ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
ตอนที่ 15

เจนจบทำให้นิจนันท์กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา นอนนิ่งไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น...แล้วเช้าขึ้นเจนจบก็แตกตื่นรีบร้อนมาโรงพยาบาลกับพวกเพชร ทำกลมกลืนเสียใจไปกับทุกคนอย่างแนบเนียน

เพชรเสียใจมากคร่ำครวญโทษตัวเองคุ้มครองปกป้องนิจนันท์ไม่ได้ มุกเห็นใจเข้ามากุมมือเพชรด้วยความสงสาร

“พี่เพชรอย่าโทษตัวเอง ไอ้ฆาตกรมันตั้งใจอยู่แล้ว มันจ้องจะเอาชีวิตนิจนันท์”

“ไม่นึกเลย สุดท้ายนิจก็มีสภาพเหมือนชนินทร” พาทีเอ่ยหน้าเศร้า มุกจับสังเกตเขาตลอดเวลา โดยไม่รู้ว่าเจนจบลอบมองเธออยู่ด้วยเหมือนกัน

“นิจ...ถึงคุณจะเป็นเจ้าหญิงนิทราไปอีกกี่สิบปี เราก็ยังจะเป็นเพื่อนกัน ผมจะภาวนาทุกวัน ขอให้ฟื้นคุณกลับมาพูดคุย กลับมาหัวเราะกับเราเหมือนเดิม” เจนจบสร้างภาพว่าเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เพชรยังรู้สึกผิดมากมาย ทำใจไม่ได้เดินผลุนผลันออกจากห้องไป มุกรีบก้าวตาม และกลับไปที่บ้านพร้อมเขา...เพชรพยายามระงับอารมณ์ แต่ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะคนใกล้ตัวเขาคนแล้วคนเล่าต้องมีอันเป็นไป

“ผมช่วยใครไม่ได้เลย ทั้งชนินทร แล้วก็นิจนันท์ ทุกคนต้องมาจบชีวิตเพราะผม” เพชรโวยวายอย่างอัดอั้นต่อหน้ามุก

“พี่เพชรไม่เกี่ยว”

“เกี่ยวสิ เพราะผมเอาอะดอเรลลาเข้ามา”

“พี่เพชรไม่เคยเชื่อเรื่องอาถรรพณ์นะคะ”

“แล้วมันอะไรล่ะหนูมุก กี่คนแล้วที่ต้องเจ็บ ต้องตายเพราะอะดอเรลลา”

“มุกก็ยังยืนยันว่าไม่ใช่เพชรที่มีอาถรรพณ์ คนเราต่างหากที่ควบคุมจิตใจตัวเองไม่ได้ คนเราต่างหากที่ไม่หยุดความปรารถนาของตัวเอง พี่เพชรรู้ไหม อะดอเรลลา ที่ได้คืนมามันเป็นของปลอม”

“หนูมุกรู้ได้ยังไง” เพชรหันขวับมาจับไหล่มุก จ้องลึกลงในดวงตา “คุณมีอะไรที่ยังไม่บอกผม”

“วันนึงมุกต้องบอกพี่เพชรทั้งหมด แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ตอนที่เราต้องควานหาตัวคนที่จ้องจะเอาชีวิตทุกคนรอบตัวพี่เพชร”

“คุณห่วงผม..”

“ค่ะ มุกเป็นห่วงพี่เพชร เป็นห่วงมาก”

เพชรฟังแล้วชื่นใจ ดึงเธอมากอด “ผมจะไม่ถามอะไรอีก จนกว่าคุณจะบอกผมเองทั้งหมด หนูมุก...ผมรักคุณที่คุณเป็นแบบนี้ เป็นหนูมุกที่ผมสัมผัสด้วยความรู้สึก ด้วยหัวใจ”

“พี่เพชรยังรักมุกใช่ไหมคะ”

“ครับ...รักมาก ไม่เคยเปลี่ยนไป ไม่เคยลดน้อยลงเลย”

“ยังอยากแต่งงานกับมุกไหมคะ”

“ครับ ผมอยากแต่งงานกับคุณที่สุด”

“ถ้ามุกเป็นเจ้าสาวของพี่เพชร มุกก็จะต้องเล่นเกมซ่อนเจ้าสาว”

“ไม่! จะไม่มีการเล่นเกมซ่อนเจ้าสาวอีก”

“ต้องมีค่ะ ถ้าจะให้มุกเป็นเจ้าสาวของพี่เพชร ต้องมีเกมซ่อนเจ้าสาว”

“ทำไม?” เพชรถามเสียงแหบพร่า มองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน “จะไม่มีเกมซ่อนเจ้าสาว ผมไม่อยากเห็นคุณเป็นเหมือนปานตา ผมทนไม่ไหวแล้ว...ผู้หญิงที่ผมรัก อยากร่วมชีวิตต้องเจอสิ่งเลวร้าย”

“พี่เพชรฟังมุกนะ ตอนนี้เหลือคนแค่สองคนที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพี่เพชร”

“พาที...เจนจบ”

“ใช่ค่ะ เหมือนที่คุณปานตาเคยเตือน เพื่อนของพี่เพชรเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าสาวอยู่ที่ไหน ที่ผ่านมา...ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ได้อะดอเรลลา ก็มาจากคนใกล้ชิดพี่เพชร”

“ไม่นะหนูมุก ผมห่วงคุณ ผมไม่ยอมให้คุณเอาชีวิตมาเป็นเดิมพัน”

“ถ้าไม่ทำ พี่เพชรก็ต้องอยู่กับความหวาดกลัวไปอย่างนี้ตลอดชีวิต พี่เพชรจะไว้ใจใครได้อีก ในเมื่อคนที่กล้ากำจัดทุกคนยังอยู่รอบตัวพี่เพชร วันนึงคนโชคร้ายคนนั้นอาจจะเป็นพี่เพชรซะเอง หรือเป็นมุก...ถ้าเกมนี้จะทำให้เราจับตัวคนที่หักหลังพี่เพชรได้ มุกยินดีเอาชีวิตเข้าเสี่ยง มุกเชื่อค่ะ เราสองคนต้องผ่านเกมนี้ไปได้ และเมื่อถึงวันที่เราแต่งงานกัน เราสองคนจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันโดยปราศจากสิ่งติดค้างอยู่ในใจของเราสองคน”

มุกสบตาเพชรจริงจังแน่แน่ว เพชรนิ่งคิดตัดสินใจครู่หนึ่งก่อนตอบรับ ทั้งที่ลำบากใจสุดๆ

“ตกลงครับ ชีวิตทั้งหมดผมขอเป็นหนึ่งเดียวกับหนูมุก ผมยอมทุกเงื่อนไขเพื่อแลกกับคุณ”

ooooooo

เสียงเฮดังลั่นจากกลุ่มผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย หลังจากเพชรกับมุกมาบอกข่าวดีว่าพวกตนจะแต่งงานกัน คม-กฤชแม้จะดีใจแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ ถามน้องสาวว่าทำไมถึงยอมแต่งงานง่ายๆแบบนี้ มุกไม่ตอบแต่ย้อนถามพี่ชายว่าไม่ดีเหรอ แต่ก่อนเห็นพี่กฤชยุแล้วยุอีก

“แต่งในเวลาแบบนี้น่ะเหรอคะ” รุจาติงขึ้นมา...มุกกับเพชรสบตากันนิดหนึ่งก่อนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า อยากให้เรื่องร้ายๆจบลงเสียที ความสุขจะได้คืนกลับมา

“โอเค ไม่ต้องถามอะไรกันแล้ว เพื่อความแน่ใจ แต่งกันพรุ่งนี้ซะเลย ไม่ต้องรอ...เดี๋ยววัยรุ่นจะเปลี่ยนใจกันอีก” มรกตรวบรัด แม่ประไพของมุกก็สนับสนุนทันที ส่วนเผ่าพงศ์หันมาทางรุจากับคมกฤช อยากให้คู่นี้แต่งพร้อมกันเสียเลย ไหนๆรุจาก็เคยลองชุดเจ้าสาวไปแล้วด้วย

รุจาอมยิ้มขวยเขิน ไม่ตอบรับแต่พูดอ้อมแอ้มว่า ไม่เห็นมีใครเคยไปขออนุญาตพ่อของตนเลย

“ตายแล้ว น้านี่แย่จริงๆ ยังไม่ได้ไปคุยกับคุณพ่อหนูรุจาเป็นเรื่องเป็นราวเลย” ประไพเอ่ยหน้าตาตื่น

“รุจาไม่ได้ว่าคุณน้านะคะ พ่อคงอยากคุยกับว่าที่ลูกเขยตัวแสบมากกว่า”

“ได้เลย ผมก็อยากไปเจอคุณพ่อตาสุดซ่าเต็มแก่แล้วเหมือนกัน” คมกฤชกล่าวยิ้มๆ ทำให้รุจายิ่งเขิน คนอื่นๆ พลอยยิ้มสดชื่นไปด้วย

เมื่อรุจาพาคมกฤชในสภาพที่ตายังมองไม่เห็นมาพูดคุยกับพ่อบรรพตของเธอ บรรพตมีท่าทีไม่เต็มใจนัก ด้วยเกรงว่าคนตาบอดจะดูแลลูกสาวของตนได้ไม่ดี แต่คมกฤชก็ยืนยันมั่นเหมาะว่า

“ผมแน่ใจครับ ถึงตาผมจะมองไม่เห็น แต่ใจผมไม่ได้มืดบอด ใจผมยังสู้ ไม่ยอมแพ้ ผมจะต้องกลับมาเห็น กลับมาดูแลรุจาได้เหมือนเดิม แล้วก็ต้องดีกว่าเดิมด้วย”

“แน่ใจเหรอรุจา อย่างลูกหาผู้ชายเพอร์เฟกต์ ทายาทพันล้านคนไหนมาแต่งงานด้วยก็ได้”

“แต่คนอย่างคมกฤชมีคนเดียวค่ะพ่อ...รุจารักเขา”

คมกฤชยิ้มกว้างพลางโอบกอดรุจา บรรพตทำหน้าเซ็งๆ เกี่ยงว่าความจริงตนอยากได้ลูกเขยแบบแอนดี้มากกว่า

“คุณอยากได้คนที่รักลูกสาวคุณจากใจจริง หรือคนที่คุณสั่งให้รักลูกสาวคุณได้” เจอคำถามไม้ตายของคมกฤชเข้าไป บรรพตถึงกับใบ้กินพูดไม่ออก ในที่สุดก็ต้องยอมยกลูกสาวสุดรักให้คมกฤช ซึ่งชายหนุ่ม ก็รับรองแข็งขันว่าเขาจะดูแลทะนุถนอมไข่ในหินใบนี้ของบรรพตให้ดีที่สุด

ooooooo

ไม่มีใครรู้เรื่องเกมซ่อนเจ้าสาว นอกจากเจ้าตัวบ่าวสาวกับเพื่อนสนิทของเพชรที่เหลืออยู่สองคนคือพาทีกับเจนจบ ซึ่งหนึ่งในสองคนนี้มุกแน่ใจว่าเขาคือคนร้ายตัวจริง!

คืนก่อนวันเข้าสู่เกมซ่อนเจ้าสาว เจนจบได้สั่งงานชิ้นสุดท้ายแก่ภูผาให้จับตัวมุกมาให้ตน แต่ภูผาเริ่มกลัวจึงเกี่ยงจะไม่รับงานนี้

“พอเถอะเจนจบ มุกดามันตามล่าผมมาใกล้เต็มทีแล้ว”

“แกก็เลยกลัวว่าจะตายก่อนได้เห็นหน้าลูก”

“ใช่ ผมอยากมีชีวิตรอด”

“แกต้องรอดแน่ๆภูผา แค่แกจับนังมุกมาให้ฉัน มันตาย...แกก็รอด แต่ถ้านังมุกมันรอด มันจะไม่ปล่อย ให้แกได้เจอครอบครัวแกอีก”

ภูผาฟังแล้วนิ่งคิดตัดสินใจกับสิ่งที่เจนจบพยายามโน้มน้าว

ooooooo

เช้าขึ้น พาทีกับเจนจบเดินทางมาที่บ้านเพชรตามนัด เพชรอยู่กับมุก เขานั่งกุมมือเธอไว้ตลอดเวลาด้วยความรักและเป็นห่วง

“ฉันรับรองเลยนะเพชร แกต้องนึกไม่ถึงว่าฉันจะพาคุณหนูมุกไปซ่อนที่ไหน” พาทีเอ่ยพลางเข้าไปจับมือมุกให้ลุกขึ้น เพชรรู้สึกใจหายพยายามต่อรองพาทีค่อยเริ่มเกมพรุ่งนี้ได้ไหม ตนอยากอยู่กับเจ้าสาว แต่พาทีไม่ยอมท่าเดียว “อยากอยู่กุ๊กกิ๊กกันทั้งวันทั้งคืน แกก็หาเจ้าสาวให้เจอเร็วๆสิวะ”

“จะรีบไปไหนนักล่ะพาที ให้เจ้าบ่าวใกล้ชิดกับเจ้าสาวอีกสักหน่อยก็ได้” เจนจบทำเป็นเห็นใจ

“ไม่...ไม่ต้อง พอแล้ว รีบหา รีบเจอ รีบแต่ง...ไปครับ คุณหนูมุก” พาทีดึงมุกออกไป เพชรรู้สึกหวาดหวั่นกังวล ผิดกับมุกที่หันกลับมาโบกมือบ๊ายบายเขาด้วยสีหน้าแช่มชื่น

“หามุกให้เจอนะคะพี่เพชร”

เพชรขยับจะตาม แต่เจนจบดึงไหล่เพชรไว้ ย้ำหนักแน่นว่าไม่ต้องห่วง ตนจะดูแลหนูมุกให้ ขอให้ไว้ใจตน

แล้วเจนจบก็เดินตามพาทีกับมุกออกไปขึ้นรถ มุกนั่งด้านหลังคนเดียว ระหว่างทางเธอถามทีเล่นทีจริงว่าพวกเขาจะพาตนไปซ่อนถึงไหน พาทีไม่ตอบอะไรนอกจากคำว่าเซอร์ไพรส์

ครั้นรถมุ่งหน้าออกสู่ถนนสายเปลี่ยว พลันรถภูผาที่ขับตามมาก็พุ่งขึ้นปาดหน้าจนพาทีต้องเบรกกะทันหัน แล้วจะลงมาด่า แต่กลับโดนคมกระสุนของภูผาเข้าที่ต้นขาในระยะเผาขนถึงทรุดฮวบ มุกตกใจมากพุ่งตัวออกจากรถจะมาช่วยแต่ถูกภูผาโปะยาสลบเข้าเต็มหน้า แต่เธอยังดิ้นรนขัดขืน จึงถูกมันจับศีรษะโขกกับรถแล้วตบซ้ำจนเธอคว่ำลงกับพื้น

มุกเริ่มสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยา มองเห็นเจนจบวิ่งมาหา แล้วโดนภูผายิงเปรี้ยงเข้าไหล่ร่างกระเด็น มุกร้องเรียกเจนจบด้วยความเป็นห่วง พยายามจะลุกขึ้น ภูผาเห็นดังนั้นก็หันมาซัดด้ามปืนเข้าปลายคางมุกจนสลบแล้วอุ้มพาดบ่าไปใส่ไว้ในรถ จากนั้นกลับมาลากพาทียัดเข้าไปอีกคน ก่อนขับรถพรืดออกไป โดยมีเจนจบยืนมองด้วยสีหน้าสมหวัง แม้ตัวเองจะบาดเจ็บเลือดไหลที่หัวไหล่ก็ตาม

เมื่อเจนจบกลับมาบอกทุกคนที่บ้านเพชรว่ามุกถูกลักพาตัวไป ทุกคนแตกตื่นตกใจกันใหญ่ โดยเฉพาะมรกตกับประไพถึงกับเป็นลมจนสาวใช้ต้องปฐมพยาบาลกันให้วุ่น ส่วนเพชรก็จะเล่นงานเจนจบให้ได้ หาว่าเขาไม่ปกป้องไม่ช่วยหนูมุก

“มันเร็วมาก...มันเร็วมาก” เจนจบละล่ำละลัก แต่เพชรไม่สน ผลักเขาเซถลาไป

“เร็วแค่ไหนแกก็ต้องช่วยหนูมุก แกเห็นหน้ามันไหม จำหน้ามันได้ใช่ไหม”

“ฉันพยายามมองแล้ว แต่มันยิงฉัน ฉันสู้มันไม่ไหว มันมีปืน”

เพชรสุดทนเหวี่ยงหมัดใส่เจนจบ คนอื่นๆตกใจร้องวี้ดว้าย ขณะที่เจนจบก็ยังยืนยันว่าตนพยายามช่วยมุกแล้ว ตนรู้ว่าเขารักเธอที่สุด ให้ตนต้องตาย ตนก็ยอม แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก มันรู้ว่าพวกเรากำลังจะไปไหน

“มันรู้...หมายความว่าอะไร” เพชรถามพรวด

“มันจะตามเรามาได้ยังไง ถ้าไม่มีคนบอกมันว่าเรากำลังจะพาคุณหนูมุกไปซ่อน”

“พาที...” เพชรครางชื่อเพื่อนรัก...อย่างไม่อยากเชื่อ

“พาทีหายไปพร้อมกับคุณหนูมุก ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเพชร แต่พาทีมันปล่อยให้โจรยิงฉัน ฉันแทบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าไม่แกล้งตาย แต่ที่ฉันเจ็บเสียยิ่งกว่าเจ็บ คือมันหักหลังเรา มันหักหลังนายนะเพชร พาทีมันหักหลังนาย”

“อีกแล้วเหรอ เพื่อนอีกแล้วเหรอที่หักหลัง” เพชรสีหน้าอัดอั้นเจ็บใจ แต่เจนจบสะใจที่โยนความผิดให้พาทีได้

ooooooo

ภูผาจับมุกกับพาทีไปไว้ที่สวนสนุกร้างแล้วโทร.รายงานเจนจบ ซึ่งเวลานั้นเจนจบยังอยู่ที่บ้านเพชร เขาจึงต้องหลบออกมาคุยด้านนอก แต่สายตายังจับจ้องคนในบ้านที่กำลังวุ่นวายอยู่กับมรกตและประไพที่เป็นลม

เจนจบพูดสั้นๆกับภูผาว่า จบงานแล้วให้รีบไปหาครอบครัวได้เลยตามที่อยู่ที่ตนเมสเสจไป...ภูผาดีใจรีบผละไปจากมุกและพาทีที่ถูกมัดไว้แน่นหนา...

คมกฤชกับรุจาทราบข่าวมุกถูกลักพาตัวก็รีบมาสมทบที่บ้านเพชร คมกฤชเป็นห่วงน้องสาวมาก เขาต่อว่าเพชรด้วยความโมโหและเกือบจะลงมือกับเพชรทั้งที่ตาตัวเองมองไม่เห็น รุจาต้องเข้ามาห้าม ก่อนจะเสนอให้บอกตำรวจที่เป็นเพื่อนของพ่อเธอ แต่คมกฤชไม่ยอม เพราะถ้าเรื่องถึงตำรวจ มุกไม่ปลอดภัยแน่

เพชรเห็นทุกคนกระวนกระวายเป็นห่วงมุกก็ยิ่งรู้สึกกดดัน...ห้ามทุกคนไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ตนขอสัญญา ต่อให้ตนต้องตายก็จะพาหนูมุกกลับมา...

แต่ไม่ทันที่เพชรจะออกไปจากบ้าน ภูผาโทร.ติดต่อเข้ามาเพราะโกรธแค้นที่เจนจบหักหลังฆ่าลูกเมียของเขาตายอย่างโหดเหี้ยม ภูผาบอกสถานที่ที่มุกถูกจับไปแต่ไม่ยอมบอกว่าใครเป็นคนบงการ แต่เท่านั้นเพชรก็รีบร้อนออกจากบ้านไปพร้อมเจนจบ

ครั้นถึงสถานที่นั้น เจนจบแปลกใจว่าเพชรมาถูกได้อย่างไร เจนจบพยายามจะทักท้วงไม่ให้เพชรได้เจอมุกกับพาทีแต่ไม่สำเร็จ เพชรใช้เวลาไม่นานก็เจอมุกกับพาที ซึ่งพาทีอาการไม่ค่อยดีเพราะถูกยิง มุกจึงอยากให้เพชรช่วยพาทีก่อน แต่ไม่ทันเพชรจะแก้มัดให้พาที เจนจบก็ก้าวเข้ามาตวาดด้วยน้ำเสียงดุดัน ดวงตาแข็งกร้าว
“เพชร...หยุดอยู่ตรงนั้น!”

“และแล้วในที่สุด หน้ากากเพื่อนที่พี่เพชรรักที่สุดมันก็ถูกกระชากออกให้เห็นธาตุแท้ของคนเลวที่จิตใจอำมหิตที่สุด” มุกโพล่งขึ้น

เพชรมองเจนจบด้วยสายตาผิดหวัง ตัดพ้อต่างๆ นานาด้วยความเสียใจที่สุด แล้วถ้าเขาต้องการจะฆ่ามุก แค้นอะไรเธอ ก็ขอให้มาลงที่ตนเพียงคนเดียว

“ฉันไม่มีวันฆ่านายอยู่แล้วเพชร”

“แกทำขนาดนี้ ทำร้ายคนที่ฉันรัก แกยังนับตัวเองเป็นเพื่อนฉันได้อีกเหรอ”

“ฉันเป็นยิ่งกว่าเพื่อน ฉันเป็นลมหายใจ เป็นชีวิต เป็นวิญญาณ เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง...ได้ยินมั้ย ฉันต้องเป็นคนเดียวที่นายรัก เพราะนายคือคนเดียวที่ฉันรักยิ่งชีวิต ฉันได้ความเป็นเพื่อนมามากพอแล้ว จากนี้ไปฉันต้องการทั้งร่างกายและจิตใจของเพชรอย่างคนรัก”

เพชรพูดไม่ออก เมื่อรู้ว่าเจนจบปรารถนาตัวเองมากกว่าความเป็นเพื่อน พาทีเองก็คิดไม่ถึง ด่าลั่นว่าไอ้เพื่อนชั่ว ทั้งชั่วทั้งเลว จิตใจแกวิปริตต่ำช้า แต่เจนจบสวนทันควันว่า ในความรักไม่มีคำว่าวิปริต

จากนั้นเจนจบหยิบมีดขึ้นมาควง ก่อนหันไปแทงเข้าที่ซอกไหล่พาทีอย่างรุนแรง พาทีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มุกนึกย้อนวันที่ต่อสู้กับชายชุดดำควงมีดที่โรงแรม แน่ใจแล้วว่าเจนจบนี่เองที่จะฆ่ามรกต เจนจบยิ่งหัวเราะสะใจ สะบัดมีดแทงเข้าชายโครงพาทีจนเขาร้องสุดเสียงแล้วสลบแน่นิ่งไป

“เจนจบ...ฉันให้แกได้แค่ความเป็นเพื่อนเหมือนที่ให้ชนินทร พาที นิจนันท์ เราเป็นเพื่อนกัน แล้วมันจะเป็นอย่างนั้นไปจนวันตาย” เพชรต่อรองขอร้อง แต่เจนจบไม่สน เขาต้องการครอบครองทั้งตัวและใจของเพชร ฉะนั้นเขาต้องฆ่ามุกทิ้งในวันนี้

ในเมื่อเพชรกางกั้นไม่ยอม เจนจบโกรธมากจะฆ่าทั้งคู่ให้ตายไปพร้อมกัน แต่ทันใดภูผาโผล่เข้ามาพร้อมปืนในมือ เขายิงไหล่เจนจบเปรี้ยง!

“แกบอกเพชรว่าซ่อนนังมุกอยู่ที่นี่” เจนจบสีหน้าโกรธจัด

“รู้สึกยังไง เวลาที่เจอคนอื่นหักหลัง วิญญาณชั่วร้ายของคนอย่างแก นรกยังถีบหัวส่ง”

สิ้นเสียงภูผา เสียงปืนก็ดังลั่นสนั่นไปหมด ภูผากับเจนจบยิงกระหน่ำใส่กันไม่ยั้ง ต่างคนต่างโดนกระสุนของอีกฝ่าย แต่ภูผาโดนมากกว่า...แล้วในที่สุด ทั้งคู่ก็จบชีวิตไปพร้อมกันในสภาพเลือดโทรมกาย ชดใช้กรรมที่ตัวเองก่อไว้อย่างสาสม!

หลังเหตุการณ์ร้ายผ่านไป เพชรนำอะดอเรลลาของจริงไปคืนเจอรี่ พร้อมกับแสดงความเสียใจที่เขาทำให้ชื่อเสียงคนไทยต้องเสียหาย เจอรี่บอกไม่เป็นไร ตนจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ทางราชวงศ์เข้าใจ

“แล้วคุณหนูมุกล่ะครับ ทำไมไม่มาด้วย ผมเลยอดถ่ายรูปกับตำรวจสากลสาวสวยเลย หรือว่าเธอไม่อยากเจอเพชรครับ” พาทีเอ่ยถาม

“มุกรู้สึกผิดตลอดเวลานะครับ ที่ต้องปิดบังความจริงเรื่องนี้กับคุณเพชร” แอนดี้ชี้แจง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ฝากบอกคุณมุกดาเธอด้วย ผมรู้ว่าสำหรับตำรวจอย่างเธอหน้าที่ต้องมาก่อนความรู้สึกทุกอย่าง” เพชรกล่าวจากใจ แต่พอกลับไปบ้านตัวเองก็ทำใจไม่ได้  เอาแต่ซึมเศร้าเมื่อทราบว่ามุกจะกลับไปทำงานที่อเมริกา

แต่แก๊งมรกตยอมไม่ได้แน่ ทุกคนช่วยกันกระตุ้นอยู่พักหนึ่ง เพชรถึงตัดสินใจออกจากบ้านมุ่งหน้าไปหามุก ปรากฏว่ารุจากับคมกฤชก็กำลังเกลี้ยกล่อมมุกอยู่เหมือนกัน ซึ่งมุกยืนยันว่าเรื่องของเธอกับเพชรจบลงแล้ว

“จบเรื่องอะดอเรลลาอย่างเดียวต่างหาก ความรักของคุณมุกกับคุณเพชรกำลังจะเริ่มต้นใหม่ค่ะ เชื่อรุจานะคะ ไม่มีอะไรชนะรักแท้ได้ คุณมุกมีคุณเพชรเป็นรักเดียว รักที่ดีที่สุด ก็ต้องรักษาไว้ให้นานเท่านาน”

“พี่จะไปอเมริกานะมุก รุจาติดต่อหมอไว้แล้ว พี่จะ ผ่าตัดที่นั่น พี่ไม่หมดหวังหรอก วันนึงพี่ต้องกลับมาเห็นหน้าผู้หญิงที่พี่รัก ผู้หญิงที่จะไม่ยอมทิ้งพี่ไปไหน...ตลอดชั่วชีวิต”

รุจาสุดปลื้ม จูบแก้มคมกฤชแทนคำสัญญา มุกยิ้มดีใจกับทั้งคู่ แต่เมื่อเดินห่างออกมาแล้วนึกถึงเรื่องตัวเองก็หน้าหม่นเศร้า สักครู่รู้สึกเหมือนมีคนเดินมาข้างหลัง พอเขาเตะไหล่ มุกจับมือเขาบิดทันที ก่อนร้องเรียกชื่อพี่เพชรอย่างคาดไม่ถึง

“ตำรวจสากลโหดแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า” เขาโอดครวญ มุกวางหน้าไม่ถูก ถามเขาว่าไม่โกรธเหรอที่เธอปิดบังเขามาตลอด “โกรธสิ โกรธมาก โกรธจนไม่อยากให้อภัย ถ้าคุณจะกลับไปทำงานอีก”

“แต่มุก...” เพชรรีบเอานิ้วแตะปากมุกให้หยุดเถียง แล้วหยิบสร้อยอะดอเรลลาออกจากกระเป๋าเสื้อสวมใส่ให้เธออย่างนุ่มนวลบรรจง มุกแปลกใจเพราะเจอรี่บอกว่าเขาคืนให้ราชวงศ์ไปแล้ว “ผมคืนไป...แล้วก็ขอซื้อมาอย่างถูกต้อง ตอนแรกคิดว่าคงหมดหวังที่จะได้ แต่ผมก็บอกไปว่ามันจะเป็นของขวัญสำหรับความรักของผู้หญิงคนนึง ผู้หญิงที่ผมอยากจะอยู่เคียงข้างไม่ว่าเวลาทุกข์หรือสุข”

“ไม่กลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลาเหรอคะ”

“อาถรรพณ์...ไม่ว่าจะร้ายแรงแค่ไหน จะถูกลบล้างด้วยความรักเสมอ สิ่งที่อะดอเรลลามีตอนนี้คือพลังความรักของผมกับคุณ เพชรกับมุกที่จะเคียงคู่กัน”

“แล้วถ้าหนูมุกไม่อยู่กับพี่เพชรง่ายๆล่ะคะ”

“คุณก็รู้ว่าผมยอมอย่างไม่มีเงื่อนไข เพื่อแลกที่จะได้อยู่กับคุณตลอดไป”

เขาและเธอสบตากันหวานฉ่ำ ก่อนจุมพิตดูดดื่มถ่ายทอดความรักที่มีต่อกันเนิ่นนาน...

ooooooo

–อวสาน–

ตอนที่ 14

สาลินีกลับมาที่บ้านเจอศักดากำลังเก็บเสื้อผ้าข้าวของ เธอถามเขาว่าจะเก็บกระเป๋าไปไหน ศักดาอึกอักเล็กน้อยก่อนพูดแก้เกี้ยวว่า

“คุณกลับมาพอดี เรากำลังจะเอาอะดอเรลลาไปให้ลูกค้าที่ฝั่งโน้น”

“ฝั่งโน้น...ชายแดน ไม่ได้นั่งเครื่องเอาออกไปขายที่สวิตฯ อิตาลีเหรอ”

“ให้เราขายได้เงินก่อนสิจ๊ะ ถึงจะไปที่ที่คุณอยากไป”

“ศักดา เราจะไม่ถูกจับใช่ไหม”

“ไม่หรอก...ที่รัก”

“ฉันไม่ยอมใช้เงินในคุกนะ ยังไงคุณก็ต้องปกป้องฉัน ให้สมกับที่ฉันรับใช้คุณในฐานะเมีย แล้วก็ยอมเสี่ยงไปเป็นสายลับ คุณห้ามหนีเอาตัวรอดไปแค่สองพ่อลูกนะ ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับธุรกิจขี้โกงที่จะเอาผิดคุณสองพ่อลูกให้นอนรับโทษประหารชีวิต”

ศักดาชักสีหน้าไม่พอใจ แต่เมื่อสาลินีหยิบปืนเล็กออกจากกระเป๋า เขาก็รีบเปลี่ยนเป็นหยอดคำหวาน

“ผมไม่ทิ้งคุณหรอก ผมรักคุณมากนะสาลินี ผมรู้ว่าคุณเสียสละเพื่อผมมาตลอด”

“ดี คุณนั่งรอฉันเก็บกระเป๋าแป๊บเดียว พ่อคุณมาเมื่อไหร่เราพร้อมไปได้ทันที” สาลินีพูดยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ศักดาเห็นแล้วหนาวๆร้อนๆ

คมกฤชกับมุกออกจากบ้านเพชรมาได้ไม่นาน ก็ได้รับรายงานว่า คนของสารวัตรธีรพัฒน์เจอสงครามแล้ว สองพี่น้องจึงรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้นที่สงครามผลุบหายเข้าไปพร้อมบอดี้การ์ด

ปรากฏว่าในบ้านมีทั้งสงคราม ศักดา และสาลินี ที่กำลังเตรียมตัวหนีพร้อมอะดอเรลลา สาลินีเห็นมุกมาพร้อมกำลังตำรวจก็ตะลึงตกใจ เช่นเดียวกับมุกซึ่งคาดไม่ถึงว่าที่แท้สาลินีก็คือ นางโจรที่ฉกอะดอเรลลาไปจากตู้เซฟในห้องทำงานเพชร

เมื่อเห็นลีลาเตะต่อยของมุกจะจะตา สาลินีแน่ใจทันทีว่ามุกเป็นตำรวจ แต่สาลินีไม่ยอมถูกจับง่ายๆ เธอต่อสู้ไปพร้อมกับสงครามและศักดา สุดท้ายสงครามเสียท่าถูกธีรพัฒน์เอาปืนฟาดศีรษะจนสลบ ส่วนศักดายิงปืนถากขมับคมกฤชล้มตึงก่อนวิ่งหนีการตามล่าของมุกไปพร้อมสาลินี แล้วขึ้นรถภูผาที่พุ่งเข้ามาจอดรับหนีรอดไปอย่างหวุดหวิด

คมกฤชอาการน่าเป็นห่วงถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล รุจาทราบข่าวรีบร้อนมา แต่หมอไม่อนุญาตให้ใครเข้าภายในห้องฉุกเฉิน รุจาเสียใจได้แต่ร่ำไห้ต่อหน้ามุก แอนดี้ และธีรพัฒน์ พร้อมกันนี้รุจาก็ลำดับเหตุการณ์ก่อนถามคาดคั้นมุกว่า

“บอกความจริงกับรุจาได้หรือยังคะ แอนดี้ไม่ใช่แค่เพื่อนคุณหนูมุก คุณหนูมุกเองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีอะดอเรลลาเพราะแค่เป็นน้องคมกฤช รุจาไม่ได้ถามเพราะความเป็นนักข่าว รุจาถามอย่างเพื่อน ถามอย่างคนรู้จัก ถามจากใจที่รักและเป็นห่วงเขา”

“มุกไม่ใช่คนที่ชอบตีสองหน้า แต่ที่มุกกับแอนดี้เปิดเผยตัวว่าเป็นตำรวจสากลไม่ได้ เพราะคดีนี้มันไม่ใช่ แค่เรื่องการปล้นอะดอเรลลาจากสตาร์ไดมอนด์ มันเป็นคดีโจรกรรมข้ามชาติที่เราต้องคลี่คลายให้อื้อฉาวน้อยที่สุด”

“แสดงว่าคุณเพชรจะต้องถูกจับด้วยเหรอคะ”

มุกนิ่งเงียบ แอนดี้จึงตอบรุจาเอง “ครับ...ถ้าหาหลักฐานยืนยันไม่ได้ว่า ซื้อขายอะดอเรลลามาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

“ผมประสานกับหน่วยตำรวจสากลแล้ว พวกคุณไปรายงานตัวเพื่อขอดำเนินเรื่องส่งอะดอเรลลาไปตรวจได้เลย” ธีรพัฒน์เอ่ยขึ้น

“ผมขอโทษนะครับ ที่ผ่านมาอาจจะไม่ได้ร่วมมือกับคุณมากเท่าไหร่” แอนดี้รู้สึกผิด แต่ธีรพัฒน์ย้ำด้วยรอยยิ้มว่า เราทำเพื่อประชาชนเหมือนกัน

“มิน่า คุณหนูมุกถึงไม่ยอมแต่งงานกับคุณเพชร” รุจาครางออกมาอย่างเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“หนูมุกกับพี่เพชรเราไม่ได้อยู่ในฐานะคู่รัก แต่เรา คือตำรวจกับผู้ต้องสงสัย” มุกแววตาสลดลงด้วยความเศร้า

ด้านศักดากับสาลินีที่หนีขึ้นรถภูผาไปอย่างไม่รู้ชะตากรรม บัดนี้ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากับเจนจบผู้บงการทุกอย่าง สาลินีแทบไม่เชื่อตาตัวเอง พร่ำด่าเจนจบว่าเป็นอสรพิษใกล้ตัวเพชร ชั่วร้ายยิ่งกว่าชนินทร

“อสรพิษอย่างฉันมีไว้กำจัดคนโลภ ไม่รู้สำนึกบุญคุณใครอย่างแก อย่างชนินทร ไม่นึกเลยนะว่าแกจะฉลาดจนขโมยอะดอเรลลาข้ามหัวฉันออกไปได้”

“คนอย่างแกไม่ได้เก่งคนเดียวหรอกไอ้เจนจบ ถ้าฉันรอดไปได้ แกต้องตายเป็นคนแรก”

แต่ทว่าสาลินีหมดโอกาสนั้นแล้ว เจนจบฆ่าเธอทิ้งอย่างโหดเหี้ยมเลือดเย็น ศักดาเห็นแล้วสติแตกจะวิ่งหนี เลยถูกภูผายิงล้มลงขาดใจตายไปอีกคน

ขุนพลกับบลูอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ทั้งคู่ช่วยกันมัดรวม ศพสาลินีกับศักดาใส่กระสอบตามคำสั่งเจนจบ พอบลูทวงถาม เรื่องเงินค่าจ้างปล้นอะดอเรลลาที่ยังค้างอยู่ เจนจบทำท่าไม่พอใจ บอกภูผาให้สั่งสอนลูกน้องเสียบ้าง ภูผาจึงปรามบลู แต่ไม่ยอมตอบคำถามที่บลูอยากรู้ว่าภูผามีข้อตกลงอื่นใดกับเจนจบอีกหรือเปล่า

ภูผาเดินตามเจนจบออกไปด้านนอก เจนจบบอกว่าตนจะกลับไปดูนังมุก มันจะพูดอะไรบ้าง แล้วมันจะเอาอะดอเรลลาปลอมกลับมาคืนเพชรได้ยังไง ภูผาไม่สนใจเรื่องนั้น แต่อยากรู้ว่าพวกตนต้องทำอะไรให้เขาอีก

“ฉันกำลังจะขายอะดอเรลลาของจริง ระหว่างนี้รอคำสั่งจัดการนังมุกกับพี่ชายมัน ฉันจะให้เงินค่าจ้าง พร้อมกับตัวลูกชายแกทันทีที่เห็นศพนังหนูมุก”

เจนจบเดินออกไป ภูผาสีหน้าอึดอัด ขุนพลแอบฟังอยู่มุมหนึ่งแสยะยิ้มเหมือนมีแผนบางอย่างในใจ

ooooooo

ช่วงหัวค่ำ เพชรกับมุกพาประไพมาเยี่ยมคมกฤชที่โรงพยาบาลและเจอรุจายังเฝ้าอยู่ รุจาโกหกประไพว่าตนผิดเอง ตนกับคมกฤชทะเลาะกัน ตนผลักเขาแรงเกินไปทำให้เขาสะดุดขาตัวเองล้มหัวกระแทกขอบโต๊ะแล้วฟาดพื้น

“รุจาขอโทษค่ะคุณป้า” รุจาพนมมือไหว้

“คิดซะว่ามันเป็นอุบัติเหตุแล้วกัน ป้าไม่โทษหนูหรอก” ประไพเอ่ยอย่างเมตตา...มุกมองรุจาด้วยสายตาขอบคุณที่ช่วยโกหก

“ผมพาคุณป้ากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า หมอบอกว่าอีกหลายชั่วโมงกว่าคมกฤชจะฟื้น” เพชรเอ่ยขึ้น มุกขอบคุณเขา และรับปากแม่ว่าตนจะดูแลพี่กฤชให้ดีที่สุด

หลังจากเพชรพาประไพออกไปแล้ว มุกขอบคุณรุจาที่ช่วยตน รุจาบอกเข้าใจดีว่าเรื่องอย่างนี้ต้องอธิบายยาว โดยเฉพาะกับแม่ของมุก ถ้าท่านรู้ว่าลูกสาวเป็นตำรวจสากล...

“แม่คงเป็นลมล้มตึงไปอีกสามตลบ แค่เรื่องพี่กฤชคนเดียว แม่ก็คงแทบแย่แล้วค่ะ” มุกกล่าวอย่างหนักใจ

ฝ่ายเพชรตัดสินใจพาประไพกลับมาที่บ้านตน ให้นอนค้างกับแม่ดีว่ากลับไปอยู่คนเดียว แล้วเพชรยังเจรจากับแม่ของตนด้วยว่าอยากจะเลื่อนการแต่งงานออกไปก่อน เพราะสงสารครอบครัวหนูมุก

“แต่แม่ว่าอย่าเลื่อนเลยนะ คมกฤชคงไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็ฟื้นขึ้นมาแหย่คนโน้นคนนี้ได้อีก” มรกตพูดอย่างมีความหวัง แล้วหันไปยิ้มให้กำลังใจประไพ ต่างจากเพชรที่สีหน้าไม่ค่อยแน่ใจ

ส่วนที่โรงพยาบาล คมกฤชยังไม่ฟื้น มุกกับรุจานั่งเฝ้าอย่างเป็นกังวล พลางพูดคุยกันเรื่องสาลินีกับศักดาที่หายตัวไป พวกธีรพัฒน์ค้นหาตามเซฟเฮ้าส์ที่สงครามสารภาพก็ไม่เจอสักแห่ง

“ถ้าเป็นการฆ่าปิดปากล่ะคะ เพราะศักดากับสาลินีอาจจะชี้ตัวคนบงการได้”

“ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า พวกภูผาทำงานให้ใครกันแน่ ชนินทรก็นอนนิ่งไปแล้ว สาลินีขโมยอะดอเรลลาออกไปให้ศักดา แต่ภูผาก็มาช่วยไว้ได้ ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับภูผา ถ้าเราจับตัวเขาได้ เราจะรู้ว่าใครคือคนบงการ”

“ตอนนี้แอนดี้ถืออะดอเรลลาไปตรวจเอง แล้วทางนี้คุณหนุมุกจะบอกคุณเพชรว่ายังไงล่ะคะ ตอนที่ได้อะดอเรลลากลับมา”

“อะดอเรลลาจะไม่กลับเข้ามาประเทศไทยแล้วค่ะ ตำรวจสากลจะต้องยึดไว้เพื่อส่งคืนราชวงศ์ งานต่อไปที่หนูมุกต้องทำคือจับตัวคนในสตาร์ไดมอนด์ เริ่มต้นจากพี่เพชร”

ฟังมุกพูดแล้วรุจาใจหายวาบ...

ooooooo

คมกฤชฟื้นในเช้าวันต่อมา แต่ปรากฏว่าดวงตาเขามองไม่เห็นอะไรเลย รุจาตกใจมากรีบไปสอบถามหมอเจ้าของไข้ ก็ได้คำตอบว่า

“คนไข้ทั้งถูกตี ถูกยิง ถึงกระสุนจะถากขมับไป แต่ก็มีผลกระทบกระเทือนประสาทตาอย่างหนักครับ”

“มีโอกาสกลับมามองเห็นไหมคะหมอ ผ่าตัดได้ไหมคะ เลเซอร์ หรือรักษาวิธีไหนก็ได้ ที่จะทำให้คมกฤชกลับมามองเห็น หมอบอกมาเลย ต่อให้ยากลำบากแค่ไหน รุจาก็จะพาเขาไปรักษา บอกสิคะหมอ...ทำยังไงคมกฤชถึงจะไม่ตาบอดตลอดชีวิต” รุจาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยอย่างที่สุด...

สายหน่อยเพชรไปรับมุกมาเยี่ยมคมกฤช แล้วเจอเจนจบที่มาคนเดียว เมื่อสามคนเดินไปถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงคมกฤชโวยวายไล่รุจา มุกแปลกใจว่าพี่ชายเป็นอะไร พอรู้จากรุจาว่าตาเขามองไม่เห็น ทุกคนก็อึ้งงันไปทันที

เพชรกับเจนจบพามุกออกมาหน้าห้อง แล้วช่วยกันปลอบมุกที่เสียใจเรื่องพี่ชายตาบอด เพชรจะหาหมอเก่งๆมารักษาคมกฤช ส่วนเจนจบมั่นใจว่าคมกฤชต้องกลับมามองเห็น ไม่มีใครโชคร้ายไปตลอดหรอก

มุกขอบคุณทั้งคู่ แล้วขออยู่ดูแลพี่ชายต่อ สองหนุ่มจึงกลับไปก่อน เมื่ออยู่ตามลำพังกับเพชร เจนจบแกล้งพูดถึงนิจนันท์ที่โทร.หาเพชร แต่เพชรไม่รับ เธอเลยโทร.มาหาเขา บอกว่าสาลินีไม่มาทำงาน

“ลาพักร้อนหรือเปล่า” เพชรเอ่ย

“เปล่า ฉันว่าสาลินีกลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลา”

“ไร้สาระ! แล้วนายล่ะ”

“ไม่กลัว วัตถุไม่มีอิทธิพลกับจิตใจฉันหรอก คนต่างหากที่น่ากลัว” เจนจบยิ้มเยือกเย็นสุขุมให้เพชรประดุจเพื่อนที่ดี

ขณะเดียวกันนั้นในห้องคนไข้ ธีรพัฒน์เพิ่งมาถึง เขาบอกมุกว่าเพชรโทร.มาแจ้งเรื่องสาลินีหายตัวไป ตนรับเรื่องไว้ แต่ท่าทางเพชรจะไม่ระแคะระคายเลยว่าสาลินีเป็นสายให้เอสเค แล้วตอนนี้ก็หายตัวไปกับศักดา

“เขาสองคนจะรอดหรือเปล่าคะ” รุจาถาม

“ถามผม...ผมว่าไม่ รอแต่ว่าเราจะพบศพสองคนนี้เมื่อไหร่”

“ตอนนี้เราต้องล่าตัวภูผามาให้ได้”

“พี่ขอนะหนูมุก เรื่องนี้พี่จัดการเอง หนูมุกดูแลไอ้กฤชก่อนดีกว่า” ธีรพัฒน์มองคมกฤชด้วยความสงสารแล้วเดินออกไปเงียบๆ

“นายอย่าหมดหวังนะคมกฤช สมัยนี้หมอเก่งๆมีเยอะแยะ” รุจาปลอบ

“ผมอยากอยู่คนเดียว”

มุกเข้าใจความรู้สึกพี่ชาย เดินนำออกไปก่อน ขณะที่รุจาจับมือคมกฤชบีบเบาๆ และบังคับเสียงตัวเองให้ร่าเริง บอกเขาว่า “ฉันอยู่ตรงนี้นะ เผื่อนายจะเรียกใช้อะไร”

“อย่ามาสนใจผมเลยรุจา ผมมันคนไม่มีอนาคต ไม่มีแล้ว...ชีวิตผมจบสิ้นแล้ว ไปซะ ไปให้พ้น ไปจากผม” เขาปัดมือรุจาออก หันหลังล้มตัวลงนอน รุจาเสียใจแต่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

ตกเย็น มุกเหนื่อยล้าใจกายกลับมาที่บ้านเพชร เพชรมองออกบอกเธอทันทีว่า ตนโทร.ไปติดต่อหมอเก่งๆที่เมืองนอกแล้ว เขาพร้อมจะบินมาดูอาการคมกฤชทันที แต่มุกเปรยว่า สภาพจิตใจพี่กฤชไม่ดีเลย

“ไม่มีใครทำใจได้หรอกหนูมุก แต่ยังดีที่คมกฤชยังมีคุณรุจาอยู่ใกล้ๆ คนเราน่ะเวลาที่สิ้นหวัง แค่ได้จับมือคนรักมันก็อบอุ่นที่สุดแล้ว” เพชรลูบมือมุกเบาๆ ยิ้มอบอุ่นจนมุกยิ้มตอบอย่างมีกำลังใจ

“หนูมุกขอบคุณพี่เพชรนะคะ”

“ขอบคุณอีกแล้ว ไม่ต้องขอบคุณฉันเลยหนูมุก ขอให้ฉันเป็นความสบายใจของเธอบ้าง”

“หนูมุกควรจะเป็นความสบายใจของพี่เพชรนะคะ แต่ตอนนี้...หนูมุกเหนื่อยเหลือเกิน”

“เหนื่อยก็นอนเลยครับ ต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรฉันไม่รู้ แต่เวลานี้ เดี๋ยวนี้ และที่ตรงนี้ ฉันขออนุญาตรับหน้าที่ดูแลเธอเอง”

เพชรจับศีรษะมุกลงมาซบอกตน และโอบกอดคนรักไว้อย่างอบอุ่นอ่อนโยน...เวลาเดียวกัน รุจากลับ จากซื้อของเข้ามาในห้องคนไข้ เห็นคมกฤชกำลังจะคะมำลงจากเตียงพอดี เธอพุ่งพรวดไปรับเขาทัน แต่เขากลับผลักเธอออกอย่างแรง

“ทำไมยังไม่ไป”

“ฉันลงไปซื้อขนมอร่อยๆมา มีซีดีเพลงเพราะๆด้วย ฉันเปิดให้คุณฟังนะ”

“ไม่ต้อง เอาของคุณกลับไป ไม่ต้องมาที่นี่อีก อย่ามาสงสารผม”

“คมกฤช...ฉันรู้ว่าคุณพูดเพราะความเสียใจ”

“เปล่า ผมไม่ได้เสียใจ”

“คุณมันปากแข็ง”

“ออกไป!! ไม่ได้ยินหรือไง ผมบอกให้ออกไป ออกไปจากชีวิตผมสักที” คมกฤชตวาดด้วยความผิดหวัง กดดัน “เอาเวลาไปดูแลแอนดี้คนรักของคุณสิ อย่ามาเสียเวลากับผู้ชายตาบอดไร้อนาคต”

“คุณมันโง่” รุจายืนตัวสั่น น้ำตาปริ่ม “ฉันแกล้งคุณ รู้ไหมว่าฉัน คุณหนูมุก แอนดี้ เรารวมหัวกันแกล้งคุณ ฉันกับแอนดี้เราไม่ได้รักกัน ไม่ได้มีอะไรกัน แต่คุณกวนประสาทฉัน หาว่าฉันต้องง้อคุณ...ที่ทะเล ฉัน คุณหนูมุกเลยคิดจะสั่งสอนคุณให้รู้จักความรัก”

“ผมไม่ต้องการความรักอีกแล้ว”

“คมกฤช คุณต้องมีความหวัง คุณต้องสู้นะ คุณแค่มองไม่เห็น แต่สมองคุณ ความเก่ง ความฉลาดของคุณ...คุณอย่าทิ้งมันไป”

“วันนี้คุณให้กำลังใจ แต่ผ่านไปปีนึง สองปี คุณจะไม่พูดอย่างนี้ ถ้าคุณต้องดูแลผู้ชายตาบอด ความรักจะกลายเป็นความเบื่อหน่าย รำคาญ แล้วในที่สุดผมก็ต้องถูกทิ้งอยู่ดี”

รุจาโผเข้ากอดเขาทันที “ไม่...ฉันจะไม่ทิ้งคุณ คมกฤช ฉันรักคุณ ฉันจะดูแลคุณเอง”

“คุณไม่รังเกียจผม...”

“ไม่...ถึงคุณจะด่าว่า ดูถูกฉัน แกล้งฉันแค่ไหน ฉันก็รักคุณ ฉันรู้ว่าทุกอย่างที่คุณทำเพราะคุณจะปกปิดว่าคิดยังไงกับฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน แล้วฉันก็รักคุณ ฉันจะดูแลคุณนะ แต่คุณต้องมีกำลังใจ คุณต้องเชื่อว่าวันนึงคุณจะมองเห็น”

“แล้วถ้าผมมองไม่เห็นอีกเลย...รุจา คุณจะแต่งงานกับผมไหม”

“แต่ง...คมกฤช ฉันจะแต่งงานกับคุณ” รุจายืนยันหนักแน่น คมกฤชเลื่อนมือสัมผัสใบหน้าเธอด้วยความซาบซึ้ง แล้วรวบตัวเธอมากอดไว้แน่น...

ooooooo

มุกหลับไปพักใหญ่ ตื่นมาก็ยังเห็นเพชรโอบกอดตนอยู่ เพชรค่อยๆคลายอ้อมกอด ถามมุกว่าหลับสบายไหม ฝันถึงตนหรือเปล่า แต่สำหรับตนฝันถึงมุกทุกครั้งที่นอนหลับ...มุกฟังแล้วเขิน หาว่าเขาเว่อร์ แต่เขาบอกไม่เว่อร์ อยากเห็นงานแต่งของเราเร็วๆ

ได้ยินเรื่องแต่งงาน มุกเริ่มยิ้มไม่ออก ตรงข้ามกับเพชรที่มองเธอด้วยสายตาแพรวพราว วาดฝันต่อไปว่าถ้าหนูมุกไม่อยากจัดงานแต่งใหญ่ๆ เราจัดงานเล็กๆเฉพาะสองครอบครัวก็ได้ คมกฤชจะได้ไม่ต้องลำบากใจที่เจอคนเยอะๆ

มุกมองเพชรด้วยความสงสาร แต่จำเป็นต้องทำร้ายจิตใจเขาเพื่อไม่ให้เรื่องราวยืดเยื้อต่อไป มุกบอกให้เขาตัดใจจากเธอ เพราะเธอไม่ได้รักเขาเลย เขาจะได้ไม่เจ็บมากกว่านี้...เพชรตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง มุกยิ่งกระหน่ำลงไปด้วยสีหน้าเย็นชา

“หรือพี่เพชรต้องการแค่ตัวหนูมุกล่ะคะ”

“ฉันต้องการความรัก ต้องการหัวใจของหนูมุก หัวใจเธอที่มีฉัน”

“หัวใจหนูมุกจะไม่มีวันเป็นของพี่เพชร หนูมุกมีคนอื่นอยู่ในใจอยู่แล้วก่อนที่จะเจอพี่เพชร เขารอหนูมุกอยู่”

“ทำไมถึงไม่เคยบอก...”

“ตอนแรกหนูมุกคิดว่าเรื่องของเรามันเรื่องเล่นๆไงคะ ควงกันสนุกๆ ขำๆ ไม่คิดว่าพี่เพชรจะจริงจังขนาดนี้ หนูมุกจะไม่แต่งงานกับพี่เพชร เพราะหนูมุกไม่เคยรักพี่เพชรเลย”

“พอแล้วหนูมุก แค่บอกว่าเธอไม่เคยมีฉันอยู่ในหัวใจก็พอแล้ว ฉันคงไม่รั้งผู้หญิงที่ไม่รักฉันเอาไว้หรอก อายตัวเอง” เพชรเดินเร็วออกจากห้อง มุกมองตามน้ำตาคลอ รำพึงด้วยความเศร้าเสียใจอย่างที่สุด

“หนูมุกรักพี่เพชรค่ะ แต่หนูมุกมีหน้าที่ หนูมุกอยากให้พี่เพชรเกลียดหนูมุกตั้งแต่วันนี้...ก่อนจะถึงวันที่หนูมุกต้องจับพี่เพชรด้วยมือของตัวเอง”

เพชรลงมายืนสงบสติอารมณ์ ครู่หนึ่งมุกตามลงมาบอกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า ฝากบอกคุณป้าด้วยว่า ตนอยากให้ยกเลิกการแต่งงาน เพชรย้อนถามทันทีว่า จะให้ตนบอกทุกคนว่ายังไง?
“แล้วแต่พี่เพชรเลยค่ะ เอาที่พี่เพชรไม่เสียหน้า”

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันไม่แคร์”

“ก็ดีค่ะ งั้นก็บอกไปว่า...เราเข้ากันไม่ได้” มุกจะเดินผ่าน เพชรดึงแขนเธอไว้ เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน แต่มุกชิงตัดบทว่า “อย่าคิดจะเปลี่ยนใจหนูมุกเลยค่ะ หนูมุกบอกแล้วว่าหนูมุกไม่ได้รักพี่เพชร”

มุกสะบัดแขนออกจากมือเพชร เดินหน้าเชิดตัวตรงออกจากบ้านไป เพชรถึงกับซวนเซพิงผนังอย่างหมดแรงจะทัดทาน...ออกจากบ้านเพชรมาอย่างทระนง แต่พอถึงห้องคนไข้ที่พี่ชายพักฟื้น มุกทิ้งตัวลงนั่งโซฟานัยน์ตาเหม่อลอย ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบหน้า  คมกฤชนั่งบนเตียงถามว่ามุกเหรอ มุกตอบรับเสียงแผ่ว ทำให้พี่ชายแปลกใจซักว่าเป็นอะไร ทำไมเงียบจัง

“มุกไม่ได้เป็นอะไร คืนนี้มุกเฝ้าพี่กฤชเองนะ” เธอตอบน้ำเสียงปกติ ทั้งที่หัวใจสุดเจ็บช้ำ...

ooooooo

ค่ำนี้เอง ขุนพลมาเสนอตัวให้เจนจบถึงบ้านโดยไม่ได้นัดหมาย แลกกับเงินส่วนแบ่งค่าจ้างปล้นอะดอเรลลา

“แล้วที่ฉันเคยให้ไปกินไปเที่ยว มันไม่พอยาไส้เลยหรือไง” เจนจบย้อนถาม

“ผมต้องการมากกว่านั้น คุณก็รู้ว่าผมอยากไปแข่งรถเมืองนอก ผมรู้ว่าคุณจะได้เงินกี่ร้อยล้านจากการขายอะดอเรลลา คุณจ่ายค่าเหนื่อยให้พวกเราไม่กี่ล้าน...เจนจบ ผมอยากได้มากกว่าภูผา อยากได้มากกว่าบลู อย่าลืมสิ ผมเป็นคนตามภูผามาทำงานให้คุณ”

“บุญคุณช่างล้นเหลือ” เจนจบประชด

“คุณควรจะแบ่งให้ผมเป็นคนแรก ไม่ใช่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับภูผาคนเดียว แบ่งเงินให้ผมแล้วผมจะหายเข้ากลีบเมฆ”

“จะไม่ช่วยฉันกำจัดนังหนูมุกก่อนเหรอ”

“ให้ภูผากับบลูมันทำ”

“สองคนนั้นจะสู้นังหนูมุกไหวหรือเปล่า พวกเธอสี่คนยังเจอฤทธิ์มันมาแล้ว”

“ผมถึงไม่อยากทำ นังหนูมุกมันเก่ง คราวนี้ผมอาจจะไม่รอด”

“ที่แท้ก็ห่วง กลัวไม่ได้แข่งรถ ห่วงมากกว่าชีวิตเพื่อน”

“พวกมันไม่ใช่เพื่อน มันก็แค่คนที่ทำงานด้วยกัน ให้เงินผม แล้วผมจะไป แต่ถ้าคุณยังชักช้า ผมจะเอาทุกอย่างที่ผมรู้ไปบอกนังหนูมุก” ขุนพลหยิบปืนมาถือไว้อย่างระวังตัว เจนจบมองแล้วถอนใจ

ตอนที่ 13

ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน...แต่พอลืมตาขึ้นมาเพชรยังรู้สึกหนักอึ้ง เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึน ก่อนจะเห็นว่านิจนันท์นั่งอยู่ข้างๆ

“เป็นยังไงบ้างคะ เพชรหลับไปนานมาก...จนนิจกลัว” นิจนันท์โผเข้าหา ลูบหน้าตาเพชรด้วยความเป็นห่วง เพชรรีบดึงมือเธอออกอย่างนุ่มนวล

“ขอบคุณนะนิจ ผมต้องไปแล้ว นัดหนูมุกไว้”

“นิจขับรถไปส่งให้นะคะ เพชรยังดูเพลียๆ”

“ขอบคุณมาก”

“ไม่ต้องขอบคุณเลยค่ะ สำหรับนิจ...ผู้หญิงที่ชีวิตกำลังเผชิญความโดดเดี่ยว เพชรคือกำลังใจเดียวของนิจ เพราะฉะนั้นทั้งชีวิต...นิจทำเพื่อเพชรได้ทุกอย่าง”

“นิจ...ผมมีเรื่องนึงอยากถาม ชนินทรเคยพูดอะไรเรื่องที่ปานตาหายไปบ้างไหม”

“นี่เพชรยังไม่ลืมปานตาอีกเหรอคะ”

“ผมคงลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับปานตาไม่ได้ ถ้ายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าชนินทรเกี่ยวกับเรื่องที่ปานตาหายตัวไป...คนเลวแบบนั้นทำได้ทุกอย่าง”

“นิจ ชนินทรน่ะสามีคุณนะ”

“นิจอายค่ะเพชร อายที่มีสามีแบบนี้ ถ้าย้อนเวลาได้นิจจะไม่ยอมแต่งงานกับเขา หรือว่า...ที่เขาขอแต่งงานกับนิจเพราะผิดหวังเรื่องปานตา”

“ชนินทรแอบชอบปานตาเหรอ”

“ไม่รู้สิคะ ชนินทรเขาเก็บความรู้สึกเก่ง แต่อะไรที่เป็นของเพชร เขาก็อยากได้อยู่แล้ว”

ในขณะที่เพชรเคร่งเครียดรับฟังเรื่องราวจากปากนิจนันท์อยู่นั้น มุกที่บริษัทก็กำลังพูดคุยกับเจนจบด้วยเรื่องปานตาเหมือนกัน เธออยากให้เจนจบเล่าเรื่องปานตาให้เธอฟังหน่อย

“คุณหนูมุกถามผมเรื่องปานตาหลายครั้งแล้ว มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าเจอปานตา”

“ไม่เจอหรอกค่ะ หนูมุกแค่อยากรู้ว่าคุณปานตาเธอเป็นผู้หญิงยังไง ทำไมพี่เพชรถึงลืมเธอไม่ได้”

มุกตีหน้าเศร้าๆ รอเจนจบเล่าเพื่อจับความรู้สึกว่าเขารู้สึกยังไงกับปานตา

“ก็อย่างที่ผมเคยเล่าล่ะครับ ปานตาเป็นผู้หญิงเพอร์เฟกต์”

“แล้วใครเศร้าที่สุดคะ ตอนที่พี่เพชรจะแต่งงานกับคุณปานตา”

“คุณหนูมุกอย่ารู้เลยครับ”

“หนูมุกต้องรู้ค่ะ เอ๊ะ คงไม่ใช่คุณเจนจบ”

เจนจบนิ่งไปเหมือนลำบากใจจะพูด แต่ก็แย้มออกมาจนได้ว่า “ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นชนินทร”

มุกฟังแล้วอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนปรับสีหน้าเป็นปกติ วกมาบ่นเรื่องพี่เพชรทำไมยังไม่มา เจนจบจึงแนะนำให้เธอโทร.ตาม

“ไม่ดีกว่าค่ะ พี่เพชรอาจจะมีธุระต่อ หนูมุกกลับก่อนนะคะ” มุกกำลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะ

ทำงาน...เจนจบรีบเอ่ยขึ้น

“เพชรให้ผมออกแบบเครื่องประดับให้คุณหนูมุก” เขาเดินมาหยิบกล่องเล็กๆบนโต๊ะเพชร เปิดออกให้มุกดูไข่มุก 8 เม็ดข้างใน มุกรู้สึกคุ้นตากับกล่องนี้เป็นอย่างมาก คิดอยู่ไม่กี่อึดใจก็จำได้ว่าเห็นเพชรรับกล่องนี้จากชายคนหนึ่งที่สะพานตอนไปทะเล

“พี่เพชรหามาให้หนูมุก...”

“ที่จริงเป็นเซอร์ไพรส์ ถ้าเพชรรู้คงด่าผมจนหูระเบิด”

“แล้วคุณเจนจบมาให้หนูมุกดูทำไมล่ะคะ”

“ผมอยากให้คุณหนูมุกรู้ว่า คุณหนูมุกคือผู้หญิงที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเพชร ไม่ใช่นิจนันท์”

มุกมองหน้าเจนจบ รู้สึกแปลกๆกับคำพูดที่เขาเน้น จังหวะนี้เองเพชรกับนิจนันท์เดินเข้าห้องมา เจนจบรีบปิดกล่อง แต่นิจนันท์ตาไวสังเกตเห็น

“หนูมุก รอนานหรือเปล่า” เพชรตรงดิ่งมาหามุก

“ขอโทษนะคะ นิจพาเพชรมาคืนช้าไปหน่อย”

“ช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรค่ะ ของยืมไป ยังไงก็ต้องเอากลับมาคืนเจ้าของวันยันค่ำ” มุกคล้องแขนเพชรโชว์ นิจนันท์แอบเคือง แล้วหันไปหยิบกล่องบนโต๊ะเพชรที่เจนจบเพิ่งวางเอาไว้ขึ้นมาดู

“เสียมารยาทนะนิจ” เจนจบปรามเบาๆ

“ความลับของเธอกับคุณหนูมุกล่ะสิ”

เจนจบไม่ทันห้าม นิจนันท์เปิดกล่องออกเห็นของข้างในก็ตาโต “ไข่มุก...สวยจัง ของใครคะ”

เพชรไม่ตอบ แต่มองหน้ามุก นิจนันท์เข้าใจทันที ความอิจฉาพุ่งขึ้นแน่นอก

“นิจครับ ผมจะให้รถไปส่งนะ” เพชรตัดบทแล้วเดินนำออกไปเลย นิจนันท์ซ่อนความไม่พอใจ แอบวางมือถือตัวเองไว้บนโต๊ะทำงานเพชรอย่างรวดเร็วโดยที่มุกและเจนจบไม่ทันสังเกต

“ไปก่อนนะคะ คุณหนูมุก” นิจนันท์ปั้นยิ้มให้ มุกยิ้มตอบบางๆตามมารยาท เจนจบทอดสายตามองมุกอย่างเห็นใจ ให้กำลังใจว่า เดี๋ยวเพชรก็กลับมา...

นิจนันท์เดินยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเพชรออกมา เธอทำทีชวนเขาคุยเหมือนถ่วงเวลา

“ไข่มุกในกล่องนั่นคงเป็นของขวัญให้คุณหนูมุก ใครได้เป็นผู้หญิงของเพชรนี่โชคดีที่สุดเลยนะคะ”

“ผมส่งแค่นี้นะนิจ รถรออยู่ด้านหน้า”

“ขอบคุณมากค่ะ เพชรรีบกลับไปหาคุณหนูมุกเถอะค่ะ เดี๋ยวเธอจะเข้าใจผิด”

เพชรหันหลังกลับได้ก้าวเดียวก็ได้ยินเสียง

นิจนันท์บ่นหาโทรศัพท์มือถือ ไม่รู้อยู่ไหน ค้นหาในกระเป๋าสะพายก็ไม่เจอ

“เพชรช่วยโทร.หานิจหน่อยสิคะ”

เขาทำตามที่เธอขอ เป็นจังหวะที่มุกกับเจนจบกำลังจะเดินออกจากห้องทำงาน เสียงมือถือทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก มุกอยู่ใกล้สุดเดินกลับมาที่โต๊ะ เห็นหน้าจอมือถือนิจนันท์เป็นสายเรียกเข้าจากเพชร แต่ภาพที่ขึ้นคือนิจนันท์อิงแอบกับเพชร

มุกหน้าเสีย หยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ เจนจบยืนอยู่ข้างหลังมองผ่านไหล่มุกก็เห็นภาพเดียวกัน

“ผมเอาไปให้นิจนันท์เองครับ” เจนจบแบมือรอ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณนิจคงอยากให้หนูมุกเป็นคนเอาไปคืน” มุกหันหลังออกไปทันที เจนจบรีบเดินตาม

ด้านนิจนันท์ยังทำอ้อยอิ่งค้นกระเป๋าไปมา บอกเพชรให้ลองโทร.อีกที เพชรกดซ้ำ ก็พอดีมุกเดินมาถึง

“อ้าว นั่นไง” เพชรขยับจะไปหยิบมือถือจากมุก แต่นิจนันท์รีบพุ่งเข้าไปถึงตัวมุก ดึงมือถือมาก่อน

“ขอบคุณนะคะคุณหนูมุก...เสร็จเรื่องแล้ว นิจคงต้องไปจริงๆสักที ขอบคุณมากนะคะเพชร แล้วก็...คุณหนูมุก” นิจนันท์ทิ้งสายตาเยาะเย้ยในทีแล้วเดินออกไป มุกหน้าตึงสุดๆ พอเพชรหันมาเห็นก็ตกใจ

“มีอะไรหรือเปล่าหนูมุก ทำไมหน้าตาเหมือนอยากจะฆ่าฉัน”

“อย่ามาถามหนูมุกเลยค่ะ ถามตัวเองดีกว่าว่าวันนี้ทำอะไรลงไป” มุกเดินเชิดกระแทกไหล่เพชรออกไป เพชรเหวอ หันมาบ่นกับเจนจบอย่างงุนงง

“อะไรวะ...หนูมุกเขาโกรธอะไร ฉันแค่ไปบ้านนิจ”

“เกิดอะไรที่บ้านนิจนันท์ แกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ” เจนจบเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจร้อนระอุด้วยความหึงหวง...

ooooooo

เย็นนั้น เพชรอธิบายเรื่องราวต่อหน้าพ่อแม่และหนูมุก เพชรขอให้ทุกคนเชื่อตน ตนแพ้แอลกอฮอล์หมดสติไปพักหนึ่ง พอค่อยยังชั่วนิจนันท์ก็มาส่งที่ออฟฟิศ

มรกตฟังแล้วปี๊ด คิดว่านิจนันท์ตัวแสบต้องมอม เหล้าเพชร เพราะถ้าเป็นน้ำเปล่าเพชรจะแพ้ได้อย่างไร

“แต่นิจเขาบอกว่าไม่ใช่ ที่จริงผมอาจจะเครียดอยู่แล้ว ก็เลยน็อกไป”

“นั่นสิคะคุณป้า พี่เพชรน่ะสุภาพบุรุษสุดๆ ไม่มีทางทำอะไรเลยเถิดกับภรรยาเพื่อนได้ลงคอ” ว่าแล้วมุกลุกจากโต๊ะอาหารเดินหน้าตึงออกไป เผ่าพงศ์ให้เพชรรีบตามไปง้อ แต่แม่มรกตกลับคว้าแขนลูกชายหมับ

“เดี๋ยว ที่เมื่อกี้หนูมุกพูดหมายความว่าอะไร

ตาเพชร แกไปยุ่งอะไรกับแม่นิจนันท์”

“ไม่ได้ยุ่งเลยครับแม่”

“ฉันไม่เชื่อ”

“ไม่เชื่อแล้วจะถามทำไมล่ะครับ”

“บอกความจริงมา” มรกตขึงขังมาก เผ่าพงศ์เห็นท่าไม่ดี เข้ามาช่วยแกะมือลูกชาย ขอให้ปล่อยลูกไปง้อหนูมุกก่อน ปักเห็นด้วย ควรให้คุณเพชรไปเคลียร์ด่วน

มรกตยอมปล่อยมือ แต่ยังมองตามเพชรไปหน้าตาไม่พอใจอย่างมาก เผ่าพงศ์คาดว่าคงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กๆน้อยๆ แต่ปักไม่คิดอย่างนั้น เพราะสีหน้าท่าทางคุณหนูมุกดูหึงมาก

“ยายนิจนันท์นี่อะไรนักหนา ตามเกาะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของตาเพชรอยู่ได้ แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่หนูมุกจะได้ครองรักครองเรือนสักที” มรกตบ่นฮึดฮัดขัดใจ

เพชรตามมุกออกไปบริเวณสระน้ำ เขาพยายามจะอธิบาย และหาว่าเธอไม่มีเหตุผล แต่มุกยิงตรงว่าตนเชื่อตาตัวเอง ตนเห็นเขากอดกับนิจนันท์ เพชรตกใจถามว่ากอดกันเมื่อไหร?

มุกหมั่นไส้เดินเข้ามาจับหน้าเขาอย่างแรง “โอ๊ย...หนูมุก ฉันเจ็บ”

“เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอคะ”

“นี่หนูมุก อย่าหาเรื่อง”

“หนูมุกไม่ได้หาเรื่อง หนูมุกเห็นหมดแล้ว

พี่เพชรไม่อายตัวเองเลยเหรอคะ นอนกอดแนบชิดกับเมียเขา ในขณะที่คุณชนินทรยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล”

“เอ้า...ไปกันใหญ่แล้ว ฉันไม่ได้กอดกับนิจ”

“แล้วที่หนูมุกเห็น...ในมือถือคุณนิจนันท์” เพชรอึ้งทันที มุกจ้องเขาตาขวาง “พูดไม่ออกเลยใช่ไหมคะที่มีหลักฐาน”

เพชรอ่อนใจ เดินตามมุกที่หนีเข้าไปในบ้าน “หนูมุกใจเย็นๆก่อนได้มั้ย มันไม่มีอะไร”

“แล้วที่หนูมุกเห็นใครคะ คนหน้าเหมือน หุ่นยางหรือหน้ากาก”

เพชรตอบไม่ถูก ทุกคนในบ้านพากันมายืนข้างมุก เพชรอึดอัดกับสายตาคาดคั้นของแม่เหลือเกิน

“ว่าไงตาเพชร แกจะแก้ตัวว่ายังไง”

“ผมรับประกันเลย ผมไม่ได้แตะนิจเลย ผมไม่เลวขนาดนั้น”

“งั้นแกก็จะบอกว่าหนูมุกปั้นเรื่อง”

เพชรอึ้งไปอีก ปักถามมุกว่าเห็นคนเดียวใช่ไหม มุกบอกไม่แน่ใจว่าเจนจบเห็นด้วยหรือเปล่า เพชรเลยจะโทร.ไปถามเจนจบ แต่มุกขัดขึ้นเร็วจี๋

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คนเรากินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง จะต้องให้คนอื่นมาเป็นพยานทำไม...หนูมุก

ลาก่อนนะคะ คุณลุง คุณป้า” มุกไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสองแล้วหันหลังเดินลิ่วออกไป

“ไม่ต้องให้สอนนะเพชร ว่าแกต้องเลือกใคร” เผ่าพงศ์เอ่ย

“ฉันผิดหวังกับแกเต็มทีแล้ว ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป ชื่อเสียงแกจะป่นปี้เพราะเพื่อนคนเดียว”

มรกตทิ้งท้ายแล้วสะบัดจากไป เพชรสีหน้าลำบากใจมาก หยิบมือถือขึ้นมาโทร.หานิจนันท์ นัดเธอมาพบที่บ้านพรุ่งนี้ อ้างว่าอยากคุยเรื่องชนินทร...

เย็นวันเดียวกัน เจนจบนัดภูผามาที่บ้านแล้วนำรูปถ่ายนิจนันท์ยื่นให้ สั่งให้จัดการผู้หญิงคนนี้ด่วน แต่ภูผาท้วงว่างานเก่าอะดอเรลลา เขายังจ่ายเงินไม่ครบ

“ฉันก็ให้แกแกะเพชรรอบๆไปขายแล้วนี่”

“แค่นั้นยังไม่พอ เราตกลงค่าจ้างกันมากกว่านั้น”

“โอเค ฉันจ่ายแกครบแน่นอนภูผา แต่ทำงานนี้ให้ฉันก่อน เอาแค่ขู่ อย่าถึงตาย”

ภูผาจำใจรับงานใหม่ แต่พอเขาเอากลับไปเสนอคนในแก๊ง ปรากฏว่าทุกคนปฏิเสธเสียงแข็ง

ooooooo

รุ่งขึ้นนิจนันท์มาพบเพชรที่บ้านแต่เช้า เพชรทำทีชวนคุยเรื่องอาการชนินทรครู่หนึ่งก่อนจะหาทางแอบดูมือถือของเธอจนได้ นิจนันท์เหมือนรู้แก่ใจอยู่แล้ว เธอแกล้งขอตัวไปห้องน้ำ แต่ความจริงแอบยืนมองเพชรที่กดมือถือของเธออย่างเร่งรีบ

“ไม่เห็นมีภาพบ้าบอกอดแนบชิดอะไรนั่นเลย...

หนูมุก” เพชรบ่นแล้วรีบวางมือถือลงที่เดิม โดยไม่รู้ว่า นิจนันท์ยืนยิ้มสะใจอยู่ไม่ไกล...

เวลานั้นที่บ้านมุก คมกฤชชำเลืองมองน้องสาวยืนกอดอกหน้างอ ก่อนเปรยขึ้นอย่างจี้ใจดำว่า พิษรักแรงหึงทำแกหน้ามืด เสียท่าแผนตื้นๆของนิจนันท์เข้าจนได้

“มุกยอมรับว่ามุกโมโห”

“อย่างนี้เขาเรียกหึง”

“เหมือนพี่กฤชหึงแอนดี้”

โดนน้องสาวยอกย้อนเข้าให้ คมกฤชถึงกับของขึ้น “พอเลย คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องแข่งกับไอ้แอนดี้เพื่อนแก”

“ตลอด...หล่อตลอด” มุกกระเซ้า

“แน่นอน...เออมุก ถ้าส่งอะดอเรลลาไปตรวจ ทีนี้ตำรวจสากลจะทำยังไง”

“มุกคุยกับเจอรี่แล้ว เราจะถ่วงเวลาไม่ให้อะดอเรลลา กลับเข้ามาประเทศไทยอีก จนกว่าจะจับคนบงการเรื่องนี้ได้”

“สงสารคุณเพชร ถ้าเขาไม่ผิด ไม่รู้เรื่องว่าอะดอเรลลา เป็นของขโมยมา สุดท้ายคุณเพชรก็ต้องเสียทั้งอะดอเรลลา ทั้งเจ้าสาว แกจะไม่สงสารเขาเลยเหรอ”

“มุกเกี่ยวข้องกับพี่เพชรในฐานะตำรวจกับผู้ต้องสงสัยเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่น”

“ตลอด ปากแข็งตลอด แต่ฉันว่าแกห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ ตั้งแต่มีนิจนันท์เข้ามา”

มุกมองสายตาคมกฤชแล้วเมินไปทางอื่นเพื่อปิดบังความในใจ

ooooooo

นิจนันท์ยังอยู่ที่บ้านเพชร เธอชวนเขาไปเยี่ยมชนินทรที่โรงพยาบาล แต่เพชรบอกว่าตนต้องเข้าสตาร์ไดมอนด์ นิจนันท์เดินมาประชิดจับแขนเพชร ออดอ้อนเสียงหวาน

“ก็ไปเยี่ยมชนินทรกันก่อน ทานข้าว แล้วค่อยเข้าไปทำงาน”

“ดูค่ะดู ชีมาจับมือถือแขน ทอดทั้งมอเตอร์เวย์ให้ผู้ชายถึงในบ้านเลยค่ะ” ปักโพล่งขึ้นขณะเดินตามหลังมรกตเข้ามา นิจนันท์หันไปมองมรกตก่อนยกมือไหว้สวยงาม แต่กลับเจอสายตาจงเกลียดจงชังของมรกตพุ่งเข้าใส่

“นี่กล้ามาถึงบ้านลูกชายฉันเชียวรึ”

“แม่ครับ...”

“หยุด ตาเพชร อย่ามาปกป้องแม่คนนี้...ฉันเหลืออดเหลือทนกับความกร้านของเธอจริงๆ”

“ผมชวนนิจนันท์มาเอง”

“ออกรับแทนกันค่ะ”

“เงียบ!! คุณปัก...แม่ครับ ผมชวนนิจมาเองจริงๆ ผมกำลังปรึกษานิจเรื่องรักษาชนินทร”

“พอเถอะค่ะเพชร พอแล้ว อย่ามีปัญหากับคุณแม่ท่านเลย”

“อย่ามาตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องสตรอเบอร์รี่ ปรึกษากันเสร็จแล้วก็ออกไปสิ ออกไปจากบ้านลูกชายฉันได้แล้ว ตาเพชรน่ะ เขาเป็นผู้ชายมีเจ้าของ”

“แมวขโมยนี่มันก็ช่างเลือกเวลามาอี๋อ๋อกับว่าที่เจ้าบ่าว ตอนที่เจ้าสาวตัวจริงก้มหน้าก้มตาทำงาน”

โดนมรกตกับปักรุมด่า นิจนันท์ต้องยอมถอย โดยบอกเพชรว่า เธอไม่อยากให้เขามีปัญหา

“น่าจะไปตั้งแต่ประโยคแรกที่ด่า” ปักแอบเหน็บ แต่เพชรได้ยิน หันมาจ้องหน้าปราม ปักเลยหลบแวบไปหลังมรกต

“ตาเพชร แกห้ามไปไหน วันนี้แกต้องคุยกับแม่ให้รู้เรื่อง...ฉันไม่สนใจฤกษ์ยามอะไรแล้ว แกต้องแต่งงานกับหนูมุกให้เร็วที่สุด”

“ผมก็อยากแต่งนะครับ แต่หนูมุกของแม่ต่างหากที่ไม่ยอม”

“ก็แกมันทำตัวไม่น่าไว้ใจ”

“แต่ผม...”

“หยุด...ไม่มีคำว่าแต่ นี่คือคำสั่ง แกต้องพาหนูมุกไปเตรียมชุดเจ้าสาว”

เจอประกาศิตเฉียบขาดของแม่ เพชรถึงกับหน้ายุ่ง หนักใจอย่างที่สุด

ooooooo

แทนที่ออกจากบ้านเพชรแล้วนิจนันท์จะกลับบ้านตัวเองหรือไม่ก็ไปเยี่ยมชนินทรที่โรงพยาบาล เธอกลับมุ่งหน้าไปที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อเย้ยหยันหาเรื่องมุกอีก

ขณะนั้นมุกกำลังค้นโต๊ะทำงานเพชรหาใบรับรองการส่งอะดอเรลลาไปตรวจที่เบลเยียม สาลินีเข้ามาเจอจึงบอกมุกว่า น่าจะอยู่ที่ห้องเจนจบ เดี๋ยวตนไปดูให้...สาลินีจะก้าวออกจากห้อง นิจนันท์สวนเข้ามาพอดี เธอจีบปากจีบคอแขวะมุกว่า

“เป็นผู้หญิงของเพชรแล้ว ยังต้องหลังขดหลังแข็งทำงานอีกเหรอคะ”

สาลินีจับสังเกตนิจนันท์ไม่มาดีแน่ หันมาถามมุกว่าต้องการผู้ช่วยไหม ฝ่ายไหนก็ได้ ตนเข้าได้หมด

“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณสาลี่ แค่นี้หนูมุกรับมือไหว”

“ถ้าไม่ไหว ร้องดังๆนะคะ แผนกซ้ำเติมรออยู่ค่ะ”

นิจนันท์จ้องสาลินีที่เดินสะดิ้งออกไป ก่อนหันขวับมาใส่มุกอีก “หรือว่าเพชรใช้งานเยี่ยงทาส”

“ที่จริงหนูมุกก็เป็นผู้หญิงรักสบายนะคะ แต่เราก็ต้องทำอะไรให้ตัวเองดูมีคุณค่าบ้าง ให้สมกับที่ทุกอย่าง ของสตาร์ไดมอนด์จะมากองแทบเท้า”

“คิดว่าตัวเองเลิศเลอมากนักหรือไงหนูมุก”

“แน่นอนค่ะ พี่เพชรอาจจะนอกลู่นอกทางกับใครต่อใครไปบ้าง แต่สุดท้ายแล้วคนที่พี่เพชรเลือกให้เป็นเจ้าสาวก็คือหนูมุก นี่ยังไม่ใช่คำตอบอีกเหรอคะ ว่าพี่เพชร ทั้งรัก ทั้งหลง ยกย่อง เทิดทูนหนูมุกสุดหัวใจ”

นิจนันท์ทนฟังไม่ได้ ตรงรี่ไปที่โต๊ะเพชร คว้ากล่องไข่มุกโดยไม่ฟังเสียงห้ามของมุก แล้วหยิบไข่มุกในกล่องปาลงพื้นอย่างสะใจ

“หวงของ หวงคน หวงไปหมด หวงก็เก็บสิ”

พอมุกก้มลงเก็บ นิจนันท์ก็ยกเท้าเหยียบบนหลังมือมุกทันที สาลินีที่กลับเข้ามาเห็นพอดี ร้องขึ้นด้วยความตกใจ

“ตายแล้ว...นี่ถึงกับเหยียบย่ำให้ช้ำชอกกันเลยเหรอคะ”

นิจนันท์ผละออกทันใด มุกข่มความโมโห เก็บไข่มุกใส่กล่องแล้วหันมายั่วเย้ยนิจนันท์ว่า

“แค่นี้หนูมุกยังไม่ช้ำหรอกค่ะ ยังชิลมาก กะว่าจะรอดูพวกสมัครใจเป็นมือที่สามมือที่สี่ อกระเบิดตายไปเอง”

นิจนันท์โกรธกัดฟันกรอด “วันนี้หมดธุระแล้ว แต่ยังไม่จบแค่นี้ใช่ไหมคะคุณหนูมุก นิจคงได้แวะมาที่นี่อีกบ่อยๆ”

“สามีนอนแน่นิ่งอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่ทราบว่าจะแวะมาบ่อยๆทำไมคะ หรือว่าคุณนิจนันท์จะมาหาสามีใหม่ที่สตาร์ไดมอนด์” สาลินีโพล่งขึ้น

“คุณหนูมุกว่าไงล่ะคะ ใจดีหรือขี้งกเอ่ย” ว่าแล้วนิจนันท์เดินนวยนาดออกไป

“ทำไมต้องมาถามคุณหนูมุก หรือว่า...คุณนิจนันท์ จะมาฉกคุณเพชร” สาลินีหันมาทางมุก แต่มุกไม่ตอบ รีบเดินตามนิจนันท์ออกไป แล้วไปเห็นนิจนันท์ถูกใครคนหนึ่งทำร้ายที่ลานจอดรถ แต่พอมันเหลือบเห็นมุกเข้าก็ตบนิจนันท์อีกเปรี้ยงก่อนวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

คนทำร้ายนิจนันท์ก็คือแมงมุมลูกน้องในแก๊งของภูผา แต่มุกไม่ทันเห็นหน้ามัน และไม่ได้วิ่งตามไป  เพราะห่วงนิจนันท์ที่เอาแต่ร้องครวญคราง

มุกรีบพานิจนันท์กลับเข้าไปในสตาร์ไดมอนด์ ซึ่งเวลานี้มีทั้งเพชร เจนจบ พาที และสาลินีอยู่กันพร้อมหน้า นิจนันท์นั่งลงร้องไห้ฟูมฟายหวาดกลัว พาทีวิเคราะห์จากสภาพแผลฟกช้ำ แสดงว่าคนร้ายตั้งใจใช้ฝ่ามืออำมหิตตบสั่งสอน ไม่ได้จะเอาชีวิต เพชรถามพาทีว่าตรวจกล้องวงจรปิดหรือยัง พาทีบอกตรวจแล้ว แต่คนร้ายหันหลังให้กล้องตลอด มันมืออาชีพมาก

“ดีที่คุณหนูมุกไปช่วยไว้ทัน” คำพูดเจนจบทำให้ทุกคนมองมุกอย่างชื่นชม ยกเว้นนิจนันท์ที่มีแต่ความริษยา...เพชรถามมุกว่า เห็นใครน่าสงสัยบ้างหรือเปล่า มุกตอบเรียบๆว่า ไม่ทันเห็น

“ไม่เห็นแน่เหรอคะ” นิจนันท์สวนทันควัน

“หมายความว่ายังไงคะ หรือว่าคุณนิจนันท์คิดว่าคุณหนูมุกเห็นแล้วไม่พูด” สาลินีปากไว เลยโดนพาทีว่าเข้าให้

“มั่วแล้วสาลี่ เพ้อเจ้อ คุณหนูมุกไปช่วยนิจไว้ต่างหาก”

“นั่นสิคะ คุณหนูมุกคงไม่เก็บเอาเรื่องเมื่อกี๊มาแค้นนิจ” นิจนันท์ทำเป็นมองๆมุก เพชรสงสัยว่ามีเรื่อง อะไรกัน แต่นิจนันท์รีบตัดบท “ช่างเถอะค่ะ อย่าพูดถึงเลย”

“คุณนิจนันท์อยากให้ทุกคนรู้จริงๆเหรอคะ ว่าคุณเหยียบมือหนูมุก” มุกโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด ผู้ชายทุกคนอึ้ง มองนิจนันท์เป็นตาเดียว

“นิจรู้คะว่าคุณหนูมุกไม่พอใจ แต่นิจยืนยันว่านิจไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจปาไข่มุกลงพื้นด้วยหรือเปล่า”

“มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอนิจ” เพชรเสียงเครียด นิจนันท์ทำน้ำตาปริ่มทันที

“ค่ะ นิจผิดที่ทำกล่องหลุดมือ พอคุณหนูมุกจะเก็บ นิจก็ไม่ทันเห็น ไปโดนมือเธอเข้า ให้นิจขอโทษคุณหนูมุกร้อยครั้งพันครั้งก็ได้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ใช่เรื่องจะเก็บมาคิดแค้นทำร้ายกัน”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ หนูมุกไม่เคยแค้นใคร เพราะผู้ชายคนเดียว เรื่องแค่นี้ ถ้าขอดีๆ ก็จะผูกโบยกให้ ไม่ตามไปทวงคืน ไม่ร้องไห้อาลัยอาวรณ์เลยสักนิด”

“แต่ยังไงนิจก็ต้องขอโทษคุณหนูมุก นิจขอโทษนะคะ”

“ขอโทษพอแล้ว ก็มานี่” พาทีคว้าแขนนิจนันท์ลากออกไป แถมยังเรียกสาลินีให้ตามมาด้วย มาช่วยกันดูแลคนป่วยปางตายหน่อย สาลินีระริกระรี้ไปทันที เจนจบมองท่าทีเพชรกับมุกที่เข้าหน้ากันไม่ติดแล้วลอบยิ้มสะใจ

พาทีลากนิจนันท์ออกไปที่ห้องทำงานชนินทร ให้สาลินีเยียวยาประคบปากให้ นิจนันท์ร้องโอยทั้งเจ็บทั้งแสบ พลางมองพาทีที่ยืนหน้าบึ้งตึงใส่ตลอดเวลา

“ไม่ต้องมองเหมือนฉันเป็นตัวต้นเหตุ” นิจนันท์กระแทกเสียง

“นี่ยังไม่รู้ตัวอีก...เธอน่ะต้นตอความร้าวฉาน”

“แหม...พูดดี พูดโดนมากค่ะคุณพาที”

“ต่อให้คุณหนูมุกฆ่าฉัน ก็คงไม่ผิดสินะ”

“ถ้าเป็นสาลี่ ใครมาแย่งของรัก สาลี่ก็ไม่เก็บไว้เกะกะเหมือนกันค่ะ จะบดบี้ขยี้ให้หน้าเละด้วยส้นรองเท้าแพงๆ พูดขำๆนะคะ”

นิจนันท์จ้องสาลี่อย่างหมั่นไส้ ส่วนในห้องทำงานเพชร มุกยืนหันหลังสงบสติอารมณ์

“หนูมุก...เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน” เพชรเอ่ยปาก

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปส่งคุณนิจผู้บอบบางจะดีกว่า” พูดแล้วมุกจะเดินหนี เพชรดึงแขนเธอไว้ทันที

“อย่างอนนักเลย”

“หนูมุกก็ไม่เคยขอให้พี่เพชรง้อนะคะ”

มุกสะบัดเดินหนีไปจนได้ เพชรเดินตามอย่างอ่อนใจ เจนจบสังเกตอยู่ตลอด พูดกับตัวเองอย่างสะใจเป็นบ้า “สนุกแน่...ความหึงของผู้หญิงสองคน...ฆ่ากันเอง”

มุกเดินลิ่วออกไปโดยไม่สนใจเพชรที่วิ่งตามหลังมา นิจนันท์เดินเลี้ยวมาจากอีกทาง เห็นเพชรก็จะรีบเข้าไปหา แต่โดนพาทีกับสาลินีมาสกัดกั้นกลางไว้

ตอนที่ 12

เพชรออกไปที่สะพานปลา โดยไม่รู้ว่ามุกแอบตามมาห่างๆ เพชรมาถามหาผู้หญิงชื่อปานตา แต่ไม่มีใครตอบได้ พอเขาจะกลับก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาจากท่าเรือ นำกล่องเล็กๆมาส่งให้เขาแล้วก็กลับลงเรือไป

เพชรเก็บกล่องนั้นใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันหลังกลับ มุกจับตามองด้วยความสงสัยแล้วขยับหลบเมื่อเขาออกเดิน แต่ทันใดมีชายอีกคนพุ่งเข้าใส่เพชรหมายทำร้ายร่างกาย แต่เพชรหลบทัน พลางเรียกชายคนนั้นว่าคุณลุง

ไชยาพ่อของปานตานั่นเอง เขาโวยวายเรียกผู้คนมาดูหน้าผู้ชายสารเลว เก่งแต่ทำลายผู้หญิง เพชรตกใจมาก พยายามอธิบายว่าตนไม่เคยทำลายปานตา แต่ไชยาไม่ฟัง ทั้งยังหาแนวร่วมช่วยกันทำร้ายเพชร มุกเห็นท่าไม่ดีรีบดัดเสียงตะโกนขึ้นว่า “ตำรวจมา”

เท่านั้นเอง กลุ่มชาวประมงแตกฮือ ส่วนมุกรีบเดินหลบไป เพชรเห็นหลังไวๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าหนูมุก แต่เธอเดินเร็วมาก ครู่เดียวหายลับไปทางไหนก็ไม่รู้

กลับไปถึงบ้านพัก เพชรหน้าตึงที่เห็นชนินทร ถามเขาห้วนๆว่ามาทำไม ชนินทรเอ่ยอย่างเกรงใจว่าตนมารับนิจนันท์

“ไม่ต้อง นิจนันท์อยู่กับฉัน ไม่มีอันตรายอยู่แล้ว”

“แต่แกต้องดูแลคุณหนูมุกไม่ใช่เหรอเพชร นิจนันท์มาทำตัวเป็นเงาของแกบ่อยๆ ระวังคุณหนูมุกเธอจะอึดอัด”

เพชรนิ่งฟังคำเตือนของพาทีแล้วถามหามุก พาทีบอกว่าเธอกลับมาก่อนเขาครู่หนึ่ง ตอนนี้อยู่ในครัวกับเจนจบ เมื่อเพชรตามไปก็เห็นมุกช่วยเจนจบทำอาหารอย่างใกล้ชิด นิจนันท์รีบเข้ามาหาเพชร ทำอ้อล้ออ่อนหวานชวนให้มุกหึง ซึ่งก็ได้ผล มุกทนดูไม่ได้เดินหนีออกจากครัวไปทันที

เพชรตามมารั้งแขนมุกไว้ ยืนยันว่าตนไม่ได้คิดอะไรกับนิจนันท์ ขอให้เธอเชื่อใจตนบ้าง

“ถ้าอยากให้เชื่อใจก็ต้องไม่มีความลับ”

“ฉันไม่มี”

“วันนี้พี่เพชรหายไปไหนมา”

เขาอึกอัก มุกน้อยใจจะเดินหนีอีก แต่เขารวบตัวเธอมากอด พลางบอกว่าไปหาคนรู้จัก มุกคาดคั้นว่าใคร ใช่ปานตาหรือเปล่า เพชรอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง

“พี่เพชรเจอคนรักเก่าแล้ว ตามเธอกลับมาแต่งงานด้วยสิคะ”

“หนูมุก ฉันจะแต่งงานกับเธอ”

“หนูมุกไม่แต่งงานกับคนที่ไม่มีหนูมุกทั้งหัวใจ บอกมาสิคะ พี่เพชรทำอะไร ทำไมคุณปานตาถึงไม่ยอมแต่งงานด้วย”

เพชรไม่รู้จะพูดยังไง เอาแต่ส่ายหน้า มุกยิ่งน้อยใจเดินหนีไปทันที แล้วค่ำนั้นมุกก็ประชดเพชรด้วยการทำสนิทสนมกับเจนจบ ฝ่ายนิจนันท์ก็จ้องจะจับเพชร ทั้งๆที่สามีตัวเองก็นั่งอยู่ทนโท่ นิจนันท์รินไวน์ให้เพชร แต่เจนจบคว้าแก้วปาลงพื้นแตกกระจาย ทำเอาทุกคนในที่นั้นอึ้งไปตามกัน
เพชรแพ้แอลกอฮอลล์ทุกชนิด เรื่องนี้เพื่อนทุกคนทราบดี แม้แต่นิจนันท์ แต่เธอลืมจริงๆ เลยโดนเจนจบกับพาทีต่อว่ายกใหญ่ จนเพชรต้องปรามทุกคนว่าช่างเถอะ ก็นิจบอกแล้วว่าลืม

“ลืมไม่ได้ เพราะถ้านายกินเข้าไป นายไม่ได้ผื่นขึ้นธรรมดาเหมือนคนอื่นๆที่เขาแพ้กัน แต่นายจะหลอดลมตีบ หายใจไม่ออก” พาทีเสียงดัง นิจนันท์ยิ่งหน้าซีด ยืนยันว่าเธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเพชร ชนินทรกลับซ้ำเติมอีกว่า เธอสะเพร่ามาก เพชรทนไม่ไหวตวาดสวนอย่างมีอารมณ์

“เลิกว่านิจเสียที ก็ฉันยังไม่ได้กินเข้าไป พวกนายเป็นบ้าอะไร ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ เอาไว้ฉันลงไปนอนชักตาตั้งก่อนสิ ค่อยมายืนรุมว่าผู้หญิง”

วงแตกทันที เจนจบกลับเข้าบ้านก่อนใคร ตามด้วยชนินทรกับนิจนันท์ และพาทีรั้งท้าย บริเวณสระน้ำจึงเหลือแค่เพชรกับมุกสองคน

“เพื่อนทุกคนเป็นห่วงพี่เพชรนะคะ” มุกเอ่ย

“เธอก็อีกคนเหรอหนูมุก...ทำไมจ้องจะว่าแต่นิจนันท์กันนัก นิจเขาน่าสงสารมากนะ”

“ค่ะ หนูมุกทราบค่ะ ว่าพี่เพชรสงสารผู้หญิงทุกคน”

“หนูมุก ฉันขอโทษ ฉันหงุดหงิด ฉันเห็นเธอไม่สนใจฉัน เอาแต่คุยกับเจนจบ”

“พี่เพชรเชื่อใจหนูมุกได้ค่ะ ถ้าหนูมุกบอกว่าเพื่อน ก็หมายถึงเพื่อน ไม่ได้มีความเห็นใจ สงสาร หรือสนิทสนมเป็นพิเศษ เหมือนที่พี่เพชรพยายามบอกทุกคนเรื่องคุณนิจนันท์”

“หนูมุก เธอเห็นฉันเป็นคนที่จะแย่งของเพื่อนได้จริงๆเหรอ”

“แต่ก่อนหนูมุกอาจจะตอบได้ทันทีว่าไม่ เพราะพี่เพชรคนที่หนูมุกรู้จัก เป็นสุภาพบุรุษ แต่ตอนนี้หนูมุกไม่แน่ใจ เพราะพี่เพชรที่ยืนอยู่ตรงหน้าหนูมุกเป็นผู้ชายที่ปกปิดความลับบางอย่างมาตลอด ความลับที่ว่า...พี่เพชรเคยทำลายชีวิตผู้หญิงคนนึงจนแหลกเหลวย่อยยับไปแล้ว”

มุกดึงมือออกจากเพชร เดินเข้าบ้านทันที ทิ้งเพชรยืนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม...

ฟากคมกฤชกับรุจา ตลอดทั้งวันเขาพาเธอไปเที่ยวราวกับคู่รัก ทำให้รุจามีความสุขมาก และมากที่สุดก็ต่อเมื่อได้ยินเขาสารภาพรัก...

แต่พอเขาขับรถไปส่งเธอที่บ้าน เธอกลับพูดทำร้ายจิตใจเขาอย่างยิ่ง เมื่อเขาเอ่ยถามว่า เธอคิดยังไงกับเขา

“ฉันรอเวลาที่นายจะพูดว่ารักฉันมานานมาก เพราะฉันจะได้บอกให้นายรู้ตัว”

แอนดี้เดินออกมาพอดี รุจาตรงเข้าไปควงแขนแอนดี้ ก่อนหันมาเน้นย้ำกับคมกฤชว่า

“เสียใจด้วยนะคมกฤช ความรักของฉันไม่ได้มี ไว้ให้นายอีกแล้ว”

คมกฤชยืนตะลึง สองมือกำแน่น แววตาเจ็บช้ำ ไม่นึกว่ารุจาจะดัดหลังเขาได้ถึงขนาดนี้

ooooooo

เช้าวันต่อมา เพชรตัดสินใจไล่ทุกคนกลับไปกรุงเทพฯ เขาขออยู่กับหนูมุกตามลำพัง เพื่อนทุกคนเข้าใจ โดยเฉพาะชนินทรรีบชวนนิจนันท์ไปเก็บกระเป๋า

“อย่าหาว่าผมไล่นะครับนิจ ผมมีเรื่องต้องคุยกับหนูมุก”

“นิจเข้าใจเพชรค่ะ ว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ต้องมีเรื่องส่วนตัวคุยกัน เคลียร์กัน แล้วนี่คุณหนูมุกตื่นหรือยังคะ นิจจะได้ไปลา”

“ไม่ต้องไปรบกวนคุณหนูมุกหรอกนิจ รีบกลับไปเลยดีกว่า” เจนจบรวบรัดแล้วเดินเข้าข้างใน พาทีเดินตาม แต่นิจนันท์ยังอาวรณ์เพชร

“ถ้านิจทำอะไรไม่เหมาะ จนเพชรกับคุณหนูมุกระหองระแหงกัน นิจต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่เกี่ยวกับนิจเลยครับ เดินทางดีๆนะครับ” เพชรผละไป นิจนันท์ยังจะตามเว้าวอนอีก แต่ชนินทรหันขวับมาดึงแขนเธอไว้

“กลับบ้านเถอะจ้ะที่รัก หรือจะทำเป็นหน้าคอนกรีต ต้องให้คุณหนูมุกมาไล่อีกคน” น้ำเสียงชนินทรเย็นเยียบ บีบแขนเธอแน่น นิจนันท์เจ็บหน้าเหยเก แต่ไม่กล้าร้องสักแอะ

แม้เมื่ออยู่กันตามลำพัง มุกกับเพชรก็ยังไม่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ โดยเฉพาะเรื่องปานตาที่มุกคาใจว่าเพชรทำลายเธออย่างที่ได้ยินพ่อของเธอพูด ในที่สุดเพชรต้องพิสูจน์ด้วยการพามุกไปที่สะพานปลา ก่อนมุ่งหน้าต่อไปยังบ้านปานตาตามคำบอกเล่าของชาวประมง

ที่บ้านหลังนั้น ไชยาพ่อของปานตาโกรธแค้นเพชรจนไม่ฟังสิ่งที่เขาจะอธิบาย ไชยาคว้ามีดแทงเพชร แต่มุกช่วยไว้ทัน พร้อมๆกับปานตาที่วิ่งเข้ามาห้ามพ่อ และบอกว่าคนที่ข่มขืนเธอไม่ใช่เพชร

เมื่อได้พูดคุยกับปานตา เพชรแนะนำมุกคือคนรักของตน เรากำลังจะแต่งงานกัน ปานตาแสดงความยินดีกับทั้งคู่ และยอมเล่าความจริงในอดีตที่เกิดกับตัวเองก่อนงานแต่งหนึ่งสัปดาห์

วันนั้นหลังจากเตรียมงานทุกอย่างหมดแล้ว  เพื่อนๆของเพชรได้เอ่ยถึงสัญญาของกลุ่ม นั่นคือเกมซ่อนเจ้าสาว หากใครได้แต่งงานเจ้าสาวจะถูกพาตัวไปซ่อนแล้วให้เจ้าบ่าวตามหาให้เจอเพื่อพิสูจน์รักแท้ ซึ่งเพชรยอมทำตามสัญญา และมั่นใจมากว่าเขาต้องหาเจ้าสาวเจอแน่ เช่นเดียวกับปานที่เชื่อมั่นในความรักของตัวเองกับเพชร

แต่แล้วขณะที่ปานตาซ่อนตัว กลับมีชายสองคนเข้ามาทำร้ายเธอ เธอกลัวมากพยายามโทร.ขอความช่วยเหลือจากเพชร แต่ไม่สำเร็จ เธอถูกพวกมันขืนใจและถ่ายวีดิโอไว้ด้วย...

เพชรยอมรับว่าวันนั้นเห็นชื่อปานตาในโทรศัพท์ แต่เพื่อนทุกคนไม่ให้รับสาย

“ผมขอโทษ...ขอโทษจริงๆ แล้วทำไมคุณไม่บอกผม ทำไมไม่ให้ผมลากไอ้สารเลวชั่วช้า ให้มันมารับโทษที่ทำกับคุณ”

“เพราะคุณเป็นผู้ชายที่แสนดี คุณดีกับฉันเหลือเกิน ฉันไม่อยากทำให้คุณผิดหวัง ไม่อยากทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวคุณต้องหมองมัวเพราะเรื่องน่าอับอายของฉัน”

“ปานตา...คุณไม่ผิดเลย คุณไม่ใช่คนผิด ถ้าผมรู้ ผมก็ยังจะแต่งงานกับคุณ”

ปานตาซึ้งใจ ขอบคุณเพชรที่ไม่รังเกียจเธอ แล้วพูดกับมุกจากใจจริงว่า

“คุณกำลังจะได้เป็นเจ้าสาวของผู้ชายที่ดีที่สุด

นะคะ เรื่องระหว่างฉันกับเพชรมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ฉันขออวยพรให้ความรักของคุณทั้งคู่สมหวัง ไม่มีใครมาทำลายลงได้”

“คุณปานตากำลังจะเตือนอะไรบางอย่างกับหนูมุกใช่ไหมคะ”

“ค่ะ คุณมุกต้องระวังตัวมากๆนะคะ...หลังจากที่หนีคุณ หนีงานแต่งงาน นานเป็นปีๆกว่าที่ฉันจะตั้งสติได้ ฉันกลับมานึกถึงเรื่องวันนั้น ฉันยังอยู่ในเกมซ่อนเจ้าสาว มีคนแค่สามคนที่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน เพราะเป็นสามคนที่พาฉันไปซ่อนที่โรงแรมนั้น สามคนเป็นเพื่อนรักของคุณ...พาที ชนินทร เจนจบ”

เพชรสีหน้าเครียดจัด...กลับออกจากบ้านปานตาพร้อมมุกด้วยจิตใจที่เจ็บปวด กดดัน

“เพื่อนฉัน...คนนึงในนั้นคือ คนที่ทำลายชีวิตเจ้าสาวคนแรกของฉัน ทำไมหนูมุก...ทำไมต้องเป็นเพื่อนฉัน”

“เราต้องหาคนที่ทำเรื่องเลวทรามนี้ให้เจอค่ะ”

“หนูมุก...อย่าห่างจากฉันนะ ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกคน...ให้ฉันดูแล ให้ฉันปกป้องเธอนะ” เพชรดึงมุกเข้ามากอดแน่น มุกกอดตอบด้วยความเข้าใจและซาบซึ้ง

ooooooo

กลับถึงกรุงเทพฯแค่ข้ามคืน มุกทราบจากแอนดี้ว่า อะดอเรลลายังไม่ได้ถูกส่งไปตรวจที่เบลเยียม นั่นหมายความว่าอะดอเรลลาต้องอยู่ที่ใครคนหนึ่งในสตาร์ไดมอนด์...คมกฤชถามมุกว่าตลอดเวลาที่อยู่กับเพชร เธอเห็นอะไรผิดปกติบ้างหรือเปล่า มุกนึกทบทวนก่อนเล่าว่าเธอเห็นเพชรรับกล่องจากผู้ชายคนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไร?
เช้านี้ชนินทรเข้ามาทำงานตามปกติที่สตาร์ไดมอนด์ แต่เกิดสิ่งผิดปกติในลิ้นชักโต๊ะตัวเอง ในนั้นมีสร้อยอะดอ– เรลลาวางอยู่ ซึ่งไม่รู้มันมาได้ยังไง

“ถ้าเพชรรู้ ฉันโดนลากเข้าคุกแน่ ฉันต้องเอาไปคืน ฉันต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจ” ชนินทรบอกกับตัวเอง แต่พอหยิบสร้อยขึ้นมาพิศดูไปมา ความอยากเป็นคนดีกลับกลายมาเป็นชนินทรผู้โลภมากเหมือนเดิม “ไหนๆแกก็ไม่เห็นหัวฉันแล้วนี่เพชร ถือว่าอะดอเรลลาเป็นรางวัลตอบแทนความทุ่มเทที่ฉันให้สตาร์ไดมอนด์แล้วกัน”

ขณะที่ชนินทรฉกฉวยเอาอะดอเรลลาออกจากบริษัทไปแล้ว โดยบอกสาลินีว่าจะออกไปพบลูกค้า...

เพชรอยู่ที่บ้านตัวเองกับเจนจบ เพชรยื่นกล่องที่ได้จากกระบี่ให้เจนจบ เมื่อเปิดออกดูปรากฏว่าเป็นไข่มุกจำนวน 8 เม็ด

“ฉันให้เจ้าของฟาร์มหามาทำสร้อยให้หนูมุก”

“ตอนนั้นนายสั่งให้มีมุกเม็ดเดียว”

“ฉันเปลี่ยนใจ ฉันอยากให้เป็นเลข 8 มันเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้”

“ความหมายของรักนิรันดร์...ไม่มีวันจบสิ้น”

“ฉันไว้ใจนายได้ใช่มั้ย เจนจบ”

“ถ้านายหมายถึงเรื่องคุณหนูมุก ฉันขอยืนยันว่าใช่ ฉันไม่มีวันหักหลังนาย ฉันคือคนที่ไว้ใจ จริงใจกับนายที่สุด ฝากชีวิตนายไว้กับฉันได้เลยเพชร” เจนจบแสดงความเป็นมิตรแท้ ทำให้เพชรยิ่งไว้วางใจเพื่อนรักคนนี้

ด้านมุก หลังพูดคุยกับแอนดี้และคมกฤชแล้ว เธอรีบเข้ามาที่สตาร์ไดมอนด์ โดยไม่ลืมนำของฝากจากทะเลมาให้สาลินี ก่อนจะถามถึงชนินทรว่ามาทำงานหรือยัง สาลินีบอกมาแล้ว แต่ตอนนี้ออกไปหาลูกค้า

ขณะนั้นชนินทรกลับถึงบ้านแล้ว เขารีบโทร.หาสงครามสอบถามว่า ยังต้องการอะดอเรลลาอยู่หรือเปล่า สงครามตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า

“ฉันอยากได้เพชรเม็ดนี้ทุกลมหายใจ ถ้าแกเอามาให้ฉันได้ แกจะกลายเป็นเศรษฐี”

“ผมมีอะดอเรลลาแน่นอน เตรียมเงินคุณไว้เลย เดี๋ยวเจอกัน”

ชนินทรวางสายด้วยรอยยิ้ม นิจนันท์ที่ฟังความอยู่ตลอดรีบเข้ามาซักถาม ครั้นเห็นสร้อยอะดอเรลลา เธอก็ถามเขาว่าของจริงหรือเปล่า

“มีคนเอามาวางไว้ที่โต๊ะฉัน ส่วนจะจริงไม่จริง ฉันไม่มีเวลามานั่งตรวจหรอกนะ ถ้าฉันรีบปล่อยตอนนี้ ได้เงินมาความผิดมันก็ไม่อยู่ที่ฉัน”

“เพชรอาจจะลองใจเธออยู่นะ”

“ไม่หรอก เพชรเคยให้เจนจบจัดการส่งเพชรนี่ไปตรวจ แล้วมันมาอยู่ที่ฉัน”

“แสดงว่าเจนจบกำลังจะทำให้เธอเป็นขโมย”

ชนินทรชะงัก แล้วกัดฟันกรอด ด่าเจนจบ “ไอ้เพื่อนเลว!”


ขณะเดียวกันนั้น “ไอ้เพื่อนเลว” ซึ่งเป็นคนนำอะดอเรลลาไปวางในโต๊ะชนินทรหมายโยนความผิดให้ทั้งหมด เขากำลังเดินเกมต่อใส่ร้ายป้ายสีชนินทรให้เพชรฟัง

“ฉันมีเรื่องต้องบอกนายเรื่องนึง ที่จริงฉันอยากหาโอกาสบอกมานานแล้ว แต่ฉันเห็นนายกำลังมีความสุขกับคุณหนูมุก...ชนินทรมาขอฉัน มันอยากแก้ตัว ชนินทรขอเป็นคนส่งอะดอเรลลาไปตรวจ ฉันก็ลำบากใจนะ เพราะมันมีประวัติเรื่องขโมยเพชรของนาย แต่ชนินทรมันคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนฉัน”

“แล้วมันส่งไปตรวจหรือยัง”

“คงส่งไปแล้ว ฉันว่าชนินทรมันคงไม่กล้าหักหลังเพื่อนอีกแล้วล่ะ”

“ทำไมนายไม่พูดให้เร็วกว่านี้” เพชรเสียงขุ่น...

คว้ามือถือโทร.หาชนินทรทันที

นิจนันท์เห็นเบอร์เพชรขึ้นหน้าจอมือถือ เธอแนะนำให้ชนินทรเอาอะดอเรลลาไปคืนที่สตาร์ไดมอนด์ แต่ชนินทรไม่ยอม และไม่รับสายเพชรด้วย

“ฉันติดต่อคนซื้อไว้แล้ว ฉันจะขายมันวันนี้ แล้วก็เอาเงินหนีออกนอกประเทศ ใช้เงินให้คุ้ม ดีกว่ามานั่งเป็นขี้ข้าเพชรกับไอ้เจนจบ”

“เธอจะหนีไปอยู่ที่ไหน เพชรราคาขนาดนี้ เธอต้องหนีตำรวจจนตาย”

“ฉันไม่สนหรอก แค่มีเงินก้อนฉันก็หนีไปอยู่ประเทศที่มันไม่มีการส่งผู้ร้ายข้ามแดนสิวะ ใช้เงินให้สบายไปจนตาย”

“แล้วฉันล่ะ”

“โธ่ นิจนันท์ เธออุตส่าห์ลำบากกับฉันมา ฉันไม่ทิ้งเธออยู่แล้ว”

เสียงเมสเสจดัง ชนินทรกดอ่านแล้วรีบเก็บกล่องอะดอเรลลาใส่กระเป๋าจะออกจากบ้าน

“เดี๋ยว ชนินทร ฉันว่าเธออย่าเอาอะดอเรลลาติดตัว

ไปเลย ฉันกลัวว่าเพชรกล่องนี้มันจะเป็นกับดัก”

ชนินทรชะงัก หันกลับมามองนิจนันท์ด้วยความวุ่นวายใจ

ooooooo

บนถนนนอกเมือง สงครามนั่งมาในรถกับบอดี้การ์ดสองคน แอนดี้ในรถอีกคันขับตามมาห่างๆ พร้อมรายงานไปยังมุกว่าตนกำลังตามสงครามอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะนัดเจอใครสักคน

ขณะนั้นมุกอยู่ในห้องทำงานชนินทร เธอตอบกลับแอนดี้ว่า “ชนินทรหรือเปล่า เขาอ้างว่าไปหาลูกค้า”

ไม่ทันจะสนทนาอะไรกันอีก มุกได้ยินเสียงคนเดินมาทางหน้าห้อง เธอตกใจมาก คิดว่าจะหลบยังไงพ้น ก็พอดีเสียงสาลินีร้องเรียกเพชรดังขึ้น เพชรกับเจนจบหันไป จังหวะเดียวกับที่มุกตีลังกาม้วนตัวต่ำออกจากประตูเข้าไปหลบในห้องเจนจบที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ คุณเพชรให้โทร.ตามคุณชนินทร สาลี่ก็โทร.แล้ว แต่คุณชนินทรไม่ยอมรับสายเลยค่ะ”

“โทร.จนกว่ามันจะรับ บอกว่าให้มาที่นี่ด่วน”

สั่งเสร็จ เพชรเดินลิ่วไปในห้องชนินทร เจนจบรีบตาม จากนั้นทั้งคู่่ช่วยกันรื้อค้นทั่วห้อง เจนจบดึงลิ้นชักล่างสุดที่ตัวเองใส่อะดอเรลลาไว้ แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า เขาลอบยิ้มอย่างสะใจ ก่อนบอกเพชรว่าไม่เจออะไรเลย เราลองโทร.หานิจนันท์ดีไหม

เพชรหยิบมือถือออกมากด แล้วเดินนำออกไป เจนจบกับสาลินีก้าวตาม มุกค่อยๆโผล่ออกจากหลังประตูห้องเจนจบมองตามพวกเขาไป

เพชรติดต่อนิจนันท์ไม่ได้เพราะเธอปิดเครื่อง เขาตัดสินใจให้เจนจบไปที่บ้านชนินทร ย้ำว่าต้องหามันให้เจอแต่อย่าให้นิจนันท์ตกใจ หลังจากเจนจบไปแล้ว สาลินีที่งงหนักถามเพชรว่า มีอะไรซีเรียสใช่ไหม วันนี้มีแต่คนถามหาคุณชนินทร

“นอกจากฉันกับเจนจบ ยังมีใครอีก” เพชรถามทันที

“คุณหนูมุกค่ะ คุณหนูมุกมาทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว”

“หนูมุกอยู่ที่นี่ด้วย...แล้วอยู่ไหน”

เพชรกดมือถืออย่างร้อนใจ พอดีมุกเลี้ยวออกมาจากห้องน้ำ เธอทำหน้าใสซื่อ ถามเขาว่าจะเรียกไปชงกาแฟเหรอ?

ครู่ต่อมา สองคนเข้ามาในห้องทำงาน มุกไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง เปิดคอมฯดูเว็บไปเรื่อย รอจังหวะว่าเพชร เผลอเมื่อไหร่ก็จะส่งอีเมล์ แต่เพชรเหมือนรู้ทัน เขาลุกมาคาดคั้นเธอว่า ส่งอีเมล์หาใคร มุกตกใจรีบลุกขึ้นเอาตัวบังหน้าจอ ยืนประจันหน้ากับเขา

“นี่มันเรื่องส่วนตัวของหนูมุก”

“เรากำลังแต่งงานกัน ไม่มีเรื่องส่วนตัว”

“แค่จะแต่ง ยังไม่ได้แต่ง แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้แต่งหรือเปล่า”

เพชรชักสีหน้า มุกแกล้งปัดเมาส์หล่นพื้น เพชรเผลอก้มมอง แต่พอเงยขึ้นก็พบว่าหน้าจออีเมล์มุกถูกปิดไปแล้ว

“หนูมุก...” เพชรเสียงดัง หน้าเครียด

“พี่เพชรอ่ะ หนูมุกไม่ชอบนะ มาเป็นเงาติดตามตัวขนาดนี้ หนูมุกไม่ใช่ผู้ร้าย ไม่เอาละ หนูมุกอึดอัด” เธอแกล้งผลักเขาแล้วเดินลิ่วออกจากห้อง แอบไปโทร. กำชับแอนดี้ให้ตามสงครามอย่าให้หลุดไปได้ เธอมั่นใจว่าชนินทรไปหาสงคราม

พูดจบเธอรีบตัดสาย แล้วเดินหนีเพชรที่ยังตามไม่ลดละ

“หนูมุก หยุดเดินหนีฉันเสียที ฉันบอกแล้วไง ว่าห้ามอยู่ห่างฉัน”

มุกหยุดกึก หันกลับมามองเพชรนิ่ง

ooooooo

ที่ตึกร้าง ชนินทรพรางตัวมิดชิดพุ่งเข้าไปในรถสงครามที่จอดรออยู่ แอนดี้จอดรถซุ่มสังเกตการณ์ ในมือถือปืนเตรียมพร้อม แต่ยังทำอะไรไม่ถนัดเพราะติดที่บอร์ดี้การ์ดสองคนของสงคราม

สงครามถามหาอะดอเรลลา ก่อนแสดงท่าทีโมโหเมื่อชนินทรบอกว่า ยังเอามาตอนนี้ไม่ได้
“แล้วแกนัดฉันมาทำไม ลูกชายฉันต้องหนีอยู่นอกประเทศก็เพราะไอ้เพชรเม็ดนี้”
“ผมไม่หักหลังคุณหรอกน่า”

“ฉันจะเชื่อแกได้แค่ไหน ขนาดเพชรเจ้านายแก แกยังเอาความลับของเขามาขายฉัน”

“ผมอยากได้เงินบางส่วนก่อน แล้วอีก 2 ชั่วโมง คุณมารับอะดอเรลลาไปได้เลย”

สงครามมองชนินทรอย่างชั่งใจ แล้วส่งกระเป๋าเงินห้าล้านให้ พร้อมสำทับว่า ถ้าตนไม่ได้อะดอเรลลา

นี่คือราคาชีวิตของแกกับเมีย!

ชนินทรกลับออกจากรถพร้อมกระเป๋าเงิน มุ่งหน้ากลับบ้านโดยเร็ว ทำให้แอนดี้ที่ต้องคอยหลบบอดี้การ์ดของสงครามคลาดกันไปนิดเดียว

กลับถึงบ้าน ชนินทรเร่งเก็บเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นลงกระเป๋าเดินทาง แต่นิจนันท์ยังไม่ทำอะไร แถมยังถามเขาด้วยว่า เราจะหนีตำรวจพ้นเหรอ

“ปัดโธ่โว้ย...นังเมียโง่ เงินสด 5 ล้านอยู่ในมือฉันแล้ว ที่เหลือมันกำลังจะตามมาติดๆ แกรีบไปเบิกเงินในบัญชีที่เหลือมาให้หมด เราต้องไปสนามบินให้ทันภายใน 2 ชั่วโมง ฉันนัดส่งอะดอเรลลาให้สงครามที่นั่น”

“ฉันไม่อยากหนีไปชั่วชีวิต”

“ไม่หนี แล้วแกจะไปอยู่กับใคร กับไอ้เพชรเหรอ มันคงรอรับของมือสองมือสามอย่างแกหรอกนะ”
“แล้วเธอจะเอาฉันไปด้วยทำไม ในเมื่อเธอไม่เคยรักฉันเลย”

“ผีเน่ากับโลงผุไง ทิ้งกันไม่ได้หรอก ไม่มีใครทนมือทนตีนฉันได้ดีเท่าเธอ...ฉันชอบ...เอ้า เร็วซี่ จะรอให้ไอ้เพชรมันเอาตำรวจมาลากคอรึไง”

นิจนันท์โดนตะคอก จำใจหันหลังเดินออกไป

ooooooo

ในสตาร์ไดมอนด์ เพชรกำลังคาดคั้นมุกอย่างจริงจัง “เธอรู้อะไรเกี่ยวกับชนินทร รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงได้ถามหาเขา”

มุกทำเฉไฉเลี่ยงไปเลี่ยงมา แล้วรีบตะครุบมือถือเมื่อสัญญาณดังขึ้น “พี่กฤชค่ะ”

เพชรยอมให้เธอรับสายพี่ชาย ซึ่งเวลานั้นคมกฤชอยู่กับแอนดี้ที่บริษัท

“สงครามหลุดไปได้ ตอนนี้แอนดี้กำลังประสานไปที่ ตม. ถ้าชนินทรขายอะดอเรลลาแล้ว มันคงหนีออกนอกประเทศให้เร็วที่สุด”

มุกได้ยินชัดทุกคำของพี่ชาย แต่ตบตาเพชรด้วยการตอบกลับไปว่า

“บอกแม่ว่าหนูมุกงานยุ่งมาก เย็นนี้คงไม่ได้กินข้าวเย็นด้วย โอเคนะพี่กฤช หนูมุกขอทำงานก่อน”

วางสายแล้วมุกหันมายิ้มตาใสกับเพชร...

ส่วนที่บ้านชนินทร ตอนนี้เขาเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว ขณะเขารีบร้อนจะหิ้วลงมาข้างล่าง ต้องผงะเมื่อเห็นเจนจบยืนอยู่กลางบันได

“เจนจบ แกมากับใคร...เพชรมาด้วยหรือเปล่า หรือว่า...ตำรวจ”

“แกนี่มันเลวคงเส้นคงวาจริงๆ ชนินทร”

“เพราะฉันประจบสอพลอเพชรไม่เก่งเท่าแกไงล่ะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา ฉันไม่เคยเห็นเลยว่าแกจะทำอะไรได้มากเท่าฉัน แต่ที่แกได้ดี เพราะแกมันทำตัวเป็นเงาของเพชร”

“ฉันไม่ใช่เงา ฉันคือเจ้าของชีวิตเพชร”

“ถุย...เจ้าของชีวิต แกพูดเหมือนชี้นิ้วสั่งเป็นสั่งตายไอ้เพชรได้ ฉันรู้ว่าที่แกประจบเลียแข้งเลียขาไอ้เพชร เพราะคิดจะฮุบทุกอย่างของสตาร์ไดมอนด์ไว้คนเดียว”

“คนปัญญาต่ำอย่างแก...มันก็มาฉลาดตอนเวลาโง่ๆแบบนี้แหละ”

“ไอ้เจนจบ” ชนินทรพุ่งเข้าหา แต่เจอเจนจบถีบเข้าเต็มแรงจนร่างกลิ้งลงบันไดมากองที่พื้นชั้นล่างเจ็บปวดไปทั้งตัว เจนจบยังตามมาซ้ำ หักแขนชนินทรอย่างโหดเหี้ยม

“อ๊าก!!...แก...ไอ้เพื่อนชั่ว เพชรมันต้องรู้ว่าไว้ใจคนผิด”

“ไม่มีวันที่เพชรจะสงสัยฉัน เพชรจากตู้เซฟ แกขโมยเอาไปขายให้ศักดา แปลนโรงแรมที่จัดงานอะดอเรลลา แกก็ขโมยไปขายให้ศักดา เพราะฉะนั้น...”

“ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องปล้น ไอ้ศักดากับพ่อมันก็ไม่ได้ปล้นอะดอเรลลา”

“ฉันรู้...”

“แก...เจนจบ แกนี่เอง ที่สั่งพวกโจรมาปล้นอะดอเรลลา”

“ฉลาดแล้ว” เจนจบยิ้มหยันแล้วกระทืบเข่าทั้งสองข้างของชนินทรไม่นับ ชนินทรหมดทางต่อสู้ ดิ้นทุรนทุรายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สักครู่ก็นอนนิ่ง แขนขาหักไม่มีชิ้นดี แต่สายตาจ้องเจนจบด้วยความแค้น...เค้นเสียงออกจากลำคอ

“แก...เป็นคนหักหลังเพชร แกทำลงไปได้ยังไง”

“เพราะเพชรต้องเห็นว่าฉันคือคนที่เหมาะสมกับการยกทั้งชีวิตของเขาให้ฉันดูแล ฉันคนเดียวเท่านั้น”

“ไอ้เพื่อนชั่ว กูจะบอกเพชร กูจะบอกให้หมด มึงมันทรยศเพื่อน เพชรต้องเกลียดมึง”

“เพชรไม่มีวันเกลียดฉัน เพราะฉันเป็นคนเดียวที่จะคุ้มครองปกป้องเพชร ฉันคือมือที่คอยกำจัดเพื่อนทรยศให้หมดไปจากชีวิตเพชร ฉันคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเพชร เพราะฉะนั้นคนที่เพชรเกลียดต้องเป็นแพะรับบาปอย่างแก...ชนินทร แกคนเดียว”

“ไม่จริง กูก็เป็นเพื่อนเพชร ไอ้พาทีก็เป็น มีแต่มึงที่ไม่อยากให้เพชรเห็นใครดีกว่าตัวมึง มึงอยากให้เพชรรักมึงที่สุด กูจะบอกเพชร กูจะบอกเพชรทุกอย่าง”

ชนินทรอ้าปากจะพูดอีก แต่เจนจบยกสันมือฟันลงไปที่คอสุดแรง ชนินทรดิ้นเฮือก เจ็บปวดแสนสาหัส

“ถ้าฉันไม่อนุญาต แกก็ไม่มีสิทธิ์พูดอีกต่อไป อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเวลานะเพื่อน”

พูดขาดคำ ได้ยินเสียงรถหน้าบ้าน เจนจบหันขวับไปมองก่อนรีบหลบซ่อนตัวทางด้านหลัง นิจนันท์กลับจากธนาคารเข้ามาเห็นชนินทรดิ้นเร่าๆอยู่ที่พื้นก็ตกใจ ถามร้อนรนว่าเป็นอะไร ทำไมตกบันไดลงมา หรือใครทำอะไรเธอ

ชนินทรพยายามเปล่งเสียงแต่ไม่สำเร็จ นิจนันท์ยิ่งตกใจ แต่พอเห็นว่าเขาแขนขาหัก เธอรีบคว้ากระเป๋าเงินมาไว้กับตัวทันที

“แขนหัก ขาหัก เสียงก็ไม่มี แค่นี้ก็เหมือนคนตายแล้ว คนตายไม่ต้องใช้เงินหรอก ขอบใจมากนะผัวสุดที่รัก ถือซะว่าเป็นสิ่งชดเชยที่ฉันต้องทนรองมือรองเท้าแก ชดเชยที่ฉันเอาชีวิตมาจมกับผัวชั่วชาติ ดีแต่รังแกผู้หญิง...ขอบใจที่สุด ที่ทำให้ฉันได้เห็นสภาพอุบาทว์ของแก ที่กองอยู่ตรงปลายเท้าฉันบ้าง”

ชนินทรจ้องมอง แค้นแทบกระอัก นิจนันท์วางกระเป๋าสองใบบนโต๊ะ...แล้วยิ้มเย้ย

“สำหรับเงินสดห้าล้าน แล้วก็ในบัญชี ทั้งหมดนี่ ฉันจะช่วยใช้ให้เอง”

“ช่วย...” ชนินทรพยายามเปล่งเสียง

“เพื่อความสุขตลอดชีวิตฉัน และเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาของเรา ฉันต้องช่วยเธอแน่ๆชนินทร ฉันจะช่วยให้แกไปลงนรกเร็วขึ้น”

นิจนันท์ยิ้มเหี้ยม จับศีรษะชนินทรกระแทกกับพื้นอย่างแรง ชนินทรตาเหลือกแล้วแน่นิ่งไปทันที เจนจบแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมด ค่อยๆหลบหายออกไปอย่างเงียบกริบ

ooooooo

เมื่อทราบข่าวชนินทร เพชรรีบร้อนไปโรงพยาบาลพร้อมกับมุก พาที และเจนจบ...ทุกคนตกใจมากกับสภาพชนินทรที่นอนพะงาบบนเตียง มีสายช่วยหายใจระโยงระยาง

นิจนันท์ที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างเตียงผวามาซบอกเพชรอย่างขวัญเสีย รำพันเสียงสั่นเครือ

“เขาจะเป็นเจ้าชายนิทราอย่างนี้จริงๆเหรอคะ โธ่... ชนินทร โชคร้ายอะไรอย่างนี้ ไม่น่าเลย ไม่น่าอยากได้เพชรอาถรรพณ์นั่นจนกล้าขโมยของของเพื่อนเลย...นิจออกไปธุระ กลับมาก็เห็นเขานอนสลบอยู่ที่หน้าบันได เขาคงรีบร้อนจะหนีจน...จนตกบันไดลงมา”

เจนจบมองนิจนันท์ด้วยสายตาเกลียดชัง เพราะรู้ว่าเธอกำลังโกหกอ้อนขอความเห็นใจจากเพชร

“ผมขอมือถือชนินทรได้ไหมนิจ ผมอยากรู้ว่าเขาโทร.หาใครบ้าง”

“นิจไม่เห็นนะคะ ที่บ้านก็ไม่มี”

เพชรเลิกซักถาม ชวนพาทีไปส่งนิจนันท์ที่บ้าน วานเจนจบไปส่งหนูมุก แล้วเอาอะดอเรลลากลับบริษัทให้ด้วย แต่พอเพชรกับพาทีพานิจนันท์ออกไป มุกรีบบอกเจนจบว่าไม่ต้องไปส่งเธอ เธอโทร.เรียกพี่กฤชมารับแล้ว
เมื่อมุกออกไปอีกคน ในห้องจึงเหลือเจนจบกับชนินทรเท่านั้น เจนจบเดินไปหยิบกล่องอะดอเรลลาที่โต๊ะข้างเตียงแล้วหันมาแสยะยิ้มกับชนินทรที่นอนนิ่งไม่ไหวติง

“เป็นยังไง ฉันบอกแล้วว่าคนที่เพชรจะเกลียด...ต้องเป็นแกคนเดียว ดีจริงๆที่แกกับเมียมันคนกำพืดเดียวกัน ตอนนี้เป็นเวลาของแกไปก่อน ความโลภทำให้แกต้องนอนเน่าเป็นผัก ทรมานไปอีกสิบปี ยี่สิบปี สมควรกับความชั่วที่แกทรยศเพชร อย่าเพิ่งรีบขี้เกียจหายใจไปซะก่อนล่ะ อยู่รอดูจุดจบเมียคู่บุญของแกด้วย...ว่างๆฉันจะแวะมานอนคุยด้วยนะเพื่อนรัก”

เจนจบเอามือลูบหน้าชนินทรก่อนผละออกมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆในคอ...

ooooooo

มุกไปหาคมกฤชกับแอนดี้ที่บริษัท เล่าเรื่องชนินทรให้ทั้งคู่ฟัง ก่อนทิ้งท้ายอย่างหนักใจที่ชนินทรตกอยู่ในสภาพนั้น เพราะเขาเป็นตัวเชื่อมที่จะทำให้เราโยงไปถึงคนอื่นๆได้

“ไม่เป็นไรหรอกมุก เรายังจับตาสงครามอยู่ ศักดาเองก็ยังหนีคดี แก๊งภูผาที่ปล้นมันก็ยังหลบซ่อน เรายังตามล่าคนพวกนี้มาติดคุกได้”

“แต่คนสำคัญของคดีนี้อีกคนคือคุณเพชร เพราะคุณเพชรเป็นคนซื้ออะดอเรลลาเข้ามา”

คำพูดแอนดี้ทำให้มุกไม่สบายใจบ่นขึ้นมาว่า วันนี้พี่เพชรสงสัยตน เขาคิดว่าตนรู้ล่วงหน้าเรื่องอะดอเรลลาถูกชนินทรขโมย คมกฤชเอ่ยว่า ถ้าเพชรเป็นคนบงการ เขาก็เป็นคนร้ายที่เก่งมาก เพราะเราไม่เคยเห็นพิรุธของเขาเลย

“รีบหาความจริงในสตาร์ไดมอนด์เถอะมุก ถ้าจำเป็นต้องแต่งงาน ก็แต่งซะ”

“ฉันแต่งกับพี่เพชรไม่ได้ ฉันทำร้ายเขาเรื่องแต่งงานอีกไม่ได้หรอกแอนดี้”

“มันคืองาน...คือสิ่งที่เราต้องทำนะมุก”

“สุดท้าย คุณเพชรก็กลายเป็นผู้ชายที่น่าสงสารที่สุด เพราะความรักกำลังถูกใช้เป็นแค่เครื่องมือไล่จับโจร” คมกฤชสรุป แล้วหันมองแอนดี้อย่างกินใจกันเรื่องรุจา...

ฝ่ายนิจนันท์ เมื่อเพชรกับพาทีพาเธอกลับไปส่งถึงบ้าน เธอยังเว้าวอนจะให้เพชรค้างเป็นเพื่อน...แล้วแก้เก้อทันทีที่พาทีจ้องมองมา “เธอด้วยนะพาที ฉันบอกตรงๆ ยังกลัวอยู่เลย ไม่รู้ชนินทรไปติดต่อขายเพชรกับใครไว้บ้าง”

“ฉันบอกให้ลูกน้องที่บริษัทมาเฝ้าไว้รอบๆบ้านเธอแล้ว” พาทีให้ความมั่นใจ ขณะที่เพชรก็แสดงความห่วงใยนิจนันท์อย่างมาก บอกมีอะไรให้โทร.หาได้ทันทีเลย

หลังจากสองหนุ่มกลับออกไปแล้ว นิจนันท์หยิบมือถือชนินทรออกจากกระเป๋าตัวเอง พูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้าเธออยากได้มือถือของไอ้ชนินทร เธอก็ต้องมาดูแลฉันที่นี่บ่อยๆแล้วล่ะเพชร”

ooooooo

แอนดี้ยังพักอาศัยในบ้านบรรพตพ่อของรุจา แต่เพราะเมื่อวานมัวยุ่งเรื่องงานส่วนตัว เลยไม่ได้เจอรุจา ครั้นเช้านี้ถูกเธอซักถาม เขาจำต้องหลอกเธอว่า มีเพื่อนมาจากอเมริกา ต้องเทกแคร์กันทั้งวัน

“อ๋อ เหรอคะ พ่อถามหาคุณด้วย ฉันเลยบอกไปว่าให้คุณไปลองทำข่าว”

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องโกหก”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้ไปนิวส์ไทม์พร้อมกันเลยนะ”

“ผมขอเข้าไปช่วงบ่ายหน่อยได้ไหมครับ ขอไปส่งเพื่อนที่สนามบินก่อน”

รุจาพยักหน้ารับ แต่ความจริงไม่เชื่อใจแอนดี้ เธอแอบตามเขาไปจนถึงออฟฟิศของคมกฤช แอนดี้มาคุยธุระที่ให้มุกไปติดเครื่องดูดสัญญาณในสตาร์ไดมอนด์ ซึ่งจะเห็นทุกอย่างจากกล้องวงจรปิด

แอนดี้จัดแจงเปิดโปรแกรมในคอมพิวเตอร์ คม–กฤชมองดูด้วยความสนใจ พลันเสียงมือถือแอนดี้ดัง รุจาโทร.เข้ามา แต่แอนดี้ไม่รับ เขาบ่นกับคมกฤชว่ารุจาโทร.ตาม เธออยากให้เขาอยู่ใกล้ตลอดเวลา

คมกฤชฟังแล้วหน้าตึงและกลายเป็นรำคาญเมื่อเสียงมือถือแอนดี้ยังดังต่อเนื่อง “รีบๆไปได้แล้ว ที่เหลือฉันจัดการเอง”

“เราคงไม่มีปัญหาในการทำงานเพราะเรื่องรุจาใช่มั้ย”

“ผู้หญิงอย่างรุจา...ทำลายความเป็นมืออาชีพของฉันไม่ได้” คมกฤชกล่าวหนักแน่น แต่พอแอนดี้พ้นไป สีหน้าเขาก็หมองลง

รุจาหลบอยู่ชั้นล่าง รอจนแอนดี้ออกไปแล้วเธอถึงขึ้นไปที่ห้องคมกฤช ทำทีมาถามหาแอนดี้ เพราะเขาไม่รับสายเธอ

“ไม่มากไปหน่อยเหรอรุจา เที่ยวมาวิ่งตามผู้ชาย ยางอายตัวเองไม่มี ก็ช่วยนึกถึงนามสกุลดังคับฟ้าของพ่อคุณบ้าง”

“ไม่ต้องมาสอน ฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร”

“งั้นก็รีบออกไปจากห้องผม”

“ไม่ต้องไล่หรอก ฉันแค่มาดูให้เห็นว่านายไม่ได้บังคับให้แอนดี้อยู่ห่างๆฉัน” ว่าแล้วรุจาหมุนตัวจะกลับ แต่หมุนเร็วไปหน่อย เลยเซจะล้ม คมกฤชรีบเข้าประคอง ก่อนอาสาไปหาน้ำเกลือแร่ให้ตามที่เธอขอ แต่ในระหว่างรอ รุจาพุ่งไปที่คอมพิวเตอร์ ตะลึงมองภาพในจออย่างนึกไม่ถึง เพราะภาพนั้นคือความเคลื่อนไหวในสตาร์ไดมอนด์นั่นเอง

ooooooo

ภายในห้องทำงานเพชร ทุกคนกำลังจับจ้องมายังอะดอเรลลาที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พาทีเปรยกับเพชรว่า

“นายเคยบอกไม่เชื่อเรื่องอาถรรพณ์อะดอเรลลา”

“ชนินทรกลายเป็นเจ้าชายนิทราเพราะความโลภของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับอาถรรพณ์ เพชรมันมีอำนาจเหนือเราไม่ได้ ถ้าไม่ปล่อยให้กิเลสครอบงำจิตใจเราเอง”

เสียงมือถือเพชรดังแทรกขึ้น นิจนันท์โทร.มาอ้อนอีกตามเคย เพชรรับปากจะไปหาเพราะเธอบอกไม่ค่อยสบาย พาทีเหลือบมองมุกแวบหนึ่งก่อนติงเพชรว่า

“ทำไมแกต้องเป็นคนดูแลนิจนันท์”

“เพราะนิจคือเพื่อนคนนึงของเรา นิจไม่ใช่แค่เมียของชนินทร แต่เขาเป็นเพื่อนเรา ฉันขอนะ เรื่องฉันกับนิจมันไม่มีวันเป็นไปได้ ฉันขอให้ทุกคนเชื่อมั่นตัวฉัน แล้วก็ให้ความยุติธรรมกับนิจด้วย เจนจบ...รีบส่งอะดอเรล–ลาไปตรวจ แล้วอย่าให้ใครทำนอกจากแก”

“ได้” เจนจบรับคำ

“ฉันจะไปหามือถือของชนินทรด้วย เราจะได้หลักฐานมัดตัวคนที่กำลังติดต่อซื้ออะดอเรลลาจากชนินทร...หนูมุก รอฉันกลับมารับนะ เย็นนี้คุณแม่นัดทานข้าว”

เพชรพูดโดยไม่รอคำตอบจากมุก เดินนำพาทีออกไป มุกนิ่งอย่างน้อยใจเพชร แต่สายตาจับจ้องเจนจบเก็บอะดอเรลลาใส่เซฟตลอดเวลา

ooooooo

นิจนันท์พอใจที่เพชรมาได้เร็วทันใจ เธอแสร้งอ่อนเพลียบ่นปวดหัวไมเกรน สงสัยจะยังทำใจไม่ได้เรื่องชนินทร

“เพชรดื่มน้ำก่อนนะคะ มาเหนื่อยๆ งานก็หนักอยู่แล้ว ไหนจะต้องแบ่งเวลามาดูแลนิจอีก นิจเกรงใจจริงๆ นิจก็อยากดูแลตัวเองได้นะคะ ไม่อยากเป็นภาระเพชรให้คุณหนูมุกลำบากใจ”

เพชรไม่พูดอะไร รับน้ำมาดื่ม แต่ครู่เดียวสีหน้าไม่สู้ดี ถามนิจนันท์ว่าหยิบน้ำอะไรให้ตนกิน มีแอลกอฮอล์หรือเปล่า ตนรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก

“จริงเหรอคะ ไม่ใช่แอลกอฮอลล์นะคะ เพชรหายใจลึกๆค่ะ หายใจลึกๆ”

เพชรทำตามที่เธอบอก ขอนั่งพักสักครู่ นิจนันท์ลอบยิ้มสมใจ บอกเขาว่า จะหลับไปเลยก็ได้ เพชรรู้สึก

มึนงง ตาลาย แล้วสติดับวูบทันที นิจนันท์ลองเขย่าตัวก็ไม่รู้สึก จากนั้นเธอจัดปลดกระดุมเสื้อเขาอย่างนุ่มนวล ดวงตาฉายแววเสน่หา

“นิจรักเพชรนะคะ...รักมาก รักมาตั้งนานแล้ว เพชรรู้บ้างไหม เพชรน่ะใจร้าย ปล่อยให้นิจรอนานขนาดนี้ได้ยังไง ต่อให้ต้องถูกคนประณามไปทั้งชีวิต ฉันก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายดีๆอย่างคุณหลุดมือฉันไปได้อีกแล้ว”

เธอลูบไล้แผ่นอกเขาก่อนซบหน้าอิงแอบด้วยรอยยิ้มสมหวัง...

ขณะเดียวกันนั้น มุกยังรอเพชรอยู่ในบริษัท จู่ๆ

สาลินีเข้ามาถามมุกว่าตนจะลาออกจากที่นี่ดีไหม มุกแปลกใจ ย้อนถามถึงเหตุผล

“คือ...สาลี่กลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลาค่ะ คิดดูสิคะ ตั้งแต่ได้อะดอเรลลามามีแต่เรื่องร้ายๆ นี่คุณชนินทร

ก็นอนเป็นผักเน่าไปคนนึงแล้ว ใครล่ะคะ ใครจะเป็นรายต่อไป อาจจะเป็นเรา”

“คุณสาลี่คิดมากไปเอง”

“ไม่ได้คิดมากนะคะ หมอดูทายว่าสาลี่กำลังราหูเข้า ช่วงนี้จะมีเคราะห์”

“ถ้าคุณสาลี่ไม่สบายใจ มุกว่าไปรดน้ำมนต์ปัด รังควานบ้างก็ได้นะคะ เผื่อจิตใจจะดีขึ้น”

“จริงค่ะ โทร.นัดหลวงพี่เลยนะคะ” สาลินีกระตือรือร้นออกไป มุกมองตามอย่างเหนื่อยใจ พลางคิดกังวลถึงเพชรที่ป่านนี้ยังไม่กลับมา

เมื่อเห็นมุกนั่งซึมอยู่คนเดียว เจนจบเหมือนรู้ทันความคิดเธอ เขาตัดสินใจเข้ามาถามหยั่งเชิงว่า

“ถ้านิจนันท์ไม่ปล่อยเพชรกลับมาล่ะครับ เพชรอาจจะดูแลนิจนันท์จนลืมคุณหนูมุก”

“คุณเจนจบจะแกล้งพูดลองใจหนูมุกเหรอคะ ว่าหึงพี่เพชรขนาดไหน”

“นิจเป็นเพื่อนในกลุ่มก็จริง แต่บางอย่างที่นิจทำ ผมก็ไม่เห็นด้วยนะครับ ผมว่ามันทำร้ายความรู้สึกผู้หญิงด้วยกันเกินไป”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูมุกเชื่อใจพี่เพชร พี่เพชรเป็นสุภาพบุรุษ ต้องดูแลทุกคน”

“ดีครับ คนรักกัน เชื่อใจกัน ความรักก็หนักแน่น ไม่มีใครมาสั่นคลอนได้”

“คุณเจนจบก็เชื่อใช่ไหมคะ ว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคนที่มีหัวใจดวงเดียวกัน”

เจนจบฟังแล้วอึ้งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนฝืนยิ้มให้มุกแทนการตอบรับ

ooooooo

ตอนที่ 11

มุกงอนเพชรที่ไปใกล้ชิดนิจนันท์ แต่พอฟังเรื่องราวที่เพชรเล่าว่าชนินทรตามมาทำร้ายนิจนันท์ มุกก็ตกใจ เปลี่ยนท่าทีเป็นสงสารนิจนันท์

แต่เวลานั้น นิจนันท์ผู้น่าสงสารของหนูมุกกำลังอาละวาดด่าทอชนินทร เหมือนอยากจะให้เขาลงมือทำร้ายเธอให้จงได้

“เดินหน้าบื้อไร้วิญญาณอยู่ได้ สมแล้วที่ไม่มีใครเขาต้อนรับแก เขาเกลียดแกกันทั้งนั้น ดูสิ มาตั้งนาน ยังไม่มีใครเรียกแกไปรวมกลุ่มกับเขา”

ชนินทรเงื้อมือ แต่ฉับพลันก็หยุดตัวเองไว้ทัน

“ตบฉันสิ...อยากตบก็ตบเลย”

“ไม่หรอก...นิจนันท์ ฉันไม่หลงกลเธอ ลงมือที่นี่ เธอก็เอาหน้ามีแผลไปขอความเห็นใจจากเพชรมันอีก กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ จับหัวเธอกดน้ำสักสี่ห้าครั้ง น่าจะดีกว่า”
ชนินทรโอบไหล่นิจนันท์ทำเหมือนคู่รักสุดสวีต พอเห็นกลุ่มมรกตผ่านมา ชนินทรยิ่งกอดเมียแน่นขึ้น กระซิบบอกเธอให้ฝืนใจหน่อย เขาขอสร้างภาพให้ผู้คนเห็นว่าเขาดีกับเธอแค่ไหน

“เป็นไงจ๊ะ หน้าตาสดชื่นกันทั้งคู่ โรแมนติกล่ะสิ นานๆได้ควงคู่ให้สังคมเขารู้บ้างว่าเป็นสามีภรรยากัน” มรกตแดกดัน

“ค่ะ คู่เราไม่ชอบติดกันตลอดเวลา สร้างภาพครอบครัวสุขสันต์” นิจนันท์ยอกย้อนอย่างไม่เกรง

“อ้อ...ครอบครัวฉันสุขสันต์แน่จ้ะ แล้วก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเรากำลังจะได้ต้อนรับสะใภ้สุดเพอร์เฟกต์อย่างหนูมุก”

เห็นมรกตเริ่มของขึ้น ชนินทรเกรงใจ จึงขอตัวพาภรรยาออกไปอีกทาง มรกตจ้องตามอย่างไม่ไว้ใจนิจนันท์ จึงสั่งการปักให้ตามไปคอยสังเกตการณ์

นิจนันท์ไว้ใจไม่ได้จริงๆ พอหลุดพ้นจากชนินทรไปได้ เธอก็แจ้นไปหาเพชรที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับมุก หมายจะทำให้พวกเขาบาดหมางกันให้ได้ แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นแน่ เพราะปักโผล่มาทันเวลา ปักขัดขวางเต็มที่ พร้อมกันนี้ก็ไล่เพชรให้รีบตามหนูมุกไป

เมื่อสองคนนั้นเดินตามกันไปแล้ว ปักก็หันมาเล่นงานนิจนันท์ต่อ นิจนันท์ทั้งโกรธทั้งโมโหทำท่าจะตบปัก แต่พอดีชนินทรพุ่งพรวดมาขวาง ปักเลยฉวยโอกาสนี้เปิดแน่บ ให้ผัวเมียเขาเคลียร์กันเอาเอง

“เผลอเป็นไม่ได้เลยนะที่รัก” ชนินทรคำราม แววตาแทบลุกเป็นไฟ...นิจนันท์กลัวจับใจ จะเดินหนี แต่ชนินทรกระชาก...ลากเธอไปอย่างแรง

ooooooo

เมื่อเกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย ทำให้แผนการที่วางไว้แต่แรกไม่สำเร็จ มรกตจึงคิดแผนใหม่ส่งเพชรกับมุกไปทำธุระให้เธอที่เกาะแห่งหนึ่งโดยไม่บอกให้คนนอกอย่างชนินทรและนิจนันท์รู้ ซึ่งกำหนดการเดินทางของทั้งคู่คือเช้าวันรุ่งขึ้น

ดังนั้นในตอนเย็นวันนี้ เพชรกับมุกจึงมีโอกาสร่วมโต๊ะอาหารกับพาที คมกฤช รุจา และแอนดี้อีกครั้ง ในระหว่างนี้เองชนินทรกับนิจนันท์เข้ามาแจม ท่าทีและสายตาของนิจนันท์ที่แสดงออกต่อเพชรทำให้มุกอดหึงหวงไม่ได้ ขณะที่ชนินทรก็เขม่นมองเมียตัวเองอย่างไม่ชอบใจ ส่วนคู่ของรุจากับแอนดี้ก็ดูจะหวานกันมากขึ้นทุกที ทำให้คมกฤชซึ่งหลงรักรุจาอารมณ์ขุ่นมัว โกรธและหมั่นไส้ทั้งคู่จนเก็บอาการไม่มิด

หลังอาหารมื้อนั้น เพชรต้องตามง้อมุกที่มีท่าทีมึนตึง แต่แล้วนิจนันท์ก็เข้ามาแทรกอีกจนได้ เธอหลอกชนินทรว่าปวดท้องแล้วฉวยจังหวะตอนเขาไปหายาให้หนีมาอ้อนเพชรต่อหน้ามุก เพชรหลงกลกำลังจะอุ้มเธอไปส่ง ก็พอดีพาทีพาชนินทรเข้ามาพร้อมยาแก้ปวด ทำให้นิจ–นันท์จำต้องผละไปกับชนินทรด้วยความไม่พอใจในความจุ้นจ้านของพาที

พอเช้าขึ้น นิจนันท์ก็ยังดันทุรังจะมาพบเพชรอีก โดยบอกคมกฤชกับพาทีว่าเธอกับเพชรนัดกันไว้ สองหนุ่มยิ้มขันในความหน้าด้านของนิจนันท์ ก่อนพาทีจะบอกให้เธอรู้ว่าเพชรไปแล้ว แต่ไปไหนไม่รู้ ตนไม่ได้ถาม เพราะไม่ชอบเป็นตัวขัดแข้งขัดขาความรักของใคร

นิจนันท์โกรธจัด ผลุนผลันกลับไปเก็บกระเป๋ากลับกรุงเทพฯโดยไม่รอชนินทร แล้วตรงดิ่งไปที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อจะรู้ให้ได้ว่าเพชรกับมุกไปไหน แต่กลับโดนเจนจบด่าให้อย่างแสบสัน ถึงกระนั้นเธอก็ยังปักหลักจะรอจนกว่าได้เจอเพชร

เมื่อสาลินีเยี่ยมหน้าผ่านมา เธอจึงกลายเป็นเหยื่อให้นิจนันท์ระบายอารมณ์ แต่สาลินีก็เก่งพอตัว ยอกย้อนแดกดันอย่างไม่ยอมลงให้ นั่นยิ่งทำให้นิจนันท์โมโหแทบจะฟ้อนเล็บใส่ ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบวิ่งตามเจนจบที่ทำเหมือนจะออกไปข้างนอก

นิจนันท์ตามมาคาดคั้นเจนจบว่า รู้ใช่ไหมว่าเพชรอยู่ที่ไหน เจนจบไม่ตอบ แถมยังด่ารุนแรงจนนิจ– นันท์ถึงกับสะอึกอึ้งไป

“อยากจะเป็นคนชนะก็หัดใช้ปัญญา ใช้ความสามารถที่มีอันน้อยนิดของตัวเองซะบ้าง หรือถ้าไม่มีทั้งปัญญา ไม่มีความสามารถ กะโหลกทึบก็กลับไปอยู่บ้าน ทำตัวเป็นกระสอบทรายที่ดีของสามี”

ooooooo

ขณะเดียวกันนั้น เพชรกับมุกเพลิดเพลินมีความสุขอยู่ที่กระบี่ เพชรแสดงออกชัดเจนว่ารักมุกหมดใจและอยากแต่งงานด้วย มุกเองก็มีใจให้เขา เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข แต่เมื่อนึกถึงความจริงที่เธอปิดบังเขาอยู่ก็อดหวาดหวั่นหนักใจไม่ได้ทุกที

ขณะที่มุกกับเพชรกำลังอยู่ในโลกสีชมพู แต่พี่คมกฤชของมุกกำลังกลัดกลุ้มใจ เพราะรุจาควงแอนดี้อย่างเปิดเผย ไม่ว่าแอนดี้จะไปไหน รุจาต้องเป็นเงาตามตัว ที่สุดคมกฤชทนไม่ไหว ใช้ช่วงเวลาที่แอนดี้ไปห้องน้ำเข้าประชิดรุจา หาว่าเธอทำทุกอย่างเพราะประชดเขา

“ประชดนาย...เพื่ออะไร” รุจาย้อน

“เพราะคุณคิดว่าผมจะแข่งกับแอนดี้แย่งคุณกลับมา”

“ไปหาหมอรักษาโรคหลงตัวเองซะมั่งนะ ทำไมฉันต้องแคร์นาย ทำไมฉันต้องรอให้นายมาแย่ง ในเมื่อแอนดี้เค้าดีกว่านายทุกอย่าง ฉันไม่เคยต้องเลือกเลย เพราะฉันไม่เคยมีนายในหัวใจไม่แม้แต่นิดเดียว ฉันไม่สนผู้ชายโรคจิต หลงตัวเองอย่างนายหรอก เพราะมันเสียเวลาที่ฉันกับแอนดี้จะเข้าใจกัน รักกัน แล้วก็คุยกัน...เรื่องอนาคตของเรา”

รุจายิ้มเยาะแล้วเชิดหน้าผละไป คมกฤชแววตาเจ็บปวดกับทุกอย่างที่รุจาพูดออกมา ซ้ำวันถัดมารุจายังทำให้เขาต้องเจ็บยิ่งขึ้นไปอีก เมื่อเธอกับแอนดี้ชวนเขาไปเลือกแหวนหมั้นที่สตาร์ไดมอนด์

ส่วนที่กระบี่ จู่ๆเจนจบตามมาพบเพชรกับมุกที่บ้านพัก เจนจบต้องการมาขัดขวางความสุขของทั้งคู่ แต่เอางานขึ้นมาอ้าง

“นายคงไม่หาว่าฉันมาขวางความหวานของนายกับคุณหนูมุก”

“ไอ้บ้า...ฉันจะคิดได้ไง นายอุตส่าห์มาเพราะผลประโยชน์ของบริษัท”

“ออเดอร์นี้ลูกค้าเขารีบจริงๆ อยากได้คำตอบ ฉันถึงต้องมากวนเวลาพักผ่อนของนาย”

“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่ามาเที่ยวด้วยกัน” เพชรพูดไม่คิดอะไร แต่เจนจบลอบยิ้มสะใจ

หลังจากนั้น เจนจบก็ทำเนียนกินเที่ยวไปกับทั้งคู่ เจนจบเอาใจเพชรทุกอย่าง และคอยแอบมองมุกอย่างหมั่นไส้ แต่มุกไม่ได้เอะใจ เพราะเธอเชื่อใจและไว้ใจเจนจบเช่นเดียวกับเพชร...

ในสตาร์ไดมอนด์ สาลินีเจ้ากี้เจ้าการช่วยแอนดี้เลือกแหวนให้รุจา โดยมีคมกฤชยืนกอดอกมองตาขวาง พอแอนดี้เลือกวงหนึ่งมาใส่นิ้วรุจา คมกฤชเห็นแล้วทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นทันทีว่า

“กระจอก ถ้าจะซื้อวงเล็กแค่นี้ไม่ต้องให้ฉันพามาถึงสตาร์ไดมอนด์หรอกนะ”

สาลินีหน้าเหวอ ไม่คิดว่าคมกฤชจะแรงได้ขนาดนี้ คมกฤชยักไหล่แล้วเดินหน้าตากวนๆออกไป รุจาไม่พอใจก้าวตามเขาไปทันที

“นายนี่มันขี้อิจฉา ทำไม...พอแอนดี้เขาจะซื้อแหวนให้ฉัน นายก็รับไม่ได้ว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็น คนแพ้”

“อย่าคิดว่าความรักของคุณกับแอนดี้จะปั่นหัวผมได้” คมกฤชโต้

“ได้ไม่ได้...ฉันก็เห็นแล้วว่านายมันไม่มีน้ำใจนักกีฬา คิดว่าตัวเองเหนือกว่าทุกคน คิดว่าผู้หญิงต้องรักนาย...นายเข้าใจผิดไปมากนะคมกฤช”

“ผมน่ะเหรอเข้าใจผิด ก็เห็นๆอยู่ มีความหวังเลยล่ะสิ แค่ผู้ชายเอาแหวนเพชรเม็ดเล็กๆมาล่อ”

รุจาโมโหตบผัวะเข้าที่แก้มคมกฤช “นี่ยังน้อยไป...สำหรับสิ่งที่นายดูถูกฉัน”

“ก็คุณทำตัวแบบนี้ทำไม รู้หรือเปล่าว่าแอนดี้มันเป็นใครมาจากไหน”

“ไม่สำคัญหรอกว่า แอนดี้เป็นใคร เขารักฉัน ฉันรักเขา เรารักกันก็พอ...รู้ไว้ด้วยนะ ว่าคนอย่างฉันความรักสำคัญที่สุด ต่อให้แอนดี้จะเป็นแค่ฝรั่งตกยาก ไม่มีบริษัทใหญ่โตเหมือนคุณ ฉันก็จะรักเขา เพราะเขาไม่เคยดูถูกฉันสักคำ”

คมกฤชชะงัก แววตาปวดร้าวกับสิ่งที่ทำผิดมาแล้วกับรุจา

ooooooo

เจนจบอิจฉาริษยามุกทุกครั้งที่เห็นเพชรเอาใจใส่ดูแลเธอ...ค่ำนั้นเมื่ออยู่กันตามลำพัง เจนจบเอ่ยปากกับเพชรว่า ตนไม่เคยเห็นเขามีความสุขแบบนี้มานานแล้ว หน้าตาเขาบ่งบอกชัดเจนว่ามีความรัก

“ฉันก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน อยู่ๆฉันก็เป็นห่วงหนูมุก คิดถึงเขาตลอดเวลา ทั้งๆที่แต่ก่อน...เกลียด... เกลียดจนไม่รู้จะเปรียบกับอะไร”

“ความรักที่เริ่มต้นจากความเกลียด น่าประทับใจดีไม่ใช่เหรอ ไม่เหมือนความรักที่ทุกคนตัดสินว่าไม่เหมาะสม ไม่คู่ควร...ความรักที่อีกฝ่ายไม่เคยเห็นค่า”

“ไม่มีใครตีค่าความรักได้หรอก หัวใจทุกดวงมีสิทธิ์รัก”

“แต่ไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ”

“ฉันรู้ว่าแกหมายความว่าอะไร”

“เพชร...นายรู้”

“ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆเพื่อน ฉันรู้ว่านายชอบหนูมุก”

เจนจบนิ่งอึ้ง มองเพชรที่กำลังเข้าใจผิดอย่างแรง

“นายชอบหนูมุกมาก่อนฉัน นายทำดีกับหนูมุก ช่วยเหลือ ให้กำลังใจเธอทุกอย่าง ไม่แคร์เลยว่าหนูมุกจะทำตัวบ้าๆบอๆแค่ไหน ฉันว่ามันเป็นความรักที่บริสุทธิ์มาก ฉันเสียอีกที่มองไม่เห็นตัวตนของหนูมุก ฉันเสียอีกที่ตาบอด เพราะไม่เคยรู้จักความรัก”

“นายคิดยังไงกับคุณหนูมุก”

“เจนจบ ฉันขอโทษนายจริงๆ อย่าให้ความเป็นเพื่อนของเราต้องจบลง เพราะเรื่องนี้ได้ไหม ฉันรักนาย...นายคือเพื่อนที่จริงใจกับฉันที่สุด แต่สำหรับหนูมุก ฉันรักหนูมุกอย่างคนที่อยากอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุข อยากสร้างครอบครัว อยากแก่เฒ่าไปด้วยกัน”

เจนจบตัวชา มองเพชรด้วยแววตาทั้งรักทั้งช้ำ...ตรงข้ามกับมุกที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ เธอแย้มยิ้มอย่างมีความสุข แล้วถอยกลับเข้าห้องไปโดยที่สองหนุ่มไม่รู้เห็น

เพชรยังทำให้เจนจบช้ำใจโดยไม่รู้ตัว เขาเอ่ยปากอยากทำเครื่องประดับให้มุก เจนจบเสนอเป็นสร้อยมุกล้อมเพชร แต่เขาไม่เอา เขาอยากได้เพชรกับมุกแค่อย่างละเม็ดที่อยู่เคียงกัน

“โรแมนติกจริงๆ เกิดมาเพื่ออยู่เคียงกัน ตราบวันสุดท้ายของชีวิต...ได้ ฉันจะออกแบบให้ด้วยความยินดีที่สุด”

“เจนจบ...นายนี่เป็นเหมือนลมหายใจของฉัน”

“แล้วคุณหนูมุกก็เป็นหัวใจ”

“ใช่...คนเราต้องมีทั้งหัวใจและลมหายใจ” เพชรยิ้มกว้างมีความสุขที่สุด ต่างจากเจนจบที่ยิ้มเศร้าๆมองไปบนท้องฟ้า รำพึงขึ้นมาแผ่วเบา

“แต่บางครั้ง ถ้าชีวิตเรากำลังอยู่ในภวังค์ความสุขที่ท่วมท้น เราก็แทบจะลืมไปเลยว่า...เราต้องการมีลมหายใจ”

ครั้นแยกย้ายกันไปพักผ่อนแล้ว เจนจบแอบเข้าไปในห้องนอนมุก ซึ่งเธอกำลังนอนหลับสบาย เจนจบย่อตัวลงจ้องหน้ามุกด้วยแววตาแข็งกร้าวน่ากลัว แต่แล้วเขาต้องรีบลุกขึ้นถอยออกห่างเมื่อเหลือบเห็นเพชรเดินเข้ามา

เสียงพูดคุยของเจนจบกับเพชรทำให้มุกลืมตาขึ้น เจนจบบอกเพชรว่าตนมาดูว่าหนูมุกกินยาหรือยัง ขณะที่เพชรก็เอานมอุ่นๆมาให้เธอ มุกเป็นปลื้มที่ใครๆก็เป็นห่วง แล้วเพชรรีบตัดบทขอบใจเจนจบ ขอตนดูแลหนูมุกเอง

เจนจบกลับออกไปด้วยความเจ็บปวด แอบมองเพชรกับมุกหยอกล้อหัวเราะกัน นับวันทั้งคู่ยิ่งรักใคร่ผูกพัน แต่ตัวเองกลับถอยห่างจากเพชรไปทุกที...

เช้าขึ้น เพชรกับมุกนั่งเรือไปที่เกาะเพื่อทำธุระให้มรกต เจนจบไม่ได้ไปด้วย แต่แอบจัดการบางอย่างไว้เพื่อทั้งคู่ที่เกาะแห่งนั้น

วันเดียวกันที่สตาร์ไดมอนด์ นิจนันท์มาพร้อมชนินทร เธอต้องการจะรู้ให้ได้ว่าเพชรกับมุกอยู่ที่ไหน แล้วเธอก็แน่ใจด้วยว่าสาลินีรู้ดีแต่ไม่ยอมบอก วันนี้เธอจึงนำกระเป๋าแบรนด์เนมใบสวยมาติดสินบน ผลปรากฏว่ากระเป๋าสามารถง้างปากสาลินีได้สำเร็จ

ด้านเพชรกับมุก เมื่อไปถึงเกาะก็รีบทำธุระให้แม่มรกต ทั้งคู่ได้พูดคุยกับเพื่อนของมรกตที่ทำฟาร์มหอยมุก พอเสร็จธุระของแม่ เพชรก็เจรจาเรื่องส่วนตัวต่อ เขาอยากได้มุกเม็ดที่สวยที่สุดเพื่อคนรัก ซึ่งก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว สองคนจึงช่วยกันเลือกจนเพลินไป

ระหว่างนี้เอง เจนจบโทร.เข้ามือถือมุก บอกให้เธอแวะไปที่แห่งหนึ่งบนเกาะ พอมุกกับเพชรไปถึงก็ต้องตะลึงกับความสวยงามที่เจนจบรังสรรค์ไว้ให้ ถือเป็นของขวัญสำหรับคู่รักที่เกิดมาเพื่อกันและกัน

“เจนจบ...ยังไงมันก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด” น้ำเสียงและสีหน้าเพชรดูแปลกพิกลจนมุกสงสัย ถามเขาว่ามีอะไรกับเจนจบหรือเปล่า เธอเห็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว “เจนจบยอมรับว่าชอบเธอ ฉันรู้ว่าเจนจบมันนิสัยดี สุภาพ เอาใจใส่ เทกแคร์ เป็นห่วงเป็นใยทุกคน ใครอยู่ใกล้ๆก็ต้องชอบ ต้องหลงรัก ฉันยอมรับนะหนูมุก ถ้าเกิดเจนจบจะจีบเธอแข่งกับฉัน...”

มุกจูบปลายคางเพชรรวดเร็ว ย้ำว่านี่คือคำตอบของเธอ เพชรหัวใจพองโต ขอบคุณหนูมุกที่เลือกตน

“ระหว่างหนูมุกกับคุณเจนจบ เรามีแต่มิตรภาพ เราเป็นเพื่อนกันเหมือนที่พี่เพชรมีคุณเจนจบเป็นเพื่อนที่ดี ที่จริงใจที่สุดในชีวิต”

“ฉันอยากให้ถึงวันแต่งงานของเราเร็วๆจัง ฉันอยากให้มุกเม็ดนี้อยู่เคียงข้างเพชรอย่างฉัน”
มุกฟังแล้วลำบากใจ ดึงตัวออกจากอ้อมกอดเขา

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“หนูมุกว่าเราอย่าเพิ่งพูดเรื่องแต่งงานเลยนะคะ”

“เธอบ่ายเบี่ยงเรื่องแต่งงานกับฉันตลอดเลย”

“เราเพิ่งจะทำความรู้จักกันจริงๆ ให้เวลาหนูมุกอีกหน่อยนะคะ”

“ได้สิ เวลาทั้งชีวิตของฉันที่มี ฉันให้หนูมุกคนเดียว” เพชรยิ้มให้เธออย่างจริงใจ

ooooooo

ด้านคมกฤชที่อกกำลังกลัดหนองเพราะทิฐิและความปากแข็งของตัวเอง เวลานี้เขาแทบคลั่งเมื่อแอนดี้ได้สิทธิพิเศษย้ายเข้าไปพักอาศัยในบ้านรุจา ทั้งที่แต่ก่อนแต่ไรมาพ่อบรรพตของรุจาเข้มงวดเรื่องผู้ชาย แม้แต่คมกฤชเองก็เจอมากับตัวหลายครั้งแล้ว

เพื่อพิสูจน์ว่ารุจาโกหกตนหรือเปล่า คมกฤชจึงทำทีเอาของของแอนดี้ตามไปให้ถึงบ้านรุจา อ้างว่าแอนดี้เก็บของมาไม่หมด แต่รุจามองเขาอย่างรู้ทัน พร้อมกันนั้นบรรพตก็เดินโอบไหล่แอนดี้พูดคุยกันลงมาจากชั้นบน

“นายนี่ทำงานมาเยอะ ประสบการณ์ชีวิตหลากหลาย อย่างงี้ดี ฉันชอบคนสู้ชีวิต”

คมกฤชชักสีหน้าเมื่อเห็นบรรพตหัวเราะถูกคอกับแอนดี้ รุจายิ้มเยาะแล้วบอกพ่อว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมาบ้านเรา

“อ้าว คมกฤช ยังมีธุระอะไรที่นี่อีกไม่ทราบ” บรรพตทักเหมือนไม่เต็มใจต้อนรับ

“ผมเอาของมาให้แอนดี้”

แอนดี้เปิดถุงหยิบกางเกงออกมา ก่อนพูดขึ้นว่าไม่ใช่ของตน คมกฤชรีบเก๊กหน้า บอกไม่ใช่ของตนเหมือนกัน ก็เลยนึกว่าของแอนดี้ รุจาหมั่นไส้คว้ากางเกงยัดใส่มือคมกฤช และว่ามุกนี้ไม่ผ่าน
“นายมาก็ดีนะคมกฤช จะได้รู้ไว้ ฉันชอบเพื่อนนายมาก แอนดี้นี่เขาคล่อง เข้ากับคนง่าย ไม่หยิ่ง ไม่หัวสูง ที่สำคัญ อันนี้เน้นเลยนะ รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่...ฉันชอบมาก”

คมกฤชหน้าชา อึ้งที่บรรพตชื่นชมแอนดี้แต่เหมือนด่ากระทบเขา แถมบรรพตยังจะให้แอนดี้ไปทำงานที่นิวส์ไทม์ในตำแหน่งคนโปรด แต่รุจาขอพ่อให้แอนดี้เป็นนักข่าวดีกว่า จะได้ทำงานคู่กับเธอ บรรพตโอเคทันที แล้วสรุปให้แอนดี้เรียกตนว่าพ่อแทนบอส

“ขอบคุณครับคุณพ่อ ที่เมตตาผม” แอนดี้ยกมือไหว้บรรพตอย่างนอบน้อม บรรพตหัวเราะร่าถูกใจ

“นี่มันต้องอย่างนี้ ขนาดเป็นฝรั่งยังรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่เหมือนไอ้คนบางคน กระด้างกระดางลางเหมือนฝาโลง...อ้าว ยังไม่ไปอีกเหรอ”

คมกฤชโดนอีกดอก รีบยกมือไหว้บรรพตแล้วกลับออกไปด้วยความโมโห แต่จู่ๆก็ต้องหันกลับมาประจันหน้ารุจาที่เดินตามมาเย้ยหยัน “ทนเห็นคนอื่นดีกว่าไม่ได้ล่ะสิ”

“คิดว่าผมอิจฉาแอนดี้เหรอ”

“คนปากแข็งอย่างนายไม่ยอมรับหรอก แต่ฉันรู้ว่านายกำลังทั้งอิจฉา ทั้งริษยา ทั้งอาฆาตเหมือนหมาบ้า เพราะนั่นมันเป็นนิสัยของนาย”

“รู้จักผู้ชายเร็วดีนี่”

“นายคมกฤช...”

“ทำไม ก็คุณพูดเองว่ารู้จักผมดี รู้จักแอนดี้ดี แล้วจะให้ผมคิดยังไง ใกล้ใครคนไหนก็รู้จักลึกซึ้งดีไปหมด รู้จักลึกเข้าไปถึงไหนๆแล้วล่ะ”

“เลว...คิดเลวๆ อย่างนายน่ะไม่ละเอียดอ่อนพอที่จะรู้หรอกว่า คำว่ารู้จัก ยังไงก็ไม่เท่ากับคำว่ารัก คนอย่างนายรู้จักไว้เพื่อให้ลืม แต่สำหรับคนอย่างแอนดี้ รู้จักแล้วก็อยากรัก อยากอยู่ใกล้ๆ รู้สึกว่าชีวิตขาดเขาไม่ได้ แอนดี้เขาดีกว่านายเยอะ เพราะคนอย่างนายมันไม่รู้จักวิธีที่จะทำให้คนอื่นมีความสุข”

คมกฤชอึ้งถึงกับพูดไม่ออก ผลุนผลันจากไปด้วยความเจ็บใจ

ooooooo

ตกเย็นเพชรกับมุกไปเดินเล่นที่สะพานปลา ที่นี่เองเพชรได้พบปานตาอดีตแฟนสาวที่หายไปจากชีวิตเขานานมาก แต่วันนี้เพชรมากับมุก เขาไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ จึงหาโอกาสแอบพูดคุยกับปานตา แต่ก็ถูกไชยาพ่อของปานตาขัดขวาง และด่าทอเพชรด้วยถ้อยคำอาฆาตแค้น

เพชรงงงันกับข้อกล่าวหาที่ไชยาว่าเขาข่มขืนปานตา แถมไชยายังจะทำร้ายเขาด้วย ปานตาต้องเข้าขวางพ่อ และขอร้องให้เพชรรีบกลับไปแล้วลืมเรื่องของเราซะ เธอเป็นเจ้าสาวของเขาไม่ได้

พูดเสร็จ ปานตาก็พาพ่อลงเรือออกจากท่าโดยเร็ว ทิ้งเพชรยืนหน้าเศร้า เสียดายที่ไม่ได้ซักถามเรื่องราวจากปานตา...ส่วนมุกยืนมองมาจากมุมหนึ่ง แม้ไม่ได้ยินเสียง สนทนา แต่ท่าทางของเพชรก็ทำให้เธอสงสัยอย่างมาก

กลับถึงบ้านพักที่เจนจบรออยู่ เพชรกับมุกดูนิ่งขรึมไม่หวานกันเหมือนเดิม เมื่อเจนจบอยู่ตามลำพังกับมุก เขาถามเธอว่ามีอะไรกันมาหรือเปล่า มุกไม่ตอบแต่ถามเจนจบถึงเรื่องเจ้าสาวคนแรกของเพชรว่าชื่ออะไร

“คุณมุกรู้เรื่องนี้...”

“ค่ะ หนูมุกรู้ว่าพี่เพชรเคยเกือบแต่งงานกับผู้หญิงคนนึง แต่เธอหายไป เธอชื่ออะไร แล้วทำไมถึงไม่ยอมเป็นเจ้าสาวของพี่เพชรล่ะคะ”

“ปานตาเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับพวกเรา เธอเรียนเก่ง เป็นดาวมหาวิทยาลัย เพชรกับปานตารักกันมาก พอเรียนจบ เพชรก็จะแต่งงาน...ตอนนั้นคุณป้ามรกตไม่ค่อยเห็นด้วย เพราะฐานะทางบ้านปานตาไม่ค่อยดี แต่สุดท้ายคุณป้าก็ยอมตามใจเพราะรักเพชร”

“ก็ไม่มีอุปสรรคอะไรเลยนี่คะ แต่เจ้าสาวก็ยังหายไป”

“นั่นสิครับ ผมก็ไม่รู้เหตุผลจริงๆเหมือนกัน ตอนที่ปานตาหายไป เพชรแทบเป็นบ้า พวกเราต้องเฝ้าเพชรไว้เป็นเดือนๆ อยู่ๆคุณหนูมุกมาถามเรื่องนี้กับผมทำไมล่ะครับ หรือว่า...ไปเจอปานตา”

“ไม่ได้เจอค่ะ มุกรู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ที่หัวหิน พอมีโอกาส ก็เลยอยากถาม”

“อ๋อ เพชรรักปานตามากครับ มีผู้หญิงมาชอบเพชรตั้งหลายคน แต่เพชรไม่เคยจริงจังกับใครมากเท่าปานตา ถ้าไม่มีคุณหนูมุก ผมก็เชื่อว่าเพชรจะไม่มีวันรักใครได้มากเท่ากับเจ้าสาวคนแรกของเขาอีกแล้ว”

“คงไม่มีใครลืมรักแรกได้ จริงไหมคะ”

“อย่าคิดมากนะครับ เพชรคงพร้อมจะเริ่มต้นใหม่กับคุณหนูมุกแล้ว” เจนจบกุมมือมุกให้กำลังใจ

แต่แล้วสองคนก็ต้องผละจากกันเมื่อจู่ๆนิจนันท์ปรากฏตัว...นิจนันท์มาพร้อมเอกสารปึกใหญ่ อ้างว่าเธอต้องการความช่วยเหลือจากเพชร

“นิจขอโทษนะคะ ที่ตามมารบกวนเวลาความสุขของเพชรกับคุณหนูมุก นิจได้เอกสารเกี่ยวกับที่ดินที่จะซื้อมาแล้ว แต่นิจดูแล้วไม่เข้าใจ คนที่จะขายเขาให้สัญญาอะไรมาดูเยอะแยะเลย นิจงงไปหมด แถมยังเร่ง นิจว่าต้องเซ็นสัญญาซื้อขายกันภายใน 3 วัน ชนินทรน่ะสิคะ บอกนิจว่าต้องไปหาเพชรให้เร็วที่สุด เพราะเพชรคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยได้ นิจไม่มีที่พึ่งจริงๆ ถึงต้องมารบกวนเพชรให้ช่วยดูเอกสารพวกนี้ เพชรก็รู้ชีวิตนิจเหมือนนกปีกหัก ไม่มีใครเป็นที่ให้พักพิง”

นิจนันท์ปาดน้ำตาต่อหน้าเพชร เจนจบยืนหลบอยู่ด้านหลัง มองนิจนันท์ด้วยสายตาเกลียดชัง

“นิจปรึกษาชนินทรไม่ได้จริงๆ กลัวที่สุด กลัวเขารู้ว่านิจกำลังจะทำอะไร แล้วเขาจะ...เขาจะฆ่านิจ”
“ไม่ต้องกลัวนะนิจ ผมจะปกป้องคุณเอง”

“ขอบคุณค่ะ โชคดีของชีวิตนิจที่สุดที่มีเพชร ถ้าวันไหนที่เพชรเบื่อ รำคาญ ไม่ไยดีเรื่องของนิจ นิจก็ไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจไปทำไม” นิจนันท์โผเข้าซบอกเพชร เจนจบทนดูไม่ได้เดินลิ่วออกไปทางครัว ส่วนเพชรหันไปเห็นมุกมองอยู่ก็ชะงัก หน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

มุกหนีกลับเข้าห้องเงียบกริบ เพชรมาเรียกก็ไม่ตอบ พอเพชรหันหลังกลับ นิจนันท์ที่แอบมองอยู่รีบเดินตามเพชรไปทันที

ขณะเดียวกันนั้น ชนินทรกลับมาที่บ้านไม่พบนิจนันท์ เจอแต่กระดาษที่เธอเขียนข้อความทิ้งไว้ว่า “ไปธุระให้แม่สามสี่วัน บนเขาไม่ค่อยมีสัญญาณ แล้วจะติดต่อกลับมา”

ชนินทรนิ่งคิดสังหรณ์ใจ รีบโทร.หาพาที ถามเขาว่าเพชรอยู่ที่ไหน พาทีปฏิเสธและทำท่าจะวางสาย แต่แล้วต้องชะงักเมื่อได้ยินชนินทรบอกว่านิจนันท์ไม่อยู่ ตนสงสัยว่าเธออาจจะไปหาเพชร...

นิจนันท์พยายามใกล้ชิดเพชร เธอตามเขาเข้ามาในห้องและใช้มารยาหญิงถึงเนื้อถึงตัวเขา แต่เจนจบก็โผล่มาขัดขวางอีกจนได้ เจนจบนำยาแก้ปวดมาให้นิจนันท์ที่เพิ่งบอกเพชรว่าเธอปวดท้องเรื้อรังตั้งแต่ครั้งก่อน

“ฉันรู้ว่าเธอชอบป่วยกระเสาะกระแสะ เลยเตรียมยามาให้ ปกติกินแค่สองเม็ด แต่ฉันว่าเธอคงต้องกินเยอะหน่อย จะได้หายเร็วๆ ไม่ปวดบ่อยๆ”

“ฉันแพ้ยา ต้องดูก่อนว่ายานี่กินได้หรือเปล่า” นิจนันท์คว้ายาไปจากเจนจบแล้วหันมาบอกเพชรว่า “นิจไปกินยาที่ห้อง แล้วจะได้พักนะคะ”

“ถ้าอาการไม่ดีขึ้นมาเคาะเรียกผมได้ตลอดเวลานะ”

“ขอบคุณมากค่ะ นิจจะหายป่วยก็เพราะความห่วงใยของเพชรนี่แหละค่ะ”

เจนจบมองตามนิจนันท์ไปด้วยความหมั่นไส้ แล้วหันหาเพชรอาสาตามไปดูให้ พอนิจนันท์เหลือบเห็นเจนจบเดินตามก็หันขวับมาทันที “ไม่ต้องตามมาหรอก ฉันคงไม่แพ้ยาที่เธอให้”

“ฉันก็แค่จะดูไปรายงานเพชร ที่จริงก็รู้อยู่แล้ว ผิวหน้าหนาๆอย่างเธอไม่น่ามีอะไรทำให้ระคายได้ ถ้าเป็นอะไรปางตาย ไปเคาะห้องฉันบ้างก็ได้ อยู่ติดกับห้องเธอเลย ห้องเพชรนี่ไกลไปหน่อยนะ กว่าจะกระเสือก กระสนมา เธออาจจะหมดลมตายไปซะก่อน”

“คนอย่างฉันไม่ตายง่ายๆหรอก”

“นั่นน่ะสิ ทนมือทนไม้สามีอย่างชนินทรมาได้ ก็ถือว่าเดนตาย...รักษาตัวดีๆ อย่าเลือกเป็นลมต่อหน้าเพชรบ่อยๆ อย่าแกล้งลืมว่าตัวเองยังมีสามีเป็นตัวเป็นตน ผู้ชายที่ต้องแบกตัวภาระอย่างเธอจะได้ไม่เป็นเพชรคนเดียว”

นิจนันท์โมโหปายาลงพื้น เจนจบยิ้มเยาะแล้วหันกลับเข้าห้องเพชร ทิ้งให้นิจนันท์ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธสุดขีด...เจนจบรายงานเพชรว่านิจนันท์กินยาแล้ว ไม่ต้องห่วง ส่วนเรื่องหนูมุกก็ไม่น่าห่วง หนูมุกเป็นคนหนักแน่น คงไม่เข้าใจผิดอะไรง่ายๆ เธอเคยบอกว่า เธอพยายามจะเชื่อใจเขา

“พยายามเชื่อใจ ทำไมต้องพยายาม ฉันไม่ได้คิดอะไรกับนิจนันท์อยู่แล้ว”

“ผู้หญิงก็ต้องมีอารมณ์นี้ทั้งนั้น เข้าใจผิด หึงไม่มีเหตุผล ทำตัวดีๆหน่อยแล้วกัน ว่าที่เจ้าบ่าว”
“คืนนี้แกนอนที่นี่แหละเจนจบ”

“แน่ใจเหรอว่าจะให้ฉันนอนกับแก”

“จริงสิวะ แกจะได้เป็นพยานว่าฉันกับนิจนันท์ไม่มีอะไรกัน”

เจนจบพยักหน้าเรื่อยๆเหมือนไม่คิดอะไร แต่ความจริงแอบดีใจ ลอบมองเพชรด้วยความเสน่หา...ส่วนมุก อยู่อีกห้อง เธอกำลังคิดมากเรื่องเพชรกับนิจนันท์ แล้วยังปานตาอีกคน...เสียงมือถือดังทำให้มุกหยุดความคิด ดีใจที่เป็นพี่ชายโทร.มา

“เป็นไงบ้าง แกกับคุณเพชร หายไปเลย”

“ก็ไม่มีอะไร พี่เพชรเขาพูดถึงแต่เรื่องแต่งงาน”

“ถ้าปิดคดีอะดอเรลลา แล้วพิสูจน์ได้ว่าคุณเพชรไม่เกี่ยว ก็แต่งงานกับเขาไปสิ ถ้าแกรักเขา”

มุกนิ่งไม่อยากพูดเรื่องนี้ คมกฤชบอกเรื่องแอนดี้ว่าตอนนี้เขาย้ายไปอยู่บ้านรุจาแล้ว มุกใจหายแทนพี่ชาย ถามเขาว่าจะยอมแพ้เหรอ ถ้าเขารักรุจาก็ต้องแข่งกัน แต่ถ้าไม่รักก็ปล่อยมือจากเธอไปซะ

คมกฤชนิ่งคิด พอวางสายจากน้องสาวก็อยากจะเอาชนะ รุ่งขึ้นเขาจึงไปหารุจาที่บ้าน บอกเธอว่าวันนี้เขาจะทำให้เธอมีความสุขให้ได้

สายวันเดียวกัน นิจนันท์ซื้ออาหารทะเลหลายอย่างมาเอาใจเพชร แต่ต้องผิดหวังเพราะเพชรออกจากที่พักไปแต่เช้า แล้วก็ตกใจมากด้วยที่จู่ๆชนินทรกับพาทีมาสมทบ ชนินทรยิ้มหวานให้เมีย แต่แอบอาฆาตใกล้ๆหูเธอว่า

“ไม่ต้องกลัว โทษคราวนี้ฉันจะกลับไปคิดทบต้นทบดอกที่บ้าน จัดหนักกว่าทุกครั้ง”

นิจนันท์เข่าอ่อนนั่งลงด้วยความกลัว และหมดหวังที่จะได้ใกล้ชิดเพชรอีก

ooooooo

ตอนที่ 10

แผนการของมรกตดำเนินไปอย่างรวดเร็วทันใจ แต่จะสำเร็จหรือไม่ต้องรอดูกันในวันนี้...พาที เลือกหัวหินเป็นสถานที่พักผ่อนของสองครอบครัว ซึ่งการมาครั้งนี้มรกตอ้างกับเพชรว่า แม่เห็นว่าลูกได้อะดอเรลลาคืนมาแล้ว ก็เลยให้ลูกชวนหนูมุกกับแม่ของเธอมาฉลองกันแบบส่วนตัว

“ส่วนตัว แล้วพาทีมาทำไมล่ะครับ”

“ฉันก็มาคอยบริการคุณแม่ไง โรงแรมนี้ฉันมาเหมือนบ้านหลังที่สองอยู่แล้ว”

“ใช่...แม่ชอบ พาทีคุยสนุก”

มรกตกับพาทีเอออวยไปด้วยกันแบบเนียนๆ นึกว่าคราวนี้แผนสำเร็จแน่ แต่พอรู้ว่ามุกชวนคนอื่นมาด้วยก็ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้ว

มุกชวนรุจามาเที่ยวด้วย และแน่นอนว่าคมกฤชพี่ชายของเธอก็ต้องมา รุจาเพิ่งทราบก็ตอนมาเจอคมกฤช ที่โรงแรม พอเจอกันทั้งคู่ก็ทำท่าจะวางมวย ทำให้มุกรู้สึกเหนื่อยใจ ต้องไกล่เกลี่ยให้เหตุผลกับรุจาว่า

“คุณรุจาอย่าโกรธเลยนะคะ หนูมุกกลัวคุณรุจา รังเกียจพี่กฤช จนไม่ยอมมาเที่ยวกับเรา”

“ไม่โกรธหรอกค่ะ แต่รังเกียจน่ะใช่นะคะ ขอบคุณค่ะคุณหนูมุกที่ชวนรุจามาเป็นแขกของพวกคุณ”

“ยินดีเลยครับ เพื่อนหนูมุกก็ถือว่าเป็นเพื่อนผมเหมือนกัน” เพชรเอ่ยจริงใจ

“น่ารักจังนะคะ อิจฉาว่าที่เจ้าบ่าวช่างเอาใจเจ้าสาวซะแล้วสิ”

“พี่กฤชเขาก็อยากเอาใจคุณรุจาเหมือนกันแหละค่ะ แต่ทำดีๆไม่ค่อยเป็น”

“ฉันน่ะนะ อยากเอาใจ” คมกฤชจ้องหน้าน้องสาว

“คุณมุกไม่ต้องพูดให้พี่ชายดูดีหรอกค่ะ รุจาอยากมาเที่ยวอยู่แล้ว นี่ก็เพิ่งโทร.ไปชวนคุณแอนดี้ คงกำลังรีบตามมา”

คมกฤชหน้าตึงขึ้นมาทันที ส่วนมุกรีบแยกตัวไปโทร.หาแอนดี้ สั่งห้ามไม่ให้เขามา แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว แอนดี้มาถึงและยืนอยู่ข้างหลังมุกแล้วด้วย

มุกรีบลากแอนดี้หลบไปมุมหนึ่ง ห้ามเขาโผล่ไปตอนนี้ และห้ามจีบรุจาด้วย แต่ดูเหมือนแอนดี้จะไม่ได้สนใจข้อห้ามอย่างหลังสักเท่าไหร่

รุจากับคมกฤชตามไปทะเลาะกันที่ชายหาด ส่วนอีกฟากเพชรกำลังคาดคั้นมุกว่าหายไปไหนมา ทำเหมือนระแวงว่ามุกจะไปหว่านเสน่ห์ชายอื่น แล้วอ้างสิทธิ์ความเป็นแฟนนัวเนียใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวเธอ พอมุกวิ่งหนี เขาก็วิ่งไล่ตาม จนที่สุดล้มลงบนพื้นทรายด้วยกัน

ความใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่ลืมแง่งอนกันไปชั่วขณะ มุกเคลิ้มไปกับจูบอ่อนหวานของเขา แต่พอรู้สึกตัวก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไปอย่างเขินอาย

เจนจบที่แอบตามมาโดยไม่มีใครรู้เห็น เฝ้ามองเพชรกับมุกด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ต่างจากมรกตที่เบิกบานเหลือเกิน มองจากห้องพักไปเห็นลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้กำลังสวีตกัน คาดว่าคืนนี้เพชรต้องขอมุกแต่งงานเป็นแน่แท้

เวลานั้นที่สตาร์ไดมอนด์ นิจนันท์ตั้งใจมาหาเพชร แต่ถามพนักงานก็ไม่มีใครรู้ว่าเพชรไปไหน เธอโทร.หาเจนจบก็ไม่รับสาย จึงโยกไปโทร.หาสาลินีแทน

“สาลินีเหรอ ฉันเอง...นิจนันท์ มีเรื่องจะถามอะไรหน่อย ชนินทรเขามีธุระด่วน อยากคุยกับเพชร ตามลำพัง จะให้ชนินทรเขาไปหาเพชรตอนนี้ได้ที่ไหน”

นิจนันท์อ้างชื่อสามี สาลินีกำลังเดินนวยนาดอยู่ชายหาด ตอบกลับไปอย่างรู้ทัน
“เหรอคะ จะมาก็รีบมาเลยนะคะคุณนิจนันท์ บรรยากาศที่นี่กำลังสนุกมาก หวานเว่อร์”

สาลินีกดวางสายแล้วหัวเราะ แต่พอหันมาเจอคุณปักยืนเท้าเอวหน้าบึ้งตึงก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ใครเชิญหล่อนมา” คุณปักขึ้นเสียง...สาลินีกลัวซะที่ไหน ลอยหน้าตอบว่า
“ฉันเชิญตัวเอง”

“มาทำไม เจ้านายเขาจะมาเที่ยวกัน”

“ป้าล่ะ มาทำไม ขี้ข้าเขาต้องอยู่เฝ้าบ้านไม่ใช่เหรอ”

คุณปักโกรธจี๊ด แล้วเกิดตอบโต้กันมันหยด ก่อนจะลามไปถึงขั้นลงมือ จนพวกมรกตต้องกำราบ แล้วมรกตยังพาลไปเล่นงานพาทีด้วยอีกคน

“พาที...แม่สาลินีเจ๋อหน้ามาที่นี่ได้ยังไง”

“คือผม...ผมพลาดที่ให้สาลินีจองโรงแรมให้น่ะครับ”

“เลขาเธอก็มี ทำไมให้สาลินีทำ”

“เลขาผมลาคลอด ผมไม่คิดว่าสาลินีจะมาด้วย เดี๋ยวผมไปจัดการให้เองครับ”

“เร็วๆเลยนะ ถ้าปล่อยให้แม่นั่นมาทำลายงานคืนนี้ ฉันจะจับแกฝังทราย...นายพาที”

พาทีสะดุ้ง รีบไปเจรจากับสาลินีอย่างว่องไว...สาลินีตีหน้าจ๋อย พูดอ้อมแอ้มว่า

“สาลี่ไม่พักที่นี่ก็ได้ค่ะ แค่แวะมา...เผื่อมีอะไรจะให้สาลี่รับใช้”

“ผมก็ลำบากใจนะคุณสาลี่ ที่ต้องให้คุณไป แต่คุณก็รู้ปากคุณ...มันไม่ไหวจริงๆ”

“นี่ด่าใช่ไหมคะ”

“หรือคิดว่าผมชม...เอางี้ คุณไปพักที่อื่นนะ อยากเที่ยวก็เที่ยวไป แต่ช่วยไปห่างๆจากโรงแรมนี้หน่อย แต่ถ้าให้ดีนะ กลับกรุงเทพฯไปเลย”

พาทีถอนใจ เดินจากมาอย่างกลุ้มๆ สาลินีมองไปยังกลุ่มมรกต ขยับปากพึมพำอย่างเจ้าเล่ห์

“เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้พวกแกมีความสุข”

ooooooo

รุจากับคมกฤชยังเป็นไม้เบื่อไม้เมา เข้าใกล้กันเมื่อไหร่เป็นต้องปะทะคารมกันทุกที ขณะที่มุกกับเพชรก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวหึง เพชรหึงมุกเมื่อได้ยินชื่อหนุ่มแอนดี้ ถามเซ้าซี้มุกว่าแอนดี้คือใคร ใช่คนที่ตนเคยเห็นที่บ้านหรือเปล่า พอมุกไม่ตอบ เพชรก็รวบตัวเธอมากอด คาดคั้นว่าแอนดี้กับเธอสนิทกันแค่ไหน

มุกไม่ได้สนใจแต่เหลียวไปเหลียวมาเพราะรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมอง เพชรกลับหึงมั่ว หาว่าเธอมองหาแอนดี้ กลัวเขาเห็นว่าเรากำลังกอดกันอยู่

“รู้ไว้นะพี่เพชร หนูมุกไม่ชอบผู้ชายขี้หึง” มุกสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเขาแล้ววิ่งกลับไปทางห้องพัก เพชรไม่ยอมรามือ วิ่งตามไปติดๆ โดยมีสายตาคมกริบของเจนจบจ้องตามไป

เข้ามาในห้องพัก มุกรีบโทร.หาแอนดี้ ถามเขาว่าแอบดูเธอกับพี่เพชรใช่ไหม แอนดี้ตอบกลับอย่างเซ็งๆว่า

“แอบดูอะไรล่ะ ยังไม่มีคำสั่งจากเธอให้ฉันปรากฏตัวเลยนะ”

มุกตัดสายฉับ คว้าครีมกันแดดจะออกจากห้อง แต่เพชรโผล่พรวดมาดักหน้า กล่าวหามุกไม่เลิก

“ยังแอบมาโทร.หากัน แอนดี้อยู่ที่นี่ใช่มั้ย”

“ไม่ใช่”

“โกหก” เพชรขึงขัง ดันร่างมุกติดผนัง “รู้ตัวบ้างหรือเปล่าหนูมุก ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ เมื่อกี้ที่หาดทรายมันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกนะ” เขาทอดเสียงอ่อนโยน พลางก้มลงจะจูบ แต่มุกผลักเขาสุดแรงแล้ววิ่งหนีออกไปที่ระเบียง

เพชรวิ่งตามมากระชากแขนมุก เขาอยากคุยให้รู้เรื่อง แต่มุกบอกตอนนี้ตนไม่ว่าง ตนจะไปหารุจา

“ไปหารุจาหรือไปบอกแอนดี้ว่าอย่าเข้าใจผิด” เขาสบตาเธอครู่หนึ่งเหมือนตัดสินใจบางอย่าง “หนูมุก ฉัน...ฉัน...”

“ยอมสารภาพแล้วเหรอคะ ว่าพี่เพชรรักหนูมุก”

เพชรไม่ตอบ แต่โน้มหน้าเข้าหา ถามมุกว่ารู้สึกยังไงกับเขา เธอรักเขาจริงๆหรือเปล่า...เจนจบมองมาจากระเบียงอีกห้อง คิดหาหนทางขัดขวางทั้งคู่ให้ได้...

เสียงมือถือเพชรดัง แต่เขาไม่สนใจ รุกเร่งจะเอาคำตอบจากมุกว่ารักเขาหรือเปล่า ฝ่ายเจนจบเห็นว่าไม่สำเร็จแน่ จึงเปลี่ยนวิธีใหม่ เดินตรงดิ่งไปทางห้องพักมุก สักครู่เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น เพชรกำลังจูบมุกแผ่วเบา เขาชะงัก รวบตัวเธอไว้แน่นก่อนส่งเสียงถามว่า “ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ แต่เสียงออดยังคงดังต่อเนื่อง มุกพยายามดันเพชรออก เกรงจะเป็นคุณป้ามรกต แต่เพชรไม่ให้สนใจคนอื่น อยากให้มุกตอบว่ารู้สึกยังไงกับเขา

“พี่เพชรจะมาถามตอนนี้ทำไมคะ”

“ฉันอยากรู้ใจเธอจริงๆ”

“สำคัญด้วยเหรอคะว่าหนูมุกคิดยังไง ในเมื่อระหว่างเราเริ่มต้นที่ความเกลียด พี่เพชรเกลียดหนูมุก”

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้วหนูมุก”

มุกไม่สนใจฟัง สะบัดตัวออกเดินเร็วไปเปิดประตู ปรากฏว่าไม่มีใครสักคน เพชรคิดว่ามีคนแกล้งกดออด แต่มุกแน่ใจว่าไม่ได้แกล้ง เขาอยากให้เราออกมา

“แอนดี้ของเธอรึเปล่าที่มาขัดจังหวะ คงทนเห็นเราอยู่กันตามลำพังไม่ได้” เพชรเพ้อเจ้อไปใหญ่ มุกระอาเลยยั่วเข้าให้

“ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าเป็นแอนดี้ เขาจะไม่ปล่อยให้หนูมุกโดนพี่เพชรหื่นใส่อย่างนี้ แอนดี้เขาต้องอยู่ปกป้องหนูมุกสุดชีวิต”

“ไหนล่ะ แอนดี้ของเธอ โผล่มาปกป้องสุดที่รักหน่อยสิ ไม่ใช่เอาแต่หลบอยู่ในเงา” เพชรโมโหหึง รวบมุกมากอดกระชับ พลันมีแสงบางอย่างวาบขึ้นมา ฝีมือถ่ายรูปของสาลินีนั่นเอง

ทั้งคู่ประหลาดใจว่าสาลินีมาได้ยังไง แถมยังมาแอบถ่ายรูปพวกตนเหมือนปาปารัซซี่

“สาลี่ไม่ได้แอบเลยค่ะ ก็มันเป็นทางเดินใช่ไหมคะ อยู่ๆคุณเพชรกับคุณหนูมุกก็กระหืดกระหอบออกจากห้อง ท่าทางติดพันกันนัวเนีย”

“มากไป คุณสาลี่ เราเข้าไปหยิบของ” เพชรเสียงขุ่น

“อ๋อ...เหรอคะ คงจะของสำคัญมาก แต่รูปนี้ก็ไม่อนาจารอะไรนะคะ ดูสนิ้ดสนิท ใครเห็นก็คงต้องกด Like ด้วยความริษยา”

“ลบเถอะค่ะคุณสาลี่ หนูมุกขอร้อง หนูมุกไม่อยากให้คนอื่นเห็น”

“ไม่ต้องลบ โพสต์ไปทุกเว็บเลย ฉันอยากให้คนเห็นเยอะๆ โดยเฉพาะเพื่อนหนูมุก” เพชรจงใจแกล้ง เพราะคิดว่ามุกกลัวแอนดี้จะเห็น มุกหน้างออย่างเคืองๆ

แอนดี้โผล่มาพอดี เขามาพร้อมรุจาซึ่งเจอกันที่ชายหาด ส่วนคมกฤชนั้นโมโหหึงแยกตัวไปสงบสติอารมณ์...สาลินีพอเห็นหนุ่มแอนดี้ก็ยิ้มหวานเข้าใส่ สอบถามอย่างสนใจ รุจาแนะนำแอนดี้กับทุกคนและว่าเขาเป็นเพื่อนคุณหนูมุก

แอนดี้จับมือทักทายเพชรด้วยไมตรี ส่วนเพชรพอรู้ว่าแอนดี้ชอบรุจาก็ยิ้มออก ตรงข้ามกับมุกที่บึ้งตึงจ้องแอนดี้อย่างโกรธๆ เพราะเธอจงใจเปิดทางให้พี่ชายของเธอทำความสนิทชิดเชื้อกับรุจา แต่นายแอนดี้ดันมาเป็นก้างชิ้นใหญ่ แถมรุจาก็ทำท่าสนใจเขามากเสียด้วย

มุกเดินเซ็งออกจากกลุ่มไปริมหาด เพชรยังเกาะติดเป็นตุ๊กแก เขาแสดงออกชัดเจนว่ารักเธอ แต่มุกกำลังเซ็งและหงุดหงิดเรื่องแอนดี้ พอเพชรเข้ามาเกาะแกะเจ๊าะแจ๊ะ เธอเลยเตะหน้าแข้งเขาไปทีแล้ววิ่งหนีกลับโรงแรม ปักเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว เห็นมุกวิ่งมาก็รีบเดินสวนไป

สองคนชนกันอย่างจังทำให้ยาในมือปักหล่นกระจาย ปักแสร้งวี้ดว้ายตกใจบ่นเสียดายยา มุกแปลกใจถามคุณปักเป็นอะไร ทำไมต้องกินเยอะขนาดนี้ ปักบอกตนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ว่าแล้วก็เดินหน้าเครียดจากไป ทิ้งความสงสัยไว้ให้มุก

เมื่อมุกตามมาแอบฟังปักพูดคุยกับพวกมรกตก็ตกใจอย่างมาก เพราะยานั้นเป็นของมรกตที่เป็นโรคหัวใจ ซึ่งเช็กอาการล่าสุดหมอบอกไม่ค่อยดี มรกตจึงอยากเห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนที่ตนจะตาย แต่มรกตก็กำชับปักและทุกคน แม้แต่ประไพแม่ของมุกห้ามบอกเรื่องตนป่วยใกล้ตายให้ใครๆรู้

แต่มุกแอบได้ยินชัด เช่นเดียวกับเพชรและพาทียืนฟังอยู่อีกด้าน เพชรรักและสงสารแม่ อยากทำให้แม่มีความสุข เพชรบอกพาทีว่าเขาพร้อมจะขอมุกแต่งงาน แต่ไม่รู้เธอจะยอมหรือเปล่า พาทีจึงแนะนำให้เพื่อนตื๊อเข้าไว้ อย่ายอมแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเด็ดขาด

มุกเองก็ตกอยู่ในภาวะเดียวกับเพชร รู้สึกสงสารมรกตอย่างที่สุด เมื่อได้พูดคุยกับแม่ประไพของตน มุกจึงต่อว่าแม่ทำไมไม่เคยบอกเรื่องป้ามรกตป่วย ประไพก็เลยต้องเล่นละครตบตาลูกสาวไปด้วย ทั้งๆที่อึดอัดลำบากใจแทบแย่

พอลับหลังมุกกับเพชร กลุ่มแก๊งของมรกตก็ดื่มฉลองความสำเร็จกันล่วงหน้า มรกตขอบใจทุกคนที่ร่วมมือ โดยเฉพาะพาทีที่จัดการมาแต่แรก จากนี้ไปก็เหลือแต่เพชรจะใจกล้าขอหนูมุกแต่งงานด้วยวิธีไหน

เย็นนั้นที่ชายหาด เพชรตัดสินใจสารภาพรักและคุกเข่าขอมุกแต่งงาน แต่มุกไม่ทันจะตอบว่ากระไร นิจนันท์ก็โผล่เข้ามาแทรก ทำให้พวกมรกตที่แอบดูอยู่เซ็งไปตามๆกัน

มรกตทั้งเซ็งทั้งโมโห โวยวายใส่พาทีว่าแม่เพื่อนเก่านั่นโผล่มาได้ยังไง พาทีบอกไม่รู้จริงๆ ปักอาสาไปลากแม่นั่นออกมาเอง แต่ประไพติงว่าจะดีหรือ เขาเป็นเพื่อนสนิทกับเพชร เดี๋ยวเพชรจะโกรธเอาได้

“ถ้างั้นต้องเป็นนาย...จัดการนะนายพาที ลากตัวเพื่อนแกออกไปพ้นๆหน้าฉันเลย” มรกตสั่งเฉียบ พาทีก้มหน้าจ๋อย รับคำสั่งแต่โดยดี

ooooooo

ที่ศาลาริมหาด เพชรทักทายนิจนันท์ประสาเพื่อนสนิท แต่มุกหน้าตึงๆด้วยความหึงหวงอย่างไม่รู้ตัว

“พอดีนิจมาหาเพื่อนน่ะค่ะ เกรงใจไม่อยากพักบ้านเขา เลยมาพักโรงแรม ไม่นึกว่าจะโชคดีบังเอิญเจอเพชร”

“แล้วนิจมากับใคร ชนินทรมาด้วยหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ นิจมาคนเดียว ว่าจะมาตระเวนดูบ้านพักเงียบๆสงบๆแถวนี้สักหลัง เผื่อเวลาที่มีปัญหาจะได้มีที่พักพิง ไม่ต้องทนรองรับอารมณ์ใครอีก เพชรมีที่ดินแถวนี้นี่คะ นิจจำได้...งั้นนิจให้เพชรช่วยดีกว่า อนุญาตไหมคะคุณหนูมุก”

“ค่ะ เชิญค่ะ”

“นิจจำได้ว่ามีร้านอร่อยที่เพชรชอบ นิจพาไปทานนะคะ”

“พาผมไปด้วยสิครับ คุณนิจนันท์ ไปกันหมดนี่เลย น่าจะสนุก” เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้น สามคนไปหันมองก็เห็นพาทีเดินนำกลุ่มมรกตเข้ามา

นิจนันท์หน้าตาไม่ค่อยพอใจ แต่ยังฝืนยิ้ม ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ “คุณแม่มาด้วย”

“เรียกป้าเถอะจ้ะ ไม่สนิทกันขนาดนั้น แม่น่ะ สงวนไว้ให้หนูมุกสะใภ้ฉันเรียกคนเดียว”

“ไหนคะ คุณเพื่อนเก่า ร้านไหนอร่อย ไปเลยค่ะ” ปักทำกระตือรือร้น

“อยากกินอาหารทะเลใช่มั้ย...ปัก”

“ค่ะคุณผู้หญิง แค่นึกถึงน้ำจิ้มก็แซบแล้ว แต่ไม่เอาแบบที่ข้างนอกดูสด ดูแซบ แต่พอแกะเปลือก เนื้อในเหม็นๆคาวๆใกล้เน่าเต็มที ปักรับไม่ได้”

“นั่นน่ะสิ เดี๋ยวนี้มีเยอะซะด้วยนะ ของสวยแต่เน่าใน ที่ดูสดเพราะฉาบฟอร์มาลินไว้ น่าสะอิดสะเอียน” มรกตจงใจจ้องนิจนันท์ “ไงจ๊ะ จะพาพวกเราไปทานที่ไหน”

“ที่ไหนก็ได้ค่ะคุณป้า ในนรก บนสวรรค์ นิจนันท์พาไปได้ทั้งหมดนี่เลยค่ะ” นิจนันท์ตอบอย่างไม่กลัว...มุกเห็นแล้วเวียนหัวแทน ให้ทุกคนไปกันเลย ตนขอตัว แต่มรกตกับประไพทำท่าจะไม่ยอม มุกเลยต้องรวบรัดรวดเดียวจบ โดยไม่รอให้ใครทัดทาน ก่อนเดินลิ่วออกไป

“หนูมุกปวดหัวค่ะ ขอพักดีกว่า ทานกันให้สนุกนะคะ”

เพชรมองตามมุกตาละห้อย มรกตหันมามองนิจนันท์อย่างรังเกียจ

“แย่จัง คุณหนูมุกไม่ไปด้วย...แล้วยังจะไปทานกันลงไหมคะ หรือว่าวัยนี้แล้ว อาหารจะอร่อยต้องพึ่งลูกหลานคอยปรนนิบัติยกกระโถนให้บ้วนให้คาย กินอะไรถึงจะคล่องคอ ไม่สำลัก...จนเกือบตาย”

นิจนันท์ปากร้ายมากจนกลุ่มมรกตตกใจ ประไพ รับไม่ได้รีบดึงมรกตพากันเดินเชิดออกไป เผ่าพงศ์มองเซ็งๆ เดินตามออกไปอีกคน นิจนันท์กราดไปยิ้มเยาะปัก ปักอยากจะเอาเรื่อง แต่พอหันไปเห็นสายตาเพชรก็ไม่กล้า ได้แต่แกล้งเดินเฉียดผ่านนิจนันท์ แล้วแยกเขี้ยวด่าเบาๆ

“หน้าหนาอย่างหล่อน สะบัดบ๊อบใส่ ก็ไม่รู้สึก”

ปักเดินลิ่วไปอีกคน เพชรขยับจะตาม แต่นิจนันท์ตีหน้าเศร้าเว้าวอนอย่างน่าสงสาร

“ทุกคนดูจะตั้งใจมาทำร้ายทั้งจิตใจและความรู้สึกของนิจ อย่างนี้แล้วเพชรจะทิ้งนิจไปอีกคนเหรอคะ”

เพชรชะงักทันที หันมองนิจนันท์อย่างอึดอัด จำต้องยืนอยู่เป็นเพื่อนไม่ให้เสียมารยาท

ooooooo

ปักตามมาดึงมือมุก พูดอย่างเจ็บใจแทนว่า “คุณหนูมุกไปยอมทำไมคะ กลับไปทวงเจ้าบ่าวของเราคืนเร็วๆค่ะ”

“พี่เพชรไม่ใช่เจ้าบ่าวของหนูมุก”

“ไม่ใช่ยังไงคะ ก็คุณเพชรคุกเข่าขอคุณหนูมุกแต่งงาน หวานเป็นบ้าเป็นบอไปเลยค่ะ”

“แอบดูเหรอคะ”

“เปล่าแอบเลยค่ะ พอดีเดินผ่านไปเห็น...เชื่อปักนะคะ ไปทวงคนของเราคืน อย่ายอมนะคะ คุณเพชรน่ะรักคุณหนูมุกจริงๆ”

“ไม่จริงหรอกค่ะ พี่เพชรไม่ได้รักหนูมุก ไม่เคยอยากร่วมชีวิตกับหนูมุก ที่ขอแต่งงานเพราะพี่เพชรมีเหตุผล แต่ไม่ใช่ความรัก”

ปักชะงักนิ่งไปอย่างขัดใจ...มุกทอดสายตาไปไกลอย่างเชื่อในความคิดของตัวเอง

ด้านเพชรกับนิจนันท์ ค่ำนั้นได้ไปทานอาหารกันสองต่อสอง นิจนันท์ใช้โอกาสนี้ทำให้เพชรสงสารเธอมากขึ้น ด้วยการขอโทษที่เธอเหมือนเป็นมารความสุขของทุกคนในครอบครัวเขา

“นิจขอโทษที่พูดเหมือนต่อว่าคุณแม่มรกต คุณพ่อเผ่าพงศ์ และคุณปัก แต่นิจอดรู้สึกไม่ได้จริงๆ นิจไม่ใช่ผู้หญิงเพียบพร้อมเหมือนคุณหนูมุก เป็นแค่ผู้หญิงที่มีปัญหาชีวิต ปัญหาที่ไม่มีทางหลุดพ้น ต้องตกเป็นทาสรองรับอารมณ์ เป็นเหยื่อของผู้ชายที่สังคมกำหนดว่าเป็นสามี แล้วผู้ชายคนนั้นเองที่ขู่เข็ญ โหดร้าย เห็นแก่ตัว”

“นิจ...นิจยังมีผมอยู่ตรงนี้อีกคนที่เป็นเพื่อน”

“เพชรรู้ไหมคะ นิจดีใจที่สุด ที่เพชรให้กำลังใจ ไม่เคยรังเกียจผู้หญิงที่ถูกโซ่ตรวนพันธนาการ แค่เศษเสี้ยวความอบอุ่น ความห่วงใยจากเพชร ก็เหมือนยาวิเศษช่วยรักษาจิตใจที่บอบช้ำ ร่างกายที่ถูกทารุณของนิจ ขอบคุณนะคะเพชร ขอบคุณที่ไม่ดูถูก แล้วก็จะไม่มีวันทอดทิ้งนิจ”

เพชรยิ้มให้กำลังใจ ต่างจากนิจนันท์ที่ทอดสายตาหวานเยิ้ม...ส่วนที่โรงแรม มรกตกำลังพลุ่งพล่านด้วยความโมโหนิจนันท์ เธอสั่งพาทีไปให้จัดการนังจอมมารให้พ้นหูพ้นตา แล้วเอาคำตอบมาให้ได้ด้วยว่า ใครทำให้หล่อนมาเจ๋อที่นี่ได้

สั่งเสร็จ มรกตเดินตรงดิ่งไปห้องพักมุก หมายจะมาปลอบโยน แต่ไม่ทันได้เข้าห้องก็มีไอ้โม่งชุดดำพุ่งมาจับศีรษะเธอกระแทกประตู มรกตตกใจร้องวี้ดว้าย นึกว่าเป็นโจรปล้นทรัพย์จะถอดของมีค่าให้ทั้งหมด ขอชีวิตไว้อย่างเดียว แต่มันไม่สนใจ ถือมีดวาววับจะจ้วงแทงคอเธอ

มุกเดินนำหน้าปักเข้ามาเห็นเหตุการณ์ มุกเข้าช่วยมรกตพ้นคมมีดได้ทันท่วงที แล้ววิ่งไล่ตามไอ้โม่งไปทางบันได เกิดต่อสู้กันดุเดือด มุกถูกมันปามีดเข้าใส่แขน และอาจจะโดนทำร้ายซ้ำ ถ้ามรกตไม่ส่งเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือดังขึ้นมา

ไอ้โม่งตัดสินใจผละจากมุกวิ่งหนีหายไปในความมืด จนพ้นสายตาผู้คนก็เปิดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าเจนจบที่โกรธแค้นอย่างหนัก...

มรกตช่วยประคองมุกที่มีดยังปักคาแขน ส่วนคุณปักวิ่งกลับมาพร้อมเพชร ทุกคนบอกให้มุกอดทน เราจะพาไปโรงพยาบาล แต่มุกอยากให้เพชรตามคนร้ายไป เพชรไม่ยอม เขาห่วงมุกมากกว่าอะไรทั้งนั้น มรกตจึงหันไปสั่งเจ้าหน้าที่โรงแรมให้ติดตามคนร้าย

มุกตัดสินใจดึงมีดออกจากแขนโดยที่เพชรก็ห้ามไม่ทัน ขณะเขาอุ้มเธอออกไป มรกตกับปักก้าวตามหลัง พลันเสียงมือถือมรกตดังขึ้น พอเธอกดรับก็ยิ่งตกใจกับน้ำเสียงดุดัน

“วันนี้ฉันแค่สั่งสอนแก นังแม่จอมบงการ ถ้าแกยังไม่หยุดจัดแจงให้มีงานแต่งงานของเพชรกับหนูมุก...แกตายทั้งโคตร”

“แกเป็นใคร...แกเป็นใคร” มรกตถามเสียงหลง แต่ทางโน้นวางสายไปแล้ว

“ใครคะ คุณผู้หญิง”

“ไม่รู้...ฉันไม่รู้ มันขู่ว่าต้องไม่มีงานแต่งของตาเพชรกับหนูมุก ไม่งั้นเราจะตายกันทั้งหมด”

ทั้งนายทั้งบ่าวหน้าเสีย หวาดหวั่นและกังวล

ooooooo

วันรุ่งขึ้น มุกกลับมานอนพักที่ห้อง โดยมีประไพแม่ของมุกดูแลด้วยความเป็นห่วง อีกครู่ทุกคนที่รู้เรื่องก็ตามเข้ามา มรกตบ่นสงสารมุกที่เกือบตายเพราะช่วยตน

“ผมว่าไม่ใช่โจร ในตัวคุณป้าไม่มีอะไรล่อตาขนาดที่จะต้องดักจี้” คมกฤชเอ่ย

“มันอาจจะคิดว่าคุณป้ากำลังเข้าห้อง เลยจะตามไปเอาของมีค่าในห้อง แต่คุณหนูมุกมาเจอก่อน แล้วคุณป้าแจ้งตำรวจหรือยังคะ”

“หนูมุกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ คุณรุจา”

“จะมากจะน้อยไม่เกี่ยวนะคะ นี่คือเรื่องความปลอดภัยของแขกทั้งหมด”

“ผมคุยเรียบร้อยแล้วครับ” พาทีรีบบอก ส่วนเพชรเสริมว่า ทางโรงแรมกำลังประสานกับตำรวจเร่งหาตัวคนร้ายให้ได้ แล้วก็จะรับผิดชอบทุกอย่างเต็มที่ เพราะโรงแรมถือว่าความปลอดภัยของแขกคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

“ถ้าเป็นโจร มันก็ต้องเป็นคนใน เพราะรู้จักทางหนีทีไล่ดีมาก” แอนดี้วิเคราะห์

“อย่าให้เป็นเรื่องใหญ่โตเลยนะคะ หนูมุกว่าคงเป็นโจรน่ะค่ะ โจรธรรมดา”

“งั้นฝากคุณหนูมุกไว้กับเพชรก่อนนะครับ ผมจะพาคุณป้าไปให้การกับเจ้าหน้าที่เอง”

“ขอบใจมากพาที ไปกันเร็ว คุณปัก คุณเผ่า คุณประไพ ไปกันให้หมดนี่แหละ ไปพาที นำไป” มรกตต้อนทุกคนออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้เพชรได้ดูแลมุกตามลำพัง

รุจาเดินตามแอนดี้และคมกฤชออกมา เธอเปรยด้วยความสงสัยว่าทำไมหนูมุกถึงไม่เอาเรื่อง ไม่แจ้งความ

“เรื่องมันจบไปแล้ว ทางโรงแรมก็ทำหน้าที่ของเขาอย่างดีที่สุดแล้ว เหลือแต่คุณนั่นแหละที่ทำตัวเป็นอีแร้งหิวซากศพ” คมกฤชแขวะ

“นายนี่คิดดูถูกฉันตลอด คิดว่าฉันกระหายข่าวบนความเดือดร้อนของคนอื่น”

“คุณกฤชไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรอกครับรุจา ครอบครัวคุณเพชรกับหนูมุกมีข่าวในทางเสียหายมาตั้งแต่เรื่องอะดอเรลลา ขนาดมาเที่ยวก็ยังโดนปล้นอีก ข่าวกระจายออกไปมันคงดูไม่ดีกับครอบครัวคุณเพชร” แอนดี้อธิบาย

“ถ้าเป็นเหตุผลนั้น ฉันพอเข้าใจ”

“เหตุผลของแอนดี้มันก็ดี เข้าใจได้ทุกเรื่องนั่นแหละ”

“แน่นอน เพราะแอนดี้เขาไม่ใช่อันธพาล เป็นเด็กโตแต่ตัวอย่างนาย”

สองคนทำท่าจะเถียงกันไม่จบ จนแอนดี้ต้องขอร้องว่าพอเถอะ แต่คมกฤชไม่สน สั่งแอนดี้เงียบไปเลย ถ้ารุจาอยากด่าก็ด่าเลย เพราะคำด่าของเธอมันเบาหวิว ไร้สาระสไตล์ลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เพราะฉะนั้นไม่มีค่าให้เขาเจ็บ

รุจาโกรธจี๊ดจะอัดเขาให้น่วม แอนดี้รีบดึงเธอไว้ แต่ดึงแรงไปหน่อยร่างเธอเลยเซมาปะทะอก คมกฤชเห็นแอนดี้กอดประคองรุจาก็ยิ่งโมโหหึง

“โธ่เอ๊ย...ก็แค่นี้ มุกเข่าอ่อน อยากให้ผู้ชายกอด” คมกฤชยิ้มเหยียดแล้วผละไป รุจาทั้งโกรธทั้งเจ็บใจตะโกนด่าไล่หลัง

“ไอ้คมกฤช...ไอ้บ้า แน่จริงกลับมาเลย อย่าวิ่งหนีสิ”

ooooooo

ขณะเพชรกับมุกกำลังสวีตกันอยู่ในห้อง นิจนันท์แอบเข้าไปแทรกกลางอีกจนได้ เธอแสร้งห่วงใยมุกที่โดนทำร้ายบาดเจ็บ สงสัยว่าคุณมุกมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่า

“โจรมันตั้งใจทำร้ายคุณแม่ ไม่ใช่หนูมุก” เพชรตอบ

“อ๋อ คุณหนูมุกเลยทำหน้าที่ว่าที่สะใภ้คนเก่งโดดเข้ามาช่วย โชคดีที่สุดเลยนะคะ ที่ดวงไม่ถึงตาย ไม่งั้นเพชรคงขาดเจ้าสาวไปอีกครั้ง”

“หมายความว่ายังไงคะ ขาดเจ้าสาวไปอีกครั้ง” มุกซักด้วยความสงสัย

“นิจครับ ผมว่าหนูมุกคงอยากพักผ่อน” เพชรรีบตัดบท

“อ๋อ ค่ะ เพชรจะไปทำธุระก็ตามสบายเลยนะคะ นิจดูแลคุณหนูมุกให้เองค่ะ”

“อย่าเลยครับ ออกไปพร้อมๆกันดีกว่า หนูมุกคงต้องการความสงบ” พูดจบ เพชรลุกนำนิจนันท์ออกไปทันที

นิจนันท์เดินเคียงไปกับเพชร ตีหน้าเศร้าถามเขาว่า “โกรธเหรอคะที่นิจพูดเรื่องเก่าๆให้คุณหนูมุกได้ยิน นิจไม่ได้ตั้งใจจะสะกิดแผลเรื่องที่ปานตาทิ้งคุณไปก่อนวันแต่งงาน”

เพชรเงียบ นิจนันท์ลอบยิ้มรู้ว่าเป็นเรื่องฝังใจเพชร ก่อนจะทำสีหน้าสำนึกผิด
“นิจสัญญาจะไม่พูดเรื่องนี้ให้เพชรไม่สบายใจ...

เพชรคะ นิจอยากชวนเพชรไปดูที่ที่นิจจะสร้างบ้านน่ะค่ะ”

“ผมไม่อยากให้หนูมุกอยู่คนเดียว”

“โธ่...นิจยืมตัวเพชรแป๊บเดียว ไม่กี่ชั่วโมง คุณหนูมุกเธอไม่ว่าหรอกค่ะ”

“จะชั่วโมงหรือนาทีเดียว ก็ไม่ได้!” มรกตปรากฏตัว จ้องหน้านิจนันท์อย่างเอาเรื่อง พอๆกับปักที่ตามมายืนตาลุกวาวอยู่ข้างๆ

“ดีจริงๆนะคะที่คุณผู้หญิงลืมกระเป๋า เลยได้กลับมาเห็นช็อตเด็ดของนางแถวนี้ ที่กำลังงัดมารยาที่ขนมาเต็มคันรถบรรทุกบวกสิบแปดล้อ แว่วๆว่ากำลังตะกุยตะกายชวนคุณเพชรไปไหนเหรอคะ”

“ดูที่” นิจนันท์ตอบห้วนๆ

“ที่ทำอะไรคะ ฮวงซุ้ยตัวเองหรือเปล่า”

“อย่างนิจคงไม่ตายง่ายๆ วัยเราต่างกันเยอะค่ะ...ป้า ปัก”

ปักแทบเต้นที่ถูกเรียกป้า มรกตมองนิจนันท์หัวจดเท้า “เธอนี่มีสามีแล้วใช่มั้ย มีสามีแล้วเที่ยวมาควงแขนผู้ชายอื่น คนเห็นเข้ามันจะเสื่อมเสียมาถึงตาเพชรลูกชายฉัน ฉันรู้ว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่จุกจิก ไม่คิดมาก แต่เผอิญครอบครัวฉันมีหน้ามีตาในสังคม”

“แม่ครับ...”

“อย่าเพิ่ง ตาเพชร คนนี้แม่ขอ...ฉันถือที่สุดเลยนะ เรื่องลักกินขโมยกิน ทำตัวลับๆล่อๆ แทะโลมของของคนอื่น เพราะทุกคนในตระกูลฉันไม่เคยมีประวัติเสียด้านนี้ ตาเพชร แกสมควรกลับไปดูเจ้าสาวของแก หนูมุกเจ็บตัวเพราะช่วยแม่”

เพชรทำตามแม่อย่างว่าง่าย บอกนิจนันท์เอาไว้ค่อยไปดูที่กันวันหลัง พอเพชรขยับไป นิจนันท์ทำท่าจะตามแต่ถูกปักก้าวมาดักหน้าอย่างเร็ว

“ไปซะเถอะนิจนันท์ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน”

“ขอโทษนะคะ คุณป้าอาจจะเข้าใจอะไรผิด นิจมาหาเพชร คนที่จะไล่นิจได้คือเพชร”

“ดีจ้ะ เพราะฉันจะสั่งให้ตาเพชรไล่เธอเอง แม่ผู้หญิงมารยาจัด”

นิจนันท์มองจ้องมรกตอย่างโกรธจัด ปักเห็นแล้วเท้าสะเอวหมับเดินเข้าหาหน้าตาเอาเรื่อง นิจนันท์ไม่กล้า ล่าถอยออกไปด้วยสีหน้าอาฆาต

“สตรี พ.ศ.นี้ หน้าไม่มียางมะตูมจริงๆ” ปักบ่น

“ฉันคงต้องรีบจัดการให้หนูมุกแต่งงานกับตาเพชรซะแล้ว”

“คุณผู้หญิงคะ แล้วโทรศัพท์จากไอ้โจรใจทราม ที่มันขู่ไม่ยอมให้มีงานแต่งงานล่ะคะ คุณผู้หญิงทำไมไม่บอกคุณเพชร”

“อย่าพูดเรื่องนี้ให้ใครได้ยินนะปัก นไม่กลัวมันหรอก มันอาจจะเป็นพวกที่แอบหลงรักคลั่งไคล้หนูมุกก็ได้ ยิ่งมันขู่ ฉันยิ่งต้องให้ตาเพชรกับหนูมุกมีงานแต่งงานให้เร็วที่สุด”

เจนจบซุ่มมองอยู่ตลอด ได้ยินชัดทุกคำของมรกต สีหน้าแววตาเขาเต็มไปด้วยความโกรธระคนริษยา

“จะไม่มีงานแต่งงาน งานเดียวที่ฉันอนุญาตให้จัดได้คือ...งานศพ!!”

ooooooo

เมื่อเพชรกลับเข้ามาในห้อง มุกถามเขาเรื่องเจ้าสาวที่หายไป เพชรนิ่งไปนิดก่อนตอบว่า เธอคือปานตา เราเรียนคณะเดียวกัน เธอหายตัวไปก่อนวันแต่งงานอาทิตย์เดียว ทั้งที่เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมหมดแล้ว

ฟังเขาย้อนอดีตอันขมขื่น มุกรู้สึกสงสารและเห็นใจ แตะมือเขาเบาๆอย่างให้กำลังใจ
“อย่าไปไหนนะหนูมุก อย่าหนีฉันไปไหน แต่งงานกับฉันนะ”

เพชรแววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ จนมุกใจหาย เพราะรู้ว่าตัวเองกำลังหลอกเพชรเหมือนกัน มุกแกล้งหลับตาไม่ตอบ เพชรดึงผ้าห่มให้เธออย่างอ่อนโยน จูบหลังมือเธอแล้วถอยออกมา เพื่อเธอจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แต่พอเพชรก้าวออกจากห้องปิดประตู มุกก็ลืมตาโพลง ไม่สบายใจกับความจริงที่ตนปกปิดเพชรมาตลอด

นิจนันท์ยังไม่ละความพยายามที่จะแทรกกลางระหว่างเพชรกับมุก เธอหันรีหันขวางหาโอกาสจะตามเพชรขึ้นไป ทันใดนั้นพาทีโผล่มาขวาง พาทีขอร้องเธอดีๆ ไม่ให้ไปรบกวนเพชรกับมุก เลิกตามเพชรสักที เขาสองคนกำลังจะเป็นครอบครัวเดียวกัน

“เธอก็เป็นเพื่อนเพชรคนนึง คงไม่มีสิทธิ์ขออะไรที่เหนือกว่าฉัน ที่เป็นเพื่อนเพชรเหมือนกัน” นิจนันท์ย้อนพาทีด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ถ้าสิทธิ์ของเพื่อนห้ามไม่ได้ แล้วสิทธิ์ของผัวล่ะ” ชนินทรก้าวเข้ามายืนจ้องตาขวาง นิจนันท์หน้าเสีย หันมองพาทีอย่างไม่พอใจ

“พอดี ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมชวนชนินทรมาปาร์ตี้ด้วย ฮันนีมูนรอบสองกันให้สนุกนะ” พาทีพูดเสร็จก็เดินจากไป...นิจนันท์เย็นสันหลังวาบกับสายตาแข็งกร้าวดุจเหยี่ยวของชนินทร

“ทำไมทำหน้าอย่างงั้น เห็นผัวเหมือนเห็นผี”

“เธอมาได้ยังไง”

“แล้วทำไมจะมาไม่ได้ ก็พาทีมันเห็นเธอ แล้วนึกถึงฉันน่ะสิ”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง เอ่อ ฉันหมายถึงว่าครอบครัวเพชรเขาไม่ได้เชิญเรา”

“นั่นน่ะสิ ไม่ได้เชิญเรา แต่ทำไมเธอถึงเสนอหน้ามายืนตรงนี้ได้ ไปคุยให้ฉันรู้เรื่องหน่อยดีกว่า”

ชนินทรลากนิจนันท์ออกไปห่างผู้คน แล้วเหวี่ยงเธออย่างแรงแทบล้มทั้งยืน

“ไม่อายบ้างหรือไง หรือลืมว่ายังมีผัวเป็นตัวเป็นตน”

“ฉันมาแบบเพื่อน คนตั้งเยอะตั้งแยะ คิดว่าฉันจะทำอะไรน่าเกลียดได้ล่ะ”

“แสดงว่าถ้าลับตา เธอก็จะทำ”

“ก็ไม่แน่ ฉันยังสาวยังสวย ไม่สมควรจมปลักดักดานกับผัวไร้ระดับได้นานขนาดนี้”

ชนินทรสุดทนกับวาจาดูถูกของเมีย คว้าคอเธอบีบอย่างแรง นิจนันท์ดิ้นหนี จังหวะนี้เพชรเดินมาเห็นพอดี เขาตรงเข้ากระชากชนินทรด้วยความโมโห

“ถ้าแกแตะนิจนันท์แบบนั้นอีก ฉันเอาแกตายแน่”

“เพชร...นิจนันท์มันหาเรื่องฉัน”

“หาเรื่องแค่ไหน แกเป็นผู้ชาย ห้ามทำร้ายผู้หญิง”

“แกยังไม่เห็นนะเพชร นิจนันท์ดูถูกผัวตัวเองแค่ไหน”

“แต่แกก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายผู้หญิง คำว่าสุภาพบุรุษมันไม่สอนแกเลยเหรอว่าต้องอดทน ให้เกียรติ ฉันเตือนแกนะชนินทร ฉันจะเตือนครั้งเดียว เรื่องที่แกเป็นขโมย ฉันให้อภัยได้ แต่ถ้าแกทำร้ายเมียอีก แกกับฉันไม่ใช่เพื่อนกัน”

“เพชร...นิจนันท์ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี เขา...”

เพชรเหวี่ยงหมัดเข้าหน้าชนินทรอย่างเร็ว แล้วสำทับเสียงแข็ง “จำไว้ อย่าดูถูกศักดิ์ศรี อย่าทำร้ายเพศแม่ของแก”

ชนินทรพูดไม่ออก เจ็บใจที่กลายเป็นผู้ร้ายอีกจนได้

ooooooo

มุกอยู่กับแม่และพี่ชายในห้อง เธอบ่นเสียดายที่เกิดเรื่องจนทำให้แม่หมดสนุกไปด้วย
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เห็นมุกปลอดภัย แม่ก็โล่งใจ แย่จริงๆนะ ผู้ร้ายสมัยนี้ ปล้นจี้ทรัพย์สินได้ไปไม่เท่าไหร่ ถึงกับต้องฆ่าแกงกัน ผู้หญิงก็ไม่ละเว้น”

“เดี๋ยวผมเฝ้าน้องให้เองครับแม่” คมกฤชรีบอาสาเพราะอยากอยู่ตามลำพังกับน้อง พอแม่คล้อยหลัง พี่ชายก็ถามน้องสาวทันทีว่า

“น่าจะเป็นพวกปล้นอะดอเรลลาหรือเปล่า”

“ถ้ามันไม่ตั้งใจทำร้ายคุณป้า มุกว่าก็เป็นไปได้ ฝีมือใช้มีดของมันแม่นเกินกว่าจะเป็นโจรจี้ปล้นปกติ”

“มีดของกลาง ฉันขอให้ตำรวจท้องที่ส่งไปให้ธีรพัฒน์ช่วยตรวจดีเอ็นเอ”
“มันใส่ถุงมือ แสดงว่ามันเตรียมตัวมาอย่างดี เราอาจจะไม่ได้ร่องรอยอะไรมาก”

“ตอนเกิดเรื่อง มีคนคนหนึ่งที่หายไป...นิจนันท์”

“คงไม่ใช่คุณนิจนันท์หรอก”

“ทำไมล่ะ อาจจะมีผู้หญิงสักคนที่หึงหวงคุณเพชรจนกล้าลงมือทำร้ายใครก็ได้ แกยังไม่รู้หรอก ความรักของคนบางคนมันรุนแรงเกินจะหักห้ามใจ ไม่มีถูก ไม่มีผิด มีแต่แรงปรารถนากับการได้เป็นเจ้าของ...แค่หนึ่งเดียว”

คิดตามคำพูดพี่ชายแล้ว...มุกเริ่มไม่แน่ใจในตัวนิจนันท์

เวลานั้นเอง นิจนันท์กำลังใช้เล่ห์มารยาบีบน้ำตาต่อหน้าเพชร ทำราวกับขวัญเสียวิ่งหนีชนินทรมา เธอสะอึกสะอื้นกอดเพชรแน่นยึดเป็นที่พึ่ง

“เพชรเห็นแล้วใช่มั้ย ชนินทรเขาระแวง เขาตามมาหาเรื่องนิจ ถ้าเพชรไม่ช่วย เขาคงบีบคอนิจ ตบตีนิจอีก”

ได้ผล เพชรกอดปลอบเธอด้วยความสงสาร มุกเดินออกจากห้องมาเห็น นิจนันท์ยิ่งแกล้งออดอ้อนเพชรให้ดูแผลที่ต้นคอ เพชรสัมผัสเบาๆแล้วถอยออกอย่างมีมารยาท แต่นิจนันท์ยังเหนี่ยวรั้งเขาไว้อย่างจงใจจะเย้ยมุก

เพชรเหลือบเห็นมุกก็ตกใจ ผละจากนิจนันท์ไปหาเธอ

“อย่าเข้าใจเราสองคนผิดนะคะคุณหนูมุก เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่เห็น” นิจนันท์รีบออกตัว

“ไม่หรอกค่ะ หนูมุกใจกว้าง”

“หนูมุก จะลงมาทำไมไม่โทร.เรียกฉันไปรับ”
“เจ็บแขนนี่คะ แต่ขายังใช้การได้ดี...มากด้วย”

“อย่างคุณหนูมุกนี่ถือเป็นสาวเก่งนะคะ ทนทาน คงไม่มีใครทำให้เจ็บได้”

“ขอบคุณค่ะ สำหรับคำชมจากใจจริง” มุกเหน็บ...แล้วหันหลังกลับทางเดิม เพชรรีบก้าวตาม ทิ้งนิจนันท์ยืนอยู่ตรงนั้นเดียวดาย

ooooooo

ตอนที่ 9

เย็นวันนั้น ชนินทรเข้ามาขโมยเครื่องประดับในห้องทำงานเพชร แต่ขณะกำลังกดรหัสเพื่อเปิดเซฟ เจนจบเปิดประตูเข้ามาเห็น จึงเกิดการซักถามและทุ่มเถียงกัน ชนินทรเอาตัวรอดน้ำขุ่นๆว่าเขาเข้ามาดูเอกสารที่ส่งให้เพชร

“เอกสารมันควรจะอยู่บนโต๊ะ ไม่ใช่ในเซฟ” เจนจบสวนทันควัน

“ก็ฉันทำปากกาหล่นตรงนี้” ชนินทรทำเป็นอารมณ์เสียกลบเกลื่อนความผิด “ทำไม เพชรมันจ้างแกมาเป็นยามเฝ้าห้องเวลาระเริงกามเล่นรักอยู่กับหนูมุกหรือไง”

“ชนินทร...อย่าเอาความหยาบของแกมาป้ายสีให้ระคายคนดีๆอย่างเพชรกับคุณหนูมุก”

“แล้วคนดีอย่างเพชรมันไม่ใช่ผู้ชายเหมือนฉัน เหมือนแกหรือไง ผู้หญิงระริกระรี้เข้าหา ถึงจะทนเป็นพระอิฐพระปูน” ชนินทรยิ้มเหยียด เดินห่างไปยืนอีกทาง “เรียกสุนัขรับใช้มันก็คงแรงไป เอาเป็นว่าแกทำหน้าที่เพื่อนที่ซื่อสัตย์ต่อไปเถอะ เผื่อเพชรมันจะเห็นใจยกสตาร์ไดมอนด์ให้แกบริหารตอนไปฮันนีมูนปั๊มลูกกับหนูมุก”

“เมื่อไหร่ที่ฉันได้บริหารที่นี่ พวกแรกที่ฉันจะไม่ปล่อยให้อยู่เกะกะถ่วงความเจริญคือพวกยืนด้วยขาตัวเองไม่ได้ ต้องคอยเอาหลังพิงคนอื่น คนพวกนี้มันน่าสมเพช เพราะสิ่งเดียวที่มันถนัดคือการเป็นเหลือบริ้นสูบเลือดผู้มีพระคุณ แล้วก็คอยเสาะหาร่างใหม่ๆไว้เกาะกิน แกรู้ใช่มั้ยชนินทร ว่าเหลือบริ้นเลวทรามจำพวกนี้มันสมควรถูกกำจัดไปให้พ้นชีวิตเพชรได้แล้ว”

ชนินทรจ้องเจนจบดวงตาวาวโรจน์ แล้วผลุนผลันออกไปด้วยความโมโห เจนจบมองตามด้วยสายตาดูถูก สมเพชอย่างที่พูดจริงๆ

หลังจากนั้นเจนจบไปพบเพชรที่บ้าน บอกเล่าเหตุการณ์ที่เห็น และแสดงความคิดเห็นส่วนตัวว่า
“ฉันไม่เชื่อเรื่องอาถรรพณ์นะเพชร แต่ฉันเชื่อว่าความละโมบโลภมากของมนุษย์มีอำนาจเหนือความถูกต้อง”

“จากที่นายเล่า ชนินทรยังไม่ได้ยุ่งอะไรกับเซฟของฉัน”

“ยัง เพราะฉันเข้าไปก่อนไง ฉันไม่ได้เล่าให้นายระแวงเพื่อน แต่อยากเตือนให้นายมองคนอย่างละเอียดรอบคอบ คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ หรือบางคนอาจจะฉกฉวยความไว้ใจของนายมาเป็นผลประโยชน์ของตัวเอง”

“ขอบใจเจนจบ ความหวังดีของนายมีค่ากับชีวิตฉันที่สุด”

“เพื่อเพื่อน ฉันทำให้ได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการลากไอ้คนทรยศคนนั้นออกมาเอง” เจนจบกล่าวจริงจัง สร้างความเชื่อมั่นใจ...เชื่อใจให้เพชรอย่างยิ่ง

ฝ่ายชนินทรกลับไปบ้านตัวเองด้วยความวิตกกังวล เขาเดินไปเดินมาครุ่นคิดแต่เรื่องเจนจบ นิจนันท์ซึ่งรับฟังก่อนหน้านี้แล้วเฝ้ามองสามีอย่างสมเพช เธอหาว่าเขากลัวจนสติแตกกับแค่คำขู่ไม่กี่คำของเจนจบ

“แต่เจนจบมันไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนเลยนะ”

“อย่าคิดนะว่าน้ำนิ่งไหลลึกอย่างเจนจบ ที่มันเป็นหูเป็นตาแทนเพชรมาตลอดเพราะความจงรักภักดี ไม่ใช่เลย...มันก็อยากเป็นใหญ่ในสตาร์ไดมอนด์เหมือนกัน”

“ถ้ามันจับได้เรื่องฉันขโมยเพชรในเซฟ”

“ก็ยืนยันกับเพชรไปว่าเธอไม่ได้ทำ แล้วก็หาวิธีโยนความผิดไปให้เจนจบซะ มันจะได้เลิกติดตามเป็นเงาเพชรสักที”

“เธอก็รู้ เจนจบมันไม่โง่พอที่เราจะลงมือได้”

“งั้นก็มีแต่เธอคนเดียวที่เป็นไอ้โง่” นิจนันท์เยาะ หยัน ชนินทรพรวดทีเดียวถึงตัว ขย้ำคอเธอเต็มมือ

“ไอ้...ชนินทร”

ชนินทรโกรธจัดจับศีรษะนิจนันท์โขกผนังจนเธอทั้งเจ็บทั้งมึน

“อย่าให้ฉันได้ยินว่าแกเรียกผัวแบบนี้อีก เพราะแก...ฉันถึงต้องเป็นขโมย แล้วถ้าเพชรเกลียดฉัน แกก็จะไม่ได้อยู่สุขสบายแบบนี้เหมือนกัน”

ชนินทรโขกหัวนิจนันท์ซ้ำอีกทีแล้วเดินออกไป นิจนันท์กำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

ooooooo

แผนล่อเหยื่อเพื่อให้อะดอเรลลาปรากฏตัวของพวกมุกกำลังเดินหน้า หลังจากครั้งก่อนโอนเงินก้อนใหญ่ไปให้เอสเคไดมอนด์ของสงครามแล้ว ตามด้วยอีกก้อนในค่ำนี้ที่ทางนั้นขอมา
โอนเสร็จ แอนดี้ติดต่อไปที่ศักดา บอกให้รู้ว่าตนโอนเงินไปแล้ว และอยากเห็นของโดยเร็ว ศักดาตอบกลับมาทันทีว่า “พรุ่งนี้คุณได้เห็นของแน่”

ครั้นวางสายจากแอนดี้แล้ว ศักดาจึงโทร.หาภูผา สั่งอย่างวางอำนาจว่า “แกต้องเอาอะดอเรลลามาขายให้ฉันเดี๋ยวนี้ แกอยู่ที่ไหน”

“ผมไม่มีหน้าที่ตอบคำถามคุณว่าผมอยู่ไหน รอผมติดต่อไปเอง”

ภูผาตอบเท่านั้นก็กดปิดสาย แล้วเดินเข้าไปในบ้านเช่าหลังหนึ่งที่เมียกับลูกชายวัยหกขวบอาศัยอยู่

ลูกชายภูผาป่วยเป็นโรคปลอกหุ้มประสาทถูกทำลาย ซึ่งเป็นโรคที่ต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา นี่เองเป็นเหตุผลที่ภูผารับงานปล้นอะดอเรลลาจากใครบางคน ซึ่งภูผาหวังว่าเสร็จงานคราวนี้คงได้เงินก้อนใหญ่พอรักษาลูกได้

คุยกับลูกเมียครู่เดียวภูผาก็กลับออกมา...แล้วต่อสายไปยังผู้บงการคนนั้น “มีคนจะซื้ออะดอเรลลา คุณให้ผมขายได้หรือยัง”

คำตอบจากปลายทางทำให้ภูผาถามกลับเสียงเครียด

“ทำไมห้ามขาย ที่คุณเอาเพชรไว้กับผมเพราะจะรอให้ผมปล่อยของ ตอนนี้ผมก็หาลูกค้าได้แล้ว ทำไมคุณถึงไม่ให้ขาย...ใช่ ผมรับจ้างคุณปล้นก็จริง แต่ผมจะเสี่ยงต่อเมื่อตัวเองปลอดภัยเท่านั้น...ได้ ผมจะเอาอะดอเรลลาไปหาคุณคืนนี้”

หลังจากนั้นไม่นาน ภูผาไปปรากฏตัวที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งเจ้าของบ้านก็คือเจนจบ!

ที่แท้ เจนจบเพื่อนรักของเพชรคือผู้อยู่เบื้องหลังการหายไปของอะดอเรลลา...

“อะดอเรลลา...เพชรล้ำค่าที่ดื่มกินเลือดเพื่อเปล่งประกายงดงาม เพชรอาถรรพณ์ที่เจ้าของทุกคนต้องสังเวยชีวิต ช่างเป็นตำนานที่สมบูรณ์แบบที่สุด” กล่าวจบ เจนจบหยิบสร้อยอะดอเรลลามาจากภูผา แล้วเอาอีกเส้นที่เตรียมไว้ออกมาวางเทียบ “เอาของปลอมไปขายให้ศักดา”

ภูผาชะงักเล็กน้อยกับความเจ้าเล่ห์ของเจนจบ แต่ก็ไม่ซักไม่ถาม นอกจากทวงค่าแรงของตนทั้งหมดหลังจากเสร็จงาน

“แกมีสิทธิ์ขอนายจ้างตั้งแต่เมื่อไหร่...จำไว้ อย่าเรียกร้อง แล้วฉันจะให้แกคุ้มค่าเหนื่อยแน่...ภูผา”

ภูผาเก็บอะดอเรลลาปลอมใส่กระเป๋า พลางถามนายจ้างว่า “งานสุดท้ายแล้วใช่ไหม”

“ยัง...แต่รับรองว่างานต่อไปฉันจะทำให้ชื่อภูผากลายเป็นตำนานคู่กับเพชรอาถรรพณ์”

“ผมไม่ต้องการเป็นตำนาน ผมต้องการแค่ค่าตอบแทน”

ภูผาย้ำเจตนาตัวเองแล้วเดินออกไป ส่วนเจนจบเก็บอะดอเรลลาของจริงก่อนจะเดินเลยไปยังห้องนอนที่ขุนพลนอนสวมเสื้อคลุมอยู่บนเตียงกว้าง

“เมื่อไหร่ไอ้เรื่องเพชรเม็ดนี้มันจะปิดบัญชีเบ็ดเสร็จสักที”

เจนจบยิ้มแทนคำตอบ แต่เป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยอารมณ์พิศวาส “รู้น่ะ ว่าใจร้อน ร้อนแรงไปหมดทุกเรื่อง หัดรอบ้าง อีกนิดเดียวก็ได้เงินไปแข่งรถที่เมืองนอกแล้ว”

ขุนพลยิ้มกริ่ม ดึงเจนจบเข้ามาปะทะอกสามศอกของตน “อยากให้ผมรับใช้อะไร แค่ไหน บอกมาเลย ผมจะไม่มีคำว่าปฏิเสธ”

เจนจบยิ้มรับ แววตาสุดจะพอใจ...นอกจากอยู่เบื้องหลังการหายไปของอะดอเรลลาแล้ว เจนจบยังมีรสนิยมชายรักชายที่แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่มีใครรู้

ooooooo

วันรุ่งขึ้นเป็นวันนัดหมายของศักดากับแอนดี้ แต่มุกดันมีเหตุต้องมาที่บ้านเพชร เพราะรุจาขอสัมภาษณ์เพชรกับมุกเพื่อเขียนข่าวลงหนังสือพิมพ์ คมกฤชไม่พอใจรุจาจึงตามมากระแนะกระแหนต่อว่าจนเกือบจะมีเรื่องกัน อันเนื่องมาจากคมกฤชหึงหวงรุจาที่พูดถึงแอนดี้ราวกับเป็นคนรัก

ส่วนมุกก็พยายามจะปลีกตัวจากเพชรหลังเสร็จงาน เพื่อตามไปหาแอนดี้ที่นัดกับศักดา แต่เพชรที่ยังระแวดระวังไม่วางใจมุกอยู่ก็คอยตามติด แม้แต่มุกคุยโทรศัพท์ เขาก็ยังพยายามจะฟัง
“นี่มันเรื่องส่วนตัวของหนูมุกนะคะ”

“เป็นคนรักกัน ต้องไม่มีเรื่องส่วนตัว”

มุกกำลังจะอ้าปากเถียงว่าไม่ใช่ แต่เพชรพูดขึ้นก่อน

“จะเถียงว่าไม่ใช่...ไม่ทันแล้วล่ะหนูมุก พอคุณรุจาลงรูปคู่ ทุกคนก็จะรู้ว่าเราเป็นแฟนกัน”

“พี่เพชรไม่เห็นต้องลงทุนเอาตัวเข้าแลกขนาดนี้เลย ปฏิเสธคุณรุจาไป ก็จบเรื่อง”

“ก็ฉันอยากเปลี่ยนใจประกาศให้เธอเป็นแฟน”

“เพราะอะไรคะ ทำไมพี่เพชรอยากให้หนูมุกเป็นแฟน”

เพชรสับสนกับความรู้สึกดีๆต่อมุกที่เพิ่มขึ้น แต่พอเห็นสายตามุกที่จ้องอยู่ก็ฟอร์มจัด

“แล้วทำไมเธอถึงไม่อยากได้แฟนอย่างฉัน ฉันทำเพื่อความสบายใจของคุณแม่”

“น่าเชื่อที่สุด ดีค่ะ พี่เพชรทำดีแล้ว หนูมุกชอบที่สุดเลยค่ะ ผู้ชายกตัญญูเนี่ย” มุกหันหลังจะเดินออกไป เพชรรีบเหนี่ยวร่างเธอไว้

“จะหนีไปคุยกับใคร”

“เปล่าหนี หนูมุกจะไปโทร.ถามคุณสาลี่ว่ามีงานอะไรด่วนรึเปล่า”

“เธอกับสาลี่เนี่ยนะ ปกติต้องนัดกัดกันทุกเช้าไม่ใช่เหรอ ไม่เอา ไม่ต้องโทร. วันนี้เราจะไม่สนใจเรื่องงานที่สตาร์ไดมอนด์ ใครอยากจะทำอะไร ก็ให้เขาทำ”

มุกเหนื่อยใจ นิ่งไปอย่างพูดไม่ออก

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรเข้ามาแอบขโมยเพชรในตู้เซฟอีกจนได้ ขณะกำลังออกจากห้อง เสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังขึ้น ปรากฏว่าเป็นเพชรโทร.มาชวนให้ไปที่บ้านของเขา

เมื่อไปถึง ชนินทรพบเจนจบและพาทีก็อยู่ด้วย เขาพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “อยู่กันพร้อมหน้า นัดปาร์ตี้กันวันนี้เหรอ ฉันไม่เห็นรู้”

เพชรไม่พูดอะไร แต่เดินเข้าไปชกหน้าชนินทรเต็มหมัด

“เพชร! นายชกฉันเรื่องอะไร”

“ถามตัวแกสิ ชนินทร ถามตัวแก ว่าทำอะไรอยู่”

“ฉันไม่รู้เรื่อง”

เพชรโมโห กำหมัดเงื้อจะชกซ้ำ ชนินทรถอยกรูดมาชนพาทีที่ก้าวมาข้างหลัง

“แกทำลงไปทำไม ชนินทร” พาทียื่นไอโฟนเปิดคลิปเหตุการณ์ที่ชนินทรกำลังหยิบเพชรออกจากเซฟ “เพชรเพิ่งให้ฉันไปติดวงจรปิดในห้อง มันเชื่อมต่อกับมือถือเพชรตลอดเวลา”

ชนินทรถึงกับหน้าซีดเผือด พูดปากคอสั่น “เพชร ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจหักหลังเพื่อนใช่มั้ย” เพชรชกชนินทรคว่ำกับพื้น

“ฉันจำเป็น ฉันทำเพราะฉันโดนบังคับ เพชร...ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว อภัยให้ฉันเถอะ”

เพชรคว้าชนินทรขึ้นมาชกไปอีกหมัด แล้วตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความเจ็บแค้นใจ

“แกจำเป็น ถึงขนาดทรยศความไว้ใจของฉัน ฉันไม่เคยคิดจะจ้องจับผิดเพื่อน ไม่เคยเลย เพราะฉันเชื่อว่าเพื่อนจะดีกับฉัน...เหมือนที่ฉันให้พวกแกทั้งชีวิต”

“เพชร...ฟังฉันก่อน ฉันถูกบังคับ ฉันจำเป็น”

เพชรไม่ฟัง ผลักชนินทรล้มลงแล้วเดินเข้าบ้านทันที เจนจบเดินตามเพชรเข้าไปอีกคน เหลือแต่พาทีที่ยืนมองชนินทรด้วยสายตาสมเพช

เพชรเดินเข้ามาระงับอารมณ์ นึกถึงภาพอดีตที่เคยปีนหน้าผาแล้วเชือกขาด ได้เพื่อนทั้งสามคนช่วยเหลือไว้ แต่มาวันนี้เพื่อนคนหนึ่งกำลังทรยศเขา...

เจนจบเข้าใจความรู้สึกของเพชร เขาเดินเข้ามาแตะไหล่เพื่อนเพื่อปลอบใจ

“ฉันรู้ว่าชนินทรลำบากที่สุดในกลุ่ม แต่ไม่อยากเชื่อจริงๆว่ามันจะเลือกทางนี้”

“ฉันเข้าใจ เราจะเจ็บแค่ไหนที่ถูกคนทรยศความรักของเรา” เจนจบเหลือบเห็นมุกเดินออกมาจากด้านใน จึงปล่อยมือจากไหล่เพชร แล้วตั้งคำถามด้วยความสงสัย “คุณหนูมุกรู้เรื่องชนินทร”

“หนูมุกเป็นคนแรกที่เตือนสติฉันก่อนแก ฉันถึงให้พาทีไปติดกล้องวงจรปิด แล้วก็รอเวลาให้เพื่อนเลวมันแสดงตัว”

“นายจะให้ฉันเรียกตำรวจมาเอาตัวชนินทรไปเลยหรือเปล่า”

“พี่เพชรคะ ให้อภัยคุณชนินทรได้ไหมคะ”

“ชนินทรทำผิดร้ายแรงนะครับ ไม่ซื่อสัตย์กับหน้าที่ แต่เลวที่สุดคือทรยศความไว้ใจของเพื่อนที่ดีที่สุด เพื่อนที่โอบอุ้มเขามาตลอดอย่างเพชร” เจนจบเน้นย้ำ

“เพราะอะไรล่ะคะ อยากได้เงิน อยากได้ในสิ่งที่เกินตัว ถ้าให้โอกาส บางทีเราอาจจะได้คืนมากกว่าเพชรเม็ดเล็กๆที่ชนินทรหยิบไป”

“หนูมุกหมายถึง...อะดอเรลลา หรือว่าชนินทรเป็นคนขโมยอะดอเรลลา”

คำพูดเพชรเข้าทางเจนจบอย่างจัง เขาฉวยโอกาสนี้โยนความผิดให้ชนินทร แม้ชนินทรพยายามยืนยันกับเพชรว่าตนแค่ขโมยเพชรในเซฟ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอะดอเรลลา แต่เพชรก็ไม่เชื่อใจชนินทรเสียแล้ว

ขณะที่เพชรกำลังสะสางความผิดเพื่อน มุกรีบหลบออกไปสมทบคมกฤชกับแอนดี้ที่กำลังจะตามศักดาไปเอาอะดอเรลลาจากภูผา โดยแอนดี้แอบติดจีพีเอสไว้ที่รถศักดา

ขณะศักดากับภูผากำลังแลกเปลี่ยนและตรวจสอบของ พวกแอนดี้ปรากฏตัว ขุนพลที่มากับภูผาจำมุกได้ จึงเกิดการยิงถล่มกันหูดับตับไหม้ ศักดาฉวยจังหวะนี้คว้ากระเป๋าอะดอเรลลาจากมือขุนพลแต่ไม่สำเร็จ จึงตัดสินใจวิ่งหนีเอาตัวรอดจากคมกระสุนออกมาก่อน ส่วนภูผากับขุนพลที่ได้เงินจากศักดาครบแล้วก็เลือกรักษาชีวิตแทนการปะทะ โดยช่วยกันหลอกล่อพวกแอนดี้อยู่ครู่หนึ่งก็สามารถหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย

ฟากนายเพชร เมื่อรู้ว่ามุกหายไปแถมไม่สามารถติดต่อได้อีกก็หงุดหงิดงุ่นง่าน ลองโทร.หาคมกฤชก็ไม่รับ ชนินทรได้ทีบอกเพชรว่ามุกไว้ใจไม่ได้ ชอบทำตัวมีพิรุธ เธอจะทำให้เราแตกกัน ขอให้เชื่อตนสักครั้ง

“หุบปาก!” เพชรตวาดชนินทรด้วยความโมโห “คนที่แกกำลังให้ร้ายเขาคือผู้หญิงที่ขอร้องให้ฉันอภัยเพื่อนเลวๆอย่างแก”

แล้วเพชรตัดสินใจยุติเรื่องชนินทรไว้ก่อน เขาชวนเจนจบไปที่บ้านมุก ส่วนพาทีให้เฝ้าชนินทรอยู่ที่นี่ ชนินทรรีบบอกว่าตนไม่หนีไปไหนหรอก ขอร้องเพชร อย่าเรียกตำรวจมาจับตนเลย เพชรไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกเจนจบตัดหน้า

“ฉันรู้ว่าเพชรไม่มีวันเหี้ยมกับเพื่อน คนอย่างแกมันต้องให้กฎหมายลงโทษ”

เท่านั้นเอง ชนินทรยกมือไหว้ขอร้องเพชร แถมจะก้มกราบ จนเพชรต้องตวาดห้าม

“หยุด! ชนินทร แกไม่ต้องไหว้ต้องกราบอะไรฉันทั้งนั้น เรื่องของแก ฉันจะกลับมาจัดการ พาทีเฝ้าไว้ ถ้าขยับ...แจ้งตำรวจทันที”

ชนินทรหน้าซีดสลด กลัวติดคุก พาทีได้แต่มองด้วยความสมเพช
ooooooo
ได้อะดอเรลลามาแล้ว คมกฤชจะเอาไปคืนที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อบริษัทของตนจะได้ไม่ต้องจ่ายเงินประกันพันล้าน แต่แอนดี้บอกยังคืนไม่ได้ เพราะอะดอเรลลาเป็นเพชรที่ถูกขโมยมาจากราชวงศ์ เรายังไม่รู้ว่าสตาร์ไดมอนด์ได้เพชรเม็ดนี้มายังไง

“ฉันเชื่อว่าพี่เพชรไม่เกี่ยว”

“เธอยืนยันความบริสุทธิ์แทนคุณเพชรไม่ได้หรอกมุก ถึงตอนนี้เราก็ยังจับขบวนการขโมยเพชรเม็ดนี้ไม่ได้สักคน เราต้องทำคดีนี้ในฐานะตำรวจสากล ทุกคนคือผู้ต้องสงสัยจนกว่าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ด้วยหลักฐาน”

“ฉันเข้าใจ...แอนดี้” มุกหันไปมองคมกฤชที่ท่าทางไม่ค่อยพอใจ “พี่กฤชเอาสร้อยเส้นนี้ให้สารวัตรธีรพัฒน์ เอาไปคืนพี่เพชร มุกจะกลับไปหาหลักฐานให้เจอ แล้วก็ลากคอโจรในสตาร์ไดมอนด์มาให้ได้”

“แล้วถ้าคนรับซื้อของโจรเป็นคุณเพชรซะเอง”

มุกอึ้งไปชั่วครู่ ความรู้สึกที่ดีกับเพชรทำให้ใจสับสน ก่อนจะสลัดความรู้สึก แววตาเข้มเครียดอย่างตำรวจ

“มุกก็จะเป็นคนจับพี่เพชรเข้าคุกด้วยตัวของมุกเองเหมือนกัน”

หลังจากนั้น มุกวางแผนให้คมกฤชพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตบตาเพชรที่กำลังตามหา แล้วค่อยส่งข่าวไปบอกเขาว่าอาการโรคกระเพาะของเธอกำเริบ พอเพชรกับเจนจบมาถึง มุกพยายามเล่นละครให้แนบเนียนว่าป่วยจริง แต่เพชรค่อยไม่เชื่อ ใช้ช่วงเวลาที่อยู่กันสองคนคาดคั้นมุกให้บอกมาว่าหนีออกจากบ้านตนทำไม

“ก็...หนูมุกไม่อยากให้คุณชนินทรอาย”

“ทั้งๆที่เขาไม่เคยดีกับเธอ”

“ค่ะ แต่เพื่อนทรยศเพื่อนมันเรื่องใหญ่ เรื่องน่าอาย หนูมุกคิดว่าพี่เพชรคงอยากเคลียร์กับคุณชนินทรแบบเพื่อนมากกว่าจะมีคนนอก โดยเฉพาะหนูมุกที่คุณชนินทรเกลียดขี้หน้า”

“เธอไม่ต้องหนีออกมาก็ได้นี่ รอให้ฉันคุยเสร็จก่อน”

“พี่เพชรกำลังคิดเหมือนคุณชนินทรใช่ไหมคะ ว่าหนูมุกน่าสงสัย ไม่น่าไว้ใจ หนูมุกเข้าใจ พี่เพชรกำลังเครียด ผิดหวัง ต่อให้หนูมุกอธิบายความจริงยังไงพี่เพชรก็คงเชื่อไม่ลง”

“ฉันเชื่อเธอ ขอแค่เธออย่าโกหก อย่าหลอก อย่าทรยศความไว้ใจเหมือนที่เพื่อนทำกับฉัน”

“หนูมุกรู้ว่าพี่เพชรเสียใจ”

“ฉันคิดว่าเราตายแทนกันได้ ฉัน...เจนจบ ชนินทร พาที แต่วันนี้ตอนที่ฉันเห็นชนินทรหยิบเพชรออกจากเซฟ ฉันไม่ได้เสียใจที่เพชรถูกขโมย ต่อให้มากกว่านั้น ถ้าชนินทรขอ ฉันก็ให้ได้”

มุกเข้าใจและสงสารเขา โอบกอดเขาไว้อย่างปลอบประโลม

“ทำไมคนที่ทรยศความไว้ใจของฉันต้องเป็นเพื่อน... ทำไมหนูมุก ทำไมต้องเป็นเพื่อนที่ตายแทนกันได้” เพชรซบหน้ารำพันกับไหล่มุกด้วยความเสียใจจริงๆ

ด้านคมกฤชที่ออกไปจัดการเรื่องค่ารักษา ไม่นึกว่าจะเจอรุจานักข่าวจอมจุ้น รุจาบอกเขาว่ารู้ข่าวมุกไม่สบายต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน ก็เลยจะมาเยี่ยม
“คุณรู้ได้ไง” คมกฤชสงสัย

“ฉันโทร.หาคุณแอนดี้...แฟนฉัน”

คมกฤชหน้าตึงขึ้นมาทันที จับแขนรุจาดึงไปตามทางเดิน “ขอบใจในความเป็นห่วง มาทางไหน เชิญกลับไปทางนั้น”

“ฉันมาเยี่ยมคุณหนูมุก ไม่ได้มาเยี่ยมนาย ถ้าเป็นนายที่นอนชักอยู่บนเตียง ฉันนี่แหละ จะดึงสายออกซิเจนให้นายตายคามือ”

“ไม่ต้องรอผมป่วยหรอก ผมยืนอยู่เฉยๆ คว่ำผมให้ได้ก่อนสิ ชาติหน้าถึงค่อยคิดจะฆ่าผม”
“ฉันยังไม่ให้นายเป็นอะไรตอนนี้ ฉันจะทำให้นายอาย ที่ต้องคุกเข่าขอโทษฉันเรื่องอะดอเรลลาต่อหน้าประชาชนคนอ่านข่าว”

“งั้นเหรอ” เขาหัวเราะหึๆ ทำท่าจะเดินจากไป รุจาสงสัยถามว่าหัวเราะอะไร หรือว่าเจออะดอเรลลาแล้ว... ชายหนุ่มไม่ตอบตรงๆ แต่พูดยั่วยิ้มว่า “เตรียมถุงขยะมาเยอะๆหน่อยนะ เอาไว้คลุมหัว แล้วเอาไว้เก็บเศษหน้าที่หล่นแตกละเอียดบนพื้นด้วย”

รุจานิ่งอึ้ง มองคมกฤชที่เดินจากไป สีหน้าเธอเริ่มเครียด บอกตัวเองว่าไม่จริง ไม่มีอะดอเรลลาสักหน่อย แล้วจะหาเจอได้ยังไง?

อีกด้านหนึ่ง เจนจบพยายามโทร.หาภูผา รอสายอยู่นานจนตัดเสียงเป็นฝากข้อความ จึงกรอกเสียงไปว่า “ภูผา งานเรียบร้อยหรือเปล่า เงินที่ขายอะดอเรลลาอยู่ที่ไหน ติดต่อฉันด้วย”

ส่วนในห้องคนไข้ บัดนี้เพชรกำลังจะช่วยหนูมุกเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับบ้าน มุกไม่ยอม เขาก็ยังดึงดันอยากแกล้งเธอ จนเมื่อเจนจบเข้ามาเห็น จึงเตือนเพชรว่า ถ้าเธอไม่เต็มใจ เขาไม่ควรบังคับเธอ มุกโล่งใจ รีบขอบคุณเจนจบ และชมเขาเก่งมาก เป็นผู้ชายคนเดียวที่ห้ามพี่เพชรได้
“คุณหนูมุกแต่งตัวเถอะครับ ผมกับเพชรจะไปรอข้างนอก เสร็จแล้วอย่าเพิ่งลุกเองนะครับ ผมเรียกรถเข็นไว้ให้แล้ว”

เจนจบตั้งท่าจะไป แต่เพชรยังอ้อล้อหนูมุกอีกนิดก่อนเดินยิ้มกริ่มตามเจนจบออกไป เจนจบซ่อนความไม่พอใจ ย้ำเตือนเพชรว่า เขายังมีเรื่องที่ต้องกลับไปจัดการ

“ฉันรู้...ถ้าเป็นแก แกจะทำยังไงกับชนินทร” แววตาเพชรสับสน คิดไม่ตกจริงๆ

เมื่อกลับไปถึงบ้านสะสางปัญหากับชนินทรต่อ เพชรแทบรับไม่ได้กับเหตุผลของชนินทรที่บอกว่า เขาขโมยเพชรเพราะโดนนิจนันท์บังคับ
“ฉันไม่ได้โยนความผิดให้เมียเพื่อเอาตัวรอดนะเพชร แกก็รู้ ฉันฐานะด้อยกว่าพวกแกทุกคน ฉันพยายามทำงานให้ดี มีเงินมาดูแลนิจนันท์ ฉันอยากให้เขาสบายที่สุด แต่ฉันเป็นแค่ผู้จัดการ ไม่ใช่เจ้าของบริษัทอย่างแก ที่จะมีเงินให้นิจนันท์ฟุ้งเฟ้อได้ตามใจชอบ”

“พอเถอะชนินทร พูดอะไรออกมา ละอายใจบ้าง”

“ฉันพูดจริงๆนะพาที ฉันพูดเรื่องจริง ฉันแค่อยากให้พวกแกรู้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกงเพื่อน แต่ฉันจำเป็น ฉันทำทั้งๆที่ฉันรู้สึกผิดกับเพื่อนที่มีพระคุณอย่างเพชรตลอดเวลา”

“กลับบ้านไปซะ เรื่องทั้งหมดมันจบลงที่นี่ สตาร์ไดมอนด์จะต้องไม่อื้อฉาวไปมากกว่านี้”

“เพชร...ชนินทรมันขโมยของนาย มันทำลายความเป็นเพื่อนของเรา มันทุจริตกับบริษัท คนเลวอย่างมันสมควรที่จะได้รับโทษ” เจนจบทักท้วง แต่พอเห็นสายตาแข็งกร้าวของเพชร ก็ต้องหยุด

“ฉันจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ แกกลับไปเป็นสามีที่ดีของนิจนันท์ ไตร่ตรองให้หนักว่าแกจะดูแลเมียแกให้มีความสุข ให้ภูมิใจในตัวแกมากกว่านี้ได้ยังไง ฉันให้แกลาพักร้อน คิดได้แล้วค่อยกลับมาทำงาน”

“ขอบคุณเพชร...ขอบคุณมาก” ชนินทรทิ้งคำพูดสุดท้ายก่อนเดินคอตกออกไปด้วยความละอาย

พาทีชื่นชมและนับถือน้ำใจเพชร ที่คงไม่มีใครรักเพื่อนเท่าเขาอีกแล้ว...หลังจากพาทีกลับออกไป เพชรระบายกับเจนจบอย่างอัดอั้นเจ็บปวดว่า

“แกคงคิดว่าฉันโง่งี่เง่า โดนหลอก โดนโกงขนาดนี้ยังไม่มีปัญญาจัดการอะไรได้”

“ไม่เลยเพชร ฉันรู้จักนาย...ฉันรู้จักนายดีที่สุด รู้ว่าหัวใจนายอ่อนโยน มีแต่ความรัก ไม่มีความโกรธเกลียด แค้นใครเลย เพราะชีวิตนายพรั่งพร้อมทุกอย่างมาตั้งแต่เกิด นายถึงไม่มีความทะยานอยาก ความปรารถนาที่รุนแรง แบบที่ต้องได้อยู่ในใจเลย...เพชร ฉันภูมิใจที่ได้รู้จักนาย นายคือผู้ชายที่ดี ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุด”

ขณะที่เจนจบกำลังปลอบใจเพชรอยู่นั้น...ชนินทร กลับไปทะเลาะกับนิจนันท์ที่บ้าน ต่างคนต่างเถียงกันเรื่องขโมยเพชร ซึ่งความจริงนิจนันท์รู้เห็น แต่พอรู้ว่าชนินทรไปบอกเพชรเสียแล้ว เธอไม่พอใจอย่างมากโวยวายด่าทอเขาด้วยถ้อยคำหยาบคาย

“ไอ้ผู้ชายงี่เง่า ไอ้เศษสวะ ไอ้ผัวเฮงซวย”

“แกมันก็เมียเฮงซวยเหมือนกัน แกบังคับให้ฉันหาเงิน ฉันถึงต้องขโมยเพชรในเซฟเพื่อน ต้องรับเงินไอ้ศักดา เอาความลับบริษัทไปขาย”

“แกรู้จักพวกปล้นอะดอเรลลาด้วยใช่มั้ย”

“ฉันไม่รู้ ฉันแค่บอกศักดาว่าเพชรจะไปไหน ทำอะไร”

“ถ้ารู้ว่าต้องมีผัวโง่ขนาดนี้ ฉันคงไม่ยอมแต่งงานกับแก ยังไงแกก็ถือว่าสมรู้ร่วมคิดคดีปล้นเพชร”

“ไม่น่าเลย ฉันไม่น่าเห็นแก่เงิน...ฉันยังไม่อยากเข้าคุก”

นิจนันท์ปรายตามองชนินทรอย่างเวทนา และคิดด้วยความกังวลถึงอนาคตตัวเอง ซึ่งเธอไม่มีวันยอมจบอนาคตไปกับผัวอย่างเขาแน่...

เย็นนั้น เจนจบกลับไปเจอขุนพลที่บ้าน ถึงรู้ว่าศักดาไม่ได้อะดอเรลลาปลอมไป เพราะโดนมุกกับพี่ชายมาตลบหลัง ขุนพลเตือนเจนจบให้ระวังนังหนูมุกให้ดี มันเกือบทำงานเราพังมาหลายครั้งแล้ว

เจนจบรับฟังด้วยความแค้น ก่อนเดินแยกไปในห้องนอนส่วนตัว หยิบสร้อยอะดอเรลลาของจริงมาทาบคอ พูดกับเงาตัวเองในกระจกเบื้องหน้า

“ไม่มีใครหยุดความต้องการของฉันได้ และคนเดียวที่จะต้องได้ครอบครองเพชรทั้งหมดต้องเป็นฉัน”

เจนจบก้าวเดินยังไปกรงนกตรงหน้าต่าง ประคองนกน้อยสีสวยไว้ในอุ้งมือ

“กรงแสนสวยเนี่ยมันคับแคบเกินไปที่จะกักขังเลือดเนื้อ...หัวใจ...ที่เต็มไปด้วยความปรารถนา หากแต่ว่า...อิสระภาพอาจไม่สวยงามนัก ยามรักต้องเผชิญความเจ็บ ความทุกข์แสนสาหัส และพลัดพราก จากนั้น... จึงถึงซึ่งจุดจบ พบเพียงแต่...ความตาย”

น้ำเสียงเจนจบกระด้าง...เยือกเย็น บีบกำนกน้อยในมือแน่น...แน่นจนมันหมดลมหายใจ

แววตาเขาเหี้ยมและเลือดเย็นพอที่จะทำลายทุกคนที่ขัดขวางความปรารถนาของตนเอง

ooooooo

“ไปๆมาๆ คุณเพชรจะโดนหนักสุดถ้าเคลียร์ตัวเองไม่ได้ ว่าซื้ออะดอเรลลามายังไง”

คำพูดประโยคนั้นของแอนดี้ทำให้มุกยิ่งหนักใจแทนเพชร ส่วนคมกฤชคาดว่า เพชรคงให้ชนินทรเพื่อนตัวแสบเป็นคนซื้อ งานนี้พี่เพชรของหนูมุกก็เลยโดนหลอกไม่เป็นท่า

“พี่เพชรไม่ใช่คนโง่ แต่เขาเป็นคนจิตใจดี จริงใจ หวังดีกับทุกคน คนเลวๆเพื่อนเลวๆเท่านั้น ถึงจะฉกฉวยความหวังดีมาหลอกเอาเปรียบพี่เพชร”

“ซึ่งก็มีคนคนนึงที่หลอกเขาด้วยคือแก...หนูมุก”

มุกอึ้งไป คิดถึงคำพูดเพชรที่เคยบอกกับเธอว่า “ฉันเชื่อเธอ...ขอแค่เธออย่าโกหก อย่าหลอก อย่าทรยศความไว้ใจ...เหมือนที่เพื่อนทำกับฉัน”

คิดแล้วมุกยิ่งกังวล เอ่ยขึ้นอย่างหวั่นใจ “สุดท้ายเขาคงเกลียดหนูมุกยิ่งกว่าทุกคน เกลียดจนชั่วชีวิต”

หลังจากพูดคุยกันในคืนนี้แล้ว...รุ่งขึ้นคมกฤชก็มอบหมายให้สารวัตรธีรพัฒน์ติดต่อไปยังพาทีให้แจ้งเพชรด้วยว่ามารับอะดอเรลลาคืนได้

รุจาเกาะติดสถานการณ์แจ ตามมาทำข่าวอะดอเรล–ลาที่เพชรได้คืนมา ทุกคนอยู่พร้อมหน้า ยกเว้นชนินทรที่เพชรไม่ได้แจ้งให้ทราบ มรกตเองก็มา รุจาไม่ค่อยเชื่อว่าอะดอเรลลาเป็นของจริง ถามว่ามีการตรวจสอบหรือยัง เพชรกับเจนจบจึงช่วยกันชี้แจงว่า เราต้องส่งอะดอเรลลาไปตรวจสอบที่สถาบันตรวจสอบอัญมณีชั้นนำที่เบลเยียม

“แล้วเราส่องๆดูก่อนได้ไหมคะ ว่าจริง...ไม่จริง” มุกยื่นหน้าเข้ามา

“ส่องแล้วดูออกเหรอว่าของจริงเป็นยังไง” เพชรย้อน

“อ้าว ก็หนูมุกคิดว่าพี่เพชรจะรู้ ซื้อของตั้งแพง ไม่รู้อะไรเลย”

“เพชรสำคัญระดับนี้ เราอยากให้แน่ใจที่สุด ถึงต้องใช้เครื่องมือและผู้เชี่ยวชาญระดับสูงที่จะยืนยันและออกใบรับรองให้เท่านั้นครับ” เจนจบอธิบายเสริม

“คุณเพชรเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ ตำรวจตามอะดอเรลลาเจอได้ยังไง มีแอกชั่นยิงกันสนั่นเมืองแบบในหนังไหมคะ”

“ไว้คราวหน้าถ้าเพชรหายอีก ฉันจะส่งเธอไปเป็นเป้าล่อกระสุนของพวกโจรนะสาลินี อยากให้เขายิงแม่นๆเข้าตรงปากเธอ”

สาลินีหน้าม้าน ค้อนขวับใส่เจ้านาย พาทีหัวเราะหึๆ แล้วสรุปว่างานนี้บริษัทคมกฤชก็ไม่ต้องจ่ายเงินประกัน คมกฤชหันไปแขวะรุจาทันที

“ครับ ทีนี้หนังสือพิมพ์ที่จ้องจะทำลายผม จะได้หยุดใช้สื่อในทางที่ผิดสักที”

รุจาทำท่าจะเถียง แต่มรกตชิงตัดบทเสียก่อนว่า ปิดคดีอะดอเรลลาสักที ถึงเวลาเปิดคดีใหม่ คดีเลิฟของเพชรกับหนูมุก ถึงเวลาต้องเตรียมงานแต่งได้แล้ว...พอรุจาถามว่าเมื่อไหร่ดี มุกตอบว่าปีหน้า แต่เพชรบอกปีนี้ ตอบเสร็จยังโอบไหล่มุกโชว์ซะด้วย ทำเอามรกตยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้รุจาถ่ายรูปคู่ไว้

สาลินีหมั่นไส้ความเจ้ากี้เจ้าการของมรกต แอบบ่นว่าทำราวกับกลัวจะหาลูกสะใภ้ไม่ได้ ขณะที่เจนจบก็ไม่พอใจ แต่ไม่ได้แสดงออกให้เป็นพิรุธ

เสร็จเรื่อง รุจาขอตัวกลับ คมกฤชก็ลาทุกคนด้วยเหมือนกัน เขารีบเดินตามรุจาออกไป แล้วทวงถามกึ่งเย้ยเธอว่า ทำไมไม่คุกเข่าขอโทษตนตามสัญญา

“เพราะยังไม่รู้ไง ว่าเหตุการณ์เมื่อกี๊มันเป็นการจัดฉากหรือเปล่า”

“รุจา...คุณหาว่าคุณเพชรโกหกเรื่องเจออะดอเรลลา คุณรู้ไหมว่ากว่าจะได้เพชรเม็ดนี้มามีใครบ้างที่เกือบตาย”

“ใครล่ะ นายด้วยหรือเปล่า ไหนว่าตำรวจเป็นคนล่อซื้อ”
“ก็ตำรวจไงที่เกือบตาย”

“ให้พิสูจน์ซะก่อนว่าอะดอเรลลาเป็นของจริง ฉันไม่ผิดสัญญากับนายแน่ นายเองก็เหมือนกัน อย่าคิดตุกติกผิดสัญญา ถ้าอะดอเรลลาเป็นของปลอม” รุจาจ้องคมกฤชอย่างไม่ยอมเหมือนกัน...

เพชรเก็บอะดอเรลลาใส่กล่องอย่างดี เตรียมให้เจนจบส่งไปตรวจสอบที่เบลเยียม สาลินีอาสาเป็นผู้ช่วยดำเนินการ เพชรก็ไม่ยอม ครั้นมรกตถามหาชนินทร เพราะหน้าที่นี้ควรเป็นของชนินทรซึ่งเป็นผู้จัดการ เพชรก็รีบตัดบทว่า ช่วงนี้ชนินทรลาพักร้อน
“แกนี่ไว้ใจเจนจบทุกเรื่อง แต่ไม่ต้องไว้ใจถึงเรื่องหนูมุกด้วยหรอกนะ...หนูมุกไปส่งป้าหน่อยจ้ะ ป้าว่าจะถามหนูว่าอยากได้เพชรกี่กะรัตเป็นสินสอด จะได้ให้เขาหาน้ำงามๆไว้รับขวัญลูกสะใภ้”

หลังจากคุณแม่จอมบงการของเพชรควงแขนว่าที่ ลูกสะใภ้ออกไปแล้ว...พาทีบอกทุกคนว่าจบเรื่องอะดอเรลลาสักที แต่เพชรว่ายังไม่จบ จนกว่าเราจะได้ตัวแก๊งปล้น เจนจบเห็นด้วย เพราะเรายังไม่รู้เลยว่าใครในสตาร์ ไดมอนด์เป็นสายให้โจร

ในเมื่อสงสัยชนินทร เพชรจึงบอกเจนจบกับพาทีว่าตนจะจัดการเรื่องนี้เอง จากนั้นเพชรแยกตัวไปที่ห้องทำงาน สักครู่มุกเอากาแฟเข้ามาให้ เธอเห็นสีหน้าเขาเคร่งเครียด

“ได้อะดอเรลลาคืนทั้งที แต่ดูหน้าพี่เพชรยังกะเพิ่งเสียของรัก ทำไมไม่ยิ้มให้สุดๆไปเลยล่ะคะ”

“เรายังไม่รู้ว่าใครที่นี่...ช่วยพวกปล้นอะดอเรลลา”

“นั่นสิคะ พี่เพชรสงสัยใครหรือเปล่า หวังว่าคงไม่ใช่หนูมุก”

“ฉันไม่อยากปรักปรำว่าเป็นชนินทร...ชนินทรไม่ใช่คนจะกล้าเสี่ยงคิดการณ์ใหญ่ขนาดปล้นอะดอเรลลา”

“ก็หาหลักฐานสิคะ หลักฐานชี้ไปที่ใคร ก็ค่อยเล่นเกมจับโจรกันอีกรอบ คราวนี้พี่เพชรจะให้หนูมุกช่วยอีกหรือเปล่า”

“เธอเต็มใจช่วยฉันมั้ย หนูมุก” เพชรจับมือเธอมากุมไว้

“ทำไมพักนี้มาแนวหวานๆ เลี่ยนๆ เอียนๆ เจียนอ้วกคะเนี่ย”

“หวานกับว่าที่เจ้าสาว คงไม่เป็นไรมั้ง” เขาดึงเธอมานั่งตัก แล้วพิงศีรษะลงที่ไหล่เธอ “ขออยู่แบบนี้สักพัก...เหนื่อยจัง”

มุกมองเขาอย่างเข้าใจ ใช้นิ้วมือนวดคลึงขมับให้เขาเบาๆ เจนจบแอบมองภาพนั้นจากหน้าห้อง สีหน้าพลุ่งพล่านริษยา เดินเร็วกลับไปที่ห้องทำงานตัวเอง คว้าคัตเตอร์กรีดปฏิทินระบายอารมณ์

“ตักตวงช่วงเวลาแห่งความสุขให้พอเลย...หนูมุก เพราะเวลาที่เหลือทั้งหมดมันจะเป็นเวลาแห่งความทรมาน...ที่สุดในชีวิตแก” แววตาเจนจบกระด้าง ความ เกลียดชังเพิ่มขึ้นรุนแรง
ooooooo

หลังจากฟังคมกฤชบอกเล่าเรื่องที่สตาร์ไดมอนด์วันนี้ แอนดี้ค่อนข้างมั่นใจว่าเพชรไม่รู้เรื่องที่อะดอเรลลาถูกขโมยมาจากราชวงศ์

“ถ้าลากคอไอ้ศักดามาชี้ตัวคนในได้ คดีนี้จบเร็วแน่”

“ศักดามันออกไปนอกประเทศแล้ว กบดานอยู่บ่อนแถบชายแดนตรงไหนยังไม่มีใครรู้ อินเตอร์โพลกำลังส่งคนเข้าไปควานหาตัว ถ้าโผล่หัวออกมาเมื่อไหร่ มันไม่รอด”

“ขอให้ลากตัวมันออกมาได้เร็วๆทีเถอะ จะได้ปิดคดีซะที

“คมกฤช...ผมรู้ว่าคุณไม่อยากจ่ายเงินประกัน ถึงทำทุกอย่างให้ได้เพชรกลับมา แต่ในฐานะเพื่อนของมุกดา ผมหวังว่าคุณคงจะไม่ทำอะไรที่เกินขอบเขตของกฎหมาย”

“ผมจะพยายาม ที่จริงตอนนี้ผมเองก็อยากช่วยคุณกับมุกลากตัวคนที่เกี่ยวกับเรื่องซื้ออะดอเรลลาออกมาให้ได้ เพราะมันทำให้คนไทยเสียชื่อ แล้วถ้าตามที่มุกบอก คนที่เราต้องเค้นคอมันให้ได้ที่สุดก็คือชนินทร”

เวลานั้นชนินทรอยู่ที่บ้าน เขาทราบจากลูกน้องคนหนึ่งว่าเพชรเจออะดอเรลลาแล้ว พอเล่าให้นิจนันท์ฟัง เธอก็โวยวายใส่เขา หาว่าเขาหมดความสำคัญแล้ว ทุกคนที่สตาร์ไดมอนด์เกลียดเขา โดยเฉพาะเพชร คงไม่เห็นเขาเป็นเพื่อนอีกแล้ว

“ไม่จริง เพชรดีกับฉัน เพชรให้อภัยฉัน” ชนินทรโต้อย่างมีอารมณ์

“หมาหัวเน่า มันก็ไม่ได้กลิ่นหัวตัวเองหรอก”

“นังนิจนันท์...” ชนินทรเงื้อมือ แต่พอเห็นเมียยื่นหน้าท้าทายก็ชะงักไป

“แกมันก็ไอ้คนกระจอกๆ ทุกคนเขาคบ เขายอมเป็นเพื่อนเพราะเวทนาสงสาร พอมีเรื่องขึ้นมา เขาก็พร้อมจะถีบหัวส่ง คิดว่าเพื่อนรักแกเหรอ แค่วันนี้ที่เจออะดอเรลลา เขายังไม่ให้แกเฉียดเข้าไปร่วมดีใจด้วย คิดว่าเขายังให้อภัยเพื่อนเลวๆอย่างแก”

“นังเมียชั่ว” ชนินทรตบผัวะ นิจนันท์ถลาไปชนโต๊ะ แล้วยังปากกล้าด่าเขาไม่เลี้ยง

“แกมันไอ้ผัวเลว ทั้งเลวทั้งกระจอกยิ่งกว่าหมาขี้เรื้อน คนอย่างแกมันก็เก่งแต่รังแกผู้หญิง ไม่มีปัญญาเป็นคนดีอย่างคนอื่นเขาหรอก อีกหน่อยก็ต้องตายในคุก แล้วถ้าฉันทำได้นะ ฉันจะไปเสนอตัวให้เพชร ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป”

ชนินทรเดือดถึงขีดสุด พุ่งเข้าไปตบตีนิจนันท์ไม่ยั้ง

ooooooo

ที่ห้องทำงานเพชร...มุกกับเพชรคุยกันดี ถ้อยทีถ้อยอาศัย ความรู้สึกของทั้งคู่พัฒนาไปในทางที่ดี แต่มันทำให้เจนจบยิ่งเครียดหนัก กลัวจะเสียเพชรให้มุกไปจริงๆ

สาลินีจะเดินผ่านห้องเจนจบ มองเข้าไปเห็นเขาถือคัตเตอร์กรีดปฏิทินจนยับเยิน ให้สงสัยว่าเป็นอะไร เธอทำทีถือแฟ้มงานเข้าไปเสนอ แต่โดนเขารู้ทัน ด่าอย่างไม่ไว้หน้า

“ทำไมไม่เคาะประตู มารยาทน่ะสะกดเป็นไหม เคยมีบุพการีสอนให้รู้ความหมายคำคำนี้บ้างมั้ย”

“เอ่อ...สาลี่จะเอาแฟ้มมาให้คุณเจนจบดูค่ะ แต่เห็นกำลังเครียด”

“สอดรู้ดีจริง สตาร์ไดมอนด์ไม่ก้าวหน้าเพราะพวกมีชีวิตแต่ไร้คุณค่ามาหายใจทิ้งไปวันๆอย่างเธอ”

“ฮูย...คุณเพชรยังไม่เห็นว่าสาลี่เหมือนคุณเจนจบเลย”

“ฉันมีหน้าที่เป็นหูเป็นตาแทนเพชร”

“คุณเจนจบพูดเหมือนเป็นผู้จัดการสตาร์ไดมอนด์แทนคุณชนินทรแล้ว หรือว่าคุณชนินทรโดนเด้งดึ๋งดั๋ง

ออกไป...ถึงว่าทำไมวันนี้ไม่มา” สาลินีคิดรวดเร็วแล้วรีบสอพลอ “คุณเจนจบอย่าโกรธนะคะ สาลี่อาจจะเคยทำอะไรขวางหูขวางตา ก็สาลี่ต้องทำตามคำสั่งคุณชนินทรทุกอย่างน่ะค่ะ แต่ตอนนี้สาลี่รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่สาลี่สมควรให้ความเคารพสูงสุด”

“อืม...เปลี่ยนสีได้ไวมาก ราวกับภาษาที่คนระดับใช้แรงงานหาเช้ากินค่ำเขาชอบพูดกัน...กิ้งก่าเรียกแม่ใช่มั้ยสาลี่”

“คุณเจนจบปากร้าย...ปากร้ายที่สุด”

“ฉันจะร้ายได้มากกว่านี้ ถ้าเธอยังไม่เลิกสอพลอเลียแข้งเลียขาน่ารำคาญ”

“ค่ะๆ ไปทำงานแล้วค่ะ” สาลินีรีบออกไป เจนจบมองตามอย่างชิงชัง

ooooooo

ตกกลางคืน เพชรกับมุกไปเดินเล่นรับลมเย็นกันที่สะพานสวย เพชรจับมือมุกตลอดเวลา จนเธออดแซวเขาไม่ได้ว่า ไม่ต้องจับแน่นขนาดนี้ก็ได้ เธอไม่หายไปไหนหรอก

“ไม่ได้หรอก เธอชอบแวบไปแวบมา ฉันต้องจับไว้แบบนี้ เดี๋ยวไม่มีกำลังใจ”

“เฮ้อ...นี่ถ้าเป็นคู่รักกันจริงๆก็คงดีนะคะ”

“ลองมั้ยล่ะ เรามาลองเป็นคู่รักกันดู ว่าไปที่จริงเธอก็มีดีหลายอย่าง”

“แต่พี่เพชรก็ยังไม่เห็นหนูมุกอีกหลายอย่าง...หนูมุกนอนละเมอ ชอบเอาขาพาดคอคนนอนใกล้ๆ”

“แล้วถ้าฉันไม่กลัว เธอจะยอมเล่นบทเป็นคู่รักฉันหรือเปล่า”

เพชรขยับเข้าใกล้ มองหญิงสาวด้วยสายตาแพรวพราว

“หนูมุกยอมเป็นคนรักพี่เพชรก็ได้ค่ะ เผื่อวันหน้า...” มุกนิ่งไป เมื่อนึกถึงอนาคตถ้าความจริงเปิดเผย

“วันหน้าทำไม

“ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา...หนูมุกจะได้ไม่เป็นคนที่พี่เพชรเกลียดที่สุด”

เพชรไม่พูดอะไรอีก นอกจากกุมมือมุกมาแนบ กลางอกตัวเอง...เจนจบอยู่ในเงามืดไม่ไกลจากตรงนั้น เขาแอบมองความใกล้ชิดสนิทสนมของทั้งคู่ด้วยสายตาเจ็บแค้นรุนแรงมากขึ้น

ooooooo

วันต่อมา นิจนันท์พาใบหน้าฟกช้ำมาพบเพชรถึงสตาร์ไดมอนด์ เพชรสงสารเธอจับใจ นึกรู้ว่าต้องเป็นฝีมือชนินทร แต่พอเขาถาม เธอก็เอาแต่ร้องไห้ รำพันว่าเธอผิดเอง

“นิจเตือนเขามาตลอดว่าอย่าทรยศเพชร อย่าหักหลังเพื่อนที่ดีที่สุด เขาก็พูดแต่ว่าอยากรวย ต้องรวย

ให้ได้เท่าเพชร นิจเตือนว่าเราอยู่กันอย่างนี้ก็มีความสุขมากแล้ว”

“ชนินทร...” เพชรลุกพรวดจะไปเอาเรื่อง นิจนันท์รีบคว้าแขนเขาไว้

“อย่านะเพชร ถ้าเขารู้ว่านิจมาหาเพชร เขาฆ่านิจแน่” เธอบีบน้ำตาสะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจ จนเขาต้องย่อตัวลงตรงหน้า กุมมือปลอบใจ

“ชนินทรทำแบบนี้กับคุณไม่ได้”

“นิจทนมานานแล้ว  นิจทนมาตลอด  จนรู้ว่าเขาขโมย ของเพชร  นิจทนไม่ได้  พอพูด...เขาก็อาละวาด  เขาทำกับ นิจขนาดนี้”
นิจนันท์พูดไปสะอื้นไป ครู่หนึ่งก็โผกอดเขาแน่น จังหวะนี้เองมุกเข้ามาเห็น เพชรแคร์ความรู้สึกมุก จะถอยห่าง แต่นิจนันท์ไม่ยอมง่ายๆ มุกเลยปั้นยิ้ม บอกไม่เป็นไร ตนไปรอข้างนอกก่อนก็ได้

เพชรลุกพรวดจะตามมุก นิจนันท์โอดโอยเจ็บแขน หมายเหนี่ยวรั้งเขาไว้ แต่ไม่สำเร็จ เขาแคร์มุกมากกว่า เดินออกจากห้องไปโดยเร็ว เพชรตามมาดึงแขนมุกไว้ แต่มุกบอกให้เขาไปดูนิจนันท์ก่อน ท่าทางเธอเหมือนโดนทำร้าย เพชรกำลังอ้าปากจะบอก พอดีนิจนันท์ตามออกมาเรียก พร้อมๆกับสาลินีที่เลี้ยวมาเห็น

“ว้าย ไปเป็นกระสอบทรายซ้อมมวยให้ใครมาคะ คุณนิจนันท์”
“คุณสาลี่” มุกหันไปดุ


“ก็ดูสิคะ ยับเยินยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้ว จำไม่ได้เลยนะคะว่าเคยสวย”

“เงียบได้แล้วคุณสาลินี สนุกมากเหรอ ที่เห็นเพศเดียวกันถูกทำร้าย”

“อย่างงี้ไม่สนุกด้วยหรอกค่ะ สาลี่แค่สงสัย”

“สงสัยก็ไม่ต้องถาม มันยิ่งทำร้ายคุณนิจนันท์”

“ไม่ยุ่งไม่ถามแล้วก็ได้” สาลินียอมถอยฉาก ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับมุก หันเดินเชิดหน้าไปอีกทาง

“คุณนิจนันท์มีอะไรจะคุยกับคุณเพชรต่อ ก็เชิญเลยนะคะ เดี๋ยวหนูมุกไปหาเครื่องดื่มให้”

“ขอบคุณมากค่ะคุณหนูมุก เพชรคะ ขอนิจคุยกับคุณหนูมุกประสาผู้หญิงหน่อยนะคะ”

เพชรถอยกลับเข้าห้องโดยดี ปล่อยผู้หญิงสองคนคุยกันตามสะดวก มุกถามนิจนันท์อย่างห่วงใย ว่ามีอะไรจะให้ตนช่วย แต่ฝ่ายนั้นไม่ตอบ กลับวางท่าใส่อย่างไม่เป็นมิตร

“เพชรโชคดีนะคะที่ได้คุณเป็นคนรัก จะแต่งงานกันเมื่อไหร่”

“ยังค่ะ เราอยากศึกษากันไปอีกหน่อย หนูมุกถามได้ไหมคะ คุณโดน...”

“อย่าถามเลยค่ะ ฉันไม่อยากนึกถึง...คุยเรื่องของคุณกับเพชรดีกว่า คุณป้าชอบคุณหนูมุกมากเลยนะคะ มีแม่เป็นกองเชียร์ ยังไงเพชรก็ดิ้นหนีไปไม่ได้ คุณหนูมุกต้องเข้าใจนะคะ ว่ากลุ่มเราสนิทกันมาก ไม่เคยมีใครได้ยินเพชรพูดถึงคุณหนูมุกเลย แบบว่าอยู่ๆก็โผล่มา”

“ค่ะ” มุกตอบรับเบาๆ

“ที่จริงกลุ่มเรามีเพื่อนอีกคนค่ะ เพื่อนที่เพชรรักมาก เป็นเพื่อนที่เพชรไม่มีวันลืม”
“ใครคะ”

“ถามเพชรดูสิคะ ใครคนนึงในกลุ่มเราที่หายไป”

“คุณนิจนันท์บอกหนูมุกหน่อยได้ไหมคะ หนูมุกอยาก เซอร์ไพรส์พี่เพชรน่ะค่ะ ให้รู้ว่าหนูมุกก็สนใจเรื่องของเขา”

นิจนันท์ยิ้มน้อยๆ เดินห่างไป มุกคิดว่าเธอคงไม่พูด แน่จึงหันหลังกลับมาทางห้องเพชร นิจนันท์เดินเลี้ยวไปมุมหนึ่ง อยู่ๆก็มีถุงดำมาครอบหัวจากด้านหลัง นิจนันท์ดิ้นรน สาลินีจับหัวเธอกระแทกผนังก่อนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องขอความช่วยเหลือทำให้มุกหันขวับวิ่งพรวดไป แล้วต้องตกใจที่เห็นนิจนันท์นั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่กับพื้น มุกช่วยประคองเธอลุกขึ้น เป็นจังหวะที่พนักงานหลายคนวิ่งมาจากด้านหลัง นิจนันท์เห็นดังนั้นก็ฉวยโอกาสโวยขึ้น

“ทำร้ายนิจทำไมคะคุณหนูมุก นิจกลัวแล้ว อย่าทำนิจเลย”

พนักงานพากันมองมุกเป็นตาเดียว สาลินีที่จดจ้องมองอยู่รีบวิ่งเข้ามาสมทบกับกลุ่มพนักงาน

“ตายแล้ว มีเรื่องหึงหวงอะไรกันหรือเปล่าคะเนี่ย”

มุกยืนงงเป็นไก่ตาแตก แล้วครู่ต่อมา นิจนันท์ มุก สาลินี ก็เข้าไปอยู่ต่อหน้าเพชรและเจนจบในห้องทำงาน เจนจบคาดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดมากกว่าหึงหวง นิจนันท์เหลือบมองสาลินีนิดหนึ่งก่อนเออออไปกับเจนจบว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด คุณมุกจะลอบทำร้ายตนทำไม

“แต่ทุกคนก็ได้ยิน คุณนิจนันท์หาว่าคุณหนูมุกทำร้ายเธอ”

“คุณสาลี่หูฝาดแล้วล่ะค่ะ นิจไม่เคยคิดจะหาเรื่องอะไรคุณหนูมุกเลยจริงๆนะคะ”
มุกมองนิจนันท์อย่างสังเกตท่าทีที่แสดงออกมาให้ดูน่าสงสาร นิจนันท์บอกเพชรว่าไม่มีอะไรแล้ว ตนขอตัวไปหาหมอ เพชรดูห่วงใยนิจนันท์มาก มากจนมุกแอบน้อยใจ

พอใจกับผลงานของตัวเอง นิจนันท์เดินยิ้มจากมา สาลินีตามมาดักหน้า ถามว่าเจ็บมากไหม คุณหนูมุกไม่น่าหึงอดีตเก่าๆเลย

“อย่าคิดว่าฉันโง่ หล่อนต่างหากที่เป็นคนลงมือ”
“เหรอคะ...อุ๊ย รู้ได้ยังไงเอ่ย”

“หนูมุกไม่ได้ใส่น้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ไอ้คนชั่วที่เอาถุงดำครอบหัวฉันหรอก”

สาลินีชะงักไปเมื่อเห็นแววตาทันคนของนิจนันท์ แต่สาลินีก็ไม่ยอมรับง่ายๆ

“ไม่ใช่สาลี่คนเดียว พนักงานก็ได้ยินทั้งนั้น ว่าคุณนิจนันท์แหกปากหาว่าคุณหนูมุกทำร้าย แต่พออยู่หน้าคุณเพชรกลับเปลี่ยนเป็นนางฟ้า มีเมตตา ไม่ถือสาคุณหนูมุกซะอย่างงั้น”

“ฉันไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดกับคนระดับหล่อน”

“สาลี่ก็แค่มาถาม อยู่ๆคุณชนินทรก็หายหัว...เอ่อ... หายไปไม่มาทำงาน ไม่เห็นมีใครเดือดร้อน แล้วคุณก็โผล่พรวดมาถึงห้องคุณเพชรในสภาพแบบนี้” สาลินีตาไวเห็นเจนจบเดินมาก็รีบเปลี่ยนน้ำเสียงและท่าที “มีอะไรให้สาลี่รับใช้ก็บอกได้นะคะ สาลี่ยินดีรับใช้เพื่อนคุณเพชรทุกคนค่ะ”

นิจนันท์สีหน้างงๆ แต่พอเห็นเจนจบก็เข้าใจ มองตามสาลินีที่แยกตัวไปด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม

“เลี้ยงคนลิ้นตวัดถึงหูไว้ใกล้ตัวเพชรตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่ช่วยดูแลให้เพชร”
“ขอบใจที่ห่วงเพื่อน เรื่องพนักงานอย่างสาลินีฉันจัดการเขาได้อยู่แล้ว ห่วงเรื่องของตัวเองดีกว่า ชนินทรเป็นยังไงบ้าง คงหงุดหงิดที่โดนจับได้ จนมาระบายความ เครียดกับเธอแบบนี้”

“ฉันลื่นล้มในห้องน้ำ” นิจนันท์ตอบเสียงแข็ง

“วันหลังตอนล้ม ก็อย่าตั้งใจเอาปากไปกระแทกโถส้วมอีกล่ะ”

นิจนันท์หน้าบึ้งตึงไม่พอใจ ตัดบทบอกลา เจนจบวางหน้านิ่ง กล่าวเรียบๆว่า

“จะมาหาเพชรอีกเมื่อไหร่ ก็บอกนะนิจนันท์ คุณหนูมุกสั่งไว้เมื่อกี๊ว่าให้ส่งรถไปรับ”

“ฝากบอกคุณหนูมุกด้วยว่า...ไม่ต้อง” นิจนันท์กระแทกเสียงแล้วสะบัดหน้าพรืดไปทันที

ในห้องทำงานเพชร มุกนั่งคิดแต่เรื่องนิจนันท์ถูกทำร้าย แต่เพชรนึกว่าเธอโกรธเพราะหึงเขา จนเมื่อเขาเอ่ยปากกระเซ้า เธอเลยว่าเขาหลงตัวเอง เธอแค่อยากรู้ว่าใครทำร้ายนิจนันท์ เพชรไม่อยากบอกเพราะนิจนันท์ขอไว้ แต่มุกก็เดาถูกว่าเป็นชนินทร

“ฉันเองก็อยากไปสั่งสอนชนินทร มันไม่ควรทำร้ายผู้หญิง แต่นิจห้ามไว้”

“เราเอาตัวคุณนิจนันท์แยกจากคุณชนินทรมาก่อนไม่ได้เหรอคะ”

“เขาเป็นสามีภรรยากัน”

“แล้วถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก เกิดคุณชนินทรบ้าฆ่าคุณนิจนันท์ขึ้นมา”

“ชนินทรคงไม่กล้า”

“มีอะไรที่คุณชนินทรไม่กล้าบ้างคะ ไม่กล้าหักหลังเพื่อน ไม่กล้าขโมยเพชร ไม่กล้าทำร้ายเมีย...พี่เพชรมองโลกในแง่ดีจนน่ารำคาญ”

“ฉันไม่ได้มองโลกในแง่ดี ฉันก็ห่วงนิจนันท์ แต่นิจเขากลัวชนินทรรู้เรื่องแล้วทำร้ายเขาอีก เราสอดตัวเข้าไปจัดการเรื่องสามีภรรยา แล้วใครจะเดือดร้อนที่สุด ผมไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้หรอก แต่ก็จะไม่วิ่งไปอาละวาดกับชนินทร แล้วให้คนรับเคราะห์ต้องเป็นนิจนันท์”

“รู้ค่ะว่าห่วงเพื่อน แต่เป็นความห่วงในทางที่ผิด”

“นิจนันท์เป็นเพื่อนฉัน”

“อ๋อ หนูมุกสอด...ว่างั้น”

“ฉันยังไม่ได้ว่าเธอ แต่เรื่องเพื่อนฉัน ฉันจัดการเองได้”

“แต่ก็ไม่สำเร็จสักอย่าง ถ้าไม่อาศัยมือหนูมุก”

“ไม่ต้องมาทวงบุญคุณ”

“ไม่ได้ทวงเลยค่ะ สงสารค่ะ ขอให้รู้ไว้ว่าหนูมุกสงสารจนเกือบจะเวทนาพี่เพชรอยู่แล้ว”

“อ๋อ ฉันต้องขอบใจความหวังดีของเธอเลยใช่มั้ย... ขอบใจมาก ขอบใจล่วงหน้าเลยที่จะไม่ยุ่งกับเรื่องของฉันกับนิจนันท์” เพชรประชด มุกจ้องหน้าเขาอย่างไม่สบอารมณ์

ooooooo

มรกตอยู่บ้าน แต่รู้ความเคลื่อนไหวที่บริษัทเพชรทั้งหมดด้วยฝีมือคุณปักที่มีสปายส่วนตัวอยู่ที่นั่น เมื่อรู้ว่านิจนันท์มาป้วนเปี้ยนวนเวียนใกล้เพชร มรกตไม่พอใจและกลัวเพชรกับมุกจะไม่ได้ลงเอยกัน จึงโทร.ไปเรียกพาทีมาพบโดยเร็ว

พาทีมาพร้อมเจนจบ ทั้งคู่รับฟังคำสั่งมรกตอย่างนอบน้อม มรกตต้องการให้พาทีหาสถานที่ที่เป็นใจที่สุดสำหรับการขอแต่งงานของเพชรกับมุก แต่งานนี้ห้ามเจนจบโผล่ไปเด็ดขาด เพราะเจนจบก็เหมือนนิจนันท์ แอบรักเขาข้างเดียว

เจนจบหน้าเสีย นึกว่ามรกตรู้ความลับของตน แต่เปล่าเลย เธอหมายถึงเจนจบแอบชอบหนูมุกต่างหาก

“นั่นไง หน้าเจื่อนขึ้นมาทันทีเลยนะยะ ถึงกับเก็บอากงอาการไม่อยู่ ฉันรู้เธอแอบชอบหนูมุก เธอนี่แหละที่จะเป็นตัวขัดขวางไม่ให้เพชรได้แต่งงานกับหนูมุก”

“แต่ผม...”

“ไม่ต้องมาอ้างเหตุผลอะไร สายตาเธอมันบอกว่าจ้องจะแย่งของรักลูกชายฉัน ฉันสั่งว่าห้ามไป ก็คือห้ามไป และคำสั่งฉันต้องถือว่าเด็ดขาด ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เพราะเพชรกับหนูมุกต้องได้แต่งงานกัน”

เจนจบนิ่งเงียบ...แล้วกลับไปพลุ่งพล่านที่บ้านตัวเอง โกรธที่มรกตเจ้ากี้เจ้าการเรื่องเพชรไม่หยุดหย่อน

“ฉันไม่อนุญาตให้เพชรแต่งงานกับใครทั้งนั้น เพชรคือคนรักของฉัน ฉันคือคนรักคนเดียวของเพชร ใครหน้าไหนที่กล้าเข้ามาขัดขวาง มัน...ต้อง...ตาย” เจนจบสีหน้าดุดัน บีบแก้วในมือแหลกละเอียด

ooooooo

ตอนที่ 8

ตกเย็น เพชรดีใจและโล่งใจที่คมกฤชติดต่อมาบอกว่าเจอมุกแล้ว จากนั้นเขารีบไปหาเธอที่บ้านโดยมีเจนจบติดตามไปด้วย

มุกทำเป็นนอนกะปลกกะเปลี้ยทอดขายาวบนโซฟา เพชรโผล่เข้ามาในบ้านแทบจะวิ่งเข้ามานั่งตรงหน้ามุก ถามไถ่ด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด

“ทำไมไม่ติดต่อ ไม่รับโทรศัพท์ ไม่บอกว่าอยู่ไหน เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแวบไปแวบมาเหมือนผีเร่ร่อน รู้มั้ยว่า... เป็นห่วง”

“ใครคะ ใครเป็นห่วงหนูมุก”

เพชรเห็นแววตาแป๋วๆแบบแกล้งยั่วของมุกก็ถึงกับอึกอัก เฉไฉว่าคนที่สตาร์ไดมอนด์เป็นห่วง มุกรู้ทันแกล้งโอบรอบคอแล้วซบลงกับอกเขา

“โถ...หนูมุกก็นึกว่าพี่เพชร ที่จริงพี่เพชรใช่มั้ยล่ะที่เป็นห่วง หนูมุกได้ยินเสียงหัวใจพี่เพชรเต้นเป็นชื่อหนูมุก...หนูมุก สุดที่เลิฟ”

เพชรเขินที่โดนจับได้ รีบดันมุกออกห่าง “ไม่ตายก็ดีแล้ว” พูดเสร็จลุกขึ้นหันไปเห็นเจนจบมองอยู่ เพชรยิ่งกลัวเสียฟอร์ม ทำทีแข็งๆไม่สนใจมุก โบ้ยไปที่เจนจบ

“เจนจบเขาห่วงเธอมาก แทบจะไปควานหาตัวทุกโรงพยาบาล”

“หนูมุกเป็นลมบ้าหมูกะทันหันน่ะค่ะ ชักแหง็กๆกลางถนน ดีว่าพอมีแรงกดเบอร์พี่กฤช”

“ทำไมคุณคมกฤชไม่บอกเราล่ะครับ”

“หนูมุกสั่งไว้เองแหละค่ะ อยากจะลองใจว่าใครน้า...เป็นห่วงหนูมุก”

จังหวะนี้เอง สาลินีวิ่งพรวดเข้ามา พอเห็นมุกก็ถลาเข้าไปกอดราวกับรักและห่วงใยเสียเหลือเกิน

“โถ...คุณหนูมุก นึกว่าจะไม่ได้เห็นหน้ากันอีกแล้ว ไปตกระกำลำบากที่ไหนมา หน้าแห้งเหี่ยวเชียวคะเนี่ย”

มุกพยายามดันหน้าสาลินีออกแล้วลุกขึ้น “ก็...หนูมุก ไปทำงานให้คุณสาลี่ไงคะ”

“งานอะไร สาลี่” เพชรถามเสียงแข็ง

“ตายจริง นี่ไม่มีใครรู้หรือคะว่าหนูมุกไปทำงานตามคำสั่งคุณสาลี่จนเป็นลมบ้าหมู”

“พอดีสาลี่ลืมไปน่ะค่ะ ว่าให้คุณหนูมุกออกไปเอาดอกไม้ให้ลูกค้า”

“เธอรู้มาตลอดว่ามุกอยู่ที่ไหน แต่เธอไม่พูด เธอจงใจที่จะลืม” เพชรจ้องสาลินีเขม็ง เจนจบเองก็ไม่พอใจ ตำหนิว่าสะเพร่าขนาดนี้ไม่ควรเป็นเลขาแล้ว

“อย่าค่ะ อย่าเพิ่งไล่คุณสาลี่” มุกรีบห้าม “คิดดูสิคะ ถ้าวันนี้หนูมุกตาย ก็ถือว่าตายในหน้าที่ หนูมุกดีใจค่ะ ดีใจที่ได้เสียสละชีวิตเพื่อสตาร์ไดมอนด์”

มุกทำตลกกลบเกลื่อนความจริง แต่เพชรไม่ค่อยเชื่อ มองเธออย่างสงสัย ฝ่ายสาลินีพอกลับออกมาพร้อมเจนจบ เธอถูกเขาตำหนิอีกว่า

“ผิดหวังมากใช่มั้ย ที่คุณหนูมุกไม่เป็นอะไร”

“สาลินีไม่ได้อยากให้คุณหนูมุกตายนะคะ ลุ้นซะด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่เธอจะได้มีโอกาสสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับคุณเพชร”

“นี่พูดจากใจเลยเหรอ คำพูดกับการกระทำของเธอมันไม่ได้ไปด้วยกันเลย”

“จากใจสิคะ จากก้นบึ้งของหัวใจช้ำๆ ที่ไม่มีใครเห็น สาลี่อาจจะดูร้ายๆเหวี่ยงๆ เหมือนไม่อยากให้ใครดีกว่า แต่ทั้งหมดเพราะสาลี่ห่วงคุณเพชร ใครที่สอพลอเข้าใกล้คุณเพชร สาลี่มองออก ถึงทำทุกอย่างให้คุณเพชรปลอดภัย แล้วก็ยอมเป็นคนชั่วคนเลวซะเอง ไม่เป็นไรค่ะ ให้สาลี่เป็นนางมารโผล่มาจากนรกขุมไหนก็ได้ คุณหนูมุกจะได้เป็นนางฟ้าสมใจคุณเพชร...คนเดียว”

สาลินีกรีดน้ำตาเล็กน้อยให้ดูน่าสงสาร...เจนจบยังมองเธออย่างไม่วางใจ

ส่วนในบ้าน...เพชรยังพยายามค้นหาความจริงจากมุก เขาถามเธอว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่หรือเปล่า ทำไมสาลินีต้องโกหกเรื่องเธอไปเอาดอกไม้

“นั่นสิคะ พี่เพชรว่าคุณสาลี่โกหกทำไมล่ะคะ” มุกยิ้มยั่ว

“เกี่ยวกับ...ชนินทรใช่มั้ย”

“ไม่รู้สิคะ เพื่อนรักของพี่เพชรนี่ ไม่ใช่ของหนูมุก”

“หนูมุก ฉันอยากได้อะดอเรลล่าคืน อยากรู้ว่าใครพยายามทำร้ายฉัน แล้วก็มีหลักฐานลากไอ้คนที่ร่วมมือกับศักดาส่งให้ตำรวจจัดการ แต่ฉันทำคนเดียวไม่ได้”

“กำลังอ้อนวอนหนูมุกใช่มั้ยเนี่ย”

“ใช่ เธอต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ยังบอกตอนนี้ไม่ได้ค่ะ” มุกยิ้มกวนๆ เพชรดึงเธอมาประชิดตัว

“งั้นก็อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยเธอรอดหูรอดตาไปอีก เธอต้องอยู่ติดตัวฉัน ใกล้ๆฉัน”

มุกแกล้งเบียดชิดขึ้นอีก ถามยั่วว่าใกล้แค่นี้พอไหม เพชรโอบเอวเธอแน่น บอกต้องใกล้ขนาดนี้ ให้ลมหายใจรดกัน มุกเลยประชดทำโอบรอบคอเขาและมองหน้าท้าทาย

“ดีค่ะ ให้ตัวเราติดกัน หัวใจติดกันตลอดเวลา หนูมุก

ก็อยากรู้ว่าพี่เพชรจะทนอยู่กับผู้หญิงที่พี่เพชรรังเกียจได้นานแค่ไหน”

เขาและเธอจ้องตา เนื้อตัวแนบชิดเหมือนคู่ที่รักกันมาก เจนจบยืนมองภาพนั้นจากนอกบ้าน แววตาครุ่นคิด หวนนึกถึงคำพูดชนินทรที่บอกว่า “ถ้าเพชรยังหลงมัน อีกหน่อยสตาร์ไดมอนด์ต้องเป็นของมุกดา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราร่วมสร้างมากับเพชร จะพังพินาศลงในมือผู้หญิงบ้าคนเดียว”

ส่วนสาลินีที่ร้อนใจกลับไปออฟฟิศ เธอเข้ามาพบชนินทร บ่นอย่างเป็นกังวลว่า

“เกือบตาย...คุณเพชรกับคุณเจนจบกำลังสงสัยสาลี่ ทำยังไงดีคะ สาลี่ไม่อยากโดนไล่ออก ไม่อยากตกงาน เกิดนังหนูมุกมันอาฆาตเรา”

“มันจะทำอะไรเราได้”

“คุณชนินทรไม่กลัวเลยเหรอคะ”

ชนินทรยิ้ม ท่าทางไม่ใส่ใจเลย สาลินีมองตามหนาวๆร้อนๆ

“หรือว่าคุณชนินทรจะบอกว่าเป็นฝีมือสาลี่ อย่านะคะ สาลี่ไม่รู้ไม่เห็น สาลี่ทำตามคำสั่งคุณอย่างเดียว”

“เงียบซะบ้างเถอะน่ะสาลินี พูดมาก ระวังจะไม่เหลือปากไว้ให้พูด” ชนินทรสั่งแล้วเดินหนี สาลินีมองตาม เริ่มระแวงว่าตัวเองจะถูกปล่อยเกาะ

วันรุ่งขึ้น สาลินีถูกเจนจบไล่บี้เรื่องให้มุกไปรับดอกไม้อีก ซึ่งเขาเช็กกับร้านแล้ว ที่นั่นยืนยันไม่มีการสั่งดอกไม้จากบริษัท ไม่มีการโทร.ไปแจ้งว่าจะมีคนไปรับ แสดงว่าสาลินีหลอกให้มุกออกไปข้างนอก

“ไม่ได้หลอกนะคะ ร้านนี้เป็นร้านใหม่ เพิ่งสั่งกันครั้งแรก สาลี่จำได้ว่าเป็นวันเกิดลูกค้าคุณหญิง...เมียท่านรัฐมนตรีไงคะ”

“ไม่มีคำสั่งจากเพชรหรือผม คุณจะส่งดอกไม้ไปโดยพลการได้ยังไง คนระดับนั้น เพชรหรือผมต้องเป็นคนเทก-แคร์เองอยู่แล้ว มันจะง่ายกว่าการโกหกพลิกลิ้นไปเรื่อยๆนะสาลินี ถ้าคุณจะบอกว่าทำลงไปตามคำสั่งใคร”

“คำสั่ง...คำสั่งใครคะ ไม่มี” สาลินีปฏิเสธแล้วหยิบแฟ้มเอกสาร ขอตัวไปทำงาน แต่เดินไปได้แค่สองก้าวก็ต้องชะงักกับเสียงเข้มดุของเจนจบ

“ยังไปไม่ได้...สาลินี อย่าเจ้าเล่ห์ อย่าตลบตะแลงให้เกิดการกินแหนงแคลงใจภายในบริษัท ถ้าจะให้ดี คุณควรทุ่มเทกับงานให้เต็มที่ เพราะคุณอาจจะเหลือเวลาทำงานให้สตาร์ไดมอนด์ไม่มากอย่างที่คิด...ไปได้”

สาลินีมองเจนจบอย่างเกรงๆ กลับออกไปด้วยสีหน้าวิตกกังวล เธอคิดจะพึ่งพาชนินทร แต่รายนั้นกลับย้อนถามอย่างไม่แยแสว่า

“จะให้ฉันช่วยอะไร มันเรื่องของเธอ”

“แน่ใจแล้วเหรอคะ ที่พูดออกมา”

“ผู้จัดการกับเลขา หมามันยังดูออกเลยว่าควรเชื่อใคร ระวังพูดมากจะเดือดร้อน”

“ถ้าสาลี่เดือดร้อน สาลี่ก็ต้องเปิดปากเหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่ง...คุณชนินทรทราบใช่ไหมคะว่าใครเป็นคนสั่งสาลี่ให้ทำร้ายหนูมุก”

ชนินทรหน้าบึ้งตึงมองสาลินีที่แววตาแข็งขืน ไม่ยอมซวยคนเดียวแน่!

ooooooo

มุกอยู่กับเพชรที่บ้าน สองคนยั่วยวนกันไปมา โดยเฉพาะมุกที่ชอบยั่วเพราะอยากแกล้งไอ้พี่เพชร สุดท้ายก็เลยโดนเขาถึงเนื้อถึงตัวจริงๆ จนเธอหลุดตัวตนจับเขาเหวี่ยงแล้วขึ้นคร่อมร่างอย่างว่องไว คุณปักแอบเห็นถึงกับตาค้างกับท่วงท่าหวาดเสียวของทั้งคู่

เพชรมองเธออึ้งๆ มุกรู้ว่าเสียท่าแสดงพิรุธออกมาก็รีบลุก ทำสะบัดดัดจริตแบบหนูมุกจอมติงต๊อง

“หนูมุกไม่ใช่ผู้หญิงง่ายๆ ยอมให้พี่เพชรจับจูบลูบคลำได้ตามใจชอบ”

“ก็เพิ่งเห็นว่าไม่ใช่ผู้หญิงหน่อมแน้ม” เพชรรวบตัวมุกกอดจากด้านหลังไว้แน่น “เอาเลย จับฉันทุ่มลงไปเลย”

มุกคิดนิดเดียวแล้วแกล้งทำเป็นพยายามทุ่มเพชร แต่ไม่มีแรงทุ่มไม่ได้ ขัดขาตัวเองลื่นล้มลงหัวกระแทกพื้นสลบไป คุณปักตกใจร้องวี้ดว้ายวิ่งเข้ามากล่าวหาว่าคุณเพชรปล้ำหนูมุกจนล้มหัวฟาดพื้น เพชรหน้าเสีย รีบอุ้มมุกไปนอนในห้อง โดยมีคุณปักตามติดมาด้วยความเป็นห่วง

“จะเป็นเจ้าหญิงนิทราหรือเปล่าคะ”

“บ้าน่า...คุณปัก ล้มนิดเดียว”

“ไม่รู้ล่ะ คุณเพชรต้องรับผิดชอบนะคะ ถ้าคุณหนูมุกไม่ฟื้นต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเธอไปจนกว่าความตายจะมาพรากให้สองเราจากกัน โอว...รักนิรันดร์”

จังหวะนี้เจนจบมาหาเพชร พอเห็นมุกนอนหมดสติก็ตกใจซักถาม แต่เพชรให้ออกไปคุยกันข้างนอก พอสองหนุ่มออกไปแล้ว มุกที่แกล้งสลบก็หลับตาละเมอเดินไปที่ประตู คุณปักเขย่าตัวก็ไม่รู้สึก เลยนึกว่าเธอถูกผีเข้า วิ่งหน้าตาตื่นจะไปบอกเจ้านาย

เจนจบมาด้วยเรื่องสาลินี เล่าให้เพชรฟังว่า “ถึงสาลินีจะยังปากแข็ง แต่ถ้าเราเค้นหนักๆ สุดท้ายก็ต้องหลุดออกมาจนได้ บางทีเราอาจจะเจอเรื่องที่อะดอเรลลาหายไปด้วย ฉันมั่นใจว่าผู้หญิงอย่างสาลินีไม่ใช่คนวางแผน ต้องมีอีกคนที่บงการอยู่”

“นายจับตาดูไว้ ฉันเองก็รู้สึกว่าหนูมุกน่าสงสัย วันนี้เขาเผลอเกือบจะทุ่มฉัน”

“นายก็ไม่ไว้ใจคุณหนูมุก”

“ฉันไม่ได้ฟังความข้างเดียวนะเจนจบ หนูมุกเองก็ทำตัวลับๆล่อๆ หายไปหลายครั้ง เราไม่รู้เลยว่าเขาไปไหน ทำอะไรกับใคร”

“แล้วนายคิดว่า คุณหนูมุกร่วมมือกับใคร”

“ฉันมั่นใจว่าหนูมุกไม่ได้ร่วมมือกับใครทำร้ายฉัน ฉันถึงต้องหาคำตอบด้วยตัวเองไว้ยืนยันไม่ให้ชนินทรมันจ้องหาเรื่องว่าหนูมุกอีก”

“เพชร นายรู้ตัวหรือเปล่า ว่านายกำลังเป็นห่วงคุณหนูมุกจากหัวใจ”

เพชรนิ่งปฏิเสธไม่ออก พอคุณปักวิ่งมารายงานอาการหนูมุก สองหนุ่มจึงกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ปรากฏว่ามุกฟื้นแล้วแต่แสร้งทรงตัวไม่อยู่จนเพชรต้องเข้ามาประคอง

เจนจบแนะนำให้มุกไปหาหมอเช็กอาการสักนิดจะได้สบายใจ แต่มุกปฏิเสธ แถมยังฟ้องเขาด้วยว่า

“ไม่หรอกค่ะ หนูมุกอึด ถึก ทน ไม่ตายง่ายๆคุณเจนจบน่าจะมาเร็วกว่านี้นะคะ จะได้ช่วยหนูมุกจากผู้ชายฉวยโอกาส ลวนลาม โลมเลีย เอาเปรียบสุภาพสตรี...อึ๋ย เห็นหน้าแล้วขยะแขยง”

“ขอดีดรับขวัญสักป้าบได้มั้ย” เพชรหมั่นไส้

“ดูค่ะดู คุณเจนจบช่วยหนูมุกด้วย พี่เพชรโหดร้ายทารุณที่สุด” มุกอ้อนเจนจบ เพชรยิ่งหมั่นไส้ ตรงข้ามกับ คุณปักหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจ

“น่ารักน่าหยิกที่สุด เหมือนปักเมื่อสาวๆไม่มีผิด อึด ถึก...มากค่ะ”

“ถึงเวลาสาวถึก อึด สวยสะท้านต้องกลับแล้วค่ะ”

“จะไหวหรือครับ” เจนจบแสดงความเป็นห่วง...มุกยิ้มหวาน บอกว่าจะโทร.ให้พี่กฤชมารับ

แต่เวลานั้น คมกฤชกับแอนดี้กำลังเช็กข้อมูลลูกน้องทุกคนของภูผาที่ได้รูปมาหมดแล้ว ซึ่งทุกคนไม่ได้อยู่ในบัญชีแก๊งอาชญากรข้ามชาติ แสดงว่ามันรวมตัวกันเพื่อปล้นอะดอเรลลาอย่างเดียว

คมกฤชปิดเสียงมือถือเอาไว้ เมื่อมุกติดต่อมาจึงไม่ได้พูดคุยกัน เจนจบเลยอาสาไปส่งมุกเอง แต่คุณปักเจ้ากี้เจ้าการให้เพชรไปส่งฐานะคู่รัก เจนจบจึงได้แต่มองเพชรกับมุกยั่วหยอกกันอีกพัก ก่อนจะกลับออกมาด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว

ส่วนที่บริษัทประกันภัยของคมกฤช รุจาตั้งใจมาพบคมกฤช ขณะจะขึ้นไปบนตึกเธอตาไวเห็นขุนพลในชุดพนักงานเมสเซนเจอร์ขึ้นลิฟต์ไปก่อน เธอจำมันได้ตอนยิงต่อสู้กับคมกฤชในลานจอดรถห้างสรรพสินค้า จึงรีบแจ้งให้คมกฤชรู้ตัวว่ามีคนของแก๊งภูผามาที่นี่

ภูผา แมงมุม และบลูอยู่ในที่กบดาน พวกเขาปล่อยให้ขุนพลแสดงฝีมือเด็ดหัวคมกฤชไปก่อน ส่วนนังหนูมุกน้องสาวของมัน มุงแมมอาสาจัดการเอง

นับเป็นโชคดีของคมกฤชที่รุจาเห็นขุนพลก่อน เขาจึงเป็นฝ่ายรุกก่อน โดยแอนดี้ร่วมด้วยช่วยกัน แต่กระนั้นขุนพลก็หนีรอดไปได้ แถมยังทำให้รุจาบาดเจ็บที่แขนเล็กน้อยด้วย

คมกฤชห่วงใยรุจาหายามาให้เธอนวดแขน แต่แอนดี้อาสานวดให้แถมยังพูดจาล้อเล่นกับเธอเหมือนจะจีบ ทำให้คมกฤชหน้าตึงไม่ชอบใจ ลึกๆก็หึงหวงรุจานั่นแหละ แต่ทำเป็นฟอร์มจัดไม่ยอมรับว่ารู้สึกดีๆกับเธอ

เมื่อรุจากลับไปออฟฟิศนิวส์ไทม์ของพ่อบรรพต เธอรายงานความคืบหน้าเรื่องคดีอะดอเรลลาอย่างข้องใจว่า

“อยู่ๆก็มีคนมาเกี่ยวกับเรื่องเพชรเพิ่มขึ้นอีกคน ถึงคุณแอนดี้จะบอกว่าเป็นเพื่อนคุณหนูมุก แต่รุจาสงสัย...ทำไมเขาถึงกล้าวิ่งตามพวกปล้นไป ไม่กลัวตาย”

“จะใครตามใคร สงสัยใคร ไปคุยกันที่ร้าน พ่อรอกินข้าวจนน้ำย่อยกัดไส้แล้ว”

บรรพตจับแขนลูกสาวจะดึงออกไป รุจาร้องโอ๊ยเจ็บแปลบขึ้นมา เลยโดนพ่อซักไซ้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะบรรพตไม่พอใจคมกฤชอย่างมาก กล่าวโทษเขาเป็นต้นเหตุให้ลูกสาวของตนเจ็บตัว

รุจาทั้งห้ามทั้งขอร้องพ่ออย่าไปเอาเรื่องเขา เดี๋ยวลูกจะเสียแหล่งข่าว บรรพตบอกไม่สน เพราะพ่อมีนักข่าวคนอื่นที่จะทำข่าวนี้แทน ซึ่ง บก.สมพลก็ขานรับอย่างทันที แต่รุจาไม่ยอม ย้ำว่าข่าวนี้ต้องเป็นตนเท่านั้น

พ่อลูกเถียงกันไปมา จนพ่อเริ่มโมโหเสียงดังใส่ลูกสาว “อะไรทำให้ลูกบ้าบิ่น ไม่คิดถึงพ่อ คมกฤชใช่มั้ย”

“ไม่ใช่คมกฤช”

“ใช่...ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ลูกรักมันหลงมัน จนลืมความเป็นห่วงของพ่อ”

“รุจาไม่ลืม แต่ทุกอย่างที่รุจาทำทั้งหมดก็เพื่อพิสูจน์ ตัวเอง ว่าสมควรกับการเป็นลูกสาวนายบรรพต เจ้าของหนังสือพิมพ์ คุณภาพ”

“ไม่ต้องพิสูจน์อะไรแล้ว พ่อขอสั่ง หยุดพิสูจน์ หยุดเข้าใกล้ไอ้คมกฤช ไม่งั้นพ่อจะเล่นงานมัน เอาให้ไม่ได้ผุดได้เกิด เอาให้จมธรณี ให้บริษัทประกันภัยมันเจ๊ง”

“พ่อไม่มีเหตุผล พ่อใจร้าย” รุจาผิดหวังและน้อยใจวิ่งหนีไป

บรรพตเองก็น้อยใจลูกถึงกับนั่งตาแดงจะร้องไห้ สมพลต้องคอยปลอบเจ้านายให้เข้าใจบ้างว่า เด็กมันกำลังมีความรัก ย่อมเห็นผู้ชายดีกว่าพ่อเป็นธรรมดา

“อีกหน่อยมันคงควงแฟนมาให้ฉันเห็น”

“แหงล่ะ สาวๆที่ไหนจะควงพ่อ ลูกน่ะเลี้ยงได้แต่ตัวครับท่าน ดีเท่าไหร่แล้ว มันเลือกคบคนมีการมีงานทำ มีการศึกษา ฐานะมั่นคง หน้าตาก็ดี ถือว่าตาถึง อีกหน่อยแต่งงานแต่งการกันไป มีลูกมีเต้า เราก็สบาย”

“แต่งงาน!! ใครอนุญาตให้ลูกสาวฉันแต่งงานกับไอ้คมกฤช” บรรพตแผดเสียงจนสมพลสะดุ้งโหยง ท่าทีเขาโมโหราวกับองค์ลง

ฝ่ายรุจา เย็นนั้นเธอไปหาคมกฤชที่คอนโดฯ เกริ่นอย่างวิตกกังวลแทนเขาว่า “พรุ่งนี้นิวส์ไทม์คงลงข่าวบริษัทนายใกล้เจ๊ง”

“เรื่องแค่นี้เอง รับรองบริษัทผมไม่เจ๊งเพราะหนังสือพิมพ์เล่มเดียว”

“ยังไงฉันก็ขอโทษไว้ก่อน”

“แค่คำขอโทษ คงไม่พอ...” คมกฤชเดินเข้ามาใกล้ จ้องรุจาตาวาว พอเธอถามจะทำอะไร เขาแกล้งลูบคาง ทำหน้าหื่นใส่ “จินตนาการดูสิ ผู้ชายหน้าตาดีๆอย่างฉัน กับผู้หญิงพอดูได้อย่างเธอ...อยู่กันในห้อง”

รุจาถอยกรูด แล้วร้องลั่นเมื่อเขาคว้าแขน “โอ๊ย...ถ้านายแตะฉันมากกว่านี้ รับรองชีวิตนายจะพัง พังมากกว่าที่นายจะคิดได้”

“ผมเคยกลัวคำขู่ของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ ใกล้นิดใกล้หน่อยเล่นตัวเหลือเกิน” เขากระชากเธอเข้ามาปะทะอกแมนๆ รุจามือไวพอๆกับใจ ฟาดหน้าเขาดังผัวะแล้วผลักไส

คมกฤชหน้าตึงเหมือนโมโห กระชากรุจาเหวี่ยงไปบนโซฟาก่อนตามมาตรึงร่างไว้

“ผมก็อยากรู้ ถ้าลูกสาวสุดที่รักของนายบรรพตกลายเป็นของเล่นชิ้นนึงของผม ชีวิตใครกันแน่ที่จะย่อยยับ”

รุจากลัวจริงๆ ขอร้องเขาพัลวัน โดยไม่รู้ว่าเขาแค่แหย่เล่น จนกระทั่งเธอดิ้นรนร้องโอ๊ยเจ็บแขน เขาจึงขอโทษ และแสดงความห่วงใยอย่างจริงใจ แต่รุจากลับซัดหมัดเข้ากลางอกเขาก่อนลุกหนีไปยืนห่างๆ

“ไหนว่าเจ็บแขน”

“ไม่เล่นมุกนี้ ก็ไม่รู้ว่าใครฉลาดกว่าใคร”

“มารยา...” คมกฤชกัดฟันกรอด

“ลืมไป ฉันควรจะรีบไปบอกคุณแอนดี้ว่าฉันเจ็บ เจ็บมาก เจ็บไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงหัวใจ เขาจะได้ดูแลฉันอย่างดี”

“ไปเลย เชิญไปเร็วๆเลย” เขาผายมือไปทางประตู ปรากฏว่ารุจาเชิดหน้าหันขวับออกไปทันที “อ้าวเฮ้ย...ไปจริงเหรอ” คมกฤชเดินตามออกมาถึงหน้าลิฟต์ เป็นจังหวะที่ลิฟต์เปิดพอดี รุจาจะก้าวเข้าไป แต่บรรพตกับสมพลก้าวพรวดออกมา

เป็นเรื่องทันที! บรรพตกล่าวหาคมกฤชล่อลวงลูกสาวของตนมาถึงคอนโดฯ คมกฤชโมโหจี๊ด ย้อนยอกด้วยถ้อยคำรุนแรง

“พูดใหม่มั้ยครับ ถ้าไม่บ้าหรือโง่ก็คงเห็นว่าผมจะหลอกล่อมาได้ยังไง ถ้าลูกสาวสุดรักสุดหวงของคุณไม่เต็มใจเดินเข้ามาหาเอง”

“แกหาว่าลูกสาวฉันมาหาแกถึงที่ แกหลอกลูกสาวฉัน หวังจะให้ลูกสาวฉันช่วยปิดข่าวบริษัทแกที่กำลังจะเจ๊ง ล้มละลาย ไม่มีเงินจ่ายค่าประกันเพชร”

รุจาเห็นท่าไม่ดีพยายามห้ามพ่อ แต่สมพลปรามเธอให้เฉยไว้

“นี่เหรอครับ ความคิดของคนเป็นกระจกสะท้อนสังคม ผมบอกไว้เลยนะ ผมไม่เคยคิดจะสนิทสนมกับลูกสาวคุณเพื่อผลประโยชน์ รุจาต่างหากที่วิ่งโร่เข้ามาหาผมเพราะอยากได้ข่าว ถามลูกสาวคุณสิครับว่าวิ่งตามผมทำไม”

“แกหาว่าสตรีที่มีเกียรติอย่างหนูรุจาวิ่งตาม แกมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ” สมพลจ้องหน้าคมกฤชอย่างเดือดดาล

“พวกคุณก็ไม่ใช่เหมือนกัน ถึงได้เที่ยวมาฟาดหัวฟาดหางกับคนอื่น ถือว่าหนังสือพิมพ์ตัวเองใหญ่คับฟ้า ทุกคนต้องยอมสยบให้ ไม่กล้ามีปากมีเสียง”

“เห็นหรือยังรุจา ลูกกำลังหลงผู้ชายห่วยๆคนนึงที่มันดูถูกลูก”

“งั้นก็เก็บลูกสาวคุณใส่กุญแจล็อกไว้กับแท่นพิมพ์เลยสิครับ จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วผมบอกไว้เลยนะ คุณอยากลงข่าวบริษัทผมให้เสียหายแค่ไหนก็ได้ ผมไม่แคร์”

“แกไม่ต้องท้า แล้วแกจะได้รู้จักคนอย่างบรรพต” บรรพตทิ้งท้ายแล้วดึงแขนรุจา แต่เธอขืนตัวไว้ ถามคมกฤชว่าคิดอย่างนั้นจริงหรือ ที่ว่าเธอวิ่งตามเขา

คมกฤชรู้สึกผิดในใจ แต่ไม่อยากยอมรับต่อหน้าบรรพต

“ใช่...เลิกมาวุ่นวายกับผมสักที คุณต่างหากที่ใช้ผมเป็นทางลัดให้ตัวเองได้ข่าว”

รุจาผิดหวังสุดๆ ยอมกลับไปพร้อมพ่อ ส่วนคมกฤชกลับเข้าห้องด้วยความโมโห คว้าหนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์บนโต๊ะปาลงพื้น...

ตั้งแต่กลับถึงออฟฟิศ รุจาเอาแต่นั่งซึม บรรพตเห็นแล้วเป็นห่วงจะเข้าไปคุยด้วย แต่สมพลรีบดึงไว้ เตือนว่าความเป็นห่วงต้องมีขอบเขต

“ฉันไม่ได้ทำผิด”

“ไม่ผิด แต่ก็ไม่ควร เด็กสองคนนี้อาจจะรู้จักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ”

“ฉันไม่เชื่อ มองหน้าฉันก็รู้แล้วว่า เจ้าเล่ห์อย่าง

ไอ้คมกฤชมันไม่รักใครจริง สิ่งที่มันต้องการจากลูกสาวฉันคือ... ใช้รุจากลบข่าวเน่าเหม็นของบริษัทมัน”

สมพลอ่อนใจไม่รู้จะพูดยังไงกับเจ้านาย ส่วนรุจาดูเหมือนจะคิดและตัดสินใจแล้ว ถึงได้บอกกับตัวเองว่า

“ถ้าเป็นเพื่อนมันยากเกินไป ฉันกับนายเป็นศัตรูกันก็ได้...นายคมกฤช”

ooooooo

ชั่วข้ามคืน หนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์ลงข่าวโจมตีบริษัทประกันของคมกฤช ประไพเห็นข่าวก็ไม่สบายใจ ถามลูกชายว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาลงข่าวแบบนั้น

“พี่กฤชทะเลาะอะไรกับรุจามาหรือเปล่า” มุกเดาได้ตรงจุด

“ยายนั่นน่ะไม่เท่าไหร่  นายบรรพตพ่อจอมวุ่นวายต่างหาก หาว่าฉันไปหลอกลูกสาว...รุจาน่ะนะสวยมาก สวยจนขนลุก”

“ก็ปากแบบนี้ ไปว่าลูกสาวเขา พ่อที่ไหนได้ยินก็ต้องโมโห นัดคุณบรรพตให้หน่อยสิกฤช แม่จะไปคุยกับเขาเอง”

“ไม่ต้องเลยแม่ อย่าไปก้มหัวให้พวกบ้าอำนาจ อยากหาเรื่องผมก็ลองดู”

“แม่ไม่ได้ทำเพื่อแกนะกฤช แม่ทำเพื่อบริษัท”

“ให้พี่กฤชลองแก้ปัญหาก่อนนะคะแม่”

“อะไรกันนักหนา เพราะเพชรเม็ดเดียววุ่นวายไปหมด เมื่อไหร่จะหาเจอ”

มุกมองคมกฤช สีหน้าหนักใจแทนพี่...แต่ต่อมาอีกสักพัก เมื่อแม่ประไพพาหนูมุกไปที่บ้านคุณมรกต ความไม่สบายใจของประไพก็ถูกขจัดหมดไปอย่างง่ายดาย

“ปล่อยหน้าที่หาเพชรให้ตำรวจเขาทำเถอะค่ะ ยังไงครอบครัวเราก็ยังรักกันเหมือนเดิม แล้วก็คงจะรักกันเพิ่มขึ้น” มรกตยิ้มแย้มกับประไพอย่างมีนัย พลางมองเลยไปที่เพชรกับมุกที่นั่งโซฟาอีกตัว

เพชรรับมุกคุณแม่ทันที ขยับมาโอบไหล่สาวมุก “จริงด้วยครับ ตอนนี้ความรักมันล้น...จนทะลักแล้ว จริงไหมจ๊ะหนูมุก”

มุกนิ่งเงียบ แต่มะดันกับคุณปักนี่สิถึงกับโห่ฮิ้วดีใจ เลยโดนเผ่าพงศ์เหล่มองตาขวางจนเงียบไป

“เรื่องข่าวไม่เป็นปัญหา ผมจะให้เจนจบคุยกับนักข่าวว่าคุณคมกฤชจ่ายเงินประกันบางส่วนมาแล้ว”

“ขอบใจมากนะคะลูกเพชร ที่ช่วยเรา” ประไพเอ่ยปาก

“ไม่เป็นไรครับ เล็กน้อยมากถ้าเทียบว่าผมทำเพื่อ... ผู้หญิงที่แสนดีของผม”
เพชรทำสวีตกุมมือมุก บรรดากองเชียร์ยิ้มหน้าบาน แต่มุกหาว่าพี่เพชรกำลังซ้อมบทพระเอกหนังรักเกาหลี

“โธ่ หนูมุกจ๊ะ ไม่ต้องเขินหรอก หนูมุกก็รู้พี่เพชรทำจากหัวใจ ไม่ต้องการอะไรตอบแทนนอกจากรางวัลเล็กๆ น้อยๆให้ชื่นใจบ้าง”

สองคุณแม่เนื้อเต้น โดยเฉพาะคุณมรกตรีบหันไปส่งซิกแม่บ้านสาวใหญ่ให้ช่วยชง พอปักกับมะดันเริ่มต้นอย่างนี้ต้องมีคิส มรกตกับประไพก็ร่วมด้วยช่วยยุ

เพชรยุขึ้นเสียด้วย เขาจูบแก้มมุกที่ไหวตัวไม่ทันอย่างแรง เป็นที่ถูกอกถูกใจของกองเชียร์ มีแต่คุณเผ่าพงศ์เงียบอยู่คนเดียว กระทั่งมุกลุกหนีไปอย่างเขินอาย คุณเผ่าพงศ์ถึงบอกลูกชายว่า

“รีบตามไปสิ เผื่อจะได้สักฉาดสองฉาดเป็นของแถม” แต่พูดไปแล้วต้องชะงัก ท่าทีสงบเสงี่ยมเจียมตัว เพราะโดนเมียจอมบงการหันมาว้าก “ฉันล่ะอยากซ้อมสักฉาดสองฉาดฟาดปากคนแถวนี้จริงๆ”

เพชรตามไปยั่วโมโหมุก แล้วทำท่าจะจูบเธอซ้ำอีก แต่คราวนี้ไม่ง่าย มุกผลักอกเขาเต็มแรงกะให้ตกสระน้ำ แต่เขาระวังอยู่แล้ว ดึงเธอตกลงไปด้วยกัน

มุกสะบัดว่ายหนีไปอีกด้านด้วยท่วงท่าสวยงามทะมัด– ทะแมง ทำให้เพชรเอะใจสงสัย ตั้งข้อสังเกตว่าคราวก่อนยังว่ายน้ำไม่เป็น ต้องให้ชนินทรช่วย มุกรู้ตัวว่าเผลออีกแล้ว รีบทำงอนเฉไฉว่าพี่เพชรชอบหาเรื่อง

เพชรยิ้มบางๆ ว่ายตามมารวบตัวมุกแนบชิด “เดี๋ยวนี้เอาแต่หนี ทำไมไม่อยากเข้าใกล้ฉันเหมือนก่อนล่ะ หรือว่ามีอะไรปิดบัง”

“ไม่มีหรอกค่ะ หรือถึงมี...ผู้ชายตาเซ่ออย่างพี่เพชรก็ไม่มีวันเห็น”

มุกยิ้มยั่ว เพชรห้ามใจไม่อยู่ก้มลงจะจูบ แต่มุกหลบทันแถมยังเอาหัวโขกเขาซะหน้าหงาย แล้วหนีขึ้นไปยืนโบกมือบ๊ายบายบนขอบสระ “ว่ายน้ำเล่น...แก้บ้าไปคนเดียวก่อนนะคะ”

ooooooo

วันเดียวกัน คมกฤชบุกไปถึงนิวส์ไทม์ เจอทั้งบรรพต สมพล และรุจา เขาต่อว่าสมพลกับบรรพตอย่างหัวเสีย แต่พอรู้ว่าทั้งคู่ไม่ใช่คนเขียนข่าว แต่เป็นรุจาที่ยอมรับอย่างหน้าชื่น คมกฤชไม่คาดคิดมาก่อน ถึงกับยืนอึ้งไปทันที

“อ้าปากค้างเลยล่ะสิ คิดว่าฉันต้องเปิ่น โง่ ทำอะไรไม่ได้เรื่อง เป็นลูกไล่ของนายวันยังค่ำ รู้หรือยังว่านายคิดผิด ผิดมาก ผิดมหันต์ ผิดอย่างไม่มีวันให้อภัย”

“แล้วถ้าจะฟ้องก็เชิญเลยนะ บก.สมพลเขายังมีหมายเรียกไปศาลอีกเป็นตั้ง” บรรพตท้าทาย

คมกฤชมองรุจาอย่างเสียใจ “ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นเหมือนพ่อ”

“แล้วคิดว่าฉันต้องเป็นแบบไหน วิ่งตามนายไปวันๆ ล่ะสิ ลืมไปได้เลย คมกฤช ไอ้คนเจ้าเล่ห์”

“ตีสองหน้า ลิ้นร้อยแฉก” บรรพตเสริมต่ออย่างสะใจ

“เพราะฉะนั้นธุรกิจนายก็ต้องเอาเปรียบเหมือนตัวนาย ฉันจะสาวไส้เรื่องเพชรหายมาเป็นข่าวใหญ่แห่งปี โลกนี้มันไม่ได้มีนายคนเดียวหรอกที่เป็นแหล่งข่าวของฉัน”

รุจาเล่นไม้แข็ง ใส่เป็นชุด คมกฤชอึ้งแล้วอึ้งอีก กลับออกมาด้วยความโมโห ส่วนรุจายังเดินหน้าตามที่ประกาศ เธอดิ้นรนไปขอสัมภาษณ์ศักดาถึงเอสเคไดมอนด์

“คิดยังไงกับเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่หายไปคะ คุณศักดาคิดว่าเป็นการโจรกรรม หรือสร้างกระแสเพื่อปั่นราคาเพชรให้สูงมากขึ้นคะ”

“ผมไม่ออกความเห็นเรื่องนี้ได้ไหมครับ แต่ถ้าคุณนักข่าว...”

“รุจาค่ะ รุจา...จากนิวส์ไทม์”

“รุจา...ผมจำชื่อคนไม่ค่อยเก่งน่ะครับ จำได้แต่หน้าใสๆ กับรอยยิ้มน่ารัก” ศักดาหยอด...ตาหวานเยิ้ม “พอดีวันนี้ผมมีนัดต่อ ถ้าคุณรุจาอยากได้ข่าวมากกว่านี้ เรานัดพบกันอีกทีดีไหมครับ ผมจะเล่าเรื่องอื้อฉาวของสตาร์ไดมอนด์ให้ฟังด้วย ว่างไหมครับ”

“ว่างค่ะ ว่างมาก” นักข่าวสาวตอบรับด้วยท่าทีกระตือรือร้น...

เวลาเดียวกันนั้นเอง มุกกำลังให้ข้อมูลแอนดี้เรื่องศักดา ว่าเขาคือคู่แข่งคนสำคัญของสตาร์ไดมอนด์ ต้องการอะดอเรลลามากที่สุด แอนดี้ฟังแล้วไม่ต้องคิดมาก บอกมุกว่า ถ้ามีแต่คนอยากได้ เราก็ต้องทำให้อะดอเรลลาปรากฏตัว

ส่วนที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรกับสาลินีมาบ่นกับเจนจบที่เพชรไม่ยอมเข้าออฟฟิศ เหมือนไม่สนใจงาน มัวแต่ขลุกอยู่กับหนูมุก พอเจนจบบอกว่าพวกเขาทำงานกันที่บ้าน สาลินีก็ทำสุ้มเสียงประชดว่า

“เลขาส่วนตัว ไม่รู้ว่าทำงาน...หรือทำอย่างอื่น”

“สาลินี! เธอไม่มีสิทธิ์วิพากษ์วิจารณ์เรื่องเจ้านาย ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วสำหรับปากไม่สร้างสรรค์ของเธอ อย่าให้มีครั้งต่อไป ฉันกับคุณเพชรจะไม่ให้อภัยเธออีก”

เจนจบเด็ดขาดขึงขัง สาลินีถึงกับหน้าซีด รีบขอโทษปากคอสั่น ส่วนชนินทรก็โดนหางเลขไปเหมือนกัน

“เรื่องที่แกอยากรู้ ฉันคือคนที่แกต้องถาม ทุกเรื่องที่เพชรรู้ ฉันรู้” เจนจบบอกเรียบๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะเพชร หยิบใบออเดอร์ที่ชนินทรต้องการออกมาดู

ชนินทรขวางหูขวางตากับท่าทีราวเจ้าของบริษัทของเจนจบ เดินหน้าตึงจากห้องไปโดยมีสาลินีซอยเท้าตามยิกๆ

“ตั้งแต่มีเรื่อง คุณเพชรก็ไม่มาออฟฟิศเลย ให้คุณเจนจบดูงานทุกเรื่องแทนตลอด หมายความว่ายังไงคะ ทำไมไม่สั่งงานไว้กับผู้จัดการอย่างคุณ แต่ไปฝากไว้กับหัวหน้าฝ่ายการตลาด”
“ฉันไม่ใช่เพชร แล้วฉันจะรู้มั้ย หรือเธออยากรู้มาก”

“ไม่เลยค่ะ ไม่ได้อยากรู้มาก แค่สงสัย...หรือว่าคุณเพชรกำลังจะเปลี่ยนผู้จัดการ”

ชนินทรหันขวับมามองจ้อง แต่สาลินีทำไม่รู้ไม่ชี้

“อุ๊ย สาลี่ลืมค่ะ มีเอกสารต้องให้คุณเพชรดู แต่คุณเพชรไม่มา สาลี่ขอตัวเอาไปให้คุณเจนจบดูก่อนนะคะ แทนคุณเพชรได้เหมือนกัน” สาลินีสะบัดบั้นท้ายไปแล้ว ชนินทรสีหน้าวิตก พูดกับตัวเองแค้นๆ

“หรือพวกแกกำลังสงสัยฉัน เพราะเชื่อคำพูดนังมุก”

ooooooo

หลังวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว มุกกับแอนดี้กลับออกจากบริษัทประกันของคมกฤชพร้อมกัน โดยไม่รู้ว่าเพชรแอบสะกดรอยตามมาจนถึงบ้านมุก
เพชรเห็นคาตาว่าสองคนหายเข้าไปในบ้าน แต่พอเขาปรากฏตัว ไอ้หนุ่มคนนั้นกลับหายไปราวมนุษย์ร่องหน ส่วนมุกก็ยืนกระต่ายขาเดียวว่าไม่มีใครจริงๆ แล้วเธอก็กำลังจะไปเยี่ยมเพื่อนที่เป็นโรคติดต่อร้ายแรง แต่เพชรไม่เชื่อ ต้อนมุกไปมาเพื่อจะไปกับเธอให้ได้

“นี่พี่เพชรป่วยหรือเปล่า อยู่ๆก็มาเกาะหนึบหนูมุกยังกะตุ๊กแกข้างฝา”

“ไม่ดีเหรอ ฉันอยากดูแล คุ้มครองเธอไง ให้สมกับการเป็นว่าที่เจ้าบ่าว หรือว่าเธออึดอัด”

“ไม่อึดไม่อัดเลยซักนิดค่ะ หนูมุกอยากเกาะหนึบพี่เพชรจะตาย”

มุกแกล้งโอบรอบคอโน้มหน้าเขาต่ำลง เพื่อให้แอนดี้ที่ซ่อนตัวตรงระเบียงโดดหนีออกไปอย่างง่ายดาย...

เย็นนั้น ศักดาไปฟิตเนสออกกำลังกายตามปกติ แอนดี้วนเวียนอยู่ใกล้ๆ แล้วเดินเข้าไปทักทายหลังจากศักดาคุยโทรศัพท์นัดให้สัมภาษณ์นักข่าวชื่อรุจา ที่ห้องพัก

“คุณศักดา เอสเคไดมอนด์ มีคนบอกว่า ถ้าอยากได้อะดอเรลลาให้มาหาคุณ”

คำพูดประโยคนั้นทำให้ศักดาหูผึ่งตาพอง...ครั้นกลับไปถึงออฟฟิศก็รีบบอกเล่าให้พ่อฟังด้วยความตื่นเต้น
“แล้วแกบอกไปว่าไง” สงครามย้อนถาม ท่าทีตื่นเต้นไม่แพ้ลูกชาย

“ผมไม่รู้เรื่องอะดอเรลลา แต่มันก็ไม่เซ้าซี้อะไรนะ มันให้เบอร์แล้วก็บอกว่า มันตามอะดอเรลลามานานแล้ว พอรู้ว่าหายที่เมืองไทย ก็รีบบินมา”

“มันให้ราคาหรือเปล่า”

“มันบอก...เท่าไหร่ก็ซื้อ พวกตำรวจหรือเปล่าพ่อ มันอาจจะมาหลอกถาม”

“พิสูจน์ง่ายนิดเดียว บอกให้มันโอนเงินค่ามัดจำมาก่อนห้าสิบล้าน”

เพียงเช้าวันรุ่งขึ้น เงินล่อซื้อจำนวนห้าสิบล้านก็ถูกโอนเข้าบัญชีเอสเคไดมอนด์ไปเรียบร้อย มุกบอกแอนดี้อย่างมั่นใจว่า โลภอย่างศักดา ปลาฮุบเหยื่อแน่ คมกฤชเสริมขึ้นว่า ถ้าใครมีอะดอเรลลา มันต้องควานหามาขายให้เรา

“อืม...เมื่อวานที่ฟิตเนส ผมได้ยินศักดานัดกับผู้หญิงคนนึงชื่อรุจา”

“รุจา!! นัดอะไร ที่ไหน ยังไง เมื่อไหร่ หรือว่ารุจาจะไปหาข่าวจากศักดา” คมกฤชรัวเป็นชุด แล้วฮึดฮัดฟึดฟัดบ่นรุจาคิดบ้าๆ จะเอาตัวไปเข้ากรงเสือ พอแอนดี้บอกให้เตือนเธอ คมกฤชก็ตอบกลับด้วยความโมโหว่า

“ไม่เตือน อยากเก่งนักก็ให้โดนผู้ชายชั่วๆอย่างศักดาหลอกซะให้เข็ด”

ตัวเองไม่เตือน แต่ส่งน้องสาวไปแทน มุกหนักใจเพราะไม่ว่าจะกล่อมยังไง รุจาก็ดึงดันดื้อรั้น แถมยอกย้อนว่า ถ้าเขาห่วงก็ให้เขามาเอง พอมุกถามว่างอนอะไรกัน รุจาบอกไม่ได้งอน แต่เกลียดกันต่างหาก

“ค่ะ เกลียดก็เกลียด แต่เรื่องที่คุณจะไปหาคุณศักดา...”

“เอ๊ะ ทำไมนายคมกฤชถึงรู้ว่ารุจาจะไปหาคุณศักดา”

“พอดีเลขาคุณศักดาเป็นเพื่อนสนิทกับเลขาพี่กฤช”

“งั้นฝากไปบอกพี่ชายด้วยนะคะคุณหนูมุก ว่าอย่าสาระแนเรื่องรุจา ไม่ต้องกลัวหรอกว่ารุจาจะได้เงื่อนงำเด็ดๆ ที่จะคว่ำเขาได้ เพราะรุจามีแน่ มีเพียบด้วย”

“รุจาไม่สงสารเราสองพี่น้องเลยเหรอคะ”

“สงสารค่ะ แต่แค่คุณหนูมุกคนเดียว คนอื่นก็อย่างที่บอกค่ะ...เกลียด”

มุกมองรุจาที่เชิดหน้าถือดีอย่างอ่อนใจ พอเธอกลับไปรายงานผลต่อพี่ชาย รายนั้นโกรธจัดตบโต๊ะดังปัง

“เออ จะไปสัมภาษณ์ล้วงลับตับไตกับนายศักดาที่ไหนก็เชิญ ฉันไม่สนใจยายรุจาแล้ว ไม่สนเลย”
มุกแอบยิ้ม แล้วหันไปทางแอนดี้ ถามว่าศักดาติดต่อมาหรือยัง...เวลานั้นเอง ศักดากำลังนำข่าวดีไปบอกพ่อของตน

“มันโอนเงินมาแล้ว ห้าสิบล้าน”

“อย่าเพิ่งประมาท เงินแค่นี้ ถ้าตำรวจจะล่อซื้อจริงๆ มันต้องหามาไว้แล้ว เรียกไปอีกห้าสิบล้าน ระหว่างนี้ฉันจะให้คนสืบประวัติไอ้พ่อค้าเพชรคนนี้ก่อน”

สงครามไม่ไว้ใจ ศักดาไม่ค่อยเห็นด้วยแต่ไม่กล้าหืออือ แอบบ่นลับหลังพ่อว่า จะกลัวอะไรนักหนา เงินลอยมาตรงหน้ายังไม่คว้าไว้...บ่นเสร็จก็ต่อสายถึงภูผา อยากคุยเรื่องอะดอเรลลา ภูผาถามว่าจะซื้อเท่าไหร่ ตอนนี้ราคาแพงกว่าเดิมแล้วเท่าตัว

ดูเหมือนศักดาจะไม่เกี่ยงราคา ภูผาจึงวางสายด้วยความพอใจ

ooooooo

เพชรเพิ่งเข้ามาที่ออฟฟิศ มอบหมายงานต่างๆ ให้เจนจบดูแลแทน ทำให้ชนินทรซึ่งไม่พอใจอยู่แล้วยิ่งขุ่นมัวขึ้นไปอีก แถมพอรู้จากสาลินีว่าบริษัทกำลังจะสั่งเพชรลอตใหญ่แล้วตนไม่รู้ทั้งๆที่เป็น ผู้จัดการ ก็ยิ่งหงุดหงิดโมโหจนปิดไม่มิด มุกเดินมาเจอเลยกวนประสาทเขาเข้าให้

“อุ๊ย...หน้าตาบูดเน่าเหมือนโกรธใครมา มีใครทำให้คุณชนินทรหงุดหงิดอีกหรือเปล่า บอกหนูมุกได้นะคะ หนูมุกจะสั่งเก็บให้เรียบ”

“เธอช่วยเรื่องสั่งจิวเวลรี่ลอตใหม่อยู่ใช่มั้ย”

“อุ๊บ...พูดไม่ได้ หนูมุกไม่รู้หรอกค่ะ”

“ฉันแค่อยากจะเช็กว่าบริษัทเดียวกับที่เพชรให้ฉันดูหรือเปล่า”

“คงไม่มั้งคะ เห็นพี่เพชรว่าบริษัทนี้เพิ่งจะเชิญพี่เพชรไปดูเหมืองที่แอฟริกา แล้วพี่เพชรก็สนใจมาก”

“เพชรจะไปเมื่อไหร่”

“เมื่อไหร่น้า...จำไม่ได้ อ๋อ ไม่ทราบค่ะ” มุกทำตาใสแบ๊วแล้วเดินหนีไป ชนินทรสุดแค้นที่ถูกกีดกัน ส่วนมุกพอเข้าไปในห้องทำงานเพชรเพื่อเสิร์ฟกาแฟ ไม่ทันจะจัดวางเสร็จ ก็ถูกเขาตั้งคำถามทันทีว่า

“ชนินทรมาถามอะไรหรือเปล่า”

“รู้จักเพื่อนรักดีแล้วมาแกล้งถามหนูมุกทำไมล่ะคะ น่าสนุกนะคะ เกมจับขโมยของพี่เพชรเนี่ย อยากรู้จังเมื่อไหร่พี่เพชรจะจับโจรได้จริงๆ หรือว่าจะดีแต่ปากเหมือนเดิม”

“ฉันมีดีมากกว่าปาก...เธอก็รู้”

“ใช่ค่ะ พี่เพชรมีดีเยอะเลย เยอะมาก...แต่ก็น้อยกว่าที่ห่วย...ไม่ได้เรื่อง” มุกยั่วแหย่แล้วแกล้งทำถาดที่ใส่ถ้วยกาแฟเข้ามาหลุดมือหล่นลงเท้าเขา “ขอให้จับโจรกับได้อะดอเรลลาคืนเร็วๆนะคะ พี่เพชรคนเก่ง”

ว่าแล้วมุกก็กรีดเสียงหัวเราะเยาะ เดินลอยนวลออกไป ทิ้งเพชรนั่งคลำเท้าป้อยๆ เจ็บทั้งเท้าเจ็บทั้งใจ

ooooooo

ตอนที่ 7

เพชรอาการดีขึ้นมาก ย้ายตัวเองกลับมาอยู่บ้านโดยได้รับการดูแลจากทั้งพ่อและแม่เป็นอย่างดี เจนจบตามมาส่ง ส่วนมุกแยกตัวไปหาพี่ชาย แต่บอกเจนจบว่าจะกลับไปที่บ้าน...

ฝ่าย ศักดา หลังจากรู้เรื่องเครื่องดักฟังเมื่อคืน เช้านี้เขากับพ่อจึงวางแผนเอาเครื่องดักฟังไว้ที่เดิมแล้วพูดคุยกันไปมา เพื่อตบตาไอ้คนที่มันอยากรู้อยากเห็น

“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เราจะทำยังไงต่อล่ะพ่อ”

“ทุกคนต้องพุ่งมาที่เรา”

“เพชรคงคิดว่าผมเป็นคนสั่ง เพราะเราแย่งลูกค้ากันอยู่ แต่ผมชอบการแข่งขันแบบแฟร์ๆ บริสุทธิ์ยุติธรรม ไม่มีเล่นลอบกัดลับหลัง”

“น่าสงสารเพชรจริงๆ อยากเป็นที่หนึ่งแต่ทำงานไม่ตรงไปตรงมา ไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหนบ้างก็ไม่รู้”

มุก ฟังการสนทนานี้อยู่กับคมกฤชที่คอนโดฯ ทั้งคู่สีหน้าผิดหวัง คมกฤชมั่นใจว่าศักดารู้ตัวแล้วว่ามีเครื่องดักฟัง...ไม่ทันที่สองพี่น้องจะ ปรึกษาหารืออะไรกันต่อ เสียงกริ่งหน้าห้องดัง คมกฤชเดินไปเปิด ปรากฏว่าเป็นรุจายืนหน้าตาบ้องแบ๊วใสแจ๋ว

มุกเห็นพี่ชายเงียบไป จึงเดินตามมาดู พอเห็นรุจาก็ทักทายกันเล็กน้อย ก่อนรุจาจะพาตัวเองเข้ามาในห้อง โดยที่คมกฤชไม่เต็มใจ ยืนเท้าเอวมองเธอเบื่อๆ

“เธอนี่มันเห็บเหาฉลามจริงๆรุจา ตามติดไม่ยอมหลุด”

“พอดีจะไปทำสังฆทานล้างซวยน่ะค่ะ เลยมาดูว่าพี่ชายคุณมุกยังอยู่ดีหรือเปล่า จะได้ทำบุญให้ทีเดียว”

“พี่กฤชไม่ตายง่ายๆหรอกค่ะ รุ่นนี้อึด หนังหนา”

“รุจาก็ว่าอย่างงั้นแหละค่ะ คนแบบนี้ลงไปนรกก็ป่วนนรกแตก”

มุกชะงัก แปลกใจที่รุจากล้าพูดแรงขนาดนี้ “หนูมุกไม่นึกว่าจะมีใครกล้ากับพี่กฤชแล้วนะเนี่ย”

“รุจาไม่เคยกลัวนะคะคุณหนูมุก ที่ยอมๆให้ก็จำเป็นทั้งนั้น”

“จำเป็น...อืม...ฟังแล้วอยากดีดออกไปทางหน้าต่าง” คมกฤชฮึ่มฮั่ม รุจาทำลอยหน้าไม่กลัว เปรยเบาๆ

“ฉันกลับบ้านแล้วนะ”

“ไม่ไล่...ก็ไม่ไป”

“นายไม่ไล่ ฉันก็ตั้งใจกลับอยู่แล้ว ช้าไปอีกวันเดียวแต่ได้ช่วยราชการตำรวจ”

“งั้นเลย?” คมกฤชหมั่นไส้

“เป็นนักข่าวนี่คงสนุกนะคะคุณรุจา”

“ก็ งั้นๆค่ะ ถ้าเจอแหล่งข่าวแย่ๆ ก็เหนื่อยหน่อย เป็นเลขาฯอย่างคุณหนูมุกน่าจะสนุกกว่า ได้ทำงานกับของสวยๆงามๆ กับเจ้านายหล่อๆเก่งๆ ไม่ปากจัด ปากขึ้นรา ปากหมา หน้าซีดๆ”

รุจาค้อนประชดคมกฤช...มุกจับสังเกตแล้วยิ้มบางๆ มั่นใจกับความสัมพันธ์ของคนคู่นี้ว่าไม่ธรรมดาแน่

ooooooo

เย็นนั้น ชนินทรมาเยี่ยมเพชรที่บ้าน...เพชรนั่งพิงหมอนบนเตียงนอน สายตามองตรงไปที่ชนินทร อย่างยากจะคาดเดาความรู้สึก

“เสียดาย...ถ้าฉันไป นายคงไม่เจ็บขนาดนี้”

“เพราะโจรจะไม่กล้าทำอะไรฉัน ถ้าเห็นนาย”

“หมายความว่ายังไง เพชร...ทำไมนายพูดแบบนั้น”

“ฉันนึกว่าโจรมันจะเกรงใจนาย”

“ที่ฉันคิด...คือฉันจะไม่นั่งใจเย็นรอนายที่รีสอร์ตเหมือนเจนจบ ฉันจะตามนายไปที่เหมือง แล้วก็อาจจะช่วยนายจากโจรพวกนั้นทันเวลา”
“นายก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันคนนึง”

“นายเจ็บแบบนี้ เรื่องทำชุดหมั้นให้ลูกสาวนายกฯคงต้องเลื่อนไป”

“ไม่เลื่อน...”

“แต่นายเจ็บ”

“ฉันแค่เจ็บ ยังไม่ตาย แล้วก็ไม่ให้ใครหน้าไหนมาขวางงานที่ฉันกำลังทำ...ไม่ว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น”

เพชรย้ำหนักแน่น จ้องเขม็ง ทำเอาชนินทรหนาวๆ ร้อนๆกับสายตานิ่งเย็นของเพื่อน...

ด้าน นายภูผา หัวหน้าแก๊งโจรปล้นอะดอเรลลา บัดนี้เขากับลูกน้องต้องหลบซ่อนสายตาตำรวจ เมื่อชายลึกลับติดต่อมาครั้งนี้แล้วต่อว่าเรื่องภูผาทำร้ายเพชร ภูผาจึงย้อนอย่างมีอารมณ์ว่า

“ผมทำตามคำสั่งศักดา ใครจ่าย ผมก็ทำ...ผมก็เดือดร้อนเหมือนกัน ตำรวจตามล่าถึงที่คอนโดฯ คุณก็ช่วยอะไรผมไม่ได้ มันล่าผม ผมก็จะล่ามันบ้าง นี่มันเกินเรื่องอะดอเรลลาไปแล้ว คุณก็อยู่ในที่ของคุณ ส่วนผมจะสะสางความแค้นส่วนตัว”

ภูผาตัดสาย หันกลับมามองแก๊งของตนที่อยู่กันครบ ทุกคนแววตากระด้าง สีหน้าพร้อมจะลงมือ

ooooooo

เช้า วันนี้ สตาร์ไดมอนด์มีโอกาสต้อนรับแพรวากับเมษาที่เดินทางมาดูแหวนหมั้นที่บริษัท ออกแบบให้ นักข่าวหูตาไวตามติดคนดังระดับประเทศมาทำข่าว สาลินีเองก็อยากดังอยากออกสื่อ จึงพยายามกระแซะนักข่าวเพื่อให้สัมภาษณ์แทนเจ้านาย แต่ดูเหมือนนักข่าวจะไม่ค่อยให้ความสนใจสาลินี แต่พุ่งเป้าไปที่เพชรเสียมากกว่า

“สตาร์ไดมอนด์เป็นเกียรติมากครับที่ได้รับความเชื่อถือ ไว้วางใจให้ออกบบงานที่มีความหมายพิเศษขนาดนี้”

“แล้วเรื่องเพชร 500 ล้านที่หายละค่ะ ไปถึงไหนแล้ว” นักข่าวรายหนึ่งซัก เพชรยิ้มน้อยๆ ตอบอย่างใจเย็นว่า

“ทุกฝ่ายที่ติดตามกำลังทำงานประสานกันอยู่ ยังไงเราก็ต้องได้อะดอเรลลาคืนมาครับ”

นักข่าวรุมถ่ายรูปเพชร มุกยืนอยู่ด้านหลังห้องประชุมมองมาอย่างชื่นชม ส่วนรุจาที่อยู่ในกลุ่มนักข่าวค่อยๆขยับออกจากกลุ่มตรงมาหามุก
“เจ้านายคุณหนูมุกเท่บาดใจสุดๆเลยค่ะ”

มุกไม่ทันจะพูดอะไรกับรุจา สาลินีก็สาระแนเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะรุจา มีอะไรจะถามไหม พี่ตอบแทนคุณเพชรได้ทุกอย่าง เพราะพี่เป็นเลขาฯ

“ไม่ เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ตอนนี้ยังไม่อยากได้รายละเอียด” รุจาตัดบทแล้วถอยห่างออกไป แต่สาลินียังกระเหี้ยนกระหือรืออยากดังก้าวตามรุจาไปอีก มุกมองตามขำๆ แล้วหันไปทางเพชร เป็นจังหวะที่เพชรหันมาพอดี สองคนสบตากันยิ้มๆ มุกชูสองนิ้วแบบว่าสู้ๆ เพชรยิ้มตอบอารมณ์ดี โดยไม่รู้ว่าเจนจบมองท่าทีของเขาและเธออยู่ตลอด

ขณะที่สตาร์ไดมอนด์ ต้อนรับแขกวีไอพี แต่ที่เอสเคไดมอนด์ของสงครามบรรยากาศกำลังตึงเครียด สงครามเล่นงานลูกชายด้วยความโมโห ผลักศักดาไปกระแทกผนัง

“สมองน่ะมีไว้คิดเรื่องงาน ไม่ใช่เอาแต่บ้าผู้หญิง ทั้งชื่อทั้งเงินที่กำลังจะเป็นของเรา กลับไปเป็นของไอ้เพชรจนได้”

“แล้วจะให้ผมทำยังไง เราปาดหน้ามัน มันก็ปาดเรากลับ”

“แกก็ถามคนของแกสิ ว่าใครมันช่วยไอ้เพชรอยู่ แล้วก็จัดการตัดมือตัดเท้ามันซะ”

ศักดารับฟังด้วยความอึดอัดหนักใจ แต่เขาก็ไม่กล้าขัดใจพ่ออยู่ดี

ooooooo

รุจา กำลังจะกลับออกจากสตาร์ไดมอนด์ มุกตามออกมาส่งเธอ แล้วเหลือบเห็นนิจนันท์กำลังเดินตรงเข้ามา มุกจึงรีบบอกลารุจาแล้วหนีกลับเข้าไปอย่างรีบร้อน

สาลินีเดินเลี้ยวมาเห็นรุจาเข้าก็แถไปหา กรีดเสียงราวกับสนิทชิดเชื้อกันมาแต่ชาติปางก่อน

“ตาย แล้ว น้องนักข่าวขา...นึกว่ากลับไปแล้ว นี่นะคะนามบัตรพี่สาลี่ มีอะไรโทร.มาได้ 24 ชั่วโมง นัดคิวสัมภาษณ์ โชว์ตัว อีเวนต์อะไร รับได้หมดค่ะ”

รุจารับมาอย่างเสียไม่ได้ แล้วรีบเดินออกไป สวนกับนิจนันท์ที่ก้าวเข้ามา สาลินีเห็นนิจนันท์ก็ทักทายเสียงใส

“คุณนิจนันท์มาพบคุณชนินทรเหรอคะ พอดีกำลังอยู่ในงานแถลงข่าว”

“ฉันมาหาเพชร”

คำตอบนั้นทำให้สาลินีเสียงขุ่นขึ้นมาทันที ขณะที่มุกซึ่งแอบฟังอยู่ไม่ไกลก็ชะงักไปเหมือนกัน

“คุณเพชร? พอดีคุณเพชรก็ไม่ว่างน่ะค่ะ”

“พาฉันไปรอที่ห้องเพชร” นิจนันท์เสียงเข้ม

“ห้องคุณชนินทรดีกว่ามั้ยคะ”

“เธอเป็นเลขาฯเพชรมาตั้งนาน ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันสำคัญยังไง”

“ทราบค่ะว่าสำคัญ ว่าเป็นเพื่อนเก่า ไม่ใช่ภรรยา สาลี่ก็เลยให้คุณไปรอที่ห้องสามี”

“เธอนี่ทำหน้าที่เลขาฯดีนะ รอบคอบไปซะทุกเรื่อง เดี๋ยวฉันจะรายงานเพชรให้ว่าควรจะจัดการกับเลขาฯ อย่างเธอยังไง”

นิ จนันท์มองสู้ตาสาลินี...สาลินีเชิดมองกลับนิจนันท์อย่างไม่เป็นมิตร อีกครู่ต่อมาเมื่อนิจนันท์ได้เข้าพบเพชรในห้องทำงาน สาลินีตามมาจับตา โดยชนินทรกับเจนจบก็อยู่ด้วย

“เพชร เป็นอะไรมากหรือเปล่า ใครทำร้ายเพชร จับตัวได้หรือยัง”

“ไม่เป็นไรหรอกนิจ ผมโอเค”

เจนจบมองชนินทรที่ยืนเฉย แต่จริงๆในใจพยายามระงับอารมณ์ แถมนิจนันท์ก็หันมาตำหนิเขาเข้าให้อีก

“ดูแลเพชรยังไง ถ้าเกิดเพชรเป็นอะไรขึ้นมา...”

ชนินทรรีบเดินมาโอบไหล่ภรรยาทั้งที่เธอยังพูดไม่จบ ทำให้เธอชะงักเงียบไป

“เพชรก็บอกแล้วไง...ไม่เป็นอะไร ผมรู้ว่าคุณห่วงเพื่อน”

“ใช่ ฉันห่วงเพชรมาก”

ชนินทรบีบมือลงที่ไหล่นิจนันท์แต่แววตายังยิ้ม นิจนันท์ เจ็บจนทนไม่ไหว บิดตัวออกทำเป็นเบี่ยงมานั่งที่เก้าอี้

“แล้วไหน แฟนเพชรล่ะคะ นิจมาตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นเลย”

เพชร มองสาลินีทันที แต่เจ้าหล่อนกลับหยิบโทรศัพท์มือถือมากดช้าๆอย่างจงใจกวน สาลินีติดต่อไปยังมือถือมุก ถามว่าแวบหายไปไหนอีก มุกกำลังออกไปหน้าตึก ตอบกลับมาว่า

“หนูมุกไปหาหมอค่ะ วันนี้หมดนัดตรวจลำไส้ มันยาวกว่าปกติ อาจจะต้องตัดทิ้ง”

ตอบ แค่นั้นก็ตัดสาย มุกเดินไปขึ้นรถขับออกไป โดยไม่รู้ว่าบลูใส่แว่นดำนั่งอยู่ในรถภูผาแอบขับตาม...ฝ่ายสาลินี พอได้คำตอบจากมุกก็รายงานเพชรอย่างไม่ไว้วางใจว่า หนูมุกไปหาหมอ คงเป็นโรคลับๆล่อๆเหมือนเดิมมั้ง

“คุณสาลี่” เพชรขึ้นเสียงปราม

“เห็นบอกว่าลำไส้ค่ะ สงสัยจะหลายขด จนสาวไส้ออกมาไม่หมด”

“เลขาฯ เพชรตลกดีนะคะ” นิจนันท์ออกปาก “เมื่อกี๊นิจบอกจะมาหาพวกคุณ เธอก็ไม่ยอมให้เข้า ต้องย้ำอยู่ตั้งนานว่านิจเป็นเพื่อน...เพื่อนในกลุ่มที่สนิทมาก”

“เผอิญ คุณนิจนันท์เจาะจงมาห้องคุณเพชรน่ะค่ะ สาลี่ก็เลยสงสัยว่าเอ๊ะ...ทำไมไม่ไปรอที่ห้องสามี หรือคุณนิจจะจำผิดว่าสามีตัวเองคือคุณเพชร”

นิจนันท์ลุกพรวดด้วยความโกรธ ชนินทรเดินมาโอบภรรยา ก่อนพาเธอออกไป อ้างไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของเพชร

“สาลินี เดี๋ยวคุณออกไปโทร.เช็กกับนักข่าวที่เราเชิญมาวันนี้หน่อยนะ ว่าการต้อนรับของเราโอเคมั้ย”

“ได้เลยค่ะคุณเพชร คุยกับนักข่าว สาลี่ถนัดมากค่ะ”

หลัง จากสาลินีออกไปแล้ว เจนจบถามเพชรอย่างรู้ใจว่าเขามีเรื่องจะคุยกับตนใช่ไหม ฟากชนินทรที่พานิจนันท์ออกไปที่ห้องทำงานของเขา พออยู่กันตามลำพัง ชนินทรก็แทบจะขย้ำคอนิจนันท์ด้วยความหึงหวงไม่พอใจ เขาดันเธอไปติดผนัง โต้เถียงกันไปมา

“ห่วงจนต้องวิ่งมาหามันถึงนี่”

“ฉันห่วงเพื่อนมันผิดตรงไหน”

“ไม่ผิดหรอก ถ้าผัวไม่ยืนอยู่ทั้งคน”

“ฆ่าฉันซะเลยสิ”

“แกอย่าท้าฉัน...”

“ให้ฉันตายที่นี่แหละ เพชรจะได้รู้ได้เห็นความชั่วของแก”

ชนินทรปล่อยมือจากนิจนันท์ทันที แต่สีหน้ายังเข้มดุพร้อมเอาเรื่อง

“ทำไม...กลัวเพื่อนไม่อุ้มชูให้น้ำให้ข้าวให้งาน เพราะรู้ว่ารังแกผู้หญิงเหรอ”

ขาดคำ เขาจิกผมเธอจนหน้าหงาย ถามว่าอยากเจ็บตัวนักใช่ไหม นิจนันท์กลับท้าทายให้ตบเลย ตบให้หนัก ตบให้คว่ำเหมือนอยู่ที่บ้าน

ชนินทรชะงัก คิดได้ว่าไม่ควรหลงทำตามที่นิจนันท์ท้า เลยเหวี่ยงเธอล้มไปกลางห้อง

“ทำไมไม่ตบ” เธอกระชากเสียงใส่

“ถ้าฉันตบ แกก็จะเอาไปฟ้องเพชร สู้ฉันไปหักซี่โครงแกที่บ้าน แล้วขังแกไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันดีกว่า”

นิ จนันท์นิ่งไป นึกกลัวแววตาดุร้ายของชนินทร...ส่วนอีกห้องเพชรกำลังคุยกับเจนจบ จู่ๆเพชรก็อยากดูสรุปบัญชีของบริษัทย้อนหลัง 5 ปี ทำให้เจนจบแปลกใจไม่น้อย

“ชนินทรก็เสนอให้นายดูทุกปีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ฉันอยากให้ตั้งคนตรวจสอบขึ้นมาต่างหาก”

“เพชร...นายจะทำอะไร”

“ฉัน แค่อยากรอบคอบในงานให้มากขึ้น นายหาคนมาดูบัญชีให้ฉันหน่อย ด่วนเลย เสร็จแล้วมารายงานฉันคนเดียว” เพชรสีหน้าเอาจริง จนเจนจบแอบหวั่นใจ

ooooooo

มุก มีนัดกับศักดาที่ร้านอาหาร เธอพยายามจะสืบเรื่องใครทำร้ายเพชรที่เหมืองบุษราคัม ในขณะที่ ศักดาก็อยากรู้ว่าเพชรสงสัยใครบ้าง แต่ผลปรากฏว่าศักดาทำเนียนปฏิเสธไม่รู้ไม่เห็น ส่วนมุกยังไม่ทันจะตอบว่าเพชรสงสัยใคร ก็พอดีเจ้าตัวโทร.มาตามมุกให้กลับไปออฟฟิศโดยด่วน

ศักดาอาสาขับรถไป ส่งมุกถึงหน้าออฟฟิศ แล้วถือโอกาสจับมือวิงวอนเธอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เพชรเดินออกมา เห็นภาพนั้น ยืนจ้องด้วยความไม่พอใจ แต่ศักดาก็ไม่ยอมปล่อยมือมุก แถมยิ้มกวนใส่เพชรอีกด้วย

“หายดีหรือยังเพชร เสียใจด้วยนะเรื่องถูกทำร้าย”

“ฉันควรจะพูดคำว่าเสียใจมากกว่า ที่นายพลาดงานสำคัญ”

เห็นสองหนุ่มขึงขังใส่กัน มุกรีบสะบัดมือจากศักดา ทำตลกขอร้องพวกเขาอย่าชกกันเพื่อแย่งตนเลย แต่สองหนุ่มโต้ตอบกันอย่างไม่สนใจเธอ

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงไม่ได้งานนี้ เอสเคก็ยังอยู่ได้”

“ก็ ขอให้อยู่ไปนานๆ ตราบใดที่ยังทำงานอย่างสุจริต ไม่โกง ไม่เอาเปรียบ ไม่แทงข้างหลัง แกจะได้ไม่ต้องไปใช้เงินที่พ่ออุตส่าห์หามาให้...ในคุก”

เพชร จ้องเอาจริง ศักดาไม่กล้า เลี่ยงมาเป็นส่งจูบให้มุก นัดให้โทร.หากัน มุกไม่ตอบแต่ยกมือโบกบ๊ายบาย เพชรหมั่นไส้รีบกระชากแขนมุกออกมา แล้วพาไปสะสางกันที่บ้านของเขา โดยไม่รู้ว่าพ่อแม่และสาวใช้แอบดูด้วยความสนใจ จนกระทั่งคุณปักเผลอพลาดทำแก้วเครื่องดื่มตกเสียงดัง เพชรจึงลากมุกออกไปทางสระน้ำ

เพชรคาดคั้นต่อว่ามุกไปคุยกับศักดาอีก ทำไม มุกบอกว่าไม่มีอะไร แค่คุยกันธรรมดา เพชรสวนทันทีว่า ธรรมดาตรงไหน คราวนี้มันให้อะไรมาอีก แหวน ต่างหู หรือกำไล

“พี่เพชรก็ต้องคิดก่อน ว่าหนูมุกจะเอาอะไรไปแลก”

“นี่...อย่า มากวนประสาท เธอคิดจะทำอะไรอีก ถึงไปนัดเจอศักดา รู้มั้ยถ้าคนเห็นเป็นชนินทรหรือสาลี่ เธอจะเป็นยังไง ทำตัวมีพิรุธบ่อยๆ ต่อไปฉันก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้”

“ไม่ต้องมาช่วยอะไรหนูมุกหรอกค่ะ ช่วยตัวเองก่อนดีกว่า จับมือคนดมได้หรือยังว่าใครน้า...ส่งผู้ร้ายไปยิงถล่ม แล้วก็จัดงานเผาให้เสร็จสรรพ”

“ไม่ต้องมาเยาะเย้ยฉัน” เขาคว้าข้อมือเธอหมับ แววตาเข้มดุ “ฉันจับคนทรยศได้แน่ อาจจะเป็นเธอคนแรกด้วย”

“ก็ เอาสิคะ จับแล้วก็ลงมือทำอะไรสักที หนูมุกก็อยากเห็นเหมือนกันว่าพี่เพชรจะเด็ดขาดแค่ไหน หรือว่าจะรอให้โดนไล่ยิง ฟัน แทง ระเบิดอีกสักสี่ห้าครั้ง ถึงจะเลิกปิดหูปิดตาตัวเอง”

มุกสะบัดมือออกแล้วฟาดไปโดนท้องเขาอย่าง ไม่ตั้งใจ เพชรร้องโอ๊ยเจ็บแผลถูกยิงที่ยังไม่หายดี มุกเห็นเลือดซึมก็ตกใจเข้ามาประคองพาเข้าไปทำแผลในห้อง โดยมีพวกมรกตมาดูด้วยความเป็นห่วง แต่พอเห็นมุกดูแลใกล้ชิดเพชร ทุกคนก็พากันกลับออกจากห้องไป แถมคุณปักยังจัดการล็อกห้องให้อีกด้วย

มุกมองประตูห้องที่ถูกล็อกแล้วหันกลับมามองเพชรเหมือนไม่ไว้ใจ เพชรรู้ทันเอ่ยว่า ตนไม่มีแรงทำอะไรเธอหรอก

“ดีค่ะ ถ้าไม่อยากไส้แตก” มุกขยับออกห่าง แต่เพชรรีบดึงมือเธอกุมไว้

“ถึง เพชรจะเป็นอัญมณีที่แข็งที่สุด แต่คนชื่อเพชร...ไม่ได้แข็งอย่างเพชรทุกคน ฉันกำลังหาคนที่ทรยศความไว้ใจของฉัน เพราะฉันไม่อยากเสียใจทีหลังที่โดนคนรักหลอก”

“จะให้หนูมุกช่วยอะไรมั้ยล่ะ”

“เรื่องงานไม่ต้อง ขอแค่นั่งตรงนี้”

“ให้นั่งเฝ้าคนหลับเหรอ”

“อย่าเพิ่งไปนะหนูมุก ให้ฉันหลับก่อน”

มุก ใจอ่อนยอมนั่งลงตามที่เขาบอก แต่ครู่เดียวเขากลับเป็นฝ่ายไล่เธอออกไปได้แล้ว เพียงเพราะนึกถึงตอนที่เจนจบจูบปากผายปอดให้มุกที่ตกสระน้ำ ซึ่งเขาบอกไม่ถูก เหมือนกันว่าน้อยใจ หรือว่าหึงหวง

มุกงุนงงกับความ แปรปรวนของเพชร แอบบ่นงึมงำด้วยความหมั่นไส้ “นึกว่าเอาแต่ใจแค่ไหน ก็ยังหล่ออยู่ล่ะสิ ผู้ชายโรคจิตเอาแต่ใจ วันหลังจะปล่อยให้เป็นผีเฝ้าเหมืองซะเลย”

ขณะเดียวกันนั้น บลูกำลังรายงานแก๊งของตนหลังแอบสะกดรอยตามมุกตั้งแต่เธอออกจากออฟฟิศเพชรไป พบศักดา จนมุกกลับมาหาเพชรอีกครั้งที่ออฟฟิศ แมงมุมฟังแล้วสับสนว่านังนี่มันเป็นฝ่ายไหนกันแน่ ขุนพลเดา...หรือมันจะเป็นคนของบริษัทประกันฯ ที่เอาตำรวจมาล่าเราจนต้องหลบมาอยู่ที่นี่

“ไม่ต้องสนใจว่าฝ่ายไหน ฆ่ามันทั้งคู่” ภูผาสั่งเฉียบ...

ด้าน คมกฤช ยามนี้รุจามานั่งเฝ้าหน้าโต๊ะทำงานเพื่อรอข่าวความคืบหน้าเรื่องโจร เขาอึดอัดรำคาญ ไล่ให้เธอไปถามสารวัตรธีรพัฒน์ เธอกลับยอกย้อนว่า

“ถ้าสารวัตรเขาบอก ฉันคงไม่มาเสนอหน้าให้นายแดกดันอย่างงี้”

“พ่อยอมให้กลับมาเป็นนักข่าวแล้วเหรอ”

“ยอมเฉพาะกิจ เพราะฉันบอกว่าฉันรู้จักคนในสตาร์ไดมอนด์”

“เธอเอาน้องสาวฉันไปอ้าง”

“ก็...เรื่องจริง คุณหนูมุกเขาน่ารักจะตาย  ไม่เหมือนกันเล้ย...พี่น้อง ถามจริง นายนี่ถูกเก็บมาจากถังขยะหรือเปล่า”

คม กฤชไม่พอใจเอากระเป๋าฟาดหลังรุจา แล้วเดินออกจากห้อง รุจายังก้าวตามตอแยไม่ลดละ...ฟากมุก เมื่อกลับไปที่พัก เธอแชตคุยกับเจอรี่เจ้านายที่เมืองนอกเรื่องคดีอะดอเรลลา เจอรี่หนักใจที่คดีไม่คืบหน้า แต่มุกบอกว่าตนเข้าใกล้พวกมันแล้ว ทั้งคนบงการทั้งแก๊งที่ปล้น พวกมันเลย หาทางปิดปากตนและทุกคนที่เกี่ยวข้อง...เจอรี่เป็นห่วงจึงจะจัดส่งผู้ช่วยมา ให้มุก

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เจนจบรายงานผลการตรวจสอบบัญชีบริษัทย้อนหลังตามที่เพชรสั่งการไว้ว่าไม่มี อะไรผิดปกติ เพชรกลับย้อนถามว่าแน่ใจนะ ทำให้เจนจบชะงักแล้วตัดสินใจถามเพชรตรงๆว่า
“นายสงสัยชนินทรเหรอ ชนินทรอาจจะมนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดี พูดขวานผ่าซาก ก็เพราะว่าเขาเป็นคนจริงใจ”

“วันนั้นที่ฉันถูกตามฆ่า ชนินทรรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน”

“งั้นแกต้องสงสัยฉันด้วย เพราะฉันก็รู้ คุณสาลี่ก็รู้”

เพชรมองเจนจบที่แววตาฉายชัดว่าอึดอัด

“ฉัน เข้าใจ ทุกเรื่องมันรุมเร้าให้นายคิดได้ทั้งนั้น ตั้งแต่อะดอเรลลาหาย ทุกอย่างมันมีแต่แย่ลงๆ แต่ถึงยังไง นายต้องนึกถึงความเป็นเพื่อนของเราก่อนนะเพชร...ความเป็นเพื่อนของพวกเรา”

เจนจบ เน้นย้ำคำว่าเพื่อน จนเพชรต้องนิ่งไป...หลังจากนั้น ในตอนกลางวันที่เพชรไม่อยู่ห้อง ชนินทรแอบเข้ามาเปิดตู้เซฟ ขโมยเครื่องประดับมีค่าไปหลายรายการ พอเขากลับออกมา เจอมุกตรงหน้าห้อง ก็ชะงักไปนิดก่อนปรับสีหน้าเรียบเฉย มองมุกอย่างเหยียดๆ

“พี่เพชรไม่อยู่ คุณชนินทรมาหาอะไรเหรอคะ”

“ทำไมฉันต้องรายงานแก”

“เพราะหนูมุกเป็นเลขาพี่เพชร ถ้ามีอะไรหรือใครน่าสงสัย หนูมุกก็ต้องรายงาน”

“แก จะรายงานว่าฉันทำหน้าที่ผู้จัดการอย่างตรงไปตรงมา ดูแลทุกอย่างในนี้แทนเพื่อนทุกเรื่องอย่างดีที่สุด ก็เอาสิมุกดา...รีบรายงานพี่เพชรของแก แล้วฉันจะได้เล่าให้เพื่อนรักของฉันฟังว่าตอนที่เพชรไม่อยู่ สายตาแกสอดส่ายหาอะไรที่นี่บ้าง” ชนินทรยอกย้อน จ้องมองมุกด้วยสายตาอาฆาต

จาก นั้นไม่นาน จู่ๆสาลินีเอานามบัตรร้านดอกไม้มาให้มุก บอกให้ไปรับช่อดอกไม้จากร้านนี้ ตอนเย็นคุณเพชร ต้องใช้ พอมุกถามทำไมเขาไม่มาส่งเอง สาลินีก็แหวแว้ดใส่มุกว่า ถ้าเขามาตนจะให้เธอไปเหรอ เธอมีปัญหาอะไรหรือ?

มุกไม่อยากต่อความยาว เดินบ่นจากมา โดยมีสายตาร้ายกาจของสาลินีจ้องตาม พร้อมพึมพำภาวนาให้มุกไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาอีก

ที่แท้ คำสั่งนี้ผู้อยู่เบื้องหลังก็คือชนินทร...มุกไปถึงหน้าร้านดอกไม้แล้วเกือบ เอาชีวิตไม่รอด เมื่อภูผายกแก๊งมาจับตัวเธอไป โดยที่หนุ่มแอนนี้ที่เจอรี่ส่งมาช่วยก็เอาไม่อยู่ เขาถูกพวกมันทำร้ายเกือบสลบ

มุกถูกแก๊งภูผาพาตัวไปที่ตึกร้างนอกเมือง ส่วนเพชรไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมุก แต่พยายามโทร.หาเท่าไหร่ก็ติดต่อเธอไม่ได้เลย...

มุกตกอยู่ในอันตรายถูกจับมัดมือไพล่หลังแทบหมดทางต่อสู้บลูกับแมงมุมที่ทั้งตบทั้งต่อยอย่างมันมือ ส่วน

ขุนพล เห็นมุกสวยก็จ้องจะโลมเลียล่วงเกิน แต่แล้วทุกคนต้องหยุดชะงักเมื่อภูผาออกโรงเอง ภูผาดุดันคาดคั้นมุกว่าเป็นใคร เป็นตำรวจใช่ไหม...มุกเห็นทางรอดน้อยมาก หากไม่ตอบต้องตายแน่ จึงบอกไปว่าตนเป็นเลขาพี่เพชร

“แกเป็นตำรวจ!” ภูผาตวาด

“ไม่ใช่ หนูมุกไม่ใช่ตำรวจ หนูมุกเป็นเลขาพี่เพชร พวกแกเป็นใคร มาตามฆ่าหนูมุกกับพี่เพชรทำไม”

“รำคาญอีหนูมุกจริงโว้ย โยนมันลงไปเลย...ภูผา” ขุนพลตะโกนขึ้นมา มุกหูผึ่งกับชื่อภูผา...

ด้าน แอนดี้ที่ถูกพวกภูผาทำร้ายจนหัวแตก เขารีบโทร.ไปหาคมกฤช ไม่นานนักคมกฤชก็ขับรถมารับแอนดี้เพื่อออกติดตามตัวมุก ในขณะเดียวกัน เพชรร้อนใจอย่างมากที่ติดต่อมุกไม่ได้เลย ถามคนใกล้ชิดก็ไม่มีใครรู้เห็น แม้แต่สาลินีกับชนินทรที่เป็นคนสั่งให้มุกไปรับช่อดอกไม้ก็ไม่ยอมบอกข้อมูล นี้แก่เพชร

เมื่อมุกหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เพชรร้อนรนถามคนโน้นคนนี้วุ่นวายไปหมด พาทีเข้ามาบอกเพชรว่าตนให้สารวัตรตามหาแล้ว สายสืบกำลังออกหาข่าว

“หาทำไมกัน...ข่าว หาคนซีวะ” เพชรโวย...แล้วเลยมาลงที่สาลินีอีกคน “มายืนบื้อทำไมล่ะ จะทำอะไรได้ก็รีบไปทำ”

“ไม่ได้บื้อคะ สาลี่จะทำอะไรได้ หรือว่าคุณมุกเธอถูกอุ้มไปฆ่าเผานั่งยาง เลาะกระดูกใส่ถัง 200 ลิตรถ่วงทะเล”

“ผีเจาะปากหรือไง สาลินี” พาทีว่าให้

“ก็...สาลี่สันนิษฐาน”

“พอแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครอยากฟังความเห็นคุณ เอาไงดีเพชร” เจนจบหันมา สีหน้าร้อนใจไม่ต่างจากเพชร...สาลินีทำเบือนหน้าไปทางอื่น แต่แอบยิ้มสะใจกับชนินทร...

ที่ตึกร้างนอกเมือง พวกภูผายังข่มขู่คาดคั้นมุกเพื่อให้ได้ความจริง มุกกลัวเต็มที่แต่พยายามยื้อเวลาหาทางรอด แต่พอโดนภูผาบีบคอ มุกก็จำต้องพูด

“บอกแล้ว...หนูมุกยอมบอกแล้ว หนูมุกเป็นน้องสาวพี่คมกฤช”

“ไอ้เจ้าของบริษัทประกัน ที่เอาตำรวจมาบุกคอนโดฯ” บูลฟันธง

ทันใด ภูผาตบผัวะที่หน้ามุก บอกว่ายังไม่น่าใช่คำตอบ ที่ถูกต้อง แต่มุกยืนยันตนพูดจริง จริงกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ภูผา ไม่เชื่อจิกผมมุกจนหน้าหงาย ใช้สองนิ้วบีบไปที่หลอดลม

“มันจะจริงที่สุด ตอนแกไม่หายใจ”

“ฆ่าให้ตาย หนูมุกก็เป็นคนอื่นไม่ได้ นอกจากน้องสาวพี่กฤช เลขาพี่เพชร”
ภูผาเหวี่ยงมุกอัดเข้าผนัง มุกทำเป็นซบหน้ากับพื้นลุกไม่ขึ้น แต่ที่จริงก้มต่ำเพื่อมองสำรวจไปรอบๆ

“มัน สมควรตาย” แมงมุมพูดโพล่งพร้อมกระชากมุกขึ้นมาจะชกซ้ำ แต่มุกตัดสินใจกระแทกแมงมุมอย่างแรง แล้วพุ่งตัวไปทางบันได ภูผายิงทันที แต่มุกโดดหลบหลัง

เสาปูนได้อย่างฉิวเฉียด แล้วพลิกตัวหนีลงไปเรื่อยๆ โดยมีพวกภูผาไล่ตามไม่ลดละ

ยามที่มุกเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่นั้น เพชรกำลังกระวนกระวายเดินไปเดินมาในออฟฟิศต่อหน้าเจนจบ ชนินทร พาที สาลินี

“ต่อไปนี้ ใครปล่อยหนูมุกให้คลาดสายตา ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด” เพชรประกาศ

“เอาโซ่ล่ามไว้ดีไหมคะ หรือไม่ก็สายสิญจน์ เพราะคุณหนูมุกเธอชอบแวบไปแวบมาเหมือนสัมภเวสี”

“เอาตะกร้อครอบปากหน่อยมั้ยคุณสาลี่” พาทีประชด ทำให้สาลินีหน้าตูม แดกดันด้วยความน้อยใจว่า

“ค่ะ...เป็นสาลี่ หายใจก็ผิด”

“รู้ว่าผิด ก็ควรจะรักษาระยะให้ห่าง อะไรที่ไม่ควรพูด ก็สงบปากเก็บคำซะบ้าง” เจนจบติงนิ่งๆ

แต่ชนินทรท้วงอย่างไม่พอใจเพชรว่า “รู้สึกว่านายจะห่วงมุกดาเกินตำแหน่งเลขา”

“ฉันห่วงหนูมุก...ไม่ใช่เพราะตำแหน่งเลขา แต่เพราะหนูมุกกำลังจะเป็นคู่หมั้นของฉัน”

สาลินีกับชนินทรชะงัก นึกไม่ถึงกับคำตอบยืนยันหนักแน่นของเพชร ในขณะที่เจนจบมองเพชรนิ่ง...ยากจะคาดเดาความรู้สึก

เมื่อกลับไปที่ห้องทำงานของตนพร้อมเจนจบ ชนินทรจึงระบายอารมณ์อย่างฉุนเฉียวว่า

“เห็น หรือยังว่าผู้หญิงบ้าๆบอๆอย่างมุกดามันปั่นหัวเพชรได้แค่ไหน ฉันบอกได้เลยนะ ถ้าเพชรยังหลงมัน อีกหน่อยสตาร์ไดมอนด์ต้องเป็นของมุกดา”

“แกพูดเหมือนไม่รู้จักเพื่อน”

“ฉันรู้ รู้จักมันดีกว่าตัวเองเสียอีก ถึงกล้าพูดว่ามันหลงผู้หญิง”

เจนจบสีหน้ากังวล ต่างจากชนินทรที่ใส่อารมณ์เกลียดชังชัดเจน

“ทุก สิ่งทุกอย่างที่เราร่วมสร้างมากับเพชรจะพังพินาศลงในมือผู้หญิงบ้าคนเดียว แกยอมมีนายสองคนคือเพชรกับมุกดา แต่สำหรับฉันไม่...ฉันทนไม่ได้ ฉันมีหน้าที่ปกป้องเพื่อนจากผู้หญิงสิ้นคิด”

ชนินทรเสียงเข้ม แววตาเกลียดชังหันหลังเดินออกไป เจนจบมองตามอย่างกังวล ครู่ต่อมาเขาย้อนไปหาเพชร ก็เลยต้องนั่งฟังเพชรพล่ามเรื่องหนูมุกอีก

“เจนจบ นายเคยสงสัยหนูมุกบ้างมั้ย”

“สงสัย? สงสัยเรื่องอะไร”

“เขา อาจจะมีคนอื่นอยู่แล้ว แต่พอถูกบังคับให้แต่งงานกับฉัน เขาก็ต้องทำเพื่อช่วยพี่ ช่วยครอบครัว ที่หนูมุกหายไปบ่อยๆ ก็เพราะแอบไปเจอคนที่เขารัก”

“ถ้าคิดได้ขนาดนี้ แสดงว่านายหึงคุณหนูมุก”

“เฮ้ย ไม่ได้หึง หึงแปลว่าต้องรัก...แต่ฉันไม่รัก ไม่หึงยายหนูมุก”

เจนจบยิ้มบางๆ ลุกมาบีบไหล่เพชรเบาๆ “เอ้า ไม่รัก ก็ไม่รัก เชื่อฉันนะเพชร ผู้หญิงที่นายเป็นห่วงจะต้องไม่เป็นอะไร”

ooooooo

ขณะ ถูกพวกภูผาตามล่า มุกสามารถแก้เชือกที่มือให้ตัวเองได้ แล้วใช้ช่วงเวลาต่อสู้กับพวกนั้นฉกโทรศัพท์มือถือจากเอวแมงมุมมาโทร.ขอความ ช่วยเหลือจากพี่ชาย แต่กว่าคมกฤชกับแอนดี้จะมาถึง มุกเกือบโดนฆ่าข่มขืน

เสียงปืนดังสนั่น สองฝ่ายยิงโต้กันดุเดือด สุดท้ายแก๊ง ภูผาหลบลงบึงน้ำและซ่อนตัวจนหนีรอดไปได้ คมกฤชเจ็บใจเป็นบ้า พาน้องสาวกลับไปเยียวยาและบ่นอย่างเจ็บใจว่า

“ไม่น่าปล่อยให้พวกมันล่องหนไปได้อีก”

“ฝีมือขนาดนี้ มิน่าเจอรี่ถึงต้องส่งผมมาช่วยคุณ” แอนดี้เอ่ย

“ดีแล้วที่พวกมันลงมือ เราถึงรู้ว่าหัวหน้าพวกมันชื่อภูผา แล้วก็แน่ใจได้เลยว่าชนินทรเป็นคนสั่งการพวกมัน”

“คนใกล้ตัวเป็นพิษแท้ๆ คุณเพชร...แกต้องช่วยเขาแล้ว”

“ถ้ามุกจะช่วย มุกก็ช่วยเพราะอยากได้อะดอเรลลาไปคืนเจ้าของที่แท้จริง ไม่ใช่ช่วยนายเพชร”

“ให้มันแน่เถอะ ว่าใจไม่อยากช่วยเขา”

“พี่กฤช” มุกกำหมัดเหมือนจะชก แต่เจ็บแปลบจนต้องลดแขน แอนดี้เข้ามาประคองมุกไปนั่งที่โซฟา

“สภาพแบบนี้จะชกใครได้ ยกแขนยังแทบไม่ไหว”

แอนดี้จับขามุกเหยียดแล้วมาขยับตัวให้พิงโซฟาสบายๆ พลางบอกมุกให้ถนอมตัวเองไว้บ้าง เราต้องเจอกับพวกมันอีกแน่

ooooooo

ตอนที่ 6

หลังจากตามหารุจาไม่พบ บรรพตกับสมพลจู่โจมไปพบคมกฤชถึงบริษัท เพราะบรรพตมั่นใจว่าคมกฤชพารุจาไป จึงคาดคั้นให้เขาบอกมาว่าเอาลูกสาวของตนไปไว้ที่ไหน

“คุณเป็นผู้ชายที่สนิทกับลูกสาวผมที่สุด เมื่อวานคุณก็ไปหาลูกสาวผม”

“ก็เลยมายัดเยียดความผิดให้ คุณสองคน ผู้ยิ่งใหญ่จากหนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์ ตลอดเวลาที่ผ่านมารุจามาป้วนเปี้ยนใกล้ผมเพราะคดีเพชร จนผมพลาดเรื่องสำคัญ ผมไม่โทษก็ได้ครับว่ารุจามีส่วน ผมผิดเองที่ปล่อยให้ผู้หญิงไม่ได้เรื่องอย่างรุจาเข้ามาวุ่นวาย”

“คุณว่าลูกสาวผม...ไม่ได้เรื่อง”

“ก็มีสักเรื่องมั้ยครับที่รุจาทำแล้วดี พอวันนี้ลูกสาวแสนดีคุณหายไปจากบ้าน ผมก็เป็นแพะรับบาป ผมว่าลงประกาศในหนังสือพิมพ์คุณดีกว่ามั้ยครับ พ่อให้อภัยแล้ว กลับบ้านเถอะลูก”

“คมกฤช...นายมันแค่เด็กเมื่อวานซืน”

“ครับ ตอนนี้ผมเป็นเด็กเมื่อวานซืน แต่ผมสัญญาเลยว่าถ้าผมเป็นผู้ใหญ่เท่าคุณ ผมจะเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเคารพกว่าคุณ ไม่หาเรื่องเด็ก เชิญครับ...ประตูอยู่ทางนั้น เชิญไปหาลูกสาวคุณที่อื่น”

ทั้งบรรพตและสมพลหน้าชา มองหน้ากันไปมา... ทำนองไอ้นี่มันไม่ธรรมดา

“เรื่องลูกสาวฉันจบ แต่เรื่องนายกับฉัน ไม่จบ!” บรรพตทิ้งท้ายหน้าตาถมึงทึงก่อนผลุนผลันออกไป...แล้วบ่นกับสมพลที่เดินตามหลังต้อยๆว่า “มันเป็นใครมาจากไหน ถึงมาดูถูกลูกสาวฉัน”

“แถมยังเด็ดดมแล้วขยี้ทิ้งแบบนี้” สมพลปากไว... คนเป็นนายเลยตวาดสวน

“ยัง...ยังไม่ได้ดม”

“แน่ใจได้ยังไงครับ ว่ายัง”

“ฉันแน่ใจลูกสาวฉัน”

“ครับ...ถ้าเวลาผู้ชายมีสติ ผมก็แน่ใจว่าไม่อยากแตะต้องหนูรุจา แต่นายก็ได้ยิน มันหาว่าหนูรุจามาเกาะแกะมันตั้งหลายครั้ง แล้วอยู่ๆหนูรุจาก็หนีหน้าไป เรื่องที่จะกระทบกระเทือนจิตใจสาวน้อยอย่างหนูรุจาจนตัดสินใจได้ขนาดนี้ ตามสัญชาตญาณผู้ชายหล่อๆอย่างผม เอ่อ อย่างเรา มันจะมีกี่เรื่องกันล่ะครับ”

“ฉันไม่ปล่อยไอ้ตี๋ปากดีไว้แน่”

บรรพตประกาศกร้าว เดินนำลิ่วไปขึ้นรถ โดยไม่รู้ว่าในร้านกาแฟใกล้ๆนั้น รุจาแอบซุ่มมองอยู่ด้วยความกังวล

“ฉันหาเรื่องเดือดร้อนมาให้นายอีกแล้ว แต่ฉันก็ไม่อยากกลับไปเดินบนทางที่พ่อเลือกให้...ฉันคงไม่ได้ไปลุยกับคุณอีกแล้ว รู้มั้ย ฉันกลัวสุดๆ แต่ก็สนุกสุดๆ เหมือนกัน”

นั่นคือข้อความที่รุจาเขียนใส่กระดาษแล้วเอาไปฝากไว้ที่เลขาฯของคมกฤช ครู่ต่อมาเมื่อคมกฤชได้เห็น ก็รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

มุกเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เห็นเพชรชำเลืองมอง เธอเลยประชด...จะตรวจไหมว่าเธอขโมยความลับของบริษัทไปหรือเปล่า

“เธออยากอยู่พิสูจน์ตัวเองมั้ย”

“นี่คือการขอร้องให้หนูมุกทำงานต่อหรือเปล่าล่ะคะ”

“เปล่า”

“งั้นเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกัน ถ้ามีหลักฐานชัดกว่าคลิปนั่นค่อยเอาตำรวจไปจับหนูมุกที่บ้านได้เลย รับรองไม่หนี”

มุกสะพายกระเป๋าออกไป เพชรรีบเดินมาดึงแขน

“ถ้าเธอไม่ได้ทำ แล้วใคร”

“พี่เพชรฉลาด...ก็หาเอาเองสิคะ”

“เธอไม่อยากพ้นผิด แล้วอยู่ทำงานใกล้ๆฉันเหมือนที่เคยพูดเหรอ”

“ไม่ค่ะ”

“ถ้าเธอไม่ผิด ก็อย่าหนี”

“หนูมุกไม่ผิดอยู่แล้ว แต่ที่ไปเพราะอยากให้พี่เพชรสำนึก”

มุกเดินเชิดออกไป เพชรท่าทีเหมือนจะขยับตาม แต่ด้วยทิฐิก็หยุดนิ่ง ร้องไล่ส่งว่า

“ไปเลย...ฉันไม่ง้อ”

มุกเดินหน้าตึงผ่านสาลินีไป สาลินีเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ดึงสายรุ้งในมือเฉลิมฉลอง

“เย้...ไปแล้วไปลับ อย่ากลับมา” สาลินีหันไปเทน้ำจากแก้วสาดกระจาย ประหนึ่งเป็นน้ำมนต์ “ไป๊...ปิศาจร้ายออกจากบริษัทเรา”

“ระวัง ปิศาจจะกลับมาหลอนนะคะ” มุกหันมายิ้มยั่ว

“มาอีก ฉันก็จะไล่อีก”

เจนจบตามออกมาอีกคน ขอร้องมุกอย่าไป แต่มุกบอกต้องไป พูดพลางชำเลืองเพชรที่เปิดประตูห้องมองมา

“หนูมุกก็มีศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิง เราไม่ได้เจอกันที่นี่ เจอกันที่อื่นก็ได้ หนูมุกจะไม่มีวันลืมว่าคุณเจนจบคือเพื่อนที่ดีที่สุด”

มุกเดินเชิดออกไป เพชรปิดประตูด้วยความโมโห แต่สาลินีดีใจดึงสายรุ้งไม่หยุดหย่อน ขณะที่เจนจบยืนถอนใจเฮือกๆ

ภายในห้อง เพชรเดินไปเดินมา มองไปที่โต๊ะทำงานมุก อดนึกถึงเธอตอนทำยียวนกวนประสาทเขาไม่ได้ บางครั้งก็ติงต๊องจนน่าโมโห

เพชรพยายามสลัดความคิดนั้นออกไป ไม่อยากนึกถึงให้เจ็บใจอีก

ooooooo

ส่วนที่เอสเคไดมอนด์ สงครามกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ชื่นชมลูกชายเก่งมาก ที่ทำให้ไอ้เพชรมันแทบกระอัก ตัดหน้ามันเห็นๆ

“ผมบอกแล้วว่าไอ้เพชรมันไม่ได้เก่งไปกว่าผม”

“แกได้แบบจากสตาร์ไดมอนด์มาได้ยังไง”

“ผมมีวิธีก็แล้วกัน” ศักดายิ้มเจ้าเล่ห์...

ขณะเดียวกันนั้นที่สตาร์ไดมอนด์ท่าจะเกิดเรื่องใหญ่ จู่ๆมรกตพรวดพราดเข้ามาหาเพชรถึงห้องทำงาน

“แกจะใช้วิธีไหนก็ได้ แต่ต้องเอาตัวหนูมุกกลับมาเดี๋ยวนี้”

เพชรชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบๆว่า “ผมไม่ว่าง ไม่มีเวลาไปทำเรื่องไร้สาระ ผมต้องออกแบบงานใหม่”

“แกเห็นเรื่องงานสำคัญกว่าเรื่องความรัก”

“ผมไม่ได้รักมุกดา เขาทำให้ผมพลาดงาน”

“แกแน่ใจแล้วเหรอว่าเป็นหนูมุก แกเกลียดหนูมุก แกโทษทุกอย่างว่าเขาผิด ทั้งๆที่แกยังไม่ได้สอบสวนเลย ว่างานมันหลุดออกไปจากใครได้บ้าง”

พูดโดยไม่รอคำตอบ เธอสะบัดพรืดออกไป เพชรนิ่งอึ้ง สุดเบื่อหน่าย

มรกตไม่ได้กลับออกไปเลย แต่เธอพุ่งไปที่ห้องทำงานเจนจบ ซึ่งเขากับลูกน้องกำลังคุยงานกันอยู่ แต่ทันทีที่มรกตเข้ามา เจนจบก็ส่งซิกให้ลูกน้องออกไปก่อน เพราะค่อนข้างมั่นใจว่ามรกตมาด้วยเรื่องอะไร

“ทำยังไงก็ได้ให้หนูมุกกลับมาที่นี่”

เจนจบเดาถูกเผง และเขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ด้วย

“ได้ครับ”

“แต่จำไว้นะเจนจบ เธอเป็นเพื่อนสนิทของเพชร เพราะฉะนั้นอะไรที่เป็นของเพื่อน เธอก็ไม่ควรคิดจะครอบครอง”

สั่งเสร็จ มรกตเดินคอแข็งออกไป เจนจบหน้าเคร่ง กำปากกาในมือแน่น

ooooooo

วันเดียวกันนี้ มุกปลอมตัวเป็นช่างผู้ชาย รวบผมใส่หมวก ใส่แว่น ถือกล่องเครื่องมือเดินเข้ามาในเอสเคไดมอนด์ของนายสงคราม

มุกบอกพนักงานว่าตนจะมาซ่อมเคเบิ้ล แต่พนักงานท้วงว่าไม่ได้นัดไว้ มุกจึงต้องอ้างว่า เมื่อสักครู่มีคนโทร.ไปที่บริษัท บอกว่าห้องผู้บริหาร ภาพดูไม่ได้

“ห้องผู้บริหารเหรอ” พนักงานทวนคำเบาๆ

ที่สุดมุกก็ได้รับอนุญาต และนับว่าโชคดีที่สงครามกับศักดาเพิ่งเดินสวนออกไป มุกเข้ามาในห้องทำงานของสงครามแล้วแอบติดเครื่องดักฟังอันเล็กไว้ใต้โต๊ะทำงาน ก่อนจะกลับออกไปอย่างปลอดภัยโดยไม่มีใครระแคะระคาย

ตกเย็น คมกฤชขับรถมาจอดหน้าบ้าน ต้องตกใจที่จู่ๆรุจาวิ่งพรวดออกมายืนหน้ารถ...เธออ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเขา เธอยังไม่อยากกลับบ้านเพราะเพิ่งหนีมา

คมกฤชเหนื่อยใจ แต่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง จึงพาเธอไปอยู่ที่คอนโดฯของเขาก่อน

“ขอบใจนะ ที่ให้ฉันอาศัยซุกหัวนอน”

“พอเลย หยุดดราม่า ผมให้อยู่คืนเดียว พรุ่งนี้กลับบ้าน”

“อย่าพาฉันกลับไปหาพ่อเลยนะ”

“มีเพื่อนอยู่ที่ไหนบ้าง”

“ไม่มี”

“คนบ้าอะไรไม่มีเพื่อน”

“ไปนอนบ้านเพื่อนไม่ได้หรอก ป่านนี้พ่อฉันไปค้นหมดทุกบ้านแล้ว นะๆ ให้ฉันอยู่ด้วย”

รุจาอ้อนวอนกอดขาเขาไม่ยอมปล่อย พอเขาสะบัดหนี ก็เลยเสียหลักล้มลงไปด้วยกันบนโซฟา

“อย่าไล่ฉันไปเลยนะ” รุจาตัดสินใจซบลงในอกคมกฤช

“เฮ้ย...รุจา” ชายหนุ่มร้องลั่น รุจาหลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย แต่ยังไม่วายอ้อนวอน

“ฉันขอร้องนะ ขอร้องเลย เห็นใจฉันเหอะ”

คมกฤชประคองหน้ารุจาขึ้น รุจาส่งสายตาขอร้องสุดชีวิต

“ฉันไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว ฉันไม่อยากทำตามเส้นชีวิตที่พ่อขีดให้ ฉันอยากเป็นตัวของฉันเอง เกิดมาฉันยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งหลายอย่าง แต่พอมาเจอคุณ ชีวิตฉันสนุก แต่ละวันไม่ซ้ำกันเลย ช่วยฉันหน่อยนะ ช่วยฉันด้วย คุณจะให้ฉันทำอะไร...เพื่อแลกเปลี่ยน ฉันก็ยอม”

“คุณคิดว่าผมจะทำอะไร ผมไม่ใช่พวกหื่นกาม” คมกฤชผลักรุจาออกห่างแล้วลุกขึ้นไปหยิบกุญแจกับ

คีย์การ์ดวางไว้ให้ “ล็อกให้ดี พรุ่งนี้ออกไปจากห้อง แล้วเอาไปคืนไว้ที่คุณเอื้อมเดือน เลขาฯผม”

พูดจบ เขารีบออกจากห้องไปเลย ทิ้งรุจายืนหน้าจ๋อย พูดพึมพำกับตัวเอง

“ฉันแค่หมายความว่าจะปัดกวาดเช็ดถูห้องให้ ไม่ได้ยอมเป็นเมียสักหน่อย”

ooooooo
คมกฤชนัดมุกออกมาพบ แล้วเล่าเรื่องรุจาให้ฟังอย่างเซ็งๆ มุกกลับหาว่าพี่ชายใจร้ายไปหรือเปล่า รุจาก็ดูซื่อๆไม่มีพิษไม่มีภัย

“ซื่อบื้อน่ะสิ กี่ครั้งแล้วทำฉันเดือดร้อน แล้วทางแก ติดเครื่องดักฟังแล้วได้อะไรหรือยัง”

“ยัง”
“แล้วที่เคยคุยกับศักดา มันหลุดพิรุธอะไรมาบ้าง”

“มันยังไม่ไว้ใจหนูมุกขนาดพูดอะไรเยอะ คงอ่อยไว้ล้วงความลับ”

“ระวังจะอยากล้วงไปถึงในร่มผ้า”

“ทำอย่างงั้นมันก็คงปางตาย ศักดาน่ะ ใช้หนูมุกเป็นตัวหลอกเพื่อปิดบังว่าติดต่อกับคนในสตาร์ไดมอนด์อยู่”

“สงสารคุณเพชรเหมือนกัน คนใกล้ตัวเป็นพิษ แกจะไม่ช่วยอะไรเขาหน่อยเหรอ”

“ช่วยสมน้ำหน้าไปแล้ว”

“ออกมาจากบริษัทอย่างนี้ แล้วจะจับหนอนบ่อนไส้ได้ยังไง”

“ใครว่ามุกออกแล้วออกเลยล่ะ” มุกยิ้มเจ้าเล่ห์...

หลังจากนั้น คมกฤชย้อนกลับไปที่คอนโดฯ ปรากฏว่าไม่เจอรุจาแล้ว มีแต่กระดาษแผ่นใหญ่ที่เธอเขียนข้อความลาก่อนติดไว้บนผนัง...

ooooooo

รุ่งขึ้น เพชรไม่พอใจงานออกแบบที่พวกเจน- จบเอามาเสนอ เพราะมีแต่ไอเดียเก่าๆแบบนี้จะเอาไปแข่งกับศักดาได้ยังไง เขาต้องการไอเดียใหม่ๆ เจนจบเลยลองโทร.หามุก แต่เธอไม่ยอมรับสาย

“โดนไล่ออก แล้วจะโทร.หาทำไม” ชนินทรถามเสียงแข็ง

“เพชรยังไม่ได้ไล่คุณมุก”

คำตอบของเจนจบทำให้ชนินทรไม่พอใจ หันไปสบตากับสาลินีที่นั่งอยู่ข้างกัน

“เซ็นคำสั่งไล่ออกตอนนี้เลยมั้ยคะ เดี๋ยวสาลี่

พริ้นต์ให้”

“ไม่ต้อง” เพชรเสียงดัง แต่พอเห็นสายตาชนินทรจ้องมาก็เกรงใจ เบาเสียงลง “เรื่องหนูมุกไว้ทีหลัง เอาเรื่องงานลูกค้าก่อน”

“เดี๋ยวฉันจะเรียกดีไซเนอร์ทั้งหมดมาประชุม”

“เรียกด่วน” พูดแล้วเพชรชะงักกึก เมื่อแม่มรกตของเขาเปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา

“ไงจ๊ะ ขาดหนูมุกไปสักคน ท่าทางจะทำงานสนุก เข้าขากันเลยทีเดียว” มรกตยิ้มเยาะแล้วหันกลับออกไปอย่างไม่แยแส

“ไม่มีหนูมุก ชีวิตพวกเราไหลลื่นเข้าขากันยิ่งกว่าเดิมอีกนะคะ” สาลินีมองไปที่ผู้ชายทีละคนด้วยสายตาระริก แต่ทุกคนรีบก้มหน้าไม่เออออด้วย

ooooooo

เวลานั้น มุกจอดรถอยู่ริมถนน เธอสวมหูฟังที่ต่อกับคอมพิวเตอร์ ตามองไปยังตึกเอสเคไดมอนด์ตรงหน้า ตั้งใจฟังเสียงสนทนาของสองพ่อลูกผ่านเครื่องดักฟังที่ตัวเองแอบเข้าไปติดไว้เมื่อวันก่อน

“ไอ้เพชรมันยังไม่ยอมแพ้ มันพยายามนัดลูกค้าเอางานไปเสนอแข่งกับเรา”

“อย่าให้ลูกค้ารายนี้หลุดมือ ฉันต้องได้ทั้งชื่อทั้งเงิน”

“ครับพ่อ”

“คนของแกในสตาร์ไดมอนด์จะช่วยขวางได้แค่ไหน คนของแกมันชื่ออะไร”

มุกลุ้นระทึก หวังจะได้ยินชื่อหนอนบ่อนไส้คนนั้น แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อศักดาตอบสงครามว่า

“ถึงเวลานั้นพ่อก็รู้เอง มะรืนผมจะเอาเพชรไปให้ลูกค้าเลือก พ่อเตรียมของให้ด้วยแล้วกัน”

การสนทนายุติลงเท่านั้น แต่มุกยังคาใจ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนบึ่งรถไปพบสารวัตรธีรพัฒน์ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชาย

มุกมาขอความช่วยเหลือบางอย่างจากธีรพัฒน์ อ้างว่ามันสำคัญจริงๆ และก็รู้ด้วยว่าเขาช่วยเธอได้

“มันก็พอช่วยได้นะน้องมุก แต่มันจะเหมาะหรือเปล่า มันเป็นความลับ”

“นั่นไงคะ เพราะเป็นความลับสุดยอด มุกถึงต้องมาอ้อนวอนพี่ธี ตำรวจดีๆ อย่างพี่ธีคงไม่อยากเห็นมุกหมดอนาคตใช่ไหมคะ” มุกยิ้มหวานจนธีรพัฒน์เผลอยิ้มตอบใจอ่อนยวบ

ทันทีที่แยกจากธีรพัฒน์มา มุกโทร.เข้ามือถือเพชรที่ยังอยู่ในออฟฟิศ เพชรมองซ้ายมองขวากลัวใครมาเห็น ก่อนกดรับสายจากมุก

“แหม...ปล่อยให้หนูมุกรอนานเป็นชาติเลยนะคะพี่เพชร กำลังคิดอยู่ว่าจะรับหรือไม่รับดีใช่ไหมล่ะ”

เพชรสีหน้าเจ็บใจ ถามกลับเย้ยๆ “มีอะไร จะโทร.มาขอโทษ สำนึกผิดใช่มั้ย”

“หนูมุกไม่ผิดและไม่ขอโทษ แต่ที่โทร.มาเพราะอยากทำให้พี่เพชรตาสว่าง”

“ฉันก็ไม่ได้หลับหูหลับตาอย่างที่เธอพูด มีอะไรรีบพูด ฉันไม่ใช่คนว่างงาน”

“เหรอคะ นึกว่ากำลังระดมสมองช่วยกันออกแบบงานใหม่ไปเสนอลูกค้า”

“หนูมุก ถึงทุกคนที่บ้านฉันเป็นพวกเธอ แต่อย่านึกว่าจะทำอะไรก็ได้”

“ไม่ได้แค่นึก แต่หนูมุกทำแน่ ฟังให้ดีนะคะ”

“ก็พูดมาสิ”

“ถ้าอยากได้งาน ก็ออกมาเจอตามที่หนูมุกนัด ไม่ต้องบอกใครว่าจะไปไหน”

“จะหลอกฉันไปฆ่าหมกป่ารึไง”

“อย่างพี่เพชรน่ะฆ่าหมกบ่อส้วมดีกว่าค่ะ กลิ่นเหม็นเน่าสูสีกัน...จำไว้นะคะ มาเจอหนูมุกตามนัด ไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นว่ากำลังไปไหน”

เพชรนิ่งคิดก่อนตกปากรับคำ...แล้วเช้าวันต่อมา มุกก็ได้ไปที่เหมืองบุษราคัมพร้อมนายเพชร ภายในเหมืองกว้างใหญ่ไพศาล มีคนงานนับร้อย

“นี่เหรอคะ เหมืองของสตาร์ไดมอนด์”

“หนึ่งในเหมืองที่เรามี...เธอนัดฉันมาไกลถึงนี่ทำไม”

“หนูมุกก็คงอยากมาเช็กความร่ำรวยของพี่เพชร”

“เห็นแล้วก็กลับไปได้”

“ไม่สนใจธุระของหนูมุกเหรอคะ หนูมุกอยากมาสวีตกับพี่เพชรสองต่อสอง” มุกปั้นยิ้มหวานเยิ้ม เพชรจ้องมอง ครู่หนึ่ง ก่อนประชดขึ้นว่า

“ที่จริงอยู่กับเธอก็ดีนะ เหมือนดูตลกก่อนบ่ายคลายเครียด”

มุกไม่โกรธ กลับยิ้มระรื่น เพชรเมินหน้าหนีเบื่อๆ แล้วอีกพักทั้งคู่ก็ไปโผล่ที่รีสอร์ตสวย เพชรแปลกใจเมื่อเจอแพรวา ลูกสาวนายกฯกับแฟนหนุ่มลูกชายนักธุรกิจใหญ่ ซึ่งทั้งคู่กำลังจะแต่งงานกัน

“นั่นค่ะ ธุระของหนูมุก” มุกกระซิบบอกเพชร

“เธอรู้ว่าลูกสาวท่านนายกฯ อยู่ที่นี่”

“ลูกค้าอยู่ตรงหน้า มัวอ้าปากค้างอยู่ได้”

เมื่อเพชรเข้าไปทักทายแพรวา เธอเองก็แปลกใจ แต่ไม่ได้ซักอะไรเขา รีบแนะนำแฟนหนุ่มให้รู้จักคุณเพชรแห่งสตาร์ไดมอนด์ที่จะทำชุดหมั้นให้เรา...เมษาจับมือทักทาย เพชรด้วยดี แถมยังนึกว่าเพชรกับมุกเป็นแฟนกัน จึงยินดีต้อนรับให้เข้าพักที่รีสอร์ตของเขา โดยจะสั่งลูกน้องดูแลห้องให้เป็นพิเศษ

“เรากำลังทำสวีตรูม อยากให้คุณเพชรกับแฟนช่วยพักแล้วคอมเมนต์ให้หน่อย”

มุกกับเพชรชะงัก ยิ้มแหยๆ ก่อนตอบรับด้วยไมตรี

“ครับ ยินดีเลยครับ จริงมั้ยจ๊ะหนูมุก”

“จริงค่ะ พี่เพชร”

แต่พอลับหลังแพรวากับเมษา เพชรก็แยกเขี้ยวใส่มุกทันที บอกว่าตนจะย้ายไปอยู่ห้องอื่น

“เอาเลยค่ะ หนูมุกก็อยากนอนห้องสุดโรแมนติกนี่คนเดียว”

“ยังไงก็ขอบใจ ที่ให้ฉันมาเจอคุณแพรวาลูกสาว ท่านนายกฯ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูมุกชอบทำบุญ ช่วยเหลือสัตว์โลกตกยากอับจนหนทาง”

เพชรเก็บกลั้นความโมโห ถามว่า “เธอรู้ได้ไงว่าสองคนนั่นอยู่ที่นี่”

“หนูมุกก็รู้จักคนที่พึ่งพาได้ ช่วยบอกว่าใครอยู่ตรงไหน”

“อ๋อ...อยากทำดีลบล้างความผิดตัวเอง”

“ไม่เลยค่ะ หนูมุกไม่ผิด บอกแล้วที่ทำเพราะเวทนา... ว่าที่สามี” มุกลงไปนั่งโพสท่าสบายใจแบบครองเตียง เพชรมองทั้งหมั่นไส้ทั้งอยากดีดสักป้าบ

ขณะนั้นที่สตาร์ไดมอนด์ เจนจบกำลังตามหาเพชรให้พล่าน โทร.หาก็ไม่ติด ติดต่อมุกก็ไม่ได้ ที่สุดจึงลองโทร.ไปถามคมกฤชรู้บ้างไหมว่ามุกไปไหน แต่คมกฤชปฏิเสธท่าเดียว ธีรพัฒน์นั่งอยู่ตรงหน้า มองคมกฤชอย่างไม่เข้าใจ

พอคมกฤชวางสายจากเจนจบ ธีรพัฒน์จึงย้ำกับเพื่อนรักอีกครั้งว่า

“ก็น้องมุกไปหาลูกสาวท่านนายกฯ ไง ฉันอุตส่าห์เช็กเพื่อนที่เป็นการ์ดเขาให้”

“เออน่า ไอ้มุกมันสั่งว่าอย่าบอกใคร”

“ครับ...คุณพี่เขย” ธีรพัฒน์ยิ้มล้อๆ

“เฮ้ย พี่บอกอีกที ย้ำชัดๆ พี่ยังไม่อยากมีน้องเขย เอาล่ะ วันนี้ฉันจะตามไอ้นักแข่งรถ ฉันมั่นใจ มันพาเราไปเจอแก๊งปล้นแน่ๆ”

“ฉันช่วยมั้ย สองหัวดีกว่าหัวเดียว”

“อย่าเพิ่ง ฉันไม่อยากให้มันไหวตัวว่าตำรวจกำลังตามล่า แกทำเป็นหาไม่เจอน่ะดีแล้ว ปล่อยข่าวหลอกไปเรื่อยๆให้พวกมันตายใจ”

ธีรพัฒน์พยักหน้าน้อยๆอย่างเห็นด้วย...ทางด้านหนูมุก ยามนี้เธอกำลังนั่งกินลมชมวิวสบายใจเฉิบอยู่ที่รีสอร์ตของเมษา แต่จู่ๆเพชรก็เดินหน้าบูดมาหา ทำเอาเธอหมดมู้ดไปเลย

“นี่...เราไม่ได้มาพักผ่อน”

“อะไรอีกล่ะคะพี่เพชร หนูมุกกำลังดื่มด่ำซึมซับความงามของธรรมชาติ”

“คุณแพรวาเขาเชิญเราไปงานเลี้ยงวันเกิดไพรเวทปาร์ตี้คืนนี้”

“ก็ไปสิ ต้องให้หนูมุกบอกเหรอคะ ว่าพี่เพชรต้องสนิทสนมเอาอกเอาใจเขาไว้จะได้ขายของได้”

“เขาเชิญเราสองคน”

“หนูมุกไม่ไป หนูมุกติดละครหลังข่าว” มุกเดินหนีหน้าตาเฉย เพชรเดินตาม บอกว่าคุณแพรวาเขาเข้าใจว่าเรามาด้วยกันแบบ...มุกต่อให้ทันทีว่า “สามีภรรยา”

“แค่คู่รัก ไม่ใช่สามีภรรยา”

“อีกหน่อยก็ใช่ค่ะ”

“เราต้องไปด้วยกัน เขามีธีมงานด้วย...คู่รักเต้นรำ”

“ดีสิคะ หนูมุกจะได้เต้นอย่างที่อุตส่าห์เรียนมากับพี่เพชร อวดชาวโลกให้อึ้ง ทึ่ง เสียว พี่เพชรไม่ต้องกลัวนะคะ หนูมุกไม่เหยียบเท้าพี่เพชรให้อายขายขี้หน้าชาวบ้านหรอกค่า” มุกยิ้มทะเล้น จนเพชรรู้สึกเสียวสันหลัง ไม่รู้หล่อนจะสร้างวีรกรรมอะไรอีกหรือเปล่า?

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ เจนจบ ชนินทร สาลินี ทุกคนกำลังงุนงงสงสัยว่าเพชรหายไปไหน ติดต่อไม่ได้เลยทั้งวัน เจนจบถามไปที่บ้านก็รู้แค่ว่าเขาออกไปตั้งแต่เช้ามืด...กระทั่งใกล้ค่ำ เจนจบถึงได้รับข้อความสั้นๆจากเพชรว่า “มีธุระด่วน ไม่ต้องห่วง”

ด้านคมกฤช เขาพรางตัวตามขุนพลไปที่อู่รถแต่ง แล้วยังแอบตามไปถึงคอนโดฯที่พักโดยที่ขุนพลไม่รู้ตัว ซึ่งที่นี่ก็คือรังโจรของภูผา แต่คมกฤชยังไม่บุ่มบ่ามทำอะไรเสี่ยงอันตราย เขาแค่สงสัยว่าหมอนี่อาจจะเป็นหนึ่งในโจรปล้นอะดอเรลลา

เมื่อคมกฤชกลับมาที่คอนโดฯของตน เขารู้สึกเหมือนมีคนตาม จึงโทร.ไปบอกมุก มุกรู้สึกเป็นห่วงพี่ชาย อยากจะกลับไปหา แต่ก็ติดตรงที่เธอต้องอยู่ร่วมงานปาร์ตี้ของลูกสาวท่านนายกฯในคืนนี้

ที่แท้ คนที่แอบตามคมกฤชก็คือรุจา เธอเกือบจะถูกเขายิงไส้แตก ถ้าไม่ร้องเอะอะขึ้นมาในความมืด

การกระทำของรุจาทำให้คมกฤชโกรธมาก จ้องหน้าเธอราวจะกินเลือดกินเนื้อ

“ที่จริงฉันก็ไปแล้ว แต่ไม่รู้จะไปไหน ฉันเลยกลับมา แต่กลัวนายเห็นแล้วจะโกรธ”

“กลัวโกรธ...ถ้าผมยิงคุณขึ้นมา จะเป็นยังไง”
“ก็...ตาย”
“นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไม่ใช่เรื่องตลก ผมยิง...คุณตาย ตายเพราะความคิดมักง่ายของตัวเอง ส่วนผมติดคุก แล้วคนที่เสียใจที่สุดใคร...พ่อคุณ”

“ฉัน...”

“อย่าพูดพล่อยๆว่าเสียใจ ถ้าจะเสียใจ วันหลังต้องคิดก่อนทำ”

รุจาน้ำตาหยดแหมะ เอ่ยคำขอโทษ แต่เขาไม่รับฟัง ตวาดสวนไล่เธอออกไป รุจายิ่งเสียใจ วางคีย์การ์ดและกุญแจไว้บนโต๊ะแล้วเดินผ่านเขาออกไปทั้งน้ำตา...

ที่งานปาร์ตี้ในรีสอร์ตเมษา มุกแต่งตัวสวยออกมาร่วมงาน เพชรเห็นถึงตะลึงไปครู่หนึ่ง แต่ยังปากดีแกล้งพูดเหน็บแนมเธออีกตามเคย มุกเองยิ่งถูกกัด เธอก็ยิ่งแกล้งยั่วแกล้งทำติงต๊องใส่

ถึงเวลาเต้นรำ แขกชายหญิงจับคู่กันออกไป รวมทั้งคู่เพชรกับมุก แต่เพชรทำตัวแข็งเหมือนไม่อยากใกล้ชิดมุก มุกเลยแกล้งซบเขาซะเลย แถมยังยั่วยวนกวนประสาทว่าเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นจังหวะเลิฟๆ เพชรหาว่าเธอเข้าข้างตัวเอง มุกจึงท้าทายว่า วันนี้ไม่รัก แต่อีกหน่อยก็ต้องรัก เพชรยอกย้อนไม่มีวันนั้น วันไหนก็ไม่รัก แต่มุกยิ้มมั่นใจ ย้ำหนักแน่นว่าเธอจะคอยดู

ฝ่ายคมกฤช หลังทำให้รุจาบ่อน้ำตาแตกออกไปจาก คอนโดฯของตนแล้ว เขาตัดสินใจขับรถย้อนไปที่คอนโดฯที่เห็นขุนพลหายเข้าไปเมื่อกลางวัน แต่ระหว่างทางดันเจอรุจาเดินสะอึกสะอื้นร้องไห้ เขาใจอ่อนยอมรับเธอขึ้นรถไปด้วย เสร็จธุระแล้วจะพาไปส่งบ้าน

ขุนพลพาสาวบลูออกไปเริงรักที่ข้างนอกเพราะเกรงใจแมงมุมที่ชอบบลูอยู่ พอทั้งคู่กลับเข้ามาก็ไม่รู้ว่าถูกคมกฤชซุ่มจับตาอยู่ จนกระทั่งขึ้นไปพักผ่อนบนห้องภูผาที่แมงมุมเฝ้าโยงอยู่ ไม่นานยามข้างล่างก็โทร.ขึ้นไปบอกว่ารถขุนพลโดนงัด

ฝีมือคมกฤชนั่นเอง เขาแกล้งขโยกรถแรงๆจนสัญญาณกันขโมยร้องลั่น ขุนพลเดือดมากรีบร้อนลงมาตามหาไอ้หัวขโมย แต่คมกฤชซ่อนตัวมิดชิด ขณะที่รุจาที่เขาให้นั่งรอในรถเกิดอยากรู้อยากเห็นแอบตามเข้ามาถ่ายคลิปไว้ แล้วเธอเกือบจะถูกขุนพลจับตัวได้ ถ้าคมกฤชไม่มากระชากหลบไปเสียก่อน

เมื่อจับขโมยไม่ได้ ขุนพลด่ายามไม่ไว้หน้า ก่อนจะกลับขึ้นไปบนห้องอย่างหัวเสีย แมงมุมซึ่งหึงหวงไม่พอใจที่ขุนพลกับบลูหายออกไปด้วยกัน เลยปึงปังออกจากห้องไป แล้วเกือบจะประจันหน้ากับคมกฤชและรุจาที่กำลังหลบหนีออกจากคอนโดฯ

ในที่สุด สองคนพากันหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ก็ทุลักทุเลเหนื่อยแทบหมดแรงด้วยกันทั้งคู่

ooooooo

หลังงานปาร์ตี้ผู้คนโหรงเหรง มีเพียงพนักงานเก็บข้าวของไม่กี่คน กับเพชรและมุกที่นั่งคุยกันอยู่มุมหนึ่ง

“ความสุขมันหายไปเร็วจริงๆ”

“พูดยังกับว่าตัวเองทุกข์ที่เกิดมาหล่อ รวยล้น เหลือเฟือ”

“คนรวยไม่ได้มีความสุขเสมอไปนะ”

“หนูมุกลืมไปว่ายังหาเพชรไม่เจอ...พี่กฤชของหนูมุกต้องจ่ายค่าประกันจนหมดตัวแน่ๆ เพราะป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าใครขโมยอะดอเรลลา” มุกลองหยั่งเชิง

“ฉันมีข้อเสนอ คมกฤชไม่ต้องจ่ายเงินประกัน แต่เธอต้องไปบอกแม่ว่าจะไม่แต่งงานกับฉันอย่างเด็ดขาด”

“แสดงว่าหนูมุกมีค่าตัวพันล้าน ว้าว...พี่เพชรยอมทุ่มเงินซื้อความสุขให้ตัวเองอย่างนี้ทุกเรื่องเลยเหรอคะ”

“ฉันหาได้มากกว่าพันล้าน ถ้าไม่ต้องมานั่งเครียด”

“เครียดที่ต้องแต่งงานกับหนูมุก มันทำให้ชีวิตพี่เพชรลำบากกว่าการตามหาคนที่ทำให้เพชรหาย...มากกว่าเรื่องที่มีคนเอาความลับบริษัทไปขายคู่แข่ง พี่เพชรยอมไม่ได้ที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงบ้าๆบอๆอย่างหนูมุก ถึงขนาดยอมใช้เงินพันล้านกำจัดออกไป หนูมุกควรจะปลื้มใจใช่ไหมคะ ที่พี่เพชรให้เกียรติผู้หญิงด้วยวิธีนี้”

มุกไล่เรียงซะเพชรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินหน้าตึงตามเธอไปถึงห้องพัก แล้วถูกมุกผลักประตูปิดหนีบมือจนร้องลั่น

“โอ๊ยยยย...นี่ฉันยื่นข้อเสนอเพราะเห็นใจครอบครัวเธอนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ให้หนูมุกไปเป็นสะใภ้ขัดดอกดีกว่า หนูมุกเต็มใจ”

“แสดงว่ายังไงเธอก็จะแต่งงานกับฉัน”

“ก็...หนูมุกอยากได้แหวนเพชรเม็ดบึ้มๆที่แม่พี่เพชรเตรียมไว้ให้นี่คะ แต่งๆไปก่อน อยู่ได้ไม่ได้ค่อยว่ากันทีหลัง”

“ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงงก”

“เพชรตั้งแพง ไม่งกก็บ้าแล้วค่ะ หนูมุกไม่ใช่เศรษฐีใจบุญแบบพี่เพชรนี่คะ บริจาคเพชร 500 ล้าน ให้โจรเป็นการกุศล”

เพชรโกรธจี๊ดกระชากมุกมาจ้องหน้า “ถ้าเธอดูถูกฉันอีกคำ” แต่สาวเจ้ากลัวซะที่ไหน กลับลอยหน้ายั่วเขาว่า

“ทำไมคะ จะจับหรือจะจูบก่อนดี”

เพชรทำท่าจะจูบ แต่ทันใดไฟดับพึ่บมืดตื๋อ มุกระแวงด้วยสัญชาตญาณ รีบกดเพชรลงแนบกับพื้น มองไปรอบทิศ

“เป็นบ้าอะไรหนูมุก อยากนอนพื้นหรือไง”

“เงียบก่อน”

“ก็แค่ไฟดับ”

มุกรำคาญ เอามือปิดปากเขา ขณะที่ดวงตายังกราดไป ส่วนหูก็คอยเงี่ยฟังสิ่งผิดปกติ

“ทำอย่างกับผู้ก่อการร้ายจะบุก”

“ถ้ามีจริง พวกพูดมากปากเสียอย่างพี่เพชรน่ะตายก่อน” ว่าแล้วมุกเดินออกไปนอกห้องอย่างระแวดระวัง เพชรลุกขึ้นเดินตาม จึงเห็นพนักงานกำลังเดินแจกโคมไฟสีสวยไปตามห้องพัก

“ท่าทางเธออย่างกับพวก...รปภ.”

มุกโล่งอกที่เพชรไม่สงสัยอะไรในตัวเธอ แกล้งหยอกเขาว่า “หนูมุกก็เป็นยามเฝ้าหัวใจพี่เพชรไงคะ”

เพชรเบ้หน้า แล้วเดินตามมุกออกไปชื่นชมบรรยากาศท่ามกลางแสงโคมวิบวับสวยงาม มุกลงนอนหงายกับพื้น กางแขนสองข้างออกหายใจเต็มปอด ชมดวงดาวบนฟ้าสวยจัง

“นี่...ไม่กลัวนอนทับขี้หมาเหรอ”

“กลัวทุกอย่างแบบพี่เพชร ชีวิตถึงมีแต่ความเศร้า...กะเซ็ง”

เพชรมองๆ แล้วตัดสินใจลงนอนข้างเธอ...มุกเพลิดเพลินกับดวงดาวบนท้องฟ้า ชี้ชวนเขาดูความสวยงามพลางถามเขาว่า ชอบดาวอะไร?

“มีดาวอะไรมั่งล่ะ”

“ชีวิตต้องมีช้อยส์ให้เลือกทุกอย่างเลยเหรอ”

“ไม่รู้สิ เกิดมาก็มีแต่ของมาให้เลือก ว่าจะเอาดี ดีกว่า หรือดีที่สุด”

“แล้วถ้าวันนึง ต้องเป็นคนที่ถูกเลือก”

“ถามอย่างนี้แสดงว่าเธอแอบรักคนอื่น มีคนอื่นอยู่แล้ว”

“ผู้หญิงสวยแบบหนูมุก หมาไม่เมินนะคะ ก็เหมือนดอกไม้ ต้องมีแมลงมาตอมบ้าง”

“ฉันชอบเธอ หนูมุก...”

“พี่เพชรชอบหนูมุก?”

“ใช่...ชอบความบ้าบอคอแตกของเธอ ชอบความหลงตัวเองของเธอ ถึงบางครั้งจะจี๊ดสมอง แต่มันก็ทำให้ฉันขำๆดี”

“โธ่ นึกว่าชอบความสวย เซ็กซี่ ไม่มีลิมิต”

มุกบ่นแล้วหันไปสนใจดวงดาวต่อ เพชรเหลือบมองมุกยิ้มๆ ความรู้สึกเกลียดเริ่มเปลี่ยนเป็นสนใจ

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น นึกไม่ถึงว่าเพชรจะได้รับความไว้วางใจจากแพรวาเรื่องเครื่องประดับที่เคยจะยกเลิกเขาไปแล้ว นั่นก็เพราะความช่วยเหลือของมุกครั้งนี้นั่นเอง ที่เธอพาเพชรมาพบแพรวาและแฟนหนุ่ม จนได้พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น

เพชรดีใจมาก เขารีบโทร.ไปบอกชนินทรทันที “คุณแพรวาเขาชอบไอเดียที่เราเสนอไป เขาอยากดูแบบ แล้วก็เลือกเพชรเลย แกรีบเอาของที่เราเลือกไว้มาหาฉัน”

“นายจะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหนล่ะ”

ขณะที่เพชรให้ข้อมูลแก่ชนินทร เป็นเวลาเดียวกับสงครามรับทราบข่าวร้ายจากศักดาว่างานที่เราหวังไว้ถูกเพชรตัดหน้าไปแล้ว

“ฉันไม่ยอม แกจะทำยังไงก็ได้ แต่เราต้องได้งานนี้” สงครามสั่งเฉียบจนศักดาไม่กล้าหืออือ ได้แต่กลับออกไป ยืนหันรีหันขวางหน้าห้อง ครุ่นคิดหน้าเครียดว่าจะทำยังไงดี

แล้วศักดาก็นึกถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยงของบริษัทที่เห็นภูผายิงปืนสู้กับตำรวจ...เรื่องนี้เขาน่าจะใช้งานภูผาได้ จึงต่อสายไปถึงหมอนั่นโดยเร็ว

“ว่าไง มีเงินซื้ออะดอเรลลาแล้วเหรอ”

“ไม่ใช่เรื่องอะดอเรลลา ยังไงฉันก็ซื้อ...ภูผา แกรับงานทุกอย่างใช่มั้ย”

“หมายถึงอะไร”

“ฉันเห็นฝีมือแกคืนงานเลี้ยง ฉันจะจ้างแกทำงานอย่างนึง ไม่เกี่ยงราคา แต่ว่าต้องปิดจ๊อบให้ได้วันนี้ จัดหนักไปเลย”

“ใคร...ที่ไหน” ภูผายิ้มโหด รอฟังคำตอบเต็มที่...

ooooooo

ที่สตาร์ไดมอนด์ ชนินทรกำลังรีบร้อน เพื่อจะนำของที่เพชรต้องการไปให้ แต่จู่ๆเจนจบเข้ามาสอบถามและเสนอตัวขอไปเอง...ฟากคมกฤชกับธีรพัฒน์ สองหนุ่มวางแผนพาหน่วยคอมมานโดบุกคอนโดฯที่แก๊งภูผาอาศัยอยู่ โดยรุจาขอตามไปช่วยคมกฤชด้วย

ไม่ทันที่เพชรจะได้พบกับเพื่อนที่จะเอาของมาให้ก็เกิดเหตุร้ายขึ้นกับเขาและมุกที่กำลังเดินเล่นกันอยู่ที่เหมืองบุษราคัม เพชรเพิ่งจะบอกมุกว่าเพื่อนของเขาทั้งสามคน เจนจบ ชนินทร และพาทีไม่มีวันหักหลังเขาเอาความลับของบริษัทไปบอกคู่แข่งอย่างสองพ่อลูกสงครามกับศักดาแน่ เพราะพวกเรารักกันมาก ช่วยเหลือกันมาตลอดนานหลายปีแล้ว

จนเมื่อเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นกับตัวเองในวันนี้ เขาและมุกถูกไล่ล่าหมายฆ่าให้ตายด้วยฝีมือใครก็ไม่รู้ แต่เท่าที่รู้ก็คือเพชรเพิ่งบอกแหล่งที่อยู่แก่ชนินทรไป

เพชรรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก เข้าใจว่าชนินทรคือผู้อยู่เบื้องหลัง...เพชรและมุกต้องหนีตายกันอย่างสุดชีวิต ทั้งคู่ถูกพวกภูผาที่รับงานมาจากศักดารุกไล่เพื่อเอาชีวิต แต่ด้วยความเก่งกาจสามารถของมุกที่เพชรไม่รู้ว่าเธอคือตำรวจสากลก็ทำให้เขาและเธอรอดชีวิต แต่กระนั้นเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้เพชรถูกยิงได้รับบาดเจ็บต้องรีบนำส่งโรงพยาบาลรักษาตัว

ด้านคณะของสารวัตรธีรพัฒน์ที่จู่โจมเข้าค้นในห้องภูผา ปรากฏว่ามีบลูอยู่คนเดียว แต่บลูก็หนีรอดไปได้ ซ้ำเธอยังฆ่าหน่วยคอนมานโดตายไปหนึ่งคน นี่เองทำให้ธีรพัฒน์กับคมกฤชเจ็บใจมาก สาบานจะลากพวกมันมาชดใช้ให้ได้ ส่วนบลูที่หนีรอดไปได้ เธอรีบติดต่อภูผาแล้วนัดไปเจอกันที่เซฟเฮ้าส์

เจนจบมาถึงเหมืองฯ พอรู้ข่าวร้ายเขารีบตามไปดูอาการเพชรที่โรงพยาบาล เพชรถูกยิงที่ท้องตอนนี้อาการปลอดภัยแล้ว แต่ยังต้องนอนรักษาตัว โดยมีมุกเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง

เจนจบนั่งคิดวิเคราะห์ว่าเพชรไม่เคยมีเรื่องกับใคร ไม่เคยมีศัตรู นอกจาก...

“คุณศักดา” มุกเสริม

“มันไม่มีเรื่องอื่น คุณมุกจำหน้าพวกนั้นได้ไหมครับ”

“แค่เอาตัวให้รอดก็แทบตายแล้วค่ะ หนูมุกให้การกับตำรวจไปแล้วว่าพวกมันอาจจะเป็นโจรที่คอยปล้นนักท่องเที่ยว”

“แต่เพชรกับคุณมุกก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรล่อตา”

“เฮ้อ พี่เพชรน่าสงสารเหลือเกิน แล้วนี่ทำไมคุณเจนจบมาคนเดียว คุณชนินทรไม่มาด้วยล่ะค่ะ”

เวลานั้นชนินทรอยู่ที่บ้านเพชร อยู่ต่อหน้าคุณมรกตและคุณเผ่าพงศ์ พ่อแม่ของเพชร ทั้งสองคนตกอกตกใจกันใหญ่หลังทราบเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกชาย

“เพชรพ้นขีดอันตายแล้วครับ” ชนินทรรายงาน แต่มรกตต้องการให้ย้ายเพชรเข้ากรุงเทพฯคืนนี้เลย “ครับ ผมจะสั่งให้เจนจบรีบจัดการ”

ooooooo

เพชรนอนไม่ได้สติมาทั้งวัน พอตกกลางคืนเขารู้สึกตัวเห็นมุกนั่งเฝ้าข้างเตียง แวบแรกที่เห็นเธอ เขาถามด้วยความเป็นห่วงว่า พวกมันทำอะไรเธอหรือเปล่า?

“หนูมุกไม่เป็นไร หนูมุกวิ่งหนีไปซ่อนจนมืด พวกมันหาไม่เจอ หนูมุกก็เลยรอด”

“เธอบอกให้ฉันเตรียมใจ ถ้าถูกคนที่รักหักหลัง” เพชรแววตาปวดร้าวเมื่อนึกถึงเรื่องที่มีคนรู้ว่าตนอยู่ที่ไหน

จังหวะนี้ประตูห้องเปิดออก เจนจบเดินเข้ามา เพชรจึงดึงมือตัวเองออกจากมือมุก

“ชนินทรล่ะ” เพชรเอ่ยถาม

“ชนินทรไม่ได้มา เพชร...หมอบอกว่าถ้านายฟื้นแล้วไหว ก็จะย้ายนายเข้ากรุงเทพฯคืนนี้เลย”

“ฉันไหว”

เจนจบฟังแล้วค่อยเบาใจที่เพื่อนรักยังโอเค...

ในขณะเดียวกันนั้น ศักดากำลังต่อสายเฉ่งภูผาด้วยความโมโหสุดๆ

“แกทำอะไรลงไปวะ ฉิบหายวายวอดกันเป็นแถว”

“คุณสั่งจัดหนัก ผมก็ทำ ที่เหลือเรื่องตำรวจ คุณจัดการเอง” พูดจบภูผาตัดสายทันที

ศักดาหงุดหงิดวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะอย่างแรง “หรือว่าต้องส่งภูผาไปฆ่าปิดปาก มันจะได้ไม่มาสงสัยเรา โธ่เว้ย เอาไงต่อดีวะ”

ด้วยความหงุดหงิดโมโห ศักดาถีบโต๊ะแรงจนเครื่องดักฟังสะเทือนหลุดลงบนพื้น เขามองมันอย่างฉงนสนใจ หยิบมันขึ้นมาดูพร้อมเปล่งเสียงคำราม “เครื่องดักฟัง...ไอ้เพชร มึงไม่แน่ไปกว่ากูหรอก”

ooooooo

ตอนที่ 5

ขณะที่มุกกับเจนจบเดินดูเพชรตามร้านต่างๆ ภายในห้างสรรพสินค้า ไม่คิดว่าจะเจอศักดากับอัญญาเข้าอย่างจัง อัญญาชักสีหน้าใส่มุกอย่างไม่ชอบใจ ตรงข้ามกับศักดาที่โปรยยิ้มหวานเยิ้ม เหลือบมองเจนจบแวบหนึ่งก่อนทักเธอว่า

“คุณทำงานที่สตาร์ไดมอนด์จริงๆด้วย ไม่เห็นโทร. หาผมอย่างที่สัญญาเลย”

มุกพูดไม่ออก เจนจบมองมุกอย่างสงสัย ครั้นแยกจากศักดามาแล้ว เขาจึงถามมุกว่ารู้จักศักดาตั้งแต่เมื่อไหร่?

“หนูมุกเพิ่งเจอเขา ทำไมเหรอคะคุณเจนจบ หนูมุกทำตัวอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรหรือเปล่าคะ”

“ศักดาเป็นคนอยากได้อะดอเรลลาของเพชร”

“ตายจริง แล้วพี่เพชรทำไมไม่จับนายศักดาเลยล่ะคะ”

“เพชรกับสารวัตรก็พยายามหาหลักฐานเชื่อมโยงเรื่องนี้ แต่สองพ่อลูก ศักดากับสงครามไหวตัวทันตั้งแต่งานเลี้ยง เราเลยต้องรอเวลา”

“งั้นหนูมุกก็ควรอยู่ห่างๆศัตรูของพี่เพชร”

“ใช่ครับ ที่ผมไม่อยากให้คุณมุกอยู่ใกล้ศักดา เพราะใครๆก็รู้ว่าศักดาเป็นเพลย์บอย มันอาจจะดูไม่เป็นเหตุผลเท่าไหร่ แต่ผมเป็นห่วงคุณมุกนะครับ”
เจนจบมองลึกลงในดวงตาคู่สวยของมุก ทำเอามุกอึ้งไปด้วยความเขินอาย

ooooooo

รุจาหมดอิสรภาพ ถูกพ่อห้ามขาดไม่ให้ออกนอกบ้าน แถมพ่อยังคิดจะส่งเธอไปเรียนต่อด็อกเตอร์ที่เมืองนอกอีกต่างหาก

“ไม่เอา รุจาไม่เรียนแล้ว เรียนไปปวดหัว รุจาอยากทำงาน อยากทำตัวเป็นประโยชน์กับคนอื่น”

“หวังว่าคนอื่นที่พูดถึงจะไม่ใช่นายคมกฤช”

“ก็ไม่ได้เจาะจงขนาดนั้น รุจาอยากทำข่าวอะดอเรลลา”

“เพราะไอ้คมกฤชนั่นใช่มั้ย ที่ทำให้ลูกสนใจคดีเพชร เอาตัวเข้าไปเสี่ยง ไอ้คมกฤชนี่แหละทำให้ลูกพ่อไม่เหมือนเดิม”

“ไม่เชิงค่ะ เขาแค่บอกให้ลูกทำตัวไม่เป็นภาระ แล้วรุจาก็ทำข่าวคดีเพชรมาตั้งแต่แรก รุจาก็อยากสานต่อให้จบ... นะคะพ่อ”

“ไม่ได้ ลืมเรื่องเพชรไปซะ เตรียมตัวไปเรียนต่อ พ่อจัดการไว้ให้หมดแล้ว”

บรรพตจริงจังเด็ดขาดเสียจนรุจาไม่กล้าหือ แต่พอพ่อออกจากบ้านไป เหลือแต่ รปภ.ที่พ่อให้เฝ้าเธอไว้ รุจาก็แอบโทร.ตามคมกฤชมาพบเธอที่บ้าน

เมื่อคมกฤชมาถึง รุจานำแผ่นดีวีดีส่งให้เขา “รูปนักเต้นแทงโก้ที่คุณเคยขอ”

ชายหนุ่มชะงักไปนิดอย่างแปลกใจ “ของจริงหรือเปล่า”

“ฉันจะหลอก แล้วให้คุณกลับมาด่าทำไม”

“ทีขอไม่ให้ อยู่ๆยื่นมาอย่างงี้ มีข้อแลกเปลี่ยนล่ะสิ” คมกฤชมองไม่ไว้ใจ รุจาตาแดงๆ เสียงเริ่มสั่น

“นี่อาจจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันทำได้กับคดีปล้นเพชร”

“จะดราม่าไปไหน”

“ฉันต้องไปเรียนต่อเมืองนอก”

“ต้องไปเมื่อไหร่”

“พ่อบอกว่าเร็วที่สุด” รุจามองคมกฤชด้วยสายตาผูกพัน แต่คมกฤชท่าทางเฉยๆ ไม่อยากรับรู้อะไรด้วย

“ยังไงก็ขอบใจ สำหรับรูป...”

“ที่คุณมีน่ะต้นฉบับเลยนะ ฉันไม่ได้เก็บไว้ในเครื่อง เพราะฉัน...คงไม่ได้ใช้มันอีก”

“คุณให้รูปผมคนเดียวหรือเปล่า” เขาจ้องหน้าเธอนิ่ง...ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี

ooooooo

จริงดังที่คมกฤชระแวง เพราะเวลาเดียวกันนี้รูปสาวนักเต้นแทงโก้ตกอยู่ในมือเพชรอีกคนหนึ่งแล้ว...เพชรนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองรูปนั้นอย่างปลื้มๆ
กระทั่งมุกและเจนจบกลับเข้ามาเห็น มุกร้อนใจกลัวเพชรจะรู้ความจริง ทำทีโวยวายจะเอาแผ่นดีวีดีออกจากเครื่องคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเพชร
“หนูมุกไม่ยอมนะคะ ไม่ยอมจริงๆ พี่เพชรจะยิ้มกับผู้หญิงอื่นนอกจากหนูมุกไม่ได้”

เพชรไม่ยอม...คว้าแฟ้มฟาดหลังมือมุกแทบหัก

“โอ๊ย...”

“ของของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่ง ชีวิตฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม”

พูดจบ เพชรกดแผ่นออกจากเครื่อง แล้วชวนเจนจบกับชนินทรไปทำงานต่อ ฝ่ายมุกรีบแอบโทร.หาพี่ชาย ซึ่งเขายังอยู่ที่บ้านรุจา พอคมกฤชรู้เรื่องแผ่นดีวีดี จึงกำชับน้องสาวให้หาทางเอาแผ่นที่เพชรมาให้ได้ ส่วนที่พี่ไม่ต้องห่วง พี่หักมันไปแล้ว ที่รุจาก็ไม่มีเซฟไว้ในเครื่อง

สั่งเสร็จ คมกฤชตัดสาย แล้วเดินกลับมาหารุจาที่นั่งเท้าคางเหม่อลอย หน้าตาหมดอาลัยตายอยาก

“ฉันคงไม่ได้ไปลุยกับคุณอีกแล้ว รู้มั้ย ฉันกลัวสุดๆเลยนะ แต่ก็สนุกสุดๆเหมือนกัน”

รุจายิ้มอ่อนหวานจริงใจ จนคมกฤชเผลอมองอยู่นาน

ooooooo

ตกเย็น เพชรกลับบ้านมานั่งอยู่ท่ามกลางมรกตกับประไพที่หน้าตาชื่นมื่น เผ่าพงศ์นั่งห่างออกมานิด สีหน้าปลงๆชอบกล ส่วนมุกนั่งฝั่งตรงข้าม เหมือนรอรับบัญชาการจากแม่ๆ

มรกตกับประไพหาฤกษ์ดีมาแล้วอีกสองเดือนข้างหน้า มุกบอกค่อยยังชั่วหน่อย ตนจะได้มีเวลาเตรียมตัวเข้าคอร์สเจ้าสาว

“น่ารักที่สุด ไม่ต้องเข้าคอร์สอะไรหรอกจ้ะ หนูมุกเป็นหนูมุกแบบนี้พี่เพชรก็รักจะแย่แล้ว”

มรกตแย้มยิ้มพิมพ์ใจ แต่ลูกชายไม่เออออด้วย กลับขอตัวไปทำงานบนห้องก่อน

“ไม่ต้องจ้ะลูกรัก มานั่งคุยกับหนูมุกตรงนี้ งานลูกสาวท่านนายกฯน่ะ แม่โทร.ไปคุยกับท่านผู้หญิงเขาแล้ว อยากจะขอบาย เพราะว่าอยากมีเวลาทำชุดสินสอดทองหมั้นให้หนูมุกมากกว่า”

“แม่ปฏิเสธเขาทำไม ผมอยากทำงานนี้”

“แต่เรื่องของลูกสำคัญกว่า นี่แม่ก็สั่งชนินทรแล้วให้โทร.ไปเบลเยียม สั่งให้เขาหาเพชรดิบน้ำงามๆมาให้แม่ดู จะได้ดีไซน์ใหม่เป็นของรับขวัญว่าที่สะใภ้”

มุกฝืนยิ้ม แต่เพชรออกอาการโมโห ลุกพรวดขึ้น

“แม่จะทำให้หนูมุกก็ทำไป แต่ผมจะทำชุดของหมั้นให้ลูกสาวนายกฯ เพราะนั่นคือชื่อเสียงบริษัทที่ผมรับผิดชอบ ผมลงมือแล้ว ผมต้องทำให้จบ ขอตัวนะครับคุณน้า” เพชรยกมือไหว้ประไพแล้วเดินขึ้นห้องไปเลย

“คุณเพชรคงไม่อยากแต่งงาน” ประไพเปรย

“ไม่ใช่หรอกค่ะ เวลาทำงาน ตาเพชรมันเครียดแบบนี้แหละ หนูมุกอย่าโกรธพี่เขานะคะ”

“ไม่หรอกค่ะ ไม่เลย หนูมุกเข้าใจพี่เพชร เพราะเราก็คิดเหมือนกัน”

“เหมือนกันตรงไหนจ๊ะ ไม่อยากถูกเอาปี๊บคลุมหัวแต่งงาน?” เผ่าพงศ์เจ๋อขึ้นมา เลยโดนมรกตจ้องตาเป๋งไม่พอใจ ก่อนออกคำสั่งให้เขาไปตั้งโต๊ะ
เผ่าพงศ์หงอ ลุกออกไปพร้อมคุณปักและมะดัน

ฝ่ายเพชร พอเข้าห้องส่วนตัวก็รีบหยิบแผ่นดีวีดีใส่เครื่อง ครู่เดียวภาพสาวนักเต้นแทงโก้ก็ปรากฏ เขามองเธอภายใต้หน้ากากพรางหน้าอย่างหลงใหลได้ปลื้ม หารู้ไม่ว่าที่แท้เธอก็คือหนูมุก ผู้หญิงที่เขาเบื่อหน่ายรำคาญเหลือเกิน...

ได้เวลา ทุกคนมาพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหาร ยกเว้นเพชรที่ยังหมกตัวอยู่บนห้อง มรกตกับประไพยังชื่นมื่น พูดคุยกันอย่างออกรส เผ่าพงศ์ไม่ค่อยออกความเห็น ได้แต่ฟังอย่างเจียมตัว ส่วนมุกดูเหม่อๆ เหมือนคิดอะไรสักอย่างในใจ

มุกไม่ค่อยกินอะไรเท่าไหร่ โดยเฉพาะน้ำดื่มที่มะดันคอยเติมให้ มุกยิ่งไม่แตะต้อง นั่นก็เพราะเธอแอบใส่ยานอนหลับเอาไว้นั่นเอง เมื่อคนอื่นๆดื่มกินกันไปสักพัก ก็เริ่มตาปรือและผล็อยหลับไปในที่สุด ไม่เว้นแม้แต่มะดันกับคุณปัก

เมื่อทุกคนหลับหมดแล้ว มุกในชุดสาวแทงโก้ใส่หน้ากากเพชรค่อยๆย่างกรายขึ้นไปบนห้องเพชร...ภายในห้องเปิดไฟสลัว เพชรนอนหลับตาฟังเพลงอย่างผ่อนคลาย กระทั่งมุกเข้ามาและเดินตรงไปยังเครื่องคอมฯแล้วเอาแผ่นดีวีดีออก เพชรลืมตาขึ้นทันที

“คุณเป็นใคร” เขาถามผู้หญิงตรงหน้าอย่างร้อนรน “คุณรู้จักโจรที่ปล้นอะดอเรลลาใช่มั้ย”
เธอไม่ตอบ แต่ถอยหนีเมื่อเขาเดินเข้าหา

“ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่พวกโจร ไม่อย่างงั้นวันนั้นคุณจะไม่ช่วยผม”

เธอไม่พูดอะไรสักคำ รีบหักดีวีดีทิ้งต่อหน้าแล้วหันวิ่งหนีออกประตู แต่เพชรไม่ปล่อยไปง่ายๆ ตามยื้อยุดต่อสู้กันไปมา ก่อนที่มุกจะวิ่งหนีลงไปในห้องครัว แล้วคว้ามีดขว้างเฉียดเป้ากางเกงของเขาก่อนโดดหนีออกทางหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว

เพชรเจ็บใจมาก วิ่งไล่ตามออกไปนอกตัวบ้าน แต่สักพักกลับเข้ามาก็พบมุกนั่งตัวเนื้อสั่นต่อหน้าพ่อแม่ของเขาและแม่ของเธอที่รู้สึกตัวกันพร้อมหน้า

“โชคดีนะคะ โชคดีที่โจรมันไม่ข่มขืนใจพรากความสาวของหนูมุก”

มุกแสร้งทำขวัญหนีดีฝ่อ มรกตต้องรีบกอดปลอบ ขณะที่เผ่าพงศ์หน้าเครียด แปลกใจโจรมันเข้ามาได้ยังไง และเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

“ตั้งแต่เย็นก็ไม่มีใครเข้าออกเลยครับ” ยามรายงาน

“เราถูกวางยานอนหลับ วงจรปิดถูกหยุด แสดงว่าโจรมันรู้จักทุกซอกทุกมุมในบ้านนี้” เผ่าพงศ์สรุป ส่วนมรกตเสริมอย่างมั่นใจว่า

“คนใน...ต้องคนในเป็นสาย”

ทุกคนหันมองมะดันกับปักที่ยังนอนก่ายกันหลับสนิท

“ผู้หญิงคนนี้เขาไม่ได้ต้องการทรัพย์สินมีค่าในบ้าน” เพชรเอ่ยขึ้น...มุกทวนคำว่าผู้หญิง แล้วทำทีหึงหวง หาว่าเพชรปล่อยโจรไปเพียงเพราะโจรเป็นผู้หญิง เพชรเลยหันขวับมาใส่ “เพ้อเจ้อ! ฉันก็ไล่ตามแล้ว”

“คุณพี่ตรวจดูครบนะคะ ว่าไม่มีอะไรหาย” ประไพถามมรกตด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีค่ะ ของในเซฟ ของมีค่าอยู่ครบ แล้วมันจะเข้ามาเอาอะไร”

เมื่อมรกตยืนยันเช่นนั้น มุกมองหน้าเพชรเชิงรอคำตอบ แต่เขานิ่งเงียบ สีหน้ากระอักกระอ่วน มุกเลยยิ่งแกล้ง

“โจรคนนี้คงจะสวยมาก เพราะไม่ได้เข้ามาขโมยอะไรเลย...นอกจากหัวใจพี่เพชร”

ว่าแล้วมุกแกล้งปล่อยโฮกับอกมรกต ราวกับเสียใจซะเต็มประดา

ooooooo

รุ่งขึ้นเพชรเข้าออฟฟิศ บอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้เพื่อนทั้งสี่คนฟัง โดยไม่รู้ว่ามุกซุกตัวอยู่หลังโต๊ะคอมพิวเตอร์

หลังฟังเรื่องจบ พาทีฟันธงว่าโจรสาวแทงโก้นั่นต้องการแค่รูปของตัวเอง ส่วนเจนจบคาดเดาว่า ถ้าเธอไม่อยากให้เพชรเห็นหน้าขนาดนั้น เธอคงกลัวเขาจำได้ แสดงว่าเธอต้องเป็นคนที่เพชรรู้จัก

“ขอรูปจากรุจามาใหม่” เพชรสั่งการ แต่เจนจบว่าโทร.แล้ว เธอบอกว่าลบออกจากเครื่องหมดเกลี้ยง เพชรฟังแล้ว

หน้ายุ่ง ปวดหัวขึ้นมาทันที

“นายควรจะระวังตัวนะเพชร” ชนินทรเตือน “ถ้าโจรมันลองเหยียบจมูกนายได้ถึงในบ้าน แสดงว่าระบบความปลอดภัยที่บริษัทพาทีตั้งให้มันก็ห่วยเต็มที”

“อ้าว...เพื่อนรัก หักเหลี่ยมซึ่งๆหน้าเลย ต่อให้แกติดเซ็นเซอร์บนกระเบื้องทุกแผ่นรอบบ้าน แต่ถ้ามีคนในเป็นสายเปิดประตูให้ โจรมันก็เข้ามาได้วันยังค่ำ”

ขาดคำของพาที มุกโผล่หน้ามาจากหลังจอคอมพิวเตอร์ “เหมือนตอนอะดอเรลลาหายหรือเปล่าคะ”

“นี่เธอนั่งฟังอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เพชรถามพรวด

“หนูมุกมาตอกบัตรนั่งทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ใช่สิคะ ช่วงนี้พี่เพชรไม่เห็นหนูมุกอยู่ในสายตาหรอก หายใจเข้าออกก็มีแต่แม่โจรสุดสวย”

“พาที...แกเอาลูกน้องไปเช็กระบบความปลอดภัยบ้านฉันใหม่ ที่นี่ด้วย ตั้งกล้องทุกจุด เปลี่ยนคีย์การ์ดใหม่หมด ทำให้เสร็จภายในวันนี้”

“ครับเจ้านาย”

พาทีตะเบ๊ะขำๆ แล้วรีบออกไป สวนกับสาลินีที่เดินเข้ามารายงานเพชรว่า

“ของที่เพนดิ้งมาแล้วนะคะ”

จากนั้นทั้งหมดย้ายไปที่ห้องประชุมซึ่งพ่อค้าเพชรรายหนึ่งรออยู่ เพชร ชนินทร และเจนจบช่วยกันพิจารณาเพชรที่เจียระไนแล้วหลายขนาดอยู่ในกระบะอย่างละเอียด มุกยืนมองอยู่ใกล้ๆด้วยความสนใจ แล้วหันไปถามสาลินีว่า

“เรายืมเพชรเขามาดูเหรอคะ”

“ย่ะ เขาเรียกเพนดิ้ง เอามาให้เลือกว่าเราชอบเม็ดไหน มีสีและกะรัตที่เราอยากได้หรือเปล่า เลขาฯป่วยๆอย่างเธอไม่รู้งาน ฉันถึงถูกตามตัวมาเพื่องานสำคัญระดับนี้”

“เหรอคะ อยากเกิดเป็นลูกสาวนายกฯจัง จะได้มีคนมาทำเครื่องเพชรสวยๆงามๆให้ เอ๊ะ แต่ไม่ต้องเป็นลูกสาวนายกฯก็ได้ เพราะคุณป้าสัญญาว่าจะทำให้หนูมุก”

“เนื่องในโอกาสอะไรยะ อย่างหล่อนน่ะไม่ใช่วันเกิดหรอก ต้องบอกว่าวันอุตส่าห์ได้เกิด”

“งานแต่งค่ะ”

“งานแต่ง?” สาลินีอุทานหน้าตาตื่น...มุกทำไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปหานายเพชรเพื่อยั่วอารมณ์สาลินี
“มีเม็ดไหนเลอค่าสำหรับงานของเรามั่งคะพี่เพชร”

เพชรไม่ตอบ เจนจบจึงหยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่ง บอกสามกะรัต น้ำดีมาก

“น้ำดี” มุกทวนคำงงๆ

“ที่เรียกว่าน้ำร้อยไงครับ เพชรมีหลายสี แต่ถ้าน้ำร้อยคือเพชรสีขาวบริสุทธิ์ ถ้าคุณมุกจะดูเพชร ต้องดูกะรัต ดูสี ดูความใส แล้วก็ความสะอาด”

“คงง่ายกว่าดูคนชื่อ...เพชร”

โดนมุกแขวะซึ่งหน้า เพชรหันมองเธอตาเขียว แต่มุกยิ้มไม่แคร์

“คุณมุกส่องดูนะครับ เม็ดนี้แทบไม่เห็นตำหนิเลย” เจนจบส่งกล้องให้มุก และคอยช่วยดูให้ด้วยอีกแรง พอมุกได้เม็ดหนึ่งที่น้ำงามส่งประกายวิบวับ บอกว่าสวยมาก เจนจบสนับสนุนทันที

“ครับ สวยมาก เหมาะจะเป็นแหวนแต่งงานของเพชรกับคุณมุก”

“เอาเม็ดนั้น...เก็บไว้งานลูกสาวนายกฯ” เพชรสรุปหน้าตาเฉย ทำเอามุกหน้าม้าน แถมยังโดนสาลินีหัวเราะเย้ย ขณะที่ชนินทรก็ยิ้มเยาะมุกอีกด้วย

ooooooo

ที่เอสเคไดมอนด์ สงครามร้อนใจหลังได้ข่าวว่าบริษัทสตาร์ไดมอนด์ของเพชรกำลังทำเครื่องประดับชุดใหญ่ในงานแต่งลูกสาวนายกฯ แต่ศักดากลับทำเหมือนไม่แยแส

“ก็ช่างมันสิพ่อ”

“ไม่รู้ว่าแกนี่มันโง่เหมือนใคร ลูกค้าวีไอพีขนาดนี้มันต้องเป็นลูกค้าของเรา”

“ผมไม่สน ผมอยากได้แต่อะดอเรลลา เมื่อไหร่พ่อจะให้ผมซื้อ”

“ไอ้ลูกปัญญานิ่ม ตำรวจจ้องอยู่ขนาดนี้ แค่ยกหูสั่งของกริ๊งเดียว ตำรวจก็แห่มาถึงนี่...ฉันต้องการให้เราแย่งงานมาจากไอ้เพชร เงินค่าเครื่องประดับทั้งชุด จะทุ่นเงินก้อนที่เราต้องซื้ออะดอเรลลา”

ศักดาอยากเอาชนะเพชร เปลี่ยนท่าทีใหม่ทันที “ได้เลยพ่อ ผมเอางานมันมาได้แน่”

“อย่าใช้วิธีโง่ๆเหมือนนัดโจรมางานเลี้ยงอีกล่ะ”

“ไม่หรอกพ่อ คราวนี้ผมจะควักกล่องดวงใจไอ้เพชรมันเลย”

ศักดายิ้มมีแผนในใจ แล้วอีกพักใหญ่ๆ เขาก็ไปปรากฏตัวที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อขอพบมุก สาลินีรู้เห็นก็หูผึ่งตาพอง เพ่งเล็งทั้งคู่ไม่วางตา ถึงขนาดแอบตามออกไปถ่ายคลิปเอาไว้โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว

มุกกับศักดานั่งคุยกันในร้านกาแฟใกล้ออฟฟิศ

“คุณตามหาฉันเจอได้ยังไงคะ”

“อย่าดูถูกความตั้งใจของผู้ชายที่มีรักแท้อย่างผมสิครับ”

“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ คือฉันอยู่ในเวลางาน”

“ธุระของผมคือความคิดถึง ความคิดถึงอย่างเดียวทำให้ผมกล้ามาถึงสตาร์ไดมอนด์ คุณมุกสัญญาว่าจะโทร.หาผม ผมบอกตัวเองว่ารอต่อไปไม่ไหวแล้ว”

“งานหนูมุกยุ่งมาก...”

“เพชรนี่ไม่ไหว ใช้งานลูกน้องจนไม่มีเวลาคิดถึงคนอื่น”

มุกหัวเราะน้อยๆ ศักดาเป็นงง ถามเธอว่า

“ผมตลกตรงไหนเหรอครับ”

“ไม่ตลกค่ะ แต่เลี่ยนดี เอาเป็นว่าหนูมุกมารับความคิดถึงของคุณแล้ว...คงต้องขอกลับไปทำงานก่อนที่เจ้านายจะไล่ออก”

“ขอเวลาผมอีกสัก 5 นาทีได้ไหมครับ ขอให้ผมได้มองหน้าคุณหนูมุกอีกสัก 5 นาที” ศักดาเว้าวอนกุมมือเธอ

“ปล่อยมือหนูมุกเถอะค่ะ”

เขายอมปล่อยมือ ค่อยๆหยิบกุหลาบจากอกเสื้อออกมายื่นให้ มุกตะลึงงัน เพราะมันไม่ใช่กุหลาบธรรมดา แต่ยังมีสร้อยเพชรพันรอบก้านกุหลาบมาด้วย

“สำหรับคุณหนูมุก...คนพิเศษของผม”

มุกไม่กล้ารับ ศักดาจึงยัดเยียดใส่มือให้ แล้วฉวยโอกาสก้มลงจูบมือเธอ

ooooooo

สาลินีแอบถ่ายคลิปมุกกับศักดาไว้ตลอด แม้ไม่ได้ยินว่าคุยอะไร แต่ท่าทีพวกเขาดูสนิทสนมกันไม่น้อย ทำให้สาลินีซึ่งไม่ชอบมุกอยู่เป็นทุนรีบสาระแนเอาคลิปนี้ไปให้ชนินทรดู และตั้งใจจะเอาไปฟ้องเพชรด้วย แต่ชนินทรห้ามไว้เสียก่อน

“ทำไมล่ะคะ เลขาฯคุณเพชร แต่ดันไปสนิทสนมกับคู่แข่ง”

“แค่สนิทยังไม่ใช่ความผิด รอให้มีความผิด แล้วคลิปนี้จะมัดตัวมันจนดิ้นไม่หลุด”

ชนินทรกล่าวอย่างมาดมั่น สีหน้าชิงชังมุกอย่างที่สุด แล้วอีกครู่ต่อมา เขาก็ไปรวมตัวในห้องทำงานเพชร ก่อนที่มุกจะกลับเข้ามา

“หายไปไหนมา” เพชรถามมุกห้วนๆ

“ก็หนูมุกเบื่อ ดูเพชรดูพลอยไม่เป็น เลยไปเช็กเมล์ ดีกว่า”

“เราได้คอนเซปต์ชุดเครื่องประดับแล้วนะครับ ตามไอเดียคุณมุก...เป็นหนึ่งนิรันดร์...ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็เป็นที่หนึ่งในชีวิตของกันและกัน...นิรันดร”

“ว้านหวาน คุณเจนจบเก่งจังเลยค่ะ”

เจนจบยิ้มรับคำชมจากมุก แล้ววางแบบที่ปริ๊นต์สีให้เธอดู ทั้งชุดมีแหวน ต่างหู และสร้อยคอ ซึ่งเพชรจะเอาแบบไปให้ลูกค้าดูก่อน

“นายไปกับฉันด้วย” เพชรรีบบอก...แต่พอมุกขอไปด้วย เพชรกลับไม่ยอมให้เธอไป

“แต่หนูมุกเป็นเจ้าของไอเดียนี้นะคะ”

“เจนจบเข้าใจลูกค้ามากกว่า นัดด่วนเลยนะ” เพชรสั่งแล้วเดินออกไป เจนจบหันมายิ้มให้กำลังใจมุก

“งานนี้สำเร็จเพราะไอเดียคุณมุก”

“แต่คนบางคนเขาไม่คิดอย่างคุณเจนจบนี่คะ หนูมุกน่ะไม่มีความหมายในสายตาเขาหรอก”

“คนอื่นไม่เห็น แต่ผมมีคุณมุกอยู่ในสายตาเสมอครับ”

เจนจบปากหวานทำให้มุกเขินได้อีก แต่ชนินทร

กลับเบ้หน้า มองมุกเหยียดๆ

ooooooo

ตกเย็น เพชรต้องไปส่งมุกตามหน้าที่ที่แม่มรกตมอบหมาย เสร็จแล้วเขารีบบึ่งรถไปรวมตัวกับเพื่อนๆ ที่นัดกันไปซาวน่าเพื่อผ่อนคลาย แต่กลายเป็นว่าทุกคนต้องหงุดหงิดอารมณ์เสีย เพราะจู่ๆศักดาโผล่เข้ามาใช้บริการร่วมด้วย

“พอดีห้องเต็มหมด เหลือแค่ห้องนี้ห้องเดียว”

“ออกไป” เพชรเสียงแข็ง

“จะให้ไปไหน ก็ฉันตั้งใจมาทัก”

เพชรขยับจะเข้าหาศักดา พาทีรีบลุกขึ้นดึงไหล่เพชรไว้

“เพชร ใจเย็น เขาแค่มาป่วน”

“ฉันกำลังเย็นอยู่ ไม่งั้นก็จับหัวมันกดน้ำไปแล้ว”

“จะทำอย่างนั้นก็ได้นี่ ฉันคงสู้พวกนายไม่ได้ มากันเป็นหมู่”

เพชรโมโหพุ่งเข้าไป ชนินทรกับพาทีช่วยกันดึงไว้

“อย่าคิดว่าทำอะไรแล้วไม่มีใครรู้ใครเห็น คนบางคนมีสมบัติผู้ดีมากกว่าจะตอบโต้อย่างกุ๊ย”

“แกว่าฉันเป็นกุ๊ยเหรอ ไอ้เจนจบ”

“ฉันว่าคนที่ทำตัวแบบนั้น นายใช่หรือเปล่า ฉันคงไม่ต้องย้ำ”

ศักดายัวะจะพุ่งเข้ามาบ้าง พาทีรีบกั้น ส่วนชนินทรคอยดึงเพชรไว้...แล้วก่อนจะแยกจากกันไป ศักดายังไม่วายกวนประสาทเพชรอีกว่า

“รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีนะครับคุณเพชร อย่าเพิ่งมีอันเป็นไปก่อนจะได้อะดอเรลลาคืน”

เพชรกำหมัดแน่น มองตามศักดาไปด้วยความแค้น

ooooooo

รุจาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วแอบนัดแนะกับสาวใช้ชื่อพลอยเพื่อเปิดทางสะดวกให้เธอหนีออกจากบ้านในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น พอพ่อบรรพตรู้ว่าลูกสาวหายไปก็เป็นฟืนเป็นไฟ เรียกยามมาเฉ่งก่อนจะสั่งให้ออกตามหาลูกของตนกลับมาให้ได้

ส่วนที่สตาร์ไดมอนด์ เพชรกำลังหงุดหงิดหัวเสียเพราะลูกสาวท่านนายกฯโทร.มาเลิกนัดกะทันหัน ทั้งที่เขาเตรียมเครื่องเพชรไว้ครบชุดเอาไปนำเสนอเธอ แล้วไอ้คนที่ตัดหน้าเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นศักดาที่เกือบจะวางมวยกันเมื่อคืนนี้

“ฉันไม่แปลกใจหรอกที่เกิดเรื่องแบบนี้” ชนินทร

ปรายตาไปทางสาลินี

สาลินีรีบเดินมาโชว์คลิปในโทรศัพท์มือถือให้เพชรดู เพชรเต็มตาว่าเห็นศักดาให้กุหลาบสร้อยเพชร แถมจูบมือมุกด้วย

“มอร์นิ่ง ยังไม่ไปหาลูกนายกฯอีกเหรอคะพี่เพชร” มุกเดินยิ้มร่าเข้ามาทักทาย โดยไม่รู้ว่าสถานการณ์กำลังตึงเครียดได้ที่

เพชรไม่พูดอะไร หันไปกระชากมุกอย่างแรง “ออกไปจากที่นี่ ออกไปจากชีวิตฉัน อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ออกไป...ก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอ”

“พี่เพชรจะฆ่าหนูมุกทำไม”

“ยังมีหน้ามาถาม ไม่สำนึกเลยใช่ไหมว่าทำอะไรลงไป”

“เพชร ฉันว่าเราให้คุณมุกอธิบายคลิปนั้นก่อนมั้ย”

“ต้องอธิบายอะไรอีก แกเลิกเป็นสุภาพบุรุษกับผู้หญิงหน้าหนามารยาจัดคนนี้ได้แล้วเจนจบ แกก็เห็นแล้วว่าหนูมุกไม่ได้ใสซื่อ เป็นแฟนกันไป เธอคงต่อเขาบนหัวให้แกทุกวัน”

มุกสุดทนกับวาจาดูถูกเหยียดหยาม ฟาดหน้าเพชรดังผัวะ “สำหรับปากที่ไม่เคยให้เกียรติผู้หญิง”

ทุกคนอึ้งกันหมด สาลินีของขึ้นทันที เดินเข้ามากระชากมุกตบกลับอย่างแรง

“ทำไมคุณเพชรต้องให้เกียรติผู้หญิงอย่างแก แกเป็นใคร มาทำร้ายเจ้านายฉัน นังหนูมุก วันนี้แกไม่ตาย อย่าเรียกฉันว่าสาลี่”

สาลินีจิกตบมุกพัลวัน มุกได้แต่ปัดป้องไม่ตอบโต้ เจนจบตกใจรีบดึงสาลินีออกมา

“หยุดก่อน สาลี่ หยุด...”

“หยุดทำไม สำหรับผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอก แค่นี้ยังน้อยไป”

“หนูมุกไหว้ใคร หลอกใคร พูดสิคะคุณชนินทร พูดมาเลยว่าหนูมุกทำอะไรถึงถูกรุมประณามจากผู้ชายศีลธรรมจัดอย่างคุณ”

สาลินีหันขวับไปเปิดลิ้นชักโต๊ะมุก หยิบกุหลาบที่พันก้านด้วยสร้อยเพชรออกมาโชว์

“แก้ตัวมาสิ ว่านี่ไม่ใช่ของแก”

“สร้อยเพชรแลกกับความลับบริษัท” ชนินทรเน้นย้ำ

“ใช่ค่ะ คุณศักดาเอามาให้หนูมุก”

“เธอก็เลยเอางานที่ทุกคนทุ่มเทไปแลกกับสร้อยเพชรราคาถูกๆ อยากได้ทำไมไม่บอก ฉันจะเอาเศษๆจากโรงงานเจียระไนให้ก็ได้ แพงกว่าไอ้สร้อยนั่นตั้งเยอะ”

“ถ้าพี่เพชรให้ได้แค่เศษ ก็เก็บไว้เถอะค่ะ เพราะแค่หนูมุกกระดิกนิ้ว คุณศักดาเขาจะเอาที่แพงกว่านี้มากองให้ หนูมุก”

“มุกดา!”

“ไม่ต้องเสียงดังค่ะ หนูมุกไม่ได้หูหนวกตาบอดเหมือนพี่เพชร ที่คิดเองไม่ได้ ต้องคอยให้คนโน้นคนนี้เอาความคิดมาใส่สมอง หนูมุกอาจจะบ้าๆบอๆในสายตาพี่เพชร แต่อย่างนึงที่หนูมุกจะไม่เป็นคือ...คนทรยศ หนูมุกไม่ได้ขายความลับบริษัทแลกสร้อยเพชร ถ้าทำจริงๆมุกว่าแลกกับอะดอเรลลาจะคุ้มกว่า จริงมั้ยคะ”

มุกมองกราดทุกคน แล้วมาหยุดที่ชนินทร ที่จ้องมุกอย่างเกลียดชัง

“หนูมุกจะบอกให้นะคะพี่เพชร เผื่อจะฉลาดกว่านี้ เคยได้ยินมั้ยคะ ถ้าคุณอยากรู้จักศัตรู คุณก็ต้องอยู่กับศัตรู เลิกโง่ซะทีค่ะ” มุกทิ้งท้ายก่อนหันหลังกลับออกไป

“ฉันรู้ว่าคุณมุกมีเหตุผล แต่นายไม่ยอมฟังเธอ แล้วแทนที่นายจะเอาแต่โทษคุณมุก นายควรจะหาคนผิดตัวจริง” เจนจบน้ำเสียงไม่พอใจเพชร เดินหนีออกไปอีกคน

แต่ชนินทรหาว่าเจนจบหลงมุกจนไม่คิดถึงความเป็นเพื่อน ขณะที่สาลินีก็ว่าไม่น่าเลย ผู้ชายแสนดีคนหนึ่งโดนผู้หญิงร้อยจริตมารยาปั่นหัว กลายเป็นคนหน้ามืดตาบอด  เห็นเพื่อนรักเป็นคนผิด

ฟังทั้งคู่แล้ว เพชรยิ่งหน้าเครียด กดดัน...

ฝ่ายมุกที่เดินหนีออกมา สีหน้าเธอแข็งกร้าว กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ แต่พอเหลือบไปเห็นเจนจบเดินตามออกมา เธอรีบปรับท่าทีเป็นปกติ

“คุณมุก...ผมรู้ว่าคุณมุกบริสุทธิ์”

“ทำไมคุณเจนจบเชื่อล่ะคะ หนูมุกน่าสงสัยแถมยังมีคลิปกับสร้อยเพชรเป็นหลักฐาน”

“ผมเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ผมรู้ว่าคุณมุกเป็นคนดี”

เจนจบกุมมือมุกให้กำลังใจ เพชรโผล่ออกจากห้องพอดี แต่ไม่แสดงตัวให้ทั้งคู่เห็น

“หนูมุกไม่ได้บอกความลับบริษัทกับศักดา หนูมุกไม่รู้ว่าใครทำ” มุกยืนยันหนักแน่น

ข้างฝ่ายชนินทรกับสาลินีที่จงเกลียดจงชังมุกหนักหนา ทั้งคู่สะใจเป็นบ้า ที่มุกอาจโดนเพชรไล่ออกก็งานนี้

“คราวนี้หนูมุกต้องโดนไล่ออกสถานเดียวใช่ไหมคะ”

“ขอบใจมากนะสาลินี คุณเป็นพนักงานที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีที่สุด”

“สาลี่รักสตาร์ไดมอนด์และคุณเพชร รักผู้บริหารทุกคน ทุ่มให้ทั้งตัวและหัวใจเลยค่ะ”

“ความดีของคุณ วันนึงต้องมีคนเห็น” ชนินทรโปรยยาหอมจนสาลินียิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีความหวัง...

ส่วนนายเพชร หลังเห็นภาพเจนจบจับมือมุกเต็มตา เขากลับเข้ามานั่งคิดหนัก...ทบทวนคำพูดมุกที่ร่ายยาวเมื่อครู่ แล้วยิ่งอยากรู้ว่าเธอหมายถึงใครที่เป็นศัตรูตัวจริงของเขา

ooooooo

ตอนที่ 4

ค่ำคืนนั้นสองพี่น้องนัดพบกัน...มุกสังเกตสีหน้า

พี่ชายคล้ายเครียดหนัก แต่ไม่เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงรุจาในฐานะอะไรกันแน่

“พวกมันจะปิดปากรุจา ไม่ได้ขู่ แต่เอาถึงตาย”

“พี่กฤชห่วงรุจาแบบคนรักหรือเปล่า”

“เปล่า พี่กำลังคิดว่าคดีอะดอเรลลามันลากคนเข้ามาเสี่ยงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ลองกล้ายิงลูกสาวเจ้าของหนังสือพิมพ์ เรื่องไม่เงียบหายแน่ๆ”

ทางด้านแมงมุมที่ถูกคมกฤชซัลโวเข้าที่ไหล่จนกระสุนฝังเนื้อ มันกลับมาให้พวกพ้องช่วยกันเอากระสุนออกและทำแผลในห้องพักของภูผา...บลูแค้นใจมาก เจรจากับภูผาว่า ตอนนี้แค่เงินไม่พอแล้ว เอาพาสปอร์ตมาด้วย เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

ภูผาสีหน้าครุ่นคิด แล้วออกไปที่ระเบียงต่อสายถึงชายลึกลับผู้ว่าจ้าง

“ผมจะไม่ทำตามแผนอะไรของคุณอีก จนกว่าจะได้เงิน...” ภูผาขึงขังแข็งกร้าว แต่พอฟังทางโน้นว่ามา สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป...

จนเมื่อเขาเดินกลับเข้ามากลางห้อง ไม่ทันจะพูดอะไร ขุนพลก็โวยขึ้นก่อน

“ไม่จ่ายเหมือนเดิมอีกล่ะสิ สงสัยมันจะรอจนพวกเราตายไปทีละคน”

บลูเสริมทันที “ไอ้คนจ้างมันเป็นใคร ฉันจะเอากระสุนไปฝังในกบาลมัน”

“เขาจ่าย...ค่าจ้างงวดแรกคือ ราคาเพชรรอบๆอะดอเรลลา เราแกะไปขายได้เลย”

เพียงชั่วข้ามคืน เพชรเม็ดเล็กรอบๆ อะดอเรลลาก็ถูกแกะไปขายให้เสี่ยติ่ง ได้เงินมาไม่น้อย เป็นที่พอใจของพวกแมงมุม...

ภายในวันเดียวกัน สายของสารวัตรธีรพัฒน์ล่อซื้อเพชรพวกนี้จากเสี่ยติ่ง ได้ทั้งของได้ทั้งคนมาพร้อมกัน คมกฤชรีบมาดูเพชรและรับฟังธีรพัฒน์บอกเล่าว่า

“ไอ้ติ่ง พ่อค้าเพชรเถื่อน มันรับซื้อเพชรรอบๆ อะดอเรลลาจากพวกปล้น แล้วก็เอามาปล่อยขายถูกๆให้ลูกค้าที่เป็นสายของเรา”

“แกบอกเรื่องนี้กับคุณเพชรหรือยัง”

“ยัง...ฉันจะเอาไอ้ติ่งเป็นเหยื่อล่อ จับพวกมันทั้งแก๊ง”

“ฉันไปด้วย”

“ไม่ได้ ไอ้กฤช...แกไม่ใช่ตำรวจ”

“งั้นแค่บอกฉันว่าคืนนี้แกจะไปกินเหล้าที่ไหน แค่นั้น... ตกลงมั้ยเพื่อนรัก”

ธีรพัฒน์ไม่ตอบ แต่สบตาคมกฤชอย่างรู้กัน

ooooooo

หลังจากนั้น คมกฤชส่งข้อความไปหามุกเรื่องที่เขาจะจับโจรปล้นอะดอเรลลา แต่มุกกำลัง ประชุมกับพวกเพชรอยู่ เธอจึงไม่กล้ากดอ่านต่อหน้า ทำทีขอไปชงกาแฟบริการทุกคน สาลินีไม่ไว้ใจแอบตามเธอไปเงียบๆ

มุกอ่านข้อความแล้วรีบโทร.หาพี่ชาย เธออยากไปจับพวกโจรด้วย ตอนแรกคมกฤชจะไม่ให้น้องไป เพราะธีรพัฒน์เอาลูกน้องไปมาก แต่พอมุกบอกว่า พวกมันเก่งทุกคน โอกาสแบบนี้พลาดไม่ได้อีกแล้ว เขาจึงตกลงตามนั้น นัดน้องมาเจอกันคืนนี้

วางสายจากพี่ชาย มุกหันมาเจอสาลินียืนจังก้า ตั้งคำถามว่า มาแอบส่งความลับของบริษัทให้ใคร

“เปล่านี่คะ หนูมุกมาโทร.หาคุณแม่”

“แม่หล่อนเป็นอะไร มีเรื่องสำคัญขนาดไหน ถึงต้องหลบมาคุยลับตาชาวบ้าน”

“คือ...คุณสาลี่อย่าบอกใครนะคะ คือ...กิ๊กน่ะค่ะ หนูมุกมีคนมาจีบ แต่หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

สาลินีไม่เชื่อ ผลักมุกชนผนัง ชี้หน้าหาว่ามุกคิดจะตบตา

“คุณสาล่ี ผีเข้าเหรอคะ”

“ใช่...ผีสาวเซ็กซี่ขยี้ใจชาย แต่ตอนนี้ฉันจะขยี้หล่อนให้แหลกก่อน เพราะฉันเกลียดหล่อน หล่อนมันไว้ใจไม่ได้” สาลินีจะบีบคอ มุกรีบก้มหลบเผ่นออกมาอีกทาง ปากร้องเอะอะ

“หนูมุกกลัวแล้วค่ะ อย่าทำอะไรหนูมุกตาดำๆเลย ช่วยไม่ได้นะคะ ที่พี่เพชรจะไม่รักผู้หญิงนมนำหน้า ปัญญาตามหลัง”

“ฉันนำโด่งทั้งสองอย่างย่ะ แกไม่ใช่คู่แข่งฉันเลย นังหนูมุก”

“เหรอคะ หนูมุกคิดว่าคุณสาลี่แอบรักพี่เพชรแล้วไม่สมหวัง...เลยเป็นบ้า”

“ฉันบอกให้หยุด ฉันไม่อยากได้ยิน มานี่ เอามือถือมา ฉันต้องรู้ว่าแกคุยกับใคร” สาลินีจะแย่งโทรศัพท์ มุกแกล้งปัดแล้วตบเข้าหน้าสาลี่อย่างจัง “แกตบฉันเหรอ”

“เปล่าค่ะ มือไปเอง”

“งั้นมือฉันก็ไปเองบ้าง” สาลินีกระโจนตบผัวะเข้าแก้มมุก...มุกไม่ตอบโต้ ท่าทีหวาดกลัวสุดๆ ทำให้สาลินีได้ใจ ประกาศศักดาว่าข้าใหญ่ จะสั่งสอนให้รู้ว่าที่นี่ตนเป็นใคร

“อย่าค่ะ อย่าทำหนูมุก”

สาลินีตบตี มุกแกล้งล้มลงกับพื้น ปัดป้องพัลวัน สาลินีตบตีมุกจนสะใจแล้วยืนขึ้นจับเสื้อผ้าผมเผ้าให้เข้าที่

“จำไว้ ที่นี่ฉันคือเบอร์หนึ่ง” สาลินียิ้มเหยียด หันขวับกลับมาเจอสายตาพนักงานนับสิบที่มองอยู่...

สาลินีพลาดท่าเสียทีมุก...ไม่ว่าเธอจะอธิบายกับเพชรยังไงก็ฟังไม่ขึ้น เพราะหลักฐานคือพนักงานกลุ่มนั้นที่เห็นเต็มตาว่ามุกโดนสาลินีตบตีทำร้าย เพชรจึงให้สาลินีไปเขียนใบลาพักร้อน

“แต่สาลินีทำเพราะหวังดีนะคะ...คุณชนินทรคะ” เธอมองไปทางชนินทรเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขาก็เฉยเพราะเห็นแล้วว่าช่วยลำบาก

“ความหวังดีต้องมีขอบเขต ไปเขียนใบลาพักร้อน” เพชรย้ำ

“สาลี่ถูกใส่ร้าย สาลี่เสียใจ เสียใจที่สุด สาลี่เจ็บ... เจ็บที่สุด” เธอกรีดเสียง...จ้องมุกด้วยสายตาอาฆาต แล้วพรวดพราดออกจากห้องไปยืนฮึ่มฮั่มกับตัวเอง “ฉันมันสันดานไม่ดี เจ็บแล้วจำ จำแล้วต้องล้างแค้น เดี๋ยวก็รู้ แกกับฉันใครจะปั้นหน้าจริตมารยาเยอะกว่ากัน”

ส่วนในห้อง มุกแสร้งร้องไห้ ซับน้ำตาไปมา เพชรเห็นแล้วกุมขมับปวดกบาล ขอร้องมุกอย่ารายงานเรื่องนี้กับแม่ของตน

“มุกไม่รายงานคุณป้าก็ได้ค่ะ ถือว่าช่วยพี่เพชรไม่ให้หูชา แต่คราวหน้าพี่เพชรปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายแฟนแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ...หนูมุกขอตัวกลับไปหลบเลียแผลใจ” มุกคว้ากระเป๋าจะออกจากห้อง เจนจบนึกได้เตือนเธอว่า วันนี้มีนัดกับเพชร

มุกแอบเซ็งที่ต้องไปเรียนเต้นรำกับเพชร ทั้งๆที่ค่ำนี้เธอมีภารกิจสำคัญกับพี่ชาย ฝ่ายเพชรเองก็เบื่อ...พอไปถึงโรงเรียนสอน สองคนเต้นไม่เข้าขา ครูอ่อนใจบอกให้พักก่อน แต่มุกฉวยโอกาสจะกลับเลย อ้างว่าปวดขามาก

“เห็นรีบ นึกว่านัดใครไว้” เพชรดักคอ

“หึงหนูมุกเหรอคะ”

“ฉันจะทำยังไงให้เธอเลิกหลงตัวเองสักที”

“อิมพอสซิเบิ้ลเลยค่ะ หนูมุกภูมิใจในความสวยของตัวเองมาก หนูมุกถามตรงๆนะคะพี่เพชร มาเรียนเต้นทุกวันเนี่ย กะว่าถ้าเจอสาวในฝันคนนั้นแล้วจะเต้นคู่กับเขาเหรอ”

เพชรอึกอักไม่ตอบ มุกยิ่งตอแย อยากรู้เธอสวยกว่าหรือไง เพชรบอกทั้งสวยทั้งเร้าใจ มุกแกล้งทำงอน บอก โกรธแล้วนะ ทำไมไม่ให้นักสืบตามหาแล้วเอามาแต่งงานด้วยซะเลย

“ถ้าเธอจะคิดโง่ๆ ว่าฉันหลงผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนึงจนมาเสียเวลาเรียนเต้นรำน่ะ ฉันจะบอกว่าเธอคิดผิด ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้นน่ะใช่...แต่เหตุผลคือ ผู้หญิงคนนั้นรู้จักโจรที่ปล้นเพชร”

“พี่เพชรแน่ใจได้ไงคะ ว่าเขารู้จัก”

“ฉันแน่ใจ แล้วถ้าฉันตามผู้หญิงคนนั้นเจอ เราจะตามไปถึงพวกปล้น แล้วฉันก็จะได้เพชรคืน”

“แล้วก็ลงเอยเป็นแฟนกับสาวแทงโก้”

“ก็ไม่แปลกสำหรับผู้ชายหน้าตาดี เพอร์เฟกต์”

“ผู้หญิงไม่ได้หลงที่ความหล่อ รวย ทุกคนหรอกนะคะ”

“อย่างน้อยก็ 99.99 เปอร์เซ็นต์”

“แล้วถ้าสาวในฝันของพี่เพชรคนนั้นเป็น 0.1 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ที่ชอบผู้ชายมีสมอง ไม่ดูถูกผู้หญิง แล้วเชิดใส่ความหล่อความรวยขึ้นมาล่ะ”

“พูดยังกับเป็นตัวเอง” เพชรพูดประชด ไม่ได้คิดอะไร แต่มุกชะงักไปนิด “ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธชีวิตเพียบพร้อมความสุข เขาถึงบอกว่าเพชรคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิง”

“ความรักต่างหากที่เป็นเครื่องประดับที่สวยที่สุดในชีวิต”

“ไปจำหนังสือเล่มไหนมา”

ถูกเขาจิกกัด เธอสะบัดหน้างอนเดินหนี ไม่ยอมให้เขาไปส่งบ้าน ทำให้เขาแปลกใจ เพราะทุกทีแทบจะเกาะ ล้อรถ แต่วันนี้ไม่ยอมให้ไปส่ง หรือจะมีอะไรปิดๆบังๆ แบบที่สาลินีบอก

เขากำลังคิดๆอยู่ เสียงมือถือมุกดังขึ้นมา มุกไม่กล้ารับต่อหน้าเพราะคมกฤชโทร.มา นั่นยิ่งทำให้เพชรคลางแคลงใจ เดินตามเซ้าซี้เธอทำไมไม่รับสาย

“ก็...หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

“เรื่องอะไรที่ฉันต้องเสียใจ”

“หนูมุก...หนูมุกมีกิ๊ก”

“ข่าวดีที่สุดของฉันเลยนะนั่น”

“เขาโทร.มาขอเจอหนูมุก”

“ไปสิ...ฉันไปส่ง ฉันอยากเห็นหน้าผู้ชายไม่เพอร์เฟกต์ ไม่รวย ไม่หล่อ ไม่ดูถูกผู้หญิง”

มุกใบ้กิน ไม่รู้จะศอกกลับเขายังไงดี แถมพอจะหนีออกจากโรงเรียนสอนเต้นรำ เขายังตามคว้าแขนยืนยันวันนี้เขาเต็มใจทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง หนูมุกจะไปไหน ต้องส่งให้ถึงที่...

ด้านคมกฤชที่โทร.หาน้องสาว เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดสงสัยทำไมมุกไม่รับสาย พอเขาคว้าปืนเหน็บเอวหยิบสูทมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้องก็พบรุจายืนรออยู่ เธอรู้ทันว่าเขากำลังจะไปจับโจรปล้นเพชร เธอขอไปด้วย เว้าวอนด้วยสีหน้าจริงจัง

“พ่อไม่ให้ฉันเป็นนักข่าว ไม่ให้ฉันยุ่งกับเรื่องนี้อีก แต่ฉันไม่ยอม”

“พ่อคุณทำถูกแล้ว คุณควรจะเชื่อพ่อ”

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ แต่ฉันก็อยากทำให้พ่อภูมิใจในตัวฉัน”

“หาวิธีอื่นสิ มีตั้งหลายวิธีที่จะพิสูจน์ตัวเอง แบบไม่ต้องเสี่ยง”

เขาพยายามตัดบท แต่เธอดึงดันไม่ยอม ยืนยันว่าเธอทำได้ ถึงเธอจะไม่เก่งอะไรเลย แต่เธอทำได้ ขอโอกาสสักครั้ง

“แน่ใจนะ ว่าทำได้ทุกอย่าง”

รุจายิ้มกว้างแทนคำตอบ...นึกไม่ถึงว่าตัวเองต้องไปในคราบของโคโยตี้ ขณะที่คมกฤชอยู่ในชุดเด็กเสิร์ฟ เริ่มแผนล่อโจรปล้นเพชรในผับแห่งหนึ่ง โดยสารวัตรธีรพัฒน์เพื่อนของคมกฤชเอาเสี่ยติ่งที่จับได้ครั้งก่อนมาเป็นเหยื่อล่อ ให้นัดมันมาซื้อขายเพชร แต่ครั้งนี้ภูผารู้แกวส่งคนอื่นมาแทน ตัวเองซุ่มดูในมุมมืด แล้วซัดกระสุนใส่เสี่ยติ่งทันทีที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เท่านั้นเอง ผู้คนในผับแตกฮือ รุจาที่เต้นโชว์โคโยตี้ต้องโดดหาที่กำบัง ส่วนคมกฤชกับตำรวจไล่ล่ามือยิง แต่ไม่กล้าบุ่มบ่ามเพราะเกรงจะโดนผู้บริสุทธิ์ที่กรีดร้องกันระงม

ภูผาหลบออกไปทางประตูหลังผับ โดยมีพวกคมกฤชกวดตาม รุจาสลัดความกลัววิ่งรั้งท้าย และเกือบถูกรถชน ถ้าคมกฤชไม่พุ่งเข้ามาช่วยทัน

ขุนพลขับรถคันนั้น เขามาซุ่มรอรับภูผาในซอยมืด แล้วใช้ความสามารถอันเชี่ยวชาญบังคับรถพ้นห่ากระสุนพาภูผาหนีไปได้อีกตามเคย

ooooooo

เพชรยังเกาะติดมุกไม่คลาดสายตา โดยมีเจนจบติดสอยห้อยตามอย่างไม่เห็นด้วย...เมื่อ สลัดยังไงก็ไม่หลุด มุกเลยแกล้งเล่นงานเพชรซะแทบน่วม ทำมั่วนิ่มไม่รู้ไม่ชี้หาว่าเขาเป็นโจรบ้ากาม

เมื่อเพชรถึงบ้านพร้อมเจนจบ แม่มรกตทราบเรื่องกลับหัวเราะร่าชอบใจ

“นี่ถ้าไม่ใช่ลูก ฉันจะหัวเราะให้ดังกว่านี้...สม น้ำหน้า เจอหนูมุกเอาคืนเข้ามั่ง คิดว่าตาแหลมอย่างฉันจะเลือกสะใภ้เลอะเทอะเละเทะ ความประพฤติแย่มาร่วมวงศ์ตระกูลหรือไง แกดูถูกสายตาฉันมากไปหน่อยแล้ว”

“หรือแม่จะให้ผมเสียการปกครอง ให้ชนินทรกับคุณสาลี่ไปพูดลับหลังว่าผมหลงผู้หญิงสติไม่ดี”

“ก็ช่างเขาสิ ดีกว่าแกไปหลงเลขาฯที่คอยกางเล็บจิกเหยื่ออย่างแม่สาลี่ก็แล้วกัน”

“มุกดาเขาทำตัวมีลับลมคมใน”

“ย่ะ...พอแกไม่ชอบเขา เพราะฉันเลือกให้ แกก็ต่อต้านฉันด้วยการสาดโคลนใส่หนูมุก”

“ผมพูดเรื่องจริง เจนจบก็อยู่ทุกเหตุการณ์”

มรกตหันขวับไปทางเจนจบ สั่งเฉียบทั้งที่เขายังไม่ทันจะอ้าปาก “อย่าแม้กระทั่งเผยอปาก ฉันไม่อยากฟัง แล้วนี่บ้านเธอเหรอจ๊ะ”

เจนจบหน้าแหยๆ รีบลุกขึ้นบอกว่าตนกำลังจะกลับพอดี แต่ก่อนไปตัดสินใจเอ่ยกับมรกตตรงๆว่า

“ผมไม่ได้จะออกความเห็นช่วยเพื่อน แต่ผมอยากเรียนคุณแม่ว่าผมเห็นด้วยกับสิ่งที่เพชรทำ เพชรกำลังลบข้อสงสัยและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณมุกเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง อาจจะแปลกเกินกว่าคน อื่นๆไปหน่อย แต่นั่นก็แค่รูปลักษณ์ท่าทางภายนอกเพราะจริงๆแล้วคุณมุกเป็นคนใจดี อ่อนโยน น่ารักมาก”

“ฉันว่าเธอจะรู้จักหนูมุกของตาเพชรดีเกินไปแล้ว...เจนจบ”

เจนจบเห็นแววตาคมกริบของมรกตแล้วยกมือไหว้ลา เพชรมองเพื่อนเห็นใจ พอเจนจบคล้อยหลังไป มรกตหันมากำชับลูกชายทันที

“อย่าให้ฉันเห็นอีกว่าเจนจบพูดถึงหนูมุกด้วยน้ำเสียงแบบนั้น”

“คนจะรักกัน ห้ามหัวใจได้เหรอครับ”

“ฉันนี่แหละจะห้าม ถ้าแกไม่อยากให้นายเจนนั่นจบชีวิตการทำงานกับแก และให้ฉันเร่งวันหมั้นวันแต่ง แกก็ปรับปรุงตัวซะเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกแกรู้เห็นเป็นใจกันให้เจนจบรักกับหนูมุก ฉันไม่ปรานีแกแน่ ตาเพชร”

ฟังบัญชาของแม่แล้ว เพชรอึ้งไปอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

รุจายังอยู่กับคมกฤชที่ผับ โดยตำรวจหลายนายกำลังวิ่งเข้าวิ่งออกตรวจที่เกิดเหตุ พอเห็นศพเสี่ยติ่งถูกคลุมผ้าขาวออกมา รุจาถึงกับเบือนหน้าหนี คมกฤชมองๆ แล้วเอ่ยว่า

“วันนี้คุณกล้ามาก แต่เป็นความกล้าที่ไร้ประโยชน์ ช่วยอะไรใครไม่ได้”

“อย่างน้อยถาดฉันก็ปัดกระสุนที่ยิงนายได้นัดนึง”

“เดี๋ยวผมทำเรื่องไปกรมตำรวจขอเหรียญกล้าหาญ ให้” เขาประชด

“ฉันตกใจ ฉันกลัว ฉันเพิ่งเฉียดตาย นายจะพูดดีๆกับฉัน ปลอบฉันบ้างได้มั้ย”

“ผมเตือนคุณแล้วว่าเรื่องนี้มันเสี่ยง คุณก็ดื้อจะตามมา เมื่อกี้ถ้ารถชนคุณจะเกิดอะไรขึ้น”

“เจ็บ”

“ตาย!!”

“เออ...ก็ไม่ตายไง มายืนให้ถูกด่าอยู่เนี่ย” เธอโต้หน้างอ เขาขี้เกียจต่อปาก ถามว่ากลับเองได้ไหม หรือต้องให้ไปส่ง เธอตวัดเสียงใส่ทันที “กลับได้”

“ถอดชุดนั้นซะก่อน หรือติดใจจะเข้าไปส่ายล่อเงินจากไอ้พวกบ้ากามข้างในอีกซักรอบสองรอบ ฉันรอได้นะ”

รุจาโกรธกระฟัดกระเฟียด และครู่เดียวเธอก็เปลี่ยนชุดโคโยตี้เป็นเสื้อผ้าทะมัดทะแมงก่อนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่หารู้ไม่ว่าคมกฤชแอบขับรถตามมาตลอด เห็นเธอถึงบ้านปลอดภัยเขาก็เบาใจ

เธอย่องเข้ามาในบ้าน นึกว่าจะรอดพ้นสายตาของพ่อ กลับเจอพ่อยืนเท้าเอวรออยู่กลางบ้าน เปิดฉากซักลูกว่า ไปไหนมา?

“ก็เที่ยวเรื่อยเปื่อย คนว่างงานนี่คะ”

บรรพตเดินมาใกล้ลูกสาว มองหน้าตาที่แต่งจัดจ้าน ก่อนฟันธงว่าลูกโกหกไม่เนียนเลย

“พ่อ...”

“ไม่ต้องตะเบ็ง แก้วหูพ่อร้าวรานมาก ที่ถามเพราะเมื่อกี้มีข่าวด่วนยิงกันในผับ ไม่รู้ลูกใครมันเหยียบเท้ากัน เบ่งบารมีพ่อ”

“เหรอคะ”
“ตำรวจบอกว่าเป็นเรื่องทะเลาะวิวาท แต่นักข่าวกำลังโยงว่าน่าจะเกี่ยวกับคดีอะดอเรลลา”

“เหรอคะ น่าเบื่อ เพชรเม็ดเดียววุ่นวายไม่เลิก รุจาไปนอนก่อนนะคะ วันนี้ไปติ๊ดชิ่งมา ยังไม่หายมันส์” ว่าแล้วแกล้งเต้นพลิ้วขึ้นบันไดหลบพ่อไป

พอเข้าถึงห้องนอน อดนึกถึงตอนคมกฤชโอบกอดปกป้องเธอไม่ได้ คิดไปคิดมาเขินอายหน้าแดง ยอมรับว่าเขาปากร้ายแต่ก็เท่ไม่หยอก...ชมเขาไปแล้วนึกได้ บอกตัวเองว่า อย่าไปหลงความเท่ของนายคมกฤช ผู้หญิงอย่างเราต้องไม่แพ้ใจให้ตี๋หล่ออย่างเด็ดขาด

ด้านคมกฤชกลับถึงคอนโดฯ เจอมุกมารออยู่ มุกช่วยนวดยาบริเวณไหล่และแขนให้พี่ชาย พลางบ่นเสียดาย ถ้าวันนี้ไอ้พี่เพชรไม่คอยจับผิด มุกได้ลุยกับพวกมันแน่

“มันรู้ว่าถูกตาม เลยไม่ยอมพลาดให้เราเห็นหน้าอีก”

“แต่เรายังเหลือศักดา คนที่อยากได้อะดอเรลลา”
“แล้วก็ใครสักคนในสตาร์ไดมอนด์ที่ร่วมมือกับศักดา”

“ชนินทร” มุกฟันธง...แต่พี่ชายท้วงว่า ตอนนี้ คนในสตาร์ไดมอนด์ก็จับตามุกอยู่ไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะไอ้พี่เพชรของเธอ

“เฮ้อ...ได้ยินชื่อนี้แล้วมันแค้น...แค้นๆๆ” มุกไม่พูดเปล่า รัวหมัดลงไปบนหมอนไม่นับ...
ooooooo

เช้าขึ้น มุกถูกมรกตเรียกตัวมาที่บ้าน เพชรตื่นนอนลงมาเห็น อยากจะหันหลังกลับขึ้นห้องนอนเสียให้ได้ มุกเห็นสีหน้าท่าทีเขาอย่างนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง เธอเดินตามเขาทุกฝีก้าว ไม่สนว่าเขาจะเหม็นเบื่อรำคาญสักเพียงใด

“ไม่ว่าเธอจะเอาแม่มาบังคับฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันลงเอยกับเธอ”

“พี่เพชรจะแต่งงานกับสาวแทงโก้ลึกลับคนนั้นเหรอคะ”

“ฉันยอมแต่งกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ ยกเว้นเธอ ยายหนูมุก”

“เร้าใจดีจังค่ะ ยิ่งท้าทายให้หนูมุกอยากชนะใจพี่เพชร”

“เธออยากได้แค่ชื่อในวงสังคมว่า ได้เป็นเมียฉันหรือไง”

“ก็ต้องการอะไรมากกว่านั้นล่ะคะ พี่เพชรบอกเองว่าผู้หญิงทุกคนย่อมไม่ปฏิเสธความสุขสบายเพียบพร้อม”

“แต่เธอบอกฉันว่า ความรักสำคัญกว่า”

“เปลี่ยนใจแล้วค่ะ เปลี่ยนใจตั้งแต่พี่เพชรทำท่าจะชักแหง็กๆ ถ้าต้องแต่งกับหนูมุก...ตบจูบๆ กัดกันเช้าสายบ่ายเย็นนี่แหละค่ะ แซบกว่ากันเยอะ”

เพชรกำหมัดแน่น ท่าทางอยากจะต่อยปาก แต่มุกยิ้มไม่กลัว...หลังจากประคารมกันไปหนึ่งยก ทั้งคู่ถูกแม่มรกตเรียกมานั่งเผชิญหน้า อีกทั้งเผ่าพงศ์พ่อของเพชร แม่บ้านปัก และสาวใช้มะดัน ก็มารับรู้รับฟังเรื่องที่มรกตจัดแจง

มรกตนำแหวนวงหนึ่งมาสวมนิ้วให้หนูมุก ย้ำว่าใส่นิ้วนางข้างขวา ถือว่าป้าจองหนูมุกให้ตาเพชร

ปักกับมะดันเนื้อเต้น จับมือกันกรี๊ดเบาๆ จนเผ่าพงศ์อดแขวะไม่ได้ว่า สองคนนี้ทำเหมือนเป็นเจ้าสาวเสียเอง

“ปลื้มค่ะ คุณปักปลื้มเหมือนได้คุณหนูมุกมาเป็นสะใภ้” ปักพูดไปยิ้มไป

“เหรอยะ คุณปัก” มรกตค้อนเล็กๆ ปักรู้ว่าผิดไปแล้ว คลานหลบไปหลังมะดัน...มุกมองหน้าเพชรยิ้มๆ แล้วถอดแหวนออกจากนิ้ว

“หนูมุกถอดก่อนดีกว่าค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ วงมันเล็กไปใช่มั้ย งั้นเอาวงบึ้มๆ น้ำงามที่สุด...คุณปัก” มรกตบัญชา...ปักรีบหยิบแหวนเพชรวงใหญ่ในกล่องส่งให้

“ไม่ใช่ค่ะคุณป้า หนูมุกซาบซึ้งความเมตตาของคุณป้าเหลือเกิน ที่หนูมุกยังไม่กล้ารับจากคุณป้า เพราะว่าหนูมุก...อยากให้พี่เพชรเป็นคนสวมแหวนวงนี้ให้หนูมุก”

“จริงด้วย แบบนั้นมันถึงจะถูกธรรมเนียม ป้านี่แย่จริง ตาเพชรมานี่”
เพชรหน้าตาเหมือนจะถูกฆ่า รีบหาข้อแก้ตัว “ไม่นะครับแม่ เราต้องให้เกียรติฝ่ายหญิง ต้องมีพิธีรีตอง”

“ค่ะ หนูมุกรอวันนั้นได้”

“โถ...แม่คุณ อ่อนหวาน น่ารัก น่าทะนุถนอมแบบนี้ ถ้าใครมันคิดจะยกหนูมุกให้เพื่อน...กระบือเรียกพี่”

เพชรสะดุ้ง มองหน้าพ่ออย่างสุดเซ็ง

“เอาอย่างงี้นะจ๊ะ ที่จริงที่ป้าชวนหนูมุกมาวันนี้ ก็อยากจะให้หนูมุกช่วยตาเพชรเขาหน่อย คือป้าน่ะเป็นเพื่อนสนิทกับเมียท่านนายกฯ ทีนี้ลูกสาวท่านจะแต่งงาน ป้าก็เลยอาสาทำชุดเครื่องประดับวันแต่งงานให้ ทั้งแหวนเพชร สร้อย ต่างหู กำไล เข็มกลัด ทุกอย่างที่จะประดับลงบนตัวเจ้าสาว”

“ว้าว...โรแมนติกที่สุด บิกินี่ประดับเพชรเลยมั้ยคะคุณป้า”

“ไอเดียเจิดมากค่ะ เห็นมั้ยตาเพชร สมกับที่น้องเรียนแฟชั่นดีไซน์มา นี่ล่ะจ้ะ ป้าก็อยากให้หนูมุกช่วยตาเพชรออกแบบ เอาให้เหมือนว่าเป็นงานแต่งของหนูมุกกับตาเพชรเลยนะจ๊ะ ซ้อมไว้”

มุกทำซึ้งในความเมตตาของมรกต เอ่ยปากว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนเกิดมาโชคดีเท่าหนูมุกอีกแล้ว...แต่เพชรนี่สิทั้งเซ็งทั้งหมั่นไส้ อดทนอดกลั้นนับหนึ่งถึงร้อย... แล้วไปบ่นกับเจนจบว่าตนโชคร้าย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ชีวิตวิบัติของตนคนเดียว เมื่อไหร่จะหลุดไปจากหนูมุกสักที

“นายยังมีเรียนเต้นรำกับคุณมุก” เจนจบย้ำ

“ไม่ปงไม่ไปมันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นที่สุดคือยายหนูมุก”

ฝ่ายหนูมุก พอได้รับหน้าที่พิเศษจากคุณมรกต เธอถือโอกาสเยี่ยมหน้าไปยังเอสเคไดมอนด์ของศักดา ทำทีหาซื้อแหวนเพชรสักวง ศักดาเห็นสาวสวยเซ็กซี่ก็ตาลุก ใจกระตุกจนห้ามไม่อยู่ แม้จะมีสาวอัญญาอยู่ข้างกาย ศักดาก็ไม่วายมาเจ๊าะแจ๊ะ จะประเคนแหวนเพชรให้ฟรีๆ แลกกับพินบีบีของเธอ

พอมุกปฏิเสธไม่มี เขาส่งนามบัตรตั้งสิบใบให้เธอ บอกว่าเบอร์ส่วนตัว โทร.ตอนไหน เวลาไหน เบอร์ไหนก็ได้หมด มุกทำท่าจะไม่รับ แต่พอเหลือบเห็นอัญญามองมา จึงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะคะ”

“ศักดาครับ...แล้วคุณชื่ออะไร”

“ไว้คราวหน้า...ค่อยรู้นะคะ”

มุกยิ้มหวานสะท้านใจ เดินออกไปทางลานจอดรถ ศักดาจะตาม แต่อัญญาพุ่งมากระชากแขน

“ให้อะไรมัน” น้ำเสียงคาดคั้นไม่พอใจของเธอ ทำให้ศักดาโกรธจัดแทบจะสำแดงฝ่ามือ ถ้าไม่ติดว่าเป็นที่สาธารณะ

“อย่ามาหวงเป็นหมาแม่ลูกอ่อน...กูรำคาญ” เขาสบถใส่เธอ...แล้วมองตามสาวสวยนางนั้นไปอย่างแสนเสียดาย

ooooooo

เพชรอะดอเรลลายังอยู่กับภูผา เขากำลังรอให้ศักดาติดต่อขอซื้อ แต่เมื่อยังเงียบ เขาจึงต่อสายไปยังชายลึกลับผู้บงการ ถามว่าจะเอายังไง?
ขณะเดียวกันนั้น สารวัตรธีรพัฒน์ยังมุ่งมั่นจะจับโจรปล้นอะดอเรลลาให้ได้ แต่จนป่านนี้มันยังเป็นมนุษย์ล่องหน ไม่เหลืออะไรให้ตาม คมกฤชพยายามช่วยเพื่อนคิดหาหนทาง คิดไปคิดมานึกได้ว่าคืนนั้นที่ผับ ไอ้คนขับรถมารับมือยิงเสี่ยติ่งมันเชี่ยวชาญราวนักแข่ง

จากนั้นไม่นาน คมกฤชไปโผล่ที่สนามแข่งรถ เพ่งเล็งบรรดานักแข่งทั้งหลาย ซึ่งมีคนหนึ่งสะดุดตาน่าสนใจมาก มันฝีมือดี มีสาวแห่กรี๊ด แต่ไม่รู้ชื่อแซ่ของมัน จึงแอบถ่ายรูปทุกคนแล้วส่งไปให้ธีรพัฒน์วานตรวจสอบข้อมูลให้ที ธีรพัฒน์รับปากจะเช็กชื่อและประวัติให้ละเอียด โดยเฉพาะคนสุดท้ายที่คมกฤชกำชับมา

ผ่านไปพักใหญ่ คมกฤชกลับมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ

“ถ้าฉันได้ข้อมูลไอ้นักแข่งรถพวกนั้นละเอียดแล้ว จะรีบส่งให้แก ขอบใจมากเพื่อน”

“เฮ้ย ฉันทำเพราะไม่อยากจ่ายพันล้านว่ะ...ไปละ มีอะไรโทร. หากัน”

คมกฤชโบกมือลาเพื่อน แล้วหันมาเจอรุจายืนยิ้มแป้น ชายหนุ่มทำหน้าเหนื่อยหน่าย บ่นอุบ

“อะไรอีก อะไรของเธอ จะตอมจะตามฉันไปถึงไหน”

“ฉันอยาก...”

“เป็นแฟนผม”

“ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่”

“ไม่ตลกนะรุจา”

“ใช่ ฉันปลื้มนาย ฉันปลื้มที่วันนั้นนายเก่งมาก นายสู้กับโจร นายช่วยฉัน นายไม่ใช่แค่คมกฤช ตี๋หล่อ หน้าขาว ปากร้าย ฉันขอบคุณที่นายช่วยฉัน ถ้าวันนั้นฉันทำตัวให้เกะกะ ฉันก็ขอโทษ แต่อย่าไล่ฉันเลยนะ ฉันจะพยายาม...ฉันต้องเป็นนักข่าวที่ดีให้ได้”

“คิดดีนี่ ให้คะแนนความเห็นใจ งั้นผมจะสอนให้ว่าอย่างแรกคุณจะทำตัวไม่เป็นภาระคนอื่นได้ยังไง”

อย่างแรกที่คมกฤชพารุจาไปสอนก็คือการยิงปืน ตามด้วยการต่อสู้อาคิโด แต่ทั้งสองอย่างรุจาไม่ถนัดเอาเสียเลย เธอเงอะงะขลาดกลัวจนน่าขัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ มุกแวะไปเอสเคไดมอนด์อีกครั้ง กำลังจะก้าวเข้าในร้าน ปรากฏว่ามรกตโทร.หา ขอร้องให้หนูมุกมาพบพี่เพชรที่บ้านด่วน

มุกทวนคำพี่เพชรหลายครั้ง โดยไม่รู้ว่าศักดายืนฟังอยู่ด้านหลัง พอเธอวางสายแล้วหันมาเห็น เลยวางหน้าไม่ค่อยถูก ครั้นเขาถามเธอว่ารู้จักเพชรด้วยเหรอ เธออึ้งคาดไม่ถึง ย้อนถามเขาว่าเป็นอะไรกับพี่เพชร

“เพื่อนครับ เพื่อนเพชร”

“ไม่รู้เลยว่าเพชรรู้จักสาวๆสวยๆอย่างคุณ แต่ถ้าเป็นผม ผมก็จะไม่ยอมให้ใครรู้จักคุณเหมือนกัน ผมจะขังคุณไว้ในหัวใจของผมคนเดียว”

“ขังไว้ทำไมคะ”

“ขังไว้เป็นเจ้าของหัวใจผมครับ”

มุกแอบเลี่ยนกับคำพูดลิเกๆของเขา แต่ก็ยิ้มบางๆ ไม่อยากขัด

“ให้โอกาสผมสิครับ ให้โอกาสให้หัวใจเราใกล้ชิดแนบสนิท เป็นของกันและกัน”

“มีแน่ค่ะ โอกาสนั้น แต่ยังไม่ใช่วันนี้ แล้วจะ โทร. หาที่เบอร์ส่วนตัวนะคะ” เธอทิ้งท้ายนัยน์ตาหวานฉ่ำ ทำเอาศักดาแทบละลาย พูดกับตัวเองขณะมองตามเธอไป

“คราวหน้าไม่หลุดมือฉันแน่!”

ooooooo

สาเหตุที่ต้องเรียกมุกมาที่บ้านเพราะมรกตต้องการให้มาใกล้ชิดนายเพชรที่กำลังขลุกอยู่กับเจนจบช่วยจัดการเรื่องออกแบบเครื่องประดับให้ลูกสาวท่านนายกฯ โดยมรกตแกล้งป่วยและวานเจนจบพาเธอไปหาหมอ แล้วส่งมุกเข้ามาแทนเจนจบ ให้ช่วยพี่เพชรเขาทำงาน

ขณะอยู่โรงพยาบาล มรกตมีสายลับประจำตัวคอยรายงานผล นั่นก็คือคุณปักแม่บ้านสาวใหญ่ คุณปักเห็นเพชรกับมุกพูดคุยกันไปมา ก็ทึกทักเอาว่าพวกเขาหนุงหนิง...หารู้ไม่ว่า เขาแทบจะกัดกันอยู่แล้ว

เพชรแขวะมุกทุกจังหวะที่มีโอกาส แถมยังพยายามผลักดันเธอให้เจนจบอีกต่างหาก ทั้งที่มุกอยากรู้ข้อมูลของชนินทร

“คุณชนินทรเก่งจังเลยนะคะ เขาช่วยพี่เพชรมากี่ปีแล้ว”

“เป็นฝ่ายบุคคลตั้งแต่เมื่อไหร่”

“หนูมุกก็อยากรู้เรื่องเพื่อนๆของพี่เพชรไงคะ เลิฟยูเลิฟยัวร์เฟรนด์”

“ทำไมไม่ถามเรื่องเจนจบ เจนจบเขาหล่อ นิสัยดี ไม่ดูถูกผู้หญิงด้วย”

“ถ้าเป็นคุณเจนจบ หนูมุกถามเองก็ได้ ไม่เห็นต้องผ่านพี่เพชร”

“เธอไม่ลองจีบเจนจบดูล่ะ”

“พี่เพชรพูดน่าเกลียด หนูมุกมีพี่เพชรเป็นตัวเป็นตน จะให้ไปกิ๊กเพื่อนสนิทแฟน หนูมุกทำไม่ลงหรอกค่ะ ใจร้ายกับพี่เพชรเกินไป”

“ทำเถอะ ไม่มีอะไรที่เธอทำแล้วไม่น่าเกลียด” เขาพูดหน้าตาเฉยแล้วลุกหนีเข้าบ้าน มุกหมั่นไส้แอบบ่นตามหลัง

“นายก็น่าเกลียดจนฉันแทบอ้วกแล้ว ไอ้พี่เพชร”

ข้างฝ่ายมรกต หลังได้รับการยืนยันจากคุณปักว่าสองคนนั้นเข้าได้กันดี เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พอใจ

และยังไม่อยากรีบกลับไปขัดจังหวะ จึงแกล้งถ่วงเวลาโดยบอกเจนจบว่า แม่จะเช็กร่างกายประจำปีซะเลย...เจนจบมองนาฬิกา รู้ว่าต้องนานแน่

“แม่เข้าใจ ปรนนิบัติคนแก่มันก็น่าเบื่อแบบนี้”

“ไม่หรอกครับ พ่อแม่ผมท่านก็เสียไปหมดแล้ว ไม่ได้อยู่ให้ผมได้ดูแล”

“โถ...ตัวคนเดียวเหรอเนี่ย มิน่าถึงอยากมีแฟน”

“คือ...ผมไม่ได้คิดจะแย่งคุณมุกนะครับ”

“จ้ะ แม่รู้ เจนจบเป็นคนดี จะกล้าหักหลังเพื่อนรักอย่างตาเพชรได้ยังไง ว่าแต่จะอยู่เป็นเพื่อนแม่ตรวจร่างกายต่อใช่มั้ยจ๊ะ”

“ครับ ได้ครับ”

มรกตเบิกบานกับแผนของตัวเอง เดินนวยนาดนำไป เจนจบก้าวตามต้อยๆ

ooooooo

ย้ายจากสนามเข้ามาในบ้าน เพชรเจ้าเล่ห์จะแกล้งมุก โดยขอให้เธอเป็นคู่ซ้อมชกมวย เข้าไปซ้อมกันในห้องยิม เตะต่อยชกกันไปมา มุกไม่ยอมเสียท่าเขาสักยก ส่วนคุณปักที่สังเกตการณ์ด้านนอก แอบฟังเสียงสนทนา บวกกับเห็นสภาพของทั้งคู่ตอนออกมาเหงื่อโทรม ดันคิดเตลิดเปิดเปิงไปคนละเรื่อง

มรกตได้รับรายงานจากคุณปัก ถึงกับตาโตสมใจ บอกเจนจบให้กลับบ้านได้ ไม่ต้องรอแล้ววิตามินที่เหลือ

เมื่อพาแม่มรกตของเพชรกลับมาส่งถึงบ้าน เจนจบก็เตรียมเก็บแฟ้มงานต่างๆที่หอบมา ระหว่างนี้เพชรเดินมากระซิบบอกเจนจบว่า

“แม่ฉันทำแสบ หลอกแกออกไป แล้วเอาหนูมุกมาแทน”

“ก็ดีไม่ใช่เหรอ ได้อยู่กันสองต่อสอง”

“ไม่ต้องหึง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนูมุก สาบาน...ไม่แตะไม่ต้อง แกสบายใจได้”

“ฉันกลับนะ”

“วันนี้ฉันถามหนูมุกให้แล้วนะ ท่าทางเขาก็ชอบๆแก”

“อืม...พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ”

เจนจบผละไปแล้ว มรกตเดินหัวเราะหึๆออกมายืนข้างลูกชาย ท่าทางเธอสบายใจไร้กังวลเสียจนลูกชายต้องเหลียวมอง

“เจนจบมันพาแม่ไปกินยาผิดมาหรือเปล่า”

“ไม่หรอก คราวหน้าให้เจนจบพาแม่ไปโรงพยาบาลอีกนะ”

แม่หันกลับเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เพชรทำหน้างงๆ แต่ก็ยิ้มเบาใจที่แม่พูดถึงเจนจบในแง่ดีบ้าง

ฟากคุณแม่ประไพของหนูมุก หลังได้รับรายงานความคืบหน้าสัมพันธภาพระหว่างมุกกับเพชรจากมรกต ประไพถึงยิ้มแป้น ทั้งกอดทั้งชมลูกสาวไม่ขาดปาก ทำให้คมกฤชอดแปลกใจไม่ได้ ว่ามุกทำอะไรถูกใจแม่

“กฤช...ลูกไม่รู้เหรอจ๊ะ ผู้หญิงน่ะ จะสวยที่สุดเวลามีความรัก”

มุกหน้าตาเหยเก แต่ประไพกอดแล้วกอดอีก “ขอบใจนะมุก มุกทำให้แม่สบายใจที่สุด ลูกมีคนดูแล แค่นี้แม่ก็ตายตาหลับ พรุ่งนี้แม่จะไปวัด”

“ไปทำไมคะแม่”

“นัดคุณป้ามรกตไว้ จะไปหาท่านเจ้าอาวาส ขอฤกษ์”

“ฤกษ์หมั้นเหรอแม่”

“ฤกษ์แต่งเลยจ้ะ เดี๋ยวจะไม่ทัน” ว่าแล้วประไพเดินยิ้มจากไป

มุกอยากจะบ้าตาย หันขวับมาทางพี่ชายเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ต้องผิดหวังเมื่อพี่ชายบอกว่า พี่ช่วยได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องมีสามี!

ooooooo

เพียงเช้าวันถัดมา มุกกับเพชรเผชิญหน้ากันที่ออฟฟิศ เพชรยืนยันขันแข็งว่า

“เราจะไม่มีวันแต่งงานกัน”


“ไม่ทันแล้วค่ะ คุณป้ากับคุณแม่หนูมุกคงกำลังให้พระผูกดวงเราอยู่ เอาแบบรักกันถือไม้เท้ายอดทองกระบองฝังเพชร”

“กระบองนั่นแหละ ฉันจะเอาไว้ตีหัวเธอ”

“ชอบค่ะ หนูมุกชอบความเร้าใจ” มุกทำเป็นท้าทายกวนประสาทเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ขยับออกห่างจากกัน

“ขอรบกวนเวลาคู่รักสักครู่ ฉันเอางานออกแบบมาให้ดู” เจนจบเข้ามาพร้อมแผ่นดีวีดี เอาไปใส่เครื่องคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเพชร มุกสนใจมากตามมาจ้องตาแป๋ว แต่เพชรกลับหันจอหนีหน้าตาเฉย

“เราทำงานนี้ด้วยกันนะคะพี่เพชร” มุกโวย

เจนจบจึงหันจอกลับมาให้มุกเห็นด้วย “เราจะใช้คอนเซปต์คู่รัก”

“ใหม่ไปมั้ยคะ” มุกประชด “ใช้กันมาพันกว่าปี ถ้าหนูมุกเป็นถึงลูกสาวนายกฯ หนูมุกคงอยากได้อะไรที่เด่นกว่า เหนือกว่าทุกคน”

“แค่ได้อยู่กับคนรักยังไม่พอเหรอครับ”

“ไม่ค่ะ เพราะงานแต่งงานคือการประกาศว่าฉันคือเจ้าของผู้ชายคนนี้ ฉันคือที่หนึ่ง...หนึ่งเดียวที่ทุกคนต้องรับรู้”

“ไอเดียคุณมุกน่าสนใจนะ” เจนจบสนับสนุน

“ก็พอใช้ได้...เจนจบ ฉันว่านายลองพาหนูมุกไปเทรนเรื่องเพชรหน่อยสิ เผื่อจะพอช่วยเราได้”
“ไปกันสามคนสิคะ”

“ไม่ได้หรอก วันนี้ฉันมีนัดกับรัฐมนตรีคุยเรื่องส่งออกปีหน้า หรือว่าเธอไม่อยากจะช่วยงานนี้ก็ได้นะหนูมุก”

เจอไอ้พี่เพชรท้าทายแบบนี้ มีหรือหนูมุกจะกล้าปฏิเสธ

ooooooo

วันเดียวกันนี้ คมกฤชแวะมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ ตามเรื่องข้อมูลนักแข่งรถ ซึ่งธีรพัฒน์บอกว่ากำลังให้ลูกน้องของตนตามอยู่

“ดี คราวนี้พวกมันจะไม่ใช่โจรล่องหนอีกต่อไป”

“ฉันไปก่อนนะ วันนี้มีสอบสวนนักค้ายาบ้าตัวใหญ่”

ธีรพัฒน์เดินนำออกจากห้องทำงาน คมกฤชตามหลัง ทั้งคู่เห็นแล้วว่านักค้ายาบ้าถูกตำรวจคุมตัวไปทางห้องสอบสวน แต่ไม่นึกว่าจะเห็นรุจาเดินสวนทางมา

เมื่อคนร้ายเห็นผู้หญิง มันตัดสินใจฉับไวแย่งปืนจากเอวตำรวจแล้วจับรุจาเป็นตัวประกัน
“ถอย...ถอยไปให้หมด”

ตำรวจถอยกรูด ธีรพัฒน์กับคมกฤชตะลึง มองมันลากรุจาไปทางประตู

“ใจเย็นน้า...ใจเย็น จะเอาอะไรก็บอกตำรวจเขาดีๆ”

“หุบปาก!”

รุจาถูกตวาด แต่กระนั้นก็ไม่ยอมให้มันลากไปง่ายๆ เธอขืนตัวและจะแย่งปืนจากมือมัน แต่มันไม่ยอม เธอเลยทั้งกัดแขนทั้งยื้อแย่งจนปืนแกว่งไปมา ทุกคนพากันหลบวิถีกระสุนที่จะเปรี้ยงปร้างได้ทุกนาที

“รุจา...อย่า!” คมกฤชร้องห้าม พร้อมๆกับรุจาถูกคนร้ายจิกหัวจนหน้าหงาย แต่เธออึดมาก กระแทกตัวมันเต็มแรงทำให้ปืนหล่นจากมือ

สารวัตรธีรพัฒน์รีบเข้าชาร์จ กดคนร้ายติดพื้นแล้วล็อกกุญแจมือก่อนส่งต่อให้ลูกน้องนำตัวไป...รุจาหันมายิ้มให้คมกฤชอย่างภาคภูมิใจ

“ฝีมือล้วนๆ เห็นมั้ยที่คุณสอน ฉันทำตัวมีค่า ไม่เป็นภาระใคร”

“คุณมันบ้าหรือโง่ ทำตัวมีค่า ไม่ใช่ทำตัวบ้าบิ่น”

“นี่ฉันทำอะไรไม่เคยถูกเลยใช่มั้ย”

“ใช่...เพราะคุณทำไม่คิด ตำรวจมีเป็นสิบ แต่คุณดันจะแย่งปืนผู้ร้าย”

“แต่ฉันก็ทำได้”

“ไม่ใช่แค่ทำได้ ถ้าจะทำต้องทำให้ดีที่สุด คุณต้องมีสติกว่านี้ เพราะแค่เสี้ยวนาทีคุณอาจจะทำให้ตำรวจบางคนที่ยืนอยู่ตายเพราะปืนลั่น ชีวิตคนนะรุจา ชีวิตคนที่คุณไม่มีทางรับผิดชอบไหว”

คมกฤชเดินออกไปด้วยความโมโห ธีรพัฒน์ได้แต่มองรุจาอย่างเห็นใจ...ครั้นเธอกลับไปถึงบ้าน ก็ยังโดนพ่อบรรพตเล่นงานเข้าให้อีก

“ต่อไปนี้...ห้ามออกไปไหน พ่อปล่อยลูกเล่นสนุกมามากแล้ว”

“รุจาไม่ได้เล่นนะพ่อ รุจาทำงาน”

“นายครับ ผมว่ารุจาอาจจะตัดสินใจผิดไปหน่อย แต่...” สมพลชะงัก เพราะบรรพตไม่เปิดโอกาสให้ออกความเห็นเหมือนทุกครั้ง

“แต่จะไม่มีครั้งต่อไป พ่อขอย้ำ พ่อมีลูกสาวคนเดียว” บรรพตเด็ดขาดมาก เรียก รปภ.สองคนมาสั่งการ “เฝ้าไว้ ห้ามออกไปไหน”

“พ่อทำอย่างนี้กับรุจาไม่ได้...พ่อใจร้าย” รุจาน้อยใจวิ่งพรวดขึ้นบ้านไป สมพลจะทักท้วงบรรพตเพื่อช่วยรุจา แต่เจอบรรพตย้อนประโยคนี้เข้าก็อึ้งไป
“แกก็มีลูกไม่ใช่เหรอสมพล แกคงเข้าใจฉัน”

สมพลพูดไม่ออก จนปัญญาช่วยรุจาจริงๆ

oooooo

ตอนที่ 3

เมื่อมุกขึ้นรถที่พี่ชายเอามาจอดรอ แล้วออกประตูบริษัทเพชรไป หารู้ไม่ว่ารุจามาแอบอยู่นานแล้ว และขับรถตามออกไป...ส่วนในห้องทำงานของเพชร กำลังช่วยกันดู เพชรเปิดเซฟแล้วสำรวจก่อนจะหันมาบอกทุกคนว่า ไม่มีอะไรหาย สาลินียืนยันว่ามุกมีพิรุธและยังอ้างว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร พอซักถามกันไปมาว่าโทร.หามุกแล้วแต่ไม่รับสาย ชนินทรนิ่งอยู่นาน โพล่งออกมา

“บอกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจไม่ได้ นายต้องไล่มุกดาออกไป หรือต้องรอให้เพชรหายอีก”

“ไปตามตัวมุกดามาก่อน ที่เหลือฉันตัดสินเอง” เพชรสั่ง “เจนจบ นายโทร. มุกอาจรับสาย”

มุกมานั่งจิบกาแฟในร้าน พอมือถือดัง ก้มลงมองดู บ่นอู้เมื่อเห็นชื่อเจนจบว่าโทร.กันมาทั้งบริษัทเชียว แล้วก็วางมือถือ นั่งฮัมเพลงสบายกี๋ ไม่รู้ว่ารุจาเดินมานั่งอีกโต๊ะ ทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์บังหน้า พอได้จังหวะก็จับภาพไว้

ทางหน้าร้าน ขุนพลเดินมาในร้าน ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้ามุก จำได้ตอนแย่งอะดอเรลลา และตอนขับรถไล่ชนในลานจอด ขุนพลเดินเข้าร้านสั่งกาแฟ คอยจับตามุกตลอด... พอขุนพลรับกาแฟร้อน จะรีบไปนั่งโต๊ะ เห็นมุกลุกจะเดินออกจากร้าน รีบหลบกลับไปชนกับรุจาที่ถลาออกมาจะตามมุก ทั้งสองชนกันถ้วยกาแฟหล่นกระจาย กระเป๋าใบโตของ รุจากระจุยข้าวของเครื่องทำข่าวเกลื่อน ทำให้มุกรีบช่วยเก็บแล้วส่งให้ รุจาขอบใจ...มุกไม่สน ขุนพลจึงเลยไป เขารีบขอโทษ รุจาจะสั่งกาแฟให้เขาใหม่ แต่ขุนพลกลับไม่รับ ว่าแล้วก็หันหลังตามมุกออกไปทันที ส่วนรุจาก็ไม่รีรอ แจวอ้าวตามหลังมุกไปไวๆ

มุกไปถึงห้างฯ เพื่อเดินดูของฆ่าเวลา คมกฤชโทร.หา บอกว่าเพชรโทร.ตามหามุก เธอรีบบอกว่ารู้แล้ว เธอเจอนักข่าวคนนั้นแล้ว...ขณะนั้นพอแลไปเห็นขุนพล จึงบอกพี่ชายว่า เธอคิดว่ากำลังถูกตาม...

มุกรีบหลบหลีกผู้คนหนี ขุนพลรีบโทร.ตามพรรคพวกมาที่นี่ เขาพบนังโจรนั่นแล้ว...มุกหลบเข้าห้องน้ำ รูดกระโปรงลงมา ถอดเสื้อออกเห็นสูทสีดำข้างใน ยัดชุดเก่าลงกระเป๋า รวบผม หยิบแว่นตามาใส่พรางหน้า เตรียมพร้อมถ้าต้องออกแรงอีก

ทางด้านขุนพลกำลังเดินมาที่รถ รู้สึกมีคนตาม พอคนโผล่ออกมาจึงชักปืนมาเล็ง รุจาร้องจ๊ากดังลั่น

“ปืน...คนนั้นมีปืน”

เสียงรุจาทำเอาขุนพลตกใจรีบผลุบเข้ารถของเขาแล้วพุ่งไปหารุจา ก่อนจะถูกชน รุจาถูกผลักกระเด็นพ้นทางรถ

พอมันเห็นมุก ก็หักรถตามไล่ยิงอย่างไม่ยั้ง มุกกระชากรุจาวิ่งหลบ พลางหันไปยิงโต้ รุจาจะโผล่มาถ่ายรูป กระสุนเปรี้ยงมา มุกรีบกดหัวไว้ แต่ไม่วายคลานหนี เก็บภาพมันๆไว้...ฉับพลันเสียงบิ๊กไบค์พุ่งข้ามหัวรุจาดังแผดกระหึ่มมา แมงมุมขับโผนโจนทะยานใส่มุกที่เล็งปืนแอบหลังรถ เจ้าของรถเดินไปมา เห็นแล้วสยอง ร้องกรี๊ดสนั่นลานจอด พอมันเร่งเครื่องโผนใส่อีกครั้ง รุจามุด แต่มุกกลับเห็นช่อง มันจะข้ามหัว ยกตีนถีบส่ง รถบินไปชนรถเก๋งดังสนั่น ร่างแมงมุมลอยไปสำรวจพื้นด้วยฟันหน้า มุกวิ่งไปจับบิ๊กไบค์ ขึ้นเบิ้ลน้ำมันตึงใหญ่พุ่งไปหาแมงมุม แต่มันวิ่งสลับร่องคันรถหนีไม่คิดชีวิต

มุกหันไปทางขุนพล เห็นขับรถวนหาทางลง จึงห้อตะบึงไปหมายเก็บสแปร์ให้หมดเรื่อง รุจาลุกขึ้นยืนหอบ ขณะที่ลิ้นยังไม่ทันห้อย...

ขณะเดียวกัน คมกฤชเดินแกมวิ่งมาที่ห้องทำงานพร้อมสารวัตร พอรู้ว่าเกิดยิงกันที่ห้างฯ คมกฤชบอกว่า มีทีมงานของเขาอยู่ที่นั่นหลายคน สารวัตรสั่งลูกน้องไปคุมสถานการณ์ทันที นั่งเครียดที่หน้าจอคอมพ์และวิทยุ ดูการทำงานของลูกน้องก่อนสั่งด่วน

บิ๊กไบค์ของโจรแต่มุกขับไล่บี้รถขุนพลลงมาจากชั้นบน มันทั้งหนีทั้งตัดลัดคันอื่นที่ขึ้นลงเบรกกันลั่นๆ สลับเสียงปืนที่สาดใส่กัน กระทั่งรถมุกสะดุดล้มกระเด็น มุกเบี่ยงตัวลอยไปเกาะราวบันไดไว้ทัน แต่เกิดหลุดลอยละลิ่ว คนเห็นกรี๊ดกร๊าดหวาดเสียว มุกลงไปกองกับพื้น ขุนพลสะใจ แต่ต้องรีบหนีเพราะขืนช้าตำรวจจะต้องแห่กันมาแน่ มุกรีบลุกขึ้นมองทะเบียนรถขุนพล แล้วส่งรายงานไปหาสารวัตร...คมกฤชอยากรู้ว่ามันทะเบียนใครที่ไหน แต่พอสารวัตรเช็กแล้วรายงานให้รู้ว่าเป็นทะเบียนปลอม คมกฤชยืนนิ่งด้วยความแค้น

คนที่แค้นมุกมากที่สุดคือแมงมุม บ่นเสียดายบิ๊กไบค์คันหรูสุดเฉี่ยวของตน นังคนนั้นมันเอาไปทำซะเละ เจอเมื่อไหร่จะฆ่ามันให้ตายโหง ขุนพลสนับสนุนเต็มเหนี่ยว ต้องฆ่าไม่เลี้ยง แต่ภูผาเบรกขึ้นว่า

“ยัง...ฉันอยากรู้ว่ามันพวกไหน ทำอะไร...ตอนแรกมันดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาไม่มีพิษสง”

บลูคาดเดาว่ามันอาจเป็นสายตำรวจ ภูผาตะเบ็งเสียงฉุนเฉียวว่า จะตำรวจหรือโจร ฉิบหายพอกัน เราต้องรีบสืบ ขุนพลอาสาทันที งานนี้ตนขอทำเอง พูดคะนองปากว่า สวยบาดใจอย่างนี้ เจอคราวหน้าพี่จะขยี้ให้คราง...แล้วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีนักข่าวคนหนึ่งอยู่ด้วย เห็นมันพยายามถ่ายรูป

“ฉบับไหน?” ภูผาสวนคำเสียงกร้าว

ในขณะเดียวกัน นักข่าวสาวคนนั้นกำลังยืนหายใจแรงต่อหน้าบรรพตกับสมพลในกองบรรณาธิการของนิวส์ไทม์ เธอยังไม่หายตื่นเต้นเหตุการณ์เฉียดตาย กลับมาเอาภาพที่เก็บได้ให้สองคนนี้ดู แต่ปรากฏว่าภาพทั้งหมดล้วนไม่ได้เรื่อง เห็นแค่หลังคารถและหน้าตาชาวบ้านที่ตกใจ ไม่มีภาพคนหรือเหตุการณ์ชัดๆที่จะเป็นข่าวได้เลย

“จบกัน!” บรรพตโพล่งขึ้น...รุจายิ้มภูมิใจ ถามว่าจบข่าวเลยใช่ไหม พ่อกลับแยกเขี้ยวใส่ “จบอนาคตนักข่าวของเธอน่ะสิ ภาพเบลอ ภาพเอาต์ มองไม่ออกแบบนี้ต้องเอาไปออกรายการเรื่องจริงผ่านผี”

“แต่รุจาเขียนข่าวได้นะคะ รุจาอยู่ในเหตุการณ์กระสุน ว่อนผ่านหัวฟิ้ว ฟิ้ว...”

“ใครยิงใคร”

ถูกพ่อบรรพตซัก รุจาได้แต่เอ้ออ้าไม่รู้จะตอบยังไง สมพลเดาทันที...หรือจะเป็นการล้างแค้นของซุ้มมือปืน

“มีหลักฐานอะไรเหลือในที่เกิดเหตุพอให้สาวไปหาชื่อผู้ต้องสงสัย”

“มีค่ะ มี นี่ค่ะหลักฐานเด็ด” รุจาหยิบปลอกกระสุนในที่เกิดเหตุออกมาโชว์ สมพลหยิบไปดู ก่อนประชดขึ้นว่า สลักชื่อคนยิงไว้ซะด้วย รุจาพาซื่อชะโงกหน้าขอดูบ้าง

“บ้าเหรอ มันคงโง่ขนาดนั้นหรอกนะ ไม่ได้เรื่อง” สมพลกระแทกปลอกกระสุนลงบนโต๊ะ ขณะที่บรรพตสั่งเฉียบว่า

“ไปหารายละเอียดเรื่องนี้มาให้ได้ ถ้าไม่ได้ อย่าบอกใครว่าเป็นลูกนายบรรพต...จากนิวส์ไทม์ ฉันไม่อยากเอาถุงขยะ คลุมหัวเดิน”

“อายมาก เข้าใจมั้ย” สมพลตอกย้ำเสียจนรุจาซีดจ๋อย ปิดปากสนิทไปเลย...
ooooooo

ด้านสาวมุก เธอเปลี่ยนชุดเป็นสวยหวานรีบกลับมาทำงานที่ตึกสตาร์ไดมอนต์ แต่ไม่ทันจะขึ้นไปถึงห้องชนินทรก้าวพรวดมาขวางทาง คาดคั้นเธอว่า หายไปไหนมา

“หนูมุกไปหาหมอมาค่ะ โรคกระเพาะกำเริบ หมอคนนี้เก่งที่สุดในประเทศ คิวยาวมาก ออกมาเจอมิสคอลร้อยกว่าสาย ก็เลยรีบกลับมา” มุกตีหน้าจ๋อยๆ แต่ชนินทรคว้าแขนลากเธออย่างไม่ปรานี “หนูมุกเจ็บ อย่ารุนแรงนักสิคะ หรือว่าคุณชนินทรเป็นพวกซาดิสต์ ชอบใช้ความรุนแรง”

ชนินทรยิ่งโมโห กระชากมุกแรง เหวี่ยงไปกระแทกประตู

“ฉันจะเป็นยังไง แกไม่เกี่ยว แต่วันนี้...จะต้องเป็นวันสุดท้ายของแก”

ชนินทรลากมุกไปที่ห้องทำงานเพชร ในห้องอยู่กันครบทั้งเพชร เจนจบ และส่วนเกินอย่างสาลินี เพชรถามมุกว่าหายไปไหนมา มุกยืนยันคำเดิมว่าไปหาหมอ สาลินีไม่เชื่อ พูดใส่หน้า มุกว่าโกหก โกหกหน้าไม่อาย โกหกหน้าตาย โกหกหน้าด้าน โกหกไปทั่วบ้านทั่วเมือง...

“ให้คุณมุกพูดก่อนได้มั้ย” เจนจบขัดขึ้น มุกได้โอกาสตั้งคำถามทันที “ทำไมเหรอคะ หนูมุกออกไปไหนไม่ได้เหรอคะ ที่นี่ร้านเพชรหรือคุกคะ”

เพชรไม่พอใจ...เค้นมุกว่าทำไมไม่รับโทรศัพท์ มุกอ้างว่าอยู่ในโรงพยาบาล สาลินีสวนทันควันว่า

“สตรอเบอรี่ที่สุด แล้วตอนออกไปเธอบอกว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร...ค้นค่ะ ต้องค้นตัว ใครไม่กล้า สาลี่ค้นให้เอง”

สาลินีพุ่งเข้าไปกระชากกระเป๋ามุกแล้วเททุกอย่างออกมากระจายเกลื่อนพื้น มีทั้งถุงยาจากโรงพยาบาล แว่นตา ขนม ลูกอม หนังสือแฟชั่น ผ้าพันคอ ลิปสติก ที่คาดผม

“นี่มันอะไรกันคะ หนูมุกทำอะไรผิด หนูมุกบอกคุณสาลี่ว่าไปหาหมอ” มุกครวญหน้าเศร้า ทำเอาทุกคนมองมาที่สาลินีเป็นตาเดียว สาลินีรีบปฏิเสธว่าไม่ใช่ มุกบอกตนว่าจะไปทำธุระสำคัญให้คุณเพชร...มุกเห็นท่าไม่ดีแทบจะบีบน้ำตา เอ่ยเสียงเครือว่า

“ใช่สิคะ...คุณสาลี่จะพูดยังไงก็พูดได้ โทร.หาคุณหมอไหมคะ”

“คุณสาลี่ วันหลังอย่าหาเรื่องปรักปรำอะไรคุณมุกอีก” เจนจบตำหนิ แต่ชนินทรขัดขึ้นว่าตนเชื่อสาลี่ มุกดาอาจจะเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เจนจบหันขวับมาที่ชนินทร ถามโต้งๆว่า แกจะจงเกลียดจงชังอะไรคุณมุกนักหนา

ชนินทรตาขวางใส่เจนจบ โต้ว่าตนกำลังปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท เจนจบสวนทันทีว่า ด้วยการใส่ร้ายผู้หญิง?

“เพราะฉันไม่ได้เป็นพระเอกคอยปกป้องผู้หญิงอย่างแก”

สองหนุ่มโต้กันไปมาจนเพชรต้องสั่งให้หยุด ทั้งสั่งสาลินีเก็บของคืนมุกแล้วกลับบ้านไป พรุ่งนี้ไม่ต้องมา ตนให้ลาพักร้อนสามวัน

“ไม่ไล่ออกซะเลยล่ะคะ...ไม่ค่ะ สาลี่ไม่ผิด สาลี่จะไม่หลบหน้าใคร สาลี่จะมาทำงานเหมือนเดิม สาลี่จะจับโกหกคนให้ได้” ว่าแล้วสาลินีสะบัดหน้าพรืดออกไปโดยไม่เก็บของให้มุกสักชิ้น

เจนจบช่วยมุกเก็บของใส่กระเป๋า ชนินทรเห็นแล้วโมโหเดินปึงปังออกไปอีกคน เพชรวานเจนจบไปส่งมุกที่บ้าน ก่อนที่ตัวเองจะตามไปคุยกับชนินทรตามลำพัง

“แกจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อมุกดาเขาก็มีหลักฐานว่าไปหาหมอ”

“ต่อให้ไม่มีหลักฐาน แกกับเจนจบก็เต็มใจจะเชื่อผู้หญิงคนนี้”

“ชนินทร ฉันเป็นนาย...ฉันต้องให้ความยุติธรรมทุกคน ฉันรู้ว่าแกทุ่มเทเพื่อสตาร์ไดมอนด์ของฉันมาตลอด ฉันขอบใจ ตอนนี้ทุกคนเครียดที่หาอะดอเรลลาไม่เจอ แต่เราจะไม่ยอมแพ้ เราจะช่วยกัน...นาย ฉัน พาที เจนจบ ไม่มีใคร...ไม่มีเรื่องไหนจะทำลายพวกเราได้” เพชรสรุปอย่างเชื่อมั่น ไว้วางใจเพื่อนทุกคน

ooooooo

เสียงรถวิ่งมาจอดหน้าบ้าน ประไพรีบออกมาต้อนรับนึกว่าจะได้เจอว่าที่ลูกเขย แต่พอเห็นเจนจบ เธอหน้านิ่ง รับไหว้อย่างเสียไม่ได้ แถมพูดซะเจนจบหน้าเจื่อน

“แม่นึกว่าคุณเพชรจะมา เลยเตรียมของโปรดคุณเพชรไว้”

“ผมแวะมาส่งคุณมุกแทนเพชรน่ะครับ”

“จ้ะ ตามสบาย...เดี๋ยวก็กลับแล้วใช่ไหม”

เจอประโยคนี้ เจนจบยิ่งเจื่อนเข้าไปใหญ่ พอประไพเดินแยกไป มุกรีบขอโทษเจนจบ หวังว่าเขาคงไม่ถือคุณแม่ ของตน

“ไม่หรอกครับ ใครๆก็รักเพชร เพื่อนผมเป็นคนน่ารัก”

“คุณเจนจบก็น่ารักค่ะ หนูมุกว่าคุณเจนจบไม่เย็นชา หัวสูงเหมือนพี่เพชร...อบอุ่นกว่า น่ารักกว่า”
“คุณมุกชมจนผมจะลอยแล้วครับ” เจนจบยิ้มเขิน โดนสาวสวยชมซึ่งหน้า

แต่เวลาเดียวกัน นายเพชรกำลังจะบ้าตาย เพราะโดนแม่มรกตสวดยับ แค่เพียงเขาไม่ได้ไปส่งมุกที่บ้าน

“หน้าที่รับส่งหนูมุกเป็นของแกนะเพชร ไม่ใช่ของเจนจบ ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันมากแค่ไหน แต่มุกเม็ดนี้ฉันจองไว้ให้แก”

“แล้วถ้ามุกเขาไม่อยากอยู่กับเพชรอย่างผม”

“หมายความว่าแกจะยกของของแกให้เพื่อนรัก”

“ผมไม่ใช่เจ้าของมุก ผมไม่มีสิทธิ์เที่ยวยกเขาให้ใครต่อใคร นอกจากเขาจะเลือกเอง”

“คนอย่างเจนจบจะทำให้หนูมุกมีความสุขมากกว่าผู้ชายเพียบพร้อมอย่างแกไม่ได้ แม่ไม่ไว้ใจเจนจบ แม่จะขอหมั้นหนูมุกไว้ก่อน”

“แม่ครับ แค่แม่เอามุกดาใส่พานยัดเยียดมาเป็นปลิงเกาะผม ทุกวันนี้ผมก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว”

มรกตตกใจกับคำพูดลูกชาย ส่วนแม่บ้านสาวใหญ่ที่นั่งทำความสะอาดเครื่องเพชรอยู่ใกล้ๆ ถึงกับแอบบ่นว่าแรง...แรงจริงๆ

“ผมอยากได้เจ้าสาวที่ผมเลือกเอง เพราะผมจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต ส่วนเรื่องหมั้นเรื่องแต่งจะไม่เกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้ายังหาอะดอเรลลาไม่เจอ” เพชรทิ้งท้ายจริงจังจนมรกตหน้าเสีย ไม่กล้าตอแย

ooooooo

ในคอนโดฯภูผา พวกแมงมุมกำลังโวยวายเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่ปล้นมาแล้ว แต่ป่านนี้ยังไม่ได้ค่าจ้าง หรือว่าคนจ้างมันจะหักหลัง รอให้เราถูกจับเสียก่อน จึงอยากให้ภูผาจัดการโดยเร็ว เพราะพวกเรากรรมกรรับจ้าง ไม่ได้เป็นพวกคุณหญิงคุณนายเสนอหน้าทำงานเพื่อการกุศล

ถูกรุกเร่งขนาดนี้ ภูผาอยู่เฉยไม่ได้ เขาติดต่อไปยังคนบงการในคืนนั้นเลย

“เด็กๆมันเริ่มร้อนรน ถึงเวลาสำหรับค่าจ้างแล้ว คุณมาเอาอะดอเรลลาไป”

เสียงปลายสายตอบบางอย่างกลับมา...ภูผาทวนคำ สีหน้าฉงน

“ผมรู้อะดอเรลลามันของร้อน ต้องรอเวลาปล่อย แต่เรากำลังโดนกวน...ว่าไงนะ คุณมีแผนสอง...”

หลังฟังแผนการจากชายลึกลับผู้บงการ ภูผานั่งนิ่งครุ่นคิด สายตาจับจ้องที่อะดอเรลลาอัญมณีสีชมพูสวยเปล่งประกายที่วางอยู่เบื้องหน้า...

เพียงเช้าวันใหม่ ภูผาในมาดพ่อค้าเพชรอิสระก็นำภาพถ่ายอะดอเรลลาขนาดใหญ่ไปพบนายสงคราม พ่อค้าเพชรเจ้าของเอสเคไดมอนด์ โดยมีศักดา ลูกชายเพลย์บอยยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

เห็นภาพอัญมณีล้ำค่านั้นแล้ว สงครามท่าทีสนใจมาก “เอามาเลย...เท่าไหร่”

“เจ้าของอาณาจักรเอสเคไดมอนด์อย่างคุณสงครามต้องรู้ราคาอะดอเรลลาดีอยู่แล้ว”

“ของร้อนแบบนี้ ราคามันไม่นิ่ง”

“ผมต้องการคนซื้อที่ไม่มีการต่อรอง เสนอตัวเลขที่ดีที่สุดมา แต่ถ้าไม่กล้าลงทุน ก็อย่าติดต่อให้เสียเวลาผม” ภูผากล่าวเฉียบเข้มแล้วลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไม่แคร์ สองพ่อลูกหันมองหน้ากัน ก่อนลูกชายจะเอ่ยว่า

“ให้ผมติดต่อมันเอง อะไรที่เป็นของไอ้เพชร...ผมจะเอามาให้หมด”

“ดีลูก...ต่อไปที่หนึ่งวงการจิวเวลรีต้องเป็นเอสเคไดมอนด์ของเรา เริ่มต้นงานโปรโมชั่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการค้าเพชรได้แล้ว”

หลังจากนั้นไม่นาน...การ์ดเชิญจากเอสเคไดมอนด์ก็ถูกส่งถึงมือนายเพชรแห่งสตาร์ไดมอนด์ แต่เพชรไม่อยากไป จึงจะมอบหมายให้เจนจบไปแทน...สาลินีได้ยินก็เสนอหน้าแสดงความเห็นทันที

“แต่คุณสงครามกับคุณศักดาเขาคงอยากให้เบอร์หนึ่งในวงการอย่างคุณเพชรไปร่วมแสดงความยินดีนะคะ ครบรอบก่อตั้งบริษัททั้งที แถมยังมอบเงินให้การกุศลด้วย ทั้งเซเลบ นักข่าว คงเบียดกันล้นงาน”

มุกอยู่ในห้องด้วย เธอยื่นหน้าจากหลังจอคอมพิวเตอร์มามอง เป็นจังหวะที่เพชรหันไปเห็นพอดี มุกเลยเอ่ยปาก อยากไปด้วยคน

“ไม่ต้อง” เพชรสวนทันใด สาลินีสะใจ ทิ้งสายตาไปทางเจนจบ ขอควงเขาไปได้ไหม ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่บอกเพชรว่าตนจะชวนชนินทรไปด้วย เพชรตามใจ แล้วเดินออกจากห้องทำงาน โดยเจนจบก้าวตามหลัง สาลินีขยับจะไปอีกคน แต่มุกรีบลุกมาหา บ่นเสียดายจัง หนูมุกอยากควงพี่เพชรไปอวด

“ดีแล้วล่ะย่ะ อย่าคิดจะไปโชว์ความทุเรศให้ขายหน้า ฉันสงสารคุณเพชร”

สาลินีจีบปากใส่ มุกหมั่นไส้เป็นบ้า แต่จำใจตีหน้าเซ่อ ถามว่าทำไมพี่เพชรถึงไม่อยากไปงานใหญ่แบบนี้

“จะรู้ไปทำไม หน้าอย่างหล่อนไม่ต้องรู้มากหรอกมุกดา...เพราะอีกไม่นาน หล่อนก็จะกระเด็นออกไปจากที่นี่”

ความอดทนเริ่มหมด มุกยั่วเข้าให้ว่า “เมื่อไหร่เหรอคะ คุณสาลี่บอกมุกหน่อยสิคะ แต่ก็ดีนะคะ ออกจากที่นี่ไปเป็นเมียพี่เพชร นั่งกินนอนกิน ช็อปปิ้งวันละสามเวลา”

“จะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่” สาลินีประกาศกร้าวแล้วผละไป มุกหัวเราะไล่หลัง พอสาลินีปิดประตู มุกพึมพำทวนชื่อเอสเคไดมอนด์ด้วยสีหน้าสงสัย...

ขณะเดียวกันนั้น ในห้องทำงานคมกฤชพี่ชายมุก ชายหนุ่มดูบัตรเชิญของเอสเคไดมอนด์แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าธีรพัฒน์

“ยักษ์ใหญ่อันดับสอง ที่รอเวลาโค่นสตาร์ไดมอนด์”

“แบบนี้มันจัดงานเกทับกันชัดๆ” ธีรพัฒน์ฟันธง

“ตราบใดที่ยังหาอะดอเรลลาไม่เจอ ศักดาก็มีหวังจะเบียดขึ้นมายืนเหนือคุณเพชร”

อาจจะจริงเช่นนั้น เพราะยามนี้ศักดาลูกชายเสี่ยสงครามเจ้าของเอสเคไดมอนด์กำลังเจรจากับภูผาทางโทรศัพท์เพื่อซื้ออะดอเรลลาราคามหาศาล ศักดาอยากเห็นของก่อน ถ้าเขามีจริงให้มาเจอกัน ตนจะเซ็นเช็คให้เลย...

สถานที่นัดพบของสองฝ่ายคือสปาผู้ชายแห่งหนึ่งที่เพชรกับเจนจบมาใช้บริการ ขณะสองหนุ่มคุยกันเรื่องมุกที่แม่ของเพชรจะหมั้นเธอให้เขา ซึ่งเขาไม่ยอมเด็ดขาด จึงถามเจนจบว่ารักมุกหรือเปล่า ถ้ารักก็เดินหน้าจีบได้เต็มกำลังเลย

เจนจบไม่ทันฟัง มัวมองตามใครบางคนที่เดินไปทางห้องแต่งตัว พอเพชรถามว่าเจอใคร เขาตอบทันทีว่า ศักดา เอสเคไดมอนด์...

ภูผารอในห้องนั้น เมื่อศักดาก้าวเข้ามาถามหาของ เขาเปิดถุงใบเล็กให้เห็นอะดอเรลลา แต่ไม่ยอมให้ศักดาแตะต้อง จนกว่าจะได้เงินสด

“จะให้ฉันหอบเงินสดห้าร้อยล้านมาให้แก...” ศักดาพูดไม่ทันขาดคำ เพชรเปิดประตูเข้ามาพอดี แวบหนึ่งเพชรเห็นอะดอเรลลาก่อนที่ภูผาจะปิดถุงเก็บใส่กระเป๋าทำทีเหมือนจะกลับ

“อ้าว คุณพัชระ สตาร์ไดมอนด์ บังเอิญจริงๆ เป็นเมมเบอร์ที่นี่เหมือนกันเหรอครับ” ศักดาทัก แต่เพชรไม่สน ขยับมาขวางภูผา ขอดูกระเป๋าเขาหน่อย

“ผมไม่รู้จักคุณ” ภูผาปฏิเสธ ขณะที่ศักดาไม่พอใจเพชร ถามว่าใหญ่แค่ไหนถึงมาเที่ยวขอค้นกระเป๋าคนอื่น...

ใหญ่หรือไม่ใหญ่เพชรไม่ตอบ แต่เขาเห็นของของเขา และขอศักดาอย่าเพิ่งยุ่ง

ศักดาชักเดือด ดึงเพชรที่จะตามภูผาออกไป แล้วผลักเขาไปกระแทกล็อกเกอร์ เจนจบพรวดเข้ามาห้าม กลับโดนศักดาตวาดใส่...มึงอย่าเสือก!

เพชรโมโห ชกเปรี้ยงเข้าหน้าศักดา ทำให้เกิดซัดกันนัว แต่เพชรมีเจนจบเป็นตัวช่วย ศักดาจึงเป็นรอง

“มึงคิดว่าเป็นที่หนึ่ง แล้วจะแน่กว่ากูเหรอ” ศักดาคำราม

“ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ฉันกำลังตามหาของของฉัน แล้วถ้ารู้ว่าใครที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เก็บมันไว้แน่” เพชรหันหลังเร็วออกไปกับเจนจบ ศักดาลุกขึ้น รีบหยิบมือถือต่อสายถึงภูผา กล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“แกต้องขายให้ฉัน...ฉันซื้อ ฉันซื้อเดี๋ยวนี้”

ภูผานั่งในรถที่บลูขับมารับ ตอบกลับศักดาว่า “ราคาเพิ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซ็นต์ เป็นค่าความเสี่ยง”

“ไอ้...” ศักดาจะด่า แต่ชะงักเพราะภูผาตัดสายเสียแล้ว...

ภูผานั่งนิ่งข้างบลูในรถ พอบลูถามเป็นไง เขาตอบขรึมๆว่า “เรียบร้อย...ตามแผน” บลูถูกใจยื่นหน้ามาจูบแก้มเขา พร้อมทิ้งสายตายั่วยวนเอ่ยชวน อย่าเพิ่งรีบกลับ ไปฉลองกันก่อน...แล้วรถคันนั้นก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าสปา

แต่เพชรกับเจนจบเพิ่งจะเดินออกมา หลังไปขอดูกล้องวงจรปิดจากผู้จัดการแล้วไม่ได้เรื่อง เห็นหน้าชายที่หนีไปไม่ชัด แต่รู้ว่ามันมาหาศักดา

เมื่อพากันกลับไปถึงสตาร์ไดมอนด์ เพชรปรายตามองมุกที่ฟุบหลับกับโต๊ะทำงาน หารู้ไม่ว่าเธอแกล้งหลับ ก่อนหน้านี้เธอยังเปิดเว็บไซต์ของเอสเคไดมอนด์อยู่เลย

“เราต้องมีพยานหรือหลักฐานมากกว่านี้” เจนจบเอ่ยขึ้น...มุกหูผึ่งแต่หลับตานิ่ง

“ฉันจะไปงานเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ ไอ้ศักดากับฉันต้องเจอกันอีก” เพชรตัดสินใจ...มุกที่นอนหลับ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างใช้ความคิด

ooooooo

คืนวันงานจัดเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ เจ้าของงานและแขกเหรื่อล้วนผู้มีอันจะกิน ทุกคนแต่งตัวโก้หรูเต็มงาน เพชรมาพร้อมเจนจบ ชนินทร และสาลินี... สงครามให้การต้อนรับอย่างดีตามมารยาท คอยปรามศักดาที่จ้องจะหาเรื่องเพชร

เมื่อแยกมาจิบเครื่องดื่มกันมุมหนึ่ง เพชรถามเจนจบว่าเห็นคนน่าสงสัยบ้างหรือยัง เจนจบบอกยังไม่เห็นอะไรผิดปกติ ดูเหมือนจะเป็นแค่งานเลี้ยง แต่พอเหลือบเห็นธีรพัฒน์เดินตรงมาหา เจนจบกลับตั้งคำถามขึ้นว่า

“เป็นไปได้หรือเปล่าครับ ว่าจะมีการซื้อขายอะดอเรลลาในงานนี้”

“ถามผม ผมก็ตอบตรงๆว่ามันโจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้าคุณอยากให้ผมจับตาความเคลื่อนไหวของคุณศักดา ลูกน้องผมเก็บภาพทุกคนในงานไว้แล้ว”

เพชรกับเจนจบหันไปมองตามสายตาธีรพัฒน์ เห็นลูกน้องธีรพัฒน์ปลอมเป็นนักข่าวถ่ายรูปศักดาที่ทักทายแขกผู้มีเกียรติ ฝ่ายสงครามเจ้าของงาน เมื่อนั่งลงที่โต๊ะด้านหน้าเกือบติดเวที เขาเหลียวมาพูดกับลูกชายเบาๆ

“ฉันเห็นสารวัตรธีรพัฒน์ที่ดูแลคดีเพชร”

“ช่างหัวมันสิพ่อ ยังไงวันนี้เราก็จะซื้ออะดอเรลลา”

“ทำไมต้องวันนี้ อยากซวยกันหมดหรือไง”

“ไอ้คนขายมันย้ำว่าต้องวันนี้”

“แล้วมันจะมาตอนไหน”

ขาดคำของสงคราม ไฟในงานหรี่ลง สาลินีที่โต๊ะวีไอพีท่าทีตื่นเต้น เดาว่าคงมีเซอร์ไพรส์ แต่ชนินทรนั่งหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างจากเพชรกับเจนจบที่หันไปมองทางหน้าเวที

ไฟในงานหรี่ลงทั้งหมด เหลือแค่ดวงเดียวหน้าเวที เสียงเพลงเย้ายวนดังขึ้น...ในความมืดด้านหน้า ภูผาเดินมานั่งลงข้างสงคราม บลูในชุดราตรีสั้นคอปาดลึกเว้าเอวนั่งลงประกบข้างศักดา จากนั้น การเจรจาซื้อขายอะดอเรลลาก็เริ่มขึ้นโดยไม่มีพิรุธใดๆ

แต่สองศรีพี่น้อง...คมกฤชกับมุกภายใต้หน้ากากเพชรระยิบระยับน่าจะรู้ทัน...ทั้งคู่ออกมาวาดลวดลายจังหวะแทงโก้อย่างเร่าร้อนบนฟลอร์ด้านหน้า พลางลอบมองไปทางโต๊ะสงคราม และเห็นอะดอเรลลาในมือภูผา มุกสบตาพี่ชายก่อนหมุนสไลด์เท้าวาดลีลามาตรงหน้าภูผา เพชรจ้องนักเต้นสาวด้วยความสนใจ

เมื่อภูผาขยับจะลุกออกไป บลูลุกตาม มุกตัดสินใจวินาทีนั้นหมุนตัวไปฟันศอกเข้าหน้าภูผา ส่วนคมกฤชพุ่งไปดักบลูเพื่อคุ้มกันน้องสาว มุกจะล้วงเพชรในกระเป๋าภูผา แต่ถูกมันบิดข้อมือแล้วชักปืนจ่อ

พลัน! ไฟในงานสว่างขึ้น ทุกคนเห็นภาพภูผาจ่อปืนจะยิงมุก แขกตกใจกรีดร้องลั่นไปหมด พวกเพชรลุกพรวด...จากนั้นเหตุการณ์ชุลมุนไปหมด มุกกับคมกฤชพยายามจะแย่งอะดอเรลลาจากภูผาให้ได้ แต่มันไม่ง่ายอย่างใจคิด

ภูผายิงกราด ผู้คนแตกกระเจิงไม่รู้ใครเป็นใคร

หาที่หลบกันวุ่นวาย เพชรจะตามภูผาไปแต่เจนจบห้ามไว้ เพราะกลัวโดนลูกหลง

“ใช่มัน...ใช่คนที่มีอะดอเรลลา” เพชรยืนยันแล้ววิ่งสวนกระสุนขึ้นไป เจนจบกับชนินทรวิ่งตาม พลางร้องห้ามเพชร ส่วนสาลินีก้มงุดลงมุดโต๊ะอย่างกลัวตาย

ทั้งภูผาและบลูต่อสู้พวกธีรพัฒน์ โดยมีคนอื่นๆอีกกลุ่มวิ่งเป็นพรวน ไปถึงประตูหน้าห้องจัดเลี้ยง รุจาในชุดราตรีสั้นวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาหาข่าว แต่เจอภูผาเอาปืนจ่อลากเธอไปเป็นตัวประกัน

จังหวะหนึ่ง  มุกกับเพชรประจันหน้ากัน แต่มุกยังใส่หน้ากาก เพชรจึงได้แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าแววตานี้เคยเห็นที่ไหน ฝ่ายรุจานั้นกรีดร้องลั่นด้วยความกลัว ขณะถูกภูผาลากตัวออกไป ภูผาก้มหน้าตลอดเพื่อไม่ให้กล้องวงจรปิดจับหน้าตาของตนได้

เมื่อจวนเจียนภูผาจะหนีไปได้ มุกตัดใจโดดสกัดอย่างหวาดเสียวเพื่อช่วยเหลือรุจา...ได้ผล รุจาปลอดภัย แต่ภูผากลับหนีรอดไปได้ เธอจึงทะยานผ่านระเบียงออกไป คมกฤชเห็นน้องปลอดภัยก็หลบหายไปอีกทาง

เพชรมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยใจระทึก อยากรู้เหลือเกินว่าหญิงแกร่งเก่งเกินชายชาตรีนางนั้นเป็นใคร

“เจนจบ...ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้น ฉันต้องรู้ภายใน 24 ชั่วโมง ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

เสียงเพชรดังก้อง...แต่มุกคงไม่ได้ยิน เพราะเธอวิ่งหายไปในซอยมืด สักครู่มีรถพุ่งออกมาเบรกตรงหน้า คมกฤชนั่นเอง เขามารับน้องสาวกลับบ้านอย่างปลอดภัย

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เพชรเข้าบริษัทอย่างเร่งรีบ

สอบถามเจนจบรู้หรือยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เจนจบตอบได้แค่ว่าทางโรงแรมบอกว่าสองคนนั้นไม่ใช่คนที่จ้างมา นักเต้นตัวจริงถูกขังไว้ในห้องแต่งตัว พาทีเสริมอย่างมั่นใจว่า คู่เต้นแทงโก้นั่นก็โจร

เมื่อเพชรถามถึงกล้องวงจรปิดของโรงแรม ชนินทรตอบสั้นๆว่าเสีย เพชรท่าทีโมโหขึ้นมาทันที...เสียงเข้มใส่ทุกคนว่า ทำไมต้องเจาะจงเสียงานนี้ด้วย

ความจริงก็คือ สงครามอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และเขากำลังตบหน้าศักดาโทษฐานความใจร้อน  อยากเอาชนะเพชร จนเกือบจะลากเราเข้าคุกไปด้วยกัน

“ดีว่าเจ้าของโรงแรมมันยังติดหนี้ในบ่อนฉันอยู่  ถึงโกหกว่าวงจรปิดเสีย ไม่งั้นอนาคตของพ่อกับแกจบลง

ตรงนี้...ไป ออกไปพบตำรวจได้แล้ว”

ศักดาไม่ค่อยพอใจพ่อแต่ต้องทำตามคำสั่ง ตามพ่อออกไปพบสารวัตรธีรพัฒน์ที่ห้องรับแขกของเอสเคไดมอนด์

“งานเลี้ยงแบบนี้ ผมจะสกรีนแขกทุกคนได้ยังไงครับ” ศักดาเริ่มหัวเสียหลังถูกสารวัตรซักถาม

“พยานหลายคนยืนยันว่าผู้ต้องสงสัยสองคนนั่งข้างคุณกับลูกชาย”

“ผมไม่รู้จักเขาเลย” สงครามแย่งตอบ “พอไฟดับโชว์จะเริ่ม เขาก็มานั่ง ผมคิดว่าเป็นแขก ก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนเกิดเรื่องตอนที่นักเต้นผู้หญิง...เข้ามาใกล้ พอยิงกัน ผมกับลูกก็ไม่รู้อะไรแล้ว คนของผมพาออกไป...จัดงานทั้งทีเป็นข่าวอื้อฉาว แล้วยังต้องจ่ายค่าเสียหายให้โรงแรมอีกไม่รู้เท่าไหร่”

“เราเป็นฝ่ายเสียหายเต็มๆนะสารวัตร” ศักดา

เน้นหนัก จนธีรพัฒน์นิ่งไป...

ต่อมาเมื่อเพชรได้คุยกับธีรพัฒน์ เขาหงุดหงิดหัวเสียพาลมาลงกลุ่มคนใกล้ชิดในบริษัทตัวเองที่นั่งหน้าสลอน ทั้งเจนจบ ชนินทร พาพี และสาลินี

“โดยเฉพาะนักเต้นสาวสุดเซ็กซี่ สาวในฝันของแก”

สิ้นคำพาที มุกเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาทักทายทุกคนหน้าระรื่น พอเห็นแต่ละคนหน้าเครียด เธอเดาว่าคงมีเรื่องใหญ่ อยากให้เธอช่วยบ้างไหม?

“ช่วยเงียบ แล้วก็ไปโต๊ะเธอ นั่งเฉยๆ ไม่ต้องออกความเห็น” เพชรสั่งเฉียบ แล้วหันไปบอกเจนจบว่าตนจะไปข้างนอก ไม่อยากทนอยู่กับตัวน่ารำคาญ

เจนจบมองมุกอย่างเห็นใจก่อนเดินตามเพชรออกไป ส่วนพาทีสงสารมุก ขยับเข้ามาป้องปากบอก

“เรื่องเด็ดครับ ทั้งอะดอเรลลา ทั้งสาวในฝัน”

“เหรอคะ” มุกทำตาโต แต่พอเจอสายตาชนินทรที่เดินผ่านมุกทำท่ากลัวๆ สาลินีเห็นแล้วอยากจะหัวเราะ ครั้นมุกถามว่างานเมื่อคืนสนุกไหม เจ้าหล่อนก็ยิ่งเชิด

“เริ่ด...เริ่ดที่สุด อลังการล้านแปด”

“อู้ววววว...เริ่ดยังไงเหรอคะ คุณสาลี่”

“ฉันไม่เล่าให้เธออิจฉาหรอก รับรองเกิดมาชาติหน้าเธอก็ไม่มีทางได้ไปงานเริ่ดๆแบบนี้” สาลินีทำหน้าเยาะเย้ย จนมุกต้องรีบหันหลังกลั้นยิ้ม...

ooooooo

ในห้องทำงานสารวัตรธีรพัฒน์...รุจาวางรูปนักเต้นสาวตอนบู๊ระห่ำเมื่อคืนลงตรงหน้าสารวัตร

“โชคดีที่ยังพอมีรูปจากคุณ” ธีรพัฒน์เอ่ยขึ้น

“แต่ถ้าฉันเห็นไอ้สองคนนั่นอีกที ฉันชี้ตัวได้เลย

นะคะ โดยเฉพาะคนที่ล็อกคอฉัน”

“ผมจะให้ลูกน้องพาคุณไปสเกตช์ภาพหน้าคนร้าย”

“ได้เลยค่ะ รับรองเราต้องจับพวกมันได้จากภาพสเกตช์ของรุจา”

ว่าแล้วรุจาลุกขึ้นจะกลับออกไป พอดีเพชรกับเจนจบเดินสวนเข้ามา นักข่าวสาวตกตะลึงไปอึดใจ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเพชรจังๆแบบนี้ ถือโอกาสจะสัมภาษณ์เสียเลย แต่เพชรมองข้ามหัวเธอไปพูดกับธีรพัฒน์ว่า ตนมาเรื่องคนร้ายเมื่อคืน รุจายังตื๊อเพชร แนะนำชื่อตัวเองและสังกัดอย่างเร็วจี๋ แต่ต้องชะงักเมื่อเจอย้อนเร็วพอกัน

“ผมไม่ให้สัมภาษณ์”

แต่พอธีรพัฒน์บอกว่า รุจาถ่ายภาพนักเต้นที่ยิงปะทะกับคนร้ายไว้ได้ เพชรรีบพุ่งเข้ามาจะหยิบภาพที่ธีรพัฒน์ส่งให้ แต่รุจาไวกว่าคว้ารูปนั้นมาก่อน

“รูปของฉัน...ไม่ทราบว่า คุณเพชรพอจะมีเวลาให้สัมภาษณ์กับนิวส์ไทม์สัก 2-3 คำถามไหมคะ”

เพชรหน้าตึงเดินกลับออกไปโดยมีเจนจบก้าวตามติด ส่วนรุจาวิ่งตามหลัง อยากจะสัมภาษณ์เพชรให้ได้

“ฉันไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น แต่แกต้องเอารูป

นักเต้นคนนั้นมาให้ได้” เพชรสั่งเจนจบแล้วเดินเลี้ยวหนีนักข่าวสาวไปอย่างเร็ว เจนจบเลยต้องเผชิญหน้าเธอในระยะประชิด

“ผมชื่อเจนจบ เป็นฝ่ายการตลาด มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ไหมครับ”

“ฉันอยากสัมภาษณ์คุณเพชร”

“ได้สิครับ แต่ผมสงสัยเรื่องรูปนั่นนิดหน่อย”

“ฉันถ่ายเองค่ะ”

“คุณเป็นนักข่าวที่เยี่ยมมากๆ กล้าเสี่ยงตาย”

“ใช่ค่ะ คุณภาพคน คุณภาพข่าว คุณภาพนิวส์ไทม์”

“งั้นผมจะรบกวนขอรูปสักสองสามรูปจากคุณ ให้ทางบริษัทที่รับประกันเพชรลองตรวจสอบ เพราะมันเกี่ยวกับเรื่องอะดอเรลลาของเรา ไม่ทราบว่าคุณรุจาจะพอให้ได้ไหมครับ”

รุจายิ้มหวาน แต่คำตอบไม่หวานอย่างรอยยิ้ม...

ไม่นานนัก เจนจบก็กลับมาบอกเพชรที่ยืนรออยู่หน้ากองปราบ

“เขาบอกว่าต้องได้สัมภาษณ์นาย”

เพชรหน้าเครียดไม่พูดอะไร แต่กลับออกไปด้วยความโมโห...ส่วนรุจา เธอกลับเข้ามาด้านในให้ข้อมูลตำรวจเพื่อสเกตช์ภาพชายที่จี้เธอเป็นตัวประกัน ระหว่างนี้เอง คมกฤชมาสมทบ เขาอยากได้รูปนักเต้นเมื่อคืน แต่รุจาทำไม่สนใจ มุ่งแต่บอกรูปพรรณสัณฐานชายคนนั้นแก่ตำรวจ

คมกฤชหันรีหันขวางแล้วตัดใจนั่งคุกเข่าลงตรงข้ามรุจา “รุจา...ผมขอรูปนั้นได้ไหม ผมต้องหานักเต้นคนนั้น เขารู้จักผู้ต้องสงสัยปล้นเพชรนะ ไม่งั้นผมต้องจ่ายพันล้าน กางเกงในยังไม่เหลือเลย”

“ดี...ฉันจะรอดูกางเกงในคุณ แล้วอย่าลืมซักล่ะ สกปรกแน่ๆ”

“โธ่ รุจา ให้ผมคุกเข่าขอร้องอย่างคราวก่อนก็ได้...นะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา”

“เพื่อนเหรอ ช่วงไหนที่ฉันกับนายเป็นเพื่อนกัน... ขอโทษ จำไม่ได้”

พูดจบรุจาหันไปให้ข้อมูลกับตำรวจต่อ แต่สมาธิเธอแตกซ่านจนพูดมั่วไปหมด รูปในจอสเกตช์กลายเป็นรูปใครที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่ใกล้เคียงภูผาเลย จึงมีอันต้องยุติ รุจาเคืองคมกฤชมาก เดินหนีออกมาด้านนอก แต่เขาก็ยังตาม เธอเลยหันไปแว้ดใส่

“นายทำให้ฉันเสียสมาธิ จนสเกตช์เป็นใครก็ไม่รู้”

“ก็แค่รูปจะงกอะไรนักหนา”

“ทำไมถึงอยากได้กันเหลือเกินนะ รูปผู้หญิงคนนี้” รุจาแกล้งหยิบรูปนั้นโบกไปมา คมกฤชพยายามแย่งแต่ไม่สำเร็จ “สงสัยจะไม่ใช่คนธรรมดา คุณเพชรก็อยากได้ นายก็อยากได้”

ขาดคำ เจ้าหล่อนก็ฉีกรูปนั้นทิ้งหน้าตาเฉย คมกฤชถึงร้องเฮ้ย!

“อยากได้นัก ก็เอาไป” เธอโปรยรูปนักเต้นที่ฉีกละเอียดใส่หน้าเขา แล้วเดินยิ้มจากไป ทิ้งชายหนุ่มยืนเหวอ สงสัยว่าเธอจะโรคจิต!

เมื่อคมกฤชส่งข่าวไปยังมุก ปรากฏว่ารายนั้นยืนยันกลับมาว่า พี่กฤชต้องเอาไฟล์รูปจากรุจามาให้ได้ พี่ชายถือโทรศัพท์หน้าเครียด กรอกเสียงกลุ้มๆว่า

“คุณเพชรก็อยากได้รูปแก”

“ฮ้า...พี่เพชร” มุกเสียงดังไปนิด เหลือบเห็นสาลินีสอดส่องมาจึงต้องหลบเข้ามุมคุย “ให้ไม่ได้เด็ดขาด พี่กฤชรีบหาทางลบไฟล์รูปมุกเร็วๆ”

มุกสั่งเสร็จ เดินเลี้ยวขึ้นลิฟต์ สาลินีโผล่ออกมาจากด้านหลังหน้าตาสงสัยมาก จากนั้นเธอรีบไปรายงานชนินทร

“มีพิรุธล้านล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะ แม่หนูมุกคนนี้”

“อาจจะเกี่ยวกับเพชรที่หาย”

“นั่นสิคะ คุณเพชรกับคุณเจนจบน่ะไม่เชื่อสาลี่เลย มีแต่คุณชนินทรเท่านั้นที่จะจับแม่หนูมุกได้คาหนังคาเขา”

“จับตาดูไว้ห่างๆ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนผมลับหลัง”

“ซึ้งจังเลยค่ะ คุณชนินทรเป็นเพื่อนแท้ของคุณเพชรจริงๆนะคะ”

ขณะที่สาลินีจอมสาระแนอยู่ในห้องทำงานชนินทร มุกกลับไปที่โต๊ะทำงานในห้องเพชร ถูกเจนจบนั่งจ้องหน้า ให้หวาดผวาจนต้องรีบกลบเกลื่อน

“หน้าหนูมุกสวยขึ้นเหรอคะ คุณเจนจบถึงจ้องเอาๆ”

“สวยจนน่าขนลุก” เพชรประชด

“คงไม่ใช่...” เจนจบพึมพำ ทำให้มุกสงสัย ถามเขาว่าไม่ใช่อะไร? “เมื่อวานในงานมีนักเต้นคนนึง...หน้าคล้ายๆ”

“คล้ายยายหนูมุกเนี่ยนะ” เพชรพูดพร้อมจ้องหน้ามุกใกล้มาก มุกปั้นยิ้มหวานเชื่อม หลับตาพริ้มเหมือนรอจูบ แต่ต้องเก้อ เจอเขาผลักหน้าเบาๆให้ออกห่าง

“ไปตัดแว่น หรือไม่ก็ยิงเลเซอร์เหอะเจนจบ หน้าอย่างยายหนูมุก...ใครเหมือน รับรองชะตาขาด”

“ชะตาขาดก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะก่อนตายเคยได้เป็นแฟนหนุ่มหล่อ หรู ดูดีที่สุดอย่างพี่เพชร”

เพชรเอือมระอาเดินหนีกลับไปนั่งห่างๆ เจนจบถือแฟ้มมาวางให้

“ฉันลองถามไปตามโรงเรียนสอนเต้นรำว่ามีลักษณะนักเต้น หรือนักเรียนคล้ายๆสองคนเมื่อคืนบ้างไหม”

เพชรพลิกแฟ้มรูปที่เจนจบได้มา เป็นรูปนักเต้นรำที่ไม่เหมือนเลย เพชรบอกว่าไม่ใช่พวกนี้ แต่เจนจบอยากให้เขาลองดูช้าๆ เพราะเมื่อคืนเขาก็เห็นไม่ชัดเท่าไหร่

“แค่ไม่กี่นาที ฉันก็จำเขาได้” เพชรยืนยัน ทำให้มุกเผลอหัวเราะพรืด แล้วทำเป็นไอเมื่อเพชรหันขวับมาจ้อง แกล้งบ่นแอร์ตรงนี้แรงเหลือเกิน...

เสียงโทรศัพท์มือถือเจนจบดัง พาทีโทร.มาบอกวิธี

จะช่วยหาสาวแทงโก้คนนั้น เพชรหน้าตาตื่นเต้นแย่งโทรศัพท์มาคุยเอง ก่อนทั้งหมดจะพากันออกไปพบพาทีที่โรงเรียนสอนเต้นรำ

“อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ” พาทียืดอกภูมิใจ... มุกยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆเจนจบ

เจนจบแย้งพาทีว่าไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน เช่นเดียวกับเพชรที่ไม่เห็นด้วย บอกพาทีว่าวันหลังไม่ต้องพูดก็ได้ถ้าเขาไม่พูด ไม่ออกความเห็น เขาจะหล่อมาก

“หยุด เดี๋ยวก่อน วันนี้จะหล่อมากกว่าเดิม ถามหน่อย แกจะไปหานักเต้นที่ไหน เซเว่นหรือค่ายมวย มันต้องนี่ โรงเรียนสอนเต้นรำ” พาทียืดอีก เพชรนิ่งคิด มองคู่เต้นบนฟลอร์ สำรวจไปถ้วนทั่วก่อนเดินหน้าไปยังโรงเรียนสอนเต้นรำอีกแห่ง แต่ท่าทางจะไม่ได้เรื่องอีก ทำเอาพาทีชักจ๋อย แต่มุกกลับยิ้มขำ แถมยังแกล้งขยับขาตามจังหวะเพลงล้อๆเพชรเสียด้วย

พาทีมองเท้ามุก เกิดปิ๊งไอเดีย เสนอขึ้นว่า “ถ้าวิธีนี้ไม่เวิร์ก ฉันว่าแกน่าจะลองอีกวิธี”

“เอาที่ชัวร์ๆหน่อยได้มั้ย ฉันไม่มีเวลาว่างมาเดินดูขา ดูหน้า ดูก้น ผู้หญิง ฉันต้องทำงาน ต้องตามหาอะดอเรลลา”

“ใจเย็นเพื่อน งั้นลองวิธีนี้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะแสนครั้ง...แกต้องเต้น”

เพชรสะดุ้ง เจนจบกับมุกแทบไม่เชื่อหู ยิ่งพอเห็นเพชรถูกครูฝึกพาออกไปเต้นบนฟลอร์ มุกทั้งขำทั้งเชียร์ ตะโกนล้อพี่เพชรเก่งที่สุด

เพชรเต้นเก้ๆกังๆ เหยียบเท้าครูก็หลายครั้ง ที่สุดครูต้องถอนตัว ให้มุกมาจับคู่เต้นแทน คราวนี้เลยกลายเป็นทุกคนได้ดูคู่กัดเต้นกันไปแยกเขี้ยวใส่กันไป มุกซึ่งเจนจัดในการเต้นอยู่แล้ว เธอแกล้งเหวี่ยงเพชรแรงจนเสียหลักล้มป้าบจูบพื้น พาทีขำก๊าก ตบมือชอบใจ ตะโกนชมคุณมุกยอดเยี่ยม...ไอ้เพชรยอดแย่

ooooooo

วันเดียวกันนี้ แมงมุม บลู ขุนพล รวมตัวกันในห้องภูผา แมงมุมต้องการคำตอบจากภูผาว่าเมื่อไหร่จะได้เงินค่าจ้าง บลูเองก็ว่าตอนนี้เราเสียเปรียบทุกอย่าง มัวใจเย็นรอไม่ได้แล้ว

ภูผาไม่ตอบ แต่บอกว่าเมื่อวานตัวประกันเป็นนักข่าวชื่อรุจา อยู่หนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์...พูดจบเขาโยนรูปรุจาไปบนโต๊ะ แมงมุมหยิบขึ้นมาดู ครู่เดียวก็ตาเยิ้ม

“งั้นรูปหล่ออย่างแมงมุม...ขอโชว์ฝีมือปิดบัญชีนี้เอง”

แล้วเย็นนั้นเอง แมงมุมไปซุ่มหน้าสำนักงานนิวส์ไทม์ ที่ด้านในคมกฤชกำลังตามตื๊อรุจาเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่น้องสาวของเขาต้องการ แต่ไม่ว่าเขาจะทำดียังไง เอาดอกไม้มาให้ รุจาก็ไม่เล่นด้วยทั้งนั้น แถมคว้ากระเป๋าเดินหนีออกไปหน้าตึก

ชายหนุ่มอดทนเดินตาม ขอโทษและขอโอกาสอีกครั้ง “ผมจำเป็นจริงๆ ผมไม่มีเงินจ่ายค่าประกันพันล้าน ผมถึงต้องทำทุกอย่างให้ได้เพชรกลับมา ผมเคยอวดดีใส่คุณ เพราะผมรับไม่ได้ว่า...ผม...ผม...กำลังจะล้มละลาย”

“แอ็กติ้งใช้ได้ แต่เผอิญฉันฉลาด เลยไม่เชื่อ”

“รุจา...ผมขอร้อง”

ขณะคมกฤชอ้อนวอน ไม่นึกว่าจะมีกระสุนลึกลับพุ่งเข้ามาเฉียดรุจาไปนิดเดียว กระสุนเจาะกระจกด้านหลังแตกกระจาย

รุจาตกใจหน้าเสีย ถ้าคมกฤชไม่ดึงเธอมา เธออาจเป็นผีเข้าออฟฟิศไปแล้ว...คมกฤชกวาดสายตาเห็นคนร้ายเตรียมหนี เขาชักปืนยิงเปรี้ยง ร่างแมงมุมถึงกับผวาเฮือก ถูกยิงเข้าที่ไหล่เลือดทะลัก

เสียงปืนทำให้ผู้คนแตกตื่น ยามวิ่งมาช่วยคมกฤชจับคนร้าย แต่สุดท้ายก็ตามไม่ทัน มันวิ่งไปขู่บังคับแท็กซี่ขับหนีไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้นายบรรพตต้องทบทวน ก่อนจะเรียกรุจามารับคำสั่งต่อหน้า บก.สมพล

“ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องมาทำข่าว”

“พ่อคะ หนูอยากทำงาน หนูไม่กลัว เรายอมแพ้พวกอำนาจเถื่อนไม่ได้นะคะพ่อ เราต้องจับมันมาลงโทษ”

“วันนี้คุณคมกฤชช่วยหนูไว้ได้ แต่คราวหน้าหนูอาจจะไม่มีคนอยู่ข้างๆ” สมพลพูดอย่างเป็นกังวล

“สมพลติดต่อคุณคมกฤชด้วย ว่าฉันอยากขอบใจเขา”

“พ่อคะ ขอหนูทำข่าวนี้ต่อเถอะนะคะ”

“หยุด! พ่อไม่อนุญาต กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้...สมพลเรียกหัวหน้าข่าวอาชญากรรมมาประชุมที่ห้องฉัน”

“ครับนาย”

รุจายังจะตื๊ออีก แต่บรรพตย้ำว่าพ่อมีลูกสาวคนเดียว...

พูดจบเขาเดินเข้าห้องไปเลย

“อาเข้าใจความมุ่งมั่นของหนู แต่อาก็เข้าใจความรักของพ่อหนูด้วย เพราะอาก็เป็นพ่อคนนึง”

“บก.คะ หนูไม่อยากหนี หนูอยากปิดข่าวนี้ด้วยตัวเอง”

“ใจเย็นๆ รอสักพัก เดี๋ยวอาจะช่วยพูดให้” สมพลผละไป ทิ้งรุจายืนหน้ายุ่ง ขัดใจสุดๆ

ooooooo

ตอนที่ 2

รุจากลับถึงสำนักงาน รีบเอาข่าวโจรลิเกไปบอกนายบรรพตผู้พ่อ โดยมีสมพล บก.ข่าวอยู่ด้วย หลังจากนิ่งไปอึดใจ รุจารีบยืนยันย้ำว่า แหล่งข่าวของเธอแน่นอน เชื่อถือได้ ส่งข่าวด่วนเอสเอ็มอีได้เลยเป็นที่หนึ่งแน่ คราวนี้บรรพตฟังแล้วเชื่อสนิท ส่วนสมพลยังกังขาว่ายังไม่เคยได้ยินวี่แววเรื่องโจรลิเกมาก่อน

“ดีมากลูก...เป็นนักข่าวต้องมีวิญญาณ ทุ่มเทให้งานเพื่อความถูกต้องรวดเร็ว” หันไปสั่ง “สมพล เอาข่าวลูกสาวฉันไปเป็นข่าวด่วนไม่ใช่มามัวนั่งซื่อบื้อ”

สมพลลุกพรึบ...สั่งลูกน้องจัดการต่อทันที...รุจายิ้มยืดคอยาว

เมื่อข่าวกระจายไปตามสื่อเป็นไฟลามทุ่ง คนที่เดือดร้อนคือสารวัตรธีรพัฒน์...รีบโทร.ไปจวกคมกฤชว่าเป็นตัวการ คาดคั้นว่าแกใช่ไหมที่ไปหลอกนักข่าวว่าคนให้ข่าวเป็นเขา เจ้านายโกรธจนไฟแลบจากใบหู ที่นิวส์ไทม์บอกว่าธีรพัฒน์ให้ข่าว...ด่าคมกฤชแล้วแทบจะเตะมือถือออกทางหน้าต่าง...

ข่าวออกไปทางอากาศไม่นาน เสียงสะท้อนก็เทกลับเข้ามายังกะเขื่อนแตก แล้วบรรพตก็เรียกรุจามายืนหน้าเหี่ยวต่อหน้าพ่อและทีมงาน

“ไหนล่ะ แหล่งข่าวแน่นอน” พ่อแยกเขี้ยวใส่ สมพลต่อเติมซ้ำว่า ข่าวแน่นอนเชื่อถือได้ “อตร.เพิ่งวางสายถามว่านักข่าวเราสมองเท่าลิงหรือเปล่า” สมพลเสริมทันทีว่า ไม่รู้ ใครสั่งใครสอน บรรพตหันขวับมาตอกสมพลว่า ฉันสอนเอง สมพลลุกหนีห่างรัศมีวงจรเท้า รุจารีบยืนกราน

“แหล่งข่าวของรุจาเป็นเจ้าของคดีนะ สารวัตรธีรพัฒน์ไงคะ” รุจาฟังแล้วตะลึง พ่ออบรมต่อ การเป็นนักข่าวที่ดีต้องมีวิจารณญาณที่ดี มีความรับผิดชอบต่อสังคม...ยืนรับการอบรมหน้าจืด นึกถึงสารวัตรเก๊ที่ให้ข่าวแล้วอยากจะสับไม่ให้เหลือ

ooooooo

เมื่อมุกไปถึงที่ทำงานของเพชร สาลินีกำลังสั่งให้คนยกโต๊ะนั่งทำงานของมุกมาตั้ง แต่เอาไปตั้งเลยหน้าห้องเพชรไปจนเกือบสุดข้างฝา มุกรีบติงด้วยการเรียกตามคนอื่น “คุณสาลี่” สาลินีหันมาตาขวาง ตอกมุกทันทีว่า ระดับบริหารจึงเรียกเธอว่าสาลี่ ระดับล่างอย่างมุกต้องเรียกเธอด้วยความเคารพว่า คุณสาลินี

“ค่ะ...คุณสาลิแน...เอ๊ย สาลินี สุดสวย รวยเสน่ห์...” สาลินีเสริมว่า เซ็กซี่ ขี้เล่น มุกเสริมให้เลิศลอยไปอ้อยอิ่งบนฟ้า สาลินีเชิด สูดลมเข้าเต็มปอด...แต่พอหันไปเห็นมุกไปลากเก้าอี้มา  บอกว่านั่งใกล้หน้าห้องพี่เพชรดีกว่า แล้วยังเน้นเข้าไปอีก...หนูมุกอยากได้ไออุ่นจากพี่เพชร...สาลินีตีหน้ายักษ์เต้นผางๆไปผลักมุก

“ซ่านักนะหล่อน...ชะ มาวันแรกจะเล่นของสูงซะแล้ว ฉันจองไว้นานแล้ว หล่อนเป็นใคร มาขัดคำสั่งฉัน...หา” ย่างสามขุมใส่ มุกทำกลัวหัวหด ปากสั่นว่ากลัวจนหดหมดแล้วค่ะ...แต่แล้วก็ออกแรงเลื่อนโต๊ะ สาลินีไม่ยอม ดันกลับ สองคนออกแรงจนหน้าเบี้ยว สาลินีสู้ไม่ได้ โดดขึ้นนั่งบนโต๊ะไม่ยอมให้เลื่อน สาลินีพล่ามข่มมุกสารพัด มุกหมั่นไส้ ยกโต๊ะขึ้นข้าง สาลินีจะร่วงร้องลั่น ด่านังมุกดอง มุกสั่งสอนดังๆว่าฉันคือมุกดา จำไว้ พอเตรียมเทกระจาดสาลินีโวย...เพชรเปิดประตูเข้ามา ถามเสียงดัง “ทำอะไรกันน่ะ” สาลินีได้ทีกรี๊ดยาว ทำเป็นหล่นลงพื้น มุกหันมาทำท่าจ๋อง “ต๊กกะใจหมดเลย”

ยังไม่ทันจะเล่นงานมุก เจนจบเปิดประตูตามเข้ามาเรียกเพชร พร้อมรายงานว่า เห็นข่าวรึยัง ตำรวจเผยจับแก๊งโจรอะดอเรลลาได้แล้ว ที่แท้เป็นคณะลิเก...เพชรครางเบาๆ มุกกลับพรวดพราดมาหาเจนจบ ชนสาลินีหงายผลึ่งลงไปจนเพชรตกใจรีบพยุงสาลินีขึ้นมา ตาเขียวใส่มุก...

ooooooo

รุจาไปที่กองปราบ ดูที่ป้ายหน้าห้องเห็นชื่อสารวัตรธีรพัฒน์ พร้อมรูปหรา ก็แน่ใจแล้วว่าเจ้า หมอนั่นต้มเธอจนสุก ถามจ่าถนอมถึงคนรูปหล่อๆแต่นิสัยเลวที่ออกมาจากห้องสารวัตรวันนั้น ก็ได้รู้ตัวการ จึงรีบตะบึงไปเอาเรื่องที่บริษัทประกันภัยของคมกฤช... หน้าห้องไม่ยอมให้เข้า รุจาไม่ฟังแทบจะพังประตูเข้าไป คมกฤชเห็นรุจามาเหมือนจะมาฆ่า ก็ยิ้มให้ ทักว่าไงจ๊ะอีหนูนักข่าว?

“นายแย่มากไม่อายใคร เป็นผู้ชายซะเปล่า กะล่อนสับปลับ โกหกพกลม หัดคิดดีทำดีบ้างจิตใจจะได้สูง”

“เอาละ คอแห้งไหม...ตัวเองผิดอย่าพาลคนอื่น ที่มานี่จะมาฟ้องผมเหรอว่าให้ข่าวมั่ว เอาเลย ผมจะฟ้องกลับว่านักข่าวไร้คุณภาพอย่างคุณไม่ควรอยู่ให้วงการเขาเสื่อม”
“ฉันว่านายนิดเดียว นายว่าฉันเกินไปแล้วนะ...ฉันรับว่าไม่เก่ง ถึงเป็นเหยื่อคนโรคจิตอย่างนายหลอกแต่อีกหน่อยฉันเป็นนักข่าวที่ดีแน่ เพราะฉันจะทำให้นายไม่มีโอกาสไปหลอกคนอื่น”

คมกฤชชักโกรธ เรียกรุจา ว่านี่เธอ...รุจาโต้ใส่คะแนนไม่ทัน ประกาศเธอคือรุจาจากนิวส์ไทม์ จะคอยเปิดโปงบริษัทของเขาที่ด้านหลอกคนอื่น เอาเปรียบลูกค้า ประชาชนจะได้รู้บริษัทนักต้ม...รุจาถอยเมื่อคมกฤชเริ่มโกรธ ล็อกคอรุจาดันไปติดผนัง ก้มหน้าตาขวางใส่ รุจาชักกลัว ถามว่าจะทำอะไร...อย่านะ รีบห้ามเมื่อเขายื่นปากมาใกล้...เขาขู่จะลงโทษปากเธอไงล่ะ...ว่าแล้วรุจารู้สึกว่าถูกจูบอย่างแรง รุจาตกใจ...แล้วกลับหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มเหมือนต้องมนต์

“หลับตาซะเยิ้มไปเลยนะ...คิดว่าฉันจะจูบเธอรึไง”...

คำถามนี้ทำให้รุจาลืมตาตื่น นึกอายที่ตะกี้เธอจินตนาการไปเอง “ฉันไม่มีเวลาสนใจคนอย่างเธอ...ออกไปได้แล้ว” คมกฤชไม่ให้รุจาตั้งตัว เหวี่ยงเธอกระเด็นออกนอกห้อง ปิดประตูปัง...รุจา

ยืนงง แล้วถีบประตูตูมระบายแค้น คำรามเยี่ยงนางสิงห์

“นายคมกฤช รู้จักรุจาน้อยไปแล้ว”

รุจากลับไปบริษัท ไปใส่ไฟบริษัทของคมกฤชให้พ่อกับสมพลฟังอีกว่า บริษัทนี้ต้องมีนอกมีในกับการหายไปของอะดอเรลลาอย่างแน่นอน...เมื่อถูกแย้งว่า นายคมกฤชต้องจ่ายเป็นพันล้านนะทำเพื่ออะไร รุจาแย้งว่า แต่ตอนนี้ยังไม่มีการจ่ายเงินประกัน ทั้งพ่อและสมพลเริ่มมองเห็นเหตุผล...รุจาว่าต่อ

“บางทีเพชรอาจไม่มีจริง เป็นพล็อตลวงโลก คอยดู ไม่ต้องห่วงนะ รุจาจะตามติดเป็นปาท่องโก๋ล้วงลับตับไส้สาวมาให้หมด รุจาจะแสดงให้เห็นว่ารุจาเป็นนักข่าวที่ดีชั้นนำ นายคมกฤชจะต้องถอนคำพูดดูหมิ่นรุจาให้หมดทุกคำ” รุจา มองเพดาน พ่อเร่งให้รีบไปทำ อย่ามัวยืนเพ้อ ไม่งั้น...สมพลสาระแนตามเคยว่า “ไม่งั้นไล่ออก”

รุจาสะบัดหน้าเดินหนี...เริ่มงานไล่บี้นายคมกฤชอย่างเอาเป็นเอาตายต่อ...

ที่ทำงานบริษัทคมกฤช ขณะประชุมลูกน้องในห้องอย่างเคร่งเครียด เพราะเขากับบริษัทถูกกระแสข่าวหาว่าหลอกลวงประชาชน มีลูกค้าหลายรายโทร.มาบอกเลิกสัญญา... ทุกคนหัวหด เลขาที่ประชุมยังรายงานต่อ มีข่าวว่าบริษัทเราไม่มั่นคงทางการเงิน คมกฤชตะโกน “ข่าวลือ...ฉันรู้แล้วว่ามันมาจากใคร”

ooooooo

รุจากำลังเลือกรูปที่โต๊ะทำงาน เสียงปึงปังที่ประตู พอเงยหน้ามองก็เห็นคมกฤชเดินอ้าวมาหา คนอื่นมองตกใจ เมื่อเห็นนายคนนั้นถือแปรงขัดส้วมกับน้ำยา ขัดพื้นมาด้วย รุจาลุกขึ้น ถูกคมกฤชโยนของลงตรงหน้า ร้องบอก

“ของฝากจากฉัน เอาไว้ขัดปากเธอ”

รุจาถามว่า จะมาหาเรื่องอะไรอีก เขาตะคอก “เธอนั่นแหละจองเวรฉันมีสื่อในมือ คิดทำลายใครก็ได้ใช่ไหม บอกไว้นะ ทองแท้อย่างฉันทนไฟ ไม่กลัวข่าวสกปรกที่หนังสือเธอทำลายชื่อเสียงบริษัทฉัน”

สมพลเสนอหน้า เตือนอย่ากล่าวหากัน คมกฤชหันไปบอกสมพลให้เตือนลูกน้องเอาไว้ด้วย นาทีนั้น คมกฤชร้องลั่น เมื่อรุจาปาแปรงที่เขาเอามาใส่กบาลเขาเต็มรัก

“เอาแปรงนี้กลับไปขัดปากนาย ถ้าหมิ่นหนังสือฉันอีกคำ จะเอาน้ำยาขัดส้วมราดปากนาย”

คมกฤชเห็นคนในห้องตาขวางใส่ จึงเตะแปรงกระเด็นไป ก่อนจะเดินอ้าวออกไป

บรรพตมาถามว่ามันเป็นใคร บังอาจมาย่ำถิ่นเสือ รุจาห้ามพ่อไม่ต้องยุ่ง เธอจัดการเอง มันเรื่องส่วนตัวเธอกับเขาสองคน...พ่อเกาหัวแกรกๆ เมื่อลูกสาวสั่งไม่ให้ยุ่ง เลยยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร? ลูกสาววิ่งอ้าวออกประตูไปอีกคน รุจาตามทัน เริ่มราวีนายคมกฤชด้วยการฉีดน้ำยาล้างส้วมใส่ จนร้องยกมือห้ามลั่น บอกว่ามันเหม็น

“ถึงเหม็น ก็น้อยกว่านาย จำไว้ นายกับฉันชาตินี้นายต้องตายไปข้างเดียว” รุจาจ้อง คมกฤชปาดน้ำยาเหม็นๆจากหน้าอย่างขยะแขยง รุจาสะใจ เดินกลับเข้าสำนักงานหน้าตาเฉย

ooooooo

สาลินีเห็นว่าเย็นแล้ว มุกยังไม่กลับสักที จึงสั่งมุกให้กลับบ้านได้แล้ว พอดีคุณมรกต มารดาเพชรเดินมาได้ยิน จึงย้ำให้หนูมุกกลับบ้านได้แล้ว...

สาลินีเห็นคุณมรกต รีบแซงมุก ผวาไปเสนอหน้าสวัสดีอย่างงาม ขออาสารับใช้ท่านทุกประตู ชมว่าสวยแล้วผอมไปรึเปล่า ถูกคุณมรกตชมว่าลิ้นเธอตวัดได้งามจริงๆ รอบคอสามรอบแล้ว สาลินีได้แต่เหรอคะ ไม่ทราบเลยจริงๆ คุณมรกตทิ้งหางตาให้รู้ว่าหมั่นไส้ แล้วถามเอาเรื่องว่า ใครให้หนูมุกมานั่งตรงนี้ พอสาลินีรับว่าเธอเอง จะให้ยกไปนั่งด้านนอกหรือเจ้าคะ? ถูกสั่งเฉียบ “เรียกคนมายกโต๊ะ...ยกไปไว้ในห้องเพชร”

ทุกคนเข้าไปในห้องเพชร สาลีนียังตีขลุมว่า สาลินีเข้ามาอีกโต๊ะคงแน่น คุณมรกตสั่งไม่ให้มายุ่งแม้เพชรอยากให้มาสอนงานมุก แต่แม่ไม่ยอม ให้เพชรสอนเอง ถึงไปเมืองนอกก็พามุกไปเรียนงานด้วย เมื่อแม่ถามมุกว่าทำไมยังไม่เลิกงาน มุกรีบใส่สาลินีทันทีว่ามุกเลิกแล้ว คุณสาลี่ให้รีบกลับ  อย่าทำงานเกินเวลาให้บริษัทเอาเปรียบ พอดีคุณป้ามาเสียก่อน...สาลินีแทบจะขบหัวมุกให้สมองกระจายด้วยความแค้น เพชรรีบประคองแม่ชวนกลับ แม่กลับให้ไปส่งมุกด้วย มุกเล่นบทนางเอกผู้ต่ำต้อย ว่าเธอโหนรถเมล์ต่อคิวแมงกะไซกลับบ้านได้ สาลินีจึงเร่งให้รีบกลับไป แต่แม่กลับเสียงดัง

“ตาเพชร แกอยากหูหนวกจริงๆรึเปล่า ไม่ได้ยินแม่สั่งรึไร พาหนูมุกกลับบ้าน”

ทั้งเพชร ทั้งสาลินี ต่างตาขวางใส่มุก อยากจะสับเธอให้ขาดใจตายไปต่อหน้า

เพชรหน้าเหี่ยว เดินซึม มุกกลับดี๊ด๊าละลาล้า แถมควงแขน แต่เพชรพยายามเบี่ยงหนีอายพนักงาน แต่ไม่พ้น แถมมุกยังสโลว์ซบ เป็นทั้งไฮโซและโลโซไปเลย งึมงำว่า คู่รักหวานแหววแห่งศตวรรษ เขาต้องควงกันแบบนี้นะเคอะ เพชรอายคนจนหน้าเยลโล่ เพจเจส...พอออกมาห่างตาคน เพชรดันหัวมุก สั่งให้หลีกห่างๆเดี๋ยวเขาติดเชื้อร้าย มุกยิ่งแกล้งขอโรแมนติกนิดหน่อยไม่ได้เหรอ ใครๆเขารู้ทั้งตำบลว่าเราเลิฟกัน...เพชรขอแวะไปวัดก่อน มุกรีบอิ๊บทันทีว่าโถ จะรีบไปหาพระผูกดวงชะตาวันแต่งเลยเหรอ  เพชรหันมาตะคอก ไปรดน้ำมนต์ต่างหาก

เดินมาอีกหน่อย เสียงมือถือของทั้งสองดังขึ้น ต่างก็รีบรับ มุกเปรยขึ้นก่อนว่า มุกไม่ได้นอกใจนะเคอะ แต่คนสวย ย่อมกิ๊กเยอะเป็นเงาตามตัว ขอเคลียร์กิ๊กคนนี้ก่อนสักสองสามนาที มุกรีบแยกไป ที่แท้คมกฤชโทร.มา...ส่วนเพชร...ธีรพัฒน์โทร.มาบอกว่า...ตรวจพบว่าแผ่นดีวีดีรักษาความปลอดภัยของบริษัทคุณพาที เหมือนกับแผนที่อยู่ในกระเป๋าเนส คนร้ายที่ถูกยิงตาย

“มีคนส่งระบบรักษาความปลอดภัยไปให้โจร” เพชรพึมพำ

ส่วนมุก คมกฤชก็บอกให้น้องสาวรู้เรื่องเดียวกันนี้ แล้วสรุปว่า เรื่องแผนรักษาความปลอดภัยเป็นความลับสุดยอด คนที่รู้เรื่องนี้คือระดับผู้บริหารเท่านั้น...มุกเองก็สรุปลงที่การปล้นครั้งนี้มีคนในร่วมด้วย อาจเป็นคนจากบริษัทพาที หรือไม่ก็คนที่สตาร์ไดมอนด์ของพี่เพชรเอง...เมื่อตัดสายพร้อมกัน ทั้งสองสบตายิ้มให้กันฝืนๆเพราะในใจกำลังคิดวกวนกับข่าวที่ไม่ดีข่าวนี้...เพชรหันหลังกลับห้องทำงาน มุกตามด้วยความอยากรู้...

เพชรรีบเข้าห้องทำงานไปก่อน สาละวนกับคอมฯอย่าง เคร่งเครียด พอมุกตามเข้าไปเตือนให้เขาไปส่งตามคำสั่งคุณมรกต เพชรรีบบอกว่า สาลินีเพิ่งโทร.มาเตือนเรื่องประชุมที่กระทรวงพรุ่งนี้ เขาต้องเอาข้อมูลไปคุยกับท่านรัฐมนตรี ให้มุกกลับบ้านไปก่อน เขามีงานด่วน มุกยืนกรานเขาต้องไปส่งตามคำสั่ง แล้วร้องเพลงรอ ทำเสียงหงิงๆยั่ว เพชรยิ่งสั่งให้หยุดหอน แล้วกลับไป...เมื่อไม่ยอมจึงออกอุบายให้ไปซื้อของกินของใช้สารพัด จนมุกนับนิ้วไม่พอ เมื่อถูกไล่อีก มุกจึงรีบออกจากห้องไป บอกกับตัวเองว่า ไอ้พี่เพชรรอไปกินชาติหน้าก็แล้วกัน

มุกไปแล้ว เพชรออกมาค้นที่โต๊ะสาลินีเป็นคนแรก กลับไม่พบร่องรอยหลักฐานอะไร...ในที่สุดโทร.เรียกเจนจบให้มาพบ อยากคุยกันสองคน

ส่วนมุกรีบไปที่ห้องทำงานเจนจบ พยายามรื้อค้นที่คิดว่าจะได้ร่องรอย หรือหลักฐานบ้างแต่ไม่พบ เปิดเครื่องคอมฯเช็กหลายตลบก็ผิดหวัง...มุกเดินออกมา แล้วต้องรีบหลบ เมื่อเห็นชนินทร์เดินพูดมือถือเหมือนกำลังจะกลับบ้าน แล้วพูดเสียงเครียด

“โทร.มาทำไมตอนนี้...ฉันสั่งแล้วว่าอย่าโทร. เดี๋ยวมีใครได้ยิน” เมื่อทางอีกฝ่ายตอบมา เขายิ่งขุ่น “ของร้อนแบบนั้นใครจะเก็บไว้กับตัว...ฉันไม่โง่ให้ใครมาจับฉันได้หรอก” ชนินทร์ตัดสายแล้วเดินอ้าวไป...มุกออกจากที่หลบฟังสงสัยเต็มประดา...ทนไม่ได้ ต้องรีบไปที่ห้องชนินทร์ให้หายสงสัย...

ห้องชนินทร์ไม่ค่อยมีเครื่องประดับมากเหมือนห้องเจนจบ มุกเริ่มค้นตั้งแต่ตู้เอกสาร แล้วมาที่โต๊ะทำงาน มือป่ายชนแฟ้มเอกสารหล่นลงพื้น รีบเก็บกลับเห็นแผนผังทางเข้าออกโรงแรมและที่ห้องแสดงอะดอเรลลา มุกพึมพำอย่างตื่นเต้น...พลันรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง พอหันไปเห็นชนินทร์ที่ทำท่าจะกลับไปแล้วมายืนถมึงทึง

“แกเข้ามาทำอะไร” ชนินทร์ตวาด มุกยืนตะลึง นึกไม่ถึงว่าชนินทร์จะกลับมา...

“หนูมุกเห็นไฟในห้องสว่าง...เลยมาปิดประหยัดยามโลกร้อนค่ะ” แก้ตัวไปได้ ถอนหายใจโล่ง แต่ชนินทร์ไม่โล่งด้วย ย้อนว่าสวิตช์ไฟอยู่ทางโน้น มายุ่งเอกสารฉันทำไม มุกแก้ว่า เห็นหล่นที่พื้นเลยมาเก็บให้ ชนินทร์ด่าโกหกหน้าด้านๆ มุกยั่วกิเลส “มุกไม่ได้โกหก หน้าก็ไม่ด้าน ทาครีมทุกวัน หนูมุกเจตนาดี อยากช่วยบริษัทจริงๆค่ะ”

“หุบปาก” ชนินทร์กระชากมุก มุกทำแข็งขืนทื่อๆจึงถูกเหวี่ยงไปแรงๆ “แกต้องออกไปจากบริษัทฉัน”

มุกตอแยต่อว่า ไม่ใช่บริษัทพี่เพชรเหรอ ชนินทร์ยิ่งร้อนฉ่า ด่านังงี่เง่า แกเข้ามาหาอะไร มุกสั่นหน้าไม่ได้มาหาอะไร...ชนินทร์ตบะแตก จิกผมมุกหน้าหงาย ล็อก หวังให้คอหัก แต่มุกแกล้งลืมท่ายูโดผสมคิกบ็อกซิ่งบวก

เควัน ถูกส่งไปชนกำแพง ต้องแกล้งรูดลง คราวนี้เจ็บไม่น้อย พอชนินทร์โผนเข้าใส่อีก จึงเจอง่ามเท้าสอยไปที่เป้าจนหงายผลึ่งร้องลั่นโลก...พอลุกขึ้นได้ยิ่งร้ายเหมือนผีเข้า รวบมุกเข้ามาบีบหมายหักคอ มุกร้องขอลั่นๆ “อย่าฆ่าหนูมุก...อย่าฆ่าหนูมุก” ชนินทร์ได้ยินคำว่า ฆ่า...ถึงชะงัก...เปลี่ยนเป็นลากมุกออกไปจากห้องทันที...

ขณะที่เพชรกำลังซักเจนจบเรื่องแผนผังห้องแสดงอะดอเรลลา ว่าเขาไม่รู้เรื่อง เพราะเพชรให้ชนินทร์เก็บไว้

คนเดียว...แล้วทั้งสองก็ตกใจ เมื่อชนินทร์หิ้วมุกเข้ามา แล้วผลักลงไปบนพื้นต่อหน้า เพชรมองเฉย เจนจบตำหนิชนินทร์ทันทีว่า ทำอะไรมุกอย่างนั้น ชนินทร์รีบรายงานเพชรว่า มุกเข้าไปค้นห้องเขา ให้เพชรไล่ผู้หญิงคนนี้ออก
“ไม่เอา หนูมุกอยากทำงานกับพี่เพชร ชีวิตนี้หนูมุกมีไว้รับใช้พี่เพชรคนเดียว” มุกสะบัดทันที เมื่อชนินทร์ดึงแขนมุกลากขึ้นมา เจนจบทนไม่ได้ เข้ากระชากมุกกลับมา เตือนว่าคุณมุกเป็นผู้หญิง...เมื่อเพชรซักว่า มุกเข้าไปห้องเขาทำไม มุกแก้ว่าเธอหวังดี ชนินทร์ตวาดว่าโกหก มุกแก้ตามเดิมว่า เธออยากทำตัวมีประโยชน์ต่อบริษัท กลับถูกเข้าใจผิดอย่างแรง มันทารุณจิตใจผู้หญิงน้อยๆอย่างมุกเหลือเกิน มุกปล่อยโฮใหญ่ เพชรสั่งให้ออกไปข้างนอกก่อนไม่ต้องเข้ามา จนกว่าเขาจะเรียก

“หนูมุกจริงใจกับทุกคนที่นี่นะคะ...แต่เห็นว่ามุกไร้ประโยชน์ที่นี่ หนูมุกก็จะไป”

มุกสะอื้นฮั่กๆ...หันหลังก้าวออกไปอย่างสุดอาลัย...พอพ้นจากห้อง มุกปาทิชชูทิ้ง มองห้องเพชรด้วยความอยากรู้ว่า เขาจะตกลงอะไรกัน มุกไม่รู้หรอกว่า เพชรซักชนินทร์ถึงแผนผังรักษาความปลอดภัยอะดอเรลลา ชนินทร์บอกทันทีว่า ไม่ได้เก็บไว้ที่นี่ แล้วขอให้พูดเรื่องมุกก่อน เพราะเธอเข้าไปค้นห้องเขา เพชรเสียงกร้าว ต้องพูดเรื่องอะดอเรลลาก่อน...ขณะที่มุกรีบไปที่กระเป๋าของเธอ ค้นเอากล้องขนาดเล็กออกมาปรับโน่นนี่อย่างว่องไว แล้วสอดเข้าไปในห้องเพชร ครู่เดียวมุกแอบดูที่จอในกระเป๋า เห็นทั้งสามยืนตอบโตกัน ชนินทร์ถูกซักถูกย้ำหาแผนผังเป็นนานจึงเปิดปากว่า เขาเก็บไว้ที่บ้าน ไปเก็บไว้ที่บ้านทำไมของสำคัญอย่างนั้น ชนินทร์ตอบว่ากลัวหายจึงเก็บไว้กับตัว เพชรจึงบอกให้รู้ว่า สารวัตรบอกว่าโจรพวกนั้นมีแผนผังเหมือนที่เรามี

“แกเลยสงสัยฉัน” เพชรย้อนทันทีว่า เขาสงสัยทุกคน ชนินทร์รีบโยนต่อ “แผ่นมาจากบริษัทพาที มันคงไม่รับ เหลือจำเลยคนเดียวคือฉัน” พูดแล้วมองไปทางเจนจบ เขาจึงตอบโต้ทันที

“แกคิดว่าฉันก๊อบปี้ไปให้โจร ทั้งๆที่มันอยู่ในความรับผิดชอบของผู้จัดการ...เราคุยกันด้วยเหตุผลนะ”

“เพชร ฉันเพื่อนแก ทำงานให้แกมากี่ปี...อ้อ...หรือว่าแกส่งนังปัญญานิ่มนั่นไปค้นห้องฉัน...เอาละ ถ้าคิดว่าฉันทรยศ ก็จับฉันเข้าคุกไปเลย”

เจนจบเบรกชนินทร์ทันทีว่า ที่ซักถามก็เพื่อหาความจริง แล้วทั้งสองก็ประคารมกันร้อนขึ้น เพชรจึงปรามทั้งสองคน สรุปว่าที่เขาถามเพราะอยากรู้ว่าโจรมันไม่ได้อยู่รอบตัวฉันเท่านั้น

“ฉันยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง ถ้าไม่เชื่อ ไม่นึกถึงความเป็นเพื่อน เอาตำรวจมาจับได้เลย หมดธุระแล้วใช่ไหม” ชนินทร์สะบัดหน้า เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ยี่หระหน้าไหนทั้งนั้น...ออกมานอกห้อง รู้สึกเหมือนมีคนอยู่แถวนั้น เมื่อกวาดตาดูไม่เห็น จึงเดินลิ่วๆไป...มุกที่หลบขดตัวบังโต๊ะอยู่ ค่อยถอนหายใจที่หลบชนินทร์ได้ทัน...ชนินทร์เดินไปทางห้องเจียระไน ที่ต้องรูดการ์ดไปทีละห้องด้วยความพลุ่งพล่าน...

เมื่อเพชรกับเพื่อนออกมาจากห้องทำงานก็เห็นมุกนอนหลับฟุบโต๊ะ เพชรเห็นแล้วสั่นหัวแต่เจนจบบอกว่า มุกก็มีเสน่ห์แบบของเขา มุกแกล้งหลับ แล้วทำเป็นหล่นจากโต๊ะ ร้องให้เจนจบช่วย มุกโดนผีผลักเพชรรีบบอกผีตัวไหนผลักเบาจริงๆ มุกจึงต่อว่าเขาจ้องกัดแทะเธอตลอด คนมันรอเฉยๆก็ง่วง เจนจบเร่งให้เพชรรีบไปส่งมุก มุกหันมาบ๊ายบายเจนจบ เพชรเดินอ้าวหนี มุกวิ่งตามทันที เพชรหันมาขอร้องเจนจบไปส่งแทน มุกไม่ยอมอ้างคุณแม่พี่เพชรสั่งเฉียบขาดให้เขาไปส่ง แล้วสรุป สุภาพบุรุษต้องรักแม่ ตามใจเมียลูกเดียว เพชรทำท่าเรอแล้วรีบเดินหนี

ooooooo

ชนินทร์พกเอาความเครียดกลับมาบ้าน พอเห็นหน้านิจนันท์ก็สติแตกต่อว่าที่เมียโทร.ไปหา ทั้งๆที่ห้ามแล้วอย่าโทร.ไปหาตอนทำงาน ทั้งฝ่ามือมรณะซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้านิจนันท์จนล้มตึงกับพื้น

เมียโต้ว่าโมโหใครมา โทร.หาหน่อยไม่ได้ โกรธใครต้องไปลงคนนั้น ชนินทร์หน้ามืด ขย้ำคอหอยจนเมียหน้าเขียว สารภาพว่า เพราะเขาทำมันไม่ได้ เพชรมันเป็นทั้งเจ้านายพอเมียหายใจได้ถามว่ามีเรื่องอะไร กลับถูกผลัก หาว่าถามถึงเหมือนมันเป็นผัว แล้วผลักเมียกระเด็นไปชนมุมโต๊ะ หัวเข่าแทบแตก...ทั้งเจ็บทั้งแค้น จึงหยามให้ว่า เธอคิดผิดที่มาอยู่กับเขาไม่งั้นสบายไปแล้ว เขาจะตบ เมียคว้าแจกันได้ยกเตรียมประเคนให้ ท้าให้เข้ามา จะหวดให้หน้าแหกอายสุนัข

“เพื่อนทุกคนยังไม่เห็นธาตุแท้แก เขายังไม่รู้ว่าผู้จัดการของเขาขโมยเพชรบริษัทออกมาขายกี่เม็ดแล้ว”

ชนินทร์ลำเลิกว่า เงินพวกนั้นแกเอาไปหมด

“มันหน้าที่ผัวต้องเลี้ยงดูเมีย ถ้าแกหือแม้แต่นิดเดียวฉันจะเป็นพยานความเลวของแก เพื่อแกโดยเฉพาะ เพชรจะได้รู้ว่าแกมันเห็นแก่ได้ ขี้โกง ลองไหมชนินทร์...แกจะลองกับฉันไหม”

ชนินทร์เจอไม้นี้ ถึงกับอึ้งกิมกี่ นิจนันท์สะใจวางแจกันแล้วเดินออกไปอย่างนางสิงห์

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เพชรรู้สึกสงสารชนินทร์ เรื่องแผนผังอะดอเรลลาที่หายไปอยู่ในมือโจร เพชรบอกเจนจบว่า เขาได้บอกสารวัตรไปแล้วว่าพวกบริษัทของเขาไม่มีใครต้องสงสัยเลย ให้เดินหน้าคดีไปได้อย่างเต็มที่ จากนั้น เพชรโทร.นัดชนินทร์ไปทานข้าวที่บ้าน ให้ชวนนิจนันท์ไปด้วย ชนินทร์บอกว่า เมียเขาไปต่างจังหวัด

แต่ที่จริงนิจนันท์พาเข่าที่เจ็บจากเมื่อคืนไปให้หมอทำแผลให้ ขณะเดินกะเผลกไปตามทาง ญาติคนไข้เข็นรถมา ชนนิจนันท์์เซไปก่อนจะล้ม มุกที่เดินมาติดๆรีบคว้าตัวไว้... ประคองนิจนันท์ไปนั่งม้าใกล้ๆเสียงประกาศจากห้องยา “คุณนิจนันท์ สุดจิตต์ เชิญมารับยาช่อง 3” มุกฟังนามสกุลแล้วคุ้นหู อ้าปากถาม นิจนันท์จึงบอกมุกว่าเธอคือ นิจนันท์

สุดจิตต์ มุกจึงให้เธอนั่งรอ รีบวิ่งไปรับยาให้...หลังจากเอายามาให้นิจนันท์แล้ว มุกรีบลาไปหาแม่ประไพที่เธอพาไปหาหมอ...ตอนพากลับบ้าน มุกบอกแม่ว่าเจอคนนามสกุลเดียวกับคนที่สตาร์ไดมอนด์ ยังไม่ทันคุยต่อ มือถือดัง คุณประไพรีบรับ เป็นเสียงคุณมรกตโทร.มา คุณมรกตสั่งให้พาหนูมุกมาที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย อ้างว่าคิดถึงหนูมุกเหลือเกิน ให้รีบมาโดยเร็ว...มุกรีบบอกแม่หลังตัดสายแล้วว่า เธออยากไปบ้านพี่เพชร...แม่ยิ้มหน้าบานรีบพาลูกสาวไปแต่งตัวที่บ้าน เพื่อจะได้ไปโชว์พี่เพชรให้หัวใจพองจนระเบิดตูมๆให้ได้

ooooooo

ที่สระว่ายน้ำบ้านเพชร ซึ่งตอนนี้มีสหายรักมากันพร้อมหน้า เขาดำผุดดำว่ายเพลิน พอโผล่จากน้ำที่ขอบสระ ร้องลั่นตกใจ โผจากขอบสระ เมื่อเห็นมุกโผล่หน้ามายิ้มร่าตาเหลือกตาปลิ้นเท่าที่คิดว่าเก๋ เขาตะโกนว่า โผล่มาได้ไง มุกต่อว่า เธอไม่ใช่ผีนะ ตกใจอะไรปานนั้น...

เจนจบ พาที ชนินทร์มองมาเป็นตาเดียว มุกขยับขาไขว้นั่งวางท่าเหมือนอยู่หน้ากล้อง บ่นว่ามาปาร์ตี้ก็ไม่บอก เพชรกลับติงที่มุกจ้องผู้ชายไม่วางตาว่า มองอยู่ได้ มียางอายไหม มุกกางนิ้วปิดหน้า ร้องว่าอายที่สุด เกิดมาไม่เคยเห็นผู้ชายโป๊

เรียงหน้าให้ดู...สาลินีวิ่งมา ร้องห้ามอย่าปิด เมื่อเห็นผู้ชายพากันเอาผ้าขนหนูมานุ่ง มุกจึงมีคู่มวยมาอีกแล้ว ถามว่าใครจุดธูปเชิญสาลินีมา สาลินียักคิ้วปาร์ต้ีแมนๆอย่างนี้ สาลี่ไม่มีพลาด ดูได้ทั้งวันไม่เบื่อ...

ทั้งหญิงทั้งชายปล่อยคารมพัวพันกันไปมาสนุกกัน มุกหันไปทักชนินทร์แต่เขากลับมึนตึง เจนจบถามทำไมมุกมาช้า มุกวิ่งมาเกาะกล้ามเพชร ฉะอ้อนว่า...ไม่ได้ช้า รีบแทบตาย อยากอยู่ใกล้หัวใจพี่เพชร...เพชรมองมุกซบ อยากจะผลักตกน้ำ ก็จะน่าเกลียดเกินไป...

คุณแม่ประไพที่อยู่ในบ้านกับพวกผู้ใหญ่ มองมาเห็น ร้องว่าตายแล้ว มุกไปซบพี่เขาได้ไงแม่มรกตลุกพรวดมอง ดีใจเนื้อเต้นผางๆ ร้องโถ...น่าเอ็นดูออก ทำอยู่ในสายตาผู้ใหญ่เดี๊ยนชอบ...คุณเผ่าพงศ์หัวเราะในคอ ไม่วายถูกเมียตวาดอีกตามเคย...

ที่สระว่ายน้ำ มุกนึกสนุกเสนอไอเดีย น่าจะชวนสาวๆ เพื่อนของเธอมาให้ครบคู่ สาลินีตัดบททันทีว่าไม่ต้อง เธอคนเดียวรับมือสามสี่ชายไหว เพชรปรามมุกว่า อย่าชวนเพื่อนมาเลย แค่มุกคนเดียวสมองเขาจะแตกอยู่แล้ว มุกรีบชมเพชรว่า เขายั