สมิงจ้าวท่า

ดาบธงชัยมาเยี่ยมสารวัตรบันลือฤทธิ์ อดเหน็บไม่ได้ว่า ขนาดโดนสไนเปอร์ยิงยังขับรถพาตัวเองมาโรงพยาบาลได้ นี่เพราะแอบไปทำงานคนเดียวแท้ๆ แล้วถามรู้ตัวคนยิงไหม

“จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ แต่ถ้าจะให้เดา คนบงการก็น่าจะเป็นนายบัญชานั่นแหละ มันคงแค้นที่เราปิดท่าเรือมัน มันก็เลยส่งคนมาดักยิง...โชคดีที่มันพลาด”

ดาบธงชัยถามจะนอนพักกี่วัน สารวัตรหนุ่มบอกแผลแค่นี้คืนเดียวก็พอ ธงชัยแซวว่าตอบได้หล่อมาก ทันใดวดีเปิดประตูเข้ามาทำทีร้อนใจเป็นห่วง บันลือฤทธิ์เคืองที่ธงชัยเป็นคนส่งข่าวแน่ จึงแกล้งโวยว่าเธอหายไปไหนถึงติดต่อไม่ได้

“ก็หายไปจัดการชีวิตที่ยุ่งเหยิงเพราะงานของสารวัตรนั่นแหละ ว่าแต่สารวัตรเถอะ ไปทำอะไรตรงนั้นคะ ถึงได้โดนยิงเอาน่ะ”

“ก็...ไม่มีอะไรหรอก นัดคนไว้น่ะ ไม่คิดว่าจะเป็นแผนของผู้ร้าย ล่อเราไปให้ติดกับ”

“เหรอคะ ฉันนึกว่าสารวัตรโดนยิงเพราะดันไปเอาของที่ไม่ใช่ของตัวซะอีก”

สีหน้าสารวัตรหนุ่มเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ วดี

สาธยายว่าตนสืบทราบมาว่า พวกบัญชานัดส่งของให้ใครบางคนที่นั่น น่าแปลกที่สารวัตรทะเล่อทะล่าเข้าไป

จนถูกยิง บันลือฤทธิ์นิ่วหน้า ชักสงสัยว่าวดีรู้อะไร

บางอย่าง ทำทีถามว่าเธอรู้อะไรอีก หญิงสาวปฏิเสธ

“จำไว้ ถ้าผมรู้ว่าคุณปิดบังอะไรผม ผมเล่นงานคุณแน่”

“รับทราบค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะสารวัตร”

วดีรับคำแล้วกลับออกไป

ธงชัยงงว่าพูดเรื่องอะไรกัน บันลือฤทธิ์หาว่า

วดีเป็นสายลับสองหน้า ธงชัยไม่อยากเชื่อ ในขณะที่วดี

เดินมาตามทางในโรงพยาบาล กดโทร.บอกดอนว่าบันลือฤทธิ์ต้องแอบทำงานให้ใครบางคน ตัดอลันกับบัญชาออกไป ดอนเห็นว่าเหลือหว่องหลี เธอบอกไม่ใช่เพราะเขาเข้ามาแย่งสูตรที่หว่องหลีกำลังจะได้ไป 

สายลับหนุ่มแย็บเธอสงสัยใคร สายลับสาวขอเก็บไว้

ให้แน่ใจก่อนถึงจะบอก ดอนเชื่อว่าเธอคงเริ่มสงสัย

คนรักของตัวเองแล้วเป็นแน่...

คนที่ถูกพาดพิงกำลังปักธูปลงในกระถาง พนมมือไหว้แบบจีน อ่อนศรีเดินเข้ามาในศาลเจ้าพ่อกวนอู พูดขึ้นโดยไม่มองหน้าว่าเขารู้เรื่องหมดแล้วใช่ไหม 

ฤทธิ์ณรงค์ตอบโดยไม่หันมา

“ใช่ งานนี้ยิ่งเห็นชัดเลย ว่าอลันกับบัญชา พวกมันไม่เคยเห็นกันเป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นอลันคงไม่นัดพบอาเหลียงโดยไม่บอกบัญชา ส่วนบัญชาก็คงไม่เอาระเบิดใส่กระเป๋าไปแทนสูตรลับ ทั้งๆที่โรสแมรี่กำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตาย”

“คนพวกนี้มันพร้อมที่จะฆ่ากันได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องของผลประโยชน์เท่านั้น” อ่อนศรียิ้มเหยียด

“ดี ให้พวกมันฆ่ากันเอง ส่วนเราก็แค่ยืนรอ แล้วทุกอย่างก็จะเป็นของเราเอง”

อ่อนศรีรับว่าใช่ แล้ววางแฟลชไดรฟ์ข้อมูลที่ฤทธิ์ณรงค์ต้องการลงหน้าเทวรูปก่อนจะกลับออกไป เขาขอบคุณแล้วเข้าไปหยิบเดินกลับมาขึ้นรถ เสียบแฟลชไดรฟ์เข้าโน้ตบุ๊ก เห็นรายชื่อลูกค้าทั้งหมดที่เคยใช้บริการท่าเรือของบัญชาแล้วยิ้มย่องกดโทรศัพท์หาใครบางคน

บ่ายวันนั้นฤทธิ์ณรงค์ทานอาหารกับวดีในร้าน เขาถามเธอว่าอลันยังตามตอแยหรือไม่ เธอบอกว่าไม่ คงเพราะตนลาออกจากงานแล้ว แต่ก็ยังเตือนให้เขาระวังตัวไว้ ก่อนจะหยั่งเชิง