ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลงรักริมขอบฟ้า

SHARE
ตอนที่ 18

เช้าวันรุ่งขึ้น วิชาญนำซองเอกสารบางอย่างมาส่งมอบให้เบนถึงบ้าน เบนเปิดซองดูแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง เพราะมันคือรายชื่อผู้ถือหุ้น แต่ไม่มีชื่อของบรมถือหุ้นเลย

"คือคุณบรมจัดการแบ่งหุ้นในบริษัทให้ กับพี่น้องทุกคนตามรายละเอียดในเอกสารครับ หุ้นบางส่วนยกให้กับคุณบี แต่ขอให้คุณเบนช่วยเป็นผู้จัดการมรดกจนกว่าเขาจะบรรลุนิติภาวะ และคุณบรมประกาศลาออกจากตำแหน่งประธานบริษัท โดยมอบตำแหน่งประธานบริษัทให้คุณเบนบริหารแทนครับ"

เบน กิดาการและน้ำตาลมองหน้ากันอย่างงุนงง เบนถามวิชาญว่าตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ไหน ตนอยากคุยกับเขา วิชาญดูนาฬิกาแล้วตอบเบนว่า

"ผมเกรงว่าคุณบรมคงออกเดินทางไปแล้วครับ"

เบน ตกใจ จากนั้นก็รีบโทร.เข้ามือถือบรมซึ่งถึงสนามบินแล้ว แต่เขาไม่รับสาย ปล่อยให้มือถือดังจนหยุดไปเอง แล้วก็กดปิดเครื่อง พูดพึมพำกับตัวเองว่า

"เบน พี่รู้ว่าแกทำได้...ฝากเจ้าบีด้วยนะ"

ooooooo

เมื่อ บรมไปแล้ว เบนหมดทางเลี่ยง เขาเดินทางไปพบบรรณกับบุริมที่บ้าน บอกความจำนงของบรมแก่พี่ๆ ที่ต้องการให้เราทุกคนเข้ามาช่วยงานในเพลินเรคคอร์ดต่อไป แต่บรรณกับบุริมทำท่าจะไม่ยอม เบน ต้องหว่านล้อมด้วยเหตุและผลอยู่นาน บรรณถึงอ่อนลง แต่ยังไงก็ต้องขอปรึกษาบัวก่อน ถ้าบัวไม่ตกลง เขาก็ไม่ตกลงด้วยเหมือนกัน

ปรากฏว่าบัวยินยอมเพราะเธอให้อภัยในความผิดของบรมไปแล้ว แต่บัวยังต้องการตัวช่วยอีกคน เธอจึงเดินทางมาพร้อมเบนเพื่อเจรจากับกิดาการ

"ให้ดาไปช่วยบริหารโรงเรียนเพลงเพลินเหรอคะ ดาไม่มีความสามารถหรอกค่ะ ประสบการณ์ก็ไม่มีเลย"

"ความสามารถมันมีอยู่ในตัวดาอยู่แล้ว ส่วนประสบการณ์ ไม่จำเป็น พี่จะใช้ประสบการณ์ของพี่ช่วยดาเอง"

"คุณบัวยอมกลับไปเพลินแล้วเหรอคะ"

"จ้ะ แต่ว่าเราจะควบรวมเพลินกับบริษัทใหม่ที่เราเปิดขึ้นมา แล้วเปลี่ยนระบบต่างๆให้มันทันสมัยขึ้น ไม่ยึดติดกับใครคนใดคนหนึ่งเหมือนแต่ก่อน พี่ถึงได้อยากให้ดาไปช่วยด้วย"

"แต่ดาไม่อยากยุ่งกับธุรกิจ ดาทำเป็นแต่งานเขียน แล้วที่ผ่านมาวงการนี้ก็ทำให้ชีวิตดาวุ่นวายมากพอแล้ว"

"แต่พี่ว่าดามีความสามารถมากพอที่จะมาช่วยเรา ธุรกิจค่ายเพลงไม่ใช่สำคัญแค่ตัวนักร้องหรือเทคนิคการร้อง บางเรื่องที่สำคัญกว่านั้นคือความประพฤติของตัวศิลปิน พี่อยากให้ดามาช่วยกันสร้างตรงนี้     ดาไม่ต้องมาทำเต็มเวลาก็ได้

เรื่องงานเขียนก็ยังทำได้เหมือนเดิม พี่ขอร้องละนะ"

"นะครับคุณดา ตอนนี้มีแต่พวกเราที่ต้องดูแลเพลินเรคคอร์ดให้ก้าวต่อไป มันจะไม่มีเรื่องวุ่นวายอีกต่อไปแล้วล่ะครับ เราไปด้วยกันนะครับ"

กิดาการมองหน้าเบนกับบัวอย่างครุ่นคิดลังเล ก่อนจะเอ่ยปากว่าเธอขอเวลาคิดสักวันสองวัน...แต่แล้วอีกครู่ต่อมารู้ว่าน้ำตาลถูกแม่แท้ๆปฏิเสธให้เสียใจ หลังจากน้ำตาลติดต่อไปว่าอยากจะหลบสื่อที่ยังไม่เลิกขุดคุ้ยเรื่องของเธอไปอยู่กับแม่ที่อเมริกา กิดาการรู้สึกสงสารน้ำตาลกับลูกจับใจ จึงตัดสินใจทิ้งทุกอย่างที่นี่ แล้วจะพาน้ำตาลกับลูกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อเมริกาเอง

น้ำตาลทักท้วงอย่างไม่เห็นด้วยที่กิดาการปฏิเสธการแต่งงานกับเบนเพื่อเธอและลูก แต่กิดาการไม่เปลี่ยนใจเพราะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เบนเศร้าเสียใจมากแต่ก็ยอมรับในการตัดสินใจของเธอ เขาเก็บเสื้อผ้าออกไปนอนค้างที่ออฟฟิศ และเตรียมแถลงข่าวเรื่องการควบรวมบริษัทเพลินเรคคอร์ดกับบริษัทใหม่ของพวกบรรณในวันรุ่งขึ้น

ตัดสินใจไปแล้ว กิดาการใช่ว่าจะไม่เสียใจและเจ็บปวด จนกระทั่งน้ำตาลมาเตือนสติอีกครั้ง กิดาการจึงเปลี่ยนใจ แล้วเดินทางไปในงานแถลงข่าว สร้างความประหลาดใจให้กับเบนและทุกคนเป็นอย่างมาก กิดาการบอกว่าเธอมาในฐานะผู้ช่วยครูบัวที่จะดูแลด้านการพัฒนาศิลปิน เบนและบัวดีใจรีบกล่าวแนะนำกิดาการอย่างเป็นทางการต่อสื่อมวลชน พร้อมกันนี้เบนก็หลอกให้กิดาการรับปากแต่งงานกับเขาผ่านไมค์    จนเป็นที่ฮือฮายินดีไปทั้งห้อง    ยกเว้นแจ๊ดคนเดียวที่รับไม่ได้แอบไปร้องไห้หลังห้องด้วยความผิดหวัง    เพราะหลงรักเบนมานาน...

หลังจากปฏิเสธลูกสาวไปเมื่อวันก่อน แล้วถูกพี่สาวตำหนิยกใหญ่ สายวันนี้เอง ญาณีก็มาปรากฏตัวที่บ้านเบน แต่น้ำตาลยังโกรธไม่ยอมให้แม่แตะต้องตัวลูกชายของเธอ กระทั่งกิดาการต้องมาเป็นกาวใจให้สองแม่ลูก ญาณีรู้สึกผิดต่อน้ำตาลจากใจจริง น้ำตาลเองก็สำนึกผิดกับพฤติกรรมแย่ๆของตนที่ผ่านมา สองแม่ลูกจึงปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดี
เมื่อญาณีต้องการให้น้ำตาลกับลูกไปอยู่ด้วยกันที่อเมริกา น้ำตาลตกลงทันที แล้ววันรุ่งขึ้นน้ำตาลจึงพาลูกชายไปเยี่ยมบีที่สถานพินิจเพื่อบอกลา การได้เห็นลูกครั้งแรกเต็มตาทำให้บีถึงกับน้ำตาคลอ สัมผัสมือเล็กๆของลูก พร้อมเอ่ยคำว่า...พ่อขอโทษ

"ตาหนูชื่อเบสท์ เพราะน้ำตาลอยากให้เขาโตขึ้นเป็นคนดีที่สุด"

บีปล่อยมือจากลูกแล้วจับมือน้ำตาลไว้ สารภาพผิดและขอโทษที่ตนไม่เคยสนใจเธอและลูกเลย

"ไม่เป็นไร เราก็เคยทำผิดกันมาทุกคน น้ำตาลก็ผิดเหมือนกัน"

"แต่บีผิด...ร้ายแรงมาก แม้แต่ป๋ายังหนีบีไป"

"น้ำตาลเชื่อว่าคุณบรมจะกลับมาหาบี เขาแค่ไปพักผ่อนชั่วคราวเท่านั้นเอง เขารักบีมากนะ"

"ใช่...เพราะรักมาก บีถึงเป็นแบบนี้"

"เลิกโทษคนอื่นได้แล้ว บีต้องเข้มแข็งนะ แล้วบีก็จะผ่านมันไปได้ น้ำตาลก็จะพยายามผ่านมันไปให้ได้เหมือนกัน"

"แล้วน้ำตาลล่ะ อยู่ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง"

"น้ำตาลกำลังจะไปอยู่อเมริกากับแม่ ก็เลยพาตาหนูมาลาพ่อ"

บีมองหน้าลูกอย่างอาลัย แล้วอวยพรเสียงเศร้า

"โชคดีนะน้ำตาล...บีออกไปได้แล้วจะขอไปเยี่ยมลูกได้ไหม"

น้ำตาลยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงแผ่วว่า "น้ำตาลจะรอ" พร้อมกับยื่นมือออกไป...ทั้งคู่สัมผัสมือกันเหมือนต่างให้สัญญา โดยมีลูกชายตัวน้อยมองตาแป๋วอย่างไร้เดียงสา...

สายวันใหม่  เบนกับกิดาการไปส่งญาณี  น้ำตาล  และน้องเบสท์ ขึ้นเครื่องไปอเมริกา ส่งเสร็จกิดาการก็ยืนมองตามเครื่องบินลำนั้นไปหน้าเศร้า แล้วหันมาพูดกับเบนว่า

"ฉันเป็นห่วงน้ำตาลจังเลยค่ะ คิดถึงน้องเบสท์ด้วย"

"ไม่ได้นะ คุณแถลงข่าวไปแล้ว ประชาชนรับรู้กันทั่วประเทศ จะมาเปลี่ยนใจอีกไม่ได้"

"คุณน่ะร้ายมาก แกล้งให้ฉันพูดออกไมค์แบบนั้น ฉันอายมากเลยรู้ไหมคะ"

"แล้วทีคุณแกล้งให้ผมทรมานใจอยู่ตั้งหลายวัน"

"ฉันก็ทรมานไม่แพ้คุณเหมือนกัน ฉันกลัว...ว่าจะเสียคุณไปจริงๆ"

"คุณยอมแต่งชุดเจ้าสาวแล้วใช่ไหม"

"หรือจะให้ฉันแต่งชุดเจ้าบ่าวล่ะคะ"

เบนยิ้มขำ ล้วงกระเป๋าหยิบแหวนขึ้นมาบรรจงสวมบนนิ้วของกิดาการ แล้วโอบเธอไว้อย่างอบอุ่น

"คุณจะใส่ชุดอะไรก็ได้ แต่ขอให้เรามีเพลงรักเพลงเดียวกัน...เท่านั้นก็พอนะหนูดา"

กิดาการยิ้มรับ    แล้วเดินจูงมือพากันออกจาก

สนามบินไปท่ามกลางผู้คนมากมาย

ooooooo

อยู่อเมริกาจนเบสท์อายุได้ห้าขวบ น้ำตาลก็พาเบสท์กลับมาเมืองไทย แล้วพาไปหาลุงเบนกับป้าดาที่บ้านไร่ เบนกับกิดาการแต่งงานกันแล้ว และกิดา-การก็กำลังตั้งท้องลูกคนแรกด้วย ทั้งคู่ดีใจมากที่น้ำตาลและลูกกลับมา แต่คนที่ดีใจมากกว่าดูเหมือนจะเป็นบี

บีมาปรากฏตัวที่บ้านไร่หลังจากน้ำตาลและเบสท์ กลับมาได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ น้ำตาลทวงถามบีว่า ไหนว่าพ้นโทษแล้วจะไปเยี่ยม ทำไมถึงเงียบไปเลย

"บีไม่กล้า...กลัวน้ำตาลไม่ยอมให้เจอ"

"ไม่เป็นไร ยังไงวันนี้บีก็มาแล้ว"

"จะกลับมาอยู่เลยหรือเปล่า"

"คิดว่าอย่างนั้นนะ อยากให้น้องเบสท์โตที่เมืองไทย มีลุงๆป้าๆช่วยกันดูแล...แล้วบีหายไปไหนมา"

"บีไปดูแลป๋าที่อังกฤษ ตอนนี้ป๋ากลับมารักษาตัวที่เมืองไทยแล้ว บีเลยตามกลับมา"

"ไว้น้ำตาลจะขอไปเยี่ยมคุณบรมบ้างนะ"

"ไปสิ ป๋าคงดีใจ บ่นอยากเจอหลานมาก แต่ไม่กล้ามาเจอ"

เบสท์กระตุกมือน้ำตาล ถามว่าคนนี้คือคุณพ่อของเบสท์ ใช่ไหม   บีตะลึงอย่างนึกไม่ถึง   มองหน้าเบสท์สลับกับหน้าน้ำตาล

"น้ำตาลเล่าให้เขาฟังเหรอ"

น้ำตาลพยักหน้ารับ บอกว่าเธอเอารูปเขาให้ลูกดูทุกวัน ลูกชอบดูคลิปคอนเสิร์ตของเขามาก   บีกอดและหอมเบสท์ อย่างรักใคร่ ดีใจที่ลูกจำตนได้  ยิ่งพอได้ยินเบสท์ปากหวานว่าอยากเจอคุณพ่อทุกวันเลย บีก็แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

"ขอบใจนะน้ำตาลที่ยังไม่ลืมบี แล้วก็ให้ในสิ่งที่บีไม่ควรได้เลย"

"ยังไงบีก็เป็นพ่อของลูกนี่"

"เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะน้ำตาล ให้โอกาสบีหรือเปล่า"

"บีอาจต้องพิสูจน์ตัวเองใหม่ด้วยนะ น้ำตาลจะไม่ยอมให้อดีตของเรามาฉุดอนาคตของลูกอีก"

บีสุดซาบซึ้ง กอดลูกเมียแล้วพากันเดินเล่น ร้องเพลงไปด้วยกันอย่างมีความสุขท่ามกลางบรรยากาศร่มรื่นแสนสบายของบ้านไร่ กิดาการกับเบนยืนมองสามคนพ่อแม่ลูกด้วยรอยยิ้มและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

"หวังว่าน้องเบสท์คงจะโตขึ้นอย่างคนที่ไม่ขาดรักนะครับ"

"ค่ะ ฉันเชื่อว่าเขาสองคนโตพอที่จะเลี้ยงลูกให้ดี ได้แล้ว"

"ผมก็เชื่ออย่างนั้น และเราก็จะเลี้ยงตาหนูหรือยายหนูของเราคนนี้ ให้เขาเข้มแข็งพอที่จะก้าวข้ามไปถึงขอบฟ้าที่เขาฝันไว้เหมือนกัน" เบนพูดพร้อมกับลูบท้องกิดาการอย่างรักใคร่ทะนุถนอม กิดาการยิ้มสุขใจ เอนศีรษะกับไหล่กว้างของเขา...สายตาของทั้งคู่ทอดยาวไปไกลถึงริมขอบฟ้าด้วยความฝันและความมั่นใจ

ooooooo

"อวสาน"

ตอนที่ 17

อีกสองวันถัดมาเป็นวันแสดงคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มของบี ซึ่งบรมก็เลือกวันนี้เป็นวันเดินทางไปพักผ่อนที่เมืองนอกด้วย แต่ขณะที่คอนเสิร์ตยิ่งใหญ่ของบีดำเนินไปได้

สักพักก็มีตำรวจบุกมาจับถึงหลังเวที เพราะได้คลิปของบีที่เสพยาเสพติด บรมได้ข่าวขณะอยู่ในรถที่จะไปสนามบิน จึงรีบกลับมาช่วยลูก

แต่เพราะหลักฐานมัดแน่น ใครๆก็ช่วยบีไม่ได้ บีจะถูกควบคุมตัวไปโรงพัก ส่วนแฟนเพลงด้านหน้าเวทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อการแสดงหยุดชะงักลง ต่างก็ขว้าง
ปาสิ่งของไปบนเวที พร้อมกับโห่ร้องต่อว่าต่างๆนานาอื้ออึงไปหมด

เบนกับกิดาการเพิ่งรู้ว่าหลังเวทีเกิดอะไรขึ้น ทุกคนตกใจคาดไม่ถึง บีที่ถูกตำรวจควบคุมตัวต่อว่าบัวยกใหญ่ แต่บัวก็ยืนยันว่าตนลบคลิปนั้นไปแล้วจริงๆ ซึ่งเบนก็เป็น
พยานได้ เพราะเห็นกับตาในวันนั้น

ที่แท้คนส่งคลิปให้ตำรวจก็คืออัญชลีนั่นเอง อัญชลีได้คลิปนี้มาจากบรรณอีกทอด หลังจากบรรณเก็บโทรศัพท์มือถือของน้ำตาลได้ในวันเกิดเหตุที่บ้านไร่

"อัญต้องขอบคุณคุณบรรณมากนะคะที่ส่งคลิปหลักฐานชิ้นสำคัญให้กับอัญ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะเราก็มีศัตรูคนเดียวกัน"

"นึกๆดูก็ขำนะคะ เมื่อก่อนอัญคอยแต่ปิดข่าวฉาวๆให้กับบี ไม่รู้กี่ข่าวต่อกี่ข่าว แต่พอมาวันนี้กลับเป็นคนกระจายข่าวซะเอง"

"ถ้ามันไม่ได้ทำกับบัวแบบนั้นผมก็ยังให้อภัยมันได้ ถึงตอนนี้บัวจะยอมให้อภัยมันแล้ว แต่ผมรู้ว่าที่ผ่านมาบัวเจ็บปวดมากแค่ไหน นายบรมไม่เคยเห็นคุณค่าชีวิตของ
คนอื่นเลย สะใจจริงๆที่ลูกชายมันก็ไม่เคยเห็นคุณค่าของมันเหมือนกัน ยกเว้นเวลาที่ตัวเองเดือดร้อน"

"นี่เป็นบทเรียนที่เขาต้องแลกด้วยอนาคตของลูกชายตัวเอง นายบรมเหยียบย่ำคนอื่นมามากพอแล้ว วันนี้แหละเขาจะได้รู้รสของการถูกเหยียบจนจมดินบ้าง"

สองคนยิ้มให้กันอย่างสะใจแล้วแยกย้ายกันไปคนละทาง โดยไม่รู้ว่าเบนแอบได้ยินการสนทนานั้น และมองตามพี่ชายไปด้วยความเสียใจ...

กิดาการเพิ่งรู้ว่าคลิปที่บัวถ่ายไว้คือคลิปบีกำลังเสพยา เธอตกใจมาก บอกกับเบนอย่างร้อนรนว่า

"เราจะให้น้ำตาลรู้ไม่ได้ โธ่...ป่านนี้น้ำตาลจะเห็นข่าวหรือยังนะ ฉันก็มัวแต่กลุ้มใจ เลยไม่ได้โทร.ไป" พูดจบกิดาการหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาน้ำตาล แต่เป็นเสียง
ฝากข้อความ "น้ำตาลปิดเครื่อง คงหลับไปแล้ว แต่พรุ่งนี้น้ำตาลก็ต้องรู้อยู่ดี งั้นคุณกลับไปก่อนนะคะ ฉันจะเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล"

"คุณดาจะไปที่นั่นทำไม"

"จะไปนอนเฝ้าน้ำตาลค่ะ จะได้กันไม่ให้น้ำตาลรู้ข่าวนี้"

"อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะครับ ที่จริงเขาก็รู้เรื่องคลิปนี้มาก่อนพวกเราเสียอีก"

"มันก็ใช่ค่ะ แต่น้ำตาลคงนึกไม่ถึงว่ามันจะออกมาแบบนี้"

"น้ำตาลผ่านอะไรมาเยอะ ยังไงสักวันเขาก็ต้องรู้ ให้เขารู้เมื่อไหร่มันก็มีค่าเท่ากัน บางทีเราต้องปล่อยให้เขาเรียนรู้ความผิดพลาดของตัวเองบ้าง"

กิดาการพยักหน้าอย่างยอมรับ ปล่อยให้เบนโอบไหล่ พาเธอไปขึ้นรถแต่โดยดี

ooooooo

บรมยังพยายามวิ่งเต้นช่วยบี แต่ไม่สำเร็จเพราะ เป็นคดีร้ายแรง แล้วบีก็ยังไม่ยอมรับสารภาพด้วย

"รับสารภาพบีก็เสียชื่อสิ บีเป็นบีกู๊ดบอยนะป๋า ป๋าหาทางยัดเงินเอาคลิปคืนมา แล้วปิดคดีเลยไม่ได้เหรอ"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ป๋ากำลังหาทางช่วยแกอยู่" บรมฝืนใจพูดไป

"นังบัวมันหักหลังเรา มันเป็นคนทำให้บีต้องมาติดคุกอยู่แบบนี้ ป๋าต้องไปจัดการมันให้บีด้วยนะครับ...มีมันคนเดียวที่มีคลิปนั่นอยู่ในมือ   มันกะจะแก้แค้นป๋าก็เลยมา
ลงที่ผม ผมกลายเป็นเครื่องมือแก้แค้นป๋าไปแล้ว ผมไม่อยากติดคุกอยู่แบบนี้" บีเสียงดังโวยวายเพราะความกลัว

"ใจเย็นๆสิบี ป๋าจะหาทางช่วยแกออกมาให้ได้"

"แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้ออกไปจากที่นี่ล่ะ"

"ป๋าจ้างทนายมือดีมาแล้ว อดทนหน่อยนะลูก"

"ตอนนั้นผมน่าจะยิงมันให้ตายๆไปซะ จะได้ไม่มาลอบกัดเราแบบนี้ คอยดูนะ ถ้าออกไปได้เมื่อไหร่ ผมจะฆ่ามันด้วยมือผมเอง" บีพลุ่งพล่านอย่างโกรธจัด บรมมองดู
ด้วยความเครียด...

เช้าอีกวัน จอยกับโอมไปเยี่ยมน้ำตาลที่โรงพยาบาล น้ำตาลเพิ่งจะรู้ข่าวของบีจากเพื่อนทั้งสอง เธอแตกตื่นตกใจถามพรวดว่าใครเป็นคนเอาคลิปไปให้ตำรวจ

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่หลักฐานแน่นหนาขนาดนี้ติดคุกหัวโตแน่"

"สะใจไหมล่ะน้ำตาล...ฉันล่ะหมั่นไส้มากเลยตอนบีแถลงข่าวเรื่องลูกแกน่ะ มันกล้าพูดออกมาได้ว่ามันก็คลอดเหมือนกัน คลอดอัลบั้ม ดูมันทำสิ"

"เวรกรรมตามสนองมันเข้าให้แล้วไง"

จอยกับโอมท่าทีสะใจ แต่น้ำตาลฟังแล้วสีหน้าเคร่งเครียด จอยมองแปลกใจ ถามน้ำตาลว่าเป็นอะไร น้ำตาลอึกๆอักๆ ก่อนบอกว่าตนเหนื่อย ขอพักก่อน สองคนเลย
ต้องลากลับไปอย่างงงๆ

ขณะเดียวกัน บัวเก็บตัวอยู่ในบ้านของตนด้วยความเหนื่อยอ่อนและเศร้าใจกับเรื่องที่เกิด ขึ้น จู่ๆบรมก็บุกเข้ามาหน้าตาขึงขังเอาเรื่อง จนบัวหวาดผวาถอยหนี

"ไหนว่าทุกอย่างจบแล้วไง แล้วมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกฉันต้องเข้าไปอยู่ในคุก ทำไม!"

"ฉันไม่รู้เรื่อง..."

"ถ้าเกลียดฉันโกรธฉันก็มาทำกับฉันสิ ทำไมแกต้องทำลายอนาคตของเด็กด้วย มันสะใจมากใช่ไหม..ใช่ไหม" บรมจับตัวบัวเขย่าอย่างสติแตก บัวกลัวตัวสั่น
พยายามสะบัดหนีสุดแรง

"ฉันไม่ได้ทำ ฉันลบคลิปนั่นไปแล้วตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องที่บ้านไร่"

"ฉันไม่เชื่อ ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร" บรมเดินรุกไล่ บัวลนลานหนี พลางขอร้องอย่าทำอะไรเธอเลย แต่บรมฟังซะที่ไหน โมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ "มีแกคน
เดียวเท่านั้นที่เกลียดฉันยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ บอกฉันมาแกเป็นคนปล่อยคลิปนั่นใช่ไหม"

บรมแผดเสียงพร้อมกับเขย่าบัว ทันใดนั้นเองบรรณก้าวพรวดเข้ามายืนจังก้า สั่งบรมปล่อยบัวเดี๋ยวนี้ เขาพูดจบก็พุ่งเข้าชกบรมล้มลงกับพื้น...แล้วประกาศก้อง

"เรื่องคลิปนั่นฉันเป็นคนทำเอง ฉันเป็นคนเอาคลิปส่งให้กับคุณอัญเอง หลังจากนั้นคุณอัญก็เป็นคนจัดการทั้งหมด"

"อัญ..." บรมครางอย่างนึกไม่ถึง

"ไง...ทีนี้คงรู้แล้วสินะว่ามีคนที่เกลียดแกยิ่งกว่าไส้เดือนอีกคน ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างแก แกไม่ใช่คนในครอบครัวของเรา ต่อไปนี้แกก็ไม่มี
สิทธิ์ที่จะมาบงการชีวิตใครต่อใครอีกแล้ว ออกไป!"

บรมจ้องมองบรรณ แล้วค่อยๆพาตัวเองออกไป บัวโผเข้ามากอดบรรณร้องไห้ เนื้อตัวยังสั่นเทาเพราะความตกใจกลัว
อัญชลีกลับเข้าบ้านในตอนค่ำ...เธอสะดุ้งตกใจเมื่อเปิดไฟแล้วพบบรมนั่งอยู่ที่โซฟารับแขก

"ตกใจที่เห็นผมงั้นเหรอ"

"คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง"

"ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเป็นอะไรกัน บ้านคุณก็เหมือนบ้านผม ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้"

"นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เชิญคุณออกจากบ้านฉันไปได้แล้วก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจ"

"ก็เอาสิ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทำอะไรกับ

ผมอีก ลูกผมคุณยังทำร้ายได้ลงคอ คุณปล่อยคลิปบีไปเพื่ออะไร คุณต้องการอะไรคุณบอกผมได้นี่"

"บอก กับคุณงั้นเหรอ คุณมันก็ดีแต่พูดกับหลอกใช้ฉันไปวันๆเท่านั้นแหละ ฉันไม่หลงเพ้อเจ้อไปกับคุณหรอก เพราะฉันรู้แล้วว่าคนอย่างคุณน่ะมันแยกไม่ออกหรอกระหว่างความรักกับความใคร่ เชิญคุณกลับไปเถอะ ระหว่างเรามันจบไปแล้ว"

อัญชลีไม่พูดเปล่า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ 191 แจ้งว่ามีคนบุกรุกบ้านเธอ...บรมสะอึกอึ้ง สีหน้าและแววตาเจ็บปวดแสนสาหัส ค่อยๆเดินกลับออกไปอย่างคนพ่ายแพ้

ด้าน น้ำตาล หลังรู้เรื่องราวของบี เธอซึมไปถนัด แล้วก็ยิ่งเศร้าเมื่อคิดได้ว่าชีวิตของเธอกับบีไม่ได้ต่างกันเลย เราทั้งคู่กำลังเป็นดาวดับแสง ทั้งที่เมื่อก่อนตอนรู้จักกันใหม่ๆ ทั้งคู่วาดฝันกันว่าจะได้เป็นซุปเปอร์สตาร์ของเมืองไทย แต่แล้วเพราะความโลภของน้ำตาลที่อยากครอบครองเพลินเรคคอร์ด ถึงขนาดยอมร่วมมือกับบัวที่ต้องการแก้แค้นบรม เรื่องราวแย่ๆทั้งหลายจึงเกิดขึ้น และจบลงไม่สวยแบบนี้

คิดไปคิดมา น้ำตาลนั่งร้องไห้น้ำตานองหน้า แล้วตัดสินใจจะฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดจากระเบียงห้อง แต่เสียงร้องของ

ลูกน้อยที่ดังขึ้นก็เรียกสติเธอกลับคืนมาเสียก่อน

รุ่ง ขึ้น กิดาการกับเบนมารับน้ำตาลออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่ที่บ้านเบน ป้าเพ็ญดีอกดีใจเมื่อได้เห็นลูกชายของน้ำตาล เดาว่าท่าทางจะชอบร้องเพลง ต่อไปต้องเป็นนักร้องดังเหมือนแม่แน่ๆ ส่วนกิดาการก็ให้ความเชื่อมั่นว่าน้ำตาลต้องเลี้ยงลูกให้ดีได้ ไม่ว่าเขาจะโตขึ้นมาเป็นอะไรก็ตาม

ฝ่ายบีที่ถูกจับในข้อหาเสพยาเสพ ติด ศาลพิพากษาส่งตัวบีเข้าไปอยู่ภายใต้การควบคุมความประพฤติของสถานพินิจและ คุ้มครองเด็กเพื่อบำบัดเป็นเวลาสองปี เมื่อบรมมาเยี่ยม บียังไม่สำนึกผิด ต่อว่าบรมทำให้ชีวิตตนเป็นแบบนี้ น่าจะให้ตนตายๆไปซะยังดีกว่าที่จะต้องมาทนทรมานอยู่ที่นี่

บรมเห็นสภาพลูกชายหมดอาลัยตายอยากแล้วสะเทือนใจ พูดให้กำลังใจลูกว่า บีต้องอดทนหน่อย อีกไม่นานบีก็จะออกไปใช้ชีวิตตามปกติได้แล้ว

"อีกไม่นานเหรอป๋า...ป๋าไม่ได้เป็นผม ป๋าไม่รู้หรอกว่าไอ้การกินไม่ได้นอนไม่หลับน่ะมันเป็นยังไง"

"ทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันเองก็ไม่ต่างไปจากแกนักหรอก"

"ทั้งหมดมันเป็นความผิดพลาดของป๋า ป๋าทำชีวิตบีพัง บีหมดอนาคต บีกลับมาเป็นนักร้องไม่ได้ บีไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เพราะป๋าคนเดียว"

บรมน้ำตาคลอ เสียใจและน้อยใจกับคำพูดของลูก

"ก็คงจะจริงอย่างที่แกว่า ฉันทำให้ชีวิตของแกพัง

ฉันผิดเอง ฉัน...ขอโทษ"

"ถ้า ป๋ามาเพื่อที่จะพูดแบบนี้อย่ามาเลยดีกว่า เพราะมันไม่ช่วยให้ชีวิตผมดีขึ้นเลย ความผิดแค่นี้ป๋ายังช่วยผมไม่ได้ นี่ถ้าผมฆ่าคนตาย ผมก็คงถูกเขายิงทิ้งต่อหน้าป๋านั่นแหละ"

บรมอึ้งงัน ไม่คิดว่าลูกจะกล้าพูดแบบนี้ บีไม่สำนึกเลยสักนิดว่าตัวเองทำอะไรลงไป

"ป๋า เสียใจ...เสียใจที่เลี้ยงแกมาแบบผิดๆ แกไม่เคยรู้ตัวว่าทำผิดเลยสักครั้ง เพราะทุกครั้งที่แกทำผิด ป๋าจะคอยลบ คอยกลบเกลื่อนความผิดให้แกเสมอ ถ้าป๋ารู้ว่าความรักของป๋าที่ให้แกมันจะกลับมาทำร้ายชีวิตแกชีวิตป๋าแบบนี้ ป๋าจะไม่ทำมันเลย มันเป็นความผิดเดียวที่ป๋าเจ็บปวดมากที่สุด...ชีวิตเป็นของแกแล้ว ต่อไปนี้เลือกทางเดินเองนะบี ป๋าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับแกอีก"

บรมทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปอย่างปวดร้าว บีมองตาม

อย่าง คิดไม่ถึงว่าพ่อจะจากไปแบบนี้ น้ำตาเขาไหลออกมาอย่างรู้สำนึกเป็นครั้งแรก...ครั้นกลับไปถึงบ้าน บรมก็เอารูปถ่ายของบีในวัยเด็กร่าเริงสดใสมานั่งดู แล้วคิดถึงอดีตที่ผ่านมา ตอนที่บีมาบอกว่าเขาทำน้ำตาลท้อง บรมคิดอ่านช่วยลูกชายทันทีด้วยการหาแพะมารับบาปแทน ซึ่งนั่นก็คือเบน น้องชายต่างมารดาที่เขาไม่เคยจริงใจด้วยสักนิด

แต่มาถึงวันนี้ บรมสำนึกได้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปไม่ได้ส่งผลดีกับตัวเขาเองและบีเลย กลับมีแต่เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวัน แล้วก็จบลงอย่างเจ็บปวดแบบนี้

"ป๋าผิดเอง...บี ป๋าขอโทษ...ถ้าบ้านนี้ไม่มีลูก ป๋าก็ไม่เหลืออะไรเหมือนกัน"

บรมค่อยๆวางรูปบีลง แล้วตัดสินใจโทร.หาทนายวิชาญ มาพบที่บ้าน

ตอนที่ 16

บุริมเคยมีสัมพันธ์กับน้ำตาลมาก่อนและยังรักเธออยู่ เขาจะยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้อง แต่น้ำตาลไม่ยอม แถมพูดจาดูถูกบุริมที่ไม่เอาไหน   และพาดพิงถึงแม่ของเขาที่เป็นเมียน้อย แต่พอเห็นบุริมโมโหจะทำร้าย น้ำตาลก็เอาตัวรอดด้วยการโกหกเขาว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา

บุริมเกือบจะเชื่ออยู่แล้ว ถ้าน้ำตาลไม่พูดวกวนจนมีพิรุธ บุริมโกรธจัดจับไหล่น้ำตาลบีบแน่น น้ำตาลกรีดร้องและดิ้นรนจนโทรศัพท์มือถือหล่นไม่รู้ตัว เบนกับกิดาการได้ยินเสียงของน้ำตาลก็รีบวิ่งมาดู พร้อมๆกับบัวและบรรณที่วิ่งมาจากอีกทาง แล้วบรรณก็เก็บโทรศัพท์มือถือของน้ำตาลไว้ได้ ขณะคนอื่นๆรีบร้อนพาน้ำตาลที่ปวดท้องรุนแรงไปหาหมอ

กิดาการกับเบนพาน้ำตาลส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ปรากฏว่าเด็กในท้องน้ำตาลปลอดภัย น้ำตาลเริ่มสำนึกผิดที่ทำตัวแย่ๆ โกหกหลอกลวงพี่ทั้งสองมาตลอด กิดาการไม่เคยถือโทษ เพราะรักน้ำตาลเหมือนน้องแท้ๆ ส่วนเบนก็ขอให้น้ำตาลเริ่มต้นชีวิตใหม่ ดูแลเด็กในท้องให้แข็งแรงเพื่อเขาจะได้เติบโตเป็นเด็กที่แข็งแกร่ง

ทางด้านบรม เมื่อกลับมาที่เพลินเรคคอร์ดก็หวังจะให้อัญชลีมาช่วยแก้ไขสถานการณ์ แต่พบเพียงจดหมายลาออกของเธอวางอยู่บนโต๊ะ บรมไม่พอใจอย่างมาก ไปต่อว่าอัญชลีถึงบ้าน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอ้อนวอนให้เธอกลับมาทำงานด้วยกันเหมือนเดิม อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่ให้บอกมา เขายินดีให้เต็มที่ แต่อัญชลีพูดโพล่งว่าไม่ต้องการ เพราะเธอขยะแขยงรังเกียจการกระทำของเขาเต็มทน

"งั้นคุณช่วยผมแก้ปัญหานายบีให้จบก่อนได้ไหม แล้วผมจะให้คุณลาพักร้อนเดือนนึง ผมขอร้องนะ ผมไม่มีใครอีกแล้ว"

"ไม่ค่ะ ฉันไม่กลับไปอีกแล้ว"

"เราเป็นผัวเมียกันนะอัญ"

"เราเป็นแค่คู่นอน ต่างพอใจซึ่งกันและกันโดยไม่มีข้อผูกมัด อย่าเอาเรื่องเซ็กซ์มาเป็นข้ออ้างให้ฉันทำงานให้คุณ มันคนละเรื่องกัน ต่อไปนี้อย่าได้มารบกวนฉันอีก ไปให้พ้น" พูดจบเธอปิดประตูใส่หน้าเขาทันที บรมแค้นสุดๆ แล้วกลับไปใช้แป้ว ผู้ช่วยของอัญชลีให้ดำเนินการเคลียร์ข่าวด้านลบของบีให้หมด แป้วรับคำทั้งที่ไม่แน่ใจว่าจะทำได้

ส่วนบีก็ยังเป็นบีคนเดิมที่เอาแต่ใจตัวเองและไม่เคยแคร์ความรู้สึกของพ่อ บีเข้ามายื่นคำขาดให้พ่อไล่บัว บรรณและบุริมออกจากบริษัท บรมจึงบอกว่าพวกเขาไม่ได้มาทำงานแล้ว บียิ้มออก แล้วบอกพ่อว่าให้หาใครก็ได้มาเป็นโปรดิวเซอร์คนใหม่ ตนรอไม่ไหวแล้ว อยากออกอัลบั้มเต็มที

ฝ่ายอัญชลี ทันทีที่ลาออกจากเพลินเรคคอร์ด เธอก็ไปสมัครงานที่อาละดิน ค่ายเพลงคู่แข่งของเพลินเรคคอร์ด เฮียเชษฐ์ ยินดีต้อนรับอัญชลีในตำแหน่งหัวหน้าประชาสัมพันธ์ โดยมอบหมายงานแรกให้อัญชลีพิสูจน์ฝีมือไปชักชวนพวกบรรณมาทำงานที่นี่

แต่เมื่ออัญชลีไปเจรจา สามคนพี่น้องกลับไม่เล่นด้วย โดยเฉพาะบรรณที่ปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วพออัญชลีกลับไป บรรณก็บอกเหตุผลกับน้องๆว่า ถึงยังไงเราก็เป็นธนพัฒน์รังสี ศักดิ์ศรีของเราจะไม่เหลือเลยถ้าเรายอมไปอยู่กับคนที่เป็นคู่แข่งมาตลอด ในเมื่อเราออกจากเพลินเรคคอร์ดมาแล้ว เราต้องโตด้วยตัวของเราเองให้ได้ พวกเราจะต้องสร้างอาณาจักรใหม่ที่ไม่มีบรมมาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเราอีก

หลังจากบรมพาโมทโปรดิวเซอร์คนใหม่มาให้บี แต่บียังท่าดีทีเหลวเหมือนเดิม เพราะบียังเที่ยวเตร่และแอบเสพยา จนโอมที่จะมาสมัครเป็นทีมงานคนหนึ่งของทีมคอนเสิร์ตเห็นเข้า โอมถือโอกาสขู่บีทีเล่นทีจริงว่า ถ้าที่นี่ไม่รับตนเข้าทำงาน พฤติกรรมของบีเมื่อกี้จะถูกเปิดเผยแน่  บีหัวเราะขำๆ  นึกว่าโอมแค่ขู่ แล้วก็รับปากเพื่อนสนิทว่าจะคุยกับโปรดิวเซอร์ให้

เมื่อเบนและกิดาการพาน้ำตาลกลับมาอยู่ที่บ้านเหมือนเดิม น้ำตาลเหงาหงอยอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งเห็นว่าไม่มีนักข่าวมาเฝ้ามาออให้ความสนใจเธอเหมือนแต่ก่อน น้ำตาลก็ยิ่งหดหู่ เปรยกับเบนและกิดาการว่า น้ำตาลคงเป็นดาวดับ ไปแล้วมั้ง...

หลังจากนั้นอีกไม่กี่วัน บรมกับแป้วก็เคลียร์ข่าวด้านลบให้บี และดูเหมือนจะทำสำเร็จเสียด้วย ยังความดีใจให้กับบรมถึงกับเอ่ยปากขอบใจแป้วมาก และจากนี้ไปแป้วยังจะต้องช่วยเขาโปรโมตอัลบั้มของบีให้ดังเป็นพลุแตก

ขณะที่อัลบั้มของบีใกล้จะคลอดเต็มที บรรณกับน้องๆก็ร่วมแรงร่วมใจกันเปิดค่ายเพลงน้องใหม่ขึ้นมา ซึ่งสามพี่น้องหมายมั่นปั้นมือว่าในค่ายของพวกตนจะต้องมีศิลปินที่ดีกว่าบีอย่างแน่นอน

เสร็จธุระเรื่องธุรกิจ บุริมแวะไปหาน้ำตาลที่บ้านเบน ขอโทษกับสิ่งที่เขาทำรุนแรงจนเป็นเหตุให้น้ำตาลต้องเข้าโรงพยาบาล พร้อมกันนี้ก็นำโทรศัพท์มือถือจากบรรณมาคืนน้ำตาลด้วย น้ำตาลไม่โกรธบุริม เพราะวันนั้นเธอเองก็พูดไม่ดีกับเขา ส่วนโทรศัพท์มือถือ เธอลืมไปเสียสนิท นึกว่าหายไปแล้ว บุริมเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของน้ำตาลที่ไม่โกรธ แถมยังพูดจาสุขุมขึ้นมาก ก็ได้แต่ดีใจและยังอาวรณ์เธออยู่ลึกๆ

กิดาการคอยดูแลอย่างใกล้ชิดจนน้ำตาลคลอดลูกชาย เบนรู้ทีหลังตามมาเยี่ยม ส่วนแจ๊ดหมั่นไส้เบนที่รีบร้อนไปราวกับตัวเองเป็นพ่อเด็ก จึงโทร.ไปรายงานนักข่าวว่ามีข่าวฮอตมาอัพเดท หลังจากนั้นพักเดียว นักข่าวก็แห่กันไปที่โรงพยาบาลและพยายามซักถามเบนกับกิดาการว่าใครเป็นพ่อ เด็ก กิดาการทนไม่ไหวกับความวุ่นวายที่ไม่จบสิ้น สติหลุดไล่นักข่าวทุกคนออกไป ทำให้สื่อต่างๆลงข่าวว่ากิดาการคิดใช้น้ำตาลเป็นเครื่องมือสร้างความดังให้ ตัวเอง

ขณะที่สื่อเดาไปต่างๆนานาว่าใครเป็นพ่อของลูกน้ำตาลกันแน่ บีก็กำลังจะคลอดอัลบั้มบีกู๊ดบอย และเตรียมวางแผนจัดคอนเสิร์ตอย่างยิ่งใหญ่ไว้แล้วด้วย ส่วนน้ำตาลที่ยังพักหลังคลอดอยู่ในโรงพยาบาล เธอได้คุยโทรศัพท์กับดารณีแม่ของกิดาการเพื่อบอกข่าวดีนี้ แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้คุยกับญาณีผู้เป็นแม่ เพราะญาณียังทำใจไม่ได้กับเรื่องราวและการกระทำที่ไม่งามของลูกสาว ได้แต่บอกดารณีว่าเธอขอเวลาทำใจอีกสักนิด แล้วเธอจะกลับไปหาลูกและหลาน

น้ำตาลอดเสียใจน้อยใจแม่ไม่ได้ กิดาการต้องปลอบโยนและให้กำลังใจ แม้ตัวเองจะโดนข่าวเสียๆหายๆโจมตีอยู่ตอนนี้ก็ตาม  เธอพยายามไม่คิดมาก มองให้เป็นเรื่องตลกอย่างที่เบนบอก

สายวันนี้ ขณะอยู่ในห้องตามลำพังคนเดียว น้ำตาลเห็นข่าวของบีที่จะมีคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้ม โดยป๋าบรมจัดให้อย่างยิ่งใหญ่ น้ำตาลถึงกับหน้าสลด อดนึกถึงตัวเองไม่ได้ที่กำลังตกต่ำ แต่บีกลับกำลังรุ่งโรจน์จะได้เป็นนักร้องดังสมใจ

ความคิดของน้ำตาลหยุดลงเมื่อบัวกับบรรณเปิดประตูเข้ามา รั้งท้ายด้วยบุริม น้ำตาลยกมือไหว้ทุกคน แล้วตอบคำถามของบรรณที่อยากรู้ว่าบีมาเยี่ยมเธอบ้างหรือเปล่า

"ปฏิเสธข่าวออกอย่างนั้น เขาคงมาหรอกค่ะ แต่น้ำตาลก็ไม่สนใจหรอก"

"นายบีกำลังจะออกอัลบั้ม ใกล้คลอดเหมือนกัน เห็นว่าเดินสายโปรโมตกันทุกวัน" บุริมบอก

"แต่ซิงเกิ้ลแรกที่ปล่อยออกมากับเอ็มวี คนฟังก็ชอบกันนี่คะ แฟนคลับน้ำตาลยังไปเป็นแฟนคลับบีเลย"

"ถ้าร้องสดเมื่อไหร่ คนฟังคงรู้ว่าห่วยแค่ไหน อีกไม่นานก็ดับ" บัวเยาะหยันอย่างมั่นใจ

"ถ้าเขาดับ เขาจะกลับมานึกถึงลูกบ้างไหม" น้ำตาลพึมพำออกมา บุริมหน้าไม่ดี ถามน้ำตาลว่ายังรักบีอยู่หรือ น้ำตาลนิ่งไปนิดก่อนตอบว่า "ไม่รู้สิ มันก็ยังดีกว่าน้ำตาลท้องไม่มีพ่อล่ะมั้ง"

บุริมหน้าเศร้า คิดว่าน้ำตาลนึกถึงบีมากกว่าตน แล้วพอสามพี่น้องพากันออกจากห้องมา บัวสังเกตสีหน้าบุริมยังเหมือนอาวรณ์น้ำตาล จึงตั้งถามขึ้นว่า

"พี่บุ บัวถามจริงๆเถอะ พี่บุรักน้ำตาลจริงๆเหรอ หรือว่าแค่หลง" บุริมอึ้งไปไม่พูด บรรณเสริมว่า เด็กร้ายกาจอย่างนั้น กำหัวใจของแกได้ยังไงกัน?

"ลึกๆน้ำตาลเขาก็ไม่ร้ายหรอก น่าสงสารต่างหาก พ่อก็ไม่มี แม่ก็ทิ้งไป ปล่อยให้เจอปัญหาตัวคนเดียว เขาเลยต้องเอาตัวรอดแบบนี้แหละ"

"แต่เด็กมีปัญหาก็ไม่ได้ร้ายอย่างนี้ทุกคนนี่ พี่ว่ามันเป็นนิสัยที่แก้ไม่ได้ของน้ำตาลมากกว่า"

"ถ้ามีคนที่รักเขาคอยดูแล ผมเชื่อว่าเขาจะดีได้"

"แต่น้ำตาลไม่ได้อยากให้พี่บุดูแลนี่ บัวว่าเขารอบี"

"น้ำตาลไม่ได้รักบี นั่นมันเป็นเรื่องผิดพลาดต่างหาก"

"แต่บัวรู้สึกได้ว่าลึกๆแล้วน้ำตาลยังผูกพันกับบีอยู่"

"ทำใจเถอะบุ ยอมเป็นพี่ชายที่แสนดีจะดีกว่า...ไป กลับบ้าน" บรรณโอบไหล่บุริมให้เดินไปด้วยกัน...

ooooooo

ข่าวน้ำตาลคลอดลูกชายยังคงได้รับความสนใจจากสื่อและชาวบ้านไม่เว้นแต่ละ วัน...บีซึ่งอยู่ในข่ายที่น่าสงสัยว่าเป็นพ่อของเด็ก และกำลังจะมีอัลบั้มของตัวเองเป็นครั้งแรก ไม่ว่าเขาจะออกไปโปรโมตอัลบั้ม ที่ไหนเมื่อไหร่ คำถามนี้จึงไม่เคยขาดจากการสัมภาษณ์ แต่บีก็ตอบยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองจนได้รับความเชื่อใจจากบรรดาแฟนคลับ อย่างล้นหลาม...

ตั้งแต่น้ำตาลคลอดลูก บีไม่เคยมาเยี่ยมน้ำตาลสักครั้ง เบนไม่ค่อยพอใจ โทร.ไปบอกบรมว่าเขาได้หลานชาย บรมเหมือนไม่ฟัง กลับบอกให้เบนมาหาเขาที่ออฟฟิศหน่อย มีอะไรจะให้ช่วย...พอวางสายจากเบนแล้ว บรมก็พูดกับตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

"บี...พ่อคงปกป้องแกทุกอย่างไม่ได้ ชีวิตแก แกคงต้องรับผิดชอบเองบ้าง"

เมื่อเบนเข้ามาถึงเพลินเรคคอร์ด เขาเจอบีกำลังเดินฮัมเพลงอย่างมีความสุขจะออกไปข้างนอก

"อ้าว...อาเบน มาทำโปรโมตโฆษณาอัลบั้มบีเหรอครับ"

เบนไม่ตอบ แต่บอกเรื่องน้ำตาลคลอดลูกชาย บีอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วทำไม่สนใจ พูดเรื่องงานเพลงของตนเอง

"อาเบน เร็วๆนี้บีจะมีคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้ม บีเชิญอาเบนด้วยนะครับ"

"นายบี นี่นายจะไม่สนใจลูกเมียเลยใช่ไหม ลูกนายทั้งคนนะ ทำไม่รู้ผิดรู้ถูกอย่างนี้ ฉันผิดหวังในตัวนายมาก" พูดจบเบนเดินจากไปทันที...บีบ่นไล่หลังอย่างหงุดหงิด

"โธ่เอ๊ย กะอีแค่เด็กที่ไม่อยากให้เกิด จะไปอะไรกับมันนักหนา"

เบนเข้ามานั่งคุยกับบรมในห้องทำงานด้วยสีหน้าตูมตึง

"นายบีไม่สนใจลูกเลย ผมสงสารเด็ก พี่ใหญ่ครับ ผมขอเถอะครับยุติเรื่องนี้เสียที เราทุกคนต้องยอมรับความจริงนะครับ"

"ฉันไม่พร้อมจะทำอะไรทั้งนั้น ฉันอยากจะไปเมืองนอกสักพัก"

"พี่ใหญ่! พี่จะทิ้งเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่ไปไม่ได้นะครับ ทุกคนเดือดร้อนมามากพอแล้ว พี่ต้องปล่อยให้พวกเราใช้ชีวิตกันตามปกติซะที"

"เบน...ฉันรู้ ฉันไม่ได้รังเกียจหลานหรอกนะ แต่บีก็ลูกฉัน เขากำลังเป็นศิลปิน กำลังมีชื่อเสียง มันเป็นความฝันของเขามาตลอดเวลา ถ้าเขาต้องล้มลงตอนนี้ เขาจะเป็นยังไง เขาคงรับไม่ได้ ถ้าเขาเป็นอะไรไปฉันก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน ถ้าแกมีลูก แกก็จะเข้าใจฉัน...ฉันอยากพักผ่อนสักพักกลับมาค่อยว่ากัน ฉันอยากให้แกช่วยดูแลเพลินเรคคอร์ดแทนด้วย"

"พี่ใหญ่...แต่ผมไม่อยากทำ"

"ฉันขอร้องนะเบน ฉันรู้ว่าฉันขอให้นายทำแต่เรื่องยุ่งยากมาตลอด แต่ฉันจะเหนื่อยเต็มทีแล้ว...นะเบน ช่วยฉันอีกสักครั้ง มันอาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ได้"

เบนพูดไม่ออก ได้แต่มองบรมอย่างหนักใจ...หลังจากเบนกลับไปแล้ว บรมก็แอบไปหาหลานชายแรกเกิดที่โรงพยาบาล บรมหอมแก้มหลานด้วยความเอ็นดู แล้วกลับออกไปอย่างเงียบกริบ โดยที่น้ำตาลนอนหลับไม่รู้เรื่อง

ooooooo

ตอนที่ 15

เมื่อไปถึงคอนโดฯที่จอยอยู่ กิดาการเข้าไปรับน้ำตาล ส่วนเบนรออยู่ในรถเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ ขณะเดินออกมาด้วยกัน กิดาการถามน้ำตาลตรงๆว่าท้องกับบีจริงหรือ น้ำตาลยอมรับ และว่าเป็นความตั้งใจของเธอเพื่อให้ได้มาสิ่งที่เธอต้องการ นั่นก็คือเพลินเรคคอร์ด

กิดาการตะลึงอย่างนึกไม่ถึง ท้วงว่าทำไมต้องใช้วิธีนี้ น้ำตาลยังสาวยังสวย ยังเป็นซุปเปอร์สตาร์ได้อีกหลายปี ทำงานหาเงินเองได้อีกมากมายมหาศาล น้ำตาลกลับพูดอย่างไม่ยี่หระว่า การมีลูกกับบีก็คือการทำงานของเธอเหมือนกัน เธอรอไม่ไหวที่จะค่อยๆรวยแบบที่กิดาการพูด...ยิ่งฟัง กิดาการก็ยิ่งอึ้งกับความคิดของเด็กสมัยใหม่อย่างน้ำตาล คร้านที่จะพูดอะไรอีก ได้แต่เดินนำหน้าน้ำตาลไปขึ้นรถที่เบนจอดรออยู่...

เมื่อไม่พบน้ำตาลที่บ้านเบน บีไปดักเจอด้วงที่หน้าบริษัท นึกว่าด้วงเอาน้ำตาลไปซ่อน หรือไม่ก็น่าจะรู้บ้างว่าน้ำตาลอยู่ ที่ไหน กลับถูกด้วงเยาะหยันให้เจ็บใจว่าบีพลาดทำน้ำตาลท้อง แล้วพอเมียหายก็ตามหาให้พล่าน แต่น่าจะไปตามหาที่บ้านแฟนคนปัจจุบันซึ่งก็คืออาของบี เพราะตนกับน้ำตาลไม่เกี่ยวข้องกันแล้ว

บีโมโหแต่ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไรด้วง ทั้งที่พกปืนมาจากบ้านด้วย ได้แต่ฮึดฮัดกลับไปอย่างผิดหวังที่ไม่เจอน้ำตาล ทางฝ่ายน้ำตาลที่เบนและกิดาการพาหลบไปยังบ้านไร่ พอไปถึงที่นั่น น้ำตาลมีอาการเมารถอ่อนเพลียและพะอืดพะอม กิดาการจึงขอให้เบนช่วยอุ้มน้ำตาลไปส่งที่ห้อง ส่วนเธอแยกไปละลายยาหอม น้ำตาลได้ใกล้ชิดเบนก็อดเปรยไม่ได้ว่าเธออยากมีแฟนอย่าง

เขาจัง เบนจึงว่ายังไม่สายเกินไปที่น้ำตาลจะเริ่มต้นใหม่กับบี น้ำตาลสวนทันทีว่าเธอไม่ได้รักบี เบนถอนใจเฮือกใหญ่ก่อนบอก

"ผมควรจะบอกตัวเองให้คิดและเชื่อให้ได้เสียทีใช่ไหมว่าน้ำตาลทำเรื่องนี้ไปเพราะวางแผนเตรียมการเอาไว้ทั้งหมด"
น้ำตาลยอมรับ และว่าเขาควรจะคิดให้ได้อย่างนั้นด้วย แต่เบนยังกังวลว่าน้ำตาลจะเอาชนะบรมได้เหรอ ถึงจะมีท้องก็เถอะ ขนาดพวกตนสี่คนที่เป็นลูกของคุณพ่อจากเมียรอง ยังไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆในเพลินเรคคอร์ดเลย พี่บรรณ พี่บุริม และพี่บัวก็ไม่ต่างจากพนักงานคนอื่นๆ แถมเด็กในท้องน้ำตาลก็เป็นแค่หลานที่บรมอาจจะไม่ยอมรับด้วย มันยากมากที่น้ำตาลจะไปต่อรองกับเขา

"น้ำตาลไม่ได้มีแค่เด็กในท้องเท่านั้นหรอกนะคะ"

เบนถึงกับเบิ่งตาโตแปลกใจ พอดีกิดาการเข้ามาพร้อมกับแก้วยา น้ำตาลจึงหยุดพูด แล้วจิบยาหอมไปนิดเดียวก็หน้าเบ้ ขอนอนพักก่อนดีกว่า...เบนกับกิดาการเลยถอยออกไป แล้วไปบ่นกันอย่างเหนื่อยใจที่น้ำตาลทำอะไรเกินเด็กอายุสิบแปด ต้องการสิ่งที่ใหญ่เกินตัว พูดไปพูดมาเบนก็วกเข้าเรื่องตัวเอง บอกว่าเขาเป็นห่วงเธอกว่าใคร แถมเขาไม่พูดเปล่า ทำท่าจะประชิดตัว จนกิดาการต้องเลี่ยงไปด้วยอาการเขินๆ

น้ำตาลนอนกระสับกระส่าย นึกถึงอดีตระหว่างเธอกับบี แรกเริ่มทั้งคู่รู้จักกันที่โรงเรียนร้องเพลง แต่น้ำตาลรู้จักด้วงที่มาเรียนด้วยกันก่อน เมื่อบีเข้ามาเรียนได้ไม่กี่วัน น้ำตาลก็ทำตัวสนิทสนมเพราะรู้ว่าบีเป็นลูกชายคนเดียวของบรมเจ้าของค่ายเพลง ซึ่งเธอใฝ่ฝันอยากเป็นนักร้องที่มีชื่อเสียง บีเองก็วาดฝันจะเป็นซุปเปอร์สตาร์ให้ได้ โดยบรมตั้งใจดันลูกสุดฤทธิ์ น้ำตาลก็เลยเอาตัวเข้าแลกยอมพลีกายให้บีเพื่อจะได้เป็นนักร้องดังด้วย ซึ่งลึกๆน้ำตาลก็รักชอบบีอยู่เหมือนกัน

แต่มาถึงวันนี้ น้ำตาลนั่งลูบท้องตัวเองแล้วเกิดคำถามขึ้นว่า เนี่ยเหรอความรัก ความรักมันไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นสักหน่อย เงินต่างหากที่ทำให้ได้ทุกอย่าง...

ooooooo

บียังพล่านเพื่อจะพบน้ำตาลให้ได้ เขาบุกไปที่ออฟฟิศเบน แล้วเกิดปะทะกับนิลเลขาฯของเบน ก่อนจะพรวดพราดเข้าไปทำลายข้าวของในห้องทำงานเบนด้วยความโกรธ พอกลับออกมาบังเอิญได้ยินแจ๊ดคุยกับนิลว่าเบนไปบ้านไร่ บีจึงไม่รอช้า ผลุนผลันออกไปทันที

นิลร้อนรนรีบโทร.ไปบอกเบนให้รู้ตัว ขณะที่แจ๊ดไม่ รู้รายละเอียดนัก แต่ก็อยากจะไปช่วยเบนในฐานะที่เป็นหุ้นส่วน แต่ถูกนิลทัดทานขัดขวางว่าแจ๊ดไม่ใช่คนในครอบครัวหรือญาติ และเบนก็สั่งไว้ด้วยว่าห้ามไม่ให้ใครไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด แล้วถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูนักข่าว นิลจะบอกเบนว่าแจ๊ดเป็นคนปล่อยข่าว แจ๊ดเลยไม่กล้า ได้แต่สะบัดหน้าพรืดจากไป

เบนเป็นห่วงน้ำตาล เข้ามาเตือนให้ระวังตัวและเตรียมตั้งรับ เพราะบีอาจจะมาที่นี่ น้ำตาลดีใจที่เบนเป็นห่วง แต่ถ้าบีมาจริงๆ เธอก็ไม่กลัว...หลังจากนั้นเบนตามกิดาการออกไปเดินเล่นท้ายไร่ นั่งคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ เบนเล่าความหลังสมัยวัยรุ่นให้เธอฟังว่า ที่นี่เป็นห้องซ้อมดนตรีของพวกเราสี่พี่น้อง พี่บรรณเป่าแซ็ก พี่บุเล่นกีตาร์ พี่บัวคอยให้จังหวะด้วยการเขย่าแทมโบรีน ส่วนตัวเขาเล่นดนตรีไม่เป็น ก็เลยต้องทำหน้าที่ร้องนำทั้งๆที่ไม่เต็มใจ   ร้องผิดๆถูกๆ   ดีที่มีพี่บุคอยช่วยร้อง

เบนเล่าไปยิ้มไปอย่างมีความสุข จนกิดาการกระเซ้าว่าอิจฉาจัง เบนกลับหน้าเศร้า บอกว่าอย่าอิจฉาเลย เพราะตอนนี้มันไม่เป็นอย่างนั้นแล้ว พอทุกคนโตขึ้นความคิดก็เปลี่ยนตาม ต่างคนต่างดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด จนลืมคำว่าครอบครัวกันไปหมด

"ทำไมไม่ลองหาเวลาว่างแล้วนัดกันมาที่นี่ล่ะคะ ไม่แน่นะคะทุกคนอาจจะกำลังคิดเหมือนคุณก็ได้"

"มันคงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเก่าได้หรอกครับ... จริงสิ ผมมีที่อยู่ที่หนึ่งอยากให้คุณได้เห็นจัง ไม่รู้ว่าคุณอยากไปกับผมไหม"

"ไปสิคะ แต่ถ้าไกลมากคุณคงต้องแบกฉันขึ้นหลังด้วย"

"ให้แบกตอนนี้เลยยังได้นะครับ" เบนยิ้มกริ่ม ทำท่าจะแบกจริงๆ กิดาการรีบหลบ แล้วให้เขาเดินนำไป จนไปถึงลำธารน้ำใสสะอาด สองคนกระเซ้าเย้าแหย่แสดงความรักต่อกัน ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกยามเย็น

ส่วนที่กรุงเทพฯ บุริมเพิ่งเห็นข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์ เรื่องที่น้ำตาลให้สัมภาษณ์กับกนกวรรณ บุริมเป็นห่วงน้ำตาลมาก โทร.เข้ามือถือเตือนให้เธอระวังตัว ตอนนี้บรมคงหาทางแก้เกม หรือไม่ก็จะเล่นงานน้ำตาลอยู่แน่ๆ บีก็อีกคน เขาอาจจะไปหาเรื่องน้ำตาลก็ได้ น้ำตาลไม่สน บอกสะใจดี อยากเห็นบรมเต้นเป็นเจ้าเข้าอยู่แล้ว ส่วนบี ถ้ามาเธอก็ไม่กลัว เพราะเธอมีพี่เบนกับพี่ดาอยู่ด้วย บุริมฟังแล้วชะงักสงสัยว่าน้ำตาลอยู่ที่ไหนกันแน่

เมื่อรู้ว่าน้ำตาลอยู่บ้านไร่ของเบน บุริมรีบมาบอกบรรณและบัว ก่อนจะเตรียมตัวเดินทางไปที่นั่นพร้อมกัน เพราะบัวกลัวว่าน้ำตาลจะคิดทำอะไรแผลงๆอีก ฝ่ายบรมพอกลับมาถึงบ้านไม่พบบีก็ยิ่งอารมณ์เสีย บ่นขรมว่าไม่รู้มันหายหัวไปไหนได้ทุกวี่วัน จากนั้นลองโทร.เข้าไปที่บ้านเบน ถามป้าเพ็ญว่าน้ำตาลไปไหน แล้วกลับมาหรือยัง ป้าเพ็ญปฏิเสธลูกเดียว แต่ฉุกใจว่าบรมคงมีธุระด่วนถึงได้ให้บีมาตามน้ำตาลที่นี่ บรมได้ยินก็ตกใจ รีบโทร.ไปหาบี จึงรู้ว่าบีกำลังไปหาน้ำตาลที่บ้านไร่ของเบน บรมปรามบีอย่าทำอะไรบ้าๆ เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่ บีตอบกลับทันทีว่า ไม่ทำหรอก ถ้าไม่จำเป็น...

ออกไปเดินเล่นกันพักใหญ่ๆ เบนและกิดาการกลับมาเจอคณะของบัวที่เพิ่งมาถึง บัวอ้างว่าเธอมีเรื่องอยากจะคุยกับน้ำตาล ก็เลยชวนพี่บุกับพี่บรรณมาเป็นเพื่อน บุริมวางท่าข่มๆเบน พลางก็ชำเลืองมองกิดาการก่อนจะอาสาตามเธอไปช่วยชงกาแฟในครัว ส่วนบัวขอตัวขึ้นไปคุยกับน้ำตาลบนห้องเธออยากให้น้ำตาลกลับไปกับเธอเพื่อ เตรียมจัดการเคลียร์ข่าว น้ำตาลกลับย้อนถามว่าทำไมตนจะต้องเคลียร์ด้วย ในเมื่อตนเป็นคนให้ข่าวเอง

"ก็เพราะเธอไม่ควรที่จะให้ข่าวแบบนั้นน่ะสิ รู้ไหมว่ามันทำให้ตัวเธอเองเสียชื่อ แล้วอนาคตการเป็นนักร้องของเธอก็จะไม่เหลือ"

"จะเสียชื่อหรือเสียอนาคตอะไรน้ำตาลไม่สนใจแล้วล่ะค่ะ น้ำตาลสนแค่เรื่องเงินอย่างเดียวเท่านั้น"

"แต่ถ้าเธอทำอะไรรวบรัดตัดตอนแบบนี้ เธอจะไม่เหลืออะไรเลยนะ เชื่อครูสิ"

"ไม่ค่ะ น้ำตาลเชื่อตัวเองมากกว่า เมื่อไหร่ที่น้ำตาลมีเงิน ชื่อเสียงกับอนาคตมันก็กลับมาหาน้ำตาลเองแหละค่ะ"

"แล้วถ้าพี่ใหญ่ไม่เล่นตามเกมที่น้ำตาลคิดล่ะ น้ำตาลจะทำยังไง จะหาใครมาเป็นพ่อของเด็กอีก แค่นี้ประชาชนก็สับสนกับสิ่งที่น้ำตาลพูดจะแย่อยู่แล้ว"

"น้ำตาลจะมีเงินหรือไม่มีเงินมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับประชาชน มันขึ้นอยู่กับคุณบรมต่างหาก แล้วอีกอย่าง ข้อตกลงและเงื่อนไขต่างๆมันอยู่ที่น้ำตาล ยังไงซะคุณบรมก็ต้องยอมอยู่วันยันค่ำ"

"แต่เธอก็จะกลายเป็นเด็กเลี้ยงแกะเอานะ"

"จะไปแคร์อะไรคะ คนไทยลืมง่ายจะตาย ครูไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เอาเวลาอันมีค่าของครูกลับไปสอนเด็กร้องเพลงจะดีกว่านะคะ"

บัวสะอึกอึ้งไปกับคำพูดมาดมั่นถือดีของน้ำตาล  ที่นับวันดูเหมือนจะไม่เชื่อฟังเธออีกแล้ว...

บรรณ บุริม บัว แยกตัวไปพักที่บ้านของพวกตนที่อยู่ห่างออกไปจากบ้านของเบนพอสมควร สามพี่น้องจึงไม่รู้ว่าบีตามมาบังคับขู่เข็ญน้ำตาลเพื่อให้ได้คำตอบว่าใคร เป็นคนถ่ายคลิปเขา น้ำตาลดิ้นรนไม่ยอมบอก เบนกับกิดาการได้ยินเสียงรีบวิ่งขึ้นมาบนห้อง แต่น้ำตาลกลัวปืนที่บีแอบจี้ที่เอว จึงบอก ทั้งคู่ว่าเธอขอตกลงกับบีสองต่อสอง

ยามนี้  น้ำตาลตระหนักว่าทุกอย่างจวนตัวแล้ว  จึงยอมบอกบีว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิป  บีอึ้งเมื่อรู้ว่าเป็นอาของตัวเอง แต่ก็ยังไม่วางใจน้ำตาล ถามย้ำว่าเธอโกหกฉันหรือเปล่า

"ฉันพูดความจริง ครูบัวเป็นคนถ่ายทั้งหมด เขาเก็บไว้ ในมือถือ อยากได้ก็ไปเอาสิ ครูบัวก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน"

"มันมาที่นี่ด้วยเหรอ"

"มากันหมดนั่นแหละ พี่บุ พี่บรรณ ก็มาด้วย แน่จริงก็ไปเอาสิ"

"มันทำกับหลานตัวเองได้ลงคอ ฉันอยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีนจริงๆ ถึงไปเอาคลิปมาได้ แต่มันก็อาจจะมีก๊อบปี้ เก็บไว้ที่อื่นอีก"

"ไม่มีหรอก ครูบัวไม่กล้าก๊อบปี้เพราะกลัวหลุดไปอยู่ ในมือคนอื่น แต่คลิปนั่นมันคืออนาคตของนาย มันก็คงต้องแลกกับอนาคตของฉันเหมือนกัน"

"หมายความว่าไง"

"เราแลกกัน ฉันขโมยคลิปที่ครูบัวถ่ายมาให้นาย นายต้องแต่งงานกับฉัน"

"พูดบ้าๆ ฉันกำลังจะออกอัลบั้มนะ จะมาแต่งงานกับเธอให้เสียเครดิตได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อลูกในท้องน้ำตาลมันก็ลูกบีนั่นแหละ"

"น้ำตาล...เธอลองคิดดูดีๆนะ ถ้าฉันแต่งกับเธอ ประชาชนก็ต้องคิดว่าเราร่วมมือกันหลอกลวง เธอเองจะกลายเป็นคนโกหกส่วนฉันก็จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่มีความรับผิดชอบ ถ้าแต่งกันไปเราจะอยู่ในสังคมได้ยังไง ไม่มีใครยอมรับเราหรอก เธอต้องแต่งกับอาเบนถึงจะถูก เธอถึงจะได้คะแนนสงสารจากประชาชน"

"แต่ฉันพูดไปแล้วนี่ว่าพี่เบนไม่ใช่พ่อของเด็ก  และอีกอย่างพี่เบนกับพี่ดาเขารักกัน"

"ทำไมต้องไปแคร์คนอื่นด้วย เขารักกัน เธอก็แย่งมาได้นี่ ฉันดูออกนะว่าเธอก็ชอบๆอาเบนเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ยอมอยู่บ้านเขานานขนาดนี้หรอก"

"ฉันไม่อยากทำร้ายพี่ดา พี่ดาดีกับฉันมาก"

"งั้นก็ตามใจ ความจริงเรื่องคลิปนั่นฉันจัดการเองก็ได้ เธออยากรอให้นักข่าวมาขุดคุ้ยก็แล้วแต่นะ ถึงเวลานั้นก็จะไม่มี ใครเหลียวแลเธออีก"

น้ำตาลอึ้งๆ แล้วตัดสินใจเรียกบีที่กำลังจะกลับออกไป

"เดี๋ยว...ฉันต้องทำไงล่ะ"

"แค่เธอร่วมมือกับฉันก็พอ" บียิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีแผน

หลังจากนั้นไม่นาน สองคนก็กลับลงมาข้างล่าง บอกเบนกับกิดาการว่าเราตกลงกันได้แล้ว บีจะออกอัลบั้มเหมือนเดิม พอน้ำตาลคลอดเมื่อไหร่ บีก็จะจดทะเบียนรับเด็กในท้องน้ำตาลเป็น ลูก...กิดาการกับเบนอึ้ง คิดไม่ถึงว่าเรื่องจะลงเอยง่ายดายแบบนี้

"ระหว่างนี้บีคงต้องฝากน้ำตาลไว้กับอาเบนก่อน เลยตามเลยไปสักพักนะอาเบน บีไหว้ละ ขอบีออกอัลบั้มก่อน แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากัน"

"น้ำตาลเหนื่อยค่ะ ไม่อยากรบรากับใครอีกแล้ว ไม่แน่... น้ำตาลอาจบินไปอยู่กับแม่ก็ได้  แต่ระหว่างนี้น้ำตาลขออยู่กับพี่เบนพี่ดาไปก่อน"

"แล้วน้ำตาลจะบอกกับคุณบรมยังไงล่ะ"

"น้ำตาลกะว่าจะยังไม่บอกอะไรคุณบรม จะรอจนกว่าคลอดลูกแล้วจดทะเบียนเสร็จค่อยบอกทีเดียว ถึงตอนนั้นคุณบรม ก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการอะไรใครทั้งนั้น"

"ดีเหมือนกัน ตกลงกันได้อย่างนี้ ผมกับคุณดาจะได้ ไม่เป็นเหยื่อของใครอีก"

"สบายใจได้ฮะอาเบน บีกับน้ำตาลไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอีกแล้ว เราสองคนยังเด็ก ทำผิดพลาดไปก็เป็นเรื่องปกติ"

"ถ้าบีคิดได้อาก็ดีใจ"

"เอ่อ...อาเบนครับ  ยังไงวันนี้ผมขอค้างที่นี่ด้วยคนนะครับ"

"ได้สิ ตามสบายเลยนะบี"

บีสมใจ หันไปยิ้มกับน้ำตาลด้วยสายตาที่รู้กันเฉพาะสองคน...ขณะเดียวกันนั้น บรมเพิ่งกลับเข้าบ้าน เมื่อไม่เจอบีจึงรีบโทร.หา พอรู้ว่าบีนอนค้างที่บ้านไร่ก็ซักว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงต้องค้าง บีบอกว่าตนตกลงกับน้ำตาลได้แล้ว บรมถามพรวดว่าตกลงอะไรกัน?

"ก็ไม่มีอะไรมาก เราคุยแบบแฟร์ๆฮะป๋า บีขอให้น้ำตาลเก็บตัวอยู่ที่บ้านไร่  หยุดให้ข่าวทุกอย่าง  อยู่ในความดูแลของอาเบนไปเหมือนเดิม  จนกว่าบีจะออกอัลบั้มแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน"

"เรื่องอื่น? หมายถึงเรื่องอะไร"

"ก็เรื่องที่น้ำตาลตกลงกับป๋านั่นแหละ น้ำตาลบอกว่าไว้จะไปตกลงกับป๋าอีกที"

"ทำไมมันถึงยอมง่ายขนาดนั้น"

"โธ่...ง่ายนิดเดียว เราวัยเดียวกันคุยกันง่ายไม่มีอะไร แล้วป๋า แค่นี้ก่อนนะฮะ บีง่วงแล้ว ไว้พรุ่งนี้คุยกัน" บีแกล้งหาว แล้ววางสายทันที...บรมสีหน้ายังสงสัยใคร่รู้ แล้วพอเช้าวันใหม่ บรมก็อดรนทนไม่ไหว ขอร้องอัญชลีนั่งรถไปบ้านไร่ด้วยกัน เพราะเขากลัวบีจะก่อเรื่องอะไรขึ้นอีก

ooooooo

ที่บ้านไร่ของเบน บีตื่นแต่เช้าแล้วมุ่งหน้าไปบ้านพักของบัว ส่วนน้ำตาลวางแผนให้กิดาการกับบุริม มาเจอกัน แล้วใส่ร้ายกิดาการให้เบนฟังว่า พี่ดาเป็นคนช่วยเธอวางแผนทั้งหมด ที่ผ่านมาเธอไม่อยากหลอกเขาเลย แต่เพราะพี่ดาขอร้องให้เธอทำ

"น้ำตาลพูดอะไรออกมาน่ะ รู้ตัวไหม" เบนโกรธจะเดินหนี น้ำตาลแกล้งร้องไห้เสียใจ

"น้ำตาลบอกแล้วว่าพี่เบนต้องไม่เชื่อน้ำตาล น้ำตาลพูดจริงๆนะคะ พี่ดาคอยวางแผนให้น้ำตาลทั้งหมดว่าต้องทำอะไร ตอนนี้น้ำตาลเหนื่อย ไม่อยากสู้รบปรบมือกับใครอีกแล้ว แต่ ไม่รู้จะหนีไปจากพี่ดาได้ยังไง"

"ไม่จริง คุณดาไม่ใช่คนแบบนั้นแน่"

"พี่เบนไม่สงสัยเลยเหรอคะ ว่าเด็กอย่างน้ำตาลวางแผน ซับซ้อนแบบนี้ได้ยังไง แล้วทำไมจู่ๆพี่ดาก็เปลี่ยนใจมารักกับพี่เบน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พี่ดาก็คบอยู่กับพี่บุ พี่ดาทำทั้งหมดเพื่อบีบคุณบรมให้ทำตามข้อเสนอ น้ำตาลเองก็ผิดที่เชื่อพี่ดา ทั้งที่ไม่อยากทำเพราะแค่ออกอัลบั้มน้ำตาลก็พอกินพอใช้อยู่แล้ว พอน้ำตาลเหนื่อย  อยากหยุด  ยอมถอยให้คุณบรม  พี่ดาถึงได้ร้อนใจมาใกล้ชิดกับพี่เบนเพื่อให้เป็นข่าวกดดันคุณบรมไงคะ ตอนนี้พี่เบนกำลังถูกพี่ดาหลอกใช้อยู่ รู้ไว้ซะด้วย ถ้าพี่เบนไม่เชื่อ น้ำตาลก็ดูโน่นสิคะ"

น้ำตาลชี้ไปทางหน้าต่าง เบนมองตามก็เห็นกิดาการอยู่กับบุริมสองต่อสอง กำลังช่วยกันจัดโต๊ะอาหารอย่างชิดใกล้ สนิทสนม เบนจ้องตาไม่กะพริบเมื่อเห็นท่าที

กิดาการห่วงใยบุริม แล้วทันใดเบนก็เดินลิ่วออกไปสตาร์ตรถขับพรืดออกไปอย่างรับไม่ได้ กิดาการแปลกใจว่าเบนไปไหน แล้วทำไมต้องรีบร้อนนัก พอมาถามน้ำตาลก็ได้คำตอบว่า พี่เบนออกไปซื้อเครื่องปรุงทำอาหาร

บรรณออกจากบ้านพักมาที่บ้านเบนก่อนบีจะไปถึงเล็กน้อย บัวจึงตกอยู่ในอันตรายเพราะอยู่กับบีตามลำพัง บีใช้ ปืนขู่บัวจะเอาคลิปที่บัวถ่ายไว้ บัวตกใจกลัวแต่ก็เฉไฉว่าคลิปอะไร เธอไม่รู้เรื่อง

"โกหก นังน้ำตาลมันรับสารภาพมาหมดแล้วว่าแกเป็นคนถ่ายคลิปนั่นแล้วเก็บไว้ในมือถือ อยู่ไหน เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

บัวเหงื่อแตกมองหาทางหนี ชี้มือไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วบัวก็ฉวยโอกาสฟาดกระเป๋าสะพายใส่บีก่อนจะวิ่งหนีออกมาจากบ้าน...

เบนขับรถด้วยความเร็วออกจากไร่แล้วเกือบจะชนกับรถบรมที่ขับสวนมา พอเห็นว่าเป็นเบน บรมก็เจรจาขอความช่วยเหลือให้เบนจดทะเบียนกับน้ำตาล แต่เบนไม่ยินยอม บรมจึงเฉลยว่าน้ำตาลต้องการหุ้นเพลินเรคคอร์ดจากเขา ถ้าเบนไม่ช่วย เพลินเรคคอร์ดก็อาจจะต้องตกไปอยู่ในมือของคนนอกตระกูล เบนถึงกับตะลึงที่น้ำตาลสร้างเรื่องโกหกเขาได้ขนาดนี้ จึงย้อนกลับไปที่บ้านไร่ทันที

น้ำตาลสะดุ้งเฮือกร้อนตัวเมื่อเห็นเบนกลับมา และท่าทางเบนดูโมโหมากด้วย

"คุณดา...น้ำตาลบอกว่าคุณไม่ได้รักผม คุณรักพี่บุ คุณวางแผนทุกอย่างเพื่อบีบให้พี่ใหญ่ทำตามข้อเสนอของคุณ มันไม่จริงใช่ไหม"

กิดาการมองน้ำตาลด้วยน้ำตาคลอๆ คิดไม่ถึงว่าน้ำตาลจะพูดแบบนี้ บุริมกับบรรณที่ยืนอยู่ด้วยก็ได้แต่อึ้ง

"น้ำตาล...พี่เป็นพี่ของน้ำตาลหรือเปล่า ทำไมน้ำตาลทำกับพี่แบบนี้"

"ผมโง่เองที่ไปหลงเชื่อน้ำตาลอีก เลิกโกหกได้แล้วน้ำตาล...พูดความจริงสักทีเถอะ"

"น้ำตาลไม่ได้โกหกนะคะ พี่บุ พี่บรรณ พี่เชื่อน้ำตาลนะคะ" น้ำตาลยังทู่ซี้เอาตัวรอด แต่แล้วเมื่อบรมขับรถเข้ามาจอด น้ำตาลตกใจจะลุกหนี เบนจึงจับตัวไว้ให้นั่งอยู่กับที่

"ผมเล่าให้เบนฟังหมดแล้ว กับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำ กับผมและนายบี" บรมเสียงดังฟังชัดจนน้ำตาลหน้าซีดเผือด

"แล้วเรื่องที่น้ำตาลตกลงกับบีล่ะ มันเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นใช่ไหม" กิดาการคาดคั้น น้ำตาลอัดอั้นกับสายตาทุกคนที่จับจ้องมองมาที่เธอ

"น้ำตาลไม่ได้อยากโกหก น้ำตาลต้องทำเพราะบีมีปืน เขาขู่จะฆ่าน้ำตาลกับลูกถ้าไม่ทำตามที่เขาบอก น้ำตาลไม่ได้อยากทำจริงๆนะคะ...น้ำตาลขอโทษค่ะ พี่ดา พี่เบน"

ทุกคนตกใจที่ได้ยินว่าบีมีปืน บรมถามหาบีอยู่ที่ไหน น้ำตาลอึกๆอักๆว่าบีรู้ว่าครูบัวเป็นคนถ่ายคลิปนั้น บีก็เลยเอาปืนไปด้วยเพื่อบังคับให้ครูบัวเอาคลิปให้เขา

ขณะนั้น บัววิ่งกระเสือกกระสนหนีบีออกไปทางลำธาร บีตามไม่ลดละแล้วขู่จะฆ่าบัวทิ้ง ถ้าไม่เอาคลิปมาให้เขาทำลาย แต่คนอื่นๆตามมาทัน บัวจึงสารภาพว่าที่เธอถ่ายคลิปบีแล้วเอาไปให้น้ำตาลเพื่อจัดการบรมนั้น เพราะแค้นบรมที่เคยข่มขืนตน ทุกคนตะลึงกับความจริงจากปากบัว อัญชลีรับไม่ได้กับความเลวของบรม เธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่ก่อนจะผลุนผลันออกไป ส่วนบีก็ด่าทอบรมว่าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง เป็นต้นเหตุทำให้เขาเป็นแบบนี้ ด่าเสร็จบีก็หนีกลับกรุงเทพฯไปทันที ทิ้งให้บรมร้องไห้ ราวกับคนเสียสติ ปวดร้าวเหมือนหัวใจสลายอยู่ท่ามกลางสายตาสะใจของบัวและบรรณ

ooooooo

ตอนที่ 14

เมื่อเคี่ยวเข็ญจนบียอมเข้ามาแก้ไขเพลงที่ร้องไปแล้วใหม่ บรมอุตส่าห์มาควบคุมด้วยตัวเอง ร่วมกับบุริมและทีมงาน แต่บีก็ยังร้องไม่ได้ดีเป็นที่พอใจของบรม สองพ่อลูกเกิดโวยวายทะเลาะกันจนบีผลุนผลันออกจากห้องอัด โดยไม่สนใจบรมที่ยื่นคำขาดว่า ถ้าบีก้าวออกไปจากห้องนี้ ก็ไม่ต้องกลับมาเป็นนักร้องที่นี่อีก...

บีหลบไปหาเพื่อนกลุ่มเดิมอีกตามเคย บ่นน้อยใจพ่อ ก่อนจะลงเอยด้วยการเสพยา แม้แต่เพื่อนๆก็เริ่มจะระอาบีแล้วเหมือนกัน ส่วนบรมนั้นกลุ้มแสนกลุ้ม เรียกอัญชลีมาพบที่ห้องทำงาน หลังจากติดต่อบีแล้วไม่สำเร็จ อัญชลีเองก็จนปัญญา ได้แต่บอกว่าคนอย่างบีต้องดัดนิสัยเสียบ้าง ชักจะเคยตัวใหญ่แล้ว

"ถ้าทำได้ผมคงทำไปแล้วล่ะ" บรมย้อนอย่างมีอารมณ์ อัญชลีก็ชักจะเหลืออด

"คุณไม่เคยทำต่างหาก คุณต้องใจแข็งบ้าง ถ้าอยากให้เขาได้ดี คุณเล่นยอมให้ตลอดแบบนี้ คุณบีก็ยิ่งได้ใจ จะทำอะไรจะเอาอะไรก็ได้"

"จะให้ผมทำไงล่ะ ผมมีลูกอยู่คนเดียว ผมก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อเขา เขาฝันอยากเป็นนักร้อง อยากมีคอนเสิร์ต ในเมื่อผมทำให้เขาได้ทำไมจะไม่ทำล่ะ"

"โอเคค่ะ อัญไม่พูดแล้ว ว่าแต่เรื่องเพลงที่ต้องร้องใหม่ของคุณบี คุณจะเอาไงคะ"

"ใช้เพลงที่อัดไว้ตอนแรกนั่นแหละ ให้ไอ้บุแต่งเสียงจนเพอร์เฟกต์ แล้วปล่อยซิงเกิ้ลได้เลย"

"มันต้องแต่งเยอะเลยนะคะ ร้องใหม่น่าจะง่ายกว่า ไม่งั้นออกไปก็เท่ากับฆ่าตัวตายอย่างเดียว อัญว่าเลื่อนไปก่อนเป็นเดือนหน้าดีกว่าไหมคะ"

"ไม่...เราโปรโมตไปแล้วก็ต้องออก ไม่งั้นคนอื่นจะคิดว่าเรามีปัญหา อัลบั้มนี้ผมทุ่มงบโปรโมตกับงบถ่ายมิวสิกไม่อั้น ยังไงบีต้องเกิดให้ได้"

ฟังบรมแล้ว อัญชลีทั้งเหนื่อยใจทั้งเซ็งสุดจะบรรยาย...ครั้นรุ่งขึ้น บรมไปออกคำสั่งกับบุริมด้วยตัวเอง บุริมก็ไม่เห็นด้วย และพูดทำนองเดียวกับอัญชลี แต่บรมก็ไม่สน ยืนยันให้บุริมแต่งเสียงจากเพลงที่บีอัดไปแล้วให้เพอร์เฟกต์และต้องเสร็จให้ ทันตามกำหนดเดิมด้วย

สั่งเสร็จบรมก็ฮึดฮัดออกจากห้อง แล้วต้องหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก เมื่อน้ำตาลปรากฏตัวตรงหน้า บอกว่าตนมีเงื่อนไขใหม่มาเสนอ บรมให้ตามเข้าไปคุยในห้อง พอได้ยินเงื่อนไขของน้ำตาล บรมถึงกับปฏิเสธลั่นว่าไม่ได้ ยังไงก็ให้ไม่ได้!

"ทำไมจะไม่ได้คะ น้ำตาลขอให้โอนหุ้นแค่ครึ่งเดียวก่อนเท่านั้น ถึงยังไงหุ้นส่วนนี้ก็ต้องเป็นของน้ำตาลอยู่แล้ว"

"จะครึ่งหรือเสี้ยวก็ไม่ได้ น้ำตาลจะได้หุ้นทั้งหมดก็ต่อเมื่อแต่งงานกับเบนเท่านั้น"

"น้ำตาลรู้แล้วว่ายังไงซะพี่เบนก็ไม่ยอมแต่งงานกับน้ำตาล ขนาดพี่ดาจะหนีไปอเมริกา เขายังจะตามไปเลย"

"เป็นเพราะคุณยังไม่พยายามเต็มที่น่ะสิ"

"คุณบรมน่าจะรู้จักน้ำตาลดีนะคะ ว่าเป็นคนทุ่มเทมากแค่ไหน น้ำตาลทุ่มสุดตัวกับทุกเรื่อง อย่าว่าแต่พยายามเลย"

"ถ้าไม่แต่งกับเบนแล้วยังไง จะยอมให้ท้องไม่มีพ่อเหรอ"

"น้ำตาลคิดไว้แล้วว่าจะไปอยู่เมืองนอกกับแม่จนกว่าจะคลอด แต่คุณบรมต้องยกหุ้นให้น้ำตาลก่อน"

"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไม่หักหลังฉันเรื่องคลิป...คลิปนั่นอยู่ที่ไหน"

"ทำไมเหรอคะ จะให้คนไปขโมยเอามาทำลายหรือไง อย่าลืมสิคะ เดี๋ยวนี้มันก๊อบกันได้ง่ายจะตาย จากหนึ่งเป็นล้านได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง แล้วน้ำตาลก็ยังมีพยานบุคคลอยู่อีกหลายคน"

บรมแค้นสุดๆ พยายามข่มใจที่แทบจะระเบิดออกมานอกอก กัดฟันพูด

"หวังว่าเธอคงไม่ทำลายเพลินเรคคอร์ดด้วยวิธีนี้หรอกนะ เพราะมันหมายถึงทำลายตัวเองด้วย"

"มาถึงป่านนี้แล้วยังจะไม่เชื่อใจกันอีกเหรอคะ การที่น้ำตาลยอมถอยหลังก้าวนึง ยอมแถลงข่าวกับพี่เบน แล้วปล่อยให้พ่อของเด็กตัวจริงลอยนวลอยู่มาจนทุกวันนี้ ก็น่าจะทำให้คุณบรมเชื่อใจน้ำตาลได้แล้วนี่คะ ว่าน้ำตาลตรงไปตรงมาแค่ไหน"

"เธอต้องการอย่างอื่นฉันพร้อมจะให้ก่อน บ้าน รถ เงินในธนาคาร"

"น้ำตาลอยากได้เพลินเรคคอร์ด" เธอยืนยันหนักแน่น

"เพลินเรคคอร์ดเป็นของฉัน เป็นสิ่งที่พ่อฉันสร้างมา ถ้าเธอไม่จดทะเบียนกับคนในตระกูลธนพัฒน์รังสีก่อน ฉันก็ยังโอนให้ไม่ได้"

"สักวันคุณบรมก็ต้องตายจากไป ทิ้งเพลินเรคคอร์ดให้บีดูแล น้ำตาลรู้นะคะว่าเพลินฯไม่มีทางเป็นของพี่น้องคุณแน่ๆ ที่น้ำตาลขอมันก็ควรเป็นของลูกน้ำตาลอยู่แล้วนี่คะ"

"นี่เธอกำลังแบล็กเมล์ฉันเหรอ"

"แจ้งความเลยสิคะคุณบรม" น้ำตาลท้าทาย...บรมกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"ฉันยืนยันคำเดียวว่าถ้าเธอจดทะเบียนกับเบนได้เมื่อไหร่ ฉันถึงจะยกหุ้นให้ จบ!"

"โอเคค่ะคุณบรม น้ำตาลเข้าใจละ งั้นน้ำตาลจะไปหาทางออกเองก็แล้วกัน" น้ำตาลก้าวออกจากห้องไปอย่างไม่สะทกสะท้าน บรมมองตามแววตาเป็นกังวลลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง น้ำตาลเจอบีอย่างจัง เธอทักเขาก่อนที่จะตอบคำถามของเขาว่า เธอมาหาคุณบรม มาตกลงเรื่องของเรา

"เรื่องของเรา? ไม่ใช่หรอกมั้งน้ำตาล ผมว่าเป็นเรื่องของน้ำตาลคนเดียวมากกว่า ผมไม่ได้รักน้ำตาล ก็แค่เคยนอนด้วยเท่านั้นแหละ อย่ามาเหมามั่วว่าเป็นเรื่องของเราหน่อยเลย"

น้ำตาลสะอึกแต่ก็สวนออกไปทันควันว่า "คิดเหมือนกันเลยบี บีเองก็เป็นแค่คนที่น้ำตาลเคยนอนด้วยเท่านั้นแหละ มีที่จะแตกต่างก็คือน้ำตาลมีเด็กคนนี้อยู่ในท้องด้วยเท่านั้นเอง ก็เลยทำอะไรได้ง่ายขึ้น"
บีแค้นกำมือแน่น กัดกรามกรอด น้ำตาลยิ้มยั่วเหมือนกำลังได้เปรียบ

"ใครๆเขาก็ชอบพูดกันไม่ใช่เหรอบี ว่าของฟรีไม่มีในโลก แล้วตั้งแต่น้ำตาลเป็นเด็กๆ พวกผู้ใหญ่ก็ชอบพูดกันว่าคนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อคนฉลาดเสมอ คนเก่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด บีไม่เคยได้ยินหรือไง"

บีโกรธจัดชี้หน้าจะด่า น้ำตาลกลับยิ้มกว้างไม่สะทก สะท้านใดๆ

"จะด่าอะไรก็ได้ทั้งนั้นน้ำตาลไม่สนหรอก น้ำตาลมีธนพัฒน์รังสีอยู่ในท้องพร้อมจะให้ตรวจดีเอ็นเอทุกเมื่อ...คลิปวีดิ โอก็เหมือนกัน น้ำตาลก๊อบลงซีดี มีตั้งหลายแผ่น อยากได้ซักแผ่นไหมล่ะ เดี๋ยวจัดให้"

"คลิปอะไร" บีกระชากเสียง

"บอกตอนนี้ก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ หรือจะให้น้ำตาลอุ้มเด็กไปงานคอนเสิร์ตเปิดอัลบั้มบีกู๊ดบอยก็ยังได้ อุ๊ย ดีเหมือนกันนะบี เอาไว้น้ำตาลไปบอกทีมงานดีกว่า ว่าน้ำตาลมีซีดีลับเฉพาะที่จะเอาไปเปิดเซอร์ไพรส์บีกลางงานคอนเสิร์ต ผู้คนคงตื่นเต้นกันน่าดูเลยนะ"

"ถ้าทำ...ผมฆ่าคุณแน่ๆ จำเอาไว้"

น้ำตาลกลัวซะที่ไหน หัวเราะหยันๆ แล้วเดินออกไป บีทำท่าจะตาม แต่มีคนมองมาและยกมือไหว้บีอย่างจำได้ว่าเป็นลูกชายบรม บีจึงไม่กล้าตาม ได้แต่เดินเข้าลิฟต์ไปอย่างหงุดหงิด แล้วพอขึ้นไปถึงห้องบรม บีก็ถามคาดคั้นว่าน้ำตาลมาทำไม แล้วที่น้ำตาลบอกว่ามีคลิปจะเอาไปเปิดกลางคอนเสิร์ตของตนมันคือคลิปอะไร บรมหน้าเสียแต่ก็ปฏิเสธไปว่า น้ำตาลแค่ขู่แค่หลอก ถ้ามีคลิปจริง มันต้องเอาออกมาแฉตั้งนานแล้ว บีต้องใจเย็นๆ อย่าไปเดินตามเกมมัน ปล่อยป๋าจัดการเอง รับรองไม่มีเรื่องมาถึงบีแน่...

ทางด้านบุริม เขาเบื่อหน่ายที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างให้บรมโขกสับ อยากจะออกจากเพลินเรคคอร์ดเต็มที แต่พอไปปรึกษาบรรณกับบัว สองคนคัดค้านทันที บอกว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ บัวขอให้บุริมใจเย็น เธอมั่นใจว่าเรากำลังจะมีเหตุผลที่ดีที่จะก้าวออกจากเพลินเรคคอร์ดในไม่นานนี้ แต่บรรณยังไม่วางใจว่าน้ำตาลจะทำสำเร็จ

"มีทั้งเด็กในท้อง มีทั้งคลิปโจ๋งครึ่มออกอย่างนั้น ถ้าทำไม่สำเร็จก็โง่เต็มทีละ แล้วเด็กสมัยนี้มันบ้าระห่ำจะตายไป... จริงไหมพี่บุ" ตอนท้ายบัวแกล้งถามบุริมอย่างรู้ทัน บุริมได้แต่ก้มหน้าเงียบ

ooooooo

ออกมาจากเพลินเรคคอร์ด น้ำตาลไม่ได้กลับบ้าน แต่บ่ายหน้าไปหาด้วงที่คอนโดฯ เธอยั่วยวนหลอกล่อให้ด้วงบอกรักในลักษณะแนบชิดแล้วแอบถ่ายคลิปเอาไว้ ด้วงรู้ตัวก็ช้าไปเสียแล้ว ซ้ำยังถูกเธอขู่ให้เจ็บใจด้วยว่า ถ้าเขาปล่อยคลิปเธอออกไปอีก เธอก็จะปล่อยคลิปนี้ออกไปบ้าง

เบนกลับบ้านพร้อมข้าวของสำหรับทำอาหารมื้อเย็นให้กิดาการทาน โดยกิดาการขอเป็นลูกมืออีกตามเคย ทั้งคู่ ทำอาหารไปหยอกเย้ากันไปอย่างมีความสุข น้ำตาลกลับมาเห็นอดที่จะเจ็บปวดไม่ได้ เพราะตัวเองไม่เคยมีรักที่อบอุ่นแบบนี้มาก่อน ยิ่งนึกถึงคำพูดของบีตอนเจอกันที่เพลินเรคคอร์ด ก็ยิ่งสะเทือนใจ แต่พยายามสลัดความคิดนั้นออกไป บอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหวกับเรื่องงี่เง่า เรามีเป้าหมายใหญ่รออยู่ข้างหน้า

คิดได้ดังนั้น น้ำตาลตัดสินใจโทร.ไปหากนกวรรณ นักข่าวสายบันเทิง แจ้งว่าเธอต้องการให้สัมภาษณ์ทางโทรศัพท์... แล้วสายๆวันรุ่งขึ้น นักข่าวจากหลายสำนักก็มาออกันอยู่หน้าเพลินเรคคอร์ดเต็มไปหมด อัญชลีแปลกใจรีบออกมาพบนักข่าวที่นั่งรออยู่ราวกับมีงานแถลงข่าวใหญ่ นักข่าวแจ้งว่าอยากพบบรม คิดว่าเขาน่าจะอยากฟังคลิปสัมภาษณ์จากพวกเรา อัญชลีฟังแล้วงง ถามว่าคลิปสัมภาษณ์ใครกัน?

ครู่ต่อมา อัญชลีก็นำพานักข่าวทุกคนไปยังห้องประชุมใหญ่ แล้วฟังคลิปเสียงสัมภาษณ์ระหว่างน้ำตาลกับกนกวรรณ น้ำตาลเปิดเผยว่าเบนไม่ใช่พ่อของลูกในท้องเธอ และกิดาการก็ไม่ใช่มือที่สาม แต่ถูกกล่าวหาจนได้รับความเสียหาย เมื่อถูกถามว่าใครเป็นพ่อของเด็ก แล้วทำไมถึงต้องแถลงข่าวกับเบน น้ำตาลโยนให้ไปถามบรม เพราะเขาเป็นคนบังคับให้เธอทำแบบนั้น แต่พอถูกรุกว่าท้องกับบรม น้ำตาลก็ยืนยันว่าไม่ใช่แน่นอน กับด้วงก็ไม่ใช่

"น้ำตาลกับด้วงเรียนที่เพลงเพลินมาด้วยกันนะคะ เราคบกันมาตลอด เพื่อนบ้างไม่ใช่เพื่อนบ้าง อันที่จริงก็คบกันมาพร้อมๆกับเพื่อนคนอื่นๆนั่นแหละค่ะ อย่างบีิลูกชายคุณบรม ก็เรียนมาด้วยกัน ทำไมไม่เห็นมีใครตั้งคำถามสงสัยบ้างเลยละคะ"

"น้ำตาลกำลังจะบอกว่าบี ปียวัฒน์ เป็นพ่อของเด็กในท้องเหรอคะ"

"น้ำตาลยังไม่ได้พูดสักคำเลยนะคะ เอาอย่างนี้ดีกว่าค่ะ เรื่องพ่อเด็กเป็นเรื่องส่วนตัวของน้ำตาล น้ำตาลจะแถลงข่าวอีกครั้งเมื่อพร้อมนะคะ ขอบคุณค่ะพี่กนกวรรณ"

น้ำตาลทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้แค่นั้น...อัญชลีถึงกับหน้าซีดอย่างนึกไม่ถึง พอนักข่าวรุมล้อมเร่งเร้าว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล ใช่บีหรือเปล่า อัญชลีก็ตอบเลี่ยงว่า น้ำตาลอาจกำลังมีปัญหากับเบน ถึงได้ออกมาพูดแบบนี้ ฟังดูเหมือนน้อยใจไปตามประสาเด็ก...นักข่าวจะขอสัมภาษณ์บรมโดยตรง อัญชลีปฏิเสธว่าบรมไม่อยู่ แต่เธอสัญญาจะรีบนัดแถลงข่าวให้ทันที รับรองว่าภายในวันสองวันนี้

ว่าแล้วอัญชลีก็ชิ่งทันที แล้วนำคลิปเสียงนี้ไปเปิดให้บรมฟัง บรมเดือดสุดขีดด่าน้ำตาลเลวจริงๆ แล้วจะให้อัญชลีจัดแถลงข่าวโต้ ดูซินักข่าวจะเชื่อใคร แต่อัญชลีท้วงว่าเราควรจะปิดปากเงียบไว้ดีกว่า บรมกลับตวาดฉุนเฉียวว่า

"อย่างนี้ก็เท่ากับปล่อยให้นังนั่นฆ่าเราฝ่ายเดียวสิวะ"

"ยิ่งเราตอบโต้ก็เท่ากับเรายิ่งสุมไฟให้เรื่องนี้มันโหมกระจายออกไปอีก สู้เงียบๆ แล้วรอดูท่าทีน้ำตาลก่อนดีกว่า"

"โธ่เว้ย! ทำไมคุณถึงไม่รู้ไอ้เรื่องคลิปนี่แต่แรก ปล่อยให้มันหลุดออกมาได้ยังไง"

"ฉันไม่รู้จริงๆ แม้แต่พวกนักข่าวก็เพิ่งได้เมื่อตอนสายวันนี้ ยังดีที่น้ำตาลไม่ยอมปริปากบอกว่าตัวเองท้องกับใคร เพราะที่จริงแล้วน้ำตาลไม่ได้อยากให้สัมภาษณ์ แต่ตั้งใจฝากข้อความมาถึงคุณต่างหาก เด็กคนนี้ไม่โง่เลย"

"แต่ในคลิปมันบอกเป็นนัยๆ คุณคิดว่านักข่าวจะไม่ สงสัยเหรอ"

"ก็ปล่อยให้สงสัยไปสิคะ เราไม่ยอมรับซะอย่าง"

"แต่ผมกลัวว่ามันจะหาเรื่องมาเล่นงานเราอีก"

"หมายความว่าน้ำตาลยังมีอะไรเด็ดๆอยู่ในมืออีกเหรอคะ"

บรมอึกอัก ทันใดประตูถูกเปิดผลัวะเข้ามาโดยบี สีหน้าบีเดือดดาล โวยวายดังลั่น

"ไหนว่าป๋าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยไงล่ะ บีไม่ยอมนะป๋า อีกไม่เท่าไหร่อัลบั้มบีก็จะวางแผงอยู่แล้ว ถ้าเป็นข่าวฉาวโฉ่ขึ้นมาบีจะเกิดได้ยังไง"

"แล้วใครที่เป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น"

"ถ้าป๋าให้บีจัดการเองแต่แรก เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้"

"จัดการ? จัดการด้วยการยอมทำทุกอย่างที่นังเด็กนั่นสั่งน่ะเหรอ เฮอะ ป๋าไม่มีวันยอมให้คนอื่นเข้ามายุ่งกับเพลินเรคคอร์ดหรอกนะ"

"อย่างน้อยบีก็จะจัดการให้เรื่องเงียบได้ฉลาดกว่าที่ป๋ากับคุณอัญทำอยู่ เพราะป๋ากับคุณอัญดันไปปูดเรื่องไอ้ด้วง ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย"

"บี! แกยังไม่รู้อะไร หุบปากซะดีกว่า" บรมขึ้นเสียง บีทำท่าจะโต้ตอบ อัญชลีจึงขอร้องทั้งคู่ใจเย็นๆ เรามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงกันต่อไป แต่บีหันขวับมาเล่นงานอัญชลีอย่างไม่ไว้หน้า

"งั้นก็หาทางแก้สิ หน้าที่คุณไม่ใช่เหรอ อย่ามัวแต่ทำหน้าที่บนเตียงจนลืมงานในบริษัทนี้"

อัญชลีหน้าชา พยายามข่มใจสุดชีวิต "ถ้าคุณบีคิดว่าตัวเองทำอะไรที่ฉลาดๆกว่านี้ได้ละก็ ลองดูสิคะ ฉันพร้อมจะปล่อยมือจากเรื่องนี้"

พูดจบเธอก็เดินออกไปอย่างไม่พอใจ บรมรีบก้าวตาม มาอ้อนวอนขอร้อง อ้างความเป็นผัวเป็นเมีย เธอต้องช่วยเขา เขาไม่มีใครอีกแล้ว

"แต่ดูเหมือนว่าคุณยังบอกฉันไม่หมด คุณรู้ใช่ไหมว่าน้ำตาลมีความลับอะไรที่จะงัดออกมาเล่นงานเราได้อีก"

บรมลังเล มองหน้าอัญชลีอึกอัก ยังไม่อยากพูด

"ไว้ถ้าคุณคิดออกค่อยบอกฉันมาแล้วกันค่ะ พอดีฉันมีนัดคุยงานกับลูกค้าข้างนอก คงต้องขอตัวก่อน" อัญชลีผละไปทันที บรมมองตามเครียดจัด แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทร.หาน้ำตาล

เวลานั้นน้ำตาลอยู่กับบัวในห้องทำงาน เธอมองเบอร์บรมที่โทร.เข้ามาแล้วกดตัดสายทิ้ง บัวกังวลแทน บ่นน้ำตาลทำไมถึงใจร้อนนัก นี่เท่ากับเปิดศึกตีแสกหน้าเขาเลย

"น้ำตาลไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าใครอีกแล้วค่ะ ก่อนนี้มัวแต่เล่นซิกแซ็กจนเกือบจะไม่ได้อะไรเลย สุดท้ายพี่เบนก็ไม่ยอมแต่งกับน้ำตาลอยู่ดี"

"ถึงโดนแบบนี้พี่ใหญ่ก็ไม่ยอมแพ้น้ำตาลแน่ เขาคงกำลังหาทางเล่นงานกลับ"

"อยากเล่นอะไรก็เล่นไปสิคะ น้ำตาลไม่กลัวหรอก ในเมื่อเรามีระเบิดอยู่ในมืออีกลูก จะโยนใส่เขาเมื่อไรก็ได้"

"ครูกลัวว่า...ถ้าเราบีบให้เขาเป็นหมาจนตรอกแล้ว เขาจะหันกลับมาแว้งกัดเรา อย่าลืมว่าเขามีทั้งเงินมีทั้งอำนาจสื่ออยู่ในมือมากมาย"

"ครูบัวไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เรื่องนี้ไม่ถึงตัวครูบัวแน่"

"ครูไม่กลัวเรื่องนั้น แต่กลัวว่าเขาจะคิดแก้เกมน้ำตาลให้เจ็บแสบกว่าที่น้ำตาลทำกับเขา แล้วน้ำตาลก็จะไม่มีวันโค่นเขาได้"

"โอ๊ย ครูบัวคิดมากเกินไปแล้วนะคะ นี่เป็นเกมของน้ำตาล น้ำตาลรู้ดีว่าจะต้องทำยังไง ครูบัวอย่าลืมข้อตกลงของเราสิคะ ว่าหุ้นที่ได้มาต้องเป็นของน้ำตาลทั้งหมดอยู่แล้ว"

"ครูก็ไม่อยากได้เพลินเรคคอร์ด ครูเกลียดมัน!" บัวมองหน้าน้ำตาลอย่างหวาดกลัว พลันเสียงเดิมๆในหัวก็ดังก้องขึ้นมา เสียงที่บรมตราหน้าว่าบัวคือลูกเมียน้อย ต้องอยู่ ใต้ฝ่าเท้าเขาไปจนวันตาย น้ำตาลเห็นสีหน้าท่าทีบัวแล้วงุนงง ก่อนจะขอตัวกลับไป เมื่อบัวยืนยันเธอไม่ได้เป็นอะไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย

น้ำตาลออกมาเจอบุริมตรงหน้าห้อง บุริมแสดงความห่วงใยเธอ แต่น้ำตาลบอกว่าเธอเอาตัวรอดได้ บรมไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก...ขณะเดียวกันนั้น บรมพล่านไปหาน้ำตาลที่บ้านเบน เมื่อไม่เจอตัวก็เลยพาลใส่เบนและกิดาการ

"น้ำตาลทำฉันเจ็บแสบมาก ใครเสี้ยมใครสอนให้มันทำ ไม่รู้หรือไงว่าฉันมีบุญคุณกับมันมากแค่ไหน"

"ไม่มีใครสอนหรอกครับ พี่ใหญ่ก็รู้ดีว่าผมกับหนูดาแทบไม่รู้อะไรเลยตั้งแต่ต้นแล้ว พี่ใหญ่น่าจะรู้ดีกว่าพวกเรามาก"

"ไม่รู้ตั้งแต่ต้น...ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มารู้ทีหลัง"

"เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณบรมกับน้ำตาลเหรอคะ"

"ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้ำตาลต้องการอะไรจากผมอีก ผมเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้ว เอาละ ผมจะให้คนมาเฝ้าที่นี่ น้ำตาลมาเมื่อไรเขาจะรายงานผมทันที" พูดจบบรมหุนหันขึ้นรถออกไป เบนและกิดาการมองตามหน้าเครียด

แล้วเบนก็ตัดสินใจจะพาน้ำตาลหลบไปตั้งหลักที่บ้านไร่ของตนสักพัก กิดาการเห็นด้วย เพราะถ้าน้ำตาลกลับมาที่นี่มีหวังถูกนักข่าวรุมทึ้งแน่ เธอจึงให้ป้าเพ็ญมาช่วยเก็บสัมภาระของน้ำตาล ส่วนเบนโทร.ไปบอกน้ำตาลที่ขลุกอยู่ในห้องของจอยให้เตรียมตัวไว้ เดี๋ยวเขากับกิดาการจะไปรับ

ขณะเบนขับรถออกจากซอยบ้าน กิดาการตาไวเห็นรถบีสวนเข้าไป เดาว่าบีต้องมาหาน้ำตาลแน่ๆ เบนบอกไม่เป็นไร ป้าเพ็ญคงรับมือได้...ป้าเพ็ญรับมือได้จริง แต่ก็เล่นเอาหอบ เพราะบีโวยวายและรื้อค้นข้าวของในบ้านกระจุยกระจาย ก่อนจะหัวเสียกลับออกไปเพราะไม่เจอน้ำตาล

ข้างฝ่ายบรมกลับไปนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเครียดจัดอยู่ที่บริษัท พอรู้ว่าอัญชลีไปพบลูกค้ากลับเข้ามาแล้ว เขาตรงดิ่งไปพบเธอที่ห้องทำงาน ขอร้องให้เธอเลิกงอน ให้เรื่องบ้าๆนี่ผ่านพ้นไปก่อน

"คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณบรม อัญไม่ได้งอนเลย ถ้าจะรู้สึกอะไรสักอย่างละก็ ใช่ค่ะ อัญยอมรับ อัญโกรธต่างหาก...ถึงอัญจะมีอะไรกับคุณ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่อัญจะยอมให้ใครมาถากถางได้ อัญมีตัวตน มีหน้าตา และมีหน้าที่การงานของอัญเหมือนกัน"

"อย่าไปถือสาเด็กเลยน่าอัญ"

"บีไม่ใช่เด็กแล้วนะคะคุณบรม ก่อเรื่องก่อราวได้ขนาดนี้"

บรมกุมขมับอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ที่สุดก็ต้องยอมเปิดคลิปในมือถือของตนที่น้ำตาลส่งมาให้อัญชลีดู อัญชลีทั้งตกใจและแปลกใจที่ไม่ใช่คลิปน้ำตาลกับบี บรมเอ่ยเสียงเครียดว่า ถ้าเป็นคลิปแบบนั้นยังจะดีเสียกว่า มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

"คุณน่าจะให้อัญดูตั้งแต่แรก"

"ผมคิดว่ายิ่งคนรู้น้อยเท่าไรยิ่งดี เพราะถ้าคลิปนี่หลุดออกไปเมื่อไหร่ ความฝันของบีก็เป็นอันต้องจบ"

"แต่ที่ผ่านมาเราไม่เคยทันเกมน้ำตาล เพราะมัวแต่ คอยแก้เกมตลอด ยิ่งตอนนี้จะตามแก้ยังไงไหว"

"ต้องหาทางปิดปากนังน้ำตาลให้ได้" บรมโพล่งขึ้นมา อัญเลิกคิ้วสูงทันทีอย่างตกใจ บรมละล่ำละลักตอบ "เปล่า...ผมไม่ได้คิดว่าจะฆ่าจะแกงอะไรมันหรอกอัญ แต่ถ้าเราหาทางเอาตัวมันมากักไว้ได้ ลูกผมก็น่าจะปลอดภัยระดับหนึ่งนะ จริงไหม"

อัญชลีนิ่งไป มองหน้าบรมอย่างไร้คำตอบ

ooooooo

ตอนที่ 13

กิดาการทั้งรักและสงสารน้ำตาล จึงหาโอกาสพูดกับเบนเรื่องที่น้ำตาลขอร้อง แต่พอเบนได้ฟังก็รับไม่ได้ ตัดพ้อด้วยความน้อยใจว่าเขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากเธอ

"น้ำตาลน่าสงสาร เขาต้องการใครสักคนมาดูแล ฉันอยากให้คนคนนั้นเป็นคุณ"

"คุณอยากเห็นน้ำตาลมีความสุข โดยที่คุณไม่แคร์ความ รู้สึกของผมเลยงั้นเหรอ คนอื่นมาขอร้องผมเรื่องนี้ผมแค่อึดอัดลำบากใจ แต่นี่คุณเป็นคนพูดเอง รู้ไหมว่าผมจะรู้สึกยังไง"

เบนมองหน้ากิดาการอย่างเจ็บปวดรวดร้าว กิดาการข่มใจพยายามเข้มแข็งฝืนพูดเพื่อให้เบนรับปาก

"ฉันขอโทษค่ะ ถ้าคำพูดของฉันทำร้ายความรู้สึกคุณ แต่ฉันขอร้อง...ขอให้คุณช่วย คุณแค่แต่งงานกับน้ำตาลแต่ในนามก็ได้"

"แต่มันหมายถึงชีวิตทั้งชีวิตของผมด้วยเพราะผมจะได้ชื่อว่าเป็นสามีน้ำตาลไปแล้ว"

"มันหมายถึงชีวิตทั้งชีวิตของน้ำตาลเหมือนกัน"

"ตอนแรก...ผมคิดว่าคุณจะเป็นคนที่เข้าใจผมมากที่สุดเสียอีก"

เบนทั้งโกรธทั้งน้อยใจเดินหนีไป กิดาการรู้สึกมืดมนไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ เธอเองก็เจ็บปวดเสียใจไม่น้อยไปกว่าเขา แล้วคืนนี้เองเธอก็ตัดสินใจหนีปัญหาโดยจะไปอยู่อเมริกากับแม่สักพัก เธอติดต่อไปยังสายการบินเพื่อจองตั๋วโดยไม่บอกให้ใครรู้ แต่ได้โทร.ไปบอกแม่ไว้ล่วงหน้า

เช้าขึ้นกิดาการก็ทำตัวเป็นปกติ รอให้ถึงกำหนดวันเดินทางแล้วค่อยแอบหนีออกไป ฝ่ายน้ำตาลพอเช้านี้รู้ว่ากิดาการพูดกับเบนเรื่องแต่งงานแล้วไม่สำเร็จ และถึงแม้กิดาการจะรับปากว่าจะพยายามทำให้สองคนแต่งงานกันให้ได้   แต่ น้ำตาลก็หวาดหวั่นไม่มั่นใจ จำต้องช่วยเหลือตัวเองอีกทางด้วยการทำเป็นจะคิดสั้นฆ่าตัวตาย พอเบนเข้ามาห้ามเธอก็ร่ำไห้คร่ำครวญว่าไม่มีใครต้องการเธอ และเธอก็ไม่อยากทำให้เบนกับกิดาการทะเลาะกันด้วย   เบนอดสงสารไม่ได้

ปลุกปลอบน้ำตาลอยู่พักหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าทั้งหมดคือแผนเรียกคะแนนสงสารของน้ำตาล

ข้างฝ่ายบรมก็ยังเครียดกับพิษสงของน้ำตาลไม่หาย กลัวเรื่องเลยเถิดแล้วจะคุมไม่อยู่ ที่สำคัญน้ำตาลมีคลิปบางอย่างที่จะเล่นงานเขาได้ทุกเมื่อ แต่บรมไม่ยอมบอกเรื่องคลิปนี้ให้ อัญชลีรู้ แม้อัญชลีจะซักไซ้สงสัยมากเท่าใดก็ตาม

ส่วนบีก็ยังทำตัวอิสรเสรีเหมือนเคย กินเหล้าเสพยากับเพื่อนฝูงเป็นอาจิณ โดยไม่รู้ว่าทั้งเพื่อนสาวและเพื่อนชายแอบถ่ายคลิปเอาไว้แทบทุกครั้ง

เมื่อบีไม่รับผิดชอบงานของตัวเอง ทั้งที่อยากจะเป็นซุปเปอร์สตาร์คนใหม่ เพลงที่อัดไปหมดแล้วก็แย่มากจนฟังไม่ได้ บรมไม่พอใจอย่างมาก สั่งบุริมแก้ไขใหม่ โดยเขาจะตามตัวบีเข้ามาให้ได้ แต่พอบรมโทร.ไป บีก็ไม่สนใจที่จะรับสาย จนเพื่อนสาวที่นอนอยู่ด้วยกันรำคาญปิดเครื่องไปเลย

บรมกลุ้มใจ เรียกอัญชลีมาพบในห้องทำงาน แล้วบ่นเรื่องบีให้เธอฟัง อัญชลีไม่รู้จะช่วยยังไง ได้แต่พูดไปตามตรงถึงนิสัยของบี บรมเลยยิ่งเครียดหนักขึ้นไปอีก

ขณะเดียวกัน บัวที่เริ่มไม่ไว้ใจน้ำตาลก็เทียวมาหาที่บ้านเบนบ่อยขึ้น กลางวันวันนี้บัวทำทีซื้ออาหารมาให้น้ำตาล ก่อนจะเลียบเคียงถามเธอว่าได้คุยเรื่องหุ้นกับบรมอีกหรือเปล่า

"อ้อ น้ำตาลลืมบอกครูไป...ว่าคุณบรมยอมโอนหุ้นให้แล้วค่ะ"

"จริงเหรอ...เขาจะโอนให้เมื่อไหร่"

"วันที่น้ำตาลแต่งงานกับพี่เบน คุณบรมจะโอนหุ้นให้ทันทีค่ะ"

"มันก็เข้าอีหรอบเดิม"

"ไม่มีทางค่ะครู เขาไม่กล้าเล่นตุกติกกับน้ำตาลอีกหรอก"

"แล้วน้ำตาลไปแอบตกลงอะไรกับเขาอีกหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ น้ำตาลแค่ขู่จะเอาจริงเท่านั้นเอง" น้ำตาลยิ้มอย่างเป็นต่อ บัวมองหวาดระแวง ถามต่อไปว่าเบนจะยอมให้ความร่วมมือเหรอ น้ำตาลมั่นใจว่าเขาต้องยอม เพราะพี่ดาของเธอรับปากแล้วว่าจะช่วย

"แต่คุณดากับนายเบนเขารักกันไม่ใช่เหรอ"

"เมื่อก่อนอาจจะใช่ค่ะ แต่ตอนนี้ทั้งสองคนคงจะเลิกกันแน่ๆ เพราะต่างคนต่างก็หมางเมินใส่กัน....อีกไม่นานหรอกค่ะ"

น้ำตาลยิ้มแย้มมีความสุข บัวมองด้วยความกังวล รับรู้ ถึงความร้ายกาจของน้ำตาล หลังจากนั้นบัวก็ไปโผล่ที่ออฟฟิศของเบน สอบถามเรื่องที่น้ำตาลพูด เบนตอบชัดว่าตนไม่เคยรับปากว่าจะแต่งงานกับน้ำตาล ที่ผ่านมาตนปฏิเสธทุกครั้ง

"แล้วทำไมน้ำตาลถึงดูมั่นใจนักว่าเบนจะแต่งด้วย"

"ผมไม่รู้หรอกครับ และก็ไม่อยากรับรู้ด้วย ผมเบื่อกับเรื่องพวกนี้เต็มทนแล้ว"

"พี่ว่าน้ำตาลต้องมีแผนการอะไรอยู่แน่ๆ เพราะน้ำตาลบอกกับพี่ว่าคุณดาจะช่วยทำให้เบนยอมแต่ง"

"คุณดา...งั้นเหรอครับ"

"อืม...น้ำตาลพูดแค่นั้น พี่คิดว่าเธอกำลังอยู่ในเกมของน้ำตาลแล้วล่ะ และก็กำลังเสียเปรียบซะด้วยสิ ระวังตัวหน่อยนะเบน...น้ำตาลเป็นเด็กฉลาด ความน่าสงสารของเขาจะเป็นภัยกับคนใกล้ตัว"

"ถ้าอย่างนั้นคุณดาก็อาจจะโดนหลอกงั้นเหรอครับ"

"ไม่แน่นะ"

"ผมต้องคุยกับคุณดาให้รู้เรื่อง" เบนสีหน้ามุ่งมั่นมาก

ooooooo

ตกเย็น บรมกลับเข้าบ้านเห็นบีนอนแผ่หลาอยู่ที่โซฟาในสภาพไม่ต่างจากขี้เหล้าเมายาก็เดือดดาล คว้าหมอนขว้างใส่จนบีสะดุ้งลืมตาขึ้นมางงๆ

"หัดมีความรับผิดชอบเหมือนชาวบ้านบ้างได้มั้ย"

"บีก็ทำงานให้ป๋าแล้วไง...จะเอาอะไรกับบีอีก" บีสวนด้วยความรำคาญ นั่นยิ่งทำให้บรมโมโหฉุนเฉียว

"อ๋อ ที่แกทำงานทุกวันนี้ แกทำให้ฉันหรอกเหรอเจ้าบี... แกนี่มันไม่มีความคิดเอาซะเลย คนอื่นเขาดิ้นรนกันแค่ไหนกว่าจะได้ออกอัลบั้มกับเพลินเรคคอร์ด แต่แกนี่ฉันแทบจะกราบเท้าให้ทำ"

"นี่ป๋าจะให้บีทำอะไรอีก บีก็เข้าห้องอัดเพลงเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"

"แกต้องกลับไปอัดเพลงใหม่"

"ทำไมต้องอัดใหม่"

"ก็ถ้ามันดีแล้วฉันจะให้แกอัดใหม่ทำไมล่ะ หรือถ้าแกไม่อยากทำก็ไม่ต้อง ฉันจะได้เลื่อนวางแผงอัลบั้มแกออกไป"

"ทำงั้นได้ไงป๋า...ป๋าออกข่าวไปหมดแล้วนี่"

"งั้นก็ไปจัดการตามที่ฉันสั่งซะ" บรมพูดจบก็เดินออกไปทันที บีฮึดฮัดอารมณ์เสีย แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าทำตามคำสั่งพ่อ

ด้านเบน หลังจากคุยกับบัวเมื่อตอนบ่าย...พอตกเย็นกลับบ้านหวังจะเจอกิดาการจะได้พูดคุยเรื่องที่เขาคาใจ กลับไม่เจอตัว เข้ามาดูในห้องก็ไม่มี เห็นแต่ต้นฉบับนิยายที่เธอเขียนทิ้งค้างเอาไว้

กิดาการออกไปกินข้าวกับบุริมและคุยกันเพลินจนเวลาล่วงเลย บุริมจึงขับรถมาส่งเธอที่บ้าน เบนกำลังขุ่นมัวอยู่ เห็นเข้าก็หึงหวงและหมั่นไส้ พูดจากับกิดาการไม่ค่อยดีนัก

จนบุริมทักท้วงอย่างทนไม่ไหว

"นี่...แกไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับคุณดาแบบนี้ เพราะแกไม่ได้เป็นอะไรกับคุณดา"

"พี่บุก็เหมือนกัน"

"ชักจะมากไปแล้วนะเบน ตกลงแกเป็นแฟนใครกันแน่ คุณดาหรือน้ำตาล หรือจะเป็นพระยาเทครัวอย่างในข่าว"

"ผมไม่เคยบอกเลยว่าผมเลือกน้ำตาล" พูดจบเบนมองกิดาการเป็นเชิงว่าคนที่เขาเลือกคือเธอ...กิดาการรับรู้ แต่เลี่ยงที่จะเดินหนีเข้าบ้าน เบนรีบก้าวตามติด ทิ้งบุริมยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยความโกรธ

เบนตามมาคว้าแขนกิดาการ บอกว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน กิดาการสะบัดแขนออก พร้อมกับพูดโพล่งว่า "แต่ฉันไม่มี..."

"คุณรู้ตัวไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่"

"รู้สิคะ...กำลังทำในสิ่งที่ถูกต้องไงล่ะคะ"

"ไอ้การที่คุณเที่ยวไปให้ความหวังกับน้ำตาลว่าผมจะแต่งงานด้วยเนี่ยนะ ที่คุณเรียกว่าถูกต้องน่ะ"

"อืม...ก็ใช่" กิดาการทำไม่รู้ไม่ชี้เพราะก็รู้ดีว่าไม่ถูก

"คุณ...คุณทำแบบนี้ไปทำไม"

"เพื่อไปให้พ้นจากคุณไง ฉันเบื่อเรื่องข่าวบ้าๆที่ต้องไปเกี่ยวกับคุณ ฉันเบื่อบ้านนี้เต็มทีแล้ว"

"คุณไม่ได้หมายความอย่างที่พูดใช่ไหม คุณดา...คุณเกลียดผมเหรอ" สายตาของเบนดูจริงจัง แต่กิดาการพยายามหลบสายตา

"ใช่...ฉันไม่เคยชอบคุณเลย ฉันชอบคุณบุริม"

"ไม่จริง...คุณโกหก" เบนเข้ามาเขย่าตัวกิดาการที่เริ่มจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่เธอยังพยายามทำแข็งแกร่งเพื่อซ่อนความรู้สึกของตัวเอง ยืนยันออกไปว่า

"ฉันชอบเขา รู้ไว้ด้วย" พูดจบกิดาการวิ่งออกมาหน้าบ้าน เป็นจังหวะที่บุริมกำลังจะขึ้นรถกลับพอดี "คุณบุจะกลับแล้วเหรอคะ"

ยังไม่ทันที่บุริมจะตอบ เบนก็วิ่งตามออกมาเรียกเธอ คาดคั้นอย่างมีอารมณ์จนบุริมต้องยืนขวางไว้

"คุณดา...คุณโกหกผมใช่ไหม บอกผมสิ"

"ฉันไม่ได้โกหก ฉันกับคุณบุเราสองคนรักกัน"

เบนหน้าชากับคำตอบ บุริมตะลึงมองกิดาการไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ ขณะที่กิดาการก็พยายามใช้สายตาอ้อนวอนให้บุริมเออออ

"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหม แล้วก็เลิกวุ่นวายกับคุณดาได้แล้ว คนที่แกควรจะเอาใจใส่คือน้ำตาล" บุริมขึ้นเสียงใส่เบน

"ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับน้ำตาล และไม่มีวันเกี่ยวข้องด้วยเป็นอันขาด"

"พี่เบน..." เสียงน้ำตาลดังออกมาจากในบ้าน ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว "ทำไมพี่เบนต้องทำร้ายความรู้สึกน้ำตาลขนาดนี้ด้วยคะ"

"ผมไม่ได้ทำร้ายน้ำตาลนะ แต่น้ำตาลทำร้ายตัวเองต่างหาก ความน่าสงสารของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกับผมหรอก เลิกใช้วิธีนี้กับคนอื่นๆเถอะ ผมขอร้อง"

"พี่เบนพูดเรื่องอะไรคะ น้ำตาลไม่เข้าใจ ทำไมว่าน้ำตาลแบบนี้"

"ก็ที่คุณขอให้คุณดามาพูดกับผม ให้ยอมแต่งงานกับคุณนั่นไง ที่คุณดาพูดไปทั้งหมดมันเป็นความคิดของคุณใช่ไหม ตอบผมมาสิว่า...ใช่มั้ย" เบนคาดคั้นตะคอกใส่ น้ำตาลน้ำตาไหลสะอึกสะอื้น กิดาการเห็นน้องร้องไห้ก็ทนไม่ไหว ผลักเบนออกไปพ้นจากน้ำตาล

"ฉันตอบให้ก็ได้ ว่าทั้งหมดฉันเป็นคนจัดการเอง น้ำตาลไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย มันเป็นความคิดฉันเอง ฉันคิดว่าคุณเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่พูดออกไป คุณควรจะปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรกที่เป็นข่าวกับน้ำตาล แต่คุณก็ไม่ทำ ปล่อยให้มันล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ แล้วคนที่ต้องถูกสังคมประณามคือใครกันคะ ไม่ใช่น้ำตาลเหรอ ฉันคงดูคุณผิดไปเหมือนกัน"

กิดาการพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เบนนิ่งฟังอย่างเจ็บปวดรวดร้าว ตัดสินใจถามย้ำขึ้นมา

"คุณอยากให้ผมแต่งงานกับน้ำตาลจริงๆใช่ไหม"

"ใช่..."

คำตอบของกิดาการทำเอาเบนแทบเสียหลัก เดินเลี่ยงออกไปทันทีด้วยความเจ็บปวด กิดาการเองก็รู้สึกไม่ต่างไปจากเขา เธอทรุดลงนั่งหมดแรงที่จะยืนต่อ...ทุกอย่างที่พูดออกไปมันตรงข้ามกับหัวใจของเธอ...

สายวันรุ่งขึ้น หลังจากเบนออกไปทำงานแล้ว กิดาการก็หอบกระเป๋าเดินทางไปใส่แท็กซี่ที่เรียกมาจอดรอหน้าบ้าน โดยบอกป้าเพ็ญว่าเธอจะไปต่างจังหวัดสองสามวัน ป้าเพ็ญแปลกใจทำไมต้องขนข้าวของไปมากมาย แถมยังสั่งเสียให้ดูแลน้ำตาลราวกับว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีก แต่ป้าก็ไม่กล้าซักอะไรเธอมากนัก กระทั่งได้ยินเธอบอกคนขับแท็กซี่ให้ไปสนามบิน

ป้าเพ็ญถึงเอะใจ ยืนเลิ่กลั่กมองตามรถไป ก่อนจะวิ่งกลับเข้าบ้านขึ้นไปดูบนห้องกิดาการ

ปรากฏว่าเสื้อผ้าข้าวของของกิดาการหายไปเกลี้ยง บนโต๊ะทำงานมีจดหมายหนึ่งฉบับจ่าหน้าซองถึงเบนและน้ำตาล ป้าเพ็ญร้อนใจรีบโทร.หาเบน แต่เบนกำลังติดงาน วางมือถือไว้บนโต๊ะ แจ๊ดจึงรับให้ แต่ไม่ยอมบอกอะไรกับเบนตามที่รับปากป้าเพ็ญไว้

น้ำตาลเพิ่งตื่นนอน พอรู้จากป้าเพ็ญว่ากิดาการหนี

ไปแล้ว น่าจะไปต่างประเทศ น้ำตาลใจหล่นวูบ กลัวการที่จะต้องอยู่โดดเดี่ยวคนเดียว เธอรีบโทร.เข้ามือถือกิดาการ แต่ฝ่ายนั้นตัดใจไม่ยอมรับสาย แล้วปิดเครื่องหนีทั้งน้ำตา

น้ำตาลใจเสียเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ ป้าเพ็ญเห็นแล้วสงสาร จึงลองโทร.ไปหาเบนอีกครั้ง คราวนี้เบนรับสาย พอรู้ว่ากิดาการหอบข้าวของไปต่างประเทศ เบนตกใจมาก รีบฝากงานไว้กับแจ๊ด แล้วพรวดพราดออกไปทันที

เบนให้เลขาฯเช็กเที่ยวบินไปอเมริกา จนรู้ว่าเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงเครื่องจะออก เบนรีบบึ่งรถไปสนามบินทันที ระหว่างทางก็โทร.คุยกับน้ำตาลไปด้วย น้ำตาลเอาแต่ร้องไห้ รำพันว่าพี่ดาคงจะโกรธเธอมาก คงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว พี่ดาต้องการหนีความวุ่นวายที่บ้านนี้

"ผมว่าคุณดาหนีความจริงมากกว่า ที่พวกเราวุ่นวายอยู่ทุกวันนี้เพราะเราไม่พูดความจริงกัน"

"ความจริงเรื่องอะไรคะพี่เบน"

"คุณดาขอให้ผมแต่งงานกับคุณเพราะคุณขอร้องให้คุณดาพูดใช่ไหม...ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมรับหรอก แต่ผมดูออกว่าคุณดาไม่ได้พูดเอง"

"ดูพี่เบนเข้าใจพี่ดาไปซะทุกเรื่องเลยนะคะ พี่เบนคงจะรักพี่ดามากสินะคะ"

"ใช่ ผมรักคุณดา"

"น้ำตาลเองก็รักพี่ดาไม่ต่างไปจากพี่เบนหรอกนะคะ น้ำตาลอยากให้พี่เบนพาพี่ดากลับมาให้ได้"

หลังจากเบนวางสายไปแล้ว น้ำตาลครุ่นคิดอะไร

บางอย่างก่อนตัดสินใจโทร.ไปหาบรม

"นึกยังไงถึงได้โทร.มาหาฉัน" บรมแปลกใจ

"ฉันแค่อยากถามคุณว่า ถ้าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยไม่ใช่พี่เบน คุณยังจะทำตามสัญญาอยู่อีกไหม"

"คุณเป็นคนให้ข่าวเองนะน้ำตาล...ผมว่าถ้ามันเกิดเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ โอกาสที่คุณจะกลับมาเป็นซุปเปอร์สตาร์ อีกครั้งมันคงจะริบหรี่แล้วล่ะ แต่อาจจะได้ฉายาใหม่เป็น น้ำตาลจอมลวงโลกแทน"

"ตอบคำถามฉันมาก่อน" น้ำตาลเสียงเขียว

"ไม่เอาน่า อย่าอารมณ์เสียสิ สัญญาก็ยังเป็นสัญญา

ก็แค่หาพ่อของเด็กในท้องให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม คุณก็จะได้ตามที่ผมสัญญา แต่คุณจะไม่เหลือชื่อเสียงอีกต่อไป"

น้ำตาลวางสาย ครุ่นคิดสิ่งที่บรมพูดด้วยความวิตกอย่างยิ่ง อีกไม่กี่อึดใจเธอก็หยิบมือถือขึ้นมากดอีกครั้ง...น้ำตาลส่งข้อความไปบอกกิดาการว่าเธอตกบันได กิดาการเชื่อสนิทรีบร้อนกลับออกจากสนามบิน เมื่อเบนไปถึงจึงสวนทางกัน แต่เบนคิดว่าเขามาถึงช้าไปเสียแล้ว

เมื่อไม่พบกิดาการ เบนบึ่งรถกลับบ้านด้วยความผิดหวัง น้ำตาลเองก็คิดว่าข้อความที่เธอส่งไปไม่บังเกิดผล จึงร้องไห้เสียใจอย่างหนัก

"พี่ดาคงไม่อยากเห็นหน้าน้ำตาลอีกแล้ว น้ำตาล

ผิดเองเพราะน้ำตาลคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่เคยสนใจความรู้สึกของพี่ดาเลย...พี่เบน น้ำตาลขอโทษนะคะที่ทำให้พี่สองคนต้องแยกจากกัน"

"คุณควรจะบอกกับคุณดาเหมือนที่บอกกับผม"

"น้ำตาลตั้งใจจะบอกกับพี่ดาทันทีที่พี่ดากลับมา...แต่มันก็สายไป...พี่เบนคะ" น้ำตาลหยิบจดหมายของกิดาการส่งให้...แล้วย้ำจริงจัง "พี่ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับน้ำตาลตามที่พี่ดาบอกหรอกนะคะ น้ำตาลไม่ต้องการแล้ว น้ำตาลไม่อยากให้พี่สองคนต้องเดือดร้อนเพราะน้ำตาล น้ำตาลอยากให้พี่ดากลับมา..."

น้ำตาลสะอื้นฮัก เบนกอดปลอบด้วยความสงสาร... แต่พอสองคนแยกกันไปพักเดียว กิดาการก็โผล่พรวดเข้ามาหาน้ำตาลด้วยท่าทีร้อนรนเป็นห่วง โดยที่เบนแอบมองอยู่เงียบๆ

เมื่อรู้ว่าถูกน้ำตาลหลอกอีกแล้ว กิดาการโกรธขึ้นมาทันที ต่อว่าน้ำตาลทำไมต้องโกหกพี่ด้วย

"น้ำตาลขอโทษค่ะพี่ดา   ถ้าไม่เมสเสจไปแบบนั้น

พี่ดาจะยอมกลับมาเหรอคะ อย่าทิ้งน้ำตาลไปเลยนะคะพี่ดา เพราะน้ำตาลรักพี่ดา ถึงไม่อยากให้ไปจากน้ำตาลนะคะ แล้วก็...น้ำตาลอยากให้พี่ดากับพี่เบนคืนดีกัน น้ำตาลบอกพี่เบนหมดแล้วค่ะว่าน้ำตาลเป็นคนขอร้องให้พี่ดาพูดกับพี่เบนเรื่องแต่งงาน จะไม่มีงานแต่งงานระหว่างพี่เบนกับน้ำตาลเกิดขึ้นหรอกค่ะ เพราะน้ำตาลรู้ดีว่าคนที่พี่เบนรักคือพี่ดา...น้ำตาลอยากเห็นพี่ทั้งสองคนมีความสุขค่ะ"

เบนยิ้มที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายในทางที่ดี แต่กิดา-การฟังด้วยความรู้สึกสับสนเพราะที่ผ่านมาน้ำตาลไม่ได้พูดกับเธอแบบนี้

"พี่ดาคะ กลับมาอยู่กับน้ำตาลเหมือนเดิมนะคะ"

"น้ำตาล...ที่น้ำตาลพูดมาทั้งหมดก็แค่ต้องการให้พี่กลับมาเท่านั้นใช่ไหม"

"พี่ดาไม่เชื่อใจน้ำตาลแล้วเหรอคะ"

"พี่...พี่สับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าอะไรจริงอะไรหลอก

กันแน่ ในเมื่อน้ำตาลไม่ได้เป็นอะไร พี่ก็คงต้องทำตามความตั้งใจเดิม"

กิดาการคว้ากระเป๋าเดินทางออกจากบ้าน แล้วต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียกของเบน...เบนขอร้องให้เธออยู่กับเขาที่นี่ เพราะเขารักเธอ เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาจะแต่งงานด้วย

"แล้วน้ำตาลล่ะคะ"

"ผมเชื่อว่ามันจะมีทางออกที่ดีที่สุดสำหรับน้ำตาล และคุณกับผมต้องมาช่วยกันหาทางออกให้เขา...นะครับ กลับเข้าบ้านของเราเถอะนะ"

เบนรวบรัดไม่รอคำตอบ โอบไหล่พาเธอเข้าบ้านทันที

"นี่คุณ...ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะอยู่ที่นี่" กิดาการเบี่ยงตัวหนีแก้เขิน เบนรู้ทันรีบออดอ้อนเข้าไปอีกจนเธอใจอ่อนยอมให้เขาเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบน ห้อง ป้าเพ็ญกับน้ำตาลแอบดูอยู่เงียบๆ รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

แล้วคืนนั้นน้ำตาลก็โทร.ไปบอกแม่ของกิดาการที่อเมริกาว่ากิดาการเปลี่ยนใจ ไม่ไปที่นั่นแล้ว พี่ดาจะอยู่เป็นเพื่อนตนที่นี่ นอกจากนี้น้ำตาลยังได้คุยกับแม่ของตัวเองด้วย ถูกแม่ถามเรื่องแต่งงาน น้ำตาลบอกว่าเรื่องนั้นตนไม่สนใจแล้ว

"หา! นี่แกคิดว่าแกกำลังเล่นขายของอยู่หรือไงกัน แกเที่ยวป่าวประกาศไปทั่วว่าจะแต่งงานแล้วก็มาบอกกับแม่ว่าไม่แต่งซะงั้น นี่มันเป็นแผนการอะไรของแกอีก แล้วไอ้ที่แกคุยนักคุยหนาว่าทุกอย่างต้องเป็นของแกน่ะ มันจะได้ไหม"

"มันต้องได้สิแม่ อย่างน้อยที่หนูทำตอนนี้พี่ดากับพี่เบนก็ไม่ต้องเดือดร้อนเพราะหนู"

"นี่...เดี๋ยวก่อน นี่เรื่องมันเป็นยังไงกัน เล่าให้แม่ฟังสิ"

"หนูบอกแม่ได้แค่นี้แหละค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงน้ำตาลนะคะ เพราะน้ำตาลมีพี่ดาดูแลอยู่ทั้งคน สบายใจได้ค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะแม่ สวัสดีค่ะ" น้ำตาลตัดบทและวางสายโดยเร็วจนญาณีเรียกไม่ทัน...

หลังจากนั้นน้ำตาลออกจากห้องจะลงมาข้างล่าง แต่เห็นเบนกับกิดาการเปิดเพลงเต้นรำกันอย่างมีความสุข เธอหน้าเศร้าเฝ้ามองทั้งคู่อย่างสะท้อนสะเทือนใจ ทำไมเธอถึงไม่มีคนรักจริงแบบนี้บ้าง...แล้วหันกลับเข้าห้องนั่งร้องไห้อยู่ กับตัวเอง พลางเอามือลูบท้องที่เริ่มใหญ่เห็นชัดขึ้น

นั่งจมอยู่กับความเศร้าสักพัก น้ำตาลก็พยายามสลัดความเศร้าทิ้ง ลุกขึ้นเดินไปหยิบแผ่นซีดีคอนเสิร์ตของตัวเองที่มีแฟนเพลงมากมายให้การ ต้อนรับมาเปิดดู ทำให้อดนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นมากมายขณะที่เธอมีชื่อเสียงในฐานะ นักร้องยอดเยี่ยมแห่งปี ไม่ว่าจะเป็นแฟนเพลงหรือนักข่าวล้วนแต่ให้ความสนใจอยากใกล้ชิดเธอ

นึกย้อนไปวันชื่นคืนสุขเหล่านั้นแล้ว น้ำตาลปาดน้ำตาทิ้ง บอกตัวเองด้วยสีหน้ามุ่งมั่นว่า

"ฉันต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้"

ooooooo

ตอนที่ 12

บรมปรึกษาอัญชลีเรื่องน้ำตาลอีกครั้ง เพราะเขายังไม่แน่ใจว่าน้ำตาลจะทำให้เบนยอมแต่งงานด้วยได้

"อัญว่าบังคับให้น้ำตาลบอกว่าใครเป็นพ่อเด็กอาจจะง่ายกว่าไหมคะ แล้วเราก็ไปตามหาไอ้คนคนนั้นให้มันมารับผิดชอบ เรื่องมันจะได้จบๆซะที"

"ไม่ได้!" บรมเผลอเสียงดังจนอัญชลีสะดุ้ง "เอ่อ...คือผม...คิดว่าไม่ต้องดีกว่า มันยุ่งยากเกินไป"

"ไม่เห็นจะยุ่งยากเลย อัญจัดการให้ก็ได้ค่ะ เอ๊ะ คุณดูเหมือนปิดบังอะไรอยู่นะคะ"

"ปิดบังอะไร คุณอย่ามาจับผิดผมหน่อยเลยน่า"

"แล้วคุณจะยอมปล่อยให้ศิลปินในค่ายมีข่าวเน่าเหม็นจนขายไม่ออก คุณยอมให้บริษัทขาดทุนป่นปี้อย่างนั้นเหรอคะ อัญไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณไม่เคยคิดจะตามหาพ่อเด็กให้มารับผิดชอบ แต่กลับหาแพะมารับบาปแทน"

"ก็...พ่อเด็กมันทิ้งไปแล้ว ไปตามมามันก็คงไม่กลับหรอก"

"อัญชักสงสัยแล้วสิว่าพ่อเด็กอาจจะเป็นคนแถวนี้"

"ฮึ่ย...ไม่ใช่หรอกน่า" บรมหลบตา ลุกหนี อัญชลียิ่งแคลงใจ เดินตามมาจ้องหน้า

"หรือว่า...จะเป็นคุณ"

"เฮ้ย ไม่ใช่ ผมยืนยันได้ว่าไม่ใช่" บรมหน้าเครียด เดินกลับไปที่โต๊ะ ยกกาแฟดื่มรวดเดียวหมด ขณะที่อัญชลียังจับจ้องด้วยความสงสัย

ooooooo

ลูกน้องในบริษัทต่างพากันแปลกใจที่วันนี้เบนสีหน้าแช่มชื่นแถมยังใจดีซื้อ ขนมนมเนยมาเลี้ยง ทั้งที่เมื่อวานเขาดูหงุดหงิดจนใครก็เข้าหน้าไม่ค่อยติด แต่ไม่ทันที่ใครจะแซวอะไรเบน   บุริมก็เข้ามาแทรก ขอเวลาคุยธุระกับเบน

สองพี่น้องต่างมารดาเข้าไปคุยตามลำพังในห้อง...บุริมพูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า

"พี่ไม่อยากให้คุณดาเป็นข่าวอีก แกน่าจะแถลงข่าวว่าคุณดาไม่ได้เป็นอะไรกับแกนะ จะได้ไม่มีเรื่องวุ่นวายอย่างที่ผ่านมา"

"ผมว่าไม่จำเป็นหรอกครับ ดีซะอีกที่มีข่าวใหม่กลบข่าวเก่า เรื่องของผมกับน้ำตาลก็จะได้จบลงซะที ข่าวไหนที่มันเป็นความจริงผมก็จะยอมรับว่ามันเป็นจริง"

"นี่แสดงว่าแกรักคุณดาใช่ไหม"

"แล้วพี่บุล่ะครับ รักด้วยหรือเปล่า"

ต่างคนต่างมองหน้ากันอึ้งๆ แล้วบุริมก็เปรยอย่างเหนือกว่าว่า ยังไงตนก็ไม่มีชนักติดหลังอย่างเบน แต่พอเบนย้อนว่า พี่บุแน่ใจเหรอ บุริมก็อึ้งไปอย่างวัวสันหลังหวะ

"ทำไม แกจะห้ามฉันจีบคุณดาเหรอ"

"ผมไม่ได้ห้ามครับ เรื่องนี้มันอยู่ที่การตัดสินใจของคุณดา ไม่ใช่เราสองคน"

"รู้ก็ดีแล้ว เพราะฉะนั้นแกอย่าทำให้คุณดาเดือดร้อนอีกเลย ฉันขอเตือน" พูดจบบุริมก็กลับออกไปทันที เบนมองตามกลุ้มใจ แล้วพอตกเย็นกลับมาถึงบ้าน เบนเห็นรถบรมจอดอยู่ รู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่
ในห้องรับแขก น้ำตาลและกิดาการนั่งสีหน้าไม่สู้ดีอยู่ต่อหน้าบรม เมื่อเบนเข้ามาสมทบ บรมจึงขอคุยพร้อมกันทีเดียวเลย

"แกกำลังผิดคำพูดกับพี่นะเบน แกต้องแต่งงานกับน้ำตาล แกต้องทำเพื่อบริษัทของเรานะ...เลิกกันซะ พี่ขอร้อง...เข้าใจใช่ไหมครับคุณดา"

กิดาการอึกอัก แต่เบนปฏิเสธพี่ชายทันที

"ไม่...ผมจะไม่ยอมเป็นเครื่องมือของใครอีกแล้ว ผมไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องน้ำตาล และผมจะคบกับคุณดาต่อไป"

กิดาการดีใจอยู่ลึกๆที่เบนกล้าพูดกับบรมอย่างนั้น น้ำตาลแอบมองเบนและกิดาการอย่างไม่พอใจ แต่ต้องสร้างภาพแสนดีต่อไป

"อย่าบังคับใจพี่เบนกับพี่ดาอีกเลยค่ะ น้ำตาลพร้อมจะยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันหน้าค่ะ"

คำพูดเจียมตัวของน้ำตาลทำให้กิดาการสงสารจับใจ ขอร้องบรมให้หยุดเรื่องนี้เถอะ อย่าหลอกใช้น้องของเธออีกเลย

"หลอกใช้ ผมน่ะเหรอหลอกใช้น้องคุณ...แผนนี้มันไม่เวิร์กหรอกนะ" ตอนท้ายบรมพูดใส่หน้าน้ำตาล...เบนและกิดาการที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางถึงกับ ชะงักแปลกใจ อยากรู้ว่าแผนอะไร น้ำตาลอึกอักหน้าเสีย มองบรมเป็นเชิงห้าม บรมเห็นท่าทางแล้วหัวเราะหยันๆ ก่อนจะเปลี่ยนประเด็น "ผมไม่ได้หมายถึงใครมีแผนอะไรหรอก แค่หมายถึงว่าการที่คุณสองคนกลับมาอยู่ด้วยกันมันไม่น่าจะเวิร์ก ก็เท่านั้น"

เบนและกิดาการไม่เข้าใจว่าบรมคิดอะไรกันแน่ น้ำตาลแม้จะโล่งอกที่บรมไม่แฉ แต่ก็อดเจ็บใจเขาไม่ได้ เธอหาทางชิ่งหนีโดยให้ทุกคนคุยกันไปก่อน เธอขอตัวสักครู่

น้ำตาลหลบออกไปทางสวนหลังบ้าน ดึงทึ้งใบไม้พร้อมกับฮึ่มฮั่มแค้นบรม แต่ทันใดเสียงบรมดังขึ้นทางด้านหลังจนเธอสะดุ้ง หันขวับมา

"วางแผนอะไรอีกล่ะหนูน้อย...คุณจะทำให้สองคนนั่นเขารักกันทำไม มันไม่เข้าท่าเลย ผมจะไม่ยอมให้บริษัทเสียชื่อเสียงไปมากกว่านี้แล้ว คุณต้องทำให้เบนแต่งงานกับคุณให้ได้"

"ก็ทำอยู่นี่ไงล่ะ ทำให้พวกเขาตายใจว่าน้ำตาลไม่ ขัดขวางความรักของเขาแล้ว แล้วน้ำตาลจะขอร้องให้พี่ดาพูดกับพี่เบนให้"

"ทำให้ได้ก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นผมตัดหางปล่อยวัดคุณแน่"

"ก็ลองตัดสิ น้ำตาลจะแฉความจริงเหมือนกัน"

บรมขบกรามเจ็บใจ "อย่าคิดว่าจะซ้อนแผนมาข่มขู่ผมได้นะ"

"ถ้ารู้ทันอย่างนี้ ก็รีบทำตามสัญญาสิคะ"

"คุณได้หุ้นเพลินเรคคอร์ดแน่  แต่รอเด็กคลอดออกมาก่อนดีกว่า   ผมยอมให้คุณใช้เวลาหาทางให้เบนแต่งงานกับคุณ จนถึงวันที่คุณคลอดก็ยังได้ และจะจัดแถลงข่าวให้ด้วย"

"ไม่ต้องรอถึงวันนั้นหรอก น้ำตาลทำได้แน่ แต่ถ้าคุณบรมไม่ทำตามสัญญา น้ำตาลขอบอกว่าเป็นไงเป็นกัน"

"สัญญาอะไร" เบนโพล่งขึ้นมา...น้ำตาลกับบรมหันมาเจอเบนกับกิดาการยืนอยู่ข้างหลังก็ตกใจ แต่รีบเก็บอาการกันทั้งคู่

"สัญญา...อ๋อ ก็ทะเบียนสมรสของนายกับน้ำตาลไงล่ะ"

"ผมบอกชัดเจนแล้วนะว่าไม่" เบนยืนยัน

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้แล้วนะ"

"งั้นน้ำตาลก็ช่วยอะไรคุณบรมไม่ได้เหมือนกัน น้ำตาลจะประกาศว่าพ่อของเด็กในท้องเป็นใคร"

"ไม่ได้นะ!" บรมรีบห้ามเสียงหลง

"ทำไมต้องปิดบังด้วยล่ะคะ...น้ำตาล พ่อของเด็กเป็นใครกันแน่"   กิดาการคาดคั้น...บรมกลัวน้ำตาลจะเผยความจริง จึงรีบตัดบทว่า

"เบนกับน้ำตาลกำลังจะแต่งงานกัน คุณก็น่าจะรู้ว่าใครเป็นพ่อนะครับคุณดา เรื่องที่ผมจะพูดกับน้ำตาลจบแล้ว ผมขอตัว"

บรมเดินลิ่วไปหน้าบาน กิดาการยังค้างคาใจรีบเดินตามมาขวาง จ้องหน้าบรมอย่างเอาจริง

"คุณบรมรู้ใช่ไหมคะว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล"

"ก็เบนไงล่ะ เบนเป็นพ่อของเด็กในท้อง"

"ไม่ใช่ค่ะ น้ำตาลยืนยันกับฉันแล้วว่าไม่ใช่"

"คุณเชื่อน้ำตาลด้วยเหรอ ไม่รู้หรือไงว่ากำลังถูกหลอก คุณน่าจะรู้จักน้องสาวคุณดีกว่าผมนะว่าเขาเป็นคนยังไง"

แววตาของเธอหวั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะหายไป และเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

"ฉันเชื่อน้ำตาลค่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าคุณเองก็มีอะไรปิดบังฉันอยู่ คุณรู้ว่าพ่อของเด็กเป็นใคร ไม่อย่างนั้นคุณจะบอกให้น้ำตาลอย่าพูดไปทำไมล่ะ   แล้วคุณก็ปิดบังเรื่องนี้โดยการให้คุณเบนรับผิดชอบแทน คุณมันใจร้ายมาก"

"ผมขอยืนยันว่าผมไม่ใช่พ่อเด็กในท้องน้ำตาล เบนต่างหากที่เป็นพ่อ คุณนั่นแหละที่ใจร้าย เพราะคุณกำลังแย่งแฟนน้อง"

"ไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ ถ้าเด็กคลอดออกมา จะได้รู้กัน" กิดาการเดินกลับออกมาอย่างโมโห บรมมองตามหน้าเครียด แล้วรีบกลับไปปรึกษาอัญชลีอีกครั้ง

"ผมอยากให้คุณช่วยจัดการยัยน้ำตาลที เพราะดูเหมือนยัยเด็กนั่นจะเรียกร้องผมมากเกินไปแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้น...อัญจะช่วยปล่อยข่าวเรื่องน้ำตาลกับด้วง ให้นักข่าวเบนเข็มไปเล่นทางด้วงแทน"

"ถ้าอย่างนั้น น้ำตาลก็จะยิ่งฉาว คราวนี้คงกลับเข้าวงการไม่ได้แน่ๆ"

"ก็แค่เสียเวลาอีกหน่อย ปั้นเด็กใหม่ขึ้นมาแทน"

"มันไม่ง่ายแค่นั้นหรอกนะอัญ คุณไม่รู้เหรอผมลงทุนกับน้ำตาลไปตั้งเท่าไหร่"

"แล้วคุณจะให้อัญทำยังไงคะ อัญถามจริงๆเถอะ ใครเป็นพ่อเด็กกันแน่ ถ้าอัญไม่รู้ อัญก็ช่วยแก้ปัญหาไม่ถูกจุด"

"ก็ได้ ที่แน่ๆ พ่อของเด็กในท้องน้ำตาลไม่ใช่เบน"

อัญชลีตะลึง แต่พอได้ฟังบรมเปิดเผยชื่อพ่อของเด็กออกมาก็ยิ่งตะลึงหนักขึ้นไปอีก

"คุณน่าจะบอกฉันก่อนหน้านี้นะคะ จะได้ช่วยกันหาทางแก้"

"ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายขนาดนี้ ยิ่งถ้าเด็กคลอดมา แล้วมีการตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์ว่าใครเป็นพ่อ มีหวังพังกันหมดแน่ๆ"

"อย่าเพิ่งกลัวไปเลยค่ะ อัญว่าคนที่พังน่าจะเป็นน้ำตาลมากกว่าค่ะ"

"น้ำตาลจะพังยังไง"

"โธ่ คุณบรมคะ ข่าวทุกข่าวมันมาจากปากของน้ำตาลเองไม่ใช่เหรอคะ ถ้าน้ำตาลพังไปจริงๆ ถึงเวลานั้นก็ไม่มีใครเชื่อน้ำตาลหรอกค่ะ อย่าลืมนะคะทุกวันนี้ที่น้ำตาลยังอยู่ได้ก็เพราะเราคอยตามล้างตามเช็ดให้"

"แต่ผลตรวจดีเอ็นเอมันยืนยันคนที่เป็นพ่อเด็กได้นี่สิ เราจะทำยังไง"

"ก็ไม่มีใครรู้นี่คะว่าเป็นใคร บางทีน้ำตาลเองก็ยังอาจจะไม่แน่ใจว่าเป็นใครก็ได้ แต่เอาเรื่องนี้มาขู่เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ เพราะกิ๊กของน้ำตาลมีตั้งหลายคน ยิ่งน้ำตาลมีข่าวเรื่องผู้ชายเยอะเท่าไหร่ยิ่งดี"

"อย่าบอกนะว่าคุณจะปล่อยข่าวเรื่องผู้ชายที่น้ำตาลเคยกิ๊กด้วยน่ะ" อัญชลีพยักหน้าแทนคำตอบ บรมท่าทียังคิดหนัก "แต่น้ำตาลยังเป็นศิลปินที่ทำเงินได้อยู่ ผมกลัวว่าเรตติ้งจะตกเอานะ"

"ตอนนี้น้ำตาลก็ไม่ได้อยู่ในช่วงทำเงินให้เรานี่คะ แย่สุดก็แค่เสียเวลาปั้นคนใหม่ขึ้นมาแทน ปล่อยข่าวให้พวกแฟนเพลงสับสนสักพักน่าจะดีกว่า คราวนี้น้ำตาลได้เต้นไม่หยุดแน่ เชื่ออัญสิคะ"

บรมคิดไตร่ตรอง แล้วนิ่งไปอย่างคล้อยตาม

ooooooo

เมื่อรู้ว่าบรมเริ่มจะตุกติก   บัวจึงเรียกน้ำตาลมากำชับให้รีบจัดการเรื่องหุ้นในเพลินเรคคอร์ดที่ต้องได้ ให้เร็วที่สุด   คนอย่างบรมไม่ยอมให้ตัวเองเสียเปรียบแน่   เพราะฉะนั้นเราต้องบีบให้เขาไม่มีทางดิ้นอีกต่อไป  เร่งให้เขาโอนหุ้นมาก่อนน้ำตาลจะคลอด

"คุณบรมบอกว่าสัญญาที่ตกลงกันไว้   จะต้องรอจนกว่าเด็กคลอดออกมาและน้ำตาลจดทะเบียนสมรสกับพี่เบนก่อนน่ะสิคะ"

"หา! จดทะเบียนสมรสเลยเหรอ แล้วนายเบนรู้รึยังเนี่ย"

"นี่แหละค่ะปัญหา   เพราะพี่เบนยืนยันว่ายังไงก็ไม่แต่งงานกับน้ำตาล ถ้าเป็นแบบนั้นแผนเราต้องพังหมดแน่"

"พี่ใหญ่ดูเหมือนหาข้ออ้างซื้อเวลาไปเรื่อยๆมากกว่า"

"น้ำตาลลงทุนไปเยอะแล้ว คุณบรมจะตุกติกกับน้ำตาลไม่ได้หรอกค่ะ"

"เป็นเพราะน้ำตาลนั่นแหละที่ยอมถอยแต่แรก"

"น้ำตาลไม่ใช่คนโง่ที่คิดแต่จะรุกตะบี้ตะบันโดยไม่มองทางหนีทีไล่เลย"

"แล้วน้ำตาลจะทำยังไงต่อไป"

"ก็เร่งให้พี่เบนยอมแต่งงาน"

"ทำไมต้องให้เบนแต่งงานด้วย"

"น้ำตาลไม่อยากท้องไม่มีพ่อค่ะ"

"พี่ใหญ่ไม่ใช่คนโง่...ครูกลัวว่าเขาจะหลอกน้ำตาลน่ะสิ"

"ครูไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ น้ำตาลมีไม้ตายที่จะทำให้คุณบรมต้องยอมแพ้"

น้ำตาลยิ้มเหี้ยมจนบัวรู้สึกกลัวใจ ส่วนบรรณพอฟัง จากปากบัวอีกทอดก็ย้ำทันทีว่า พี่เคยบอกแล้วว่าเด็กนั่นไม่ ธรรมดา เธอก็ไม่เชื่อ...ยิ่งฟังบัวก็ยิ่งไม่สบายใจ นึกไม่ถึงว่าน้ำตาลจะโลภกว่าที่คิดไว้ แถมยังต้องการเหนือกว่าทุกๆคน บรรณจึงแนะนำบัวให้นิ่งๆดูท่าทีไปก่อน จะได้มีเวลาคิดแก้เกมด้วย...

ในวันถัดมา อัญชลีปล่อยข่าวดิสเครดิตน้ำตาลว่าท้องกับด้วงแล้วไปทำแท้ง น้ำตาลเต้นผาง รีบแก้ข่าวในทันทีทันใด ด้วยการโฟนอินเข้าไปยังรายการบันเทิงทางโทรทัศน์ ขณะเดียวกัน เฮียเชษฐ์เจ้าของค่ายเพลงต้นสังกัดของด้วงก็จัดแถลงข่าวให้ด้วง โดยด้วงย้ำหนักแน่นว่าน้ำตาลเป็นแค่เพื่อน และคนอย่างเขาไม่นิยมชิงสุกก่อนห่าม

กิดาการเองก็เดือดเนื้อร้อนใจแทนน้ำตาล เธอไปต่อว่าด้วงถึงบริษัทว่าทำไมต้องทำให้น้ำตาลเสียหาย ด้วงเลยตอกหน้าว่าพี่ดาเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ตนต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียหาย ข่าวฉาวครั้งนี้อาจจะเป็นฝีมือของน้ำตาลเอง เพราะน้ำตาลกำลังอยู่ในช่วงขาลง อาจจะอยากสร้างกระแสให้ดังขึ้นมาอีกก็ได้

พอเบนรู้ว่ากิดาการไปพบด้วงและถูกเขาตอกหน้ากลับมา เบนแสดงความห่วงหาอาทรความรู้สึกของกิดาการ น้ำตาลแอบเห็นยิ่งหมั่นไส้และไม่ยอมแพ้...แล้วด้วยความ เห็นแก่ตัวและไม่อยากเห็นใครสมหวัง น้ำตาลแอบโทร.เข้าไปยังสำนักพิมพ์สายบันเทิง   แจ้งข่าวว่าคนปล่อยคลิปฉาวน้ำตาลกับชายหนุ่มก็คือกิดาการซึ่งเป็นลูกพี่ลูก น้องของน้ำตาลนั่นเอง

เพียงเช้าวันรุ่งขึ้น   ข่าวนี้ก็ถูกพาดหัวตัวเป้งในหน้าหนังสือพิมพ์บันเทิง   กิดาการออกไปไหนมาไหนจึงถูกผู้คนที่เชื่อข่าวรุมประณามเธอจนตั้งตัวไม่ติด   เบนต้องพาหลบกลับบ้านแล้วเฝ้าปลุกปลอบเธอด้วยความเห็นใจ

"คุณต้องเข้มแข็งนะครับ อย่าไปสนใจเลยในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริง"

"แต่ทุกคนคิดว่าเป็นเรื่องจริงนี่คะ"

"เราห้ามความคิดใครไม่ได้หรอกครับ มันเป็นแค่ข่าวเดี๋ยวคนก็ลืม"

"เมื่อไหร่ล่ะคะ เมื่อไหร่มันจะผ่านไปสักที ชีวิตฉันต้องมาจบลงด้วยข่าวบ้าๆพวกนี้เหรอคะ" เธอเสียงสั่นเครือ อย่างอัดอั้น น้ำตาไหลเป็นทาง เบนเข้ามาลูบศีรษะเธอเบาๆ เหมือนปลอบเด็ก

"ไม่หรอกครับ แต่คุณต้องสู้กับมัน...และผ่านมันไปให้ได้"

"สู้กับอะไรล่ะคะ สู้กับคำพูดของคนรอบๆข้างงั้นเหรอ ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ"

"ถ้าสู้กับความอ่อนแอของตัวเองล่ะครับ...ทำได้ไหม"

"เพื่ออะไรล่ะคะ"

"เพื่อผม...สู้เพื่อผมได้ไหมครับ"

กิดาการไม่ตอบแต่ซุกหน้าลงกับอ้อมกอดของเขา รู้สึกอบอุ่นที่มีเขาอยู่ด้วย

"ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... เชื่อใจผมนะครับ"

น้ำตาลแอบดูทั้งคู่ด้วยความริษยา แล้วอีกครู่ต่อมา กิดาการมาขอให้น้ำตาลช่วยแก้ข่าว หลังจากเธอพยายามด้วยตัวเองแล้วไม่สำเร็จ...แต่มีหรือคนปล่อยข่าวจะเล่นด้วย

"จะให้น้ำตาลช่วยแก้ข่าวเนี่ยเหรอคะ โอ๊ย แค่ข่าวของตัวเองยังแก้ไม่หวาดไม่ไหวเลย พี่ดาอย่าไปสนใจเลยค่ะ"

"แต่ตอนนี้พี่เดินไปไหนก็ถูกตราหน้าว่าเป็นคนแย่งแฟนน้อง   ถ้าน้ำตาลเป็นคนพูด   อย่างน้อยคนก็เชื่อว่าพี่ไม่ได้ทำจริงๆ"

"ถ้าน้ำตาลไปแก้ข่าวก็จะโดนนักข่าวถามเรื่องแต่งงานกับพี่เบนอีก พี่ดาจะให้น้ำตาลตอบว่าไงล่ะคะ"

"มันจะไม่มีทางออกเลยเหรอ"

"มีสิคะ แค่พี่เบนยอมแต่งงานกับน้ำตาล ข่าวฉาวของน้ำตาลก็จะเงียบ แล้วพี่ดาก็จะพ้นข้อกล่าวหาไปด้วย มีแต่บวกกับบวกกันทุกคน"

กิดาการนิ่งไปอย่างเข้าใจ น้ำตาลแอบมองลุ้นๆว่า

พี่สาวจะเชื่อเธอหรือไม่...ข้างฝ่ายเบนก็พยายามหาทางช่วยกิดาการอยู่เหมือน กัน เขาเจรจากับแจ๊ดให้ช่วยแก้ข่าวนี้ เพราะแจ๊ดรู้จักสนิทสนมกับนักข่าวสายบันเทิง   แจ๊ดรับปากอย่างเกรงใจเบน  แต่พอลับหลังเธอก็บอกตัวเองว่า  ทำไมเธอจะต้องไปช่วยนักเขียนกระจอกๆอย่างนั้นด้วย...

ขณะเดียวกันนั้น บุริมบังเอิญมาพบหลักฐานสำคัญว่าอัญชลีเป็นคนปล่อยคลิปหลุดของน้ำตาลกับด้วง บุริมจึงเล่าให้บัวฟัง ก่อนจะไปบอกน้ำตาลให้รู้ตัว

"พี่บุ...รู้ได้ยังไงคะ"

"พี่บังเอิญเห็นแผ่นซีดีไฟล์บางอย่างในห้องคุณอัญ อาจจะเกี่ยวกับคลิปนั่น เลยอยากมาเตือนให้น้ำตาลระวังตัวไว้"

"น้ำตาลไม่ยอมใครง่ายๆหรอกค่ะ ถ้าแรงมาน้ำตาลก็จะแรงกลับไป"

"คนอย่างพี่ใหญ่จะหาทางเล่นงานใครเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าน้ำตาลยอมให้พี่รับเป็นพ่อของเด็กตั้งแต่แรก น้ำตาลจะไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก"

"เลิกพูดเรื่องนั้นเถอะค่ะ ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้หรอก"

"พี่เป็นห่วงน้ำตาลจริงๆนะ แล้วน้ำตาลจะทำยังไงต่อไปกับเรื่องข่าว"

"ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน ถ้าตกลงกับนายบรมได้เมื่อไหร่ น้ำตาลถึงค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อไป"

"จะทำอะไรก็นึกถึงลูกในท้องไว้บ้างนะน้ำตาล"

"ก็เพราะลูกนี่แหละ น้ำตาลถึงต้องทำ น้ำตาลเดินมาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับไปแล้วล่ะค่ะพี่บุ อย่าห่วงเลย น้ำตาลจัดการชีวิตตัวเองได้ คุณบรมทำอะไรน้ำตาลไม่ได้หรอก"

หลังจากบุริมกลับไปแล้ว น้ำตาลก็บุกไปหาบรมที่เพลินเรคคอร์ด ต่อว่าสิ่งที่บรมกำลังทำอยู่ แล้วยื่นไม้ตายเอาคลิปวีดิโอในมือถือให้บรมดู บรมถึงกับผงะหน้าถอดสี

"ได้คลิปนี้มาจากไหน"

"ได้จากไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่าคุณบรมรู้สึกยังไงกับคลิปนี้ต่างหาก ไม่รู้ว่าจะรู้สึกเหมือนเวลาน้ำตาลเห็นคลิปตัวเองถูกส่งต่อไปในเน็ตหรือ เปล่า"

บรมกัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์เต็มที่ "เธอต้องการอะไรกันแน่"

"ทำไมต้องมาย้อนถามน้ำตาลอีกล่ะคะ ในเมื่อเราตกลงกันแล้ว อ้อ...ลืมไปว่าคุณบรมอาจจะหลงลืมตามประสาคนแก่บ้าง แต่น้ำตาลจะไม่พูดมากหรอกนะคะ แค่ต้องการให้คุณช่วยเรื่องทะเบียนสมรสและก็เรื่องหุ้น 51% ตามที่ตกลงกันไว้ ถ้าไม่ได้ น้ำตาลก็จะปล่อยไอ้คลิปที่คุณเห็นนั่นไปตามหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ข่าวทุกช่อง สื่อทุกสื่อ น้ำตาลไม่ได้ขู่...น้ำตาลเอาจริง"

"เธอกล้าเหรอ"

"แล้วคุณบรมคิดว่าที่ผ่านมาน้ำตาลกล้าไหมล่ะคะ"

บรมเจ็บใจแทบกระอัก พูดไม่ออก น้ำตาลได้ทีลอยหน้าลอยตาพูด พลางยิ้มเยาะ

"น้ำตาลกล้าท้อง กล้าประกาศแต่งงาน กล้าทำทุกอย่างที่คุณบรมบอกให้ทำ ถึงตอนนี้...ยังมีอะไรที่น้ำตาลไม่กล้าอีกล่ะคะ"

ที่สุดบรมก็ต้องยอมลงให้น้ำตาล รีบจัดการแถลงข่าวในเย็นวันนี้ทันทีเลย น้ำตาลจึงมีโอกาสพูดผ่านสื่อหลายสำนักเป็นการเคลียร์ตัวเอง แต่ก็ยังไม่วายแอบพูดเหน็บแนมคลุมเครือเรื่องมือที่สามอย่างกิดาการอีกจน ได้   แต่พอรุ่งขึ้น   ข่าวเผยแพร่ออกไป  น้ำตาลกลับตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จให้กิดาการฟังว่า

"น้ำตาลโง่เอง เมื่อวานน้ำตาลไปหาคุณบรมที่บริษัทเลยเจอนักข่าว ทุกคนก็มารุมถามน้ำตาลเรื่องพี่เบน น้ำตาลไม่รู้จะตอบยังไงค่ะ"

"แล้วน้ำตาลพูดอะไรไปบ้าง"

"น้ำตาลได้แต่ตอบเรื่องพี่ดา ว่ามันไม่เป็นความจริงเท่านั้นแหละ แต่ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ น้ำตาลไม่เข้าใจจริงๆ"

"อย่าเสียใจเลยน้ำตาล พี่ไม่โทษน้ำตาลหรอก ตอนนี้พี่เข้าใจแล้วว่าข่าวมันทำลายคนได้มากแค่ไหน"

น้ำตาลแอบยิ้ม ก่อนจะแสร้งบีบน้ำตาโผกอดกิดาการราวกับรักนักรักหนา

"พี่ดา...น้ำตาลอายที่ต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านแบบนี้ แล้วรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ดาเดือดร้อนไปด้วย พี่ดาต้องช่วยน้ำตาลนะคะ"

"น้ำตาลจะให้พี่ช่วยยังไง"

"พี่ดาช่วยพูดกับพี่เบนเรื่องงานแต่งงานให้น้ำตาลทีนะคะ น้ำตาลทำทุกอย่างเพื่อลูก แค่ให้ลูกเกิดมามีพ่อ ให้เราสองคนแม่ลูกใช้ชีวิตในสังคมนี้ต่อไปได้เท่านั้นเอง แต่ถ้าไม่มีใครรับเป็นพ่อเด็กในท้อง ลูกของน้ำตาลก็ต้องถูกตราหน้าว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไปตลอดชีวิต"

กิดาการเศร้าสะเทือนใจ อยากจะปฏิเสธ แต่น้ำตาลก็รุกเร้าขอร้องจนพูดไม่ออก

"นะคะพี่ดา ถ้าพี่ดาช่วยอธิบายกับพี่เบน พี่เบนคงจะยอม...ช่วยน้ำตาลนะคะ น้ำตาลไม่เหลือใครแล้ว มีพี่ดาคนเดียวที่ช่วยน้ำตาลได้..."

ooooooo

ตอนที่ 11

แล้วสายวันรุ่งขึ้น เบนก็หอบกระเป๋าใบใหญ่ลงมาจากชั้นบน น้ำตาลแปลกใจ ถามพี่เบนจะไปไหน เบนตอบเสียงแข็งว่าไปนอนออฟฟิศ...ความแปลกใจของน้ำตาลเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ ทันที เธอพุ่งเข้ามาคว้ากระเป๋าในมือเขา

"ไปไม่ได้นะคะ"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามผม"

"ใช่สิ น้ำตาลไม่ใช่พี่ดานี่คะ"

"คุณดาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"

"เกี่ยวสิคะ พี่เบนไปเพราะไม่พอใจที่น้ำตาลทำให้พี่ดา เข้าใจผิด แล้วยังเรื่องเมื่อคืนอีก"

"คุณเป็นคนทำให้คุณดาไป ไม่ใช่ผม"

เห็นว่าไม่ได้ผลแน่ น้ำตาลตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาคลอๆ

"น้ำตาลยอมรับไปแล้วนี่คะว่าน้ำตาลทำผิด แล้วก็อยากให้พี่เบนกับพี่ดาปรับความเข้าใจกัน แต่มันก็ไม่สำเร็จ"

เบนอึ้งไปอึดใจก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "ผมอยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก"

"สักพักของพี่มันนานแค่ไหน พี่เบนจะทิ้งคนท้องให้ อยู่คนเดียวได้ยังไงกันคะ"

"ผมขอให้ป้าเพ็ญมาอยู่ประจำที่นี่ คอยดูแลคุณไปก่อน อาจจะดีกว่ามีผมอยู่เสียอีก"

"พี่เบน...จะใจร้ายกับน้ำตาลไปถึงไหน พี่เบนรับปากคุณบรมแล้วนะคะ ว่าจะดูแลน้ำตาล แล้วก็แต่งงานกับน้ำตาลด้วย"

"ผมไม่เคยรับปากอะไรใครทั้งนั้น ที่ผ่านมาผมยอมมามากแล้ว ถ้าคุณแก้ปัญหาเรื่องวุ่นวายที่คุณสร้างขึ้นมาได้ เมื่อไหร่ ผมถึงจะกลับมา" พูดจบเบนผละออกไปทันที ทิ้งให้ น้ำตาลโกรธจนตัวสั่นอยู่คนเดียว...

แล้วหลังจากนั้นไม่นาน น้ำตาลก็บุกไประเบิดอารมณ์ ใส่บรมอย่างเกรี้ยวกราด

"ทั้งหมดมันเป็นแผนของคุณบรมทั้งนั้น คุณต้องรับผิดชอบ!"

"นายเบนคงจะไม่พอใจ ที่น้ำตาลให้ข่าวไปแบบนั้นต่างหาก"

"ก็มันไม่มีทางเลือกนี่คะ หรือจะปล่อยให้ท้องน้ำตาลประจานตัวเองขืนรอต่อไปมีหวังคงต้องใส่ชุดคลุมท้องแทนชุดเจ้าสาวแน่ๆ และถึงเวลานั้นคนที่จะขายหน้าคือเพลินเรคคอร์ด ทั้งหมด ไม่ใช่น้ำตาลคนเดียว ถ้าคุณบรมยังใจเย็นอยู่อย่างนี้ละก็ น้ำตาลก็จะปล่อยมันเลยตามเลยแล้วกัน"

"ไม่เอาน่าน้ำตาล...อย่าเพิ่งงอนสิ เอาเป็นว่าผมรับปากว่าจะพูดกับนายเบนให้แล้วกัน"

"เอาแต่พูดๆๆ แล้วพี่เบนจะยอมเหรอคะ คุณบรมน่าจะรู้จักเขาดี ที่ผ่านมาเขาไม่เคยยอมสักครั้ง คุณบรมน่าจะหาทางบีบเขาให้แต่งงานกับน้ำตาลเร็วที่สุด"

ทันใดนั้นเอง บีเปิดประตูเข้ามา น้ำตาลจึงรีบรวบรัดให้บรมช่วยหาทางจัดการด้วย...พูดจบเธอก็ยกมือไหว้บรม ก่อนหันมามองบีแล้วเดินเชิดออกไป

"น้ำตาลมาทำไมครับป๋า"

"จะมาทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับแก"

"ทำไมเหรอครับ น้ำตาลมาพูดอะไร ป๋าถึงได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจนัก"

"ป๋าทำให้น้ำตาลไม่พูดได้แล้ว แต่เบนกับกิดาการจะทำให้คนอื่นพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแทน"

"ป๋าก็จัดการสองคนนั่นเสียสิครับ  จะไปยากอะไร  ป๋าทำได้อยู่แล้ว ผมรู้"

"เลิกพูดเลิกคิดเป็นเด็กเสียทีได้ไหมบี ถ้าบีลืม ป๋าจะช่วยเตือนความจำให้ว่าอีกหน่อยบีจะต้องเป็นคนดูแลเพลินเรคคอร์ดแทนป๋า เพราะฉะนั้นเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว สิ่งที่แกควรจะสนใจคือเพลง ไม่ใช่เรื่องไร้สาระพวกนี้...จำไว้"

บรมเดินหงุดหงิดออกไป แล้วมุ่งหน้าไปหาเบนที่ออฟฟิศ ขอร้องเบนให้กลับไปอยู่กับน้ำตาลที่บ้าน อย่าให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่านี้เลย

"ที่พี่ใหญ่มาหาผมถึงที่นี่   ก็เพื่อจะพูดเรื่องแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมว่าพี่ใหญ่คงเสียเวลาเปล่า"

"ที่แกทำแบบนี้ แกไม่ห่วงคนอื่นเลยใช่ไหม"

"ผมห่วงคนอื่นมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ผมคงต้องห่วงตัวเองบ้าง"

"นี่แกจะไม่ช่วยฉันใช่มั้ย" บรมเริ่มเสียงดัง แต่เบนนิ่งไม่ตอบโต้ ทำเป็นหูทวนลม บรมโกรธลุกขึ้นพลางพูดข่มขู่ "ก็ดี ถ้าแกอยากเห็นเพลินเรคคอร์ดถูกทำลายลงด้วยการโกหกของแกก็เอาเลย"

"ถ้าพี่ใหญ่คิดจะใช้วิธีนี้เพื่อบีบให้ผมทำตามที่พี่ต้องการ มันไม่ได้ผลหรอกครับ เพราะสิ่งที่พี่พูดมา ผมไม่ ต้องการอีกต่อไปแล้ว ผมต้องการชีวิตส่วนตัวของผมคืนมามากกว่า" เบนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำให้บรมโกรธหนักที่ถูกตอกกลับแบบนี้

"ถ้าสิ่งที่ฉันขอร้องให้แกช่วย มันมากเกินสิ่งที่ฉันช่วยเหลือแกมาตลอด ฉันจะได้รู้ไว้ว่าบุญคุณของฉันที่มีต่อแกมันหมดไปนานแล้ว"

เบนอึ้งไปอย่างหนักใจกับคำพูดของบรมที่ยกเอาบุญคุณขึ้นมาอ้าง พอบรมเดินลับตาไปแล้ว บัวที่แอบดูแอบฟังอยู่ก็รีบเข้ามาปลอบเบนว่า เขาทำถูกต้องแล้ว อย่าเก็บเอา

คำพูดของคนพรรค์นั้นมาคิดเลย เปลืองสมองเปล่าๆ

"ถึงบริษัทนี้จะมีคนไม่มาก แต่ถ้าปิดไป พนักงานหลายชีวิตก็ต้องเดือดร้อน ผมไม่อยากทำให้ใครๆต้องมาเดือดร้อนเพราะผม"

"เชื่อพี่สิว่ามันมีวิธีอีกตั้งมากมายที่จะทำให้บริษัทอยู่รอด เพียงแต่เราต้องได้รับความร่วมมือจากตัวแปรสำคัญเท่านั้นเอง เรื่องมันก็จะง่ายขึ้น"

"ใครเหรอครับพี่บัว"

"ก็...น้ำตาลยังไงล่ะ พี่รู้สึกว่าน้ำตาลกำลังเล่นตุกติกอะไรบางอย่าง ก็เพราะพี่ใหญ่พยายามจะหลอกใช้น้ำตาลเป็นเครื่องมือ"

บัวเข้าใจถูกต้อง บรมหัวเสียกลับไปเพราะแผนของตนที่ต้องการจับคู่น้ำตาลกับเบนทำท่าจะไม่สำเร็จ แต่บรมก็มาดหมายว่าตนไม่มีทางยอมพวกลูกเมียน้อยง่ายๆแน่ เมื่อบรมมาปรึกษาอัญชลีซึ่งเป็นทั้งผู้ช่วยและคู่นอน เธอก็วิเคราะห์อย่างหลักแหลมว่า

"อัญว่าคุณเบนไม่ได้รักอิสระหรอกค่ะ อัญว่าเขากำลังรักคนอื่นอยู่ต่างหาก ถ้าเรื่องมือที่สามตามข่าวนั่นเป็นเรื่องจริง เหตุผลเดียวที่คุณเบนไม่อยู่บ้านก็เพราะคุณดาไม่ได้อยู่ที่นั่น"

"จริงสิ...งั้นเราก็ต้องทำให้คุณดากลับไปอยู่บ้านนายเบนเหมือนเดิมน่ะสิ"

"คนที่คุณดาแคร์มากที่สุดคือน้ำตาล เราก็ใช้น้ำตาลให้เป็นประโยชน์สิคะ แค่น้ำตาลไปง้อขอร้องให้คุณดากลับมาอยู่ด้วยกัน ร้อยทั้งร้อยฉันว่ายังไงคุณดาก็ต้องกลับมา"

"อืม...แล้วจะทำยังไงต่อกับนายเบน"

"แหม มันก็คล้ายๆกันแหละค่ะ คุณเบนแคร์คุณดามาก เพราะฉะนั้นถ้าคุณดาเป็นคนขอร้องคุณเบนกลับมาบ้าน คุณคิดว่าคุณเบนจะมาไหมล่ะคะ"

บรมหัวเราะชอบใจในความคิดของอัญชลี ดึงเธอลงมานั่งที่ตัก พูดกระซิบกระซาบอย่างเสน่หา

"ฉันชอบเธอก็ตรงนี้แหละ...เห็นทีฉันคงต้องตบรางวัลให้เธอสักหน่อยแล้ว"

ooooooo

เจอกระแสข่าวมือที่สามเข้าไปจนต้องออกจากบ้านเบนมาอยู่คอนโดฯตัวเอง แต่วันนี้ขณะกิดาการไปเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้า ก็ไม่วายถูกผู้คนซุบซิบนินทา แถมบางคนก็เดินเข้ามาด่าโต้งๆ ทำเอาเธอหน้าชา ต้องรีบเดินหนี แล้วบังเอิญไปเจอแจ๊ด แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก เพราะแจ๊ดก็ตั้งท่าจะต่อว่าที่เธอทำให้เบนปวดหัววันละไม่รู้กี่รอบ

วันเดียวกันนี้ บัวซึ่งรู้เห็นว่าบรมไปพบเบนที่ออฟฟิศ เธออดรนทนไม่ไหวแจ้นมาพบน้ำตาลที่บ้านเบน เตือนว่าน้ำตาลกำลังหลงกลเล่นตามเกมของบรมอยู่ น้ำตาลกลับพูดอย่างมั่นใจว่าเธอต่างหากที่กำลังคุมเกม บรมจะต้องยอมตามเงื่อนไขของเธอเร็วๆนี้

"น้ำตาลจะทำอะไร เมื่อไหร่จะบอกครูได้ซะที"

"น้ำตาลบอกได้แค่ว่า น้ำตาลจะใช้เรื่องพี่เบนนี่แหละบีบให้คุณบรมต้องรับผิดชอบ"

"แสดงว่าน้ำตาลก็ต้องการให้เบนแต่งงานด้วยงั้นเหรอ"

"ช่วยไม่ได้ค่ะ ก็น้ำตาลไม่มีใครแล้วนี่คะ"

"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็ลอยลำสบายไปน่ะสิ ในเมื่อตอนนี้ เบนกับคุณดาเขาชอบกัน น้ำตาลควรปล่อยให้พวกเขาคบกัน เราจะได้ดัดหลังพี่ใหญ่ไงล่ะ"

"ไม่ค่ะ ถ้าพี่เบนไม่ยอมแต่ง น้ำตาลก็เสียหน้า ปล่อยให้น้ำตาลจัดการเองดีกว่า ครูบัวไม่ต้องยุ่ง รับรองว่าน้ำตาลคุมเกมได้แน่"

น้ำตาลยิ้มมั่นใจ แต่สีหน้าบัวดูกังวลและหนักใจ กลับไปบ่นให้บรรณฟัง

"บัวรู้สึกว่าชักจะคุมน้ำตาลไม่ได้แล้วสิคะ เขาไม่ยอมปล่อยเบน แล้วยังมีแผนอะไรก็ไม่รู้ที่จะจัดการกับไอ้บรม บัวกลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ แล้วพวกเรานี่ล่ะที่จะพังกันซะเอง"

"พี่ก็เคยเตือนบัวแล้วบัวไม่เชื่อเอง น้ำตาลเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่มองแค่เป้าหมายของตัวเอง ไม่สนใจคนรอบข้าง หรือแม้แต่คุณธรรม"

"แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะพี่บรรณ"

สองพี่น้องสีหน้าเคร่งเครียดคิดหนัก

ooooooo

บุริมเบื่อหน่ายกับการไม่ตรงต่อเวลาของบี วันนี้นัดสิบโมงแต่บีมาเอาเที่ยง สภาพร่างกายก็ไม่พร้อมจะทำงาน พอเข้าห้องอัด บีจึงร้องเพลงได้แย่มากจนบุริมทนไม่ไหว แถมพอเตือนพอสอนบีก็ไม่ฟัง ดึงดันเอาแต่ใจเหมือนเดิม บุริมเลยต้องปล่อยไปตามใจ

จนเมื่อบรมได้ฟังงานเพลงของบีที่เจ้าตัวเอามาเปิดให้ฟังถึงห้องทำงาน บรมถึงกับโมโหฉุนเฉียวขึ้นมาทันที

"นี่น่ะเหรอที่เขาเรียกว่าเพลง แกจะให้คนฟังเขาฟังเพลงแบบนี้น่ะเหรอ"

"ก็อาบุนัดซะเช้าเลย บียังไม่พร้อมนี่ ถ้านัดเย็นๆเสียงบีดีกว่านี้อยู่แล้ว"

"เสียงดีกว่านี้เหรอ จัดตารางซ้อมร้องเพลงให้ก็ไม่มา เนื้อเพลงก็ไม่เคยจำ เมื่อคืนก็เมาแล้วก็ตื่นสาย มันจะพร้อม ได้ยังไง แกมันไม่รับผิดชอบงาน ถ้าอัลบั้มนี้ต้องเลื่อนกำหนดออกไปอีก รู้ไหมว่ามันเสียหายแค่ไหน"

"บีก็นึกว่าป๋าจะจัดการให้ได้ทุกอย่างนี่ ทีคอนเสิร์ตเมื่อวานป๋ายังทำให้บีเด่นกว่าพี่ปิ๊กได้เลย กะอีแค่เลื่อนวันออกอัลบั้ม ไม่น่าจะบ่นมากขนาดนี้"

"วะ ถ้าแกยังเป็นอยู่อย่างนี้ ป๋าก็ช่วยแกไม่ได้หรอกนะ ทุกวันนี้ป๋าก็ปวดหัวมากพอแล้ว ถ้าอยากเป็นนักร้องมันต้องจริงจังกว่านี้"

"บีจริงจังแล้ว แต่ป๋านั่นแหละหงุดหงิดก็มาพาลใส่บี ไม่เคยเข้าใจบีซะที"

บีปึงปังออกไปทันที บรมจะด่าอีกก็ไม่ทัน ได้แต่ทรุดลงนั่งกุมขมับ

ooooooo

น้ำตาลไปดักรอกิดาการที่คอนโดฯตั้งแต่บ่ายยันเย็นถึงได้เจอกัน จากนั้นน้ำตาลก็เริ่มเล่นละครเสแสร้งแกล้งเป็นลมและโอดครวญเสียใจที่ไม่มีใครสนใจ ชีวิตเหมือนตัวคนเดียว แม่ไม่อยู่ด้วย เบนก็ไม่เคยดูแล

"น้ำตาล...อย่าคิดอย่างนั้นสิ น้าณีเป็นห่วงน้ำตาลจะตายไป เพียงแต่อยู่ไกลมาดูแลไม่ได้"

"น้ำตาลรู้ว่าตัวเองเป็นเด็กขี้อิจฉา อยากได้ความรักจากทุกคน น้ำตาลรู้ว่าพี่ดากับพี่เบนรักกัน แต่น้ำตาลเป็นคนทำให้พี่ทั้งสองต้องทุกข์ทรมานใจ น้ำตาลต้องขอโทษที่ทำไม่ดี กับพี่ดา เรากลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ"

"อย่าเลยน้ำตาล แค่นี้ก็วุ่นวายมากพอแล้ว"

"พี่ดาเกลียดน้ำตาลแล้วใช่ไหม น้ำตาลผิดเองที่ยอมทำตามแผนของคุณบรม เขาหลอกใช้น้ำตาล หลอกใช้พี่เบน น้ำตาลไม่อยากทำอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว"

"ตกลงคุณเบนไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องเหรอ"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ"

"แล้วเรื่องคืนนั้นล่ะ"

"น้ำตาล...ไม่ค่อยสบายค่ะ เลยขอให้พี่เบนมาดู พี่ดาอย่าโกรธพี่เบนเลยนะคะ แต่น้ำตาลพลาดที่ปล่อยให้ตัวเองท้องไม่มีพ่อ แล้วยังให้พี่เบนมารับผิดชอบทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย"

"แล้วใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง น้ำตาลบอกพี่ได้ไหม"

"น้ำตาลเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"อะไรนะ น้ำตาลไม่รู้ได้ยังไง"

"น้ำตาลพลาดเอง มันเกิดขึ้นตอนน้ำตาลเมา น้ำตาลไม่แน่ใจ" เธอพูดจบก็ร้องไห้โฮออกมา กิดาการถึงกับหน้าเสียแทบจะรับไม่ได้ แต่ก็สงสารน้องจับใจ เข้าไปกอดน้องไว้ พลางลูบหลังไหล่ปลอบ

"โธ่...น้ำตาล อย่าคิดมาก ถึงยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของน้ำตาลนะ พอน้ำตาลคลอดออกมาเราค่อยพิสูจน์ดีเอ็นเอว่าใครเป็นพ่อของเขาก็ได้"

"แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยากเป็นพ่อเขานี่คะ พี่เบนทิ้งน้ำตาลไป ปล่อยให้สังคมประณามว่าน้ำตาลท้องไม่มีพ่อ น้ำตาลไม่เหลือใครอีกแล้ว พี่ดาอย่าทิ้งน้ำตาลไปอีกคนนะ"

น้ำตาลกอดและออดอ้อนเหมือนเด็กร้องหาความอบอุ่น กิดาการใจอ่อนยวบ ย้ำหนักแน่นว่าน้ำตาลยังมีพี่ และพี่คนนี้ก็จะไม่ทิ้งน้ำตาลไปไหน...น้ำตาลยิ้มทั้งน้ำตา แต่ซ่อนสีหน้าเจ้าเล่ห์

ooooooo

หลังจากทำเจ้าเล่ห์มารยาจนทำให้กิดาการยอมกลับมาอยู่ที่บ้านเบนด้วยกันเหมือนเดิมแล้ว น้ำตาลก็แอบโทร.ไปส่งข่าวเบนที่ออฟฟิศ ตกเย็นเบนจึงยอมกลับมาแต่โดยดี แต่พอจะเข้าไปหากิดาการที่สวนหลังบ้าน ปรากฏว่าบุริมกำลังพูดคุยใกล้ชิดกับกิดาการอยู่ เบนเลยชะงัก สีหน้าไม่สู้ดีนัก

"คุณดาไม่น่ากลับมาอยู่ที่นี่เลยนะครับ ผมเป็นห่วงว่าจะเกิดข่าวเสียหายกับคุณดาอีก"

"ดาเป็นห่วงน้ำตาลค่ะ เลยทำใจแล้วว่าจะเกิดอะไรก็ต้องเกิด"

"ถ้านายเบนยอมแต่งงานกับน้ำตาลไปซะก็สิ้นเรื่อง"

"ไม่ได้หรอกค่ะ คุณบุก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าทำไมคุณเบนไม่ยอมแต่ง"

"แต่เขารับปากพี่ใหญ่ไปแล้วนี่ครับ แล้วยังยอมแถลงข่าวจนคนเขารู้กันทั่วประเทศแล้ว คนที่เสียหายที่สุดก็คือน้ำตาล"

"ท่าทางคุณบุเป็นห่วงน้ำตาลมากนะคะ"

"ไม่หรอกครับ ผมห่วงคุณดามากกว่า ไม่อยากให้เครียดเพราะข่าวบ้าๆพวกนั้น"

"ตอนนี้ดาแค่มาดูแลน้ำตาล คงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณเบนอีกแล้ว พวกนักข่าวคงจะเลิกสนใจดาไปเอง"

"แต่ยังไงผมก็อยากให้คุณดาระวังตัวให้มากๆนะครับ ถึงคุณดาจะมีเจตนาดี แต่คนนอกที่ไม่รู้อาจจะมองไปต่างๆนานาได้" บุริมไม่พูดเปล่า จับมือกิดาการกุมไว้อย่างทะนุถนอม เบนถึงกับคอตก เดินออกไปอย่างผิดหวัง น้ำตาลแอบดูอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มสะใจที่ทุกอย่างเข้าแผน

"ขอบคุณคุณบุมากค่ะที่อุตส่าห์เป็นห่วงดา ดาจะระวังตัวค่ะ แต่ดารับปากน้ำตาลแล้ว ก็คงต้องอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าน้ำตาลจะคลอด"

"ตามใจคุณดาครับ แต่ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เสมอนะครับ" บุริมทิ้งท้ายก่อนลากลับไป

ตกกลางคืน กิดาการกับเบนเจอกันจังๆ เบนแสดงความดีใจที่เธอกลับมา กิดาการเองก็รู้สึกดีที่ได้พบเจอเขาอีก แต่เธอต้องซ่อนความรู้สึกเอาไว้ พูดเลี่ยงๆกับเขาว่า เธออยากกลับมาดูแลน้ำตาล แต่ตอนนี้เธอต้องขอตัวไปปั่นงานก่อน พรุ่งนี้ต้องส่งต้นฉบับ

เบนไม่เซ้าซี้อะไรเธออีก พอเช้าขึ้นเบนก็ลงมือทำอาหารหลายอย่างเพื่อต้อนรับการกลับมาของกิดาการ ป้าเพ็ญก็เลยพลอยฟ้าพลอยฝนได้กินของอร่อยไปด้วย แต่น้ำตาลอิจฉาริษยาจนไม่อยากเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ ได้แต่ยืนจ้องมองทั้งคู่ที่ปรับความเข้าใจกันได้แล้วอย่างหมั่นไส้เต็มที

ooooooo

ตอนที่ 10

เช้าขึ้น น้ำตาลทำเป็นสำนึกผิดมาขอโทษเบน แต่เบนไม่ใส่ใจ แถมยังไล่เธอไปไกลๆ อย่าได้เข้ามาใกล้หรือคิดทำอะไรอย่างเมื่อคืนอีก เพราะเขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด...

ส่วนที่เพลินเรคคอร์ด สายวันนี้บุริมมาชวนบัวกับบรรณไปดูบีซ้อมร้องเพลงที่จะขึ้นคอนเสิร์ตกับปิ๊กเร็วๆนี้ ซึ่งสาม พี่น้องได้แต่หวังว่าคนไม่เอาไหนอย่างบีจะทำให้บรมล่มจมเจ๊งไม่เป็นท่า แล้วแนวโน้มก็น่าจะเป็นอย่างงั้นเสียด้วย เพราะบีก็ยังร้องเพลงไม่เอาไหน ทั้งผิดทั้งเพี้ยน แต่บีก็ดึงดันเหมือนเดิมว่าดีแล้ว จะเอาแบบนี้ บรมเลยต้องเข้ามาปราม เพราะรับปากกับบุริมไว้แล้วว่าให้เขาจัดการได้เต็มที่ และบีก็ต้องเชื่อฟังบุริมด้วย

ปิ๊กเพิ่งรู้จากบุริมว่าบีจะขึ้นคอนเสิร์ตกับตน แถมยังจะโดดเด่นเกินหน้าตนที่เป็นเจ้าของงาน ปิ๊กถึงกับหงุดหงิดหัวเสียอย่างรับไม่ได้

"เป็นใบสั่งจากคุณบรมน่ะ พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกปิ๊ก นึกว่าทีมงานบอกแล้ว"

"บีจะร้องเพลงของเขา แล้วก็เพลงของปิ๊กด้วยน่ะเหรอครับ อย่างนี้ปิ๊กยกคอนเสิร์ตให้เขาไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ"

"เอาน่ะปิ๊ก พี่เข้าใจนะ ปิ๊กก็เล่นให้ดีที่สุดแล้วกัน ส่วนบี เขาจะดับจะเกิดก็ขึ้นอยู่ที่ตัวเขาเอง"

"ปิ๊กลำบากใจนะพี่บุ  ทำกับปิ๊กอย่างนี้ได้ไง อีกสองอาทิตย์ ก็ต้องแสดงแล้ว"

"พี่ก็ลำบากใจ แต่บางครั้งเราก็ต้องยอมเพื่อความอยู่รอด... นะปิ๊กนะ บางทีบีอาจจะเป็นตัวเปรียบเทียบที่เสริมปิ๊กก็ได้"

ปิ๊กได้แต่ส่ายหน้า เหลือบไปมองบีบนเวทีอย่างเซ็งสุดขีด

ooooooo

ตอนแรกตั้งใจจะทำงานอยู่กับบ้าน แต่แล้วเบน ต้องเปลี่ยนใจกะทันหันหลบหลีกน้ำตาลเข้ามาทำงาน ที่ออฟฟิศ แจ๊ดไม่รู้ว่าเบนเป็นอะไร เห็นหน้าตาไม่สู้ดี เครียดๆชอบกล เธอชวนไปกินข้าวกลางวันเขาก็ปฏิเสธเสียงแข็งๆ

แจ๊ดกลับออกจากห้องทำงานเบนด้วยความข้องใจ อีกครู่เบนก็มาเรียกนิลเข้าไปพบตามลำพัง เขาสั่งนิลให้สืบหาที่อยู่ กิดาการมาให้ได้

ส่วนที่บ้านเบน บรมตั้งใจมาสอบถามความคืบหน้าเรื่องเบนที่น้ำตาลรับปากว่าจะทำให้เขาแต่งงาน กับเธอให้ได้ พอรู้ว่าแผนของน้ำตาลไม่สำเร็จ บรมเซ็งอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งน้ำตาลก็โอดโอยว่า เห็นเบนนิ่งๆ สุภาพๆ ไม่นึกว่าจะยากเย็นขนาดนี้

"ถ้าทำให้นายเบนยอมแต่งงานไม่ได้ มันจะยิ่งมีผลเสียกับน้ำตาลเองนะ"

"แล้วจะให้ทำไงล่ะคะ ก็พี่เบนไม่ยอมสักที น้ำตาลไม่เคยเจอผู้ชายที่ยากอย่างเขามาก่อน คุณบรมน่าจะเลือกคนอื่น ที่ง่ายกว่านี้มาให้น้ำตาล"

"ไม่มีใครดีกว่านี้แล้วละน้ำตาล อะไรกัน...นี่ไม่ใช่น้ำตาล ที่ผมรู้จักเลยนี่ แค่นี้จะยอมแพ้แล้วเหรอ"

"ยังค่ะ น้ำตาลยังไม่แพ้ น้ำตาลต้องเอาชนะเขาให้ได้"

หลังจากบรมกลับไปแล้ว น้ำตาลก็เดินเกมต่อ เธอโทร. ไปบอกบุริมว่ากิดาการย้ายกลับไปอยู่คอนโดฯแล้ว เพราะทนไม่ไหวเรื่องที่เป็นข่าว เธอเลยอยากให้บุริมช่วยไปปลอบใจ พี่สาวของเธอหน่อย

"ได้สิ งานถนัดพี่อยู่แล้ว" บุริมยิ้มกริ่ม ตั้งใจฟังน้ำตาล อธิบายเส้นทางไปคอนโดฯกิดาการจนแม่นยำ เสร็จแล้วบอกบีกับปิ๊กให้ซ้อมเพลงกันไปก่อน ค่ำๆเขาจะกลับมาดู

"พี่บุจะไปไหนคะ" บัวก้าวเข้ามาจ้องพี่ชายอย่างจับผิด บุริมไม่ทันตั้งตัวเลยอึกๆอักๆ ทำให้บัวยิ่งสงสัย "ไปหาคุณดาใช่ไหม"

"ไม่ใช่ พี่จะไปเจอเพื่อนเก่า ไอ้แมนไง มันลงมาจากลำปาง ว่าจะไปเจอมันซะหน่อย"

"น้ำตาลหลอกใช้อะไรพี่บุอีก"

"อะไรกันบัว อย่ามาจับผิดพี่ได้ไหม ไม่เกี่ยวกับน้ำตาลสักหน่อย"

"บัวรู้ว่าพี่บุยังมีเยื่อใยกับเด็กนั่นอยู่ แต่อย่าลืมนะว่า เรากำลังใช้น้ำตาล ต้องอย่าให้น้ำตาลหลอกใช้เรา พี่บุอย่าไปยุ่งกับคุณดาดีกว่า ปล่อยให้เขาคบกับเบนนั่นแหละดีแล้ว"

"พี่ไม่ได้ถูกหลอกใช้ บัวเลิกกล่าวหาพี่ซะที แค่เรื่องงาน พี่ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว"

บุริมฮึดฮัดออกไป บัวมองตามไม่สบายใจ จู่ๆบัวรู้สึก ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ทีมงานคนหนึ่งสังเกตเห็นรีบเดินเข้ามาถามบัวว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

"แค่ปวดหัวนิดหน่อย เดี๋ยวมานะ"

บัวผลุนผลันออกไปที่ห้องน้ำ รู้สึกเวียนหัวเหมือนจะหน้ามืด เธอเปิดน้ำจะล้างหน้า แต่พอมองไปที่กระจกก็เห็นหน้าบรมหัวเราะเยาะหยัน ทั้งด่าว่าบัวเป็นพวกลูกเมียน้อย ไม่มีวันชนะเขาได้ บัวต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาไปตลอดชีวิต...

บัวผงะ วักน้ำใส่กระจกอย่างเกลียดชัง ตะโกนด่าบรมแล้วกรีดร้องอย่างขวัญเสีย จนเซไปโดนเหลี่ยมคมของประตู ถูกบาดเลือดไหล

"พี่บัวเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" ทีมงานวิ่งพรวดเข้ามาถาม

บัวรู้สึกตัว มองไปที่กระจกไม่มีใคร จึงยอมให้ทีมงาน ประคองพาออกไป

ooooooo

กิดาการแปลกใจมากที่บุริมมาหาเธอที่คอนโดฯ แต่ไม่ทันที่จะเชิญเขาเข้ามาในห้อง เบนก็โผล่มาอีกคน

"อ้าว...เบน แกนัดกับคุณดาไว้เหรอ" บุริมทักเบน แต่กิดาการชิงตอบเสียก่อน

"เปล่าค่ะ เราไม่ได้นัดกัน ดาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะมาที่นี่"

"งั้นก็มาเซอร์ไพรส์เหมือนผมน่ะสิครับ บังเอิญจริงๆ"

"แต่ดาไม่ต้อนรับเขาเหมือนกับที่ต้อนรับคุณบุหรอกนะคะ"

"หนูดา ผมอยากจะอธิบาย..."

"ไม่จำเป็นค่ะ   คุณกลับไปหาน้ำตาลดีกว่านะคะ

ฉันไม่อยากเป็นข่าวมือที่สามอีก...เดี๋ยวเราไปทานข้าวกัน

ดีกว่านะคะคุณบุ ขอบคุณนะคะสำหรับดอกไม้ คุณบุรู้ใจดาเสมอเลย"

กิดาการจงใจประชดเบนด้วยการควงแขนบุริมเข้าห้องพัก แล้วปิดประตูใส่หน้าเบนที่ยืนซึมอย่างเจ็บปวด แต่พอเธอเข้ามาในห้องก็ทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง

"นายเบนก่อเรื่องวุ่นวายอะไรไว้เหรอครับ คุณดาถึงได้โกรธมันมากขนาดนี้"

"ก็...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ดาแค่คิดว่าอยู่ห่างๆกันไว้ดีกว่า ดาไม่อยากตกเป็นจำเลยของสังคมมากไปกว่านี้"

"คุณดาไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าไปสนใจข่าวเลยครับ งั้นเราออกไปทานข้าวกันดีกว่า"

"งั้นขอดาแต่งตัวสักครู่นะคะ" เธอเดินหายเข้าไปห้องด้านใน บุริมรีบกดมือถือหาน้ำตาลทันที ส่งข่าวว่าเขามาถึงห้องกิดาการแล้ว เบนก็มาด้วย แต่ไม่ต้องห่วง ท่าทางกิดาการโกรธเบนมาก ไล่กลับไปไม่ให้เข้าห้องเลยด้วยซ้ำ

"ขอบคุณนะคะพี่บุ น้ำตาลเลิฟพี่บุจังค่ะ ถ้าน้ำตาลได้ทุกอย่างจากคุณบรมแล้วจะไม่ลืมพี่บุเลย บายค่ะ จุ๊บๆ" น้ำตาลวางสาย ยิ้มกระหยิ่มอย่างมีแผนต่อไป

ooooooo

บัวทำแผลที่มือเสร็จก็กลับเข้ามาในคอนเสิร์ต ฮอลล์อีกครั้ง ซึ่งบีกำลังเซ็งจัดไม่มีกะจิตกะใจจะซ้อม บัวกำลังเครียดอยู่ เห็นดังนั้นเลยระเบิดอารมณ์ออกไป

"ร้องให้มันมีพลังหน่อย อย่างนี้คนดูจะได้ยินได้ไง เอาใหม่"

บีชะงัก มองบัวอย่างไม่พอใจนัก...ปิ๊กแอบยิ้มสะใจ พอบีพยายามใหม่ กลับถูกบัวด่าเข้าให้อีก

"ใช้ไม่ได้เลย ดีแต่แหกปากตะโกน ห่วยแตกที่สุด อยากให้พ่อแกมาได้ยินจริงๆ"

บีทั้งอายและโมโห สวนกลับทันควัน "อาบัว! พูดกันดีๆก็ได้นี่ ทำไมต้องว่าบีหยาบๆด้วย"

บรรณที่ดูอยู่รอบนอกเห็นท่าไม่ดีรีบเข้ามาจับบัวไว้ แล้วร้องบอกบีว่า

"ใจเย็นๆบี อาบัวคงอินมาก ไม่มีอะไรหรอก ซ้อมต่อเถอะ เดี๋ยวอาคุยกับอาบัวเอง"

ว่าแล้วบรรณก็ดึงบัวออกไป บีไม่รู้จะเอายังไง ไม่มีใครดูแลการซ้อม เขานั่งลงอย่างหงุดหงิดไม่พอใจ คนอื่นๆพลอยเซ็งกันไปหมด

บรรณพาบัวหลบไปคุยกันตามลำพัง เขาถามน้องว่า เป็นอะไร ทำไมถึงพูดอะไรแปลกๆ

"บัวคงเครียดน่ะค่ะ" บัวยกสองมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง อย่างหวาดกลัว

"นั่นมือไปโดนอะไรมา"

"บัวล้มในห้องน้ำค่ะ แล้วโดนอะไรบาดไม่รู้"

"อย่าเครียด  แผนเราใกล้จะสำเร็จแล้ว  ทันทีที่น้ำตาลคลอด เราก็จะได้ทุกอย่างมาเป็นของเรา"

"แต่บัวไม่แน่ใจ..."

"ไม่แน่ใจอะไรอีก"

"พี่บรรณรู้หรือเปล่าว่าพี่บุเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าน้ำตาลกำลัง หลอกใช้อะไรเขาอีก"

"บุมันอาจจะรักคุณดาจริงๆก็ได้"

"ไม่มีทางคุณดาไม่ใช่สเปกเขา  เขาไม่เคยลืมน้ำตาลหรอก"

"แต่ยังไงตอนนี้มันก็ต้องตัดใจ ไว้ให้เสร็จงานแล้วอยากได้อะไรค่อยว่ากัน พี่จะคอยปรามมันเอง บัวอย่าคิดมาก ถ้าไม่สบายใจบัวกลับไปก่อนก็ได้"

"ไม่ค่ะ บัวอยู่ต่อได้" บัวพยักหน้ารับแต่สีหน้ายังเหนื่อย อยู่ แล้วก็เดินกลับเข้าไปในฮอลล์ บรรณมองน้องสาวรู้ว่าไม่เชื่อ สิ่งที่บรรณพูดแน่นอน

ooooooo

ตกกลางคืน เบนเมากลับมา แต่ถึงจะเมาเขาก็ไม่ยอมให้น้ำตาลเข้าใกล้อยู่ดี ทั้งไล่ทั้งว่าให้จนน้ำตาลโมโหฮึดฮัดกับความเย็นชาของเขา...

ฝ่ายบุริมอารมณ์ดีกลับเข้าบ้าน หลังจากไปกินข้าวกับกิดาการกลับมา แต่พอเจอบรรณซักถามว่าไปไหนมา บุริมก็ชักจะอารมณ์เสีย

"เอ๊ะ ทำไมจู่ๆมาไล่เบี้ยอะไรกับผมล่ะครับเนี่ย"

"ก็แกทำอะไรกันแน่ แกปิดบังอะไรพี่กับบัวอยู่หรือเปล่า"

"โธ่ พี่บรรณ แค่เรารบกับพี่ใหญ่ก็เหนื่อยพอแล้วนะ ทำไมต้องมาสงสัยอะไรกันเองด้วย นี่บัวฟ้องอะไรพี่บรรณใช่ไหม"


"ก็แกทำจริงหรือเปล่าล่ะ ถ้าแกชอบคุณดาจริงพี่ก็ไม่ว่า แต่ถ้าแกจีบเขาเพราะน้ำตาลยุละก็ พี่ว่ามันไม่แฟร์สำหรับคุณดาและเบนด้วย"

"ผมชอบเขาจริงครับ เขาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมแต่งเพลงด้วย ถึงเบนจะเป็นข่าวกับเขาอยู่ ผมก็มีสิทธิ์จีบเขา ไม่ใช่เหรอ"

"ถ้าไม่ใช่ความชอบหวือหวาชั่วคราวก็เป็นเรื่องของแก แต่ยังไงก็อย่าให้เสียแผนของเราก็แล้วกัน"

"ผมรู้ดีน่าว่าอะไรเป็นอะไร เรื่องน้ำตาลผมเคยแพ้คนอื่น มาแล้ว เรื่องคุณดาผมไม่อยากจะแพ้นายเบนอีก" พูดจบบุริม เดินหนีขึ้นห้อง...บัวซึ่งแอบฟังอยู่จึงก้าวออกมาหาบรรณ

"พี่บุยังคงปากแข็งไม่ยอมรับอยู่ดี"

"พี่จะคอยจับตาดูบุเอง" บรรณตัดบททั้งที่หนักใจไม่น้อยเลย

ooooooo

สายๆวันรุ่งขึ้น บรมนำบัตรคอนเสิร์ตปิ๊กมาให้ น้ำตาลถึงบ้าน พร้อมย้ำให้น้ำตาลชวนเบนไปดูด้วย

"พี่ปิ๊กเหรอคะ น้ำตาลดูบ่อยแล้ว พี่เบนก็ไม่ไปหรอกค่ะ ของเขาต้องแจ๊สหรือคลาสสิกมากกว่า"

"ผมไม่ได้ให้คุณไปดูคอนเสิร์ตเฉยๆ แต่งานนี้บีจะได้ขึ้นคอนเสิร์ตครั้งแรกด้วย"

น้ำตาลชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ทำเป็นไม่สนใจ บอกว่า พี่เบนคงอยากไปดูหลาน แล้วน้ำตาลต้องไปด้วยเหรอ

"น้ำตาลจะได้ควงเบนไปออกงานกลบข่าวลือไงล่ะ งานนี้นักข่าวเพียบ"

"โธ่...แล้วก็ไม่บอกแต่แรก" น้ำตาลยิ้มหวานรับบัตรคอนเสิร์ตจากบรมมาทันที

"หวานให้เต็มที่เลยนะน้ำตาล ผมคิดว่านายบุก็คงชวนคุณดาไปด้วย"

"บางที...น้ำตาลอาจจะได้พี่เบนคืนมาคราวนี้แหละ"

แล้วตกกลางคืนเมื่อเบนกลับจากทำงาน   น้ำตาลตื๊อเขาจนสำเร็จ โดยอ้างชื่อกิดาการว่างานนี้ก็ไปด้วย เขาจะได้ ช่วยให้เธอปรับความเข้าใจกับพี่ดาของเธอง่ายขึ้น แต่เมื่อไป ถึงงานคอนเสิร์ตของปิ๊ก น้ำตาลกลับไม่ทำอย่างที่พูด เธอเจ้าเล่ห์แสนกลทำตัวเด่นดัง แถมยังกรุยทางให้บุริมได้ใกล้ชิดกิดาการมากขึ้นจนเบนเข้าไม่ถึง

ส่วนปิ๊กเจ้าของคอนเสิร์ตก็เซ็งหนักที่บรมดันบีขึ้นมาเด่นเกินหน้า ราวกับว่าเป็นคอนเสิร์ตเปิดตัวบีก็ไม่ปาน ขณะที่ผู้ชมก็ให้ความสนใจและต้อนรับบีอย่างอบอุ่นเสียด้วย นั่นยิ่งทำให้ปิ๊กรู้สึกว่าตัวเองแทบไม่เหลือพื้นที่บนเวทีอีกเลย

ที่เก้าอี้แถวหน้า กิดาการทนนั่งฟังน้ำตาลออดอ้อนออเซาะเบนอยู่นาน ที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ขอตัวไปห้องน้ำ แล้วส่งข้อความมายังมือถือบุริมบอกว่าไม่ค่อยสบาย ขอตัวกลับก่อน แต่พอจะเดินออกไปก็เจอเบนมาดักหน้าไว้

"หนูดา...ผมอยากอธิบายเรื่องวันนั้นให้ฟัง"

"อย่าดีกว่าค่ะ เราต่างคนต่างอยู่อย่างนี้ดีแล้ว ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรของคุณกับน้ำตาลอีก"

"ผมกับน้ำตาลไม่มีอะไรกันนะครับ หนูดาเข้าใจผิดแล้ว"

"ฉันไม่เชื่อ ไม่เชื่ออะไรจากคุณอีกแล้ว"

"ผมไม่เคยรักน้ำตาลเลย และไม่มีวันรักด้วย"

กิดาการไม่ฟัง เบี่ยงตัวเดินหนี เบนก้าวตามไปขวางอีก

"ผมไม่มีวันทำเรื่องอย่างนั้นกับคนที่ผมไม่ได้รัก เพราะคนที่ผมรักอยู่ตรงหน้าผมนี่"

"เลิกตีหน้าซื่อโกหกได้แล้ว ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็นมากกว่า ผู้ชายสมัยนี้เขาทำอย่างนั้นกับคนที่ไม่รักได้ไม่ใช่เหรอคะ"

"แต่นั่นไม่ใช่ผม ผมเป็นลูกผู้ชายพอ"

"ก็ดีค่ะ เพราะคุณควรจะยอมรับอย่างลูกผู้ชายซะทีว่าคุณเป็นอะไรกับน้ำตาล"

"หนูดาเชื่อผมเถอะ หนูดา...ฟังผมสักครั้งได้ไหม" เบนจับมือกิดาการไม่ปล่อย...ผู้ชมทยอยออกจากฮอลล์เพราะเป็นช่วงพักครึ่ง สายตาหลายๆคนจ้องมาที่ทั้งคู่อย่างสนใจ บุริมและน้ำตาลตามออกมาด้วย บุริมรีบเข้ามาถามกึ่งตำหนิเบนว่ามีเรื่องอะไรกัน กิดาการสะบัดมือออกจากเบนอย่างแรง บุริมเห็นดังนั้นก็เริ่มไม่พอใจ เสียงเขียวใส่เบนอีก

"ทำอะไรของนายวะเบน อยากให้เป็นข่าวอีกหรือไง"

"ใช่ ผมอยากให้ข่าวมันลงความจริงที่เกิดขึ้นซะที... น้ำตาลช่วยอธิบายความจริงให้พี่ดาของคุณเข้าใจซะทีสิ"

"พี่เบนอย่าวู่วามสิคะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาอธิบายอะไรกันตอนนี้ แล้วพี่ดาก็ยังไม่พร้อมจะเข้าใจด้วย พี่บุพาพี่ดากลับไปก่อนดีกว่านะคะ ท่าทางพี่ดาจะไม่สนุกแล้ว"

"ผมไปส่งนะครับคุณดา"

กิดาการตอบรับบุริมทันที แต่เบนรีบเข้าขวางอย่างไม่ยอม

"ถ้าไม่อธิบายตอนนี้ ผมก็ไม่รู้จะอธิบายตอนไหนแล้ว ให้โอกาสผมเถอะคุณดา"

น้ำตาลเจ็บใจ แต่พอเห็นนักข่าวทยอยออกมาจากฮอลล์ก็ยิ้มร้าย เข้าไปควงแขนเบนโชว์ให้เห็น

"พี่เบนปล่อยพี่ดากลับไปก่อนเถอะค่ะ เรากลับเข้าไปดูคอนเสิร์ตกันดีกว่า"

เบนสีหน้าอึกอัก จะเอาแขนออก แต่น้ำตาลหนีบไว้แน่น นักข่าวกรูกันเข้ามา ตากล้องถ่ายรูปไม่ยั้ง พร้อมๆกับเสียงตั้งคำถามเรื่องข่าวมือที่สามดังระงม

"น้องน้ำตาล...คนนี้ลูกพี่ลูกน้องน้องน้ำตาลที่เป็นข่าว ใช่ไหมคะ"

"ใช่ค่ะ พี่ดาเป็นลูกพี่ลูกน้องน้ำตาล"

"แหม...เจอครบเลยนะคะ ควงกันมาคนละคู่แบบนี้จะสยบข่าวลือมือที่สามหรือเปล่าคะ"

"อุ๊ย ก็ไม่ได้สยบข่าวอะไรนี่คะ เรื่องมือที่สามอะไรนั่นไม่จริงซักหน่อย"

"แล้วข่าวที่ว่าน้ำตาลท้องกับคนอื่นที่ไม่ใช่คุณเบนล่ะคะ"

"แหม ข่าวก็ว่าไปเรื่อย คนไม่หวังดีกับน้ำตาลก็ปล่อยข่าวอย่างนี้ล่ะค่ะ รักเรายังหวานอยู่นะคะ แล้วก็...เราจะแต่งงานกันเร็วๆนี้แน่นอนค่ะ"

เบนอึ้งที่น้ำตาลตอบเองคนเดียยว ซ้ำเธอยังส่งยิ้มหวานให้เขา ไม่สนว่าเขาโกรธจนจะเก็บอารมณ์ไม่อยู่อยู่แล้ว ส่วนกิดาการหน้าเจื่อนเสียใจ ผละออกจากกลุ่มไปเงียบๆ บุริมเห็นดังนั้นก็รีบก้าวตาม เบนทำท่าจะตามไปอีกคน แต่ถูกน้ำตาลเหนี่ยวรั้งเกาะติดอย่างกับปลิง

กิดาการเจ็บปวดเสียใจมากเดินลิ่วออกมา นักข่าวอีกชุด เดินมาเจอเธอพอดี คำถามเรื่องมือที่สามจึงดังขึ้นอีกระลอก กิดาการไม่พอใจแต่รักษากิริยาได้ดี ตอบนิ่งๆก่อนเดินหนีไป

"ดาไม่ได้แย่งใคร ดาไม่ได้เป็นอะไรกับใครทั้งนั้น อย่าถามอีกเลย ให้ดาอยู่ของดาเถอะค่ะ"

นักข่าวอึ้ง แต่ก็ส่งซิกให้ตากล้องของตนถ่ายรูปไว้ พอเห็นบุริมตามออกมาอีกคน นักข่าวหันมาสนใจซักถาม แต่บุริมก็ไม่ตอบอะไร รีบเดินตามกิดาการไปด้วยความเป็นห่วง

พอทั้งคู่ขึ้นรถได้ บุริมก็คาดเดาว่าเหตุการณ์วันนี้ต้องเป็นแผนของบรมแน่ๆ

"แผนอะไรคะ" กิดาการสงสัย

"ก็แผนที่จะให้รวบหัวรวบหางเจ้าเบนให้ลงเอยกับนํ้าตาลเร็วๆน่ะสิครับ"

"ดางงเต็มทีแล้ว ตกลงว่าคุณเบนเป็นพ่อของเด็กในท้อง จริงหรือเปล่าคะเนี่ย"

บุริมชะงัก แล้วรีบกลบเกลื่อน "เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะครับ เดี๋ยวนักข่าวจะมาเจออีก"

ด้านเบนที่ไม่พอใจการตอบคำถามของน้ำตาล เขาดึง เธอหลบออกมาต่อว่าในที่ลับตาคน

"ทำไมไปให้สัมภาษณ์อย่างนั้น มันเกินไปแล้วนะน้ำตาล คุณกำลังทำลายชีวิตของคนอื่นอยู่นะ"

"หมายถึงใครเหรอ พี่เบน หรือพี่ดา"

"ทุกคน"

"นักข่าวถามมา น้ำตาลก็ต้องตอบแบบนั้นเพื่อรักษาภาพของตัวเองไว้นะคะ"

"คุณยังมีภาพอะไรนั่นเหลืออีกเหรอ"

"พี่เบนคะ ทำไมพูดจาดูถูกน้ำตาลนักล่ะ น้ำตาลก็เสียใจเป็นนะคะ ถ้าน้ำตาลให้สัมภาษณ์อย่างอื่น นักข่าวก็ต้องถามต่ออีกว่าพี่ดากับพี่เบนเป็นแฟนกันจริงหรือเปล่า แล้วพ่อของเด็กในท้องน้ำตาลเป็นใครกันแน่ เรื่องมันจะยาวกว่านี้อีก"

"แล้วแบบนี้มันจะจบเหรอ"

"อย่างน้อยวันนี้พวกเขาก็คงไม่ถามอะไรเราอีก พี่เบน เห็นหรือยังคะ ว่าถ้าเราแต่งงานกันซะ เรื่องทุกอย่างก็จะจบเร็วขึ้นอีก"

"ผมไม่มีวันทำอะไรทุเรศๆอย่างนั้นหรอก คุณจำไว้เลย ว่าผมจะไม่มีวันแต่งงานกับคุณ" ว่าแล้วเบนเดินพรวดพราดออกไปทันที น้ำตาลจ้องตามตาวาวโรจน์ ฮึ่มฮั่มอย่างเจ็บใจ

"น้ำตาลจะทำให้พี่เบนแต่งงานกับน้ำตาลให้ได้!"

ooooooo

ตอนที่ 9

หลังจากติดต่อด้วงเอาไว้แล้ว น้ำตาลก็แวะไปหาบัวที่ออฟฟิศ ทำเหมือนจะมาปรึกษาเรื่องข่าวมือที่สาม แต่บัวชิงพูดเสียก่อนว่า

"ครูว่าข่าวเบนกับดาน่าจะส่งผลดีต่อน้ำตาลนะ"

"ทำไมครูถึงคิดอย่างนั้นคะ"

"ภาพข่าวจะยิ่งทำให้สังคมสงสัยว่าน้ำตาลท้องกับใครกันแน่ พี่ใหญ่อยู่นิ่งเฉยไม่ได้หรอก"

"ต่อ ให้มีหรือไม่มีข่าวนี้ คุณบรมก็อยู่เฉยไม่ได้หรอกค่ะครูบัว ตราบใดที่เขารู้ว่าน้ำตาลยังมีของขวัญอีกชิ้นหนึ่งมอบให้เขา นอกเหนือจากเด็กในท้องน้ำตาล"

"จ้ะ ครูรู้ว่าน้ำตาลเก่ง ชัดเจนในสิ่งที่ตัวเองต้องการ และต้องทำเรื่องนี้สำเร็จแน่ๆ"

"แต่น้ำตาลรู้สึกว่าเรื่องนี้ทำให้แผนเรายุ่งยากขึ้นไปอีก เพราะเราอาจจะเรียกร้องอะไรๆจากคุณบรมได้ยากขึ้น"

"ไม่หรอกน้ำตาล เชื่อครูเถอะ ปล่อยเบนกับดาให้คบกันไปแบบนี้จะยิ่งทำให้พี่ใหญ่เต้นผางแน่ๆ"

"งั้น น้ำตาลไปก่อนดีกว่าค่ะ มีเรื่องสำคัญต้องไปทำ" น้ำตาลกลับออกไปด้วยท่าทีหงุดหงิด บัวมองตามอย่างสงสัยว่าเด็กคนนี้จะทำอะไรกันแน่?

ส่วนที่ห้องทำงานบรม อัญชลีกำลังรายงานเรื่องบีแผลงฤทธิ์ใส่โปรดิวเซอร์คนใหม่แล้วไม่ยอมอัดเพลงต่อ โดยอ้างว่าบุริมทำเพลงดีกว่า

"มันอะไรกันนักกันหนาวะ" บรมสีหน้าเหนื่อยหน่าย

"อัญว่าควรเรียกคุณบุริมกลับมา เพราะยังไงคุณบุริม ก็คือมือหนึ่งของค่าย"

"ผมไม่ไปตามมันหรอก"

"แต่ซิงเกิ้ลแรกต้องปล่อยต้นเดือนหน้าแล้วนะคะ เพลงยังอัดไม่เสร็จเลย"

บรมคิดอย่างหนักใจอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นคุณไปจัดการก็แล้วกัน ผมไม่อยากพูดกับมัน"

"ได้ค่ะ"

"อ้อ...เดี๋ยวก่อน แล้วเรื่องข่าวเบนกับกิดาการล่ะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง"

"รู้สึกจะมีคนปล่อยข่าวนะคะ อัญอยากให้คุณใจเย็นๆ อย่าเพิ่งไปเล่นตามเกมเลย เดี๋ยวข่าวก็เงียบไปเอง"

"หรือว่าจะเป็นน้ำตาล"

"อาจจะใช่ คุณจะเรียกน้ำตาลมาถามไหมคะ"

"อย่าเพิ่งดีกว่า เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ยังไงเรื่องของนายบีสำคัญที่สุด คุณรีบไปจัดการเลย"

อัญชลีหันกลับออกไปอย่างเซ็งๆ แต่บรมเซ็งกว่าหลายเท่า บ่นขรม

"อะไรกันวะ เดี๋ยวน้องเดี๋ยวลูก...ทำไมเรื่องมากกันนัก"

ooooooo

ตก เย็นงานเสร็จพอดี กิดาการจึงรับคำชวนของเบนออกไปซื้อของด้วยกันที่ซุปเปอร์มาร์เกตเพื่อเอา กลับมาทำกับข้าว โดยเบนขอแสดงฝีมือเอง ส่วนกิดา-การอาสาเป็นลูกมือ...แต่พอไปถึง สองคนต้องช่วยกันซื้ออย่างเร่งรีบ เพราะมีผู้คนที่จำเบนได้ว่าเป็นแฟนน้ำตาลให้ความสนใจ แล้วพูดซุบซิบเรื่องข่าวมือที่สามอย่างไม่ชอบใจ

ขณะเดียวกันนั้น น้ำตาลไปปรากฏตัวที่หน้าโรงภาพยนตร์ พร้อมด้วง น้ำตาลถือโอกาสนี้ให้สัมภาษณ์นักข่าวคู่กับด้วง เกี่ยวกับข่าวมือที่สามแทรกกลางระหว่างเธอกับเบน

"จริงหรือเปล่าคะที่เบนตีตัวออกห่างไม่ยอมรับเป็นพ่อเด็ก เพราะมือที่สามคนนั้น"

"อาจจะจริงมั้งคะ เพราะพี่เบนเปลี่ยนไปมาก"

"น้ำตาลรู้ไหมคะว่าใคร"

"อืม...น้ำตาลก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ พี่ๆคอยดูเอาเองดีกว่า อีกไม่นานอะไรๆคงชัดเจนออกมาให้เห็นเองล่ะค่ะ"

"แล้วน้องด้วงควงน้ำตาลมาอย่างนี้ไม่กลัวเป็นข่าวอีกเหรอครับ"

"ไม่ กลัวหรอกครับ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน มีอะไรก็ช่วยเหลือกันเสมอ" ด้วงตอบเสร็จก็คอยเทกแคร์น้ำตาลอย่างดี ทำเอานักข่าวตาพอง ยิงคำถามว่าหวานเจี๊ยบแบบนี้จะมีรีเทิร์น รึเปล่า?

"ไม่หรอกค่ะ เป็นเพื่อนกันอย่างนี้ด้วงเขาดูแลน้ำตาลดีกว่าตอนเป็นแฟนอีกค่ะ"

"ดีกว่าเบนหรือเปล่าคะ" นักข่าวรุก

"น้ำตาลไม่อยากเปรียบเทียบใครกับใครหรอกค่ะ โดยเฉพาะพี่เบน" น้ำตาลตอบเสียงเครือๆ ทำเป็นเช็ดขอบตากลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

ได้ผล! นักข่าวฮือฮา รุมถ่ายรูปกันใหญ่

ooooooo

เบน และกิดาการลงมือทำอาหารเย็นด้วยกันอย่าง สนิทชิดใกล้ ป้าเพ็ญเห็นแล้วเป็นปลื้มชื่นชมว่าคู่นี้เหมาะสมกันเหลือเกิน...พอทำอาหาร เสร็จปุ๊บ กิดาการก็ขึ้นไปตามน้ำตาลบนห้องจะให้ลงมากินพร้อมกัน ปรากฏว่าน้ำตาลไม่ได้อยู่ในห้อง เลยต้องกลับลงมาถามป้าเพ็ญ

"ป้าเพ็ญคะ น้ำตาลไม่ได้อยู่ในห้องนี่คะ"

"อ้าว ป้ายังเห็นคุณแกเดินฟึดฟัดขึ้นไปอยู่เลย ตายแล้ว สงสัยคุณน้ำตาลจะออกไปตอนป้ารีดผ้าอยู่แน่ๆ"

"คงไปเที่ยวอีกล่ะมั้ง" เบนคาดเดา

"ท้องก็เริ่มโตแล้วยังจะเที่ยวอีก ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลย ดาโทร.ตามน้องดีกว่า"

"ผม โทร.ให้ก็ได้ครับ" เบนรีบจัดการ แต่โทร.หลายครั้งก็ไม่ติด เพราะน้ำตาลปิดเครื่อง กิดาการยิ่งร้อนใจ กลัวน้ำตาลจะไปเป็นลมที่ไหน พอเธอผลุนผลันจะออกไปตามหา เบนจึงอาสาขับรถให้

แต่ไม่ทันที่รถจะพุ่งออกจากรั้วบ้าน น้ำตาลก็ก้าวช้าๆเข้ามายืนหน้ารถ กิดาการรีบลงจากรถไปหาน้ำตาลด้วยความดีใจ

"น้ำตาล...หายไปไหนมา พี่เป็นห่วงแทบบ้า นี่ก็กำลังจะออกไปตามหากัน ดีนะที่น้ำตาลกลับมาก่อน ไม่งั้นคงคลาดกันอีก"

"แสดงจบแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงของน้ำตาลเยือกเย็นหมางเมินจนกิดาการผงะ

"น้ำตาล คุณไม่น่าพูดแบบนี้กับพี่ของคุณเลยนะ รู้ไหมว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหนก็คอยแต่จะนึกถึงคุณตลอด" เบนตำหนิ

"เหรอคะ น้ำตาลก็นึกถึงพี่ดาตลอดเหมือนกัน นึกว่าพี่ไม่น่าแย่งแฟนของน้องเลย มันวนเวียนในหัวตลอดเลยล่ะค่ะ"

กิดาการอึ้งไปด้วยความเสียใจ หันเดินกลับเข้าบ้านทันที เบนขยับจะตามแต่ถูกน้ำตาลก้าวไปขวางไว้

"จะตามไปปลอบใจหรือไงคะ"

"น้ำตาลควรจะหยุดทำร้ายจิตใจคุณดาสักทีนะ"

"แล้วทีพี่ดากับพี่เบนทำร้ายจิตใจน้ำตาลล่ะคะ"

"เราทำอะไร"

"ทำให้น้ำตาลถูกมองเป็นคนโง่ เป็นคนน่าสมเพชที่โดนสวมเขาไงล่ะคะ"

"ไม่มีใครทำอะไรน้ำตาลเลย น้ำตาลทำตัวเองต่างหาก" เบนเสียงแข็งใส่แล้วเลี่ยงเข้าบ้าน น้ำตาลมองตามอย่างไม่ยอมแพ้...

เบนเคาะประตูห้องเรียกกิดาการให้ออกมากินข้าว เธอกลับร้องบอกให้เขากินก่อน เธอยังไม่หิว

"เราทำด้วยกันก็ต้องกินด้วยกันสิครับ"

"ฉันกินอะไรไม่ลงค่ะ"

"งั้นผมก็ไม่กินเหมือนกัน ให้ป้าเพ็ญเก็บใส่ตู้เย็นไว้รอกินด้วยกันนะครับ"

เบนหันหลังกลับ พลันประตูห้องเปิดออก เบนยิ้มดีใจนึกว่าเธอเปลี่ยนใจ แต่กลายเป็นว่าเขายิ้มเก้อ

"คุณอย่าหิ้วท้องรอฉันเลยค่ะ"

"ยังไงผมก็จะรอคุณ ผมไม่อยากกินคนเดียว มันเหงานะครับ"

"ก็ให้ป้าเพ็ญหรือน้ำตาลนั่งเป็นเพื่อนสิคะ จะได้ไม่ เหงา"

"คุณดา...ทำไมต้องประชดผมด้วยล่ะครับ ผมทำอะไรผิดเหรอ"

"ขอโทษค่ะ ฉันกำลังเครียดน่ะ"

"ไปกินให้หายเครียดดีกว่าครับ น่านะ อย่าปล่อยให้ท้องผมร้องอีกต่อไปเลย" ท้ายเสียงเบนออดอ้อนจนเธอไม่กล้าปฏิเสธ

เมื่อสองคนเดินตามกันเข้ามาในห้องอาหาร ปรากฏว่าน้ำตาลกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย โดยมีป้าเพ็ญคอยดูแลเติมข้าวเติมน้ำ

"อ้าว นึกว่าจะอิ่มอกอิ่มใจไม่กินกันซะแล้ว น้ำตาลก็เลยโซ้ยไปก่อน"

"ไม่เป็นไร ผมทำเผื่อน้ำตาลกับป้าเพ็ญด้วย"

แล้วทุกคนก็ลงนั่งร่วมโต๊ะ น้ำตาลทำหน้าซื่อตาใสแขวะกิดาการกับเบนอีกจนได้

"รู้สึกว่าอาหารวันนี้ออกแนวหวานๆนะจ๊ะ ป้าเพ็ญว่าไหม"

"หวานเหรอคะ ป้าว่ากลมกล่อมกำลังดีค่ะ นานๆจะได้มีโอกาสทานฝีมือคุณเบนซะที คุณเบนน่ะทำกับข้าวเก่ง แต่ไม่ค่อยยอมแสดงฝีมือง่ายๆ"

"ผมชอบทำอาหารน่ะครับ แต่ไม่ค่อยมีเวลา"

"งั้นแสดงว่าวันนี้มีเวลาว่างมากเหรอคะ"

"เผอิญวันนี้อยากลองทำให้คุณดาทานน่ะครับ"

น้ำตาลถึงกับชะงักด้วยความอิจฉา แล้วกรีดเสียงบาดลึกจนกิดาการสะอึกอึ้ง

"แหม น้ำตาลเพิ่งรู้ว่าเป็นมือที่สามมันดีอย่างนี้นี่เอง มีคนตั้งใจทำกับข้าวให้กิน"

กิดาการทนไม่ไหวทำท่าจะรวบช้อน เบนรู้ทันรีบดึงเธอไว้

"อย่าเพิ่งอิ่มนะครับคุณดา อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน"

"ดากินอะไรไม่ลงแล้วล่ะค่ะ มันจุกมาถึงคอหอยแล้ว"

"คุณดาทานไปนิดเดียวเองนะคะ กับข้าวอร่อยออกค่ะ ทานต่อเถอะนะคะ"

"แหม ป้าเพ็ญไม่รู้เหรอ พี่ดาเขาหิวอย่างอื่นมากกว่าหิวข้าวแล้ว"

"น้ำตาล!" เบนโพล่งขึ้นอย่างสุดทน กิดาการวางช้อนแล้วลุกออกไปทันที เบนรีบก้าวตาม

"อ้าว...เลยไปกันหมด"

"ไม่ดีเหรอ ป้าจะได้เหมาหมดไงล่ะ" น้ำตาลกระแทกเสียงแล้วลุกไปอีกคน ป้าเพ็ญอ้าปากค้างเรียกไม่ทัน ได้แต่บ่นอย่างเซ็งๆ

"จะกินคนเดียวหมดได้ไงเนี่ย"

ooooooo

กิดาการหลบเข้าห้องปิดประตูอย่างท้อแท้ เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กที่หน้าห้อง ก่อนจะเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งถูกสอดเข้ามา เธอจึงหยิบมันขึ้นมาอ่าน

"ผมรู้ว่ามันยาก...แต่อย่าเพิ่งท้อนะครับหนูดา เราจะผ่านมันไปด้วยกัน เราต้องผ่านมันไปให้ได้"

หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตาที่เริ่มคลอขึ้นมา...เบนยังยืนอยู่หน้าห้องอย่างห่วงใยเธอ โดยไม่รู้ว่าน้ำตาลแอบมองมาจากมุมหนึ่ง แววตาวาบขึ้นด้วยความริษยา แล้วเช้าวันใหม่น้ำตาลก็นำหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมายัดใส่มือกิดาการ

กิดาการกางหนังสือพิมพ์เห็นข่าวกรอบใหญ่เป็นรูปน้ำตาลในงานภาพยนตร์รอบสื่อเมื่อคืนที่ทำท่าจะร้องไห้ตอนโดนสัมภาษณ์ โดยเขียนพาดหัวว่า "น้ำตาลน้ำตาร่วง...ยันมือที่สามมีจริง"

"น้ำตาล...น้ำตาลเป็นคนให้ข่าวนี้เหรอ" กิดาการถามเสียงแหบพร่า

"แล้วมันดังดีไหมล่ะ เห็นมั้ย น้ำตาลก็ได้คะแนนสงสารขึ้นอีกจม"

"ทำไมต้องใช้พี่เป็นเครื่องมือด้วย"

"ก็มันเป็นเรื่องจริง พี่ดาทำให้พี่เบนไม่ยอมแต่งงานกับน้ำตาล"

"พี่ไม่ได้ทำ ที่เขาไม่ยอมแต่งเพราะไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องต่างหาก ถ้าน้ำตาลต้องการคนที่มารับผิดชอบ ก็ต้องบอกพี่ว่าพ่อเด็กเป็นใครกันแน่ พี่จะไปตามผู้ชายคนนั้นมาแต่งงานกับน้ำตาลให้ได้"

"เรื่องท้องมันเรื่องส่วนตัวของน้ำตาล พี่ดาไม่ต้องมายุ่งดีกว่า"

"จริงสินะ มันเรื่องของน้ำตาล ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลยสักนิด จะท้องกับใครก็ช่าง พี่ก็ยังคงทำงาน กินนอนได้เป็นปกติทุกอย่าง"

"แถมยังกิ๊กผู้ชายได้ทีละสองคน ตกลงจะเอาใครกันแน่"

"ก็ในเมื่อน้ำตาลไม่ได้เป็นอะไรกับคุณบุหรือแม้แต่คุณเบนไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องสนใจด้วยว่าพี่จะเอาใครเป็นตัวจริง นี่มันเรื่องส่วนตัวของพี่ เหมือนที่เรื่องท้องเป็นเรื่องส่วนตัวของน้ำตาล"

น้ำตาลสะอึกไปอย่างรู้ตัวว่ายกนี้ตัวเองแพ้ แต่ก็ไม่วายทิ้งท้ายแบบไม่ยอมอ่อนข้อให้

"งั้นพี่ดาก็ตกเป็นข่าวต่อไปแล้วกัน น้ำตาลช่วยอะไรไม่ได้ที่จะต้องพูดความจริงว่าพี่ดาแย่งของของน้องได้ลงคอ"

กิดาการฟังแล้วน้ำตาแทบร่วงด้วยความเสียใจ

ooooooo

จากนั้นไม่นานน้ำตาลก็ไปโผล่ที่ห้องรับแขกบ้านบุริม แกล้งมายั่วยวนหว่านเสน่ห์เพราะบุริมก็เป็นอีกหนุ่มในหลายๆคนที่เคยสนิทกับน้ำตาลเกินพี่น้องในวงการ พอเจอคำหวานบวกกับท่าทีเชิญชวนของน้ำตาลเข้าไป บุริมก็เคลิ้มไปเหมือนกัน

"น้ำตาลคิดถึงพี่จริงเหรอ พี่ว่างอยู่พอดี ให้พี่พาไปเที่ยวไหม"

"ตอนนี้น้ำตาลไปไหนไม่ได้หรอก กลัวเป็นข่าว แหม...ทำเป็นมาชวนน้ำตาล แล้วเอาพี่ดาไปไว้ไหนล่ะคะ"

"น้ำตาลไม่รู้เหรอ ที่พี่ไปหาคุณดาบ่อยๆ ก็เพราะหาเรื่องไปเจอน้ำตาลต่างหาก"

"อย่ามาทำปากหวานเลย พี่บุเป็นยังไงน้ำตาลรู้จักดี"

"ถ้าน้ำตาลรู้จักพี่ดีก็ต้องรู้ใจพี่สิ พี่อยากจะรับเป็นพ่อของเด็กในท้องใจจะขาด" บุริมไม่พูดเปล่า ทำท่าจะเข้าไปกอดน้ำตาลด้วยความเสน่หาที่ยังมีต่อเธอ แต่เธอเบี่ยงตัวออกอย่างมีจริต

"ไม่เอาละค่ะ มันผิดแผนที่น้ำตาลกับครูบัววางไว้"

"แล้วตอนนี้มันไม่ผิดแผนหรือไง ดูนายเบนสิ มันทำกับน้ำตาลเหมือนเป็นของไม่มีค่า"

แววตาของน้ำตาลวาบขึ้นมาด้วยความเจ็บใจ แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นเดินเข้าไปใกล้บุริม ยิ้มหยาดเยิ้มจนบุริมแทบจะละลาย

"งั้นพี่บุก็ต้องช่วยน้ำตาลสิคะ"

"จะให้พี่ช่วยยังไงบอกมาเลย"

"พี่บุชวนพี่ดาไปเที่ยวดีกว่า เห็นเขากำลังเครียดเรื่องข่าวอยู่"

"ข่าวมือที่สามน่ะเหรอ แล้วมันจริงหรือเปล่า"

"จะจริงหรือเปล่าก็ไปถามกันเอาเองนะคะ พี่บุชวนพี่ดาออกไปให้ได้ก็แล้วกัน แต่อย่าบอกนะว่าน้ำตาลให้ชวน แล้วน้ำตาลจะคอยเชียร์อยู่ข้างหลัง"

"แล้วมันจะไม่ผิดแผนของบัวเหรอ"

"ไม่หรอกค่ะ น้ำตาลเอาอยู่ ถ้าพี่บุช่วยน้ำตาลได้ เราจะได้สมหวังกันซะที"

น้ำตาลยิ้มหวานฉ่ำ พลางก็เกาะแขนบุริมสนิทสนม บุริมไม่ตอบแต่ยิ้มรับด้วยความเต็มใจ

ooooooo

กิดาการกำลังเครียดๆ คิดวนเวียนแต่เรื่องข่าวที่น้ำตาลพยายามยัดเยียดให้เธอเป็นมือที่สาม พลันเสียงมือถือเธอดังขึ้น บุริมนั่นเองที่โทร.เข้ามา...

อีกครู่เดียว น้ำตาลซึ่งแวะไปหาจอยกับโอมที่ห้องพักก็ได้รับข้อความจากบุริมว่าสำเร็จ...น้ำตาลถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนจอยอดสงสัยไม่ได้ว่าเพื่อนยิ้มอะไรคนเดียว พอถามไปก็ได้คำตอบชวนเวียนหัวว่า "ความลับ"

"โอ๊ย...เดี๋ยวนี้ความลับเยอะนะแก ไม่บอกเพื่อนฝูงกันมั่งเลย แล้วตกลงใครเป็นพ่อเด็กในท้องกันแน่"

"ความลับอีกเหมือนกัน ยังบอกใครไม่ได้จนกว่าจะถึงเวลา"

"ทำไมถึงบอกไม่ได้ล่ะน้ำตาล  พวกเราไม่บอกใครต่อหรอก" โอมเซ้าซี้

"มันเป็นสัญญาระหว่างฉันกับใครบางคน ตอนนี้พวกแกอย่าเพิ่งรู้เลย แต่ถ้าถึงเวลาฉันจะบอกเอง"

โดนตัดบทเข้าแบบนี้ โอมกับจอยก็เลยเลิกซัก ได้แต่สบตากันอย่างไม่เข้าใจ

ooooooo

บุริมพากิดาการไปยังบ้านไร่แถบชานเมือง บรรยากาศร่มรื่นแสนสบายทำให้กิดาการรู้สึกผ่อนคลายไปได้มากทีเดียว

"สบายใจขึ้นบ้างหรือยังครับ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะที่คุณบุโทร.มาชวนดา ไม่งั้นดาคงต้องหลบนักข่าวเฉาตายแน่ๆ"

"แล้ว...มือที่สามคือคุณดาจริงหรือเปล่าล่ะครับ"

"ไม่จริงหรอกค่ะ...มัน...เป็นไปไม่ได้"

"คุณดาทำใจให้สบายเถอะนะครับ  เดี๋ยวข่าวก็เงียบไปเอง วงการนี้เขาต้องหาข่าวใหม่ๆมาสร้างสีสันแทนข่าวเก่าอยู่แล้วล่ะครับ"

"ดาก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น"

"เดี๋ยวเราไปทางหลังบ้านดีกว่าครับ มีที่ที่ผมอยากจะอวดคุณดาอีกเยอะ"

กิดาการยิ้มรับ แล้วเดินตามบุริมไปทางหลังบ้านที่มองเห็นทิวทัศน์สวยงามสุดลูกหูลูกตา

"สวยจังเลยค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีที่สวยๆแบบนี้อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ"

"ไว้วันหลังคุณดาก็มาเที่ยวบ่อยๆสิครับ มานั่งทำงานที่นี่ก็ได้ พวกผมไม่ค่อยมีใครว่างมาหรอกครับ"

"ที่นี่เป็นของคุณสามพี่น้องเหรอคะ"

"ครับ...ไร่นี้เป็นสมบัติของแม่ผม ส่วนไร่ข้างๆนั่นเป็นของญาติผม แต่เขาย้ายไปอยู่เมืองนอก พอประกาศขาย เบนก็เลยมาซื้อไว้ เป็นของเราสี่พี่น้อง ที่นี่เลยไม่มีพี่ใหญ่มาเกี่ยวข้อง"

"คุณพูดเหมือนคุณเกลียดคุณบรมอย่างนั้นแหละ"

"ไม่มีอะไรมากหรอกครับ พี่น้องคนละแม่ มันก็อย่างนี้ล่ะครับ มีเรื่องทะเลาะ ไม่ลงรอยกันบ้างเป็นธรรมดา"

"คุณกับคุณเบนก็คนละแม่ แต่ก็ดูรักกันดีนี่คะ"

"ครับ...เจ้านั่นมันว่าง่าย ใครขอให้มันทำอะไรก็ทำ ช่วยเขาซะจนตัวเองเดือดร้อน"

"ไม่รู้ว่าป่านนี้คุณเบนจะหนีนักข่าวเหมือนกับดาอยู่หรือเปล่า" เธอเปรยออกไปแล้วก็อดเป็นห่วงเบนขึ้นมาไม่ได้...

เวลานั้น เบนกำลังทำงานอยู่ในออฟฟิศ จู่ๆน้ำตาลก็โผล่ เข้ามายิ้มหวานก่อนจะเอ่ยเอื้อนว่าเธอมีข่าวพี่ดากับแฟนมาอัพเดทให้เขาฟัง เบนเผลอหึงหวง ถามออกไปทันทีว่าใคร?

"ก็พี่บุริมไงคะ พี่บุมารับพี่ดาถึงบ้านเลยนะคะ พากันไปเที่ยวไหนก็ไม่รู้"

"แล้วคุณมาบอกผมทำไม"

"ก็จะได้ทำใจไว้ว่าเรื่องรักสามเส้ามันคงเป็นสี่ห้าเส้าแล้วล่ะค่ะ พี่ดาก็เหมือนกับพี่เบน เอาทั้งพี่ทั้งน้องเหมือนกัน"

"หยุดนะน้ำตาล เลิกพูดได้แล้ว"

"ทำไมคะ ทนรับความจริงไม่ได้หรือไง จะบอกให้นะว่าพี่ดาเองก็ไม่ใช่ย่อยนักหรอก เห็นโก๊ะๆเปิ่นๆอย่างงั้นเหอะ น้ำตาลแวะมาเตือนแค่นี้แหละ อย่าเครียดนะคะ กลับละ จุ๊บๆ"

น้ำตาลวางระเบิดเสร็จก็เดินยิ้มสะใจออกไป แต่แล้วต้องชะงักกึกเมื่อเจอแจ๊ดยืนจังก้าขวางอยู่ น้ำตาลจ้องมองด้วยหางตา ขณะที่แจ๊ดสีหน้าเยาะเย้ยใส่

"ยังหาพ่อให้เด็กในท้องไม่ได้หรือไง เลยต้องมาตามถึงที่นี่"

"ป้าเดือดร้อนอะไรด้วยเหรอจ๊ะ"

"ไม่เดือดร้อนหรอก  แต่รำคาญแทน  จะบอกให้เอาบุญนะ ถ้าใจเขาไม่อยู่ จะตามยังไงเขาก็ไม่อยู่หรอก"

"ประโยคนี้ป้าน่าจะบอกตัวเองมากกว่านะ เพราะใจเขาไม่เคยอยู่กับป้าเลย แต่ฉันกับเขานอนคุยกันทุกวันอยู่แล้ว"

"แน่ใจเหรอ ข่าวที่เห็นมันไม่เป็นอย่างนั้นเลยนะ"

"ข่าวก็คือข่าว มันแค่การสร้างกระแสของคนบางคนเท่านั้น"

"ก็เลยต้องเอาพี่สาวตัวเองมาสร้างกระแสด้วยน่ะเหรอ เฮอะๆ รักสามเส้าเราสามคนในบ้านเดียวกัน กลิ่นคาวคงเหม็นคลุ้งไปทั้งบ้าน"

น้ำตาลสีหน้าเจ็บใจขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่แล้วก็ทำท่าไม่ สะทกสะท้าน

"อุ๊ย...ตอนนี้คลุ้งไปนอกบ้านแล้วละ เพราะมันกลายเป็นสี่เส้าห้าเส้าไปแล้ว อยากจะร่วมวงอีกคนด้วยก็ได้นะ แต่ว่า... อาจจะเป็นแค่รักเขาข้างเดียว ถึงยังไงเขาก็ไม่สนอยู่แล้ว ปลาร้าค้างปีอย่างป้าน่ะ"

"ถึงจะเป็นปลาร้าค้างปี แต่ก็เป็นปลาร้าชั้นหนึ่งเกรดเอ ไม่ใช่ปลาเน่าฉาวโฉ่ที่มีแต่คนอยากจะโยนทิ้ง"

เจอดอกนี้จี้ใจดำเข้าไป น้ำตาลถึงสะอึก มองตามแจ๊ดที่นวยนาดจากไปด้วยความเจ็บใจยิ่งนัก

ooooooo

ขณะบุริมอยู่กับกิดาการที่บ้านไร่ อัญชลีได้ โทร.เข้ามายังมือถือของเขา เป็นจังหวะที่กิดาการเดินแยกไปชมนกชมไม้พอดี บุริมจึงพูดคุยกับอัญชลีโดยสะดวก

อัญชลีทำตามคำสั่งของบรมโทร.มาขอร้องอ้อนวอนบุริมให้กลับมาเป็นโปรดิวเซอร์ให้บีเหมือนเดิม บุริมรับปากแต่มีข้อแม้ว่า

"ผมขอคุมบีตามใจผมเอง อย่าให้ใครหน้าไหนมายุ่งกับงานผมอีก"

เมื่ออัญชลีไปถ่ายทอดให้บรมฟัง บรมก็เปิดไฟเขียวให้บุริมเต็มที่ ส่วนกับบีเขาจะไปคุยด้วยตัวเอง แต่แล้วบีกลับโวยวายกราดเกรี้ยวทันทีที่ฟังพ่อพูดจบ

"อะไรนะ ป๋าจะให้บียอมเชื่อฟังอาบุทุกอย่างเลยเหรอ แถมให้อาบัวมาช่วยคุมร้องเพลงด้วย อย่างนั้นบีก็ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองน่ะสิ ไม่เอาหรอก"

"แล้วบีจะเอายังไง   ถ้าไม่ยอมไอ้บุ   ซิงเกิลแรกของบีมีหวังต้องเลื่อนแน่ๆ"

"โธ่เว้ย! ไม่มีโปรดิวซ์คนไหนเก่งกว่าอาบุแล้วหรือไง"

"ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่ไอ้บุมันเก๋ากว่าใครในค่าย จับงานใหญ่ๆมาเยอะ และที่สำคัญ มันอยู่กับบีมาตั้งแต่ต้น ถ้าหาคนใหม่มา บีก็ต้องเริ่มใหม่อีก"

บีทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ บรมเข้าไปตบไหล่ลูกชายเบาๆ ปลอบใจ

"แต่ป๋าจะให้บีเปิดตัวที่คอนเสิร์ตปิ๊ก จะทำให้เด่นกว่าปิ๊กก็ยังได้  ไม่แน่บีอาจจะกลายเป็นศิลปินเบอร์  1  ของค่ายแทนปิ๊กก็ได้นะ"

"คอนเสิร์ตพี่ปิ๊กเหรอ"  บีทวนคำ  พลางยิ้มกริ่มด้วยความสนใจ

ooooooo

ค่ำแล้ว กิดาการกลับเข้าบ้านก็เจอเบนนั่งหน้าบูด พอถูกเขาซัก  ไหนว่าจะนั่งทำงานอยู่กับบ้าน  เธอก็ตอบตามตรง แต่กลับทำให้เบนหงุดหงิดขึ้นมาซะงั้น

"อยู่บ้านฉันไม่สบายใจค่ะ เพราะเจอน้ำตาลทีไรก็มีเรื่องหงุดหงิดทุกที คุณบุเลยชวนฉันไปนั่งทำงานที่ไร่ของเขา"

"ไปกันถึงที่นั่นมาเลยเหรอ คงจะโรแมนติกมากสินะ บรรยากาศก็คงเป็นใจให้อยู่กันจนถึงมืดค่ำ"

"คุณเบน...ฉันเครียดเรื่องข่าวมามากพอแล้วนะ ถ้ารู้ว่าต้องกลับมาเจอคุณหาเรื่องแบบนี้อีก ฉันน่าจะค้างคืนที่ไร่นั่นซะเลย" พูดจบเธอก็ผละเข้าห้องไปทันที เบนมองตามอย่างขุ่นเคืองและค้างคาใจไม่หาย

น้ำตาลแอบสังเกตการณ์อยู่ตลอด ฉวยโอกาสนี้เข้ามาจัดฉากสร้างสถานการณ์เจ็บป่วยราวจะเป็นจะตาย ทำให้เบนต้องอุ้มเธอไปส่งในห้อง   แต่แล้วเธอกลับเจ้าเล่ห์มารยาแอบโทร. มือถือเข้าเครื่องกิดาการให้มาหาที่ห้อง กิดาการจึงเห็นภาพนัวเนียของสองคนบนเตียงและเข้าใจผิดว่าเบนกินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้องแต่ไม่ยอมรับ

กิดาการทั้งโกรธและเสียใจมากหนีกลับคอนโดฯตัวเองทันทีโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆของเขา ฝ่ายน้ำตาลพอถูกเบนคาดคั้นว่าคอนโดฯกิดาการอยู่ไหน เธอกลับแกล้งยั่ว ตอบเฉไฉไปมาจนเบนเอะใจ

"น้ำตาล...คุณไม่ได้ป่วยใช่ไหม"

"โอ๊ย เวียนหัวขึ้นมาอีกแล้ว น้ำตาลไปนอนนะคะ"

เบนกระชากน้ำตาลไว้ด้วยความโมโห ถามย้ำว่าคอนโดฯกิดาการอยู่ที่ไหน?

"พี่ดาเขาโกรธควันออกหูขนาดนั้น เขาไม่ฟังพี่เบนหรอก เอางี้ไหม เดี๋ยวน้ำตาลจะช่วยอธิบายกับพี่ดาให้เอง...ถ้าพี่เบนยอมแต่งงานกับน้ำตาลแบบหลอกๆ รับรองงานนี้สมหวังกันทุกคน"

เบนนิ่งเงียบไปทันที จ้องหน้าน้ำตาลที่เอียงคอทำตาใสแป๋วรอคำตอบ

"ผมจะตามหาเขาเอง" ตอบเสร็จเขาเดินกลับเข้าบ้านทันที ทิ้งน้ำตาลยืนกระฟัดกระเฟียดโกรธแทบกรี๊ด...

ไปถึงห้องพักในคอนโดฯ กิดาการนอนร้องไห้น้ำตานองหน้า เบนส่งทั้งรูปและข้อความผ่านทางมือถือมาย้ำให้เธอรู้ว่าเขาไม่เคยให้ใจกับใครนอกจากเธอ...แต่กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บช้ำ ตัดใจกดลบทิ้งมันไป

ooooooo

ตอนที่ 8

น้ำตาลไม่พอใจอย่างมากเมื่อรู้จากโอมและจอยว่ากิดาการไปสอบสวนซักถามเรื่อง พ่อเด็กในท้องของเธอ...ส่วนกิดาการหลังจากไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดจากใครเลยสัก คน เธอกลับเข้าบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วเจอเบนนอนอยู่ในห้องรับแขก สอบถามก็ได้ความว่าเขาเป็นห่วงน้ำตาลที่ป่านนี้ยังไม่กลับมา

จังหวะ นี้เอง น้ำตาลก็โทร.เข้ามือถือเบน ขอให้เขาไปรับเธอที่หน้าผับ กิดาการจึงติดรถเบนออกไปด้วย น้ำตาลเห็นกิดาการก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจมากขึ้น พอกลับถึงบ้านจึงขอคุยกับเบนสองต่อสองโดยไม่มีกิดาการ

"พี่เบนไม่รู้หรอกวันนี้พี่ดาออกไปทำอะไรข้างนอก"

"ผมรู้ ที่คุณดาทำไปเพราะหวังดีกับน้ำตาล"

"ไม่ใช่หวังดีหรอก พี่ดาอยากเอาชนะน้ำตาลต่างหาก พี่ดาโกรธที่ถูกน้ำตาลหลอก ก็เลยพยายามเปิดโปงน้ำตาล"

"อย่ามองคุณดาในแง่ร้ายสิ"

น้ำตาลเห็นว่าเบนไม่เชื่อก็เปลี่ยนแผน วิ่งโผเข้าซบเขา ร้องไห้โฮ

"ไม่มีใครเข้าใจน้ำตาลเลยว่าอึดอัดใจมากแค่ไหนกับเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น น้ำตาลไม่อยากตกอยู่ในสภาพนี้เลย ฮือๆ"

"น้ำตาลต้องเข้มแข็งไว้นะ ผมจะช่วยน้ำตาลเท่าที่จะทำได้"

"ขอบคุณค่ะพี่เบน" น้ำตาลแอบยิ้มอย่างเข้าแผน แล้วเริ่มนัวเนีย เบนรู้สึกตัวรีบผลักเธอออก

"น้ำตาลไม่ควรทำแบบนี้"

"ทำไมคะพี่เบน น้ำตาลน่ารังเกียจตรงไหนเหรอคะ"

"น้ำตาล กำลังจะเป็นแม่คนแล้วนะ อย่างน้อยก็น่าจะนึกถึงลูกในท้องบ้าง" พูดจบเบนก็ผลุนผลันออกจากห้องไป น้ำตาลยิ่งเจ็บใจ อยากเอาชนะให้ได้

ooooooo

ความ สัมพันธ์ของกิดาการกับน้ำตาลนับวันยิ่งแย่ลง เพราะน้ำตาลสร้างเรื่องมากมาย และที่กิดาการรับไม่ได้ก็คือน้ำตาลทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่มาก แต่กับเบนผู้ชายที่กิดาการคิดว่าเขาเลวร้ายไม่รับผิดชอบน้ำตาล กลับกลายเป็นว่าเธอเข้าใจเขาผิดมาตลอด เมื่อรู้เช่นนี้แล้วความรู้สึกแย่ๆ ที่เธอมีต่อเขาจึงเปลี่ยนเป็นเห็นใจไปโดยปริยาย

ส่วนเบนเองก็ไม่เคย โกรธเคืองอะไรกิดาการอยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่าเธอทำไปเพราะรักและห่วงน้ำตาล อีกทั้งเบนก็รู้สึกดีๆกับกิดาการแต่แรกแล้ว   เมื่อต่างคนต่างเข้าใจและรู้ที่มาที่ไปกันแบบนี้ และเห็นว่ากิดาการอึดอัดที่จะต้องเผชิญหน้ากับน้ำตาล เบนจึงเสนอให้กิดาการหอบงานไปทำที่ออฟฟิศของเขาเป็นการชั่วคราว

ฝ่าย บรมที่พยายามติดต่อลูกชายตั้งแต่เมื่อวาน...เช้านี้พ่อลูกเพิ่งจะเจอกัน แต่บีก็อยู่ในสภาพไม่สร่างเมา บรมเลยดุลูกไปหลายคำ ทำให้บีไม่พอใจผลุนผลันขับรถออกจากบ้านไปอีก แล้วอีกครู่ต่อมา บรมก็ทราบข่าวว่าบีขับรถเฉี่ยวชนคนข้ามถนน ตอนนี้ถูกควบคุมตัวไปสถานีตำรวจแล้ว

บรมร้อนใจมากแต่ก็ไม่กล้าออก หน้าอีกตามเคย วิ่งไปพึ่งอัญชลีให้ช่วยไปเคลียร์ให้ด้วย พออัญชลีไปถึงสถานีตำรวจ กลับถูกบีโวยวายใส่อย่างอารมณ์เสีย หาว่าอัญชลีเจ้ากี้เจ้าการ อยากจะดันตัวเองขึ้นมาเป็นแม่เลี้ยงของตน

อัญชลี โกรธเลือดขึ้นหน้า แต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ จัดการเคลียร์เรื่องคดีให้บีตามที่บรมขอร้อง โดยบีได้ตอบข้อซักถามของนักข่าวที่มารอทำข่าวกันเต็มไปหมดว่า ตนไม่ได้เมา ไม่ได้เสพยา แต่กินยาแก้หวัดเลยง่วง ทำให้เกิดอุบัติเหตุ

เมื่ออัญชลีกลับมาถึงออฟฟิศ บรมก็รีบร้อนเข้ามาสอบถามเธอทันที

"เรียบร้อยใช่ไหมอัญ บีเป็นยังไงบ้าง"

อัญชลีถอนใจ สีหน้าเหนื่อยอ่อน "ทีหลังอย่าให้ฉันไปยุ่งกับลูกชายคุณอีกเลยนะคะ"

"มีอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้นกับบี"

"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณบีหรอกค่ะ ฉันประกันตัวเขาออกมาได้แล้ว และก็เคลียร์กับนักข่าวเรียบร้อยแล้วด้วย"

"แล้วตอนนี้บีอยู่ไหน"

"ฉันไม่รู้ค่ะ นี่คุณห่วงแต่ลูกตัวเอง ไม่ถามฉันสักคำเลยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันหรือเปล่า"

"ก็คุณจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนี่ ผมรู้ว่าคนเก่งอย่างคุณแก้ปัญหาได้เสมอ"

"พอ เถอะค่ะ เลิกป้อนคำหวานหลอกฉันได้แล้ว ลูกชายคุณ...เขาก้าวร้าวมาก มองไม่เห็นหัวฉันเลย ทั้งที่ฉันไปช่วยเขาไว้แท้ๆ แต่เขากลับหาว่าฉันทำให้คุณทะเลาะกับเขา มันเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจ"

บรม เข้ามาโอบอัญชลี พลางปลอบใจ "อย่าไปถือสาไอ้ลูกชายผมเลยน่าอัญ มันขาดแม่มาตั้งแต่เด็ก ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแล ยังไงก็ขอบคุณคุณมากนะที่อุตส่าห์ช่วย ไว้สงกรานต์ ปีนี้เราไปแคนาดาด้วยกันนะ เห็นคุณอยากไปนานแล้วนี่ คราวนี้ผมจะเคลียร์งานไปกับคุณให้ได้"

"แค่ไปแคนาดามันไม่เหลือบ่ากว่าแรงฉันหรอกค่ะ"

"ผมยังมีโบนัสพิเศษแถมให้อีกนะ เห็นคุณบ่นๆอยากได้มินิมาขับสักคันไม่ใช่เหรอ สีอะไรดีล่ะ"

"ไว้ฉันไปเลือกอีกทีดีกว่าค่ะ"

"โอเค แล้วถ้าจะออกเมื่อไรก็บอกผมได้เลย"

อัญชลีแอบยิ้มสมใจ ขณะที่บรมก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

หลัง จากเบนและกิดาการออกไปด้วยกันตั้งแต่ เช้า น้ำตาลก็หงุดหงิดงุ่นง่านอยากรู้ว่าพวกเขาหายไปไหนกัน แต่จู่ๆบัวก็โผล่เข้ามาโดยไม่ได้นัดหมาย หลังรู้เห็นข่าวว่าบีก่อเรื่องอีกแล้ว น้ำตาลเองก็เพิ่งจะเห็นจากโทรทัศน์เมื่อสักครู่นี้เหมือนกัน

"ตอนแรกครูคิดว่าข่าวน่าจะใหญ่กว่านี้ แต่ท่าทางพี่ใหญ่คงสั่งยัยอัญไปเคลียร์ให้"

"นายบีเส้นใหญ่อยู่แล้วนี่คะ ใครทำอะไรไม่ได้หรอก"

"มันเป็นเพราะพี่ใหญ่คอยปกป้องเขา น้ำตาลเองก็ต้องระวังตัวด้วย"

"ครูบัวมาเตือนเพราะเป็นห่วงน้ำตาลเหรอคะ"

"งั้นครูถามตรงๆเลยก็แล้วกัน น้ำตาลไปตกลงอะไรกับพี่ใหญ่วันนั้น"

"พี่บุเล่าให้ฟังเหรอคะ"

"ครูคิดว่ามันมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ"

น้ำตาลผุดลุกขึ้นหันหลังให้บัวเพื่อซ่อนแววตาที่ลุกวาบขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะครูบัว"

"แต่ครูว่ามี...เรารู้ทันกันอยู่แล้วนะน้ำตาล อย่าโกหกครูเลย"

"แล้วครูคิดว่ามีอะไรล่ะคะ"

บัวลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้น้ำตาล จ้องหน้าอย่างต้องการคำตอบ

"ขอทีเถอะ อย่ามายอกย้อนกับครูได้ไหม"

"น้ำตาลไม่ได้ยอกย้อนค่ะ แต่มันไม่ได้มีอะไรอย่างที่ครูสงสัย น้ำตาลแค่ไปคุยกับคุณบรมเรื่องที่พี่เบนไม่ยอมแต่งงานด้วย"

"แต่ ครูไม่อยากให้เป็นเบน พี่ใหญ่เลือกเบนเพราะเขาเกลียดเบนมากที่สุด เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำอะไรเบนได้เลย แต่ตอนนี้เขาได้โอกาสแล้ว เลยคิดจะทำลายเบนให้สะใจ น้ำตาลกำลังจะตกเป็นเครื่องมือของเขาอีกคน"

"แล้วครูมีตัวเลือกอื่นให้น้ำตาลหรือเปล่าล่ะคะ"

"ถึงเธอคิดจะเลือกเบน ก็ไม่จำเป็นต้องให้เขาแต่งงานด้วย"

"ไม่ ได้หรอกค่ะ น้ำตาลเดินเกมมาเกือบสุดทางแล้ว จะมาตกม้าตายง่ายๆได้ไง อย่าลืมว่าเกมนี้ใครช่วงชิงจังหวะได้ดีกว่าคนนั้นก็จะได้สิ่งที่ต้องการไป น้ำตาลทุ่มเทมาขนาดนี้ ก็ต้องอยากเป็นผู้ชนะเท่านั้น"

"เบนเขาเป็นคนดีนะ ครูขอเขาไว้สักคนเถอะ"

"รับรอง ว่าพี่เบนไม่ได้เสียอะไรหรอกค่ะ มีแต่ได้กับได้" น้ำตาลสรุปแล้วเดินหนีไปทันที ทิ้งบัวยืนอึ้ง ได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจ จากนั้นบัวก็โทร.ไปเตือนเบนให้ระวังตัว เพราะท่าทางน้ำตาลเหมือนมีแผนบางอย่างซ่อนเร้น...

ooooooo

แจ๊ดเพิ่งเข้าออฟฟิศ   พอรู้เห็นว่ากิดาการ ญาติของน้ำตาลมาใช้ห้องประชุมทำงานส่วนตัว

ถึงแม้จะได้รับอนุญาตจากเบนก็ตาม    แจ๊ดก็ไม่ชอบใจอยู่ดี   สองคนเกิดเถียงและแกล้งกันไปมาอยู่พักหนึ่ง   ก่อนที่แจ๊ดจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบแล้วลั่นวาจาอาฆาตแค้นกิดาการ 

ฝ่ายเบนที่ออกไปพบลูกค้า  พอกลับเข้ามาไม่เจอกิดาการก็รีบโทร.เข้ามือถือของเธอทันที

กิดาการอยู่ในร้านอาหารกับบุริม เธอมองมือถือที่เบนโทร.เข้ามาอย่างเมินเฉย จนบุริมสงสัยถามเธอว่าทำไมไม่รับสาย

"ดาไม่อยากคุยกับใครตอนนี้ค่ะ"

"คุณดามีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ"

"ดากำลังคิดเรื่องน้ำตาลน่ะค่ะ ข่าวที่ออกมาทำให้ทุกอย่างชะงักไปหมด ไม่รู้ว่าเรื่องมันจะลงเอยยังไงต่อไป"

"น้ำตาลต้องหาทางออกได้แน่ครับ"

"คุณบุคะ คุณรู้หรือเปล่าคะว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาลกันแน่"

บุริมชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

"เอาไว้ให้เราสนิทกันมากกว่านี้ แล้วผมจะบอก"

"ทำไมต้องรอถึงตอนนั้นล่ะคะ คุณบุบอกดาตอนนี้เลยไม่ได้เหรอคะ เพราะมันเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับชีวิตน้ำตาล"

"มันสำคัญสำหรับชีวิตทุกคนครับ ไม่ว่าจะเป็นผม พี่บรรณ บัว เบน และพี่ใหญ่"

"ฉันไม่เข้าใจ พวกคุณกำลังปิดบังอะไรกันอยู่ ทำไมไม่มีใครยอมบอกดาสักคน แล้วจะปล่อยให้คุณเบนเป็นแพะรับบาปไปอย่างนั้นเหรอคะ"

"พี่ใหญ่เป็นคนเอาเบนมา ไม่มีใครค้านเขาได้หรอกครับ"

"ทำไมไม่ให้ผู้ชายคนนั้นออกมารับผิดชอบเองล่ะคะ ดีกว่าปล่อยให้เรื่องมันอึมครึมแบบนี้"

"ผมว่าเราต้องถามน้ำตาลด้วยมั้งครับคุณดา น้ำตาลเป็นเจ้าของการตัดสินใจครั้งนี้โดยสมบูรณ์"

กิดาการฟังแล้วถอนใจเฮือกใหญ่ ได้แต่มองบุริมอย่างไม่เข้าใจ

ooooooo

เมื่อ ติดต่อกิดาการไม่ได้ เบนก็ทำท่าจะกลับ แต่พอดีแจ๊ดเข้ามาขอคุยเรื่องงาน เบนเลยต้องลงนั่งอย่างเดิมอีก...กว่าจะคุยกันเสร็จก็มืดค่ำ   กลับไปถึงบ้านเจอกิดาการลงมาหาของกินที่ตู้เย็น   เบนจึงถามอย่างน้อยใจนิดๆว่า ทำไมวันนี้เธอไม่รอกลับพร้อมเขา

"บังเอิญคุณบุโทร.มาชวนไปทานข้าวค่ะ"

เบนชะงัก แล้วเลียบเคียงถามความรู้สึกที่เธอมีต่อ

บุริม พอรู้ว่าเธอยังไม่ได้คิดอะไร เบนมีความหวัง สารภาพความในใจแล้วจะจูบเธออย่างยั้งใจไม่ได้ ทันใดไฟในบ้านก็สว่างพรึบ ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที

น้ำตาลยืนกอดอกมองมายังคนทั้งคู่ "คืนนี้มีคนนอนไม่หลับหลายคนจังเลยนะคะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลเดียวกันหรือเปล่า...ขอโทษทีนะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ พอดีน้ำตาลหิว ไม่ยักรู้ว่าพี่ดาก็หิวเหมือนกัน...อ้อ พี่เบนด้วยสินะคะที่หิว แหม... ไม่บอกน้ำตาลนี่คะ น้ำตาลช่วยได้นะ"

"หยุดพูดบ้าๆซะทีน้ำตาล" เบนตวาด

"อ้าว...ทำไมล่ะคะ"

"เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"พี่เบนก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ดาเหมือนกัน"

"ผมจะเป็นอะไรกับใคร ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกหรือขออนุญาตใครเลยนี่"

"ขอตัวนะคะ" กิดาการเลี่ยงออกไปอย่างไม่อยากมีปัญหา น้ำตาลมองตามด้วยแววตาริษยา

ครู่ต่อมา เบนไปเคาะห้องเรียกกิดาการ นึกว่าเธอโกรธที่เขาใจร้อนทำอะไรล่วงเกินเธอไป

"ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ แต่ฉันไม่อยากต่อความยาวกับน้ำตาลเท่านั้นเอง"

"ผมดีใจที่หนูดาไม่โกรธผม ไม่งั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับทั้งคืน" เบนจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

"งั้นนอนหลับให้สนิทนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ"

กิดาการปิดประตู แต่ยังยืนอยู่บริเวณประตูห้องอย่างรู้สึกสับสน ทันใดเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก เธอนึกว่าเป็นเบน แต่เปิดออกไปกลับกลายเป็นน้ำตาลที่ยืนอยู่

"เสียใจด้วยนะคะ ที่ทำให้ผิดหวังอีกครั้ง"

"ไปนอนเถอะน้ำตาล ดึกมากแล้ว น้ำตาลควรพักผ่อนมากๆนะ"

แทนที่จะกลับออกไป น้ำตาลกลับก้าวผ่านกิดาการเข้ามาในห้อง

"กลัวน้ำตาลจะอยู่เป็นก้างขวางคอหรือไงพี่ดา"

"พี่ยังไม่พร้อมจะทะเลาะกับน้ำตาลตอนนี้หรอกนะ"

"แล้วพร้อมจะทำอะไร"

กิดาการอึ้งไปกับคำถามนี้ ได้แต่นับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ น้ำตาลเดินไปนั่งบนเตียง เอามือลูบไล้ผ้าปูที่นอนพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

"เถอะน่า...ไม่อยู่เป็นก้างขวางคอหรอก"

"น้ำตาล!" กิดาการขึ้นเสียงอย่างฉุนๆ

"ขอเตือนด้วยความหวังดีนะพี่ดา เพราะถึงยังไงเราก็เป็นพี่น้องกัน พี่เบนน่ะไม่ธรรมดาหรอกนะ น้ำตาลว่าเขาเหนือกว่าพี่ดาอยู่หลายขุม"

"น้ำตาลหมายถึงอะไร"

"ระวังถูกฟันแล้วทิ้งนะพี่ดา"

กิดาการหน้าซีดเผือดแล้วกลับแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอเดินไปดึงประตูให้เปิดกว้างก่อนจะหันมาบอกน้ำตาล

"พี่ไม่สนหรอกนะน้ำตาล"

น้ำตาลหัวเราะเสียงสูงบาดหู ราวกับว่าสิ่งที่กิดาการพูดเป็นเรื่องขบขัน

"พี่ดานี่ช่างไม่รู้อะไรเลย ถ้าพี่เบนไม่ต้องการอะไรจากน้ำตาลละก็ คงไม่ยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้องแต่แรกหรอก พี่ดายังไม่รู้จักเขาดี" พูดจบน้ำตาลก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้กิดาการยืนนิ่งคิดอย่างสับสนอยู่คนเดียว

ooooooo

และแล้วน้ำตาลตัวแสบก็เริ่มทำตามแผนที่วางไว้ เธอแอบให้ข่าวว่ากิดาการเป็นมือที่สามระหว่างเธอกับเบน แต่พอกิดาการคาดคั้นว่าเป็นฝีมือเธอใช่ไหม น้ำตาลกลับลอยหน้าลอยตาเถียงอย่างไม่แคร์

"อ้าว โทษน้ำตาลซะงั้น ทำไมไม่โทษตัวเองล่ะคะ อยากทำอะไรประเจิดประเจ้อให้คนอื่นเห็นเอง"

"พูดกระทบให้คนอื่นเขาเจ็บใจนี่มันสนุกมากใช่ไหม"

"อุ๊ย ปกป้องกันขนาดนี้ ต้องใช่แน่ๆ"

"น้ำตาล!"

"โอเคๆ ไม่พูดก็ได้ เดี๋ยวคนทั้งประเทศเขาก็พูดแทนน้ำตาลกันเองแหละ" ว่าแล้วน้ำตาลก็ลอยหน้าจากไป กิดาการทั้งเสียใจและน้อยใจ นึกไม่ถึงว่าน้ำตาลจะร้ายได้ขนาดนี้

เธอหลบไปร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างคนอัดอั้นตันใจ เบนตามเข้ามาปลอบด้วยความเป็นห่วง

"อย่าไปแคร์ข่าวพวกนั้นเลยครับ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป"

"ฉันว่าเราอยู่ห่างกันสักพักดีกว่า เผื่อข่าวจะเงียบเร็วขึ้น"

"ไม่นะครับ ผมขอร้อง อย่าไปไหนเลย ถ้าข่าวมันจะเป็นจริง คุณก็ไม่ใช่มือที่สาม คนที่ผมรักจะมีแค่คนเดียว"

"อย่าพูดอะไรอีกเลยค่ะ ฉันไม่ชินกับการเป็นข่าวเหมือนคุณ ยังไงฉันก็จะไป"

"ผมก็ไม่ชิน ทำไมผมจะไม่อยากอยู่อย่างสงบอย่างที่ผมเคยเป็น"

"ดาถามจริงๆเถอะ คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ที่ต้องไปรับเป็นพ่อเด็กคะ" เธอจ้องเขาจริงจัง แต่เขากลับตอบเลี่ยงๆว่า

"เรามีข้อตกลงบางอย่างระหว่างผมกับพี่ใหญ่ มันเกี่ยวกับบริษัทโฆษณาของผม"

"สำคัญขนาดต้องรับสมอ้างเป็นพ่อเด็กในท้องน้ำตาลเลยเหรอคะ"

"พูดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ เออ เดี๋ยวผมต้องเข้าไปเช็กงานที่ออฟฟิศ คุณอยากไปนั่งแปลงานที่ออฟฟิศผมไหมครับ"

"ไม่ดีกว่าค่ะ กลัวโดนเมาท์อีก"

"แต่ถ้าคุณอยู่บ้าน คุณคงโดนน้ำตาลป่วนจนไม่เป็นอันทำงานแน่ๆ"

กิดาการลังเล เบนรวบรัดโดยไม่รอฟังคำตอบว่า

"เดี๋ยวเจอกันที่รถนะครับ"

ขณะเธอหอบงานตามเขาไปที่รถ นึกไม่ถึงว่าน้ำตาลจะโผล่มาขวางด้วยสีหน้าขุ่นเคืองเอาเรื่อง

"พี่แย่งแฟนน้อง  ข่าวก็ออกซะขนาดนั้นยังไม่รู้สึกกันอีก"

"พี่ไม่ใช่แฟนน้ำตาล แล้วหนูดาก็ไม่ได้แย่งแฟนใคร...ไปเถอะครับ" เบนปกป้องและเร่งกิดาการขึ้นรถ...น้ำตาลโมโหตรงเข้ามากระชากกระเป๋าในมือกิดาการ พร้อมกับตวาดแว้ด

"ไม่ น้ำตาลไม่ให้พี่ดาไปไหนทั้งนั้น"

"หยุดนะน้ำตาล" เบนเข้าไปดึงกระเป๋าคืนมา น้ำตาลปรี๊ดแตกจะแย่งคืนอย่างบ้าเลือด

"ไม่ให้ น้ำตาลจะทำลายของของพี่ดาทั้งหมด"

ป้าเพ็ญได้ยินเสียงเอะอะก็ตกใจ วิ่งหน้าตื่นออกมาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน

"ก็เรื่องรักสามเส้าที่พาดหน้าหนึ่งไงล่ะคะ มือที่สามมันก็พี่น้องกันนี่แหละ สมน้ำหน้าที่คนเขาด่ากันทั้งประเทศ"

ป้าเพ็ญตะลึง มองกิดาการอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"พี่ไม่คิดเลยนะว่าน้องที่พี่รักจะพูดกับพี่อย่างนี้"

กิดาการตัดพ้อน้ำตาคลอๆ

"รักเหรอ ไม่มีใครรักน้ำตาลหรอก ทุกคนมันก็หลอกลวงกันทั้งนั้น รวมทั้งพี่ดาด้วย"

"ถ้าอย่างนั้นน้ำตาลอยากจะทำอะไร อยากจะเป็นยังไงก็ตามใจน้ำตาลเถอะ" กิดาการตัดใจเดินไปขึ้นรถ เบนรีบขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที น้ำตาลโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"ทำกับน้ำตาลอย่างนี้ใช่มั้ย  คอยดูนะจะเอาคืนให้แสบเลย"

ป้าเพ็ญได้ยินแล้วผวากลัว พึมพำตามหลังน้ำตาลอย่างหนักใจ

"โถ...แม่คุณ อารมณ์ร้ายอย่างนี้จะอยู่กับคุณเบนรอดได้ยังไง"

ในรถเบน...กิดาการนั่งหน้าเครียดไม่พูดไม่จา เบนหันมามองด้วยความเป็นห่วง

"คุณอย่าเก็บทุกอย่างมาคิดเลยนะครับ เราคงไปแก้นิสัยใครไม่ได้หรอก ต้องปล่อยให้เขาคิดได้เอง"

"น้ำตาลคงสะสมความเจ็บปวดไว้ไม่รู้ตัว ลึกๆเขาเหงามาก พ่อของเด็กไม่มาสนใจ แม่ของตัวเองก็หนีปัญหาไปเมืองนอก ฉันสงสารน้องค่ะ"

"แต่ทางออกที่เขาทำอยู่มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย คุณเองก็ช่วยเขาไม่ได้มากหรอก ตัวเขาต่างหากที่ต้องเป็นคนเยียวยาใจตัวเอง"

ยิ่งฟังเธอก็ยิ่งกลุ้ม เป็นห่วงน้อง...

ooooooo

บีเพิ่งได้โปรดิวเซอร์คนใหม่มาแทนบุริม แต่แค่ เริ่มงานด้วยกันครั้งแรก บีก็ออกฤทธิ์เอาแต่ใจตัวเองจนเขาทนไม่ไหวอีกราย...

ด้านน้ำตาลก็คิดอ่านหาทางเล่นงานกิดาการกับเบน โดยเธอติดต่อไปขอความร่วมมือจากด้วง กะว่างานนี้เอาให้ดังกันไปทั้งบ้านเลยทีเดียว...

ส่วนกิดาการที่เข้ามาใช้ห้องประชุมออฟฟิศเบนนั่งทำงาน แต่วันนี้แจ๊ดจะต้องใช้ห้องประชุม สองสาวเลยทำท่าจะเปิดศึกกันอีก

"มาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ" แจ๊ดกระแทกเสียงใส่

"คุณไม่ทราบก็ดีแล้วนี่ เพราะมันไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณ"

"มานั่งอยู่ในออฟฟิศคุณเบนอย่างนี้ กะจะสร้างกระแสให้ตัวเองดังอีกหรือไง"

"ฉันไม่จำเป็นต้องสร้างกระแส แล้วก็ไม่จำเป็นต้องสนใจข่าวไร้สาระพวกนั้น ขอโทษนะ ฉันจะทำงาน"

"นี่น่ะเหรอไม่อยากดัง แทนที่จะเก็บตัว หรืออยู่ห่างๆคุณเบน กลับเกาะติดแจ สงสัยข่าวคงจะเป็นจริงเกินร้อยเปอร์เซ็นต์"

เบนเดินเข้ามาได้ยินคำพูดประโยคนี้ของแจ๊ดพอดี สีหน้าเขาไม่ค่อยพอใจนัก บอกให้แจ๊ดออกไปคุยกับเขาสักครู่

"ผมขอร้องนะแจ๊ด อย่าพูดอะไรแบบนั้นอีก คุณดาเขากำลังทำงาน ผมไม่อยากให้ใครไปรบกวนเขา"

"แต่แจ๊ดต้องใช้ห้องประชุมคุยกับเซลส์นะคะ"

"ปกติคุณใช้ห้องรับแขกนี่"

"วันนี้เขาจะมาเสนองาน ต้องใช้ห้องใหญ่"

"โอเค งั้นเดี๋ยวผมให้คุณดามานั่งห้องผมก่อนก็ได้"

เบนทำท่าจะออกไป แจ๊ดเห็นท่าไม่ดี กลัวกิดาการจะยิ่งได้ใกล้ชิดเบน รีบเข้าไปขวางเบนไว้

"ไม่ต้องค่ะ แจ๊ดใช้ห้องรับแขกเหมือนเดิมดีกว่า"

"แน่ใจนะครับ"

"ค่ะ แต่แจ๊ดสงสัยว่าคุณเบนให้สิทธิพิเศษกับคุณดาทั้งที่ไม่ใช่พนักงาน หรือว่าคุณกับคุณดาจะเป็นเหมือนในข่าวคะ"

"ผมไม่นึกว่าคุณก็คิดแบบนี้ คุณก็อยู่ในวงการ น่าจะรู้จักข่าวพวกนี้ดี"

"แหม แจ๊ดแค่ไม่อยากให้คุณเสียชื่อเท่านั้นเอง ข่าวก็เล่นไม่หยุด ถ้ามีใครมาเห็น เดี๋ยวก็เป็นเรื่องอีก แจ๊ดเป็นห่วงนะคะ"

"แต่ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะไปว่าคุณดา ผมไม่ชอบ ถ้าคุณไม่ไปขอโทษเธอ ก็อย่าไปรบกวนเธออีก" เบนพูดจบก็เดินหนีไปทันที...แจ๊ดกำมือแน่น พึมพำด้วยความเจ็บใจ

"เชอะ จะให้ไปขอโทษนังนั่นน่ะเหรอ ไม่มีทาง!"

ooooooo

ตอนที่ 7

ในห้องรับแขก เบนนั่งหน้าตูมตึง บรมปรับท่าที เป็นนุ่มนวล ตบบ่าเบนเบาๆเพื่อปลอบให้เย็นลง

"ขอ ให้เชื่อพี่สักครั้งนะเบน ไอ้พวกนักข่าวน่ะมันชอบตามกลิ่นเรื่องที่มันไม่ปกติทั้งหลาย ก็ลองแกทำกับเด็กนั่นให้เหมือนผัวเมียทั่วไป ขี้คร้านไอ้พวกนักข่าวคงหายหัวกันไปเอง"

"แน่ใจเหรอครับพี่ใหญ่ ตั้งแต่วันแถลงข่าวก็มีคนคอยตามตลอดว่ามาอยู่ด้วยกันแล้วหรือยัง ท้องจริงหรือเปล่า แล้วเมื่อไรจะแต่งงาน แถมตอนนี้น้ำตาลก็พยายามให้ผมแต่งงานด้วยจริงๆ พี่ใหญ่คิดว่าเรื่องนี้จะจบได้ง่ายๆยังไง"

"แกก็จัดพอเป็นพิธีซะ ให้คนหายสงสัย"

"พี่ ใหญ่เลิกยัดเยียดเด็กคนนั้นให้ผมเสียที เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร น้ำตาลไม่ใช่เมียผม และเด็กในท้อง ก็ไม่ใช่ลูกของผมด้วย แล้วทำไมผมถึงต้องแต่งงานกับเขา"

กิดาการเดินมาถึงหน้าห้องโดยที่เบนกับบรมไม่เห็น เธอถึงกับตะลึงงันกับถ้อยคำแรงๆของเบน ไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่...

"โอเคๆ ถ้าแกไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เดี๋ยวพี่จะคุย กับคุณดาเอง" บรมตบบ่าเบนสองสามทีแล้วเดินออกไป แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเจอกิดาการตรงหน้าห้อง

"คุณบรมคะ นี่มันอะไรกัน ดางงไปหมดแล้ว"

บรมไม่ตอบแต่รีบจูงกิดาการออกไปอีกทาง...

"คุณบรม...คุณยังยืนยันใช่ไหมคะ ว่าคุณเบนเป็นพ่อของลูกในท้องน้ำตาลแน่ๆ"

"ผมยืนยันครับคุณดา"

"งั้นดาจะไปคุยกับเขา"

"อย่า เพิ่งไปตอนนี้เลยคุณดา เขากำลังหงุดหงิดมาก เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่ เมื่อกี้กว่าจะปลอบกันได้ก็เล่นเอาผมเหนื่อย ตอนนี้คุณดาอย่าเพิ่งไปเร่งรัดเขาเรื่องแต่งงานเลยนะครับ"

"อ้าว...ทำไมล่ะคะ ถ้าเขาไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องรับผิดชอบ งั้นหรือคะ"

"ไม่ใช่ อย่างนั้นครับ มันเป็นอารมณ์ช่วงนี้ของนายเบนที่กำลังสับสน เอาไว้เขาเย็นลงแล้วผมจะคุยกับเขาเอง ไม่มีอะไรหรอก เชื่อผมสิคุณดา"

กิดาการมองหน้าบรมอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็ตอบออกไป

"ถ้าคุณบรมบอกว่าไม่มีอะไร ดาก็จะพยายามเชื่อค่ะว่าไม่มีอะไร"

บรม ยิ้มโล่งใจขึ้น  แต่สีหน้ากิดาการยังอยากจะรู้ความจริงให้ได้...ครั้นตอนจะกลับออกไป บรมก็ยังกำชับกิดาการอีกครั้งว่า อย่าเพิ่งพูดหรือถามอะไรเบนตอนนี้เด็ดขาด กิดาการ ไม่ถามเบน แต่ก็ไม่อาจเก็บความอึดอัดคับข้องใจไว้ได้ จึงไป คาดคั้นเอากับน้ำตาล

"น้ำตาล บอกพี่ได้ไหมว่าผู้ชายคนไหนกันแน่ที่เป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล"

น้ำตาลชะงักไปนิด ก่อนจะทำเป็นพูดเรื่องผิวพรรณความสวยความงามกลบ กิดาการไม่พอใจแต่พยายามข่มใจให้เย็นและอดทนพอที่จะคุยต่อไป

"เมื่อกี้พี่ได้ยินเขาบอกคุณบรมว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องน้ำตาลด้วย ถ้าไม่ใช่...แล้วทำไมคุณเบนถึงยอมแถลงข่าวกับน้ำตาล"

น้ำตาลชักสีหน้ารำคาญใส่ ย้อนถามว่า "พี่ดาเชื่อพี่เบน เหรอคะ"

"พี่ก็ไม่อยากจะเชื่อเขาหรอกนะ แต่พี่อยากรู้ว่าน้ำตาล ลากเอาพี่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆพวกนี้ทำไม"

"น้ำตาลแค่อยากมีคนอยู่ด้วย แล้วพี่ดาก็เป็นพี่สาวของน้ำตาล ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของพี่ดาก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"

"ชีวิตพี่ไม่เหมือนเดิมหรอกนะน้ำตาล ที่ต้องมาอยู่ บ้านคนอื่นแบบนี้น่ะ"

"พี่ดาก็ยังแปลหนังสือได้เหมือนเดิม แต่น้ำตาลสิต้องโดนพี่ดาบังคับให้อยู่กับบ้านตลอดเวลา ชีวิตน้ำตาลเปลี่ยนไปเหมือนอยู่คนละโลก"

"ที่พี่ห้ามเราก็เพราะเป็นห่วง งั้นถ้าไม่มีพี่อยู่ที่นี่เสียคนนึง ชีวิตของน้ำตาลก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเหมือนกัน"

"โธ่ๆๆ พี่ดาจ๋า ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ ไม่เอาน่า อย่าไปพูดให้ใครเขาได้ยินเด็ดขาดเชียว เดี๋ยวใครๆเขาจะคิดว่าพี่ดาไม่รักน้ำตาล แล้วเขาต้องนึกว่าพี่ดาอิจฉาน้ำตาลแน่ๆ"

"พี่เนี่ยนะอิจฉาน้ำตาล"

"ก็ใช่สิคะ เพราะพี่ดาไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่มีเงินทองมากมายเหมือนที่น้ำตาลทำได้...น้ำตาลสัญญานะคะว่าวันไหนน้ำตาลรวยเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน จะไม่มีวันลืมบุญคุณญาติพี่น้องเลย น้ำตาลจะกลับมาดังกว่าเดิม แล้ววันนั้นพี่ดาจะสบายแน่ๆ ไม่ต้องมาหลังขดหลังแข็งแปลหนังสืออย่างทุกวันนี้"

กิดาการกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากคนที่ตนห่วงใยมาตลอด

"การแปลหนังสือทำให้พี่เลี้ยงตัวเองได้โดยไม่เดือดร้อนใคร"

"น้ำตาลรู้ค่ะ แต่รายได้ของมันก็เทียบไม่ได้สักนิดกับงานของน้ำตาลเลย พี่ดาเลิกสงสัยโน่นนี่แล้วช่วยน้ำตาลอย่างเดิมดีกว่า รับรองว่าพี่ดาจะสบายแน่ๆ น้ำตาลไม่ลืมพี่ดาหรอก"

กิดาการทั้งเสียใจและน้อยใจเดินแกมวิ่งออกจากห้องไปทันที น้ำตาลมองตามด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ พลางยักไหล่อย่างไม่แคร์...

ด้วยความรีบร้อนทำให้กิดาการชนเข้ากับเบนจนเกือบจะล้ม เบนพอเห็นน้ำตาของเธอก็ตกใจ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น...

กิดาการมองหน้าเขาอย่างรู้สึกโกรธและสับสน

"ทำไมคุณถึงต้องหลอกฉัน คุณไม่ใช่พ่อเด็กในท้องน้ำตาล"

"คุณรู้ได้ยังไง..."

"ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท บังเอิญฉันได้ยินคุณคุยกับคุณบรม"

"ผมมีเหตุผลส่วนตัว...คือมันเป็นเรื่องในครอบครัวผม"

"พวกคุณรักษาเกียรติและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลด้วยวิธีนี้เองเหรอ" พูดจบเธอก็ผลุนผลันวิ่งเข้าไปนั่งร้องไห้ในห้อง ทั้งผิดหวังและเสียใจที่ตัวเองโง่ให้น้ำตาลหลอกอยู่ได้ตั้งนาน สองนาน...แล้วตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า เบนซึ่งยังยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้อง เคาะประตูและร้องเรียกเธอด้วยความเป็นห่วง

"คุณดาครับ...คุณดา เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย"

กิดาการหยิบทิชชูมาเช็ดน้ำตา แล้วหันกลับไปเปิดประตูเพราะอยากจะถามเบนให้รู้เรื่องเหมือนกัน

"คุณดา...ผมขอโทษที่ต้องหลอกคุณ ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้"

"บอกฉันทีสิคะ ว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล"

"ผมพูดไม่ได้ และไม่ควรพูดด้วย มันไม่ใช่เรื่องของผมเลย"

"แล้วมันเป็นเรื่องของใครล่ะคะ...คุณเบน ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าคุณรู้"

"ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเลย"

"นี่มันอะไรกันคะคุณเบน ฉันไม่เข้าใจ ทำไมฉันต้องทนรับสภาพบ้าๆแบบนี้ด้วย ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะกลับคอนโดฯของฉัน" เธอหันไปหยิบกระเป๋าออกมา แต่ถูกเบนขวางไว้ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอ้อนวอน

"ถ้าคุณปล่อยให้ผมอยู่กับน้ำตาลสองคน...ผมว่าเรื่องมันจะยิ่งเลวร้ายไปกว่านี้อีก"

เธอมองหน้าเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ทิ้งกระเป๋าเดินทางลงข้างตัว เบนเข้ามาจับไหล่ปลอบเธออย่างเห็นใจ

"ไม่เอาน่า อย่าขี้แยสิครับ คุณเก่งออกจะตายไป"

"ไม่ค่ะ ฉัน...ฉันไม่เก่ง ฉันโง่ต่างหากที่...ที่ถูกน้ำตาลหลอก"

"ถ้าคุณโง่ ผมก็คงเป็นคนโง่ที่สุดที่ยอมเข้ามาร่วมวงด้วย"

"ฉัน...ฉันขอโทษที่เข้าใจคุณผิดมาตลอด"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คุณทำไปเพราะไม่รู้"

"แล้วทำไมคุณต้องยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้องด้วยคะ"

"ผมไม่เคยยอมรับ แต่ถูกมัดมือชกต่างหาก เพราะเพลินเรคคอร์ดจะต้องอยู่ต่อไป ผมเข้าใจทุกอย่างที่คุณรู้สึกและเผชิญอยู่นะครับคุณดา ผมอยากบอกคุณว่าเราตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกันนักหรอก ผมเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงยังไง แต่ขอให้คุณอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลายได้ไหมครับ

กิดาการอึกอักไม่แน่ใจ เบนมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างมีความหมาย

"อย่าไปนะครับ...ผมขอร้อง...อย่างน้อยวันนี้คุณก็เข้าใจผมแล้ว...นะครับคุณดา อย่าทิ้งผมไปเลย ผมรอวันนี้มานานแล้ว วันที่คุณจะเข้าใจผมซะที"

กิดาการรู้สึกมีอะไรบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ หน้าเธอร้อนวูบขึ้นมา จนต้องหลบตาเขาทันที

"ฉัน...ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ" เธอรีบกลับเข้าห้องด้วยใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ส่วนเบนค่อยยิ้มโล่งใจขึ้น เดินกลับไปห้องตัวเอง หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูภาพที่เขาและเธอ

ในชุดบ่าวสาว พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างสุขใจ

ooooooo

เมื่อคืนน้ำตาลโทร.ไปหาแม่ที่อเมริกา...เช้านี้

กิดาการจึงได้รับการติดต่อจากญาณีแม่ของน้ำตาลด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก ญาณีหว่านล้อมขอร้องกิดาการให้อยู่ดูแลน้ำตาลต่อไป กิดาการอยากจะปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออก

เบนเข้ามาได้ยินการสนทนาแว่วๆ และเห็นสีหน้ากิดาการเครียดๆ เขาจึงปลอบเธออีกครั้ง ก่อนจะขอให้ช่วยกันหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้า กิดาการยืนยันว่าเธอจะต้องสืบว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล แล้วจะเอาตัวคนคนนั้นมารับผิดชอบให้ได้

"ถ้าน้ำตาลต้องการให้เขามารับผิดชอบ ก็คงทำไปแล้วครับ"

"คุณหมายความว่าน้ำตาลไม่ต้องการให้เขาคนนั้นรับผิดชอบเหรอคะ"

"ไม่แน่ใจครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันอาจมีอะไรซับซ้อนกว่านั้น"

"แต่ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ"

"ขอบคุณครับ"

เขาและเธอยิ้มให้กันอย่างรู้สึกดีๆ จังหวะนี้น้ำตาลเดินเข้ามาชะงักมองทั้งสองอย่างแปลกใจ

"อ้าว...วันนี้พี่เบนไม่ไปทำงานเหรอคะ"

"ไปครับ แต่เข้าสายหน่อย วันนี้น้ำตาลตื่นเช้าจัง"

"น้ำตาลเครียดนี่คะ เมื่อคืนมีเรื่องไม่สบายใจ"

"ถ้าเป็นเรื่องข่าวละก็ อย่าไปสนใจเลย"

"น้ำตาลไม่แคร์เรื่องข่าวเท่าไหร่หรอกค่ะ น้ำตาลแคร์ คนในบ้านมากกว่า"

กิดาการรู้ว่าน้ำตาลพูดจากระทบตน จึงลุกเดินเลี่ยงออกไป น้ำตาลยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินตามไปประจบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล

"แม่โทร.มาคุยกับพี่ดาแล้วใช่ไหมคะ"

"น้ำตาลบอกน้าณีว่ายังไง"

"น้ำตาลไม่อยากให้แม่ความดันขึ้นน่ะค่ะ เลยบอกแค่ว่าทะเลาะกัน น้ำตาลรู้ว่าเมื่อคืนพูดแรงไป น้ำตาลขอโทษพี่ดาด้วย...น้ำตาลขอโทษที่โกหกพี่ดา แต่มันเป็นคำสั่งของคุณบรม"

"ถ้าไม่ได้ท้องกับคุณเบน แล้วน้ำตาลท้องกับใคร บอกพี่มาเถอะ เราจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา ทำทุกอย่างให้ถูกต้องแล้วจบเรื่องบ้าๆนี่เสียที"

"น้ำตาลยังบอกพี่ดาไม่ได้จริงๆ"

"ทำไม เขาข่มขู่หรือเขาไม่ยอมรับ หรือมีปัญหาอะไรกันแน่"

"พี่ดา...น้ำตาลสัญญานะ ถ้ามันลงตัวเมื่อไรน้ำตาลจะบอกพี่ดาเป็นคนแรกเลย" ว่าแล้วทำท่าจะเดินหนี...กิดาการโพล่งถามตามหลังไป

"น้ำตาลท้องกับคุณบรมใช่ไหม"

น้ำตาลหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "ฮ่ะๆๆ แก่ปูนนั้นไม่มีน้ำยาแล้วพี่ดา เถอะน่า...อย่าเล่นเกมทายแบบนี้เลย น้ำตาลบอกพี่ดาแล้วไง ถ้าบอกได้เมื่อไหร่ น้ำตาลบอกแน่"

กิดาการหน้าตึง มองตามน้ำตาลไปอย่างไม่ยอมแพ้... แล้วจากนั้นไม่นาน กิดาการก็ไปโผล่ที่ห้องจอยเพื่อนสนิทของน้ำตาล จอยอยู่กับโอมพอดี สองคนเลยถูกกิดาการซักเป็นการใหญ่เกี่ยวกับชายหนุ่มที่น้ำตาลเคยคบหา แต่คำตอบของทั้งคู่ก็ทำให้กิดาการเวียนหัว เพราะน้ำตาลคบผู้ชายมากหน้า หลายตา ซึ่งส่วนใหญ่ดูแล้วน้ำตาลไม่ได้รักสักคน คบๆเลิกๆไม่แน่นอน เธอจึงถามให้แคบลงว่าใครที่น้ำตาลคบนานที่สุด และพูดถึงบ่อยๆ คำตอบที่ได้ก็คือด้วงนั่นเอง

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว กิดาการรีบเดินทางต่อไปยังบริษัทอาละดินต้นสังกัดของด้วงทันที แต่ด้วงไม่อยู่ เธอพยายามซักถามคนดูแลด้วงก็ไม่ได้คำตอบอะไร แต่แล้วบังเอิญเธอเห็นสมุดคิวงานของด้วง จึงรู้ว่าด้วงไปงานเปิดตัวสินค้าที่ห้างสรรพสินค้า...

ooooooo

แม้ว่ากิดาการจะดิ้นรนตามไปพบด้วงที่งานเปิดตัวสินค้าจนได้ แต่เธอก็ไม่ได้คำตอบจากเขาอยู่ดีว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล...

ด้านน้ำตาลที่พยายามนิ่งและอยู่ให้ติดบ้าน แต่พอเห็นข่าวตัวเองหอมแก้มเบนโผล่ออกจอโทรทัศน์ก็โมโหฉุนเฉียว ทั้งที่ตัวเองเป็นคนสร้างข่าวนี้ขึ้นมา แต่เผอิญมันไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เนื่องจากท่าทีเบนไม่เล่นด้วย แถมยังเดินหนีอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้นักข่าวเอาไปขยายความในแง่ลบว่ารักของทั้งคู่มีปัญหาหนักขึ้นทุกที การแต่งงานจะมีขึ้นหรือเปล่าก็ไม่มีใครยืนยันได้

น้ำตาลหัวเสียสุดๆ โทร.ไปบอกบรมให้ช่วยจัดแถลงข่าวให้เธอด้วย บรมรับปาก แต่พออัญชลีรู้เข้าก็ทักท้วงอย่างไม่ค่อยเห็นด้วย บรมจึงอธิบายว่า

"อย่าเรียกว่าเป็นการแถลงข่าวเลย ในงานเปิดตัวอัลบั้มของแม็ค เราจะเชิญเบนกับน้ำตาลมาร่วมงานด้วย รับรองนักข่าวแห่มากันถล่มทลายแน่"

"แต่เรื่องอัลบั้มของแม็คจะด้อยไปเลยน่ะสิคะ"

"ไม่หรอก งานนี้เราได้ถึงสองเด้ง แม็คจะได้พื้นที่ข่าวมากขึ้นอีก ส่วนเบนกับน้ำตาลก็จะได้ตอบคำถามเรื่องแต่งงานด้วย"

"ฉันว่างานนี้คุณเบนไม่ยอมร่วมมืออีกแน่ค่ะ ดูข่าวเมื่อเช้าแล้วฉันเห็นท่าทางเขาคงเหลืออดเต็มทีแล้ว และฉันก็ไม่ไว้ใจน้ำตาลด้วยว่าจะตอบคำถามแบบส่งเดชอีกหรือเปล่า"

"แต่ตอนนี้กระแสข่าวเรื่องน้ำตาลท้องกับคนอื่นมันแรงขึ้นเรื่อยๆแล้วนะอัญ ถ้าเราไม่รีบแถลงข่าว ก็เท่ากับยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริง"

"ฉันมีวิธีที่เนียนกว่านั้นค่ะ เราต้องทำให้คุณเบนร่วมมือด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง"

บรมนิ่งไป มองหน้าอัญชลีอย่างสงสัยว่าวิธีที่ว่าคืออะไร?

อีกสักพักน้ำตาลก็บุกเข้ามาถึงเพลินเรคคอร์ด แล้วเจอบีในสภาพมึนๆเบลอๆยาตรงหน้าลิฟต์ สองคนทักทายกันด้วยท่าทีไม่ดีนัก ก่อนที่น้ำตาลจะพุ่งไปหาบรมที่ห้องทำงาน ส่วนบีแยกไปยังห้องอัดเสียงเพื่อซ้อมเพลงของตน

บรมไม่ค่อยพอใจที่น้ำตาลใจร้อนพรวดพราดมาเอง ทั้งที่เขาตั้งใจจะไปหาเธอที่บ้านเบนอยู่แล้ว

"น้ำตาลอยากมาตกลงกับคุณบรมเร็วๆค่ะ ข้อเสนอของคุณบรมน่าสนใจนะคะ คุณบรมต้องการอะไรจากน้ำตาลอีกก็บอกมาเลยค่ะ"

"ทำยังไงก็ได้ให้เบนแต่งงานกับน้ำตาลเร็วที่สุด"

"น้ำตาลก็ทำอยู่แล้วนี่คะ"

"คุณยังทำไม่มากพอ"

"แล้วยังไงคะถึงจะพอ"

บรมยิ้มร้าย เริ่มเล่าแผนการให้น้ำตาลฟัง...ฟากบีที่จะไปซ้อมร้องเพลง แต่พอไปเจอบุริมต่อว่าเรื่องวันก่อนที่บีหาว่าเขาเบี้ยวงานไม่รับผิดชอบ ทำเอาบีเซ็งจัด บวกกับยังเมายาไม่สร่าง เลยอาละวาดบุริมลั่นห้อง จนกลายเป็นทุ่มเถียงกันอย่างไม่ยอม ที่สุดบีโมโหถึงกับจะชกบุริม พนักงานอีกคนต้องเข้ามาห้าม ขณะที่บุริมก็เหลืออดกับความหยิ่งยโสถือดีของบี เขาผลุนผลันออกจากห้องไปทันที

น้ำตาลกลับออกจากห้องบรม เจอบุริมเดินหน้าบึ้งตึงมาพอดี สองคนทักทายกันอย่างคุ้นเคย พอบุริมชวนน้ำตาลออกไปกินข้าว แต่ขอเขาเข้าไปพบบรมก่อน น้ำตาลรีบปฏิเสธ บอกว่าตนนัดกับเพื่อนไว้แล้ว บุริมจึงว่าไม่เป็นไร เอาไว้เขาจะโทร.ไปคุยก็แล้วกัน

เมื่อเข้ามาพบบรมในห้อง บุริมระเบิดอารมณ์เรื่องบีก้าวร้าวและไม่มีความรับผิดชอบ ร้องเพลงก็ไม่ได้เรื่อง แล้วยังไม่ซ้อมมาก่อนอีก ซึ่งเขาทนไม่ไหวแล้ว บรมควรจะไปคุมบีด้วยตัวเอง

"ทำไมจะไม่ได้ซ้อม ฉันเห็นมันกลับไปซ้อมที่บ้านทุกวัน"

"พี่ใหญ่เห็นกับตาหรือไง มีเวลาดูลูกตัวเองด้วยเหรอ"

"เฮ้ย! ไอ้บุ มันชักจะมากไปแล้วนะ"

"ไม่มากหรอกพี่ใหญ่ ถ้าเทียบกับไอ้ลูกเทวดาของพี่ มันเป็นยังไงพี่น่าจะรู้ดีกว่าผมนะ  หรือว่าไม่รู้จักลูกตัวเอง คิดว่ามันเก่งมาแต่เกิด"

"หยุดได้แล้วไอ้บุ แกไม่อยากคุมไอ้บีก็ไม่ต้องคุม ฉันจะหาคนมาแทนแกเอง"

"ดี! หาคนมาแทนให้ได้ก็แล้วกัน แต่ถ้าอยากให้ได้ดั่งใจก็ไปโปรดิวซ์เองซะเลยสิ ผมขอลาออก" พูดจบบุริมก็ปึงปังออกไปทันที บรมมองตาม แล้วตบโต๊ะอย่างหัวเสีย

"ไอ้ลูกเมียน้อยเอ๊ย!"

ooooooo

ค่ำนั้นบีไปเฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อนๆที่ผับ ทั้งดื่มทั้งเสพยากันอย่างสุดเหวี่ยง โดยที่อาร์มเพื่อนในกลุ่มแอบถ่ายรูปบีเอาไว้...ฝ่ายบรมพยายามโทร.หาบีตั้งแต่ เย็นจนมืดค่ำป่านนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ บรมเลยยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านนั่งไม่ติดที่

ขณะเดียวกัน บัวพอรู้ว่าบุริมขอลาออกกับบรม บัวไม่เห็นด้วย ติงพี่ชายว่าทำไมใจร้อนอย่างนี้

"บัวน่าจะรู้ดีนี่ว่าไอ้เด็กเทวดานั่นกวนประสาทมากแค่ไหน บัวเคยสอนมันมาไม่ใช่เหรอ มันเรียนกับบัวไม่จบด้วยซ้ำ"

"ก็เพราะมันเป็นอย่างนี้เราถึงต้องจัดการมันไงล่ะ พี่บุออกมาแบบนี้จะเสียแผนเราหมดนะ"

"เสียก็เสียสิ พี่ทนไม่ไหวแล้ว แถมไอ้บรมมันจะทำอะไรอีกก็ไม่รู้ วันนี้พี่เจอน้ำตาลไปคุยกับมันด้วย"

"น้ำตาลไปคุยอะไร"

"ไม่รู้ น้ำตาลไม่ได้บอก พี่เบื่อไอ้เกมบ้าๆนี่เต็มทีแล้ว ไม่รู้ว่าเราจะชนะมันหรือเปล่า เผลอๆน้ำตาลจะเปลี่ยนข้างไปเป็นพวกมันแล้วด้วย"

"ไม่มีทาง น้ำตาลมีลูกในท้องเป็นเครื่องต่อรอง ไม่จำเป็นต้องไปยอมเป็นพวกไอ้บรม"

"ใครจะไปรู้ บางทีไอ้แก่หัวงูนั่นอาจจะยื่นข้อเสนอที่ดีกว่าก็ได้ เราไม่ทันมันหรอก เราไม่ทันมันมาตั้งแต่แรกแล้ว"

"พี่บุนี่ยังไงนะ"

บุริมกับบัวฮึดฮัดใส่กัน บรรณที่ฟังอยู่แต่แรกรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยน้องทั้งสองให้พูดจากันดีๆดีกว่า เราพี่น้องท้องเดียวกันแท้ๆ

"แต่ผมไม่ไหวแล้วพี่บรรณ ถ้าจะให้กลับไปทำงานกับไอ้เด็กนั่น ผมยอมตกงานดีกว่า" บุริมโวยวายแล้วผลุนผลันออกไป บัวจะตาม แต่ถูกบรรณห้ามไว้

"อย่าเพิ่งเลยบัว ตอนนี้บุมันกำลังเครียด ปล่อยมันไปก่อนเถอะ"

"พี่บุใช้แต่อารมณ์ตลอดเลย แล้วจะทำงานใหญ่ได้ยังไง"

"บุมันเป็นศิลปินนี่ ไว้ให้มันเย็นลงแล้วพี่จะกล่อมมันเอง"

บัวสีหน้าเคร่งเครียด เปรยขึ้นมาเบาๆว่า "เห็นทีบัวต้องไปคุยกับน้ำตาลอีกสักครั้งแล้ว"

ooooooo

ตอนที่ 6

ตั้งแต่ได้ฟังจากปากกิดาการว่าน้ำตาลจะแต่งงานกับเบนแน่นอน เดือนหน้านี้ แล้วยังมีข่าวออกมาตอกย้ำอีกระลอก บีรู้สึกหงุดหงิดและไม่มีสมาธิเอาเสียเลย เขาห้องอัดร้องเพลงผิดๆเพี้ยนๆ จนบุริมฐานะโปรดิวเซอร์ บ่นแล้วบ่นอีก ขณะที่บีก็รำคาญตัวเองจนต้องขอพักก่อน แล้วพรุ่งนี้จะมาร้องใหม่

ออก จากบริษัท บีมุ่งหน้าไปหาเพื่อนที่คอนโดฯ พอดีเพื่อนๆกำลังสุมหัวเล่นเกมและเสพยากันอย่างสนุก บีกำลังเบื่อๆเซ็งๆก็เลยร่วมวงกับเพื่อนด้วยความเต็มใจ

ทางด้าน น้ำตาลที่รอคอยการเป็นเจ้าสาวอย่างจดจ่อ เมื่อเช้ากิดาการไปดูชุดแต่งงานมาให้เลือก พอตกค่ำเบนกลับมา น้ำตาลจึงกระตือรือร้นนำอัลบั้มแบบชุดแต่งงานมาให้เขาดูด้วยท่าทีระริกระรี้

"น้ำตาล ชอบชุดเจ้าสาวแบบนี้ พี่เบนชอบไหมคะ แล้วพี่เบนชอบชุดเจ้าบ่าวแบบไหนคะ น้ำตาลชอบชุดนี้ค่ะ ดูสบายๆ แต่เท่ ไม่เป็นทางการเกินไป เหมาะกับพี่เบนเลยค่ะ"

"ผมคงไม่ใช่เจ้าบ่าวของคุณหรอกนะ" เบนไม่สบอารมณ์ ผลักอัลบั้มออกห่าง

"โธ่...พี่ เบนคะ ยังไงพี่เบนก็ต้องรับผิดชอบชีวิตน้ำตาลนะคะ เราแถลงข่าวจนคนรู้กันทั่วประเทศแล้ว แถมยังมีข่าว ย้ำอีกเป็นระลอก ถ้าไม่แต่งน้ำตาลเสียหน้าแย่เลย"

"น้ำตาล...คุณก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และทำไมผมถึงไม่แต่ง"

"แต่ว่าน้ำตาลไม่เหลือใครแล้วนะคะ ถ้าพี่เบนไม่แต่ง น้ำตาลก็ต้องท้องไม่มีพ่อ"

"ผมว่า...ถึงเวลาแล้วที่ต้องมีคนอื่นออกมารับผิดชอบบ้าง" เบนจะลุกออกไป แต่แล้วชะงักกึก เมื่อเจอกิดาการเดินเข้ามาหน้าเข้มใส่

"พรุ่งนี้ฉันนัดให้คุณไปลองชุดแต่งงานตอนบ่ายสองนะคะ คุณว่างหรือเปล่า"

"ผมไม่ว่าง"

"งั้นฉันจะให้คนเอาชุดไปให้คุณลองที่ที่ทำงาน แต่คุณอาจจะถูกลูกน้องเม้าท์ไปทั่วบริษัทก็ได้"

"ทำไมคุณต้องมาจัดแจงอะไรให้ผมด้วย"

"ก็เพราะคุณเป็น...พ่อของเด็กในท้องน้ำตาลไงคะ"

"แล้วถ้าผมไม่ใช่ล่ะ"

"พี่เบน..." น้ำตาลโวยขึ้นทันที "พี่เบนจะไม่รับผิดชอบน้ำตาลใช่ไหม ไหนพี่เบนรับปากแล้วไง พี่เบนใจร้าย ใจร้ายที่สุด"

น้ำตาล วิ่งร้องไห้ขึ้นไปบนห้อง เบนถึงกับพูดไม่ออก กิดาการต่อว่าเบนก่อนจะวิ่งตามขึ้นไปเคาะประตูห้องเรียกน้ำตาลด้วยความเป็น ห่วง แต่น้ำตาลไม่ขานและไม่ยอมเปิดประตู มีแต่เสียงดังโครมครามข้างใน เบนจึงใช้กุญแจไขเข้าไป แล้วพบว่าน้ำตาลล้มลงอยู่กับพื้น หน้าผากเลือดไหลด้วยน้ำมือของตัวเองที่ลงทุนจัดฉากขึ้นมา

เบนและกิดา การตกใจช่วยกันประคองน้ำตาลขึ้นนั่งบนเตียง แล้วเบนจะให้น้ำตาลไปหาหมอ เพราะกลัวเด็กในท้องจะเป็นอันตราย แต่น้ำตาลสะบัดเสียงประชดเบนว่า

"เขาจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ ไม่มีใครต้องการเขาอยู่แล้วนี่"

"ไม่เอาน้ำตาล...อย่าพูดอย่างนี้"

"ใช่ ไหมคะพี่เบน ไม่มีใครต้องการเด็กคนนี้ โดยเฉพาะพี่เบน" น้ำตาลบีบน้ำตาไหลอีก กิดาการหันไปมองเบนเป็นเชิงตำหนิ เบนสีหน้าอึดอัดลำบากใจ

"ผมขอโทษนะน้ำตาล ถ้าน้ำตาลอยากให้ผมไปลองชุดเจ้าบ่าวพรุ่งนี้ ผมไปก็ได้"

"ถ้าพี่เบนไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะคะ การแต่งงานมันต้องเป็นความสมัครใจทั้งสองฝ่าย"

"ใช่! ต้องเป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย เหมือนกับตอนที่ทำให้เด็กเกิดมานี่แหละ และเมื่อเขาเกิดมาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ"

"พี่ดาอย่าว่าพี่เบนเลย น้ำตาลรู้พี่เบนอึดอัดใจมากแค่ไหน"

"ทำไมถึงต้องอึดอัดใจด้วย คนที่อึดอัดควรจะเป็นน้ำตาลมากกว่าไม่ใช่เหรอ"

"ไม่เป็นไรครับคุณดา น้ำตาล ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ต้องรับผิดชอบจริงๆ พรุ่งนี้เรานัดกันกี่โมงครับ"

น้ำตาล ทำทีหันไปปาดน้ำตา แต่ที่จริงแอบยิ้มสมหวัง... พอรุ่งขึ้นได้เวลานัด น้ำตาลไม่ได้ไปด้วย ให้กิดาการไปกับเบนสองคน เบนเลยถือโอกาสทำราวกับกิดาการเป็นเจ้าสาวของเขา ให้เธอเป็นตัวแทนใส่ชุดเจ้า
สาวของน้ำตาลแล้วถ่ายรูปคู่กันไว้ด้วย ทั้งๆที่กิดาการไม่เต็มใจ

ตอน จะกลับ เบนยิ้มแย้มอารมณ์ดีกว่าตอนมาถึง ตรงกันข้ามกับกิดาการที่หน้ามุ่ยอย่างเคร่งเครียด พอเขากระเซ้าขึ้นมา เธอก็ยิ่งตาเขียวขุ่นใส่

"ที่จริงคุณใส่ชุดเจ้าสาวแล้วดูดีมากเลยนะครับ น่าจะลองเป็นเจ้าสาวจริงๆดูสักครั้ง"

"ฉันไม่ลองหรอก แต่ฉันจะเป็นเจ้าสาวจริงๆก็ต่อเมื่อเจอเจ้าบ่าวตัวจริงของฉันเท่านั้น"

"ใครครับ พี่บุเหรอ"

"อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้"

เบนยิ้มที่กิดาการยังไม่ตอบรับเต็มปาก พอขึ้นไปนั่งบนรถ เบนพึมพำเบาๆขอให้ไม่ใช่...เธอได้ยินไม่ถนัด ถามว่าพูดอะไร เขาเฉไฉทันทีว่า

"อ๋อ ผมบอกว่ากลับกันเถอะ"

"ยังกลับไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวเราต้องไปเลือกห้องจัดเลี้ยงอีก ฉันดูไว้สองสามที่แล้ว"

"ไม่ต้องหรอกครับ เราคงไม่ต้องจัดอะไรมาก"

"อ้าว...คุณจะมาเล่นแง่อะไรอีกล่ะคะคุณเบน"

"ไม่ได้เล่นแง่ครับ ผมพูดจริงๆ จนถึงตอนนี้ผมคิดว่าเรามีทางออกที่ดีกว่าการแต่งงานระหว่างผมกับน้ำตาล"

"เอ๊ะ ไหนคุณรับปากแล้วว่าจะแต่งงานกับน้ำตาล"

"ผมก็แค่ทำเพื่อไม่ให้น้ำตาลคิดมากเท่านั้นเอง เขาจะได้ไม่ออกไปก่อเรื่องอีก"

"ทำไมคุณถึงกลับกลอกอย่างนี้นะ"

"คุณดาฟังผมอธิบายก่อน ผมขอเวลาอีกหน่อย ผมจะคุยกับพี่ใหญ่อีกที"

"ไม่ ค่ะ คุณบรมไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเป็นความรับผิดชอบของคุณโดยตรง และท้องของน้ำตาลก็โตขึ้นทุกวัน เราไม่มีเวลาอีกแล้ว คุณต้องไปดูห้องจัดเลี้ยงกับฉัน"

"ผมยังไม่อยากไปวันนี้ครับคุณดา"

"คุณต้องไป"

"ไม่ไปครับ ยังไงวันนี้ผมก็ไม่ไป" เบนยืนยันเสียงนุ่ม กิดาการไม่รู้จะบังคับเขายังไง ได้แต่ฮึ่มฮั่มอย่างเจ็บใจ

"งั้นเราต่างคนต่างไปดีกว่า" ว่าแล้วเธอลงจากรถทันที เดินจ้ำหนีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเขา

ooooooo

บุ ริมกำลังรอคอยการมาซ้อมร้องเพลงของบีที่นัดไว้บ่ายสอง แต่ตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายสามแล้วก็ยังไร้วี่แวว พอมือถือของเขาดัง นึกว่าบีโทร.เข้ามาจึงรีบกดรับ แต่เสียงที่พูดมากลับกลายเป็นกิดาการ

กิดาการกำลังร้อนใจจึงโทร.มานัดพบบุริมอย่างกะทันหัน เธอต้องการปรึกษาเขาเรื่องน้ำตาลกับเบน

"เรื่องแต่งงานหรือเปล่าครับ" บุริมถามเธอทันทีที่มาถึง

"ใช่ ค่ะ วันนี้ดาพาคุณเบนไปลองชุดเจ้าบ่าวแล้ว แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังอิดออด ไม่ยอมไปดูห้องจัดเลี้ยงด้วยกัน เหมือนเขาซื้อเวลาไปเรื่อยๆ ไม่คิดจะรับผิดชอบยัยน้ำตาลจริงจังซะที ไม่รู้จะทำยังไง"

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมคุยกับพี่บรรณกับบัวแล้ว เราจะเรียกเบนมาคุย แล้วที่เหลือผมจะจัดการเอง"

"จะจัดการยังไง คุณบุริมช่วยอธิบายให้เป็นรูปธรรมหน่อยได้ไหมคะ"

บุริมเริ่มจนมุม เพราะที่จริงแล้วเขายังไม่มีไอเดียอะไร จึงหาทางบ่ายเบี่ยง

"เราจะบังคับให้เบนกำหนดวันเวลาสถานที่สำหรับจัดงานแต่งมาเลย แล้วทุกอย่างพวกเรากับคุณดาจะจัดการให้เขาเอง ดีไหมครับ"

"ค่ะ ถ้างั้นพรุ่งนี้ดาจะรอคำตอบจากคุณบุริมนะคะ"

"ครับคุณดา"

กิ ดาการยิ้มอย่างมีความหวัง แต่บุริมกลับหนักใจอยู่ลึกๆแล้วพอจะขึ้นรถไปส่งกิดาการกลับบ้าน บรมโทร.เข้ามาที่มือถือบุริม หลังฟังบีมาฟ้องว่าบุริมทิ้งงานปล่อยให้ตนมารอเก้อ ทั้งที่ความจริงแล้วบีต่างหากที่ผิดเวลามาช้าเป็นชั่วโมง

"แกอยู่ไหนวะบุ...ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ ปล่อยให้นายบีมารอซ้อมเพลงเก้อ แกถือว่าเป็นน้องชายฉันแล้วทำยังไงก็ได้งั้นเหรอ"

บุริมมองหน้ากิดาการอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด

"ขอโทษนะครับพี่ใหญ่ คนที่รอเก้อคือผม ผมรอนายบีชั่วโมงนึงเขาก็ยังไม่มา ผมเลยออกมาก่อนเพราะมีธุระ"

"อย่ามาแก้ตัว ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว ถึงแกจะเป็นน้องฉันก็เถอะ"

บรมวางสายไปแล้ว บุริมชะงักค้าง สีหน้าเครียดๆ กิดาการสังเกตเห็นจึงเอ่ยอย่างเกรงใจ

"ถ้าติดธุระคุณบุไม่ต้องไปส่งดาก็ได้นะคะ ดากลับเองได้ค่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณดา ขึ้นรถเถอะครับ"

เมื่อมาส่งกิดาการถึงหน้าบ้าน บุริมก็ขอตัวกลับไปทันทีเลย น้ำตาลชะเง้อมองจากในบ้าน พอกิดาการเดินเข้ามา ก็ตั้งท่าแซวทันที

"ฮันแน่...พี่ดาออกไปกับพี่เบนไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่บุมาส่งล่ะ"

"อ๋อ...พี่นัดเจอคุณบุ ขอคำปรึกษาเขาเรื่องจัดงานแต่งนี่แหละ"

"แหม ไม่น่าเชื่อเลยพี่ดากับพี่บุจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ แล้วพี่ดาพาพี่เบนไปลองชุดเจ้าบ่าวมาเป็นยังไงบ้าง พี่เบนหล่อไหม"

"คนอย่างนั้นน่ะเหรอ  ต่อให้ใส่ชุดดีแค่ไหนก็ไม่ทำให้ ดูดีขึ้นมาหรอก"

ฟัง น้ำเสียงพี่สาวแปร่งๆแปลกๆ น้ำตาลอดสงสัยไม่ได้ว่า สองคนมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า กิดาการรีบปฏิเสธ บอกว่าแค่หมั่นไส้เขาเท่านั้นเอง ที่จริงวันนี้เขาก็ให้ความร่วมมือดี

"แล้วไหน...ถ่ายรูปพี่เบนแต่งชุดเจ้าบ่าวมาให้น้ำตาลดูมั่งหรือเปล่า"

กิดาการตกใจ นึกถึงรูปที่ตัวเองถ่ายคู่เบน แต่บอกน้ำตาลว่าพี่ลืม

"ว้า...แล้วพี่เบนเลือกชุดเจ้าบ่าวแบบไหนล่ะ น้ำตาลอยากเห็นจังเลย"

"ก็สูทแบบเท่ๆ ไม่ค่อยทางการนัก เป็นสไตล์นักโฆษณาอย่างเขานั่นแหละ"

"งั้นก็เข้ากับชุดเจ้าสาวที่น้ำตาลเลือกไว้เลย...เอ๊ะ พี่เบนไปไหนล่ะพี่ดา ทำไมไม่กลับมาด้วยกัน"

"เขาเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะ"

"แล้วพี่ดาได้พาเขาไปดูโรงแรมที่จะจัดงานหรือยัง เขาจะเชิญแขกกี่คน ของน้ำตาลคงหลายร้อยเลยนะ"

"ยังไม่รู้เลยจ้ะ คุณเบนเขาขอคิดดูก่อนว่าจะจัดที่ไหน"

"แหม...เดี๋ยวใกล้เวลาโรงแรมก็เต็มหมดหรอก"

"ไม่หรอก ตอนนี้ไม่ใช่เทศกาลแต่งงาน เรายังมีเวลาเลือกอีกนะ"

"แต่มันก็อีกเดือนเดียวเองนะคะพี่ดา โอ๊ย...ตื่นเต้นๆ นี่แค่เริ่มต้นนะยังสนุกขนาดนี้ อยากให้ถึงวันแต่งงานเร็วๆจัง"

น้ำตาลหัวเราะคิกคักชอบใจ หารู้ไม่ว่าพี่สาวทั้งกลัดกลุ้ม และเหนื่อยใจจะแย่อยู่แล้ว

ooooooo

บุริมโมโหบีที่ไม่รับผิดชอบงานแล้วยังใส่ร้ายตนอีก หนำซ้ำบรมก็รักและเชื่อคำพูดลูกจนไม่ลืมหูลืมตา โทร.ไปต่อว่าบุริมโดยไม่ฟังเหตุผล แล้วยังจะเรื่องที่บรมบังคับให้เบนแต่งงานกับน้ำตาลอีก  โดยใช้กิดา-การ เป็นเครื่องมือ บุริมทนไม่ไหวรีบมาปรึกษาหารือบรรณและบัว แล้วสามพี่น้องก็เห็นพ้องต้องกันว่าเราต้องช่วยเบนด้วยการยืมมือคนอื่นทำให้ สังคมรับรู้ว่าลูกในท้องน้ำตาลไม่ใช่ลูกของเบน

คนอื่นที่ว่าก็คือ แจ๊ดนั่นเอง แจ๊ดนั้นปลื้มชื่นชอบเบนอยู่แล้ว เมื่อได้รับการติดต่อจากบรรณ เธอจึงไม่ลังเลสักนิด ที่จะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เรียกว่างานนี้เธอได้แก้เผ็ดน้ำตาลไปในตัวด้วย พอข่าวใหม่ล่าสุดว่อนทั้งแผงหนังสือและ ทางอินเตอร์เน็ตว่าเบนอาจระงับการแต่งงานไว้ก่อนเพราะไม่อยาก เป็นแพะรับบาป เนื่องจากน้ำตาลพัวพันผู้ชายมากหน้าหลายตา บรมโกรธแทบกระอัก

"ใครวะ ใครเป็นคนปล่อยข่าวมั่วๆแบบนี้ออกมา"

"อัญก็ไม่รู้ค่ะ ถามแหล่งข่าวแล้วก็ไม่มีใครรู้ บางคน เขาว่ามาจากอินเตอร์เน็ต ข่าวถึงได้เร็วขนาดนี้"

"จากอินเตอร์เน็ตก็ต้องสืบได้สิว่าต้นตอมาจากไหน แจ้งตำรวจจับมันเลยก็ได้"

"ใจเย็นๆค่ะคุณบรม ถ้าเราร้อนตามสื่อก็เท่ากับเราไปเติมเชื้อไฟให้ข่าวนี้โหมแรงกว่าเดิมอีกนะคะ"

"คุณ จะเย็นก็เย็นไปคนเดียว ผมเย็นไม่ไหวแล้ว เรื่องมันจะลงเอยด้วยดีอยู่แล้วเชียว ถ้ารู้ว่าเป็นไอ้อีคนไหนกุข่าวขึ้นมาละก็ ผมจะฟ้องมันให้ถึงที่สุด"

"เราอย่าไปมีเรื่องกับสื่อเลยนะคะ ยังไงเราก็ต้องพึ่งพวกเขา"
"มัน เล่นงานเราก่อนนะอัญ เรามีสิทธิ์ฟ้องกลับให้เป็นกรณีตัวอย่าง  ยิ่งถ้าข่าวนี้หลุดมากระทบศิลปินอื่นในนี้ด้วยละก็ ผมจะล้างบางพวกมันให้หมด คุณรีบโทร.บอกน้ำตาลก่อนนะ ว่าอย่าเพิ่งให้ข่าวอะไร เดี๋ยวผมจะไปหาเขาที่บ้าน"


"ค่ะ" อัญชลีรับคำด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

ooooooo

เสียง นักข่าวตะโกนยิงคำถามเกี่ยวกับข่าวฉาวของน้ำตาลอยู่หน้ารั้วบ้าน เบน...น้ำตาลยืนมองอยู่ที่หน้าต่างทนไม่ไหวทำท่าจะผลุนผลันออกไป กิดาการต้องเข้ามาดึงไว้

"จะไปไหนน้ำตาล"

"น้ำตาลจะออกไปประกาศให้พวกเขารู้ว่าไอ้ข่าวบ้าๆนั่นมันไม่จริง"

"อย่านะน้ำตาล รอคุณบรมก่อนดีกว่า เขาอาจจะมีทางออกที่ดีกว่านี้"

"โอ๊ย...คุณบรมเนี่ย อะไรๆก็ให้ปิดปากเงียบ แล้วเมื่อไหร่จะรู้เรื่องกันซะที"

"เอาเถอะน้ำตาล เราต้องเชื่อเขานะ เพราะเขาเป็นต้นสังกัดน้ำตาล เขาต้องรู้ว่าควรจะทำยังไง"

น้ำตาลกระฟัดกระเฟียดตะโกนเรียกป้าเพ็ญมาสั่งให้ไปปิดหน้าต่างปิดม่านให้หมด  เธอไม่อยากได้ยินเสียงข้างนอก

ป้าเพ็ญรับคำแล้วกุลีกุจอจัดการ  โดยมีกิดาการเข้ามาช่วยด้วย อีกคน

"ป้าเพ็ญช่วยไปดูประตูรั้วด้วยนะจ๊ะ ว่าปิดล็อกแน่นหนา แล้วหรือยัง"

"ค่ะ เดี๋ยวป้าจะไปดูห้องอื่นด้วยนะคะ"

ป้าเพ็ญรีบออกไป...น้ำตาลโวยวายดังลั่น

"ใครปล่อยข่าวทุเรศแบบนี้ออกมานะ จะไปตบมันให้ กลิ้งเลย"

"อย่าไปสนใจข่าวเพี้ยนๆพวกนี้เลยน้ำตาล อาจเป็นพวกไม่มีประเด็นอะไรจะเล่นก็เลยกุข่าวขึ้นมาอีก" กิดาการหันมาปลอบ

"แต่น้ำตาลว่าต้องมีคนปล่อยข่าวออกมาแน่ๆ มันจงใจจะทำลายชื่อเสียงน้ำตาลชัดๆ"

"งั้นเราต้องให้คุณเบนออกมาแถลงข่าวพร้อมกับน้ำตาลว่าจะแต่งงานกันแน่ๆ ก็จะสยบข่าวลือนี้ได้"

"พี่ดาคิดว่าพี่เบนจะยอมเหรอ"

"เขาควรจะพูดความจริงอะไรออกมาบ้าง"

เสียง นักข่าวฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นบรมนั่งรถเข้ามา แต่บรมก็ยังไม่ให้สัมภาษณ์ใดๆทั้งสิ้น มุ่งหน้าเข้ามาพบ น้ำตาลในบ้านเป็นอันดับแรก

"ผมกับคุณอัญกำลังหาทางแก้ข่าวนี้อยู่ น้ำตาลไม่ต้องออกไปให้สัมภาษณ์อะไรเด็ดขาดเลยนะ"

"โอ๊ย...อะไรๆก็ให้น้ำตาลอยู่เฉยๆ น้ำตาลจะบ้าตายอยู่แล้วนะคะ"

"แล้วถ้าน้ำตาลออกไปประกาศมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"

"มีสิคะ ก็น้ำตาลจะแต่งงานจริงๆนี่ พวกเขาจะได้เลิกขุดคุ้ยซะทีมันก็จบ"

"ไม่ จบหรอก พรุ่งนี้สื่อก็จะยิ่งเล่นข่าวต่ออีกว่าน้ำตาลออกมาแก้ตัว แล้วก็จะตามกันต่อว่าแต่งกันจริงเมื่อไหร่ มันก็จะมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น เอาไว้เรารอให้เบนพร้อม น้ำตาลพร้อม แล้วค่อยแถลงข่าวทีเดียวดีกว่า"

น้ำตาลยังกระสับกระส่าย สีหน้าไม่เชื่อบรมนัก กิดาการที่นั่งอยู่ข้างกันจึงขอร้องน้ำตาลให้เชื่อบรม เพราะไม่มีประโยชน์ อะไรที่จะไปแก้ตัวตอนนี้...ทันใดนั้นเองเสียงนักข่าวฮือฮาดังขึ้นอีกรอบ กิดาการลุกไปเปิดม่านดู ปรากฏว่าเป็นเบนกลับเข้ามา น้ำตาลไม่รอช้าวิ่งออกไปกระโดดหอมแก้มเบนทันที โดยที่เบนก็ไม่ทันตั้งตัว

"เห็น ไหมคะ เรายังรักกันดีอยู่ค่ะ และจะมีการแต่งงานเกิดขึ้นแน่ๆ พี่เบนยืนยันกับพวกเขาสิคะ ว่าเราจะแต่งงานกันจริงๆ" น้ำตาลยิ้มระรื่นใส่นักข่าว แต่แล้วแทบหุบยิ้มไม่ทันกับคำพูดของเบน

"ผมยังไม่พร้อมจะให้สัมภาษณ์ตอนนี้" เบนเดินจ้ำเข้าบ้าน ทิ้งน้ำตาลยืนอึ้ง เหวอรับประทาน...

เบนก้าวเข้ามาในบ้าน   พยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมา  น้ำตาลเดินตามเข้ามา  หน้าตาเหวี่ยงสุดฤทธิ์

"ทำไมพี่เบนถึงพูดแบบนั้น ไม่ให้เกียรติน้ำตาลเลยสักนิดเดียว"

"แล้วที่คุณทำเคยให้เกียรติผมบ้างหรือเปล่า"

"น้ำตาลทำอะไรคะพี่เบน"

"คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดี"

"ก็แค่พี่เบนยอมรับกับนักข่าว เรื่องมันก็จะจบ พี่เบน ไม่มีอะไรเสียหายเลยนี่คะ"

"ผมน่ะ เหรอไม่เสียหาย ตั้งแต่แถลงข่าววันนั้นชีวิตผมก็วุ่นวายขึ้นทุกที ทั้งที่ผมพยายามยอมรับทุกอย่างตามที่คุณต้องการ แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงอีก"

"คุณก็ทำในสิ่งที่ควรทำสิคะ" เสียงกิดาการดังขึ้น โดยมีบรมยืนอยู่ด้านหลังเธอ

"คุณไม่เข้าใจหรอกคุณดา"

"ค่ะ ฉันไม่เข้าใจคุณเลย กับแค่การยอมรับอย่างลูกผู้ชาย คุณยังทำไม่ได้ ฉันอยากรู้นักว่าทำไม"

"คุณอยากรู้เหรอครับ จะให้ผมตอบคุณดาว่ายังไงดีครับพี่ใหญ่" เบนมองไปทางบรมด้วยสีหน้าอึดอัด บรมจึงไกล่เกลี่ยนุ่มนวลว่า

"ผมจะคุยกับเบนเองครับคุณกิดาการ"

แล้วสองพี่น้องต่างมารดาก็พากันไปคุยอีกห้อง...บรมตั้งคำถามใส่เบนว่ารู้ไหมใครเป็นคนปล่อยข่าวนั้นออกไป

"ผมไม่รู้ รู้แต่ว่าผมไปทำงานไม่ได้เลย เพราะมีนักข่าว ดักรออยู่หน้าออฟฟิศเต็มไปหมด พอกลับมาบ้านก็เจอสภาพแบบเดียวกันอีก"

"แต่ข่าวนี้มันพูดเข้าข้างแกนะ แกน่าจะรู้ว่าใครเป็น ต้นตอ"

"จะ เข้าข้างใครก็ไม่สำคัญหรอกครับพี่ใหญ่ แต่ตอนนี้ เราเดือดร้อนกันไปหมด ชีวิตส่วนตัวของผมไม่เหลืออีกแล้ว ทั้งที่ผมไม่อยากเป็นคนดังด้วยวิธีนี้"

"แกต้องอดทนบ้างนะเบน"

"เท่า ที่เป็นอยู่ พี่ใหญ่คิดว่าผมไม่อดทนหรือไง เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นนี่มันชักจะเกินกว่าที่ผมจะทนได้แล้วนะครับ มีเรื่องปวดหัวเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน"

"ก็เมียแกเป็นคนดัง"

"น้ำตาลไม่ใช่เมียผม...พี่ใหญ่ก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ผมอยากจะประกาศให้ทุกคนรู้ซะที" เบนผลุนผลันออกไป บรมตกใจรีบก้าวไปขวางเบนไว้

"เอาละๆ ไม่ใช่เมียก็ไม่ใช่เมีย กลับมาคุยกันก่อน"

"คุยไปก็เหมือนเดิม ไม่มีประโยชน์"

"มีซี่  ใจเย็นๆนะเบน  เข้าไปคุยกัน  เมื่อกี้พี่แค่ล้อแกเล่นให้แกหัวเราะบ้าง" บรมสีหน้าอ้อนวอน ดึงเบนกลับเข้าไปในห้องอีกจนได้

ขณะนั้น น้ำตาลนั่งกระสับกระส่ายใจจดใจจ่ออยากรู้ ผลการเจรจาของสองคนนั้นเต็มแก่

"คุณบรมจะกล่อมพี่เบนสำเร็จไหมนะ"

"ถ้าคุณบรมกล่อมไม่สำเร็จเราก็อย่าอยู่บ้านนี้อีกต่อไปเลย ต้องให้นายเบนรู้สึกซะบ้าง"

"ไม่อ่ะ น้ำตาลไม่ไปไหนทั้งนั้น ถึงไปพี่เบนก็ไม่รู้สึกหรอกพี่ดา กลับจะยิ่งดีใจด้วยซ้ำ"

"ก็ถ้าเขาไม่ตั้งใจรับเป็นพ่อเด็ก เราอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์"

"แต่ถ้าเราไป เราอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกก็ได้ แล้วน้ำตาลก็จะท้องไม่มีพ่ออย่างที่เป็นข่าวจริงๆ"

กิดาการนิ่งไป นึกถึงเบนแล้วยิ่งเจ็บใจ คนอะไรเห็นแก่ตัวจริงๆ

ooooooo

ตอนที่ 5

บรรณ กับบัวรู้สึกหนักใจ หลังฟังบุริมกลับมาเล่าว่าน้ำตาลไม่ยอมออกจากบ้านเบน แล้วเบนก็ต้องถูกยัดเยียดให้เป็นพ่อเด็กแบบมัดมือชกเป็นไปตามแผนของบรม ซึ่งทั้งสามพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีทางที่จะยอมให้เบนเป็นแพะรับบาป โดยบุริมจะให้กิดาการญาติผู้พี่ของน้ำตาลเป็นตัวช่วย

"บัวเคยเจอแล้ว ท่าทางเขารักน้ำตาลมากนะ แต่เขาก็เชื่อว่าเบนเป็นพ่อของเด็กไม่ใช่เหรอ"

"ผมมีวิธีครับ ผมจะตีสนิทกับเขา แล้วค่อยกล่อมเขาให้ช่วยเรา เขาคงไม่ยอมให้น้ำตาลแต่งงานผิดคนแน่"

"นี่แกหวังอย่างอื่นด้วยหรือเปล่า" บรรณดักคอ

"อย่างอื่นก็เป็นผลพลอยได้ครับพี่บรรณ"

"แล้วทำไมแกไม่บอกความจริงกับเขาซะเลย"

"ไม่ได้พี่บรรณ ถ้านายบรมรู้ว่าพวกเราเป็นคนบอก เขาไม่เอาเราไว้แน่ แล้วแผนการทั้งหมดที่ทำมาก็จะล้มเหลว"

บรรณ คิดตามแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย...ขณะเดียวกันนั้นที่บ้านเบน หลังจากบุริมกลับไปไม่นาน เบนก็ตามตอแยแขวะกิดาการเรื่องที่เธอสนิทสนมกับบุริมทั้งที่เพิ่งเคยเจอกัน ครั้งแรก กิดาการไม่พอใจเลยประชดกลับ ทำราวกับว่าเธอชอบบุริมจริงๆ
น้ำตาลเข้ามาได้ยินสองคนทุ่มเถียงกันก็ซักอย่างแปลกใจ

"อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก...ผมแซวเรื่องคุณดากับพี่บุริม เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็คุยกันถูกคอเหมือนสนิทกันมานานแล้ว"

"นั่น สิ น้ำตาลก็แอบเห็นพี่ดากับพี่บุคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋ง พี่ดาแอบปลื้มพี่บุมานานแล้วนี่คะ เพราะเพลงทะเลดาวเป็นเพลงโปรดที่สุดของพี่ดา"

"ใช่ เราคุยกันสนุกมากเลย พี่หวังว่าจะได้เจอเขาอีกบ่อยๆ"

"โห...เพิ่งเคยได้ยินพี่ดาพูดถึงหนุ่มๆแบบนี้ครั้งแรก สงสัยจะปิ๊งพี่บุซะแล้วเนี่ย"

"งั้นเราก็ต้องช่วยให้เขาสองคนสมหวังสินะ"

น้ำตาลได้ทีทำสวีต เข้าไปกอดแขนเขาฉอเลาะ "นั่นสิคะพี่เบน เรามาร่วมมือกันดีกว่าค่ะ ช่วยจับคู่ให้พี่ดากับพี่บุ กันดีไหมคะ"

"พี่ก็คิดอยู่แล้ว เราออกไปปรึกษากันข้างนอกดีกว่า ไม่งั้นเดี๋ยวคุณดาจะรู้แผนเราหมด"

"จริง ด้วยค่ะ ไปค่ะพี่เบน" น้ำตาลอิงซบเบนพลางหัวเราะคิกคัก เบนเหล่มองกิดาการยิ้มๆเป็นเชิงประชด กิดาการมองตามอย่างหมั่นไส้ ทำปากขมุบขมิบใส่

แต่พอเดินพ้นสายตาของกิดาการมาแล้ว เบนก็ถอยห่างจากน้ำตาลทันที แถมทำท่าจะลุกหนีเข้าห้อง ทำเอาน้ำตาลเป็นงง

"อ้าว...ไหนเมื่อกี้พี่เบนบอกว่าจะมาคุยกันเรื่องจับคู่พี่ดากับพี่บุไงคะ เรายังไม่ได้คุยกันเลย"

"พอดีพี่ง่วงแล้ว ไว้เราค่อยคุยกันวันหลังนะครับ"

"แหม...พี่เบนอ่ะ ทำไมไม่เห็นหวีตเหมือนเมื่อกี้เลย จู่ๆก็ทำหน้าเครียดอีกแล้ว หรือว่าพี่เบนไม่อยากได้พี่ดาเป็นพี่สะใภ้คะ"

"เรื่องคุณดากับพี่บุน่ะ ผมว่าถ้าเขาชอบกันจริงก็คงจัดการกันเองได้ เพราะเขาก็โตๆกันแล้วทั้งคู่ เมื่อกี้ผมก็แซว คุณดาไปงั้นเอง"

"นั่นสิคะ ใครจะต้องมาโดนจับคู่เหมือนเรา แต่เป็นแบบเราก็สนุกดีนะคะ"

"ผม ไปนอนก่อนนะครับ ง่วงแล้วจริงๆ" เบนเดินหน้าตึงๆจากไป น้ำตาลทั้งงงทั้งเซ็ง แล้วอีกครู่เธอก็โทร.ไปบอกจอยว่าอยากหาอะไรทำแก้เซ็ง จอยเลยจัดให้ทันที

น้ำตาล หนีออกจากบ้านไปพบจอยที่ผับ แล้วแต่งองค์ ทรงเครื่องพรางหน้าตาขึ้นโชว์เพลงอย่างเซ็กซี่เร่าร้อน เผอิญบีมาเที่ยวกับเพื่อนๆ บีจำน้ำตาลได้ นึกโมโหจนต้องบุกไปต่อว่าน้ำตาลที่หลังเวที

"น้ำตาล...เธอมาที่นี่ได้ไง ทำอย่างนี้ผิดสัญญาไม่ใช่เหรอ"

"ผิดยังไง ฉันไม่ได้ร้องเพลงตัวเองซักหน่อย จะไปฟ้องป๋าไหมล่ะ"

"ไม่ห่วงลูกมั่งเหรอ"

"เธอมายุ่งอะไรด้วยบี ทุกทีไม่เคยเห็นสนใจเลย"

บี มองหน้าน้ำตาลอย่างเจ็บใจ แล้วฮึดฮัดออกไปโทร.บอกอาเบน...เบนรับรู้ด้วยความตกใจ จากนั้นเขารีบไปเคาะประตูห้องเรียกกิดาการ บอกให้รู้ว่าน้ำตาลหนีออกไปข้างนอกอีกแล้ว กิดาการแตกตื่นและรีบร้อนลนลานจนหน้าผากกระแทกประตูค่อนข้างแรง แต่ก็ไม่ยอมทายาตามที่เบนแนะนำ เพราะกลัวจะเสียเวลา

"อ้อ...ลืมไป ผมไม่ใช่พี่บุ พูดอะไรคุณก็คงไม่เชื่ออยู่แล้ว"

"ฉันจะเชื่อเฉพาะคนที่น่าเชื่อถือเท่านั้น"

เบนหงุดหงิดกระชากรถขับเร็วขึ้น กิดาการผวาหาที่เกาะ พลางก็ต่อว่าเขาจะรีบไปไหนเนี่ย

"ก็เราต้องรีบไปหาน้ำตาลไม่ใช่เหรอ"

กิ ดาการชะงัก เหลือบมองเขาอย่างหมั่นไส้สุดๆ ครั้นสองคนไปถึงผับก็พยายามจะเอาตัวน้ำตาลกลับให้ได้ ถ้าน้ำตาลยังร้องเพลงอีก ถือว่าคนจ้างมีความผิด เพราะน้ำตาลมาโดยไม่ได้บอกต้นสังกัด

เจอไม้นี้ของเบนเข้าไป ทั้งน้ำตาลและนิวคนจ้างถึงกับซีดไปตามกัน...แต่พอกลับถึงบ้านพร้อมเบนและกิ ดาการ น้ำตาลก็อดโวยวายแผลงฤทธิ์อีกไม่ได้

"ทำไมต้องมาบังคับน้ำตาลแบบนี้ด้วย"

"ก็เพราะน้ำตาลออกไปก่อเรื่องน่ะสิ"

"ก่อเรื่องยังไงคะพี่ดา น้ำตาลแค่ออกไปร้องเพลงอย่าง ที่อยากทำเท่านั้น"

"ถ้าพี่ใหญ่รู้เข้าต้องไม่พอใจแน่"

"แล้วพี่เบนจะบอกคุณบรมหรือเปล่าล่ะ"

"พี่ไม่บอก แต่มีคนเห็นน้ำตาลเยอะแยะ อาจจะเข้าหูเขาเมื่อไหร่ก็ได้"

น้ำตาลชะงัก นึกถึงบี แต่แล้วก็ยักไหล่อย่างไม่แคร์

"ช่างปะไร ตอนนี้น้ำตาลไม่มีงานอยู่แล้ว ถ้าเขาจะยกเลิกสัญญาก็มีค่าเท่ากัน"

กิดาการทอดถอนใจมองตามน้ำตาลที่สะบัดจากไป แต่เบนเหมือนไม่ใส่ใจน้ำตาล กลับหันมาจดจ่อกับหน้าผากกิดาการแทน

"เรื่องน้ำตาลก็จบแล้ว เหลือหน้าผากคุณเมื่อไหร่จะทายาครับ มันบวมเป่งเลยนะ"

"ช่างฉัน" เธอตวัดเสียงใส่เขา แล้วผละไปเข้าห้องส่องกระจก ปรากฏว่าหน้าผากมีแค่รอยแดง ไม่ถึงกับบวม "นายเบนบ้า...หลอกเรานี่"

ทันใดเสียงเคาะประตูดังขึ้น กิดาการเดินไปเปิดอย่างระวัง...เบนยื่นกล่องยาเข้ามาให้

"ทายาซะนะครับ เดี๋ยวจะบวมมากไปกว่านี้"

กิดาการอึ้งๆ รับกล่องยามาจากเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ooooooo

สาย วันใหม่ บุริมมาหากิดาการและจะชวนเธอออกไปทานข้าวเพื่อตอบแทนที่เธอเป็นแรงบันดาลใจ ทำให้เขาแต่งเพลงที่ค้างไว้เสร็จลงภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

"โอ้โฮ...คงไม่ใช่เพราะดาหรอกค่ะ คุณบุริมมีพรสวรรค์ อยู่แล้ว ที่แต่งเสร็จเพราะเป็นเหตุบังเอิญมากกว่า"

"คุณดากำลังปฏิเสธผมใช่ไหมครับ"

"แหม...ดาว่ามันเสี่ยงนะคะ ไปทานข้าวกับโปรดิวเซอร์ คนดังเนี่ย"

"แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ได้แถลงข่าวว่าเป็นแฟนกับนักร้องคนไหน ไปกับผมรับรองไม่มีเรื่องฉาวโฉ่แน่ครับ เราจะได้ปรึกษากันเรื่องน้ำตาลด้วย"

ตอน แรกเธอลังเล แต่พอได้ยินชื่อน้ำตาลก็ตอบตกลงและขอเวลาไปแต่งตัวแป๊บเดียว...บุริมยิ้ม อย่างสมหวัง แต่พอเบนรู้เห็นก็แอบหวงกิดาการ พูดแขวะเธอ พร้อมกับทำเป็นสวีตกับน้ำตาล แต่พอทั้งคู่ควงกันออกไปแล้ว เบนก็ผละออกห่างจากน้ำตาลแทบจะทันที เล่นเอาน้ำตาลกระเง้ากระงอด ต่อว่าเขาทำท่ารังเกียจเธออีกแล้ว...เบนจึงย้ำ

"อย่าลืมสิว่าเราไม่ใช่คนรักกันจริงๆ เราแค่กำลังแสดงละครตบตาคนอื่นเท่านั้น"

"พี่เบนก็เปลี่ยนความรู้สึกให้มันเป็นจริงก็ได้นี่คะ น้ำตาลไม่ว่าอะไรหรอกน่า ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนในบ้านนะคะ"

"อย่าเลยครับ แค่นี้ผมก็ถูกสังคมตราหน้ามากพออยู่แล้ว" เบนเดินหนีเข้าข้างใน น้ำตาลจิกตามองตามเขาอย่างหมั่นไส้

ooooooo

กิ ดาการนั่งอยู่กับบุริมในร้านอาหารหรู เธอมองไปรอบๆอย่างพอใจในบรรยากาศ แล้วคำตอบถามของเขาตรงๆว่า ปกติเธอไม่เคยมาทานร้านหรูๆแบบนี้...บุริมยิ้มบางๆ ชื่นชมในความจริงใจของเธอ

"ที่จริงผมก็ไม่ใช่คนติดหรูอะไรหรอกนะครับ ปกติผมก็ชอบทานอะไรง่ายๆ แค่ขอให้อร่อยก็พอ แต่วันนี้พาคุณดามาเลี้ยงตอบแทนก็ต้องพิเศษหน่อย"

"ที่จริงดาก็ไม่ได้ช่วยอะไรคุณบุริมเลยนะคะ"

"ผมขอยืนยันครับว่าคุณดาช่วยผม แค่เป็นแรงบันดาลใจก็ถือว่าช่วยแล้ว"

"งั้นดาอยากให้คุณบุริมช่วยดากลับบ้างจะได้ไหมคะ"

"ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้ คุณดาอยากให้ผมช่วยเรื่องอะไรบอกมาได้เลยครับ"

"เรื่อง น้ำตาลกับคุณเบนน่ะค่ะ ดูเหมือนคุณเบนจะยัง ไม่อยากแต่งงานกับน้ำตาลเท่าไหร่ พยายามบ่ายเบี่ยงมาตลอด ทั้งที่ลูกในท้องของน้ำตาลก็โตขึ้นทุกวัน ดาอยากหาทางให้เขาแต่งงานกับน้ำตาลเร็วที่สุด คุณบุริมพอจะแนะนำได้บ้างไหมคะ ว่าควรจะทำยังไงดี คุณเบนถึงจะเลิกบ่ายเบี่ยงซะที"

"บางทีมันก็อาจจะเป็นเรื่องของเขาสองคนที่ต้องตกลงกันเองนะครับ"

"ให้ เขาตกลงกันเองมันก็จะคาราคาซังอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ถึงแม้น้ำตาลจะดูเหมือนมั่นใจเกินวัย แต่จริงๆแล้วเขายังเด็กมาก ไม่ทันความคิดของผู้ใหญ่อย่างคุณเบนหรอกค่ะ"

บุริมมองหน้ากิดาการเหมือนอยากจะพูดความจริงแต่พูดไม่ได้ จึงได้แต่อึกอัก

"ผมเข้าใจคุณดาครับ แต่ว่า...เอ่อ...เอางี้ดีกว่า ผมจะลองปรึกษาพี่บรรณกับบัวดู ว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี"

"ดาดีใจที่ทางฝ่ายชายเป็นฝ่ายเดินหน้าทำอะไรบ้าง ไม่งั้นดูเหมือนทางเราจะวิ่งตามอยู่ฝ่ายเดียว"

"ใช่ว่าเราจะนิ่งนอนใจนะครับคุณดา แต่ว่า...มันก็มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอีกหลายอย่างที่ทำให้มันเป็นเรื่องอึดอัดใจด้วยกันทุกฝ่าย"

"เบื้องลึก...เบื้องหลัง...คุณบุริมหมายถึงอะไรคะ"

"ก็เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจของเรานั่นแหละครับ"

"อ๋อ...ถ้า เป็นเรื่องชื่อเสียงบริษัทเพลินเรคคอร์ดละก็ ดาว่าการแต่งงานของน้ำตาลไม่มีผลกระทบหรอกค่ะ แฟนเพลงสมัยนี้ยอมรับได้  ยังไงฉันก็จะเดินหน้าเรื่องงานแต่งให้เกิดขึ้นให้ได้"

บุริมชะงักไปเล็กน้อยที่กิดาการเข้าใจไปอีกอย่าง พอดีบริกรเข้ามาเสิร์ฟอาหาร เขาจึงถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง

"ทานก่อนเถอะครับ อย่าห่วงเรื่องน้ำตาลเลยคุณดา รับรองว่ามันต้องมีทางออกที่สวยงามแน่ๆ ผมจะหาทางช่วยเอง"

ได้ยินเขารับปากแบบนี้ กิดาการรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

ooooooo

ใน ห้องทำงานภายในบ้านที่เบนยึดเป็นห้องนอนส่วนตัว...เขากำลังเดินไปเดินมา พลางชะเง้อมองว่าเมื่อไหร่กิดาการจะกลับมาเสียที แต่แล้วเสียงทีวีที่เปิดอยู่ก็ทำให้เขาต้องหันไปสนใจ

"แซ้บแซ่บ บันเทิงมาแล้วค่า...พร้อมกับข่าวของนักร้องเซ็กซี่สุดฉาวแห่งปี น้ำตาล นีรา หลังจากประกาศชัดกลางงานแถลงข่าวว่าจะมีงานแต่งให้ลุ้นกันเร็วๆนี้ แต่กลับมีคลิปเลิฟๆ จุ๊บๆกับด้วงจนแฟนหนุ่มตัวจริงถึงกับลมออกหู จนมีแววว่าจะเลิกกัน แฟนคลับคงต้องเลิกลุ้นกันแล้วค่า เพราะตอนนี้ลือกันกระฉ่อนว่าน้ำตาลจะแต่งงานกับเบน แฟนหนุ่มสุดเลิฟเดือนหน้านี้ ถึงกับมีการจองโรงแรมกันเรียบร้อยแล้ว..."

เบน จ้องเขม็ง สองมือกำแน่นด้วยความโมโห แล้วปิดทีวีก่อนจะผลุนผลันออกไปคาดคั้นน้ำตาลที่กำลังดูรายการเดียวกันว่า ใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้

"อ้าว...พี่เบนก็ดูรายการเดียวกันเหรอคะ น้ำตาลก็ไม่รู้ เหมือนกันว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว"

"ผมยังไม่เคยบอกใครเลยว่าเราจะแต่งงานกันเดือนหน้า มีแต่คนอื่นมาจัดการให้ทั้งนั้น"

"น่าจะเป็นพี่ดาจัดให้นะคะ เห็นพี่ดาอยากให้เราสองคนแต่งกันเร็วๆ ฤกษ์ก็ไปดูมาให้แล้ว"

"น้ำตาลก็รู้ว่าเราแต่งงานกันจริงๆไม่ได้"

"ทำไมจะไม่ได้คะพี่เบน เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าปฏิเสธก็เท่ากับเราหลอกลวงประชาชนนะคะ"

"ผม ไม่เคยหลอกใคร เพราะไม่เคยรับปากว่าจะแต่งงานกับน้ำตาลเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง" พูดจบเบนก็เดินตึงตังออกไป น้ำตาลพึมพำตามหลังอย่างไม่สบอารมณ์เช่นกัน

"ฮึ...จะกลับคำอีกแล้วเหรอ ไม่ยอมหรอก"

ooooooo

หลัง ทานอาหารมื้อพิเศษ บุริมก็พากิดาการเข้า ไปชมห้องอัดเสียงที่เพลินเรคคอร์ดซึ่งมีอุปกรณ์และเครื่องมือสุดไฮเทคน่า ตื่นตาตื่นใจสำหรับคนไม่เคยเห็นมาก่อนอย่างกิดาการ แต่อีกครู่เดียวบีจะเข้ามาใช้ห้องนี้ซ้อมเพลง พอเห็นหญิงสาวแปลกหน้าบีก็มองอย่างสงสัย บุริมจึงแนะนำว่ากิดาการเป็นลูกพี่ลูกน้องของน้ำตาล ส่วนบีเป็นลูกชายคนเดียวของบรม

"อ๋อ...พี่ดา เห็นน้ำตาลเคยเล่าให้ฟังเหมือนกันครับ แต่ไม่เคยเจอสักที พี่คงเป็นคนที่ไปอยู่กับน้ำตาลที่บ้านอาเบน"

"ใช่จ้ะ"

"ผมเห็นข่าวเรื่องน้ำตาลกับอาเบน...ตกลงอาเบนยอมแต่งแน่แล้วเหรอครับ"

"แน่สิจ๊ะ คุณเบนเขาประกาศแต่แรกแล้วนี่ว่าจะแต่งงานกับน้ำตาล เขาแต่งกันเดือนหน้าแน่ๆ"

"งั้นผมก็...ฝากไปอวยพรน้ำตาลก็แล้วกัน  ว่าขอให้

โชคดี  ขอให้อยู่กับอาเบนอย่างมีความสุข...เชิญอาบุตามสบายนะฮะ อีกครึ่งชั่วโมงผมค่อยกลับมาใช้ห้อง"

บีหันกลับออกไป กิดาการมองตามอย่างรู้สึกแปลกๆกับพฤติกรรมของบี

"อย่าไปสนใจเลยครับคุณดา บีมันก็อย่างนี้แหละ เป็นเด็กมั่นใจจนออกก้าวร้าว ไม่แคร์ความรู้สึกใคร พ่อเขาเลี้ยงมาแบบนี้นี่ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชินแล้ว"

"เพราะน้ำตาลก็เป็นแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมครับ"

"ไม่หรอกค่ะ น้ำตาลยังรู้จักวิธีพูดเอาใจคนบ้าง"

"จริง สิ...น้ำตาลก็ยังมีความน่ารักแบบน้ำตาล...งั้นมาฟังเพลงต่อดีกว่าครับ" บุริมดีดกีตาร์ร้องเพลงที่เพิ่งแต่งใหม่ ให้กิดาการฟัง พลางก็สบตาเธอหวานซึ้งอย่างพยายามบอกความนัย แต่ดูเหมือนกิดาการจะยังไม่คิดอะไรเกินความเป็นเพื่อน...

กว่าบุริมจะกลับมาส่งกิดาการก็มืดค่ำ เบนแอบมองอยู่ในบ้านอย่างไม่พอใจ...ทันทีที่กิดาการแยกจากบุริมกลับเข้ามา เบนจึงเปิดฉากแขวะเธอ และถ้าน้ำตาลไม่เข้ามาแทรก สองคนก็คงจะเถียงกันอีกนาน

เบนหงุดหงิดแยกตัวไป น้ำตาลจึงเปรยกับกิดาการว่าไม่รู้วันนี้พี่เบนเป็นอะไร ดูหงุดหงิดทั้งวัน สงสัยไม่พอใจเรื่องข่าวแต่งงาน

"มีข่าวอีกแล้วเหรอ" กิดาการแปลกใจ

"ใช่พี่ดา ก็ข่าวว่าเราจะแต่งงานกันภายในเดือนหน้านี่แหละ"

"ดีแล้ว เขาจะได้ดิ้นไม่หลุด ทำตัวเป็นปลาไหลมานานแล้ว...อ้อ วันนี้พี่เจอเพื่อนน้ำตาลด้วยนะ เขาฝากความคิดถึงมาด้วย"

"ใครคะ"

"บี...ลูกชายคุณบรมไงล่ะ"

"เหรอคะ"

"เขายังฝากอวยพรมาด้วยว่าขอให้น้ำตาลโชคดีและอยู่กับคุณเบนอย่างมีความสุข"

นีราถึงกับกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ "เหรอคะ งั้นถ้าพี่ดาเจอเขาอีก ฝากบอกเขากลับไปว่าขอให้เขาโชคดีกับการทำอัลบั้มเหมือนกัน"

"เอ๊ะ เธอสองคนนี่ไม่ค่อยสนิทกันเหรอ ทำไมฝากกันไปฝากกันมา โทร.คุยกันก็ได้นี่"

"ไม่ หรอก น้ำตาลไม่มีอะไรต้องคุยกับเขา เดี๋ยวน้ำตาลไปอาบน้ำก่อนนะคะ ง่วงแล้ว" เธอตัดบทเดินซึมขึ้นห้องไป กิดาการมองตามอย่างสงสัยในท่าทางแปลกๆของน้อง

ooooooo

เช้าขึ้น ป้าเพ็ญเตรียมข้าวต้มหมูเอาไว้ กิดาการทำท่าจะกินแต่พอเห็นเบนก็เปลี่ยนใจ บอกป้าเพ็ญว่าไม่หิว เบนเลยแขวะขึ้นลอยๆว่า

"เขาคงกำลังอิ่มอกอิ่มใจตั้งแต่เมื่อวานครับป้า ก็เลยไม่ค่อยหิวเป็นธรรมดา"

"อิ่มอกอิ่มใจเรื่องอะไรคะคุณดา"

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะป้า ก็แค่...ดาได้เจอเพื่อนคุยถูกคอเท่านั้นเอง"

"แหม ท่าทางจะมีความรักน่ะสิคะ แต่ถึงจะอิ่มใจยังไงก็ไม่อิ่มท้องหรอกนะคะ ทานข้าวต้มก่อนดีกว่า มาค่ะคุณดา"

ป้า เพ็ญดึงกิดาการเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างเบน เบนได้ทีกระแซะแซวเรื่องบุริมขึ้นมาอีก ป้าเพ็ญไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเบนหมั่นไส้ ก็เลยพลอยสรรเสริญความดีความน่ารักของบุริม ถ้ากิดาการลงเอยด้วยนับว่าโชคดี...

ยิ่งฟังเบนก็ยิ่งหงุดหงิด ขอตัวออกไปทำงาน...ถึงออฟฟิศได้ไม่นานแจ๊ดก็ถือหนังสือพิมพ์และนิตยสาร บันเทิงหลายฉบับที่ ล้วนพาดหัวว่าน้ำตาลกับเบนจะแต่งงาน และน้ำตาลท้องก่อนแต่งเข้ามาถามคาดคั้นเบนว่าข่าวพวกนี้เป็นความจริงหรือ เปล่า

"ผมไม่ได้ทำน้ำตาลท้อง แล้วก็ยังไม่มีการแต่งงานใดๆทั้งสิ้น"

"เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว งั้นคุณต้องรีบแก้ข่าวแล้วนะคะ ให้แจ๊ดช่วยส่งข่าวให้ไหมคะ"

"ไม่เป็นไรครับแจ๊ด เดี๋ยวผมออกไปข้างนอกนะ" ว่าแล้วเบนลุกพรวดออกไปทันที แจ๊ดสงสัยนักหนาว่าเขาจะไปไหน?

เบน บุกไปหาบรมถึงห้องทำงานที่เพลินเรคคอร์ด ต้องการให้เขาช่วยแก้ข่าวให้ บรมแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งๆที่เขาเองให้อัญชลีเป็นคนปล่อยข่าวนี้

"ข่าวอะไรวะเบน  พี่เห็นแกกับน้ำตาลมีข่าวไม่เว้นแต่ ละวัน จะให้แก้ข่าวไหนก่อนล่ะ"

"ก็เรื่องที่ผมจะแต่งงานกับน้ำตาลเดือนหน้านี่ไงครับ แล้วก็เรื่องที่น้ำตาลท้องกับผม"

"มันแก้ยากว่ะ หรือถ้าจะให้พูดตรงๆคือไม่มีทางแก้เลย"

"ผมเคยบอกแล้วว่าจะไม่แต่งงานกับน้ำตาลจริงๆ เราแค่ใช้ข่าวประกาศแต่งงานเพื่อซื้อเวลาเท่านั้นเอง"

"แต่ ตอนนี้เรื่องมันไปไกลกว่าแค่ซื้อเวลาแล้วนะเบน ถ้าแกไม่แต่ง ทั้งน้ำตาลทั้งแกก็จะเสียชื่อ เหมือนเป็นคนลวงโลก หลอกลวงประชาชนทั้งประเทศ"

"ผมยอม...ยอมเป็นคนลวงโลก ดีกว่าต้องแต่งงานกับคนที่ผมไม่ได้รัก"

"แกพูดเหมือนมีคนที่รักอยู่แล้ว"

"ยัง...ยังไม่มีหรอกครับ แต่อนาคตมันไม่แน่"

"นั่นมันเป็นเรื่องของอนาคต ในเมื่อตอนนี้แกยังไม่มีคนที่แกรัก แกก็ช่วยเด็กตาดำๆคนนึงหน่อยเถอะวะเบน จะมาถอนตัวตอนนี้มันสายไปแล้ว"

"ไม่! ยังไงผมก็ไม่ยอมแต่งงานกับน้ำตาลเด็ดขาด" เบนผลุนผลันออกไป บรมมองตามพลางยิ้มเยาะอย่างไม่ยี่หระ

"ยังไงฉันก็จะทำให้แกแต่งงานกับน้ำตาลให้ได้"

แล้วอีกครู่ต่อมา บรมก็โทร.ไปหาตัวช่วยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ อย่างกิดาการ สั่งให้เธอเตรียมงานแต่งระหว่างน้ำตาลกับเบนได้เลย!

ooooooo

ตอนที่ 4

ที่หน้าบ้านเบน นักข่าวและตากล้องนับสิบกำลังชะเง้อชะแง้เข้ามาในบ้าน บ้างก็ร้องเรียกและร้องถามน้ำตาลเรื่องคลิปฉาวจะขอสัมภาษณ์ให้กระจ่างว่าใคร เป็นคนถ่าย แล้วถ่ายไว้ก่อนหรือหลังการประกาศแต่งงานกับเบน

น้ำตาล อยู่ในบ้านกับป้าเพ็ญ เธอแกล้งเดินเฉียดไปเฉียดมาตรงหน้าต่างแล้วเปิดม่านให้นักข่าวเห็น ป้าเพ็ญตกใจรีบดึงน้ำตาลหลบ ก่อนจะลนลานปิดม่านปิดหน้าต่างทุกบาน น้ำตาลเห็นอาการป้าเพ็ญก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี

"จะปิดทำไมล่ะจ๊ะป้าเพ็ญ"

"ก็ไม่ให้นักข่าวเห็นคุณน่ะสิคะ คุณก็เหมือนกัน ไม่น่าออกมายืนให้นักข่าวเห็นเลย หลบไปข้างในเถอะค่ะ"

"แหม ป้าเพ็ญนี่น่ารักที่สุดเลย ปกป้องน้ำตาลด้วย"

"ก็คุณดาสั่งไว้นี่คะ  แถมคุณน้ำตาลยังเป็นแฟนคุณเบน ป้าก็ต้องดูแลให้เหมือนๆกัน อย่างนี้พอจะเรียกว่าคนดูแลศิลปินได้ไหมคะ"

"ขอบคุณนะจ๊ะป้าที่ดูแลน้ำตาล แต่ยังไงตอนนี้ความดังของน้ำตาล ก็ไม่มีใครฉุดได้แล้วละ ทำไงได้ คนดังใครๆก็สนใจ"

"แต่ที่เขาพูดกันมันข่าวฉาวของคุณนี่คะ"

"ถ้าไม่ฉาวแล้วจะได้เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์เหรอ ป้าเพ็ญนี่ก็"

เสียงมือถือน้ำตาลดังขึ้น เธอเดินไปหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอแล้วเบะปาก แกล้งกรอกเสียงหวานๆใส่อัญชลีที่โทร.เข้ามา

"สวัสดีค่า...คุณอัญ"

"น้ำตาล ตอนนี้นักข่าวอยากได้ข่าวเธอมาก พี่ขอให้เธอเก็บตัวเงียบเข้าไว้ อย่าให้ข่าวใดๆเด็ดขาด แล้วก็อยู่แต่ในบ้านล่ะ ฉันกับคุณบรมจะหาทางแก้เอง"

"รับ ทราบค่าคุณอัญ" เธอวางสายอย่างเซ็งๆ "น่ารำคาญ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ เดี๋ยวคุณบรมก็คงโทร.มาอีก...ใครอีกล่ะ ครูบัว พี่แป้ว ยัยจอย ไอ้โอม เฮ้อ" ว่าแล้วก็ปิดมือถือไปเลย แล้วลอยหน้ากินผลไม้ จากนั้นก็หยิบรีโมตเปิดทีวีดูข่าวฉาวๆของตัวเองอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ตรง กันข้ามกับกิดาการที่โรงพยาบาล พอเห็นข่าวนี้เข้าเธอร้อนใจมากถึงกับขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดเวลา เบนจะมารับกลับจึงไม่เจอเธอ แต่รู้จากพยาบาลว่าเธอออกไปได้สักครึ่งชั่วโมงแล้ว...

ขณะเดียวกัน นั้น ดวงฤทธิ์หรือด้วง นักร้องวัยรุ่นที่ตกเป็นข่าวกับน้ำตาลก็กำลังถูกนักข่าวรุมล้อมสัมภาษณ์ที่ หน้าค่ายเพลงต้นสังกัด ด้วงกำลังจะมีผลงานเพลงเลยถือโอกาสนี้โปรโมต ไปในตัว เขาตอบนักข่าวว่าคลิปนั้นเป็นการถ่ายเล่นกันแบบเพื่อน และที่มันหลุดออกมาได้ก็เพราะเขาทำมือถือหาย เขาต้องขอโทษน้ำตาลด้วยที่ซุ่มซ่ามทำมือถือหายจนเป็นเรื่อง
เมื่อกิดาการ นั่งแท็กซี่กลับมาใกล้จะถึงหน้าบ้านเบน เธอบอกให้คนขับจอดเพราะเห็นนักข่าวเต็มไปหมด ขณะเธอลงจากรถคิดอ่านว่าจะทำยังไงถึงจะเข้าบ้านได้ ก็พอดีเบนขับรถกลับมาเจอ เบนจึงพาเธออ้อมไปเข้าทางลับที่เขาเคยใช้เข้าออกตอนสมัยเป็นเด็ก

ในบ้าน บรมกำลังต่อว่าน้ำตาลว่าคลิปฉาวนั่นเกิดขึ้นได้ยังไง น้ำตาลตอบอย่างไม่ยี่หระว่าคงมีคนแอบถ่ายล่ะมั้ง

"ฉันหมายถึงเธอไปจูบกับนายด้วงได้ยังไง"

"จะจูบได้ยังไง ที่ไหน เมื่อไหร่ มันก็เป็นสิทธิ์ของน้ำตาลนะคะ ทำไมต้องรายงานคุณบรมด้วย"

"น้ำตาล!" บรมโมโหขึ้นเสียง กิดาการกับเบนเข้ามาพอดี น้ำตาลทำไม่รู้ไม่ชี้ปราดไปเกาะแขนเบนทันที

"พี่เบน...วันนี้กลับไวจังค่ะ พาน้ำตาลไปทานข้าวข้างนอกนะคะ น้ำตาลเบื๊อเบื่อค่ะ"

"น้ำตาล ฉันขอเตือนเธอดีๆนะ อย่าทำอย่างนี้อีก...เบน ฉันอยากให้นายดูแลน้ำตาลให้ดีๆหน่อย อย่าปล่อยให้ไปทำเรื่องฉาวโฉ่อีก เป็นแฟนกันยังไง"

"ผมจะรับผิดชอบน้ำตาลเท่าที่จะทำได้ แต่เรื่องพฤติกรรมเขาผมคงคุมไม่ได้ พี่อย่ามาโยนทุกอย่างให้ผมอย่างนี้สิ แค่นี้มันก็มากเกินไปแล้วนะ ทำไมผมต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ ลูกเขาก็ไม่ใช่..."

"เบน!" บรมตวาดสวนขึ้นมา ทำให้เบนต้องเงียบเก็บความอึดอัดไว้

"ไม่ใช่อะไรคุณเบน ลูกน้ำตาลเป็นลูกของใคร" กิดาการ

เริ่ม สงสัย ทุกคนเงียบกริบ เธอก็ยิ่งอยากรู้ "ต้องมีอะไรแน่ๆ ทำไมเงียบกันไปหมด  ใครก็ได้บอกความจริงดามาซักที  คุณเบนไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องเหรอ"

"ทำไม จะไม่ใช่ล่ะ...เอาน่าเบน เป็นแฟนกับคนในวงการมันก็กดดันแบบนี้ล่ะ เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว นายต้องยอมรับให้ได้ นักข่าวมารุมกันอย่างนี้ เบนมันก็เครียดเป็นธรรมดา ไม่มีอะไรหรอกครับ ยังไงผมก็ฝากคุณช่วยเบนดูแลน้ำตาลด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่จะออกไปคุยกับนักข่าวเอง"

"ไปๆซะที รำคาญ" น้ำตาลพึมพำมองตามบรมตาขวางๆ แล้วออดอ้อนเอาใจเบนอีก  "พี่เบนขา...ไปนั่งพักข้างในเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำตาลเอาขนมมาให้กิน"   แต่เบนแกะมือน้ำตาลออกจากแขน   แล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างไม่สบอารมณ์   "พี่เบนอ่ะ...

พี่ดาดูพี่เบนสิ โกรธน้ำตาลอีกแล้ว มีแต่คนโกรธน้ำตาล ทำอะไรก็ผิดไปหมด"

"แล้วน้ำตาลไปยุ่งกับด้วงทำไมล่ะ เป็นใครก็ต้องหึงต้องโกรธทั้งนั้นล่ะ"

"โธ่...พี่ ดา ก็ดูพี่เบนทำกับน้ำตาลสิ เดี๋ยวเมิน เดี๋ยวโกรธ พูดจาก็ห้วนๆใส่ น้ำตาลน้อยใจก็เลยประชดซะเลย คราวนี้พี่เบนคงได้โอกาสเลิกกับน้ำตาลแน่ๆ ถึงได้ทำท่าจะไม่รับผิดชอบลูกในท้องของน้ำตาลอย่างนั้นน่ะ"

"ฉวย โอกาส แย่จริงๆผู้ชายอย่างนี้" กิดาการเจ็บใจแทน น้อง น้ำตาลแอบยิ้มที่ทำให้พี่สาวเชื่อได้...แล้วกิดาการก็ตามไปพูดจาเหน็บแนมเบน ที่อุตส่าห์หนีไปนั่งทำใจอยู่คนเดียว

"แทนที่จะมานั่งกลุ้ม ฉันว่าคุณไปปรับความเข้าใจกับน้ำตาลดีกว่า"

"ทำไมต้องปรับความเข้าใจ ผมไม่เห็นอยากจะเข้าใจอะไรเขาเลย"

"ก็ไม่สนใจแฟนอย่างนี้ไง น้ำตาลถึงได้ไปหาด้วง แฟนแค่คนเดียวก็ดูแลไม่ได้"

"อ๋อ นี่เป็นความผิดผมงั้นเหรอ"

"ถ้าคุณไม่เมินเฉยใส่น้ำตาลเขาคงไม่ต้องประชดคุณอย่างนั้นหรอก เขาทำไปเพราะน้อยใจคุณรู้ไหม"

"นี่คงฟังเรื่องโกหกของน้องคุณมาล่ะสิ ข้อแก้ตัวโง่ๆอย่างนั้นคุณเชื่อเข้าไปได้ยังไง"

"นี่คุณว่าฉันโง่เหรอ"

"ใช่...โง่!"

"ถ้าคุณฉลาดนักทำไมถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายอย่างนี้ล่ะ จัดการอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง"

"ผมทำดีที่สุดแล้วคุณดา ผมไม่อยากมาพัวพันกับเรื่องบ้าๆแบบนี้หรอก"

"เรื่องบ้าๆเหรอ ถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบน้ำตาล แล้วคุณไปยุ่งกับน้ำตาลตั้งแต่แรกทำไม"

"โธ่เว้ย ผมไม่เคยอยากยุ่งกับน้ำตาลเลย ผมไม่ได้รักเขา"

"พูดออกมาได้ คุณมันเห็นแก่ตัว"

"ใช่ ผมมันเห็นแก่ตัว ไม่ใช่แม่พระอย่างคุณนี่ คอยปกป้องน้องสาวจนไม่ลืมหูลืมตา ไม่รู้เลยว่าความจริงมันเป็นยังไง"

"หยุดนะ หยุดกล่าวหาฉันได้แล้ว"

"ไม่ กล้าฟังความจริงเหรอคุณดา ที่จริงเรื่องคลิปหลุดนั่นผมเอามาเป็นเหตุผลที่จะไม่ต้องแต่งงานกับน้ำตาล เลยก็ได้ คุณบังคับผมไม่ได้หรอก"

"เห็นแก่ตัวที่สุด!" กิดาการโมโหเงื้อมือจะตบหน้าเบน แต่กลับเป็นฝ่ายถูกเขาจูบเข้าให้ เธออึ้งไปอย่างเขินอาย แล้วผละจากเขาไปทันทีที่เห็นน้ำตาลเดินตามเข้ามา

หลังเกิดเหตุการณ์นี้ กิดาการก็ไม่กล้าสู้หน้าเบนอีก คอยหลบคอยเลี่ยงและเอาป้าเพ็ญเป็นที่กำบัง   จนกระทั่งเช้า

วัน นี้เองเธอตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขา บอกให้เขารู้ว่าเธอจะไปดูฤกษ์แต่งงานให้เขากับน้ำตาล เบนทั้งตกใจและไม่พอใจอย่างมาก แต่ไม่ทันได้ทักท้วงอะไร เธอก็ชิ่งออกไปจากบ้านทันที

กิดาการแวะเข้าไปบอกบรมที่บริษัท บรมตกใจไม่แพ้เบน ย้อนถามเธออีกครั้งให้แน่ใจว่าตัวเองฟังไม่ผิด

"ดูฤกษ์แต่งงานเหรอ"

"ค่ะ คุณต้องบังคับคุณเบนให้จัดงานแต่งเสียที น้ำตาลจะได้ไม่ต้องมีข่าวเสียๆหายๆอีก"

"ผมว่า...รออีกสักพักดีกว่า"

"จะ ให้รอไปถึงคลอดลูกเหรอคะ ไม่รอแล้วล่ะค่ะ น้ำตาลต้องร้องไห้เสียใจที่คุณเบนไม่สนใจ เลยทำประชดไปคบกับด้วง จนเป็นข่าวใหญ่โตอย่างนี้ น้องยังเด็ก ดากลัวว่าน้องจะคิดอะไรบ้าๆเพราะความน้อยใจอีก"

บรมยิ้มจืดๆ รู้ว่าน้ำตาลมารยาแน่ๆ แต่ก็ไม่ขัดไม่ท้วงอะไร

"เห รอ เอ้า ก็ได้ๆ ไว้ผมจะคุยกับเบนให้ แต่ตอนนี้ผมว่าคุณควรจะเตือนให้เบนพาน้ำตาลไปฝากครรภ์ก่อนดีกว่า เรื่องนี้น่ะสำคัญกว่าเรื่องอื่นซะอีก"

"จริงด้วย งั้นดาขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"

บรมมองตามกิดาการแล้วหันกลับมามองรูปน้ำตาลที่ผนังห้องด้วยสีหน้าหนักใจ

"เฮ้อ...อายุแค่ 18 ทำไมถึงสร้างเรื่องได้ขนาดนี้"

จากนั้นเขาเรียกอัญชลีมาพบ ถามเรื่องแก้ข่าวให้น้ำตาลคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ด้วงก็ออกมาปฏิเสธว่าเป็นการเล่นกันแบบเพื่อน นักข่าวก็เลยเลิกซัก แต่กลับมาถามเรื่องท้องของน้ำตาลแทน"

"ก็ดี ให้นักข่าวเล่นเรื่องน้ำตาลท้องกับเบนนั่นแหละดีแล้ว เผื่อจะได้ลงเอยกันไปได้จริงๆ เรื่องจะได้จบๆซะที"

"แต่ คุณสั่งให้น้ำตาลเก็บตัว ห้ามให้ข่าว แล้วนักข่าวจะเอาข่าวจากไหนล่ะคะ วันๆก็จะมีแต่ข่าวสงสัยว่าท้องหรือเปล่า สงสัยไปสงสัยมาแค่นั้น"

"ผมให้คุณดาไปเตือนเบนว่าให้พาน้ำตาลไปฝากครรภ์ คุณก็จัดการให้นักข่าวคอยตามดูก็แล้วกัน"

"ค่ะ" อัญชลียิ้มร้ายอย่างเข้าใจ

ooooooo

กิ ดาการเคี่ยวเข็ญบังคับเบนให้พาน้ำตาลไปฝากครรภ์จนได้ โดยตัวเธอเองก็ไปด้วย น้ำตาลแต่งตัวรัดกุมใส่หมวกพรางหน้า แต่พอเห็นนักข่าวเท่านั้นเธอก็เปิดหมวกให้เห็น กะว่าคราวนี้ได้ดังสมใจอีกแน่ๆ

เพียงวันรุ่งขึ้น ข่าวน้ำตาลท้องก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสื่อโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และนิตยสารบันเทิง กิดาการร้อนใจจนทนอยู่เฉยไม่ได้รีบไปหาฤกษ์แต่งงานมาให้   ซึ่งได้ฤกษ์

เป็นเดือนหน้า   น้ำตาลดีใจชวนกิดาการไปบอกข่าวดีกับเบน

ถึงบริษัทของเขา

"ที่พากันบุกมาถึงออฟฟิศผม เพื่อจะบอกเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ"

"เรื่องแค่นี้อะไรกัน นี่มันฤกษ์แต่งงานของคุณกับน้องฉันนะ"

"ตื่นเต้นจังเลยนะคะพี่เบน เดือนหน้าเราก็จะได้แต่งงาน กันแล้ว"

"แต่ผมยังไม่พร้อม" เบนถลึงตาดุใส่น้ำตาล

"แล้วเมื่อไหร่จะพร้อม คุณควรจะแต่งงานกับน้ำตาลให้เป็นเรื่องเป็นราว   ก่อนที่ท้องของน้ำตาลจะป่องออกมาฟ้องประชาชนนะ"

"แล้ว ที่ข่าวออกครึกโครมอยู่ทุกวันนี้ประชาชนยังไม่รู้กันอีกเหรอ จะแต่งหรือไม่แต่ง พวกคุณก็ปั้นข่าวให้มันเป็นยังไงก็ได้อยู่แล้วนี่"

"นี่คุณ ฉันไม่ได้ปั้นข่าวนะ"

"ก็ไม่รู้ใครปั้นล่ะ แต่ผมยังไม่แต่ง"

"อ้าวพี่เบน อย่างนี้พี่เบนจะเสียหายนะคะ ว่าทำท้องแล้วไม่ยอมแต่ง"

"ยังจะมีอะไรที่เสียหายกว่านี้อีกเหรอ ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่แต่ง ก็คือไม่แต่ง"

"นี่คุณกำลังผิดสัญญานะ คุณบอกจะรับผิดชอบน้ำตาลไง ทำไมพูดจาสับปลับอย่างนี้ล่ะ เกิดมาเป็นผู้ชายได้ยังไงเนี่ย"

"จะมากไปแล้วนะคุณ" เบนตบโต๊ะดังปังจนกิดาการผงะตกใจ

"ใจ เย็นๆก่อนเถอะค่ะพี่เบน น้ำตาลกับพี่ดาจะกลับกันแล้วล่ะค่ะ แล้วค่อยไปเจอกันที่บ้านนะคะ อ่ะพี่เบน นี่ฤกษ์แต่งงานของเราค่ะ...ไปค่ะพี่ดา"

กิดาการลุกขึ้นออกไปพร้อมน้ำตาล...เบนหยิบกระดาษฤกษ์นั้นขึ้นมาขยำแล้วขว้างทิ้งอย่างหัวเสีย

ooooooo

ทาง ด้านสามพี่น้อง บรรณ บุริมและบัว...ทุกคนกำลังช่วยกันคิดอ่านว่าจะช่วยเบนยังไงเพื่อไม่ให้เขา เดินไปตามเกมของบรมจนต้องแต่งงานกับน้ำตาลจริงๆ แล้วในตอนเย็นนี้เอง บุริมก็ทำทีมาเยี่ยมน้ำตาลที่บ้านเบน น้ำตาลต้อนรับขับสู้และทำน้ำมะนาวปั่นมาเสิร์ฟจนบุริมนึกแปลกใจ

"ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเราจะทำอะไรอย่างนี้เป็นด้วย"

"แหม น้ำตาลต้องอยู่บ้านทั้งวัน มันเบื่อๆก็เลยต้องหาอะไรทำบ้างสิคะ"

"แล้วนี่นักข่าวยังมาเฝ้าหน้าบ้านอยู่อีกหรือเปล่า"

"ก็มามั่งไม่มามั่ง พอจะออกไปเที่ยวก็ดันมา คุณบรมก็วุ่นวายมาสั่งโน่นสั่งนี่อยู่ได้ อะไรก็ห้ามๆๆๆๆ น้ำตาลล่ะเบื๊อเบื่อ"

"ถ้างั้นพี่จะหาบ้านให้เราเก็บตัวเงียบๆ จะได้ไม่มีใครมารบกวนเราไง ดีไหม"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้ำตาลอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีแล้ว"

"อ้าว ก็ไหนเมื่อกี๊บอกว่าคนนั้นก็วุ่นวายคนนี้ก็น่าเบื่อไง"

"น้ำตาล ไม่เบื่อก็ตรงที่มีพี่เบนนี่ล่ะค่ะ ได้คุย ได้เล่น ได้แกล้งพี่เบน สนุกจะตาย ยิ่งเห็นพี่เบนทำหน้ามู่ทู่ หรือทำหน้ายักษ์ใส่ ก็ยิ่งอยากแกล้ง"

"เรานี่ยังไงกันนะ แล้วคนที่ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องเราล่ะ"

"อ๋อ...พี่ดา คงนั่งแปลงานอยู่ในสวนมั้งคะ"

"ท่าทางเขาจะรักเรามากนะนี่ เห็นคอยกันนักข่าว คอยแก้ข่าวให้เราเรื่อย"

"ค่ะ พี่ดาใจดี คุยง่าย บอกอะไรก็เชื่อ เวลาที่น้ำตาลไม่มีใคร ก็มีพี่ดานี่ล่ะค่ะ"

บุ ริมฉุกคิดอะไรบางอย่าง แล้วขอตัวออกไปทักทายญาติผู้พี่ของน้ำตาล กิดาการชื่นชอบผลงานการแต่งเพลงของบุริมอยู่แล้ว เลยคุยกับเขาอย่างถูกคอ

"คุณบุริมมาเยี่ยมน้ำตาลเหรอคะ"

"ครับ...คือ ...ผมมาบอกน้ำตาลว่าจะหาบ้านให้เธอใหม่ เพราะเห็นว่าที่นี่มีนักข่าวมาวุ่นวายมาก พี่บรรณกับบัวก็เป็นห่วงน้ำตาล แต่น้ำตาลไม่ยอมไป บอกว่าอยากอยู่ที่นี่ คุณพอจะช่วยพูดกับน้ำตาลให้หน่อยได้ไหมครับ"

"ดาก็สงสารน้องนะคะ อยากไปไหนก็ไม่ได้ไป ขนาดเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านก็ยังมีเรื่องวุ่นวายจนได้ แต่ถ้าจะให้น้ำตาลไปอยู่ที่อื่น แกคงไม่ยอม แกคงอยากอยู่ใกล้คนรักน่ะค่ะ"

"คนรัก...เบนน่ะเหรอครับ"

"อ้าว ก็ใช่น่ะสิคะ เอ๊ะ ทำไมคุณถึงไม่รู้ล่ะ"

"อ้อ รู้ครับรู้ ผมแค่เห็นเขางอนกันบ่อย เลยนึกว่าน้ำตาลจะเบื่อเจ้าเบนมันแล้ว น้องชายผมมันยิ่งซื่อบื้อเอาใจสาวๆไม่เป็นอยู่"

"คนอย่างนั้นน่ะเหรอซื่อบื้อ ร้ายจะตาย"

"อะไรนะครับ เบนน่ะเหรอร้าย"

กิดาการรู้สึกตัวรีบปฏิเสธว่าไม่มีอะไร ทันใดเสียงเบนดังแทรกเข้ามาว่า

"นินทาอะไรผมอยู่เหรอครับพี่บุ"

"อ้าว...เบน  ไม่เห็นหน้าเห็นตากันหลายวันเลยนะ"

"เบื่อๆน่ะครับ ไม่ค่อยอยากเจอใคร คนที่อยากเจอก็เอาแต่หลบหน้าผม"

"ใครเหรอที่นายอยากเจอ"

กิดาการชะงัก   เหลือบมองเบนอย่างเมินๆ   แล้วเก็บโน้ตบุ๊กและเอกสารจะกลับเข้าบ้าน

"คุณบุริมคะ ดาขอตัวก่อนนะคะ เรื่องน้ำตาล เดี๋ยวดาจะลองพูดให้"

"เดี๋ยว ครับคุณดา...เอ่อ...ผมแต่งเพลงเอาไว้เพลงนึง ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้ใครร้องดี ผมอยากให้คุณได้ฟังก่อน อยากฟังคำวิจารณ์จากคุณจะได้ไหมครับ"

"ดาไม่มีความสามารถพอจะวิจารณ์งานของคุณหรอกค่ะ แต่ดาเชื่อว่าต้องเพราะอยู่แล้ว"

"เจอแฟนเพลงเข้าแล้วหรือไงพี่บุ"

"ใช่ คุณดาเขาชอบเพลงทะเลดาวของฉัน ก็เลยคุยกันถูกคอไปเลย"

"ผมคงมาขัดจังหวะสินะ เพลงต่อไปพี่ก็เขียนเพลงรักแรกพบสิ จะได้อินกันถ้วนหน้า"

กิดาการไม่พอใจรู้ว่าเบนจงใจแขวะเธอ   แต่บุริมไม่รู้อะไร  ชมเบนว่าไอเดียดี  ตรงกับใจเขาตอนนี้เลย  แต่ชื่อเพลงเชยไปหน่อย...

"ก็ ดีนะคะ พอคุณบุริมแต่งเสร็จแล้ว อย่าลืมเอามาให้ดาดูนะคะ เผื่อดาจะได้ช่วยเติมเนื้อให้มันหวานบาดใจคนที่มีหัวใจหยาบกระด้างได้บ้าง"

"ด้วยความยินดีเลยครับ" บุริมยิ้มแย้มหัวใจพองโต แต่เบนยืนหน้าหงิกเพราะรู้ว่ากิดาการจงใจประชดประชันแดกดันตน...

ooooooo

ตอนที่ 3

แจ๊ดแอบให้ข่าวว่าเธอถูกน้ำตาลตบจนกลายเป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์บันเทิง บรมถึงกับเต้นผาง รีบให้อัญชลีดำเนินการแก้ข่าวอย่างทันทีทันใด อัญชลีจึงนัดน้ำตาลให้เข้ามาแถลงข่าวที่บริษัทในเย็นนี้เลย เธอจะเตรียมสคริปต์ไว้ให้พูด

ขณะเดียวกันนั้น เบนก็ไม่ค่อยพอใจกับข่าวนี้เหมือนกัน เขาตำหนิแจ๊ดว่าทำไมถึงให้ข่าวไปแบบนั้น เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว

"ฟังแจ๊ดอธิบายก่อนสิคะคุณเบน...บังเอิญเมื่อวานที่เราไปงานกัน แจ๊ดเจอพี่อุ๋ม หัวหน้าฝ่ายข่าวบันเทิงของเมืองสยาม พี่อุ๋มถามแจ๊ดว่าหน้าไปโดนอะไรมา แจ๊ดก็ตอบไปตรงๆ ไม่นึกว่าเขาจะเอาไปลงหน้าหนึ่งเลยนี่คะ"

"งั้นแจ๊ดช่วยแก้ข่าวให้น้ำตาลได้ไหม"

"ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าแจ๊ดแก้ข่าวก็เท่ากับว่าเมื่อวานแจ๊ดโกหกสิคะ"

"แค่บอกเขาไปว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้"

"คุณเบนก็เห็นนี่คะว่าไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด  ถ้าแจ๊ดไปแก้ข่าวอย่างนั้น  มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกค่ะ เอา เป็นว่า...ถ้ามีใครโทร.มาถามแจ๊ด แจ๊ดจะบอกว่าน้ำตาลมาเคลียร์กับแจ๊ดแล้ว แจ๊ดไม่โกรธไม่ติดใจอะไรอีก ดีไหมคะ"

"อย่างนั้นก็ได้ครับ ผมไม่อยากให้น้ำตาลมีข่าวเสียหายอะไรอีก"

"แจ๊ดเข้าใจค่ะ คุณเบนไม่ต้องห่วงนะคะ แจ๊ดจะไม่ให้ คุณกับน้ำตาลเสียชื่อแน่นอน"

"ขอบคุณครับ"

พอเบนคล้อยหลัง แจ๊ดพีอาร์สาวแสบก็ยิ้มสะใจ พลางกลอกตาไปมาอย่างมีแผนขั้นต่อไป...ฝ่ายกิดาการที่ไม่ค่อยสบายเพราะเมื่อคืนตากฝน แต่พอรู้ว่าน้ำตาลกำลังจะไปแถลงแก้ข่าวเรื่องแจ๊ด กิดาการก็ไม่ยอมให้น้ำตาลไปคนเดียวอย่างเด็ดขาด

บรมกำลังกล่อมอัญชลีเพื่อใช้งาน พอรู้ว่าน้ำตาลมาถึงแล้ว บรมก็ชิ่งทันที ปล่อยให้เป็นภาระหน้าที่ของอัญชลีคนเดียว...เมื่อน้ำตาลได้อ่านสคริปต์จากอัญชลี เธอโยนมันทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับตั้งคำถามว่า ทำไมต้องให้เธอบอกว่าเข้าใจผิดด้วย

"มันเป็นทางออกที่ดีที่สุด   แบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ ให้ขุ่น"

"สรุปก็คือคุณอัญเกรงใจทางนั้นด้วย"

"แจ๊ดเป็นพีอาร์ที่คร่ำหวอดในวงการมานาน สนิทกับนักข่าวและบอกอหนังสือทุกฉบับ ฉันไม่อยากให้เธอไปแลกกับเขา"

"ถึงแม้เขากำลังจะแย่งแฟนน้ำตาลเหรอคะ"

จังหวะนี้เอง แป้ว ลูกน้องของอัญชลีวิ่งเข้ามาบอกว่านักข่าวมากันแล้ว น้ำตาลทำท่าจะออกไปทันที แต่อัญชลีขวางหน้าไว้ ต้องการให้น้ำตาลท่องสคริปต์ก่อน น้ำตาลกลับสวนทันควันว่าไม่จำเป็น เธอจำได้หมดแล้ว

เมื่อเผชิญหน้านักข่าวและแฟนคลับจำนวนไม่น้อย น้ำตาลไหว้กราดอย่างรู้งาน จากนั้นก็เริ่มตอบข้อซักถามของนักข่าวด้วยท่าทีสบายๆไร้กังวล โดยมีอัญชลีและแป้วคอยคุมเกมอยู่ข้างๆ ส่วนกิดาการปะปนอยู่กับกลุ่มแฟนคลับ คอยชะเง้อฟังว่าน้ำตาลจะพูดอะไรยังไงบ้าง

และแล้วน้ำตาลก็ทำให้อัญชลีไม่พอใจอย่างมาก เพราะเธอไม่ได้ตอบตามสคริปต์เลยแม้แต่นิด กลับพูดต่อความยาวสาวความยืดท้าทายแจ๊ดอย่างไม่กลัว และหาว่าแจ๊ดจะแย่งแฟนของเธอ ซึ่งเธอไม่ยอมแน่ๆ อัญชลีทนไม่ไหวรีบดึงน้ำตาลออกไปต่อว่าหลังห้อง

"น้ำตาลตอบนักข่าวไปอย่างนั้นได้ยังไง"

"น้ำตาลตอบตามความจริงนี่คะ"

"ถ้าแจ๊ดรู้ละก็ไม่ยอมจบง่ายๆแน่  มันไม่ดีกับภาพพจน์ ของเพลินเรคคอร์ด และไม่ดีกับตัวเธอเองด้วย"

"ไม่ดียังไงคะ คนที่เสียหายคือยัยแจ๊ดนั่นแหละ ในเมื่อเขาฟ้องสื่อก่อน เราก็ต้องตอบโต้กลับไปให้เจ็บแสบที่สุด"

"เธอมันบ้าไปแล้วน้ำตาล"

"น้ำตาลไม่ได้บ้า คุณอัญอย่ามากะเกณฑ์ให้น้ำตาลทำโน่นทำนี่ตามแผนพีอาร์เลย มันไม่ได้ผลหรอก"

อัญชลีมองหน้าน้ำตาลอย่างโกรธจัด แต่พยายามข่มอารมณ์...กิดาการเข้ามาแทรก ชวนน้ำตาลกลับบ้าน แต่น้ำตาลบอกว่าเธอยังให้สัมภาษณ์ไม่เสร็จเลย

"ไม่ต้องสัมภ่งสัมภาษณ์อะไรแล้ว จบแค่นี้แหละ" อัญชลีโพล่งขึ้น

"คุณอัญกลัวผู้หญิงที่ชื่อแจ๊ดคนนั้นเหรอคะ สู้ไม่ได้หรือไง"

"น้ำตาล!" อัญชลีชักเดือด

"พอแล้วน้ำตาล คุณอัญเขาพยายามช่วยน้ำตาลแล้วนะ"

"ไม่มีใครช่วยน้ำตาลได้หรอกค่ะ น้ำตาลรู้ว่าต้องทำ

ยังไง"   น้ำตาลสะบัดหน้าใส่อัญชลีแล้วเดินฉับๆออกไป

กิดาการรีบก้าวตามไปรั้งแขนน้ำตาลไว้

"น้ำตาลอย่าออกไปแถลงข่าวอีกเลย ไม่รู้หรือไงว่าพวกเขามีแต่ต้อนให้เราจนมุม"

"น้ำตาลไม่เห็นกลัวเลย"

"พอเถอะน้ำตาล กลับบ้านกันดีกว่านะ"

"พี่ดา...อะไรๆก็กลับบ้าน น้ำตาลยังไม่อยากกลับค่ะ วันนี้น้ำตาลกะมาเปิดใจเต็มที่ เอาให้ยัยแจ๊ดกระอักไปเลย"

"ตอบโต้กันทางสื่อมันไม่มีประโยชน์หรอก พี่ขอร้องนะน้ำตาล กลับบ้านเถอะ นี่ถ้าคุณเบนเห็นข่าว เขาอาจจะไม่พอใจก็ได้ เดี๋ยวจะพานไม่ยอมแต่งงานกับน้ำตาลอีกนะ"

น้ำตาลชะงักไป พลางยกมือลูบท้องตัวเองอย่างครุ่นคิด

ooooooo

ตกกลางคืน เหตุการณ์ที่น้ำตาลแถลงข่าวก็ไปปรากฏอยู่ในรายการข่าวบันเทิงทางจอโทรทัศน์ แจ๊ดเห็นแล้วโกรธจี๊ด   คิดหาทางแก้เกมอย่างทันทีทันใด

ขณะเดียวกัน น้ำตาลเห็นภาพข่าวของตัวเองผ่านจอก็หัวเราะชอบใจ ตรงกันข้ามกับกิดาการที่นั่งหน้าเคร่งเครียดคิดกังวลไปร้อยแปด

"เห็นไหมคะพี่ดา ข่าวของน้ำตาลกลายเป็นกระแสขึ้นมาอีกโดยไม่ต้องมีตัวช่วยอะไรเลย"

"แล้วถ้าคุณเบนเห็น เขาจะคิดยังไง"

"เขาก็ต้องเข้าข้างน้ำตาลสิคะ เขารับปากน้ำตาลแล้วว่าจะไม่ทำท่า..."น้ำตาลพูดได้แค่นั้นก็หยุดชะงัก เพราะสิ่งที่เบนสัญญานั้นไม่สามารถเปิดเผยกับใครได้

"จะไม่อะไรนะ" กิดาการซักอย่างสงสัย

"เขา...เขาสัญญาว่าจะเข้าใจน้ำตาลให้มากขึ้น พี่เบนไม่ว่าอะไรน้ำตาลหรอกค่ะ"

แต่พริบตานั้น กิดาการก็นิ่งไปเมื่อเห็นเบนยืนอยู่ หน้าบ้าน สีหน้าของเขาตรงข้ามกับคำพูดน้ำตาล...น้ำตาลเห็นเข้าก็ทำหน้าไม่ถูก แต่แล้วก็รีบปรับสีหน้าใหม่ ยิ้มหวานก่อนจะปราดเข้าไปเกาะแขนเบนอย่างเอาใจ

"พี่เบนกลับมาแล้วเหรอคะ   เหนื่อยไหมคะพี่เบนขา"

เบนไม่ยิ้มด้วย สีหน้านิ่งเรียบขรึม ซ่อนความไม่พอใจไว้ในแววตา

"ผมเห็นข่าวที่น้ำตาลแถลงตอบโต้แจ๊ดแล้ว"

"ทำไมพี่เบนทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ   โกรธน้ำตาลเหรอคะ"

"ผมคงโกรธไม่ได้หรอก เพราะมันเป็นเรื่องของน้ำตาล แค่อยากจะเตือนว่าสิ่งที่น้ำตาลพูดไปมันไม่เป็นผลดีกับ

ตัวเองเลย คนอื่นจะมองว่าสิ่งที่แจ๊ดกล่าวหาเป็นความจริง"

"ไม่หรอกค่ะ แฟนคลับต้องเข้าใจน้ำตาล สมัยนี้ถ้านิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ก็จะถูกมองว่าป๊อด ไม่กล้าพูดความจริง น้ำตาลอยากให้เขารู้สึกว่าไม่ใช่จะมาทำร้ายกันได้ง่ายๆ"

"งั้นก็ตามใจนะ ผมคงพูดได้เท่านี้แหละ" พูดจบเบนหันกลับไปทางห้องทำงานทันที น้ำตาลหน้าตูมตึง บ่นกระฟัด กระเฟียด

"ยัยแจ๊ดต้องมาฟ้องพี่เบนแน่ๆเลยพี่ดา พี่เบนนะพี่เบน เข้าข้างคนอื่นมากกว่าแฟนตัวเองอีกแล้ว จะหาเรื่องไม่ยอมแต่งกับน้ำตาลน่ะสิ"

กิดาการฟังแล้วครุ่นคิดคล้อยตาม จะไปเซ้าซี้เอาเรื่องเบน แต่เคาะประตูห้องเรียกอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีแม้แต่เสียงขาน ลองขยับลูกบิด ปรากฏว่าไม่ได้ล็อก จึงตัดสินใจเปิดประตูผลัวะเข้าไป แต่แล้วเธอกลับต้องผงะร้องลั่นและรีบเอามือปิดหน้า หันหลังให้เขาทันที

เบนในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวก็ตกใจเช่นกันที่จู่ๆกิดาการพรวดพราดเข้ามา เขารีบเดินไปตู้เสื้อผ้า พลางก็ถามเธอว่า เปิดประตูเข้ามาทำไม?

"ก็คุณอยากไม่ล็อกห้องเองทำไมล่ะ"

"ใครจะคิดว่าจู่ๆจะมีคนเปิดเข้ามา"

"งั้นคุณทำธุระให้เสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันมาใหม่"

กิดาการก้าวออกจากห้อง แต่เบนเดินมาขวางไว้ เธอถึงกับหน้าเหวอ มองเขาหัวจดเท้าอย่างงุนงงสงสัยว่าทำไมเขาถึงแต่งตัวได้รวดเร็วนัก...ไม่ทันจะพูดอะไรกับเขาอีก เธอก็ไอออกมา เบนรู้ว่าเธอไม่สบายจึงบอกให้ไปนอนพัก พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันใหม่ แต่เธอยืนยันอยากคุยวันนี้ให้จบ เบนถึงกับถอนใจเซ็งๆ

"คุณคิดว่าผมเข้าข้างแจ๊ด...แล้วคุณไม่เห็นเหรอว่าสิ่งที่น้ำตาลพูดมันบ้าบิ่นแค่ไหน"

"ค่ะ ฉันเห็น แต่น้ำตาลยังเด็ก ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีนัก"

"เขาจะทำตัวเป็นเด็กต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ในเมื่อเขากำลังจะเป็นแม่คน"

"ใช่ แต่ถึงยังไงน้ำตาลก็ยังมีหัวใจเป็นเด็กอายุสิบแปด"

"แล้วเขาทำตัวเหมือนเด็กอายุสิบแปดหรือเปล่าล่ะ"

กิดาการนิ่งงันถึงกับเถียงไม่ออก รู้สึกว่าเบนพูดถูก

ในที่สุดก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงอ่อนลง

"หวังว่าคุณคงไม่เอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการไม่แต่งงานกับน้ำตาลนะคะ"

"ผมไม่เคยรับปากว่าจะแต่งงานกับน้ำตาลเลย"

"เอ๊ะ! คุณเบน ทำไมคุณถึงเป็นคนกลับกลอกอย่างนี้"

"ผมไม่ได้กลับกลอก ผมแค่อยากให้ทุกคนสบายใจ รวมทั้งคุณด้วย แต่ทุกครั้งผมกลับต้องเป็นฝ่ายอึดอัดใจเสียเอง ผมอยากให้คุณเข้าใจผมบ้างนะคุณดา"

"ทำไมฉันต้องเข้าใจคุณด้วย"

"ก็เพราะ...เพราะสถานการณ์มันบีบบังคับให้เราต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ถ้าคุณไม่เข้าใจผม เราก็จะมีแต่เรื่องเข้าใจผิดกันอยู่เรื่อยๆ ซึ่งผมไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น"

"ฉันก็ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน เพราะฉันอยากกลับไปมีชีวิตของฉันเหมือนเดิม ถ้าคุณกับน้ำตาลแต่งงานกันเมื่อไร ฉันก็จะออกไปจากชีวิตของคุณทันที และจะไม่มาวุ่นวายกับคุณอีก"

"ขอบคุณครับ" เขาพูดเบาๆ แล้วปิดประตูห้องทันที กิดาการถึงสะดุ้ง เท้าสะเอวพึมพำกับประตูอย่างฉุนๆ

"ถึงยังไงฉันก็จะจับคุณแต่งงานกับน้ำตาลให้เร็วที่สุด"

ooooooo

แล้วแจ๊ดก็ไปออกรายการตอบโต้น้ำตาลอย่างมันหยด แถมยังโชว์หลักฐานบนแก้มเป็นรอยฝ่ามือที่โดนน้ำตาลตบจริง ทั้งที่เธอเข้าไปคุยงานกับเบนตามปกติ ไม่ได้ทำอะไรเสียหายอย่างที่น้ำตาลกล่าวหา ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนี้เธอจะแจ้งความว่าถูกทำร้ายร่างกาย เพราะน้ำตาลก้าวร้าวไม่มีสัมมาคารวะแต่ถ้าน้ำตาล จะมาขอโทษเธอต่อหน้าประชาชน เธอก็คงประนีประนอม ยอมความ...

กิดาการเห็นแจ๊ดให้ข่าวแบบนี้ก็ทนอยู่เฉยไม่ได้ รีบร้อนออกจากบ้านไปทั้งที่เป็นไข้ไม่สบาย...ขณะเดียวกันนั้นที่เพลินเรคคอร์ด บรมกำลังโวยวายอัญชลีก่อนจะขอร้องให้

เธอจัดการอีกครั้ง ไม่งั้นบริษัทต้องเสียชื่อแน่ แล้วจะพลอยทำให้อัลบั้มของบีออกตัวยากขึ้นด้วย  จะใช้เงินเท่าไหร่ตน

ก็ไม่ว่า  อัญชลีได้ยินอย่างนี้ค่อยยิ้มออก  ตอนแรกเธอจะปฏิเสธเพราะคิดว่าบรมทำเพื่อน้ำตาล  แต่ที่แท้เขาก็ห่วงลูกชายของตัวเอง

กิดาการเข้ามาในบริษัทของเบนด้วยท่าทางร้อนใจ เบนเห็นเธอก็รีบผละจากลูกน้องมารับหน้า กิดาการแจ้งว่าเธอต้องการพบแจ๊ด แต่เบนบอกกว่าแจ๊ดออกไปพบลูกค้า เธอจึงขอเบอร์โทร.เพราะอยากคุยกับแจ๊ดเดี๋ยวนี้ เบนเหลือบมองพนักงานที่กำลังเพ่งเล็งมา จึงขอให้กิดาการเข้าไปคุยกับเขาในห้องดีกว่า

"ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้อยากคุยกับคุณ ฉันอยากคุยกับคุณแจ๊ดโดยตรง คุณเห็นแล้วใช่ไหมคะว่าเขาทำกับน้ำตาลยังไง"

"ฉันทำกับน้ำตาลเหมือนที่เขาทำกับฉันไงล่ะคะ" เสียงแจ๊ดดังแหลมขึ้นมา กิดาการหันขวับ แล้วปรี่เข้าไปต่อว่าแจ๊ดทันที

"คุณกำลังรังแกเด็ก"

"ฉันต่างหากที่ถูกรังแก เด็กคนนี้เป็นยังไงคุณก็น่าจะรู้ดี เขาทำร้ายฉันก่อน แล้วยังไม่รู้สำนึก"

"มันเป็นเพราะเขาเข้าใจว่าคุณกับคุณเบนสนิทกันเกินเพื่อน"

"นั่นมันเรื่องของฉันกับคุณเบน เขาไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย"

"คุณพูดอย่างนี้ก็หมายความว่าคุณยอมรับน่ะสิ"

"คุณก็ลองถามคุณเบนดูสิว่าจริงหรือเปล่า"

สองสาวหันมองเบนเป็นตาเดียว เบนไม่ตอบแต่รีบเข้ามาแทรกกลาง

"คุณกลับบ้านไปก่อนเถอะครับคุณดา ผมจะเคลียร์กับแจ๊ดเอง"

"ไม่ค่ะ ถ้าให้คุณเคลียร์ มันก็จะยิ่งไม่จบ ฉันไม่อยากให้น้ำตาลเครียดอีก"

"ถ้าคุณกลัวน้ำตาลเครียดก็ควรจะให้เขาอยู่เฉยๆ เลิกหาเรื่องคนอื่นซะที ไม่งั้นเขาโดนฟ้องแน่ๆ ฉันขอเตือน" พูดจบแจ๊ดก็เดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง กิดาการจะก้าวตาม แต่ถูกเบนรั้งออกไปอีกทาง

"กลับไปเถอะครับคุณดา ผมเคลียร์ให้เอง"

"งั้นคุณจะจัดการเรื่องนี้ยังไง ถ้าเขาจะฟ้องน้ำตาลจริงๆ"

"ผมจะให้น้ำตาลไปขอโทษเขา"

"ไม่มีทาง น้ำตาลไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่ ทำไมคุณถึงแคร์คุณแจ๊ดนัก คุณกิ๊กกับเขาจริงๆใช่ไหม"

"ไม่ใช่นะคุณดา"

"แต่เขายอมรับแล้ว"

"เขาแค่ยอมรับว่าเราสนิทกัน เพราะเขาเป็นหุ้นส่วนผม"

"คุณนี่เปลี่ยนสีไปได้เรื่อยๆนะ ฉันไม่อยากจะเชื่อคุณอีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ฉันจะมาจัดการ ขั้นเด็ดขาดกับคุณแจ๊ดถึงที่นี่เอง"

กิดาการสะบัดหน้าใส่เบนแล้วเดินออกไป แต่แล้วพอเจอแดดที่ร้อนเปรี้ยง เธอก็รู้สึกหน้ามืดยืนโงนเงน เบนตกใจเข้ามาประคองแล้วพาเธอในสภาพหมดสติไปขึ้นรถอย่างเร่งรีบ แจ๊ดเปิดม่านหน้าต่างเห็นภาพนั้นเต็มตา กำลังจะตามออกไป ก็พอดีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น...

อัญชลีโทร.มานัดแจ๊ดไปพบที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง แล้วมอบเงินจำนวนไม่น้อยเพื่อให้แจ๊ดยุติการให้ข่าวทำลายน้ำตาล แจ๊ดเห็นเงินก็ตาโตยอมศิโรราบ แต่ในใจยังขุ่นเคืองเด็กเมื่อวานซืนอย่างน้ำตาลไม่หาย...

เบนพากิดา การไปหาหมอที่โรงพยาบาลและอยู่เฝ้าจนเธอฟื้น หมอบอกว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่แต่ไม่ยอมพักผ่อนรักษาตัว ไข้เลยขึ้นสูงจนเป็นลม เบนคอยดูแลเธออย่างดี ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวแต่พยายามปฏิเสธหัวใจตัวเอง เพราะเข้าใจว่าเขาคือพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล

แล้วกิดาการก็ไล่เบน กลับไปจัดการเรื่องน้ำตาลกับแจ๊ด เบนบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว เมื่อสักครู่เขาโทร.คุยกับแจ๊ด แจ๊ดหายโกรธน้ำตาลแล้ว และเขาก็โทร.บอกน้ำตาลแล้วด้วย หวังว่าเธอคงสบายใจได้เสียที

"ฉันจะ สบายใจที่สุดก็ต่อเมื่อคุณแต่งงานกับน้ำตาลให้เรียบร้อย" เบนนิ่งไป กิดาการมองหน้าแล้วนึกถึงคำพูดของเขา "หรือว่าคุณจะเบี้ยวอีก คุณหมายความว่ายังไงคะที่คืนนั้นคุณบอกว่ามันอาจจะไม่ใช่ความจริง"

"ผม ก็พูดไปอย่างนั้นเอง เอาละ เดี๋ยวผมเรียกหมอมาดูอาการคุณก่อนดีกว่า เขาจะได้รู้ว่าคุณรู้สึกตัวแล้ว" เบนกดปุ่มเรียกพยาบาล กิดาการยังมองหน้าเขาอย่างข้องใจ แต่เบนกลับยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ทำให้เธอต้องรีบหลบไม่อยากสบสายตาคู่นั้น...

น้ำตาลเพิ่งรู้จากแม่ บ้านว่ากิดาการไม่สบาย เบนพาไปโรงพยาบาล ตอนนี้ปลอดภัยแล้วแต่อาจต้องพักอีกสองสามวัน และเบนก็สั่งไว้ด้วยว่าไม่ให้น้ำตาลไปเยี่ยม เดี๋ยวจะเจอนักข่าวตามอีก น้ำตาลบอกว่าเธอไม่ไปแน่ๆ ไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาล แต่อดข้องใจไม่ได้ว่าทำไมเบนถึงไปดูแลกิดาการเอง ไม่ทำงานทำการหรือไง?

เบน แวะเวียนมาดูแลกิดาการบ่อยจนพยาบาลเริ่มซุบซิบสงสัย   ขณะที่กิดาการเองก็ตะขิดตะขวงใจ   ไล่เขากลับไปดูแลน้ำตาลจะดีกว่า   เพราะน้ำตาลกำลังท้องต้องการคนดูแลมากกว่าเธอ   ตกเย็นเบนเลยจำใจกลับไป   แต่ก็ไม่ได้ดูแลอะไรน้ำตาล หนีเข้าห้องพักผ่อนเงียบอยู่คนเดียว

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น มีข่าวใหญ่ข่าวฉาวเกี่ยวกับน้ำตาลอีกแล้ว อัญชลีถึงกับกุมขมับขณะเปิดคอมพิวเตอร์ดูรูปคลิปหลุดของน้ำตาลกับดวงฤทธิ์

"นี่มันพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกหรือไง ทำไมเคลียร์

ข่าวนั้นแล้วยังมีเรื่องคลิปนี่หลุดออกมาอีก"

"สงสัย ดวงน้ำตาลจะถูกโฉลกกับข่าวฉาวค่ะ ตอนนี้ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเน็ต จนบางเว็บถึงกับล่มไปแล้ว เรื่องคลิปหลุดน้ำตาลกลายเป็นกระทู้แนะนำเต็มไปหมด"

"แป้ว...เธอลองเช็กดูสิว่าคุณบรมรู้เรื่องนี้หรือยัง"

"ยังเลยค่ะ เขาอยู่ที่ห้องอัดกับคุณบีตั้งแต่บ่ายแล้ว"

"งั้นเรายังพอมีเวลาคิด" อัญชลีครุ่นคิดหน้าเครียดว่าจะรับมืออย่างไรดี

แต่ ไม่ทันไร บรมก็รู้เห็นคลิปนี้ผ่านจอมือถือของบีเข้าเต็มๆ แต่ท่าทีเขาดูไม่สะทกสะท้านเท่าที่ควร แถมยังบอกกับบีว่าคนอย่างน้ำตาลทำแบบนี้ไม่แปลก แต่ก็ไม่น่าปล่อยให้หลุดออกมาได้

"งั้นป๋าก็ไม่ต้องไปเคลียร์ข่าวยัย น้ำตาลเปรี้ยวให้วุ่นวายอีกแล้ว ข่าวฉาวติดๆกันแบบนี้ไม่มีทางที่ยัยนั่นจะกลับไปเป็นซุปเปอร์สตาร์ได้เหมือน เดิมหรอก"

"แกยังไม่รู้จักวงการนี้ดีพอว่ะบี ทุกอย่างสามารถพลิกขาวกลับเป็นดำ ดำก็กลายเป็นขาวได้ เดี๋ยวป๋าให้คุณอัญจัดการ ไม่ยากหรอก"

บรมหยิบมือถือของตนออกมาโทร.ตามอัญชลีให้มาพบที่ห้องอัดเดี๋ยวนี้เลย...บีได้แต่นิ่งมองพ่ออย่างไม่เข้าใจ

ooooooo

ตอนที่ 2

นีราเริ่มเบื่อกับการเก็บตัวจึงนัดจอยและโอมเพื่อนสนิทออกไปเที่ยวกลางคืนด้วยกัน เธอดื่มเหล้าจนเมาและเต้นสุดเหวี่ยงโดยไม่สนใจเด็กในท้อง แล้วก็เจอกับดวงฤทธิ์ที่จอยกับโอมชวนมาด้วย ขณะนีรากับดวงฤทธิ์กำลังจี๋จ๋า บังเอิญปาปาราซซี่เห็นเข้าจึงตามถ่ายรูป ดวงฤทธิ์รีบจูงนีราวิ่งหนีไปหลบหลังผับ แล้วกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม  แต่นีราไม่รู้ว่าดวงฤทธิ์แอบใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายคลิปไว้ด้วย

กิดาการรู้ว่านีราหนีไปเที่ยวก็โทร.ตาม พอรู้ว่าอยู่ที่ผับก็ตามไป เธอหานีรากับดวงฤทธิ์จนเจอ และต่อว่านีราเสียยกใหญ่ที่ดื่มเหล้าทั้งๆที่กำลังท้อง แต่นีราก็ไม่ได้รู้สึกสะทก สะท้านแต่อย่างใด...นีรากลับถึงบ้านโดยมีดวงฤทธิ์มาส่ง กิดาการให้เบนอุ้มนีราขึ้นไปนอน นีราได้ทียั่วแหย่เบนอีก ทำให้เขายิ่งโมโห สั่งสอนนีราให้ทำตัวดีกว่านี้ ขอให้นึกถึงอนาคตของตัวเองไว้มากๆ  ส่วนเรื่องดวงฤทธิ์นั้น  เขาไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าจะเป็นอะไรยังไงกับเธอ ฉะนั้นจึงไม่ต้องมาอธิบายอะไรทั้งนั้น

เช้าขึ้นเบนออกไปทำงานก็พบว่าลูกน้องมองเขาแปลกไป...นิล เลขาฯของเขาพยายามปิดบังไม่ยอมให้เขาอ่านข่าวในหนังสือพิมพ์ กระทั่งแจ๊ดมาคุยงานกับเบนจึงถามถึงข่าวนี้ เบนถึงกับอึ้งไปเมื่อพบว่าข่าวของตนกับนีราตอนที่เธอจูบเขา แต่เขาเบี่ยงหนีนั้นกลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ไปแล้ว เนื้อข่าวว่ารักของทั้งคู่จืดจาง เบนไม่รักษาสัญญาลูกผู้ชาย...

เวลาเดียวกันนั้น บัวบุษยาได้มายื่นคำขาดกับนีราถึงบ้านเบนอีกครั้ง

"ครูอยากให้น้ำตาลกลับไปอยู่บ้านวันนี้เลย"

"น้ำตาลยังกลับไม่ได้ค่ะ ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะคลอดตามสัญญา"

"งั้นจะปล่อยให้ใครๆคิดว่าพ่อของเด็กในท้องคือเบนน่ะเหรอ"

"ตอนนี้ใครๆก็คิดอย่างนั้นไปแล้วนี่คะ ยิ่งถ้าน้ำตาลทิ้งพี่เบนไป พี่เบนนั่นแหละจะยิ่งเสียชื่อ"

บัวบุษยาทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ นีราจึงหยิบหนังสือพิมพ์ ยื่นให้ดู...บัวบุษยาเห็นภาพข่าวและคำบรรยายถึงกับตะลึงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนถามนีราว่าทำอย่างนี้ทำไม นีรายักไหล่ ยิ้มนิดๆ อย่างชอบใจ

"น้ำตาลเดินไปตามเกมของคุณบรมค่ะ เพื่อหลอกให้เขาตายใจ"

"แต่เบนก็ออกจากบ้านไปแล้ว จะมีประโยชน์อะไรล่ะน้ำตาล"

"พี่เบนกลับมาอยู่บ้านแล้วค่ะ หลังจากคุณบรมไปกล่อมแป๊บเดียว"

"เห็นไหมน้ำตาล ว่าคนอย่างเขาเจ้าเล่ห์ขนาดไหน รู้ทั้งรู้ว่าเบนไม่เต็มใจสักนิด ก็ยังบังคับให้เบนทำอะไรตามแผนที่วางไว้ เบนรู้เรื่องนี้หรือยัง"

"น้ำตาลก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะคะ พี่เบนแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก มันเหมือนเขาตกกระไดพลอยโจนมาแล้ว"

"แล้วถ้าคุณบรมเขาเบี้ยว ไม่ทำตามสัญญาล่ะ"

"เราก็มีทีเด็ดอยู่ในมือเหมือนกันนี่คะครูบัว เพียงแต่ ตอนนี้ใครๆก็เชื่อแล้วว่าพี่เบนเป็นสามีน้ำตาล ถ้าน้ำตาลออกจากบ้านนี้ไปคนที่เสียชื่อก็คือพี่เบนต่างหากไม่ใช่น้ำตาล"

"พี่ใหญ่วางหมากไว้หมดแล้ว" บัวบุษยาเจ็บใจมาก

"คุณบรมเขาขอแค่ให้บีออกอัลบั้มก่อน แล้วพอน้ำตาลคลอด เขาก็จะยกหุ้นให้น้ำตาลตามสัญญา เราก็แค่เดินตามเกมของเขาไปก่อน อดทนรออีกหน่อยก็ได้ทุกอย่างแล้วนี่คะ ครูบัวใจเย็นๆเถอะค่ะ"

"งั้นระหว่างนี้เราทำอะไรไอ้แก่หัวงูไม่ได้เลยเหรอ"

"ทำไปก็เข้าตัวเปล่าๆค่ะ สู้รอได้หุ้นสบายๆดีกว่า น้ำตาลถามจริงๆเถอะนะคะ ทำไมครูบัวถึงไม่รักพี่ชายตัวเองเลย"

"ไม่ใช่ไม่รักหรอก แต่ครูอยากให้เด็กในท้องของน้ำตาลเกิดมาอย่างถูกต้อง ทั้งแม่ทั้งลูกมีสิทธิ์ครบถ้วนทุกอย่าง จะได้ ไม่ต้องเป็นลูกเมียเก็บเมียรอง แล้วมีปัญหาอย่างครู"

"ไม่มีทางค่ะ น้ำตาลกำลังจะได้ทุกอย่างมาเป็นของน้ำตาลแล้ว น้ำตาลมั่นใจว่าปัญหาที่ครูกลัวจะไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด" นีรายิ้มเหี้ยมอย่างน่ากลัว ขนาดบัวบุษยายังแอบผวา...

เมื่อรู้ว่าบัวบุษยากล่อมนีราไม่สำเร็จ บุริมกับบรรณต่างก็หนักใจ

"นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่บัวจะไปกล่อมน้ำตาลแบบนี้อีก"

"ทำไมล่ะบัว"

"ถึงยังไงตอนนี้เราก็ทำอะไรไม่ได้จนกว่าน้ำตาลจะคลอด ในเมื่อเราทำอะไรเองไม่ได้ แต่มีคนอื่นทำให้ มันก็สะใจดีแล้วไม่ใช่เหรอ พี่บรรณ พี่บุ"

"น้ำตาลยังเด็กนัก เมื่อเทียบกับไอ้บรม"

"เล่นเกมแบบนี้แหละมันดีพี่บรรณ บัวเข้าใจแล้วว่าน้ำตาลเป็นเด็กรุ่นใหม่จริงๆ บัวอยู่กับเด็กสมัยนี้ บัวรู้จักพวกนี้ดี กล้าได้กล้าเสีย ถึงไหนถึงกัน บัวเห็นแววตาของน้ำตาลแล้วมันน่าขนลุก น้ำตาลยอมแม้กระทั่งใช้เลือดเนื้อตัวเองเป็นข้อต่อรองสำคัญ บัวถึงได้บอกพี่สองคนไงว่าให้รอดูฉากสำคัญดีกว่า"

"โดนกล่อมเข้าหน่อยก็จะไปเอาออกน่ะสิ"

"ไม่หรอก เชื่อบัวเถอะพี่บุ น้ำตาลลงทุนมาตั้งขนาดนี้แล้ว ไม่มีวันล้มเลิกง่ายๆแน่ เราคอยดูวันหายนะของนายบรมกันได้แล้ว" บัวบุษยายิ้มมั่นใจ บรรณและบุริมสีหน้าค่อยสบายใจขึ้น...

ooooooo


ที่ร้านอาหารภายในห้างสรรพสินค้า...แจ๊ดปลอบใจ เบนเรื่องข่าวฉาว และยินดีจะให้นักข่าวที่เธอสนิทช่วยเขียนแก้ข่าวให้ แต่เบนปฏิเสธทันทีว่า

"อย่าเลย ยิ่งแก้เหมือนจะยิ่งต่อความยาวให้เรื่องมันไม่จบไม่สิ้นไปอีก ปล่อยให้คนลืมๆไปซะดีกว่า"

"แจ๊ดไม่เข้าใจเลย เด็กนั่นนอนกับคนไปทั่ววงการแล้ว เป็นคนละแบบกับที่คุณเบนชอบ คุณเบนคิดยังไงถึงประกาศแต่งงานกับเขา"

"แจ๊ด...อย่าซักผมเหมือนพวกนักข่าวเลยนะ"

"แจ๊ดขอโทษค่ะคุณเบน ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบ ไว้สักวันถ้าคุณอยากบอกความจริงกับแจ๊ด แจ๊ดยินดีรับฟังเสมอนะคะ"

เบนยิ้มจางๆให้แจ๊ด แต่แล้วเบนก็ชะงักเมื่อสายตาไปสะดุดกับพนักงานและลูกค้าซึ่งกำลังมองมาที่ เขาอย่างจำได้ ทุกคนซุบซิบกันเรื่องข่าว และนึกไม่ถึงว่าหญิงสองคนจะตรงเข้ามาซักถาม เบนไม่ชอบใจและอึดอัด หันไปบอกลาแจ๊ดแล้วลุกเดินออกไปทันที

แจ๊ดวิ่งตามเบนไปถึงหน้าลิฟต์ แต่ในลิฟต์คนเยอะมาก และก็มองเบนแปลกๆด้วย เพราะเบนกลายเป็นบุคคลในข่าวที่ใครๆก็สนใจ เบนจึงเลี่ยงไปใช้บันไดหนีไฟ แจ๊ดซึ่งแอบชอบเบนมานานพอมีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ แจ๊ดก็แกล้งก้าวพลาดตกบันไดขาแพลง ทำให้เบนต้องประคองไปที่รถ และพาไปส่งถึงบ้าน เท่านั้นไม่พอ แจ๊ดยังออเซาะจนเบนต้องอุ้มเธอไปส่งถึงเตียงนอน แต่พอแจ๊ดทำซึ้งอย่างเชิญชวน เบนก็รีบผละออกและตัดบทขอตัวกลับไปทันที

ooooooo

นีราทนคิดถึงดวงฤทธิ์ไม่ไหว ค่ำนี้เธอหนีกิดา-การออกไปหาเขาที่คอนโดฯ ทั้งสองเกือบจะเลยเถิดมีสัมพันธ์กันเหมือนเมื่อก่อน แต่นีรายับยั้งไว้ทัน ดวงฤทธิ์จึงรู้ว่านีรากำลังท้องจริงๆ นีรายืนยันว่าเธอไม่ได้รักเบน แถมท้าให้ดวงฤทธิ์พิสูจน์ด้วยการถ่ายรูปหอมแก้มกันแล้วใช้มือถือถ่ายเก็บไว้

กิดาการพอรู้ว่านีราหายไปอีกจึงโทร.ตามอย่างร้อนใจ แต่ก็ติดต่อไม่ได้ เธอลงมานอนรอนีราจนผล็อยหลับไป เบนกลับจากทำงานมาเจอ เขาจะห่มผ้าให้ แต่เธอผวาตกใจคิดว่าเขาจะทำมิดีมิร้าย เบนเห็นดังนั้นก็เริ่มสนุกกับการได้แหย่เธอ รู้สึกตัวเองอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด

หลังต่อปากต่อคำกันนิดหน่อย เบนก็ให้กิดาการกลับไปนอนที่ห้อง เขาจะอยู่รอเปิดประตูบ้านให้นีราเอง ครั้นนีรากลับมาโดยดวงฤทธิ์มาส่ง นีราใกล้ชิดดวงฤทธิ์หมายจะเห็นเบนหึงหวง แต่เปล่าเลย เบนกลับเดินเข้าบ้านทันทีที่เปิดประตูให้เธอแล้ว

กิดาการแอบดูนีรากับเบน กลัวจะทะเลาะกันเรื่องที่ดวงฤทธิ์มาส่ง พอเห็นเบนเดินหน้าตึงขึ้นข้างบน กิดาการเข้าใจว่าเบนหึงหวงไม่พอใจ จึงให้นีรารีบตามไปอธิบายกับเบนให้เข้าใจ อย่าปล่อยให้คาราคาซัง เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

นีรายิ้มเจ้าเล่ห์ทำตามคำพี่สาว ก้าวเข้าไปนอนรอเบนบนเตียง เบนออกจากห้องน้ำมาเจอก็ตกใจ ถามเธอเสียงขุ่นว่า เข้ามาทำไม?

"เมื่อกี้พี่เบนหึงน้ำตาลหรือเปล่าคะ"

"หึงทำไม น้ำตาลน่าจะรู้อยู่แล้วนะ"

"ไม่รู้สิคะ น้ำตาลเห็นสีหน้าพี่เบนไม่ค่อยพอใจ น้ำตาลกับด้วงเป็นแค่เพื่อนเก่ากันนะคะ"

"น้ำตาลจะเป็นเพื่อนกับใครผมไม่สน ในเมื่อเราต้องมาอยู่บ้านเดียวกัน มันก็ต้องมีขอบเขตความเป็นส่วนตัว ผมจะไม่ล้ำเส้นน้ำตาล น้ำตาลก็อย่ามารุกล้ำความเป็นส่วนตัวของผม"

"แหม...พูดยังกับเป็นคนดัง ที่จริงคนที่ถูกล้ำเส้นคือน้ำตาลนะคะ ดูสิ นักข่าวเอย ปาปาราซซี่เอย มาดักรอน้ำตาลอยู่หน้าบ้านทุกวัน ที่จริงเราน่าจะสวีตให้นักข่าวเห็นจริงๆ จะได้กลบข่าวลือที่เกิดขึ้น ดีไหมคะพี่เบน"

"ไม่จำเป็น ผมว่าเราต่างคนต่างอยู่ดีกว่า และนี่ไม่ใช่ เวลาที่เราควรจะมาอยู่ห้องเดียวกัน ออกไปซะ"

"แต่เราก็ได้ชื่อว่าเป็นผัวเมียกันแล้วนะคะ เราน่าจะทำให้คนอื่นเชื่อตามนั้นจริงๆ" นีราจะนัวเนียแกล้งยั่ว เบนยิ่งโกรธทำท่าจะออกจากห้อง นีรารีบเข้าไปดึงแขนเขาไว้ "แหม...ล้อเล่นแค่เนี้ยทำเป็นจริงจังไปได้นะพี่เบน ใครๆก็อยากจะใกล้ชิดน้ำตาล มีพี่เบนนี่แหละมองน้ำตาลเหมือนเห็นกิ้งกือไส้เดือน ลองอยู่ใกล้น้ำตาลสิคะ แล้วพี่เบนจะรู้"

"ผมบอกให้ออกไปได้แล้ว" เบนตะคอกพร้อมกับฉุดแขนเธอออกไป นีราตะบึงตะบอนบ่นอุบอิบ แล้วออกมาฟ้องกิดาการที่รอฟังผลว่าเบนไม่ยอมให้เธอนอนในห้อง กิดาการเหลือบมองเบนที่ยืนหน้าห้องด้วยสายตาขุ่นขวาง

"คุณมันคนใจร้าย เป็นสามีประเภทไหนกัน"

"ผมไม่ใช่พ่อพระนะคุณ สักวันถ้าทนไม่ได้ขึ้นมาก็อาจจะทำผิดคำพูดบางอย่างก็ได้" ว่าแล้วเบนกลับเข้าห้อง ปิดประตูดังปัง นีราแกล้งบีบน้ำตาทันที

"พี่เบนเกลียดน้ำตาลมาก ไม่เคยมีใครทำกับน้ำตาลแบบนี้เลยนะ"

"ใจเย็นๆนะน้ำตาล อย่าไปสนคนใจร้ายอย่างนั้นเลย" กิดาการลูบหลังไหล่ปลอบนีรา แต่ในใจนึกหมั่นไส้เบนไม่หาย...

ooooooo

เช้าวันนี้ เชษฐ์ เจ้าของค่ายเพลงคู่แข่งของเพลินเรคคอร์ดอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หลังได้ดูคลิปของนีรากับดวงฤทธิ์กอดจูบกันดูดดื่ม

"ฮ่าๆๆ ดีมากด้วง แกเก่งมากว่ะ แค่นี้น้ำตาลก็ต้องดับไม่ได้ผุดได้เกิดแล้ว เฮียจะได้ส่งแวนด้านักร้องหน้าใสแบ๊ว กว่าน้ำตาลเสียบแทนทันที"

"แต่ด้วงว่าตอนนี้น้ำตาลก็แย่แล้วเฮีย เพราะอีกหน่อยก็ต้องป่องออกมาให้คนเห็น"

"หา! นี่มันท้องด้วยเหรอ" ดวงฤทธิ์พยักหน้ารับ เชษฐ์ ตบบ่าเขาอย่างพอใจ "นึกแล้วไม่มีผิด มิน่าถึงประกาศแต่งกะทันหัน...แกอยากได้อะไรวะด้วง"

"ผมไม่อยากได้อะไรมากครับ แค่ขอโปรดิวซ์เองในอัลบั้มหน้า"

"เฮ้ย...เรื่องจิ๊บๆ เดี๋ยวเฮียจัดให้ แถมหนังอีกสองเรื่อง เป็นไงวะ"

"ขอบคุณครับเฮีย เฮียอยากได้อะไรจากน้ำตาลอีกบอกด้วงได้เลย ด้วงจัดให้ได้เหมือนกัน"

"พอแล้วด้วง เดี๋ยวแกจะเสี่ยงเกินไป เท่านี้ไอ้บรมมันก็คงจะหนีไปผูกคอตายแล้ว ฮ่าๆๆ" เชษฐ์หัวเราะร่า มองดูรูปเหล่านั้นอีกครั้งอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง...

ขณะเดียวกันนั้นที่ออฟฟิศของเบน บีลูกชายสุดรักของบรมเอาเพลงในอัลบั้มมาให้เบนช่วยวิจารณ์ เบนเปิดแล้วชมว่าเพราะทุกเพลงเลย บียิ้มหน้าบาน บอกชัวร์อยู่แล้ว ถ้าไม่เพราะป๋าคงไม่ยอมให้มาอยู่ในอัลบั้มบีกู๊ดบอยของตนแน่

"แต่อาว่า...บีน่าจะลดความเป็นตัวเองลงหน่อย แล้วอินกับเพลงและดนตรีให้มากขึ้นกว่านี้ เพราะเพลงความหมายดีอยู่แล้ว"

บีหุบยิ้มทันที ดึงซีดีคืนมาจากมือเบน

"อาเบนคงแก่เกินกว่าจะฟังเพลงพวกนี้แล้วมั้ง บีต้องเอาไปให้เด็กวัยเดียวกันฟังถึงจะอิน"

"ที่จริงเด็กอายุยี่สิบอย่างบีก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เพราะโตพอที่จะรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำได้แล้ว"

บีรู้ว่าเบนหมายถึงอะไร   พูดเสียงอ่อยลง   "เรื่องน้ำตาล...บีเสียใจฮะอาเบน  ป๋าไม่น่าก่อเรื่องเลย  ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่แท้ๆ แล้วยังลากอาเบนมาร่วมวงด้วยอีก"

"แต่ป๋าก็ทำเพื่อบีนะ  แล้วบีจะทำยังไงกับเรื่องนี้ต่อไป"

"ทำยังไง หมายความว่า..." บีถามหน้าซื่อ...แล้วหัวเราะเสียงดังราวกับกำลังฟังเรื่องตลก เมื่อได้ยินเบนพูดเรื่องลูกในท้องน้ำตาล ซึ่งเบนเข้าใจว่าเป็นลูกของบี "อาเบนรู้ได้ยังไงว่าเด็กในท้องน้ำตาลเป็นลูกของบี...อาเบนก็เป็นอย่างป๋าไป อีกคนแล้ว เฮ้อ เรื่องทั้งหมดมาจากป๋าคนเดียวแท้ๆ ยิ่งแถลงข่าวไปแล้วอย่างนี้ จะทำยังไงได้อีกล่ะฮะ อาเบนซวยอยู่คนเดียว บีเสียใจจริงๆนะฮะอาเบน"

เบนนิ่งอึ้งเหมือนถูกสาป ได้แต่มองตามหลานชายเดินออกจากห้องไปอย่างไม่เข้าใจ บีออกมาเจอนีราหรือน้ำตาล เด็กสาววัยไล่เลี่ยกันซึ่งเขาเคยมีสัมพันธ์ด้วย บีทำท่าไม่สนใจน้ำตาล สองคนทักทายกันอย่างหมางเมิน ระหว่างนั้นแจ๊ดมาชวนเบนไปงานเปิดตัวสินค้าด้วยกัน น้ำตาลแยกจากบีก็รีบเข้ามาแสดงความเป็นเจ้าของเบนด้วยท่าทีหึงหวง หนำซ้ำยังด่าแจ๊ดจะแย่งผัวชาวบ้าน เบนตกใจมากนึกไม่ถึงว่าน้ำตาลจะหยาบคายขนาดนี้

แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ สองสาวทะเลาะกันถึงขั้นตบตี ยังดีที่กิดาการตามมาห้าม แต่เธอก็เข้าใจว่าเบนนอกใจน้ำตาลโดยคบกับแจ๊ด จึงต่อว่าเขาหลายคำ เบนจะสุดทนกับ เรื่องบ้าๆ  รีบขับรถออกจากออฟฟิศไปพร้อมกับแจ๊ด  ทิ้งให้กิดาการโมโหหัวเสีย ขณะที่น้ำตาลก็เจ็บใจที่ถูกแจ๊ดลูบคม  พากันกลับมาถึงบ้านเบน น้ำตาลยังแกล้งร้องไห้ไม่เลิกเพราะมีแผนบางอย่างอยู่ในใจ กิดาการไม่รู้อะไร แสดงความห่วงใยน้ำตาลและลูกในท้อง แล้วอาสาจะจัดการเรื่องนี้เอง เบนต้องรับผิดชอบด้วยการประกาศให้ทุกคนรู้ว่าน้ำตาลเป็นภรรยาของเขา โดยแต่งงานกับน้ำตาลให้เร็วที่สุด

"แม้แต่คุณบรมยังบังคับเขาไม่ได้เลย แล้วพี่ดาจะทำได้เหรอ"

"พี่จะคิดหาวิธีเอง น้ำตาลพักให้สบายใจก่อน อย่าคิดอะไรมาก เดี๋ยวพี่ให้ป้าเพ็ญหาอะไรร้อนๆมาให้ดื่มนะ"

น้ำตาลพยักหน้าเศร้าๆ แต่พอลับหลังกิดาการ เธอก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

ooooooo

กิดาการรอการกลับมาของเบนจนมืดค่ำ โดยไม่รู้ว่าน้ำตาลแอบหนีออกจากบ้านไปแล้ว เมื่อเบนกลับมา กิดาการต่อว่าเขาเรื่องแจ๊ดที่ตบตีกับน้ำตาลเมื่อตอนกลางวันที่ออฟฟิศของเขา แต่เขากลับเข้าข้างแจ๊ด แทนที่จะปกป้องภรรยาตัวเอง

"น้ำตาลก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่ครับ"

"ทำไมจะไม่เป็นอะไร น้ำตาลถูกผู้หญิงคนนั้นทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ แต่ที่เขาเสียใจที่สุดก็คือคุณกลับไปเข้าข้างคนอื่นมากกว่าแฟนตัวเอง"

"ผมไม่เคยเข้าข้างใครทั้งนั้น   แต่น้ำตาลเข้าไปหา

เรื่องก่อน ผมอยู่ในเหตุการณ์ตลอด ผมรู้ดี"

"คุณมันผู้ชายเห็นแก่ตัว คุณมีผู้หญิงอื่น คิดจะทิ้งน้ำตาลเพราะเขาท้องใช่ไหม"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรกับแจ๊ด เขาเป็นแค่เพื่อนผมจริงๆ ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว"

"งั้นคุณก็รีบแต่งงานกับน้ำตาลซะสิ แสดงให้คนอื่นเห็นว่าคุณเป็นลูกผู้ชายจริงๆ กล้าทำก็ต้องกล้ารับผิดชอบ"

"ผมไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก ขอโทษนะครับคุณดา"

เบนทำท่าจะเดินเข้าห้อง กิดาการก้าวตามจะเข้าไปขวาง แต่แล้วเข้าไปผิดจังหวะ จึงชนกับเบนอย่างแรงจนเธอเกือบล้ม เบนรีบประคองเธอด้วยความเป็นห่วง กิดาการรู้สึกประหม่าผละออกห่างจากเขา และบอกให้เขารออยู่ที่นี่ เธอจะไปตามน้ำตาลมาคุยให้รู้เรื่อง

แต่เมื่อกิดาการเข้าไปในห้องนอนใหญ่ไม่พบน้ำตาล มีเพียงจดหมายบอกลาไว้หนึ่งฉบับ กิดาการแตกตื่นตกใจกลับออกมาบอกเบน กลัวน้ำตาลจะคิดสั้น แต่เบนเชื่อว่าคนอย่างน้ำตาลไม่ทำอย่างนั้นแน่...จากนั้นทั้งคู่ก็ออกไปตาม หาน้ำตาลท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายหนักขึ้นทุกที

น้ำตาลแกล้งงอน หนีออกจากบ้านเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเบน แต่นึกไม่ถึงว่าตัวเองเกือบจะถูกชายขี้เมาปลุกปล้ำที่ป้ายรถเมล์ ถ้าเบนและกิดาการตามมาช่วยไว้ไม่ทัน เบนจะโทร.แจ้งตำรวจมาจับชายขี้เมา แต่น้ำตาลไม่เอาเรื่อง เพราะไม่อยากเป็นข่าวอีก

เมื่อพากันกลับมาถึงบ้าน น้ำตาลขอคุยกับเบนตาม ลำพัง...เธอตั้งคำถามว่าเขายังอยากให้เธออยู่บ้านนี้ต่อไปอีกหรือเปล่า เบนนิ่งไม่ตอบ น้ำตาลเจ็บใจลุกพรวด ประชดว่าตนไม่น่ากลับมาที่นี่เลย

"เดี๋ยวก่อนน้ำตาล...จะไปไหน"

"น้ำตาลจะไปอยู่ที่อื่นอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก จะไปเช่า คอนโดฯอยู่เองเงียบๆ จะได้ไม่ต้องรบกวนพี่เบนอีก"

"อย่าไปเลยน้ำตาล ผมอยากให้น้ำตาลอยู่ที่นี่ต่อไป"

น้ำตาลลอบยิ้มสมใจ แต่ตีหน้าเศร้าให้ดูน่าสงสาร

"พี่เบนอย่าฝืนใจเลยค่ะ น้ำตาลรู้ว่าพี่เบนเห็นน้ำตาลเป็นตัวยุ่ง ตั้งแต่น้ำตาลเข้ามา ชีวิตพี่เบนก็ปั่นป่วนไปหมด"

"ผมเข้าใจว่าบางเรื่องมันก็เป็นสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ ผมห่วงน้ำตาลเหมือนเป็นห่วงน้องสาวคนนึง ในเมื่อผมรับปากพี่ใหญ่แล้วว่าจะช่วย ผมก็ต้องทำให้ได้"

"งั้นน้ำตาลขอร้องได้ไหมคะ พี่เบนอย่าทำท่ารังเกียจน้ำตาลอีกเลย อย่าทำเหมือนฝืนใจ น้ำตาลอยากให้เราดูเหมือนคนรักกันจริงๆ น้ำตาลอยากให้นักข่าวและประชาชนเชื่อตามที่เราแถลงข่าวไป ไม่งั้นพวกเขาก็จะขุดคุ้ยกันไม่มีวันจบ ยิ่งน้ำตาลมาอยู่ที่นี่มันก็เหมือนน้ำตาลแล่นมาหาผู้ชายเอง มันดูไม่ดีสำหรับน้ำตาล แต่ถ้าเราดูรักกันจริงๆ พวกเขาก็จะเลิกสนใจไปเอง พี่เบนช่วยน้ำตาลได้ใช่ไหมคะ"

เบนถอนใจยาวอย่างคิดหนัก รับปากว่าเขาจะพยายาม น้ำตาลได้คืบจะเอาศอก ปรี่เข้ามาเกาะแขนเขาออดอ้อนอีก

"แม้แต่พี่ดาก็ต้องเข้าใจว่าพี่เบนรักน้ำตาลจริงๆ" เบนชะงักไม่เห็นด้วย ถามว่าทำไมต้องหลอกกิดาการ "ถ้าพี่ดารู้ แม่ก็ต้องรู้ด้วย น้ำตาลไม่อยากให้แม่เสียใจ นะคะพี่เบน"

"ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องสมมตินะน้ำตาล"

"ค่ะพี่เบน แต่เรื่องสมมติเรื่องนี้เราก็ต้องแสดงให้ทุกคนเชื่อตามนั้นให้ได้ โดยเฉพาะพี่ดาจะได้สบายใจ"

เบนนิ่งไปอย่างใจอ่อน...น้ำตาลแอบยิ้ม ฉวยโอกาสสร้างภาพทันทีด้วยการจับมือของเขามาโอบไหล่เธอเดินออกไปหากิดาการที่นั่งรออยู่อย่างกระวนกระวาย

"เราเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ดา"

"แล้วเรื่องแต่งงานล่ะ"

"เมื่อไรดีคะพี่เบน"

"ก็...คงอีกสักพัก"

"ฉันว่ายิ่งเร็วยิ่งดีค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันจะไปดูฤกษ์ให้ และ จัดการเรื่องงานแต่งให้เอง"

"เมื่อไรที่ผมแต่งงานกับน้ำตาล คุณถึงจะสบายใจใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ฉันอยากให้น้ำตาลกับคุณเบนแต่งงานกันเร็วที่สุด"

เบนอ้าปากจะคัดค้าน แต่น้ำตาลเขย่ามือเขาเป็นการเตือน แล้วผละไปจับมือกิดาการ

"ดีเหมือนกันค่ะพี่ดา เพราะพี่เบนงานยุ่ง ส่วนน้ำตาลก็ต้องเก็บตัว คงไปจัดการเองไม่ได้ งั้นฝากพี่ดาด้วยนะคะ"

"ไม่ต้องห่วงจ้ะ" กิดาการบีบมือน้ำตาลเบาๆ และจะยิ้มให้เบน แต่แววตาของเขาที่มองมายังเธอกลับไม่ยินดีเท่าไรนัก...

หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกลับห้องตัวเอง น้ำตาลล้มตัวลงนอนบนเตียง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่แผนเด็กๆของตนสำเร็จอย่างง่ายดาย ส่วนกิดาการที่กลับห้องเหมือนจะหมดห่วงเรื่องน้ำตาล แต่แล้วภาพน้ำตาลอิงซบเบนอย่างหวานชื่นกลับแวบเข้ามาในหัว กิดาการชะงักรีบสลัดภาพนั้นออกไป ลุกเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาเตรียมอาบน้ำ พยายามไม่คิดอะไรอีก ทันใดเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอนิ่วหน้าแปลกใจก่อนร้องถามว่า "ใครคะ"

"ผมเองครับ...เบน"

หญิงสาวเดินไปใกล้ประตูแต่ยังไม่เปิด ร้องถามไปเบาๆ

"มีอะไรเหรอคะ คุณเบน"

"คุณดาสบายใจแล้วใช่ไหมครับ"

"สบายใจ? อ๋อ...ใช่ค่ะ แต่ฉันจะสบายใจกว่านี้ ถ้าคุณแต่งงานกับน้ำตาลอย่างถูกต้องเสียที"

"ผมกำลังทำตามที่คุณเคยขอร้อง ผมจะดูแลน้ำตาลเท่าที่ผมทำได้ เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า...มันอาจจะไม่ใช่ความจริง"

"หมายความว่ายังไงคะ อะไรที่ไม่ใช่ความจริง คุณจะไม่แต่งงานกับน้ำตาลจริงๆงั้นเหรอ"

เสียงเบนเงียบไป กิดาการเรียกชื่อเขาอีกหลายครั้งก็ยังเงียบเชียบ เธอตัดสินใจเปิดประตูออกมา ปรากฏว่าที่ตรงนั้นว่างเปล่า...เบนกลับมานอนก่ายหน้าผากในห้องทำงาน คิดหนักเรื่องที่คุยกับกิดาการเมื่อครู่ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแคร์กิดาการด้วย ขณะเดียวกันนั้น

ในห้องพักแขก กิดาการก็นั่งครุ่นคิดสงสัยว่าทำไมเบนต้องมาพูดแปลกๆกับเธอด้วย มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

ooooooo

ตอนที่ 1

ค่ำคืนอันแสนคึกคักและคลาคล่ำไปด้วยแฟนเพลง...นีราหรือน้ำตาล  นักร้องวัยรุ่นซุปเปอร์สตาร์ของค่ายเพลินเรคคอร์ดกำลังจะเปิดคอนเสิร์ตอย่างอลังการ

ที่หน้าเวที กิดาการ ลูกพี่ลูกน้องของนีรามาชมคอนเสิร์ต พร้อมกับญาณีแม่ของนีรา โดยไม่รู้ว่าหลังเวทีนั้นนีราถูกนักข่าว ตามสัมภาษณ์เรื่องข่าวฉาวที่เธอมีสัมพันธ์กับชายหนุ่มหลายคน และข่าวท้องก่อนแต่ง

หลังคอนเสิร์ตสุดอลังการเสร็จสิ้นลงมีการเปิดแถลงข่าว นีราประกาศว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับเบน ธนพัฒน์รังสี น้องชาย คนละแม่ของบรม เจ้าของค่ายเพลงที่เธอสังกัดอยู่ นักข่าวตั้งคำถามว่านีราท้องก่อนแต่งหรือเปล่า นีราปฏิเสธ บอกว่าเป็นเพราะเธอได้พบรักแท้กับเบน กิดาการและญาณีได้ยินรู้สึกประหลาดใจมาก  เพราะไม่เคยเห็นเบนเข้ามายุ่งเกี่ยวในชีวิตของนีราเลย

นีราถูกนักข่าวรุมสัมภาษณ์ โดยมีอัญชลี ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทคอยดูแล  เบนเดินหนีออกมาเจอ กิดาการดักรอถามว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่ เบนย้อนไปว่าทำไมต้องแต่ง ทำให้กิดาการเกลียดขี้หน้าทันที เพราะคิดว่าเขาไม่รับผิดชอบลูกในท้องนีรา จึงต่อว่าเขายกใหญ่

บรรณ บรรณาธิการนิตยสารบันเทิงของเพลินเรคคอร์ด... บุริม โปรดิวเซอร์รุ่นเก๋า และบัวบุษยา ครูใหญ่โรงเรียนเพลงเพลิน ในสังกัดเพลินเรคคอร์ด ทั้งสามพี่น้องตามมาจะห้ามเบนไม่ให้ แถลงข่าว โดยมีแจ๊ด พีอาร์สาวสวยที่หลงรักเบนเป็นคนคาบข่าวไปบอกพวกเขา ทุกคนถามเบนว่าทำไมยอมมาแถลงข่าว เบนอึดอัดไม่อยากตอบ ทั้งสามคนรู้ทันว่าบรมไม่ได้หวังดีต่อเบนแน่ เพราะเบนเป็นลูกของชาร์ล็อต เมียคนสุดท้ายของบัณฑิตผู้ก่อตั้งเพลินเรคคอร์ด ส่วนบรรณ บุริม และบัวบุษยาเป็นลูกของทิพย์ เมียคนที่สองของบัณฑิต มีบรมเพียงคนเดียวที่เป็นลูกของเมียหลวงคือเพลิน และเป็นพี่ชายคนโต บรมจึงมักจะข่มน้องคนอื่นให้อยู่ใต้อาณัติเสมอ และเป็นผู้กุมบังเหียนเพลินเรคคอร์ด

หลังจากแถลงข่าวไปแล้ว บรมบังคับให้เบนพานีราไปอยู่บ้านด้วยกันให้นักข่าวเห็นว่าทั้งสองกำลังจะแต่งงานกันจริง เพื่อให้เรื่องเงียบและกลบข่าวฉาวของนีรากับดวงฤทธิ์ หรือด้วง นักร้องค่ายคู่แข่ง นีราขอให้กิดาการย้ายไปอยู่กับเธอที่บ้านเบนเพื่อช่วยดูแลระหว่างตั้งท้อง  กิดาการอึดอัดลำบากใจ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอม เพราะถูกญาณีขอร้องและฝากฝังให้ดูแลนีราแทนเธอที่ทนกับข่าวฉาวๆของลูกสาวไม่ได้ จะหลบไปปักหลักอยู่ที่เมืองนอก

ทันทีที่นีรากับกิดาการย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเบน ก็เจอกับกองทัพนักข่าวที่มาดักรอ กิดาการตกใจทำอะไรไม่ถูก แต่นีรากลับรับมือกับนักข่าวอย่างสนุกสนานเพื่อเพิ่มความดังให้กับตัวเอง...ด้วยความเป็นห่วงน้องสาวทำให้กิดาการต้องคอยปกป้องและจัดการกับนักข่าวที่ล้ำเส้นมากเกินไป เบนเองก็อึดอัดไม่น้อย เขาเลี่ยงการต้องอยู่ร่วมบ้านกับนีรา โดยหอบเสื้อผ้าหนีไปต่างประเทศตั้งแต่วันแรก ทำให้กิดาการมีอคติกับเบนมากขึ้น

บัวบุษยามาหานีรา เตือนว่าบรมเจ้าเล่ห์เกินไป ขอให้ นีรากลับไปอยู่บ้าน แต่นีราไม่ยอมให้บัวบุษยาควบคุมได้อีก บัวบุษยาเลยหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับไปบอกเล่าให้บรรณฟังอย่างหนักใจ

"วันนี้บัวไปคุยกับน้ำตาลมา ดูท่าว่าเราจะคุมน้ำตาลไม่ได้แล้ว น้ำตาลเชื่อว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ถูก"

"อย่าเพิ่งหมดหวังนะบัว เรายังมีคลิปที่ถ่ายไว้ ถ้าน้ำตาลตุกติกยังไง เราก็ใช้มันเป็นเครื่องต่อรองได้"

"บัวไม่อยากใช้มัน จนกว่าจะเป็นไพ่ใบสุดท้าย ให้นายบรมกระอักจนตาย"

"ถ้าจำเป็นเราก็อาจจะต้องใช้ก่อนเวลา วันนี้มันเรียกประชุมครีเอทีฟเตรียมทำเพลงให้บีแล้ว คงจะแน่ใจว่าข่าวน้ำตาลจบลงด้วยดีแน่"

"ไม่มีทาง คราวนี้นายบรมไม่มีทางสมหวัง" แววตาที่หวาดกลัวของบัวบุษยาเปลี่ยนเป็นกร้าวและมุ่งมั่นขึ้นอีกครั้ง

ooooooo

บรมไม่อยากให้บีลูกชายคนเดียวของตนยุ่งเกี่ยวกับข่าวนีรา และเมื่อบีอยากออกอัลบั้ม บรมจึงระดมนักแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ฝีมือดีมาดูแล บุริมได้รับมอบหมายให้เป็นโปรดิวเซอร์ใหญ่ แต่ความเอาแต่ใจของบีก็ทำให้บุริมเก็บกดด้วยความอัดอั้น

ฝ่ายกิดาการ...การเข้ามาอยู่ในบ้านเบน กิดาการต้องคอยดูแลและจัดระเบียบให้นีราเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นแม่ลูกอ่อน เพราะตัวนีรานั้นเอาแต่ใจและไร้ระเบียบ นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ อยากกินอะไรก็กิน ไม่ห่วงลูกในท้องเอาเสียเลย

หลังจากหลบนักข่าวและนีราไปเมืองนอก...คืนนี้เบนกลับเข้าบ้านจะไปนอนในห้องพักแขก  โดยไม่รู้ว่ากิดาการพักอยู่ กิดาการจึงเข้าใจผิดว่าเบนเข้ามาจะทำมิดีมิร้ายกับเธอ เลยต่อว่าเขาไปหลายคำก่อนที่เบนจะเป็นฝ่ายย้ายไปนอนในห้องทำงาน

เช้าขึ้นเบนเจอกิดาการในห้องอาหาร  จึงอธิบายกับเธอว่า

"เมื่อคืนผมไม่ได้คิดจะเข้าห้องคุณ...ผมหมายถึงว่า ไม่ได้คิดจะเข้าไปทำอะไรบ้าๆอย่างที่คุณคิด"

"แล้วฉันคิดเหรอ?" เธอย้อนทันควัน พร้อมจ้องหน้าเขาเขม็งอย่างเอาเรื่อง

"คุณคิดว่าผมจะทำมิดีมิร้ายคุณไม่ใช่เหรอ"

"พูดผิดพูดใหม่ได้นะคุณเบน  ถ้าคุณไม่ทำอะไรบ้าๆก่อน ฉันคงไม่คิดหรอกว่าคนอย่างคุณจะกล้าทำอะไรทุเรศๆแบบนั้น"

"เอาเถอะ คุณจะเข้าใจยังไงก็ตามใจคุณ ผมเพียงแต่บอกให้คุณรู้ไว้เท่านั้นแหละว่าผมไม่ได้คิดทำอะไรแบบนั้นเลย"

กิดาการอ้าปากจะเถียงต่อ แต่เสียงแหลมๆของนีราดังเข้ามาเสียก่อน

"พี่เบน..."

ทั้งสองคนหันไปมองนีราในชุดนอนบางเบาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะนี่"

แต่เบนกลับมองด้วยสายตาเมินเฉย แล้วเดินออกไปจากห้องท่ามกลางความงุนงงของสองสาว

"ไม่รู้เขาโกรธหรือเปล่านะ ที่น้ำตาลไปใช้ห้องนอนใหญ่ของเขา แต่ช่วยไม่ได้นี่นา คุณบรมน่าจะคุยกับเขาแล้ว พี่เบนน่าจะเข้าใจสิ"

"น้ำตาล พี่ถามจริงๆเถอะ พอเกิดเรื่องเกิดราวขึ้นแล้ว น้ำตาลไม่ได้คุยกับเขาเลยเหรอว่าจะจัดการยังไง ทำไมปล่อยทุกอย่างให้อยู่ในมือคุณบรมล่ะ นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างน้ำตาลกับคุณเบนนะ คุณบรมไม่น่าจะมาเกี่ยวด้วยเลย"

"ให้คุณบรมจัดการนั่นแหละดีแล้วพี่ดา น้ำตาลเชื่อว่า ทุกอย่างจะเรียบร้อยด้วยดี"

"แต่พี่ว่าเธอน่าจะไปง้อเขาหน่อยนะ ท่าทางเขางอนๆเธออยู่ ไปสิ..."

เบนเดินออกมาหน้าบ้านอย่างหงุดหงิด กำลังจะเดินไปขึ้นรถ แต่แล้วเขาต้องชะงัก เมื่อเห็นบรรดานักข่าวที่รุมล้อมอยู่หน้ารั้วบ้าน ต่างรัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง พร้อมตะโกนถามเข้ามา

"คุณเบนคะ ประชาชนอยากทราบเรื่องงานแต่งงานน่ะค่ะ ว่าจะมีเมื่อไร"

"อยู่กันก่อนแต่งแบบนี้เป็นความคิดของใครกันครับ คุณเบนหรือว่าน้ำตาล"

"ข่าวลือที่ว่าน้ำตาลท้องจริงหรือเปล่าคะ"

เบนหัวเสียรีบเดินไปจะขึ้นรถ กิดาการพานีราออกมาพอดี นีรารีบวิ่งตามเข้าไปเกาะแขนเบน กระตุ้นให้นักข่าวกระหน่ำ ชัตเตอร์อีกครั้ง

"ความจริง...เราโชว์ฉากรักให้พวกนั้นชมเป็นขวัญตาซะหน่อยก็ได้นี่คะพี่เบน จะได้ไปๆกันซะที"

เบนไม่เล่นด้วย ดึงแขนออกจากนีรา ก่อนจะกระซิบเบาๆ แต่เสียงเครียด

"ผมไม่อยากดังมากไปกว่านี้"

"น้ำตาลชินแล้วล่ะค่ะ เป็นนักร้องเป็นดาราก็งี้แหละ คนดังนี่คะ ใครๆก็อยากรู้ว่ามีชีวิตส่วนตัวยังไง"

"แต่ผมไม่ใช่" เบนเสียงแข็งใส่...นีรากลับหัวเราะ ยักไหล่ นิดๆไม่แคร์

"ถึงไม่ใช่ดารา แต่เป็นแฟนคนดังก็ดังตามไปด้วยแหละค่ะพี่เบน"

เบนระงับความโกรธอย่างลำบาก เขามองนีราเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ กิดาการเห็นท่าไม่ดีรีบก้าวเข้าไปประกาศกับนักข่าว

"พวกเขาไม่ได้อยู่ก่อนแต่งนะคะ ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนน้ำตาลด้วย น้ำตาลกับคุณเบนจะแต่งงานกันแน่ แต่จะเป็นเมื่อไรนั้นจะประกาศให้ทราบอีกทีค่ะ"

"เมื่อกี้ดูท่าทางคุณเบนจะโกรธๆคุณน้ำตาลหรือเปล่าคะ...น้ำตาลช่วยตอบหน่อยค่ะ สองคนยังรักกันดีอยู่เหรอคะ" เสียงนักข่าวรุกเร่งมาอีก

"น้ำตาลไม่อยากตอบอะไรตอนนี้ค่ะ ขอความเป็นส่วนตัว หน่อยนะคะ...ไปน้ำตาล เข้าบ้าน"

พูดจบกิดาการก็ดึงนีราเข้าบ้าน เบนรีบก้าวฉับๆไปขึ้นรถ นีราไม่วายโบกมือและส่งจูบให้เบนอย่างหวานชื่น นักข่าวรีบถ่ายภาพนั้นเก็บไว้ทันที

เบนขับรถออกมานอกประตูรั้ว นักข่าวที่รออยู่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังถ่ายรูปเขาอีกครั้ง พลางตะโกนเซ็งแซ่จะขอสัมภาษณ์เรื่องแต่ง เรื่องนีราท้อง เบนไม่พอใจอย่างมากเลี้ยวรถ ออกไปแทบจะเหยียบเท้านักข่าว

ส่วนนีราจอมก๋ากั่น กลับระรื่นชื่นใจที่เพิ่มความดัง ให้ตัวเองได้ แต่เธอไม่วายบ่นเรื่องง้อเบน ทำไมถึงยากเย็นนัก เมื่อกี้เกือบถูกเขาพ่นไฟใส่

"พี่ให้เราไปง้อเขา แต่เราไปกลับไปพูดยั่วเขาซะอีก"

"ยั่วพี่เบนสนุกจะตายไป ได้เห็นเขาโกรธเขาโมโห ก็ยังดีกว่าเดินสวนกันไปสวนกันมาในบ้านแต่ทำเหมือนมองไม่เห็นกัน"

"ท่าทางโกรธมากนะนั่น"

"ใช่...โกรธ แต่เขาคงไม่กล้าทำอะไรคนท้องหรอก เอาไว้น้ำตาลจะช่วยพี่เบนเอง จะได้ชินกับการเป็นแฟนของซุปเปอร์สตาร์ซะที"

"มันเลยไปจุดประเด็นให้เป็นข่าวขึ้นมาอีก"

"ดีสิพี่ดา น้ำตาลจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งทุกวัน" ว่าแล้ว นีราก็เดินขึ้นข้างบนอย่างร่าเริง

ตรงกันข้ามกับเบนที่พอแล่นรถมาถึงหน้าบริษัทก็ต้องแตะเบรกแทบหัวทิ่ม เมื่อพบว่ามีนักข่าวมาดักรออยู่เต็มไปหมด นักข่าวตรงเข้ามารุมล้อมรถเบน และตะโกนถามเซ็งแซ่ แต่เบนไม่เปิดกระจกและไม่ตอบคำถามใดๆ พุ่งรถตรงเข้าไปในบริษัททันที

เบนก้าวเข้ามาในบริษัทอย่างหงุดหงิด แล้วชะงักแปลกใจเมื่อเห็นใครบางคนรออยู่

"พี่บัว...มาหาผมเหรอครับ"

"พี่ร้อนใจ เลยแวะมาหาก่อน ขอคุยด้วยหน่อยนะ"

"ได้สิครับ" เบนมองหน้าพี่สาวต่างมารดา รู้ทันว่าต้องเป็นเรื่องนีราแน่ๆ

"เบนต้องให้น้ำตาลออกจากบ้านเดี๋ยวนี้" บัวบุษยาโพล่งขึ้นมากึ่งขอร้องกึ่งบังคับ

"ผมก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน แต่พี่ใหญ่พาเขาเข้ามาอยู่แล้ว จะให้ผมไล่ไปมันก็ลำบากใจครับ"

"พี่ใหญ่เอาเปรียบเบนมาก พี่ไม่อยากให้เธอปล่อยให้ เรื่องนี้คาราคาซังต่อไป ถ้าน้ำตาลท้องโตกว่านี้แล้ว เธอจะยิ่งถอนตัวยาก ทุกคนจะคิดว่าเธอเป็นพ่อของเด็ก ชื่อเสียงของเธอจะต้องเสียหายไปตลอดชีวิต ตอนนี้ข่าวลือหึ่งไปหมดแล้วว่าเธอกับน้ำตาลอยู่กันก่อนแต่ง แล้วยังท้องก่อนแต่งอีก"

"ยังไงผมก็เสียหายไปแล้วครับ   แต่ผมจะไม่ยอมให้

พี่ใหญ่ทำอะไรกับผมได้อีก"

"งั้นเธอก็ต้องให้น้ำตาลออกจากบ้านไปสิ"

"ผมจะออกมาเองครับ ผมเบื่อกับการถูกตามล่าเหมือนเป็นคนดังเต็มที"

"แต่เธอเป็นเจ้าของบ้านนะ ถ้าออกจากบ้านตัวเองแล้วจะไปอยู่ที่ไหน"

"ที่ออฟฟิศมีโซฟาเบด ผมปรับเป็นที่นอนชั่วคราวได้ เลยคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่จนกว่าน้ำตาลจะคลอด"

"ดีมากเบน เราต้องดัดหลังพี่ใหญ่ให้เข็ด เขาจะได้มารังแกพวกเราไม่ได้อีก อยากรู้นักพี่ใหญ่จะทำยังไงต่อไป" บัวบุษยาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ขณะที่เบนนิ่งไป สีหน้ายังครุ่นคิดกังวลอยู่ลึกๆ

ooooooo

ทันทีที่รถตู้ของบริษัทเพลินเรคคอร์ดแล่นเข้ามาหน้าบ้านเบน นักข่าวที่ปักหลักเฝ้าอยู่ต่างก็ลุกพรวด ตาลุกวาว กรูกันเข้าไปข้างรถพยายามจะขอสัมภาษณ์ บรมกับอัญชลีที่นั่งอยู่ในรถ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ อะไรคืบหน้า ได้แต่มองตามรถแล่นหายเข้าไปในบ้านอย่างผิดหวัง

บรมยิ้มย่องที่ข่าวฉาวๆคาวๆทำให้นีรายิ่งฮอตกว่าเดิม พอเข้ามาในบ้าน   บรมทำทีถามกิดาการและนีราเหมือนเป็นห่วงว่า

"อยู่กันได้นะ ไม่มีอะไรยุ่งยากวุ่นวายใช่ไหม"

"ถ้าจะมีอะไรที่ยาก ก็คงเป็นคุณเบนนั่นแหละค่ะ ดูเหมือนเขาไม่ค่อยเอาใจใส่น้ำตาลเลย"

"เบนเป็นคนอย่างนั้นเอง อย่าไปสนใจเลย"

"น้ำตาลเบื่อ อยากไปเที่ยวจังค่ะคุณบรม อยู่ที่นี่อุดอู้ จะตายไป เหมือนถูกขังคุกยังไงไม่รู้"

"ช่วงนี้อย่าออกไปไหนเลยน้ำตาล หนูคงไม่อยากให้ พวกปาปารัสซี่แอบถ่ายรูปตอนท้องโย้หรอกใช่ไหมจ๊ะ"

"ยังไม่โย้สักหน่อย ถึงโย้น้ำตาลก็จะเป็นผู้หญิงท้องที่เก๋และเริ่ด ไม่มีวันปล่อยตัวเป็นยายแก่แร้งทึ้งแน่ หรือต่อให้ท้องมีลูก หรืออะไรก็ตาม น้ำตาลต้องกลับมาดังอยู่แล้ว" นีราจงใจแขวะอัญชลี

"เอาเป็นว่าช่วงนี้ ผมว่าฟังคำแนะนำของคุณอัญดีกว่า นะน้ำตาล อย่าไปยุ่งกับนักข่าวเลย"

"ก็ได้ค่ะ น้ำตาลจะพยายาม"

"คุณบรมคะ เราจะให้น้ำตาลกับคุณเบนอยู่กันแบบนี้ ต่อไปเรื่อยๆน่ะเหรอคะ ทำไมไม่เห็นคุณเบนเขากระตือรือร้นเรื่องการแต่งงานสักนิด"

"อย่าห่วงเลยคุณดา ให้เวลาเบนเขาหน่อย เดี๋ยวผมจะหาทางกระตุ้นเขาเอง"

หลังพากันกลับออกจากบ้านเบนไปแล้ว อัญชลีที่เก็บกด อารมณ์โกรธเอาไว้ก็ระเบิดใส่บรมทันทีที่กลับเข้าบ้านพักของเธอ

"คงสบายใจหายห่วงแล้วสินะคะ ได้ไปดูว่าอยู่ดีมีสุขทั้งแม่ทั้งลูก"

"คิดมากอีกแล้วนะอัญ ไม่เอาน่า ผมไม่ชอบเลยเวลาที่คุณเป็นแบบนี้"

"ใช่สิ คุณจะชอบอัญอยู่สองเวลาเท่านั้นแหละ คือเวลาที่อัญทำงานให้คุณงกๆ กับเวลาอยู่บนเตียง แต่อีกหน่อยอย่างหลังนี่คงไม่ต้องแล้วมั้ง อัญมันแก่แล้วนี่คะ"

"ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะอัญ คุณก็น่าจะรู้นี่ว่าผมไม่เคยเห็นใครดีกว่าคุณเลย ผมไม่เคยมีใครนอกจากคุณ"

"ถ้าไม่มีแล้วทำไมนังเด็กนั่นถึงกล้าแว้งกัดอัญล่ะคะ"

"ไม่เอาน่าอัญ คุณน่าจะรู้จักนิสัยน้ำตาลดีว่าพูดจาโผงผางเกินเด็กไปยังงั้นเอง ที่จริงไม่มีอะไรหรอก"

"แล้วคราวแม่แดนเซอร์อะไรนั่นล่ะ"

บรมอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า พลางหัวเราะน้อยๆ

"เด็กนั่นมันมาหาค่าเทอม แล้วก็แล้วกันไป ไม่มีอะไรผูกพันจริงจัง โธ่...อัญ คุณจะไปสนใจแบบนั้นทำไมกัน"

"แล้วน้ำตาลล่ะคะ"

"ผมบอกคุณได้อย่างเดียว จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ น้ำตาลไม่ใช่เมียของผม" บรมย้ำหนักแน่น แต่สีหน้าอัญชลีเหมือนจะยังไม่ไว้วางใจ...

ooooooo

ตกเย็น เบนกลับบ้านก็เจอนีราออกมาต้อนรับด้วยท่าทีหวานชื่น คราวนี้เบนไล่เธอไปด้วยความโมโห นีรากลับหน้าระรื่น แถมยังจู่โจมจุ๊บแก้มเขาโชว์กองทัพนักข่าวที่ยังอออยู่หน้าบ้าน เบนทั้งโกรธทั้งตกใจ เบี่ยงตัวออกแล้วตวาดดุนีราก่อนจะเดินเข้าบ้านผ่านกิดา-การที่ยืนตะลึงนึกไม่ถึงเช่นกันว่านีราจะกล้าทำขนาดนี้

นีรายังไม่สลด เข้ามาตอแยยั่วเบนอย่างนึกสนุก และไม่สนด้วยว่าเบนจะดุด่าว่ากล่าวยังไง ทำให้เบนโมโหผลักนีราอย่างลืมตัว กิดาการเห็นแล้วไม่พอใจ รีบเดินตามไปต่อว่าเบนที่หนีขึ้นข้างบน

"ทำไมคุณถึงทำรุนแรงกับน้ำตาลขนาดนี้ เขากำลังท้องอยู่นะ"

"แล้วเขารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรกับคนอื่น เด็กบ้านั่นไม่มีสิทธิ์มาทำทุเรศกับผม เหมือนผมเป็นตัวตลกแบบนั้น"

"แต่เด็กบ้านั่นก็เป็นเมียของคุณ และลูกในท้องก็เป็นลูกของคุณเหมือนกัน"

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้"

"คุณนี่มันเป็นผู้ชายประสาอะไรกัน ทำผู้หญิงท้องแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ แทนที่จะแต่งงานเสียให้เรียบร้อย ยังมาทำกับยัยน้ำตาลเหมือนแกไม่ใช่เมีย ไม่ใช่คนที่คุณนอนด้วย เป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า"

"ผมไม่รู้ว่าเขาไปนอนกับใครต่อใครมาอีกหรือเปล่า"

พูดเสร็จเบนหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งโยนลงตรงหน้ากิดาการ ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าออกไปจากห้อง กิดาการก้มลงมองหนังสือพิมพ์แล้วใจหายวาบ หยิบมันขึ้นมาถือแล้วจ้ำตามเบนออกไป

"คุณเบน นั่นคุณจะไปไหน"

เบนไม่ตอบคำถาม แต่ฝากกิดาการบอกนีราด้วยว่าเชิญตามสบาย อยากทำอะไรก็ตามสบายได้ทุกเรื่อง กิดาการอึ้ง ยกหนังสือพิมพ์ในมือขึ้นดูอีกครั้งอย่างไม่สบายใจ แล้วตัดสินใจนำมันไปให้นีราดู นีราเห็นภาพตัวเองกับชายหนุ่มหลายคน บางภาพหอมแก้ม บางภาพโอบกอดอย่างแนบชิดสนิทสนม ก็โกรธจี๊ดขึ้นมาทันที

"ข่าวบ้าๆ เอาข่าวทุเรศพวกนี้มาลงได้ยังไงกัน"

"คุณเบนเป็นคนเอาภาพนี้มาให้พี่ดู พี่คิดว่าเขาคงโกรธมาก ถึงได้เก็บเสื้อผ้าออกไปแบบนั้น น้ำตาลลองโทร.ไปคุยกับเขาหน่อยดีไหม"

"บ้าชะมัด" นีราสบถก่อนคว้ามือถือมากดโทร.หาใครคนหนึ่ง "ฮัลโหล...คุณบรมเหรอคะ น้ำตาลอธิบายเรื่องภาพพวกนั้นได้นะคะ"

กิดาการมองหน้านีราอย่างแปลกใจ ที่เธอโทร.หาบรมแทนที่จะเป็นเบน ขณะนั้นบรมกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง โดยมีอัญชลีนอนฟังอยู่ข้างๆ สีหน้าของบรมไม่สะทกสะท้านนัก

"ไม่ต้องห่วงหรอกน้ำตาล เดี๋ยวฉันจะให้อัญจัดการให้เอง..." บรมหันมาสบตาอัญชลีเป็นเชิงให้เธอรับรู้ อัญชลีถอนใจเบื่อๆ แต่แล้วอัญชลีก็ต้องมองหน้าบรมอย่างแปลกใจ เมื่อเขาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจกว่าเมื่อครู่มาก "อะไรนะ เบนขนของไปนอนที่อื่นเหรอ แล้วนักข่าวจะคิดยังไง...เอาละๆ พรุ่งนี้ผมจะไปคุยกับเบนเอง คุณทำตัวเป็นปกติก็แล้วกัน"

"เด็กนั่นก่อเรื่องไม่เว้นแต่ละวันเลยจริงๆ" อัญชลีบ่นขึ้นมาทันทีที่บรมวางสาย

"มันข่าวเก่าเก็บน่ะอัญ เรื่องข่าวคุณคงจัดการได้สบาย แต่พรุ่งนี้ผมต้องไปเอาตัวเบนกลับบ้านให้ได้" บรมยิ้มมั่นใจ ...ทางฝ่ายนีราก็ยิ้มกริ่ม บอกกิดาการว่าบรมรับปากจะจัดการให้แล้ว

"แต่นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างน้ำตาลกับแฟน ทำไมต้องให้คุณบรมช่วยจัดการด้วย"

"แต่น้ำตาลเป็นสินค้าชิ้นหนึ่งของเพลินเรคคอร์ดนี่คะ ถ้าคุณบรมยังอยากขายน้ำตาลอยู่ละก็ เขาต้องหาวิธีจัดการเรื่องนี้เองแหละ อย่าห่วงเลยพี่ดา"

"แล้วภาพนั่นมันเรื่องจริงหรือเปล่า"

"บางภาพก็จริง"

"หา! แล้วภาพไหนบ้างที่จริง"

"อย่าไปสนใจเลยพี่ดา บางทีน้ำตาลก็ไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆ แล้วถ่ายรูปเล่นกัน แต่อย่างรูปนายมาร์กี้เนี่ย" ชี้รูปที่ตัวเองจูบกับชายหนุ่มลูกครึ่งคนหนึ่ง "น้ำตาลไม่ได้สนิทกับเขาขนาดจะจูจุ๊บกันซะหน่อย นี่มันตัดต่อชัดๆ"

"งั้นน้ำตาลก็ต้องรีบอธิบายให้แฟนเราเข้าใจก่อนสิ"

"ไม่จำเป็น เดี๋ยวโทร.ไปก็โดนดุอีก ปล่อยคุณบรมเคลียร์ ให้ดีกว่า"

ยิ่งฟัง กิดาการก็ยิ่งไม่เข้าใจความคิดและการกระทำของนีรา...

ส่วนบรม พอสายวันต่อมาเขาก็แจ้นไปเจรจากับเบนให้กลับมาอยู่บ้าน หนีออกมาอยู่ออฟฟิศแบบนี้ นีราจะยิ่งเสียชื่อ เบนเลยย้อนทันทีว่า ทำไมทีอย่างนี้มาระวังรักษาชื่อเสียง ทีตอนทำไม่เห็นคิดอะไรเลย

"เด็กน่าเบน จะไปถือสาทำไม"

"พี่ใหญ่ครับ ผมคิดว่าแค่ผมยอมแถลงข่าวก็น่าจะพอแล้ว แต่นี่พี่ใหญ่ยังจะให้เด็กคนนั้นกับญาติไปอยู่ที่บ้านผมอีก ผมช่วยพี่ต่อไปไม่ได้แล้วครับ"

"เราเป็นพี่น้องกันนะเบน แกลืมไปแล้วเหรอว่า พี่เคยช่วยแกมามากแค่ไหน...น่าเบน พี่ขอร้องเรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้น พอพ้นช่วงยุ่งๆนี่ไปได้เมื่อไหร่ ก็เป็นอันจบ กลับบ้านซะเบน อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น เชื่อพี่สิ รับรองน่าว่าพี่มีวิธีจัดการเรื่องนี้ให้เงียบได้ โดยที่แกไม่ต้องยุ่งเกี่ยวด้วยอีกเลย"

"พี่ใหญ่จะทำยังไง"

"พี่จะหาทางแก้ข่าวให้แก แต่ถ้าแกไม่กลับไป ชื่อแกจะเสียยิ่งกว่าเดิม เพราะกลายเป็นทำน้ำตาลท้องแล้วทิ้ง คิดดูให้ดีนะเบน"

บรมทิ้งท้ายพลางตบบ่าเบนสองสามที ก่อนจะเดินออกไป...เบนมองตามครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

เพลงรักริมขอบฟ้า เรื่องย่อละคร

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”

ไม่เสียชื่อซุป'ตาร์ขาแดนซ์ “ณเดชน์“ ออกสเตปเทพใน “มนต์รักหนองผักกะแยง”
16 พ.ค. 2564

07:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 16 พฤษภาคม 2564 เวลา 13:07 น.