เพลิงทระนง

หลังจากที่นาฎนรีต้องเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจอย่างแสนสาหัสจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วเธอเห็นถึงชีวิตผิดพลาดที่ผ่านมา เห็นถึงความเลวร้ายของอาณัติที่ทำลายได้ทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ดังนั้น เมื่อหลุดพ้นจากห้วงเหวเลวร้ายด้วยการช่วยเหลือของเพลิงและชนนท์แล้ว เธอตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลง นาฎนรีพยายา...

แต่เพียงวันรุ่งขึ้น ความเครียดก็ครอบงำทุกคนอีก เมื่อหนังสือพิมพ์ลงข่าวครึกโครม ทั้งยังลงภาพที่เพลิงนอนกอดกับน้ำฝนที่ริมหาดหราที่หน้าหนึ่ง หลินเห็นถึงกับกรี๊ดออกมาอย่างรับไม่ได้ ทองตราพูดกับนิรุตและผ่องว่าแบบนี้น้ำฝนเสียหายมาก ผ่องปรารภว่าปกติเพลิงไม่ใช่คนเหลวไหล แต่ทำไมถึงได้ทำแบบนี้ ตนละอายใจจริงๆ ...

ไม่นานนัก ท้องทะเลก็กลับมาสงบเหมือนเดิม มือปืนทั้งสองกวาดตามองไม่เห็นอะไรจึงชวนกันกลับ เชื่อว่าทั้งสองคนคงจมลงก้นทะเลไปแล้ว แต่พอมันหันเรือกลับ เพลิงกับน้ำฝนก็ทะลึ่งพรวดขึ้นจากน้ำ น้ำฝนอ่อนแรงมาก เพลิงให้กำลังใจเธอ บอกว่าจะพาขึ้นฝั่ง อดทนไว้อีกนิด เขาช่วยพยุงน้ำฝนไปเกาะซากเรือ บอกให้เกาะไว้แน่นๆ เดี...

หลินปึงปังกลับบ้าน ผ่องถามอะไรก็ไม่พูดด้วย เมื่อผ่องออกมาเห็นเพลิงนั่งตากยุงเงียบๆอยู่ชานบ้านถามว่าทำไมมานั่งตากยุง เพลิงยิ้มเศร้าๆบอกแม่ว่านั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ผ่องดักคอลูกชายว่าคิดถึงใครอยู่หรือเปล่า เพราะอาการเหมือนคนกำลังมีความรัก เพลิงทำกล้อมแกล้มเปลี่ยนเรื่องถามแม่ว่าจะไปนอนเป็นเพื่อนคุณย่า...

ระหว่างเดินทางกลับใกล้ถึงกรุงเทพฯ สิตาโทรศัพท์บอกปลายสายที่คุยกัน  นัดว่าจะพาหลินไปส่งให้เลย หลินแอบฟังอยู่โวยวายว่าทำไมไม่พาตนไปส่งให้เพลิง ระแวงว่าส่งตนแล้วตัวเองจะแอบไปพบเพลิงที่โรงพยาบาล สิตาบอกว่าตอนนี้เพลิงพาคุณยายไปงานศพป้าสำอาง น้ำฝนหมั่นไส้มากถามว่าวันๆเอาแต่วิ่งตามเพลิงแบบนี้ไม่เหนื่อยบ้าง...