วิหคหลงลม
ตอนที่ 6
ภัทรยศซึ่งสนิทสนมกับชายใหญ่ถูกท่านชายภานุดิษฐ์เรียกมาถามว่าระแคะระคายบ้างไหมว่า
ลูกชายตนมีแผนเล่นตลกอะไรถึงได้เปลี่ยนใจไม่ไปต่างประเทศ
“คุณชายคงไม่มีแผนอะไรแน่ครับ เขายืนยันกับผมเองว่าเต็มใจจะพาคุณผึ้งบินไปอังกฤษด้วยกัน”
“แทนที่จะโทษพี่ชายฉัน น่าจะสงสัยนังผึ้ง
มากกว่านะว่ามันเล่นตลกอะไรอยู่ พี่ชายฉันถึงได้หายไปทั้งคน”
“คุณผึ้งจะไปทำอะไรได้คะ” สวาทแย้ง
“เฮอะ! มันหนีตามผู้ชายไปแล้วรอบนึง จะแน่ใจได้หรือว่าไม่ได้แอบวางแผนกันลวงพี่ชายใหญ่ไปปล้น แล้วก็หนีไปอีกครั้งนึง หญิงเตือนท่านพ่อแล้วนะคะว่านังนี่มันคบไม่ได้ แต่ท่านพ่อก็ไม่เชื่อหญิง”
เกรียงไกรลุกพรวดอย่างเหลืออด “เลิกแต่งนิยายใส่ความลูกสาวผมซักทีคุณหญิงเล็ก”
“แล้วถ้าสิ่งที่ฉันพูดมันเป็นความจริง คุณจะรับผิดชอบยังไง รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอว่าลูกสาวคุณทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้รักกับไอ้หม่อมตกยากนั่น”
“หยุดพูดเดี๋ยวนี้” เกรียงไกรทำท่าจะขย้ำคอ
หญิงเล็ก ท่านชายรีบลุกขึ้นห้าม
“หยุดทั้งคู่นั่นแหละ...หญิงเล็ก พ่อไม่อยากให้หญิงตัดสินอะไรจนกว่าจะได้รู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น”
หญิงเล็กสะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจแล้วกระแทกตัวลงนั่งข้างดาริกา
“คุณเกรียงไกรทำใจให้สบายก่อน ขึ้นไปพักผ่อนเสียก่อนก็ได้ ฉันให้คนจัดห้องนอนแขกไว้แล้ว”
“กระหม่อมกลับไปรอฟังข่าวที่บ้านดีกว่า เผื่อคุณชายพายายผึ้งย้อนกลับไปที่นั่น แต่ถ้าทางนี้มีข่าวอะไร ทรงรีบแจ้งแก่กระหม่อมด้วย ทูลลา”
เกรียงไกรกลับออกไปพร้อมสวาท ภัทรยศเห็นทุกคนตึงเครียดจึงขอตัวกลับด้วยเหมือนกัน
ooooooo
นวลปัดกวาดเช็ดถูห้องเสร็จได้ไม่นาน คนงานหญิงก็เอาเสื้อผ้ามาให้เธอตามคำสั่งของรุจน์ นวลรับไว้และจะขอใช้โทรศัพท์ แต่เมื่อลงมายัง
ห้องรับแขกกลับไม่เจอโทรศัพท์ตามที่คนงานบอก
ชายใหญ่นั่นเองที่ให้เก็บโทรศัพท์เพราะไม่ต้องการให้เจ้าสาวของเขาติดต่อใคร แต่ไม่วายพูดเยาะหยันให้เธอเจ็บใจยิ่งขึ้นไปอีก
“จะโทร.หาใคร อย่าบอกนะว่าจะรีบโทร.ไปแจ้งข่าวดีกับคู่รักว่าคุณไม่ได้ไปอยู่เมืองนอกแล้ว”
“ฉันมีคุณพ่อที่คงกระวนกระวายเป็นห่วงอยู่ที่บ้าน กรุณาอย่าคิดอกุศล”
“ผมว่าพ่อคุณหมดห่วงตั้งแต่พิธีแต่งงานจบลงอย่างเรียบร้อยดีแล้วล่ะ เพราะเขาก็ได้ลูกเขยเป็นหม่อมราชวงศ์สมใจ ไม่ต้องระแวงว่าหม่อมตกอับที่ไหนจะมาคว้าคุณไป”
“แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องคุยกับคุณพ่อ เราไม่ได้ไปที่สนามบิน ทุกคนคงจะตกใจ”
“เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมจัดการเอง” พูดจบก็เดินหนีไป นวลทนไม่ไหวเดินตามไปขวางหน้า
“คุณชายจะมาทำกับฉันเหมือนเป็นนักโทษแบบนี้ไม่ได้นะคะ”
“ถ้าผมถือว่าคุณเป็นนักโทษจริง ผมก็คงสั่งขังคุณเอาไว้ในห้องแล้ว แต่นี่คุณมีอิสระที่จะไปไหนมาไหนก็ได้ แต่ถ้าคุณอยากจะเป็นนักโทษจริงๆ ผมไปเอาเชือกล่ามม้ามาล่ามคุณไว้ในห้องซะตั้งแต่คืนนี้เลยดีไหมล่ะ”
นวลถอยหนีชายใหญ่อย่างกลัวๆ แล้วหันหลังกลับหนีขึ้นห้อง ส่วนชายใหญ่เดินออกไปที่สำนักงานและต้องตอบคำถามของรุจน์ที่อยากรู้ว่าจะมาอยู่ที่นี่
จริงหรือ ตนเคยได้ยินท่านชายรับสั่งว่าคุณชายจะกลับไปเรียนต่อหลังแต่งงาน
“ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ ยังไงเรียนจบฉันก็จะต้องกลับมาทำไร่อยู่ดี ก็น่าจะลงมือเลยดีกว่า ไม่ต้องเสียเวลา ฉันคงต้องเรียนรู้งานจากนาย”
“ด้วยความยินดีครับ ว่าแต่คุณชายทูลท่านชายหรือยังครับ” ชายใหญ่นิ่ง...นึกสงสัยเหมือนกันว่าท่านพ่อจะทรงคิดยังไงกับเรื่องนี้
เวลาเดียวกันนั้นเกรียงไกรกับสวาทกลับถึงบ้านที่นครปฐมแล้ว พอเอื้อยกับเฟื้อได้ฟังว่าภุมวารีหายตัวไปกับชายใหญ่ต่างร้องไห้ปาดน้ำตาป้อยๆจนสวาทว่าให้อย่างรำคาญ
“ขนาดไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ยังร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า ไม่รู้อะไรนักหนา”
“ก็พวกเราห่วงคุณผึ้งนี่คะ อยู่ๆก็มาหายตัวไป เป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้”
“เลี้ยงกันมาแต่อ้อนแต่ออก ไม่รู้หรือไงว่าคุณผึ้งของแกเก่งอย่างกับอะไรดี รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง เผลอๆที่หายไปก็คงเพราะชวนกันไปเข้าห้องหอเพราะรอไม่ไหวล่ะมั้ง”
“เลิกเอาความคิดสกปรกของคุณมาป้ายสีคุณผึ้งเถอะค่ะคุณสวาท”
“นังเอื้อย นี่แกด่าฉันเหรอ”
“ก็คุณดูถูกคุณผึ้งก่อนทำไม”
“ฟังสิคุณ นังขี้ข้าสองแม่ลูกนี่มันตีฝีปากกับฉัน”
“เธอก็เลิกพูดมากเสียทีสิสวาท แค่นี้ฉันก็เครียดจะบ้าอยู่แล้ว ลูกสาวฉันหายไปทั้งคนเข้าใจไหม ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องงี่เง่าอะไรอีก” เกรียงไกรผลุนผลันจะขึ้นบ้าน แต่เสียงโทรศัพท์ดังทำให้ชะงัก
ท่านพ่อของชายใหญ่นั่นเอง เขาโทร.มาบอกข่าวดีรู้แล้วว่าภุมวารีอยู่ที่ไหน
ooooooo
นวลเตรียมตัวจะเข้านอน แต่จู่ๆชายใหญ่มาเคาะประตู เธอเปิดแง้มเล็กน้อยถามว่ามีอะไร แต่เขาไม่ตอบแถมยังถือวิสาสะผลักประตูกว้างออกแล้วเดินเข้ามา
“ปัดกวาดเช็ดถูได้สะอาดดี ผมไม่นึกว่าคุณหนูอย่างคุณจะมีระเบียบ”
เธอข่มความไม่พอใจ บอกว่าถ้าสำรวจเสร็จแล้วก็เชิญออกไปเพราะตนกำลังจะนอน
“ผมก็จะนอนเหมือนกัน” ชายใหญ่พูดพลางเดินไปล้มตัวลงนอนที่เตียงด้วยรอยยิ้มยียวน “ลืมไปแล้วหรือว่าคืนนี้เป็นคืนเข้าหอของเราสองคน เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ควรจะนอนห้องเดียวกันสิ”
“คุณก็รู้ดีว่าการแต่งงานของเรามันจอมปลอม พิธีรีตองมันจบไปแล้วค่ะ”
เขาผุดลุกขึ้นย้ำเสียงเข้ม “แต่ยังไงคุณก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของผม จะไม่ให้ผมได้ใช้สิทธิ์นั้นซักครั้งเลย หรือไง”
“อย่าทำให้ฉันสิ้นศรัทธาในตัวคุณมากไปกว่านี้เลยค่ะคุณชายใหญ่”
“จนป่านนี้แล้วคุณยังกล้าทำดีดดิ้นเหมือนไม่เคย ทั้งที่ไปถึงไหนต่อไหนกับหม่อมหลวงภาสกรมาแล้ว ถ้าไม่อายผมที่รู้ทัน ก็อายแก่ใจตัวเองบ้างสิ”
“ถึงฉันจะเคยผิดพลาดมาก่อนอย่างที่คุณว่า แต่ผู้ชายคนนั้นเขาก็เป็นคนรักเก่าของฉันไม่ใช่หรือคะ แต่คุณชายไม่ใช่ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”
“แหวนหมั้นกับทะเบียนสมรสมันก็คือหลักฐานว่าเราเกี่ยวข้องกัน คุณไม่มีทางปฏิเสธฐานะของผมได้”
ชายใหญ่ประชิดตัวจับมือถือแขน นวลพยายามสะบัดหนีแต่โดนเขาลากไปที่เตียง
“ผมบอกคุณแล้วว่าเราจะมาใช้ชีวิตคู่กันที่นี่ และนี่ก็คือจุดเริ่มต้น”
ชายใหญ่โถมตัวลงกอดจูบ นวลตกใจกรีดร้องปัดป้องอย่างขวัญเสีย ร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาจนชายใหญ่หยุดชะงักและยอมผละออก
“ผมล่ะเชื่อคุณจริงๆ ที่ยังทำเป็นไร้เดียงสาได้แนบเนียนขนาดนี้ รู้เอาไว้เถอะว่าผมก็แตะต้องคุณ
ไม่ลงเหมือนกัน คุณมันสกปรกเกินไปคุณผึ้ง”
ชายใหญ่ผลุนผลันออกจากห้องไป นวลร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บช้ำ
ooooooo
