วิหคหลงลม
ตอนที่ 6
คืนนี้มีงานเลี้ยงเล็กๆที่ไร่ซึ่งคนงานร่วมใจกันจัดต้อนรับชายใหญ่กับภรรยา บรรยากาศสนุกสนานเป็นกันเอง แต่นวลไม่มีความสุข แถมยังถูกชายใหญ่คะยั้นคะยอให้เต้นรำตามเสียงเชียร์ของคนงาน
ด้วยความที่เธอไม่ใช่ภุมวารีจึงไม่เคยเต้นรำมาก่อน เต้นไปเหยียบเท้าชายใหญ่ไปจนคู่เต้นหงุดหงิด บ่นให้เธออัดอั้นอีกว่าจำอะไรไม่ได้สักอย่าง จำได้อย่างเดียว คือหม่อมหลวงภาสกร
ทางด้านทินกรพ่อของภาสกร เช้านี้เขาทำทีมาเยี่ยมภานุโรจน์ที่โรงพยาบาลเพื่อสืบดูภาสกรกับเมียว่าออกจากบ้านมาหรือยัง พอรู้จากลูกคนเล็กว่าทั้งคู่มาแน่ ทินกรก็รีบบอกลาอ้างว่ากลัวตกรถไฟเพราะพ่อจะไปค้าขายกับเพื่อนทางภาคใต้ แต่ความจริงทินกรรีบกลับมาที่บ้านเพื่อขโมยทรัพย์สินเงินทองของลูกสะใภ้ไปทั้งหมดด้วยกุญแจที่แอบปั๊มไว้
ฝ่ายนวลที่ต้องการหนีไปจากไร่ให้ได้ เธอเสนอตัวช่วยคนงานทำงานเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่เพราะแดดแรงทำให้เธอเหนื่อยล้าจนเป็นลม ชายใหญ่ต้องพากลับมาปฐมพยาบาลที่บ้าน
หญิงเล็กกับดาริกาเพิ่งมาถึง เจอชายใหญ่ลงจากชั้นบน หญิงเล็กปรี่เข้ากอดพี่ชายจนโดนทักว่าทำไมต้องดีใจขนาดนี้ด้วย
“ก็หญิงนึกว่าจะต้องบินไปถึงอังกฤษ ถึงจะได้พบพี่ชายใหญ่อีกครั้งนี่คะ ที่แท้ก็มาหลบอยู่ที่นี่เอง น่าตีนัก ทำให้ใครต่อใครเป็นห่วง”
“เป็นห่วงพี่เรื่องอะไร”
“ก็วันที่พี่ชายใหญ่หายไป มีแต่คนกินไม่ได้นอนไม่หลับนี่คะ โดยเฉพาะยายดาว” หญิงเล็กส่งยิ้มให้ดาริการับช่วงต่อ
“ดาวกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุกับพี่ชายใหญ่น่ะค่ะ พอรู้ว่าพี่ชายใหญ่มาอยู่ที่ไร่ค่อยโล่งใจหน่อย ก็เลยชวนหญิงเล็กมาเยี่ยม”
“ขอบคุณนะครับ แต่เดี๋ยวพี่คงจะต้องออกไป
ทำงานก่อน ถ้าหญิงกับน้องดาวไม่รีบร้อน ก็อยู่ทานข้าวเย็น ด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับ”
“ค่ะ...แล้วนี่ภรรยาของพี่ชายใหญ่อยู่ไหนล่ะ จะได้ไปทักทายเธอซักหน่อย”
“คุณผึ้งไม่สบายน่ะครับ เมื่อเช้าออกไปตากแดดจนเป็นลม ก็เลยพักผ่อนอยู่บนห้อง พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นค่อยพบกัน”
พอชายใหญ่คล้อยหลัง สองสาวถือวิสาสะเข้ามาในห้อง นวลกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตกใจรีบลุกขึ้น
“ได้ข่าวว่าถึงขนาดล้มหมอนนอนเสื่อเชียวหรือยะแม่พี่สะใภ้ เป็นอะไรไปล่ะ โรคสำออยหรือเปล่า”
“ตายจริง ทำไมถึงได้แต่งตัวแบบนี้ล่ะจ๊ะ อย่างกับพวกคนงาน”
“อ๋อ ที่พี่ชายใหญ่พูดว่าแกออกไปตากแดดจนเป็นลม ที่แท้ก็เพราะออกไปช่วยเขาทำไร่มานี่เอง เป็นยังไงล่ะ ดีไหมตำแหน่งสะใภ้เทวฉัตรที่แกฝันนักฝันหนา”
“ฉันไม่เคยฝันถึงตำแหน่งสะใภ้ตระกูลของคุณ คุณหญิงก็รู้ว่าฉันแต่งงานเพราะอะไร แล้วที่ฉันมาอยู่ที่นี่ ก็ไม่ใช่ความเต็มใจของฉัน”
“แน่ล่ะสิ เพราะแกคงนึกว่าจะได้เป็นแหม่มอยู่เมืองนอก แต่สุดท้ายดันต้องมาเป็นชาวไร่”
“ฉันฝันว่าชีวิตคู่ของฉันกับคุณชายจะเริ่มต้นอย่างมิตร ในฐานะสามีภรรยาแค่ในนามต่างหาก แต่พี่ชาย ของคุณหญิงแสดงให้เห็นแล้วว่าเขาคิดกับฉันเป็นศัตรู”
“จริงเหรอ งั้นก็ถือว่าแกเสียค่าโง่สินะ”
“ใช่ค่ะ เป็นค่าโง่ราคาแพงทีเดียว จนฉันคิดว่าจะยอมขาดทุนกับการแต่งงานครั้งนี้ คุณหญิงไปพูดกับคุณชายให้ปล่อยฉันกลับบ้านสิคะ”
“นี่เธอพูดจริงเหรอ”
“จริงค่ะ ฉันอยากไปจากที่นี่ ตอนนี้ไร่กลับมาเป็นของเทวฉัตรเหมือนเดิมแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ขวางหูขวางตาพวกคุณ”
หญิงเล็กกับดาริกามองหน้ากัน สงสัยว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน ทำไมถึงยอมกลับง่ายๆ
“เธอจะกลับไปหาคู่รักของเธอหรือ ฉันเห็นเขาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆโรงพยาบาลศิริราช ทำไมไม่ตามให้เขามารับล่ะ”
“ฉันไม่ได้ติดต่อกับผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว เขาก็เหมือนคนแปลกหน้า มีคุณสองคนเท่านั้นที่จะช่วยฉันได้”
หญิงเล็กกับดาริกายังไม่แน่ใจ นวลเดินเข้ามาทรุดลงยกมือไหว้ สองสาวยิ่งตกใจ
“ขอร้องเถอะค่ะ ให้ฉันกราบก็ยอม ฉันต้องการกลับบ้าน”
“ทำไมแกไม่บอกพี่ชายใหญ่”
“คุณชายไม่ให้ฉันกลับ”
“งั้นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะถ้าฉันเอาแกนั่งรถออกไป พี่ชายใหญ่คงเล่นงานฉันแน่”
“เรื่องนั้นฉันมีวิธีค่ะ”
ยิ่งฟัง หญิงเล็กกับดาริกาก็ยิ่งประหลาดใจ
ooooooo
ที่โรงพยาบาล ภาสกรกับภุมวารีเข้ามาในห้องภานุโรจน์ พี่ชายบอกข่าวดีว่าหมออนุญาตให้เขากลับบ้านได้แล้ว แต่หมอกำชับให้พี่ดูแลน้องอย่างใกล้ชิดกว่าเดิม โดยเฉพาะเรื่องยาจะได้ไม่มีอาการอีก
“แต่พี่ภาสต้องทำงาน”
“พี่กับคุณนวลจะสลับกันดูแลโรจน์เหมือนเดิม คุณพ่อก็อาจจะช่วยได้บ้าง”
“คุณพ่อไม่อยู่แล้วนี่ครับ เมื่อเช้าท่านเข้ามาลาผมที่โรงพยาบาล”
“ท่านจะไปไหน”
“เห็นบอกว่าเพื่อนชวนไปทำค้าขายทางใต้ คุณพ่อยังถามถึงพี่ภาสกับคุณนวลเลยนะครับว่าจะเข้ามาโรงพยาบาลเมื่อไร แต่ท่านรอไม่ไหว เพราะต้องรีบไปให้ทันรถไฟ”
“หมายความว่าคุณพ่อเดินทางไปแล้วหรือคะ แปลก...ตอนที่เราออกมาจากบ้านข้าวของท่านก็ยังอยู่ ไม่ได้เก็บเตรียมไว้สำหรับเดินทางเลยนี่คะ ฉันสังหรณ์ใจยังไงไม่รู้ค่ะคุณภาส”
“เรื่องอะไรครับ”
“เดี๋ยวฉันกลับบ้านให้แน่ใจก่อนแล้วจะรีบโทร.มาบอกนะคะ” ภุมวารีออกไปอย่างร้อนใจ
เมื่อกลับมาถึงบ้านพบว่าสิ่งที่สังหรณ์ใจกลายเป็นจริง ภุมวารีโกรธแค้นแทบคลั่งเมื่อเห็นสมบัติทุกชิ้นที่มีอยู่ในกล่องหายไปเกลี้ยง
เธอโทร.บอกภาสกรที่โรงพยาบาลด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอ “พ่อคุณเอาของของผึ้งไปหมดเลย เราไม่มีอะไรเหลือแล้วค่ะคุณภาส เราหมดตัวแล้ว”
ภาสกรชาวาบไปทั้งตัวเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดโครมจากหัวจดปลายเท้า
ooooooo
