สมิงจ้าวท่า

ด้านดอนเมื่อเรือเทียบท่า เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติไม่ปลอดภัย จึงเตือนทุกคนให้ระวัง ปื๊ดช่วยจับมือลูกนัทขึ้นจากเรือ เธอกอดกระเป๋าแน่นด้วยความกลัว ไม่ทันไรก็มีนักเลงชาวเรือหลายคนเข้ามาขวางหน้า บอกนายสั่งห้ามใครออกจากท่าเรือเด็ดขาด ดอนกวนกลับว่าไม่ได้เอาหมอนผ้าห่มมานอนค้างแถวนี้...ไม่ทัน นกกระจอกกินน้ำ ดอนกับวดีก็จัดการนักเลงเหล่านั้นจนหมดสภาพ แล้วพาทุกคนขึ้นรถขับออกไป

เรือของโทนี่เข้าเทียบท่าพาวรวิทย์ขึ้นจากเรือ เห็นนักเลงชาวเรือระเนระนาดก็ซักถามว่าใครทำ เมื่อพวกมันบอกรูปพรรณสัณฐานและว่าเป็นผู้หญิงสอง ผู้ชายสอง ก็คาดเดาว่าเป็นพวกดอน วรวิทย์ฟังว่าผู้หญิงคนหนึ่งสะพายเป้ก็ใจชื้นขึ้นเชื่อว่าลูกสาวปลอดภัย

ooooooo

ดอนพาวดี ปื๊ดและลูกนัทมาที่หน่วยของวิชา สูตรลับในเป้ถูกหยิบออกมาตรวจสอบ เกิดแสงวาบเรืองรองขึ้นมา ทุกคนมองอย่างตื่นเต้น มีเพียงดอนที่เสนอให้ทำลายสูตรทิ้งเสีย แต่วิชาเห็นว่ามันน่าจะยังมีประโยชน์ พลันดอนรู้สึกว่ามีคนแอบฟังอยู่หน้าห้อง แต่พอไปดูก็ไม่มี

“แน่ใจจริงๆเหรอว่าไม่มีใครจริงๆ” วดีถามอย่างสงสัย

“อือ อยากรู้จังว่ามันเป็นใคร”...วิชาฟังดอนบ่นแล้วชักจะมั่นใจว่าเป็นเกชา

ด้านวรวิทย์ถูกพามาที่บ้านหว่องหลี โทนี่รายงานว่าลูกสาววรวิทย์น่าจะเป็นดอนที่ช่วยไป เพราะมีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่อลันกับบัญชา วรวิทย์ถามว่าดอนเป็นใคร ใหญ่สาธยาย

“ดอน โพธิ์ไทร ก็คือไอ้ตัวแสบที่เรายังไม่รู้ว่ามันทำงานให้กับใครกันแน่ รู้แต่ว่าไอ้นี่ไปที่ไหนเป็นต้องเละทุกที่”

“ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจดอนเลย สิ่งที่ผมต้องการก็คือ ณ เวลานี้ ศาสตราจารย์เป็นคนเดียวที่เห็นและเข้าใจสูตรลับนั่น ศาสตราจารย์ต้องเขียนมันออกมาให้กับผม”

วรวิทย์ปฏิเสธบอกว่าจำไม่ได้ หว่องหลีตบหน้าเขาฉาดหาว่าโกหก แล้วสั่งโทนี่ทำทุกวิถีทางให้วรวิทย์ยอมเขียนสูตรลับ โทนี่รับคำให้กิมกับเล้งลากเขาออกไป...

เรื่องนี้ฤทธิ์ณรงค์ไม่รู้ มารู้จากอ่อนศรีว่าศาสตราจารย์ ที่บัญชาหามาหนีไปพร้อมสูตรลับ เธอสั่งให้เขาตามหาและเอาสูตรลับมาให้ได้ก่อนที่จะเปลี่ยนมือไปอีก ฤทธิ์ณรงค์เข่นเขี้ยวจะต้องควานหาตัวให้เจอ อ่อนศรีย้ำว่าเขาต้องทำได้

“ฉันเชื่อมั่นในตัวแก แกคือความหวังเดียวของฉัน...”

เนตรดาวเดินมาได้ยินคำพูดของอ่อนศรีทั้งหมดก็ตกใจอุทานออกมา “แม่!”

อ่อนศรีหันมาเห็นลูกสาวก็ตกใจพยายามคุมอารมณ์ให้ปกติ บอกฤทธิ์ณรงค์ว่าคุยต่อไม่ได้แล้ว แค่นี้ก่อน แล้ววางสายไป ชายหนุ่มงงหงุดหงิดที่ยังไม่รู้รายละเอียด... อ่อนศรีหันมายิ้มแย้มกับเนตรดาว แต่เธอถามสวนว่าแม่คุยกับใคร ดูเหมือนจะมีความสำคัญกับแม่มาก

“ก็แค่...ลูกน้องคนหนึ่งน่ะ ลูกก็รู้ ธุรกิจของเรามีมากก็ต้องพึ่งพาคนพวกนี้แหละ” เนตรดาวไม่เชื่อ อ่อนศรีโกรธโต้ตอบเสียงแข็ง “ก็ตามใจ”

“สักวันดาวต้องรู้ให้ได้ ว่าคนคนนี้เป็นใคร เกี่ยวข้องยังไงกับแม่”

“เอาเลย แต่ถ้าลูกคิดว่ารู้แล้วจะทำอะไรแม่ได้ ก็บอกได้เลยว่าคิดผิด” อ่อนศรีจ้องลูกสาวจนต้องเบือนหน้าหลบสายตา แล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ