเล็กเจ้าค่ะ เรื่องจิ๊ดเดียว ไม่ต้องออกเรือนหรอกเจ้าค่ะ”
หมื่นสุนทรเทวาเอ็ดให้การะเกดเงียบ ออกญาสำทับว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ มิใช่เรื่องที่เธอจะสอดขึ้นมา... แล้วถามลูกชายว่าต้องการแค่หมั้นหมายก่อนใช่หรือไม่ เกศสุรางค์ค่อยยิ้มออก
ทันใดเสียงจำปาดังลั่นเข้ามา “แม่การะเกด...แม่ตัวดี...บัดสีเหลือทน ข้าเห็นจะทนไม่ได้แล้ว” ทั้งสามหันมอง เกศสุรางค์จะอธิบายแต่ไม่ทัน จำปาเสียงกร้าว “จักทำอย่างไรกับเจ้าดี กักขังในเรือนมิให้ออกไปสร้างเรื่องบัดสีบัดเถลิงน่าอับอายอย่างนี้อีก อะไรกัน ไม่ไว้หน้าผู้ใหญ่ ทำอะไรหาใช้ความคิดไม่ ตั้งแต่มาอยู่เรือนนี้ทำแต่เรื่องน่าเกลียดน่าชัง เพลานี้ทำเรื่องน่าอับอายอีก ผู้หญิงทั้งพระนครมิเห็นมีว่าใครจะหน้าไม่อายอย่างเจ้า”
ทั้งออกญาและหมื่นสุนทรเทวานั่งนิ่ง แต่เกศสุรางค์ ทนไม่ไหวโพล่งขึ้น “คุณป้า! ถ้าข้าไม่ช่วยคุณพี่ต้อง...”
“ข้ามิได้ให้ออเจ้าเอ่ยปาก จักกล่าวออกไปไยให้มากมาย กิริยาอย่างนี้เพราะมิมีใครอบรมสั่งสอน” เกศสุรางค์จะเถียง แต่จำปาตวาด “หยุด...อย่าเอ่ยคำใดอีก มิมีใครเขาทำกัน โต้เถียงผู้ใหญ่คำไม่ตกฟาก ดูพี่เจ้ารึนั่งเงียบเห็นฤาไม่”
เกศสุรางค์รับคำหน้าคว่ำ ออกญาแทรกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แม่การะเกด ลุงขอบใจเจ้ามากหนาที่ช่วยพ่อเดชให้ฟื้น ออเจ้ามิต้องกังวลไป หากแม้ชื่อเสียงของออเจ้าจักต้องเสียหาย ลุงจะให้พ่อเดชแก้ไขตบแต่งแก่ออเจ้า เพราะมิว่าแม่หญิงใดมีเรื่องเสียหายถึงเพียงนี้ ย่อมถึงแก่ขายไม่ออก มิมีชายใดอยากได้เป็นเมียหรอกหนา...แม่จำปา ให้หมั้นหมายไว้ก่อนดีฤาไม่”
จำปาไม่ยอมจะให้ส่งการะเกดกลับสองแคว
เกศสุรางค์สวนว่าไม่ไป จำปาถลึงตาดุ บอกสามีและลูกว่า นางไม่มีกาลเทศะยังจะเอาเป็นสะใภ้อีกหรือ หมื่นสุนทรเทวาขอประทานโทษแม่ จำปาหน้าเสียที่ไม่อาจห้ามปรามสามีกับลูกได้ สะบัดหน้าเดินไป เกศสุรางค์รู้สึกผิดพึมพำอยากกลับบ้าน ท่านหมื่นสวนทันควันไม่ให้กลับ แล้วลุกเดินไปอีกคน หญิงสาวงุนงงแต่ก็ซึ้งใจ
ooooooo
ค่ำนั้น เกศสุรางค์ครุ่นคิดหนักใจ ว่าหมื่นสุนทรเทวาจะสู้กับแม่ตัวเองได้หรือ คิดแล้วอยากลุกขึ้นมาเป็นสะใภ้ปฏิวัติ ให้ลือกันไปทั้งบาง...แล้วฉุกคิดว่าท่านหมื่นคงกลุ้มใจอยู่เช่นกัน ว่าแล้วก็เดินออกมาจากห้อง มองไปอีกฟากเรือน เห็นท่านหมื่นยืนอยู่ที่ระเบียง
เกศสุรางค์เดินเข้ามาใกล้ ได้ยินท่านหมื่นถอนใจโพล่งออกมาว่า...ไม่ให้กลับ...ก็เข้าไปแตะแขน เขาสะดุ้งสุดตัวสะบัดแขน หญิงสาวตกใจเซล้มก้นกระแทก ท่านหมื่นยืนมองขำๆ “โห...เต๊ะได้ใจ” เกศสุรางค์หมั่นไส้ แกล้งยื่นมือไปให้เขาช่วยฉุด พอเขายื่นมือจะจับ เธอก็หดมือแล้วลุกขึ้นเอง ให้เขาเก้อเล่น แล้วรีบพูดธุระที่ต้องการพูด “คุณพี่ต้องบอกให้คุณป้ารู้นะคะว่า ถ้าข้าไม่ช่วยคุณพี่ด้วยวิธีนี้ คุณพี่ตาย...คุณป้าว่าข้าสาดเสียเทเสีย ข้าไม่ยอม...อย่าลืม!” เธอชี้นิ้วตรงหน้าเขาเป็นการย้ำ หมื่นสุนทรเทวามองงงๆจนกลายเป็นขำ...
รุ่งเช้า เกศสุรางค์สะดุ้งตื่น พบว่าตัวเองมีประจำเดือนก็ตกใจ ผินกับแย้มไม่ได้อยู่ในห้อง หมื่นสุนทรเทวากำลังจะไปทำงาน เห็นการะเกดวิ่งผ่านหน้าไปแล้ววิ่งกลับมาพร้อมผินกับแย้ม ก็แปลกใจว่ามีเรื่องอันใด
