สาปดอกสร้อย

ไกรออกจากห้องแต่เช้า ไม่เห็นทั้งพรานเวทย์ทั้งไอ้ใบ้ ถามจากเปรื่องก็ไม่ได้ความอะไร นวลแนะ ให้เขาลองถามศรีออนดู เห็นเตลิดเข้าดงพงป่ากับไอ้ใบ้ยาวจนตะวันลับคุ้งถึงกลับ ไกรหันไปถามศรีออนที่นั่งบิดอย่างเขินอายว่าพรานเวทย์ไปไหน “ศรีออนบ่เห็นเจ้า ส่วนพี่ใบ้ออกไปทางโน้นเจ้า” ท่านขุนหนุ่มเดินไปตามทางที่ศรีออน...

ขณะที่ผีกะกลับมามีฤทธิ์เดชอีกครั้ง สมุนของผู้ใหญ่สักจับเปรื่อง ซอมพอกับไผ่และบัวศรีมัดติดกันไว้กลางห้อง สมุนอีกคนหนึ่งถืออ่างใส่รากไม้พิษเข้ามาวางข้างๆ “แม่บัวศรีอโหสิกรรมให้พวกข้าด้วย ข้าทำตามคำสั่งพ่อผู้ใหญ่” พูดจบสมุนใช้คบไฟจุดรากไม้จนเกิดเป็นควัน แล้วออกจากห้องโดยไม่ลืมปิดประตูตามหลัง เปรื่องสงส...

เอื้องคำเดินกลับเรือนไปก่นด่าศรีออนไปด้วยว่าเนรคุณ อุตส่าห์ให้ข้าวให้น้ำมาแรมปี ยังมาหนีเอาตัวรอดคนเดียว แช่งให้เธอถูกดอกสร้อยกัดกินตาย พูดถึงผีกะขึ้นมาแล้วเอื้องคำอดกลัวไม่ได้ แล่นกลับเรือนอย่างรวดเร็ว ครั้นเปิดประตูเรือนเข้าไปต้องตกใจที่เห็นปลิวยืนอยู่ “ท่านขุนพิศณุแสนเข้ามาทำอะไรในห้องข้า” “ข้ารู...

เสียงร้องของผีตายโหงดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน ดอกสร้อยรีบออกจากที่ซ่อน ชวนเปรื่องไปช่วยไกร เขาร้องห้ามเสียงหลง ขืนเธอไปที่นั่นคงโดนพรานเวทย์เล่นงานเอาแน่ เขาจะไปช่วยไกรเอง แล้ววิ่งปรู๊ดออกไป ดอกสร้อยทนอยู่เฉยไม่ไหว ตัดสินใจตาม... ที่ลานหน้าเรือนผู้ใหญ่สัก ผีตายโหงร้องโหยหวนเพราะถูกอาคมของพรานเวทย์ราวกั...

ไกรขอให้เปรื่องช่วยกันตามหาไอ้ใบ้เนื่องจากอยากรู้ว่าเหตุใดพรานเวทย์ถึงฝังใจอาฆาตผีกะ ในที่สุดก็เจอเขานอนหลับอยู่บนต้นไม้ เปรื่องนึกสนุกเอาผลไม้ที่ตกอยู่ปาใส่ ไอ้ใบ้ตกใจตื่นกลิ้งตกต้นไม้ เปรื่องหัวเราะชอบใจ ส่วนไกรมองดูเกลอแล้วเข้าไปช่วยพยุงไอ้ใบ้ให้ลุกขึ้น “ใบ้ ฉันมาเยี่ยงมิตร ฉันอยากคุยเรื่องผีกะขอ...