เส้นสนกลรัก

โขงกับทิชาไปนั่งที่ร้านอาหารริมทะเลปรึกษากันเรื่องหางานให้คนที่มาฝึกอาชีพทำ โขงบอกว่าเธอรู้จักเจ้าของกิจการที่นี่มากกว่าตน เธอบอกว่าแต่ยังไม่เคยคุยเรื่องนี้กันเลย

“ลองคุยดูสิครับ ใช้ความสัมพันธ์ส่วนตัวก่อน แล้วค่อยๆแจกเอกสารประชาสัมพันธ์ไป  ว่าเรามีแรงงานที่เป็นผู้ต้องการความช่วยเหลือและด้อยโอกาสพวกนี้อยู่ ให้เขาเห็นว่าทางมูลนิธิมีกิจกรรมเรื่องฝึกอาชีพที่ได้ผล สามารถพัฒนาฝีมือแรงงานได้จริงๆ ใครๆก็ต้องสนใจครับ”

“คิดไม่ผิดจริงๆที่ทิชามาปรึกษาคุณ” ทิชายิ้มหวานอย่างดีใจจริงๆ

ที่ร้านอาหารนี่เอง โขงได้เจอเหมียวที่มาสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟและมาเสิร์ฟที่โต๊ะโขงด้วย เหมียวแต่งหน้าอ่อนๆดูสวยขึ้น พอเห็นกันต่างก็ชะงักอึ้ง เหมียวเสิร์ฟน้ำแล้วรีบผละไป โขงชะงักอึ้งจนทิชาถามว่ารู้จักหรือ พอดีพี่สาเจ้าของร้านเห็นเหมียวเงอะงะจึงขอโทษบอกว่าเป็นเด็กใหม่ทดลองงานยังไม่คล่องงาน

เหมียวเข้าไปในครัวบ่นหงุดหงิดว่าจะตามรังควานไปถึงไหน พลันก็ได้ยินแม่ครัวพูดว่า

“ยิ่งเกลียดยิ่งใกล้ ยิ่งไล่ยิ่งเจอไม่เคยได้ยินหรือไงวะ...เออ...รู้...รู้ว่าเอ็งไม่ชอบมัน แต่ไล่ยังไงมันก็ไม่ไปนี่หว่า”

เหมียวนึกว่าแม่ครัวคุยกับตน หันมองจึงเห็นว่าแม่ครัวเสียบหูฟังคุยโทรศัพท์อยู่ แต่บังเอิญเรื่องตรงกับตนพอดี เหมียวเงี่ยหูฟังอย่างสนใจ ได้ยินแม่ครัวแนะว่า

“เอางี้มั้ย หาเป้าหมายใหม่ให้มันสิวะ มันจะได้เลิกตื๊อเอ็งซะที”

เหมียวฉุกคิดได้ ก็พอดีแม่ครัวทำอาหารเสร็จตักใส่ปิ่นโต พี่สาบอกให้เหมียวไปส่งคุณชัดที่บ้านปากซอย เหมียวรีบหิ้วปิ่นโตเดินอ้าวออกไป

โขงขอโทษทิชาบอกเดี๋ยวมาแล้วลุกตามเหมียวไป เหมียวเดินออกมาได้ยินโขงเรียก บอกให้รอด้วย เหมียวบ่นเบาๆ “จะบ้าตาย” แล้วรีบเดินหนี

ทิชาสั่งอาหารมานั่งรอจนอาหารเย็นหมดโขงก็ยังไม่มาเธอจึงสั่งให้เปิ้ลคิดเงินเลย

โขงตามไปถามเหมียวว่าไปอยู่ไหนมา ทำงานพาร์ตไทม์ด้วย ตกลงทำงานวันละกี่ชั่วโมง ผิดกฎหมายหรือเปล่า เหมียวหงุดหงิดตะเบ็ง “โว้ย!!!” อย่างเหลืออด ถามว่าบอกไม่ให้มายุ่งกับตนพูดภาษาคนฟังไม่รู้เรื่องหรือไง นึกถึงที่แม่ครัวแนะให้ไปหาเป้าหมายใหม่ให้ เลยโพล่งไปว่า

“จะบอกให้นะ ที่บ้านเช่าฉันน่ะ มีตั้งหลายคนที่เดือดร้อนกว่าฉัน คนที่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไปสนใจพวกนั้นไป๊...มาตามฉันแบบนี้ เพื่อนคุณ คุณทิชาไม่รอแย่เหรอป่านนี้”

“ชิบ...” โขงตกใจนึกได้ว่าทิ้งทิชาไว้รีบกลับไป เห็นทิชากำลังจะกลับพอดีพูดงอนๆว่ารอเขาครึ่งชั่วโมงแล้ว โขงขอโทษบอกว่าพอดีตนเจอเด็กมีปัญหาที่รับผิดชอบอยู่เลยสัมภาษณ์กันหน่อย แล้วชวนกินกันเลยเพราะเธอก็ยังไม่ได้กิน

เหตุผลและท่าทีธรรมชาติจริงใจของโขงทำให้ทิชาอ่อนลง มองโขงกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วยิ้ม

โขงตักอาหารให้ทิชากินกันยิ้มแย้มแจ่มใสเสร็จแล้วยังเดินหัวเราะกลับด้วยกันอีก เหมียวเห็นแล้วเบ้ปากหมั่นไส้ไม่รู้ตัว

เหมียวกับเปิ้ลยังทำงานต่อ แต่เปิ้ลถูกพี่สาดุและให้กลับไปเลยเพราะรินน้ำหกใส่ลูกค้า เหมียวเห็นใจเปิ้ล สัญญาว่าจะรีบหาเงินมาคืนให้ เปิ้ลบอกว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวตนไปหางานใหม่ก็ได้

คืนนี้เปิ้ลกับเหมียวกลับถึงห้องเช่าโดยไม่รู้เลยว่าโขงตามมาแอบดูอยู่ และพอรุ่งขึ้นเปิดประตูจะรีบไปทำงานโขงก็มายืนที่ประตูแล้ว เหมียวผงะถามว่ามาได้ไง