สมิงจ้าวท่า

ค่ำคืนเดียวกันวดีอยู่ที่บ้านฤทธิ์ณรงค์ เธอทำทีเครียดเป็นกังวลให้เขาห่วงจนต้องถามว่า ควรทำอย่างไรให้พ้นจากอลัน เข้าทางที่วดีวางไว้

“วันที่วดีไปหาฤทธิ์ที่บริษัท วดีได้เห็นโครงการร่วมทุนของฤทธิ์...พอนึกถึงโครงการนั้น วดีก็เลยคิดขึ้นมาว่าอาจมีคนที่ช่วยเราได้”

“คุณหมายถึงผู้ร่วมทุนของผม คุณหว่องหลีน่ะเหรอ”

“ใช่ค่ะ วดีเคยได้ยินอลันพูดถึงเขา คนคนนี้ก็เป็นมาเฟียคนหนึ่งเหมือนกัน เขาน่าจะมีกำลังพอที่จะชนกับอลันได้”

ฤทธิ์ณรงค์แกล้งตีหน้าซื่อ “จริงสิ ผมรู้จักเขาจากการแนะนำของเกชา แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เขาจะเป็นมาฟงมาเฟียอะไรพรรค์นั้น”

“เหรอคะ วดีคิดว่า ก่อนที่จะมาทำโครงการร่วมกัน ฤทธิ์จะรู้จักเขาเป็นอย่างดีแล้วซะอีก”

ฤทธิ์ณรงค์อึ้งเล็กน้อยแต่กลับลำโดยเร็ว บอกตนหน้าใหม่ทางธุรกิจ ไม่รู้จักใครเท่าไหร่ วดีรุกทันทีให้ขอให้หว่องหลีช่วย เขารับคำกลายๆ แล้วเธอก็ขอตัวเข้านอน เขาจับมือเธอไว้บอกอย่าเพิ่งรีบหลับ แล้วจะตามไป วดียิ้มเรี่ยๆ ฤทธิ์ณรงค์ครุ่นคิดว่าจะต้องทำอะไรบางอย่างกับเธอ

เมื่อคิดไม่ตกฤทธิ์ณรงค์โทร.ปรึกษาอ่อนศรี กลับโดนว่าแค่ผู้หญิงคนเดียวจัดการไม่ได้ คงจะรักเธอเข้าแล้ว เขาบ่ายเบี่ยงไม่แน่ใจ ผู้อาวุโสกว่าจึงสอน

“จำไว้ คนจะใหญ่ได้ หัวใจต้องแข็งเหมือนหิน ขืนแกยังอ่อนปวกเปียกอยู่อย่างนี้ อย่าคิดเลยว่าจะขึ้นมาเป็นหัวหน้าแก๊งมังกรทะเลได้ ถ้าแกไม่กล้าทำอะไรมัน ฉันจะจัดการให้เอง”

“ไม่จำเป็นหรอก ปล่อยให้เป็นธุระของผมเถอะ”

อ่อนศรีจึงย้ำก่อนจะวางสายไปว่า ทำในสิ่งที่ควรทำ อย่าให้ใครขวางทางเราเด็ดขาด ฤทธิ์ณรงค์รับคำแล้วเข้าไปดูวดีในห้องนอน เห็นเธอหลับ เขาจึงกล่าวขึ้นลอยๆ อย่าบังคับให้ตนต้องทำอะไรเธอเลย...ฟ้าแลบแปลบปลาบ วดีปรือตามองคนรักกลับออกไป ในมือเธอกุมปืนไว้ใต้ผ้าห่ม รำพึง คุณก็เหมือนกัน อย่าบังคับให้ตนต้องทำ

ooooooo

วันต่อมาดอนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้วิชาฟัง เขาสันนิษฐานว่าพวกบัญชาจะรู้แล้วว่าดอนเป็นสายลับ ถึงวางแผนล่อให้ไปติดกับ ดอนก็คิดเช่นนั้น แต่ที่สงสัย ทำไมฟามต้องกระชากสร้อยคอที่ตนห้อยคอมาแต่เล็กไปด้วย สร้อยนั้นเป็นหลักฐานเดียวที่จะทำให้ตนได้พบพ่อแม่

“หรือว่าคนพวกนั้นจะรู้อะไรเกี่ยวกับสร้อยนั่น”

“นั่นน่ะสิครับ แต่มันก็ไม่น่าเป็นไปได้ พ่อแม่ผมจะไปเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นได้ยังไง”

“มันก็ไม่แน่หรอกนะดอน บางครั้งสิ่งที่เราคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ก็กลับเป็นไปได้ซะงั้น”

คำพูดของวิชาทำให้ดอนอดคิดตามไม่ได้...นับจากวันที่เนตรดาวเห็นดอนถูกระเบิด ก็นั่งเหม่อลอยอยู่แต่ในห้อง ไม่เข้าใจกับคำพูดของแม่ที่ว่า เพราะมันเป็นลูกศัตรู ถึงต้องเก็บมัน พอดีบัญชาเห็นลูกสาวเก็บตัวเงียบ จึงเข้ามาหา เนตรดาวกำลังจะพูดเรื่องที่แม่ทำกับดอน แต่แม่ก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ทำให้เธอต้องเปลี่ยนเรื่องไปว่าอยากออกไปเที่ยว บัญชากอดลูกแล้วบอกถ้าอยากไปจะให้ฟามพาไป อ่อนศรียิ้มให้ลูกสาวอย่างพอใจ