เส้นสนกลรัก

“ถ้ายังสงสัย ทำไมไม่ถามผมเองล่ะครับ” เสียงพีระแทรกขึ้นยิ้มให้แต่เป็นยิ้มที่น่ากลัว  แล้วเชิญไปนั่งที่โต๊ะวีไอพี กำชัยบอกว่าพวกตนเป็นลูกค้าธรรมดานั่งที่ไหนก็ได้

“เวลาสารวัตรหรือท่านผู้กำกับมาผมก็เชิญที่โต๊ะนี้ตลอด แล้วจะให้ผมเลือกปฏิบัติกับผู้กองได้ยังไง เชิญครับ เดี๋ยวผมให้เด็กนำเครื่องดื่มมาให้ไม่ต้องเกรงใจ ผมเลี้ยง”

ทั้งกำชัยและโขงพยายามเก็บข้อมูลอย่างละเอียด บังเอิญเจอทิชาเดินเข้ามา พีระเรียก

“ทิชา...ทางนี้ครับ”

ทิชาตกใจที่เห็นโขง แต่ถูกพร้อมเตือนว่าคุณพีระเรียก ถ้าไม่เข้าไประวังจะมีปัญหา ทิชาจึงเดินเข้าไป พีระบอกให้นั่ง กำชัยทักว่า นึกว่าเธอทำงานที่มูลนิธิอย่างเดียว

“ทิชาช่วยงานเอกสารของที่นี่ด้วยครับ ผมขอร้องให้มาเองแหละครับ  อีกหน่อยที่นี่ก็ต้องเป็นของทิชาให้มาเรียนรู้ไว้ แต่งงานกันไปจะได้คล่องๆ” พีระคุยหน้าตาเฉย

ทิชาไม่พอใจจึงขอตัว พีระเดินไปส่ง ทิชาต่อว่าเขาว่าประกาศว่าตนจะแต่งงานกับเขาได้ยังไง พีระย้อนเย้ยๆ ว่าชอบเจอมันไม่ใช่เหรอ แล้วสาธยายว่าเธอเคยไปที่ไหนกับโขงบ้าง ถามประชดว่า

“หรือต่อหน้าคนอื่นมันไม่เร้าใจ ต้องแอบกินใช่ไหมถึงจะอร่อยกว่า”

“ต่ำ พูดจาน่าเกลียด” ทิชาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ถามว่าเขาสะกดรอยตามตนหรือ

“ผมไม่ชอบปล่อยของของผมให้คลาดสายตา แล้วก็ไม่ชอบให้มันลืมว่าใครเป็นเจ้าของมันด้วย”

พีระพยายามจะจูบทิชา ถูกเธอตบหน้าอีกฉาด แสนมาเห็นพอดี พีระชะงักหันมองแสนที่ยืนอึ้งอยู่

พร้อมเข้าประชิดตัวแสนทันทีปรามแสนว่า

“เรื่องส่วนตัวของเจ้านายทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นนะถ้ายังอยากทำงานที่นี่อยู่ ไป...ไปร้องเพลงดีกว่า”

ooooooo

เหมียวเป็นห่วงแม่ไปหาที่ตลาด พวกยายไรยายแจ๊ว ยายหวานบอกว่าไม่ได้มาขาย นอนเมาอยู่ที่บ้านเหมียวจึงสั่งอาหารที่แม่ชอบหลายอย่างเพื่อเอาไปให้แม่ที่บ้าน

พอไปถึงบ้านก็เห็นแม่นอนเมาไม่ได้สติอยู่ ถ้วยชามทิ้งระเกะระกะเลอะเทอะ บ้านสกปรกรกรุงรัง พยายามเรียกแม่ พอทับทิมรู้สึกตัวก็ร่ำร้องหาแต่ชัยถามว่าเมื่อไหร่จะกลับมา

เหมียวทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จ บอกแม่ว่าอยากกลับมาอยู่ด้วย ดูนาฬิกาเห็นว่าเกือบสามทุ่มแล้วบอกแม่ว่าซื้ออาหารมาฝากหลายอย่าง พรุ่งนี้จะมาใหม่แล้วตัดใจกลับไปทั้งที่เป็นห่วงแม่มาก

กำชัยกับโขงสงสัยว่าทิชามาทำงานเอกสารให้พีระถามกันว่าเป็นเอกสารอะไร? โขงมั่นใจว่าทิชาต้องถูกบังคับให้มาทำงานที่นี่แน่แต่ไม่รู้ว่าทำอะไร

ออกจากผับแล้วโขงขอกลับเอง เจอรถลุงไสวพอดี ลุงไสวดีใจที่เจอผู้โดยสารน้ำใจงาม โขงบอกว่าเราเจอกันบ่อยขนาดนี้เรียกตนว่าโขงเลยดีกว่า

“ไปไหนดีครับคุณโขง” ลุงไสวเรียกประเดิมอย่างอารมณ์ดีแล้วขับรถไปทางตลาด ลุงไสวแนะโขงว่า “ถ้าคุยกับเหมียวไม่รู้เรื่อง ก็ต้องหาทางคุยกับแม่เหมียวแทน”

น้อยหน่าเป็นเด็กใจแตกฟุ้งเฟ้อเห่อเหิม อยากเด่นอยากดังอยากสวย ไม่มีเงินก็ขโมยเงินยายไป ยายหวานกับยายไรโวยวาย น้อยหน่าบอกว่าตนไม่ได้ขโมยแล้ววิ่งหนีไป ไม่ทันระวังเลยตัดหน้ารถลุงไสวจนเกือบถูกชน โขงรีบลงไปดู น้อยหน่ากอดโขงไปแอบข้างหลังเขาเพราะพวกยายๆตามกันมาเป็นพรวน