สมิงจ้าวท่า

ด้านวรวิทย์เมื่อฟื้นขึ้นมาก็เจอหน้าหว่องหลี เขาขู่ให้เขียนสูตรลับ เมื่อวรวิทย์นิ่งเฉยจึงแกล้งกระชากมีดที่ปักเหนือเข่าออกอย่างแรง ทำให้ศาสตราจารย์เจ็บปวดร้องลั่นจนสิ้นสติไปอีก ยังไม่หนำใจ หว่องหลีให้ลูกน้อง เอาน้ำสาดหน้าปลุกให้ฟื้น ขู่ถ้ายังไม่ยอมเขียนจะถูกปักด้วยมีดอีก วรวิทย์สุดจะทนทรมานได้ ยอมที่จะเขียนสูตรให้

 ในคืนนั้นดอนกับวิชามั่นใจว่าคนที่แอบฟังตอนประชุมคือเกชา จึงวางแผนติดกล้องวงจรปิดไว้รอบเพื่อจับตาดูเขา และก็ได้เห็นเกชาลอบเข้ามาในห้องเก็บเอกสารเพื่อขโมยสูตรลับ วิชาอ่อนใจที่ให้ความช่วยเหลือมาหลบซ่อนที่นี่ยังแว้งกัด จึงแกล้งช่วยเอื้ออำนวยให้เขาทำงานง่ายขึ้น ด้วยการทำเป็นไฟดับ เกชาชะล่าใจเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ ขโมยกระเป๋าสูตรลับ

พอได้ของมาก็กลับเข้าห้องพัก โทร.บอกอลันให้นำเงินยี่สิบล้านมาแลกแล้วจะติดต่อกลับไปว่าจะนัดหมายที่ไหน ถ้าเขาไม่พร้อมตนก็มีคนที่อยากได้อีกหลายคน...ดอน วิชา แทนและไท จับตามองเกชาผ่านกล้องวงจรปิด ดอนจะเป็นคนตามเกชาไม่ให้คลาดสายตา

เมื่อวรวิทย์เขียนสูตรเสร็จ หว่องหลีก็ไม่ปล่อยตัวเขา จนกว่าจะทำการทดลองว่าไม่ใช่สูตรปลอม วรวิทย์ขอร้องให้คนอื่นทำ ตนไม่อยากทำเรื่องเลวร้ายนี้ แต่หว่องหลีไม่ยอม สั่งเสียงเข้มว่าเขาต้องทำไม่มีคำโต้แย้งใดๆ

ooooooo

เนตรดาวยังรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ฟามเห็นนายสาวก็เป็นห่วงเข้ามาพยายามปลอบใจ เธอกลับหงุดหงิดผลักไส โกรธที่เขาตามตัวลูกนัทกับวรวิทย์กลับมาไม่ได้ ฟามยืนนิ่งจนเธอเหนื่อยเปลี่ยนจากผลักไสเป็นกอดฟูมฟาย ทำไมต้องทำดีกับตนตลอดเวลา ฟามหน้าตื่น

“เพราะ...เพราะว่า...ผมรักคุณหนู”

“รู้ไหมตอนนี้ฉันไม่มีใครแล้ว เธออย่าทิ้งฉันไปนะฟาม” เนตรดาวแอบยิ้มสมใจเมื่อฟามบอกว่าจะไม่ทิ้งไปไหน แล้วเลียบเคียงถาม “นายหญิงของเธอติดต่อใครบางคนอยู่ลับๆ เธอรู้หรือเปล่าว่าใคร”

ฟามอึ้งไปชั่วครู่ก็ตอบว่าไม่รู้ หญิงสาวผละตัวออกแย็บว่าไม่รู้หรือไม่พูด เขาย้ำว่าไม่รู้จริงๆ เนตรดาวจึงบอกว่าแล้วไป เรื่องคืนนี้ห้ามเล่าให้ใครฟัง ว่าแล้วก็เดินผละไป...อ่อนศรียืนมองเหตุการณ์นั้นอย่างไม่พอใจ

พอเห็นลูกสาวเดินไปแล้วก็เข้ามาจิกตาใส่ฟาม ถามว่าพูดอะไรกับลูกตนบ้าง เขาเล่าตามจริง นายหญิงเน้นย้ำ

“แกรู้นะ ว่าถ้าแกทำเป็นรู้มาก พูดอะไรมากไป จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแก”

“ครับ ผมรู้ รู้มาตลอด” ฟามรับคำแล้วคิดถึงคำพูดของพี่สาวที่ว่าอย่าแม้แต่จะคิดรักเจ้านาย เพราะเราเป็นแค่เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงเป็นขี้ข้า ไม่มีทางสะเออะขึ้นมาเทียบชั้นได้...

ด้านลูกนัทอยู่ที่บ้านดอน เห็นวดีเช็ดทำความสะอาดปืน ก็ขอให้เธอสอนยิงปืนบ้าง วดียินดีสอน แต่ต้องให้เธอเข้าใจด้วยว่าการยิงปืนเพื่อป้องกันตัว ปกป้องคนที่เรารัก ไม่ใช่เอาไปทำร้ายคนอื่น ลูกนัทบอกจะยิงคนที่จับพ่อตนไป วดีให้สติว่า

“พี่เข้าใจความรู้สึกของลูกนัทนะ แต่ยังไงการฆ่าคนก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาอยู่ดี”

“แล้วอะไรล่ะคือทางแก้ปัญหา”

“ความโลภไง ถ้าพวกนั้นไม่โลภซะอย่าง เรื่องทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก” พอดีดอนโทร.มาตามวดีให้ออกไปพบ เธอจึงบอกลูกนัทว่าห้ามออกจากบ้านเด็ดขาดเพราะที่นี่มีระบบป้องกันภัย ลูกนัทรับคำ