บุพเพสันนิวาส
ตอนที่ 2
“พี่ผินอย่าร้องไห้ ไม่ใช่พี่คนเดียว ข้าเป็นคนสั่งก็บาปด้วย ข้าจะพาไปทำบุญให้อีแดงแล้วกันนะ”
สองบ่าวรับคำ
ooooooo
ในคืนนั้น เกศสุรางค์ฝันถึงตอนที่การะเกดฝากให้ใช้ร่างทำความดีแบ่งเบากรรมชั่วที่เธอก่อก่อนจะโดนฉุดลากลงนรก...เธอสะดุ้งตื่นลุกออกมายืนนอกชาน มองฟ้าพึมพำจะทำบุญไปให้การะเกด... หมื่นสุนทรเทวายืนมองจากห้องอีกทาง พอดีเกศสุรางค์หันกลับมาปะหน้ากัน
บุพเพสันนิวาสทำงาน ทั้งสองสบตากันอึ้งๆ สักพักท่านหมื่นก็รู้สึกตัว ทำหน้าตึงใส่ เกศสุรางค์เห็นเขาหน้าหงิกก็เดินเลี่ยงกลับห้อง แต่เขาเรียกไว้ ถามจะไปทำบุญให้ใคร
“อ๋อ...ให้การะ เอ๊ย! ให้อีแดงค่ะ”
“เพราะเหตุใด?”
“อ๋อ ก็เพราะเขาตายไงคะ”
“ออเจ้าพูดแปลก เขาไหน”
“อ้าว เขาก็อีแดงแปลกตรงไหน ไปได้หรือยังคะ” ท่านหมื่นเรียกอีกเธอบ่นสองเดี๋ยวแล้ว
“ออเจ้าพูดจาประหลาดจริง” ท่านหมื่นเสียงเข้ม
“เมื่อกี้แปลก ตอนนี้ประหลาด ตอนหน้าวิปลาสชัวร์” เกศสุรางค์เผลอกวน
“ออเจ้าพูดไม่เหมือนชาวเราที่นี่พูดกัน...ออเจ้าเป็นใคร!” เกศสุรางค์นึกหาคำตอบไม่ได้จึงย้อนถามว่าทำไมถามอย่างนั้น ท่านหมื่นเอ็ด “เอ๊ะ...ออเจ้านี่ประหลาดสิ้นดี”
“จริงนี่คะ ก็ข้าไม่เข้าใจที่...เอ้อ คุณหมื่นถาม จะถามทำไม ก็คุณหมื่นรู้จักดิฉัน เอ๊ย รู้จักข้าดีนี่คะว่าฉัน เอ๊ย ข้าเป็นใคร เฮ้อ...ยากจริงวุ้ย”
ท่านหมื่นมองหัวจดเท้า หญิงสาวพึมพำอย่างกับเครื่องเอกซเรย์ ท่านหมื่นปราดเข้าถึงตัว จ้องหน้าจับไหล่เธอเขย่าให้พูดอีกที เกศสุรางค์ร้องว่าแค่รำพึงรำพัน เขาไม่เชื่อบอกที่เธอพูดเป็นภาษาประหลาด ถามว่าภาษาอะไร...เธอเป็นใคร เกศสุรางค์ยืนกรานว่าเป็นการะเกด
เขาผลักเธอกระเด็นหัวซุกหัวซุน เธอบ่นอุบ “โห...ผู้ชายอยุธยาทำไมโหดหยั่งงี้วะ”
ท่านหมื่นย่างสามขุมเข้าหา หญิงสาวกำหมัดเตรียมสู้ เขามองเธออย่างสงสัยมากขึ้น
“ออเจ้าเสียสติ วิปลาสไปแล้ว เป็นแม่หญิงจะลุกขึ้นมาสู้กับผู้ชาย ข้าไม่เคยเห็น”
“ทำไมคะ ผู้หญิงผู้ชายก็คนเหมือนกันนะคะ” เกศสุรางค์สวนทันควัน
ท่านหมื่นคิดว่าเธอผีเข้า เกศสุรางค์เริ่มรู้ตัวว่าพูดมากไปรีบวิ่งกลับห้อง เขาเดินตามสั่งให้หยุด แต่เธอปิดประตูใส่หน้า ท่านหมื่นเคาะเรียกอย่างไม่พอใจ จำปาขึ้นเรือนมาเห็นถามเสียงดังเอะอะอันใด ท่านหมื่นบอกว่าการะเกดวิปลาส จำปาย้อนถามเพิ่งรู้หรือ เขารู้กันทั่วทั้งเรือนแล้ว
ด้านเกศสุรางค์เข้าห้องได้ก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างมากที่ต้องมาอยู่ในร่างของหญิงที่มีแต่คนเกลียด ผินกับแย้มเห็นนายของตนน้ำตาคลอก็ปราดเข้าหาอย่างห่วงใย หญิงสาวยกมือห้ามขอเวลาคิดอะไรสักพัก แล้วโถมตัวลงนอนคว่ำบนเตียง สองบ่าวร้องว้าย...ยกมือปิดปาก
“พี่สองคน อยู่เงียบๆนะ อย่าส่งเสียงเป็นอันขาด”
