บุพเพสันนิวาส

หมื่นสุนทรเทวาไม่พอใจที่ออกญาโหราธิบดีเชื่อว่าการะเกดไม่ได้กระทำผิด และจะให้ตนเชื่อด้วย ทั้งที่ทุกคนก็รู้ว่าเธอเป็นคนขี้อิจฉาริษยาเพียงใด ตนเชื่อว่าเธอเกี่ยวข้องทำให้คนตาย เกศสุรางค์พยายามฟังการสนทนา ออกญาไม่พอใจลุกออกจากวง จำปาเคืองปรายตามองพึมพำ

“เสนียดเรือน”

“คงสาแก่ใจแล้วสิ” ท่านหมื่นมองเกศสุรางค์ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

“พูดกับฉะ...เอ๊ย ข้าเหรอ” เกศสุรางค์ถามด้วยความงงงวย

“ไม่เคยพบไม่เคยเห็นใครจะหน้าด้านหน้าทนอย่างนี้ บางสิ่งบางอย่างไม่ต้องยอมรับหรอก คนเขาก็พอคิดได้ว่าทำสิ่งใดไว้” ท่านหมื่นสุดทน

เกศสุรางค์อ้าปากค้างกับคำพูดของแต่ละคน จำปาสำทับ “เป็นดั่งพ่อเดชว่า แม่การะเกดอย่าคิดว่าจะรอดพ้นมนต์กฤษณะกาลีไปได้ คอยดูไปเถิดว่า ชะตากรรมของออเจ้าจะเป็นเช่นไร”

เกศสุรางค์ปรายตามองผินกับแย้ม ทั้งสองทำมือให้ออกมา เธอลุกยืนขึ้น จึงโดนจำปาเอ็ดหาว่ากำเริบหนัก น่าเกลียดน่าชัง...สองบ่าวรีบทำมือให้นั่งลง หญิงสาวลงนั่งแล้วคลานเข่าแทน

“ลูกชังนางเหลือทน คุณแม่อย่าคิดเลยนะขอรับว่าลูกจะยอมเข้าหอกับนาง นางมาอยู่เรือนนี้ร่วมปี แต่ไม่มีแม้สักวันที่นางจะไม่ทำตัวน่าชัง ตั้งแต่วันแรกที่นางมาจากเมืองพิษณุโลก”

ท่านหมื่นนึกถึงวันแรกที่การะเกดมาถึง เธอทักจำปาว่าดูแก่กว่าที่คิด และพูดอย่างไม่อายปากกับตนว่า รูปงาม ผินกับแย้มที่มาด้วยยังตกใจกับคำพูดของนาง...

ผ่านไปไม่กี่วัน ท่านหมื่นยังได้ยินการะเกดพูดกับบ่าวว่า “คุณพี่หมื่นรูปงามเป็นคู่หมายของข้าเอ็งจำไว้นะอีผิน อีแย้ม แม่หญิงคนใดแย่งคุณพี่ไปข้าไม่ปล่อยไว้แน่นอน”

พอวันต่อมา การะเกดได้เจอจันทร์วาดที่มีกิริยามารยาทงาม นำอาหารมาฝากที่เรือน ก็กลั่นแกล้งหน้าตาย จับได้ก็ไม่ยอมรับ...เมื่อไม่สบอารมณ์ก็ลงที่บ่าว ทั้งตบทั้งถีบผินกับแย้ม จำปาเตือนก็อ้างว่าทั้งสองเป็นบ่าวของนาง จะทำอย่างไรก็ได้ จำปาถึงกับออกปาก

“ข้าเหลือทนแล้วนะเจ้าคุณพี่ แม่การะเกดเห็นทีจะตกฟากตอนผีร้ายเข้าเรือนเป็นแน่แท้พ่อเดช...ทำอย่างไรก็ได้ไม่ให้นางเป็นสะใภ้ของแม่ ตั้งแต่นางเหยียบเรือน คุณพี่ฟังนะเจ้าคะ เรือนนี้เหมือนมีไฟลุกท่วมตลอดเวลา ข้าจะไม่ทนอีกต่อไป ถ้านางอยู่ข้าก็ไม่อยู่ขอลาไปอยู่ที่อื่น” ออกญายืนกรานว่ายอมตายดีกว่าจะยอมเสียสัตย์กับเพื่อนที่ตายไปแล้ว ท่านหมื่นจึงปลอบผู้เป็นแม่ว่า ยังมีเวลาที่จะหาทางส่งนางกลับสองแคว...

เมื่อเกศสุรางค์กลับเข้าห้อง ก็สงสัยว่าทำไมทุกคนถึงเกลียดการะเกด ยกเว้นออกญาโหราธิบดี จึงให้ผินกับแย้มเล่าถึงนิสัยของการะเกดให้ฟัง ถ้าไม่เล่าจะออกไปถามท่านหมื่นเอง...ผินกับแย้มจำต้องเล่าความร้ายกาจต่างๆของการะเกดให้ฟัง ทั้งที่ฉงนใจว่าทำไมแม่นายถึงจำไม่ได้

สองบ่าวเล่าจนถึงที่การะเกดอาฆาตมาดร้ายจันทร์วาด จะฆ่าให้ตายเพราะมาชายหูชายตาหมื่นสุนทรเทวา...เกศสุรางค์อุทาน ร้ายกาจมาก แล้วนึกได้พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว

“อ๋อ แม่นางจันทร์วาดนี่ชื่ออีแดงเหรอพี่”

“มิได้เจ้าค่ะ อีแดงเป็นบ่าวของแม่นางเจ้าค่ะ”

เกศสุรางค์ลำดับความ รู้ว่าการะเกดทำทีลงไปเว็จแล้วไปทำให้อีแดงตาย ผินหน้าเจื่อนสารภาพว่าแม่นายสั่งให้ตนล่มเรือ เกศสุรางค์อุทาน

“ล่มเรือ...คนตาย...โห เล่นหนักเว้ย...เออเนอะ มีแต่เขาข้ามภพมาเป็นนางเอก ตูดันข้ามมาเป็นนางร้ายซะงั้น เฮ้อ...เครียดได้โล่” หันมาเห็นผินกับแย้มทำหน้างง “ไม่รู้เรื่อง? ไม่ต้องรู้หรอก ข้ารู้เรื่องคนเดียวก็พอ แต่ข้าเนี่ยนะ ฆ่าคนเลยเหรอ...คนเป็นๆเนี่ยนะ”

ผินก้มหน้าน้ำตาไหล แย้มลูบแขนปลอบผินบอกว่าตนเป็นคนลงมือ เกศสุรางค์เห็นใจ