ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สาลินีกลับมาที่บ้านเจอศักดากำลังเก็บเสื้อผ้าข้าวของ เธอถามเขาว่าจะเก็บกระเป๋าไปไหน ศักดาอึกอักเล็กน้อยก่อนพูดแก้เกี้ยวว่า

“คุณกลับมาพอดี เรากำลังจะเอาอะดอเรลลาไปให้ลูกค้าที่ฝั่งโน้น”

“ฝั่งโน้น...ชายแดน ไม่ได้นั่งเครื่องเอาออกไปขายที่สวิตฯ อิตาลีเหรอ”

“ให้เราขายได้เงินก่อนสิจ๊ะ ถึงจะไปที่ที่คุณอยากไป”

“ศักดา เราจะไม่ถูกจับใช่ไหม”

“ไม่หรอก...ที่รัก”

“ฉันไม่ยอมใช้เงินในคุกนะ ยังไงคุณก็ต้องปกป้องฉัน ให้สมกับที่ฉันรับใช้คุณในฐานะเมีย แล้วก็ยอมเสี่ยงไปเป็นสายลับ คุณห้ามหนีเอาตัวรอดไปแค่สองพ่อลูกนะ ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับธุรกิจขี้โกงที่จะเอาผิดคุณสองพ่อลูกให้นอนรับโทษประหารชีวิต”

ศักดาชักสีหน้าไม่พอใจ แต่เมื่อสาลินีหยิบปืนเล็กออกจากกระเป๋า เขาก็รีบเปลี่ยนเป็นหยอดคำหวาน

“ผมไม่ทิ้งคุณหรอก ผมรักคุณมากนะสาลินี ผมรู้ว่าคุณเสียสละเพื่อผมมาตลอด”

“ดี คุณนั่งรอฉันเก็บกระเป๋าแป๊บเดียว พ่อคุณมาเมื่อไหร่เราพร้อมไปได้ทันที” สาลินีพูดยิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ศักดาเห็นแล้วหนาวๆร้อนๆ

คมกฤชกับมุกออกจากบ้านเพชรมาได้ไม่นาน ก็ได้รับรายงานว่า คนของสารวัตรธีรพัฒน์เจอสงครามแล้ว สองพี่น้องจึงรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้นที่สงครามผลุบหายเข้าไปพร้อมบอดี้การ์ด

ปรากฏว่าในบ้านมีทั้งสงคราม ศักดา และสาลินี ที่กำลังเตรียมตัวหนีพร้อมอะดอเรลลา สาลินีเห็นมุกมาพร้อมกำลังตำรวจก็ตะลึงตกใจ เช่นเดียวกับมุกซึ่งคาดไม่ถึงว่าที่แท้สาลินีก็คือ นางโจรที่ฉกอะดอเรลลาไปจากตู้เซฟในห้องทำงานเพชร

เมื่อเห็นลีลาเตะต่อยของมุกจะจะตา สาลินีแน่ใจทันทีว่ามุกเป็นตำรวจ แต่สาลินีไม่ยอมถูกจับง่ายๆ เธอต่อสู้ไปพร้อมกับสงครามและศักดา สุดท้ายสงครามเสียท่าถูกธีรพัฒน์เอาปืนฟาดศีรษะจนสลบ ส่วนศักดายิงปืนถากขมับคมกฤชล้มตึงก่อนวิ่งหนีการตามล่าของมุกไปพร้อมสาลินี แล้วขึ้นรถภูผาที่พุ่งเข้ามาจอดรับหนีรอดไปอย่างหวุดหวิด

คมกฤชอาการน่าเป็นห่วงถูกส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาล รุจาทราบข่าวรีบร้อนมา แต่หมอไม่อนุญาตให้ใครเข้าภายในห้องฉุกเฉิน รุจาเสียใจได้แต่ร่ำไห้ต่อหน้ามุก แอนดี้ และธีรพัฒน์ พร้อมกันนี้รุจาก็ลำดับเหตุการณ์ก่อนถามคาดคั้นมุกว่า

“บอกความจริงกับรุจาได้หรือยังคะ แอนดี้ไม่ใช่แค่เพื่อนคุณหนูมุก คุณหนูมุกเองก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีอะดอเรลลาเพราะแค่เป็นน้องคมกฤช รุจาไม่ได้ถามเพราะความเป็นนักข่าว รุจาถามอย่างเพื่อน ถามอย่างคนรู้จัก ถามจากใจที่รักและเป็นห่วงเขา”

“มุกไม่ใช่คนที่ชอบตีสองหน้า แต่ที่มุกกับแอนดี้เปิดเผยตัวว่าเป็นตำรวจสากลไม่ได้ เพราะคดีนี้มันไม่ใช่ แค่เรื่องการปล้นอะดอเรลลาจากสตาร์ไดมอนด์ มันเป็นคดีโจรกรรมข้ามชาติที่เราต้องคลี่คลายให้อื้อฉาวน้อยที่สุด”

“แสดงว่าคุณเพชรจะต้องถูกจับด้วยเหรอคะ”

มุกนิ่งเงียบ แอนดี้จึงตอบรุจาเอง “ครับ...ถ้าหาหลักฐานยืนยันไม่ได้ว่า ซื้อขายอะดอเรลลามาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

“ผมประสานกับหน่วยตำรวจสากลแล้ว พวกคุณไปรายงานตัวเพื่อขอดำเนินเรื่องส่งอะดอเรลลาไปตรวจได้เลย” ธีรพัฒน์เอ่ยขึ้น

“ผมขอโทษนะครับ ที่ผ่านมาอาจจะไม่ได้ร่วมมือกับคุณมากเท่าไหร่” แอนดี้รู้สึกผิด แต่ธีรพัฒน์ย้ำด้วยรอยยิ้มว่า เราทำเพื่อประชาชนเหมือนกัน

“มิน่า คุณหนูมุกถึงไม่ยอมแต่งงานกับคุณเพชร” รุจาครางออกมาอย่างเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“หนูมุกกับพี่เพชรเราไม่ได้อยู่ในฐานะคู่รัก แต่เรา คือตำรวจกับผู้ต้องสงสัย” มุกแววตาสลดลงด้วยความเศร้า

ด้านศักดากับสาลินีที่หนีขึ้นรถภูผาไปอย่างไม่รู้ชะตากรรม บัดนี้ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากับเจนจบผู้บงการทุกอย่าง สาลินีแทบไม่เชื่อตาตัวเอง พร่ำด่าเจนจบว่าเป็นอสรพิษใกล้ตัวเพชร ชั่วร้ายยิ่งกว่าชนินทร

“อสรพิษอย่างฉันมีไว้กำจัดคนโลภ ไม่รู้สำนึกบุญคุณใครอย่างแก อย่างชนินทร ไม่นึกเลยนะว่าแกจะฉลาดจนขโมยอะดอเรลลาข้ามหัวฉันออกไปได้”

“คนอย่างแกไม่ได้เก่งคนเดียวหรอกไอ้เจนจบ ถ้าฉันรอดไปได้ แกต้องตายเป็นคนแรก”

แต่ทว่าสาลินีหมดโอกาสนั้นแล้ว เจนจบฆ่าเธอทิ้งอย่างโหดเหี้ยมเลือดเย็น ศักดาเห็นแล้วสติแตกจะวิ่งหนี เลยถูกภูผายิงล้มลงขาดใจตายไปอีกคน

ขุนพลกับบลูอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ทั้งคู่ช่วยกันมัดรวม ศพสาลินีกับศักดาใส่กระสอบตามคำสั่งเจนจบ พอบลูทวงถาม เรื่องเงินค่าจ้างปล้นอะดอเรลลาที่ยังค้างอยู่ เจนจบทำท่าไม่พอใจ บอกภูผาให้สั่งสอนลูกน้องเสียบ้าง ภูผาจึงปรามบลู แต่ไม่ยอมตอบคำถามที่บลูอยากรู้ว่าภูผามีข้อตกลงอื่นใดกับเจนจบอีกหรือเปล่า

ภูผาเดินตามเจนจบออกไปด้านนอก เจนจบบอกว่าตนจะกลับไปดูนังมุก มันจะพูดอะไรบ้าง แล้วมันจะเอาอะดอเรลลาปลอมกลับมาคืนเพชรได้ยังไง ภูผาไม่สนใจเรื่องนั้น แต่อยากรู้ว่าพวกตนต้องทำอะไรให้เขาอีก

“ฉันกำลังจะขายอะดอเรลลาของจริง ระหว่างนี้รอคำสั่งจัดการนังมุกกับพี่ชายมัน ฉันจะให้เงินค่าจ้าง พร้อมกับตัวลูกชายแกทันทีที่เห็นศพนังหนูมุก”

เจนจบเดินออกไป ภูผาสีหน้าอึดอัด ขุนพลแอบฟังอยู่มุมหนึ่งแสยะยิ้มเหมือนมีแผนบางอย่างในใจ

ooooooo

ช่วงหัวค่ำ เพชรกับมุกพาประไพมาเยี่ยมคมกฤชที่โรงพยาบาลและเจอรุจายังเฝ้าอยู่ รุจาโกหกประไพว่าตนผิดเอง ตนกับคมกฤชทะเลาะกัน ตนผลักเขาแรงเกินไปทำให้เขาสะดุดขาตัวเองล้มหัวกระแทกขอบโต๊ะแล้วฟาดพื้น

“รุจาขอโทษค่ะคุณป้า” รุจาพนมมือไหว้

“คิดซะว่ามันเป็นอุบัติเหตุแล้วกัน ป้าไม่โทษหนูหรอก” ประไพเอ่ยอย่างเมตตา...มุกมองรุจาด้วยสายตาขอบคุณที่ช่วยโกหก

“ผมพาคุณป้ากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า หมอบอกว่าอีกหลายชั่วโมงกว่าคมกฤชจะฟื้น” เพชรเอ่ยขึ้น มุกขอบคุณเขา และรับปากแม่ว่าตนจะดูแลพี่กฤชให้ดีที่สุด

หลังจากเพชรพาประไพออกไปแล้ว มุกขอบคุณรุจาที่ช่วยตน รุจาบอกเข้าใจดีว่าเรื่องอย่างนี้ต้องอธิบายยาว โดยเฉพาะกับแม่ของมุก ถ้าท่านรู้ว่าลูกสาวเป็นตำรวจสากล...

“แม่คงเป็นลมล้มตึงไปอีกสามตลบ แค่เรื่องพี่กฤชคนเดียว แม่ก็คงแทบแย่แล้วค่ะ” มุกกล่าวอย่างหนักใจ

ฝ่ายเพชรตัดสินใจพาประไพกลับมาที่บ้านตน ให้นอนค้างกับแม่ดีว่ากลับไปอยู่คนเดียว แล้วเพชรยังเจรจากับแม่ของตนด้วยว่าอยากจะเลื่อนการแต่งงานออกไปก่อน เพราะสงสารครอบครัวหนูมุก

“แต่แม่ว่าอย่าเลื่อนเลยนะ คมกฤชคงไม่เป็นอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็ฟื้นขึ้นมาแหย่คนโน้นคนนี้ได้อีก” มรกตพูดอย่างมีความหวัง แล้วหันไปยิ้มให้กำลังใจประไพ ต่างจากเพชรที่สีหน้าไม่ค่อยแน่ใจ

ส่วนที่โรงพยาบาล คมกฤชยังไม่ฟื้น มุกกับรุจานั่งเฝ้าอย่างเป็นกังวล พลางพูดคุยกันเรื่องสาลินีกับศักดาที่หายตัวไป พวกธีรพัฒน์ค้นหาตามเซฟเฮ้าส์ที่สงครามสารภาพก็ไม่เจอสักแห่ง

“ถ้าเป็นการฆ่าปิดปากล่ะคะ เพราะศักดากับสาลินีอาจจะชี้ตัวคนบงการได้”

“ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า พวกภูผาทำงานให้ใครกันแน่ ชนินทรก็นอนนิ่งไปแล้ว สาลินีขโมยอะดอเรลลาออกไปให้ศักดา แต่ภูผาก็มาช่วยไว้ได้ ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับภูผา ถ้าเราจับตัวเขาได้ เราจะรู้ว่าใครคือคนบงการ”

“ตอนนี้แอนดี้ถืออะดอเรลลาไปตรวจเอง แล้วทางนี้คุณหนุมุกจะบอกคุณเพชรว่ายังไงล่ะคะ ตอนที่ได้อะดอเรลลากลับมา”

“อะดอเรลลาจะไม่กลับเข้ามาประเทศไทยแล้วค่ะ ตำรวจสากลจะต้องยึดไว้เพื่อส่งคืนราชวงศ์ งานต่อไปที่หนูมุกต้องทำคือจับตัวคนในสตาร์ไดมอนด์ เริ่มต้นจากพี่เพชร”

ฟังมุกพูดแล้วรุจาใจหายวาบ...

ooooooo

คมกฤชฟื้นในเช้าวันต่อมา แต่ปรากฏว่าดวงตาเขามองไม่เห็นอะไรเลย รุจาตกใจมากรีบไปสอบถามหมอเจ้าของไข้ ก็ได้คำตอบว่า

“คนไข้ทั้งถูกตี ถูกยิง ถึงกระสุนจะถากขมับไป แต่ก็มีผลกระทบกระเทือนประสาทตาอย่างหนักครับ”

“มีโอกาสกลับมามองเห็นไหมคะหมอ ผ่าตัดได้ไหมคะ เลเซอร์ หรือรักษาวิธีไหนก็ได้ ที่จะทำให้คมกฤชกลับมามองเห็น หมอบอกมาเลย ต่อให้ยากลำบากแค่ไหน รุจาก็จะพาเขาไปรักษา บอกสิคะหมอ...ทำยังไงคมกฤชถึงจะไม่ตาบอดตลอดชีวิต” รุจาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยอย่างที่สุด...

สายหน่อยเพชรไปรับมุกมาเยี่ยมคมกฤช แล้วเจอเจนจบที่มาคนเดียว เมื่อสามคนเดินไปถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงคมกฤชโวยวายไล่รุจา มุกแปลกใจว่าพี่ชายเป็นอะไร พอรู้จากรุจาว่าตาเขามองไม่เห็น ทุกคนก็อึ้งงันไปทันที

เพชรกับเจนจบพามุกออกมาหน้าห้อง แล้วช่วยกันปลอบมุกที่เสียใจเรื่องพี่ชายตาบอด เพชรจะหาหมอเก่งๆมารักษาคมกฤช ส่วนเจนจบมั่นใจว่าคมกฤชต้องกลับมามองเห็น ไม่มีใครโชคร้ายไปตลอดหรอก

มุกขอบคุณทั้งคู่ แล้วขออยู่ดูแลพี่ชายต่อ สองหนุ่มจึงกลับไปก่อน เมื่ออยู่ตามลำพังกับเพชร เจนจบแกล้งพูดถึงนิจนันท์ที่โทร.หาเพชร แต่เพชรไม่รับ เธอเลยโทร.มาหาเขา บอกว่าสาลินีไม่มาทำงาน

“ลาพักร้อนหรือเปล่า” เพชรเอ่ย

“เปล่า ฉันว่าสาลินีกลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลา”

“ไร้สาระ! แล้วนายล่ะ”

“ไม่กลัว วัตถุไม่มีอิทธิพลกับจิตใจฉันหรอก คนต่างหากที่น่ากลัว” เจนจบยิ้มเยือกเย็นสุขุมให้เพชรประดุจเพื่อนที่ดี

ขณะเดียวกันนั้นในห้องคนไข้ ธีรพัฒน์เพิ่งมาถึง เขาบอกมุกว่าเพชรโทร.มาแจ้งเรื่องสาลินีหายตัวไป ตนรับเรื่องไว้ แต่ท่าทางเพชรจะไม่ระแคะระคายเลยว่าสาลินีเป็นสายให้เอสเค แล้วตอนนี้ก็หายตัวไปกับศักดา

“เขาสองคนจะรอดหรือเปล่าคะ” รุจาถาม

“ถามผม...ผมว่าไม่ รอแต่ว่าเราจะพบศพสองคนนี้เมื่อไหร่”

“ตอนนี้เราต้องล่าตัวภูผามาให้ได้”

“พี่ขอนะหนูมุก เรื่องนี้พี่จัดการเอง หนูมุกดูแลไอ้กฤชก่อนดีกว่า” ธีรพัฒน์มองคมกฤชด้วยความสงสารแล้วเดินออกไปเงียบๆ

“นายอย่าหมดหวังนะคมกฤช สมัยนี้หมอเก่งๆมีเยอะแยะ” รุจาปลอบ

“ผมอยากอยู่คนเดียว”

มุกเข้าใจความรู้สึกพี่ชาย เดินนำออกไปก่อน ขณะที่รุจาจับมือคมกฤชบีบเบาๆ และบังคับเสียงตัวเองให้ร่าเริง บอกเขาว่า “ฉันอยู่ตรงนี้นะ เผื่อนายจะเรียกใช้อะไร”

“อย่ามาสนใจผมเลยรุจา ผมมันคนไม่มีอนาคต ไม่มีแล้ว...ชีวิตผมจบสิ้นแล้ว ไปซะ ไปให้พ้น ไปจากผม” เขาปัดมือรุจาออก หันหลังล้มตัวลงนอน รุจาเสียใจแต่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล

ตกเย็น มุกเหนื่อยล้าใจกายกลับมาที่บ้านเพชร เพชรมองออกบอกเธอทันทีว่า ตนโทร.ไปติดต่อหมอเก่งๆที่เมืองนอกแล้ว เขาพร้อมจะบินมาดูอาการคมกฤชทันที แต่มุกเปรยว่า สภาพจิตใจพี่กฤชไม่ดีเลย

“ไม่มีใครทำใจได้หรอกหนูมุก แต่ยังดีที่คมกฤชยังมีคุณรุจาอยู่ใกล้ๆ คนเราน่ะเวลาที่สิ้นหวัง แค่ได้จับมือคนรักมันก็อบอุ่นที่สุดแล้ว” เพชรลูบมือมุกเบาๆ ยิ้มอบอุ่นจนมุกยิ้มตอบอย่างมีกำลังใจ

“หนูมุกขอบคุณพี่เพชรนะคะ”

“ขอบคุณอีกแล้ว ไม่ต้องขอบคุณฉันเลยหนูมุก ขอให้ฉันเป็นความสบายใจของเธอบ้าง”

“หนูมุกควรจะเป็นความสบายใจของพี่เพชรนะคะ แต่ตอนนี้...หนูมุกเหนื่อยเหลือเกิน”

“เหนื่อยก็นอนเลยครับ ต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรฉันไม่รู้ แต่เวลานี้ เดี๋ยวนี้ และที่ตรงนี้ ฉันขออนุญาตรับหน้าที่ดูแลเธอเอง”

เพชรจับศีรษะมุกลงมาซบอกตน และโอบกอดคนรักไว้อย่างอบอุ่นอ่อนโยน...เวลาเดียวกัน รุจากลับ จากซื้อของเข้ามาในห้องคนไข้ เห็นคมกฤชกำลังจะคะมำลงจากเตียงพอดี เธอพุ่งพรวดไปรับเขาทัน แต่เขากลับผลักเธอออกอย่างแรง

“ทำไมยังไม่ไป”

“ฉันลงไปซื้อขนมอร่อยๆมา มีซีดีเพลงเพราะๆด้วย ฉันเปิดให้คุณฟังนะ”

“ไม่ต้อง เอาของคุณกลับไป ไม่ต้องมาที่นี่อีก อย่ามาสงสารผม”

“คมกฤช...ฉันรู้ว่าคุณพูดเพราะความเสียใจ”

“เปล่า ผมไม่ได้เสียใจ”

“คุณมันปากแข็ง”

“ออกไป!! ไม่ได้ยินหรือไง ผมบอกให้ออกไป ออกไปจากชีวิตผมสักที” คมกฤชตวาดด้วยความผิดหวัง กดดัน “เอาเวลาไปดูแลแอนดี้คนรักของคุณสิ อย่ามาเสียเวลากับผู้ชายตาบอดไร้อนาคต”

“คุณมันโง่” รุจายืนตัวสั่น น้ำตาปริ่ม “ฉันแกล้งคุณ รู้ไหมว่าฉัน คุณหนูมุก แอนดี้ เรารวมหัวกันแกล้งคุณ ฉันกับแอนดี้เราไม่ได้รักกัน ไม่ได้มีอะไรกัน แต่คุณกวนประสาทฉัน หาว่าฉันต้องง้อคุณ...ที่ทะเล ฉัน คุณหนูมุกเลยคิดจะสั่งสอนคุณให้รู้จักความรัก”

“ผมไม่ต้องการความรักอีกแล้ว”

“คมกฤช คุณต้องมีความหวัง คุณต้องสู้นะ คุณแค่มองไม่เห็น แต่สมองคุณ ความเก่ง ความฉลาดของคุณ...คุณอย่าทิ้งมันไป”

“วันนี้คุณให้กำลังใจ แต่ผ่านไปปีนึง สองปี คุณจะไม่พูดอย่างนี้ ถ้าคุณต้องดูแลผู้ชายตาบอด ความรักจะกลายเป็นความเบื่อหน่าย รำคาญ แล้วในที่สุดผมก็ต้องถูกทิ้งอยู่ดี”

รุจาโผเข้ากอดเขาทันที “ไม่...ฉันจะไม่ทิ้งคุณ คมกฤช ฉันรักคุณ ฉันจะดูแลคุณเอง”

“คุณไม่รังเกียจผม...”

“ไม่...ถึงคุณจะด่าว่า ดูถูกฉัน แกล้งฉันแค่ไหน ฉันก็รักคุณ ฉันรู้ว่าทุกอย่างที่คุณทำเพราะคุณจะปกปิดว่าคิดยังไงกับฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน แล้วฉันก็รักคุณ ฉันจะดูแลคุณนะ แต่คุณต้องมีกำลังใจ คุณต้องเชื่อว่าวันนึงคุณจะมองเห็น”

“แล้วถ้าผมมองไม่เห็นอีกเลย...รุจา คุณจะแต่งงานกับผมไหม”

“แต่ง...คมกฤช ฉันจะแต่งงานกับคุณ” รุจายืนยันหนักแน่น คมกฤชเลื่อนมือสัมผัสใบหน้าเธอด้วยความซาบซึ้ง แล้วรวบตัวเธอมากอดไว้แน่น...

ooooooo

มุกหลับไปพักใหญ่ ตื่นมาก็ยังเห็นเพชรโอบกอดตนอยู่ เพชรค่อยๆคลายอ้อมกอด ถามมุกว่าหลับสบายไหม ฝันถึงตนหรือเปล่า แต่สำหรับตนฝันถึงมุกทุกครั้งที่นอนหลับ...มุกฟังแล้วเขิน หาว่าเขาเว่อร์ แต่เขาบอกไม่เว่อร์ อยากเห็นงานแต่งของเราเร็วๆ

ได้ยินเรื่องแต่งงาน มุกเริ่มยิ้มไม่ออก ตรงข้ามกับเพชรที่มองเธอด้วยสายตาแพรวพราว วาดฝันต่อไปว่าถ้าหนูมุกไม่อยากจัดงานแต่งใหญ่ๆ เราจัดงานเล็กๆเฉพาะสองครอบครัวก็ได้ คมกฤชจะได้ไม่ต้องลำบากใจที่เจอคนเยอะๆ

มุกมองเพชรด้วยความสงสาร แต่จำเป็นต้องทำร้ายจิตใจเขาเพื่อไม่ให้เรื่องราวยืดเยื้อต่อไป มุกบอกให้เขาตัดใจจากเธอ เพราะเธอไม่ได้รักเขาเลย เขาจะได้ไม่เจ็บมากกว่านี้...เพชรตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง มุกยิ่งกระหน่ำลงไปด้วยสีหน้าเย็นชา

“หรือพี่เพชรต้องการแค่ตัวหนูมุกล่ะคะ”

“ฉันต้องการความรัก ต้องการหัวใจของหนูมุก หัวใจเธอที่มีฉัน”

“หัวใจหนูมุกจะไม่มีวันเป็นของพี่เพชร หนูมุกมีคนอื่นอยู่ในใจอยู่แล้วก่อนที่จะเจอพี่เพชร เขารอหนูมุกอยู่”

“ทำไมถึงไม่เคยบอก...”

“ตอนแรกหนูมุกคิดว่าเรื่องของเรามันเรื่องเล่นๆไงคะ ควงกันสนุกๆ ขำๆ ไม่คิดว่าพี่เพชรจะจริงจังขนาดนี้ หนูมุกจะไม่แต่งงานกับพี่เพชร เพราะหนูมุกไม่เคยรักพี่เพชรเลย”

“พอแล้วหนูมุก แค่บอกว่าเธอไม่เคยมีฉันอยู่ในหัวใจก็พอแล้ว ฉันคงไม่รั้งผู้หญิงที่ไม่รักฉันเอาไว้หรอก อายตัวเอง” เพชรเดินเร็วออกจากห้อง มุกมองตามน้ำตาคลอ รำพึงด้วยความเศร้าเสียใจอย่างที่สุด

“หนูมุกรักพี่เพชรค่ะ แต่หนูมุกมีหน้าที่ หนูมุกอยากให้พี่เพชรเกลียดหนูมุกตั้งแต่วันนี้...ก่อนจะถึงวันที่หนูมุกต้องจับพี่เพชรด้วยมือของตัวเอง”

เพชรลงมายืนสงบสติอารมณ์ ครู่หนึ่งมุกตามลงมาบอกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า ฝากบอกคุณป้าด้วยว่า ตนอยากให้ยกเลิกการแต่งงาน เพชรย้อนถามทันทีว่า จะให้ตนบอกทุกคนว่ายังไง?
“แล้วแต่พี่เพชรเลยค่ะ เอาที่พี่เพชรไม่เสียหน้า”

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ฉันไม่แคร์”

“ก็ดีค่ะ งั้นก็บอกไปว่า...เราเข้ากันไม่ได้” มุกจะเดินผ่าน เพชรดึงแขนเธอไว้ เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเว้าวอน แต่มุกชิงตัดบทว่า “อย่าคิดจะเปลี่ยนใจหนูมุกเลยค่ะ หนูมุกบอกแล้วว่าหนูมุกไม่ได้รักพี่เพชร”

มุกสะบัดแขนออกจากมือเพชร เดินหน้าเชิดตัวตรงออกจากบ้านไป เพชรถึงกับซวนเซพิงผนังอย่างหมดแรงจะทัดทาน...ออกจากบ้านเพชรมาอย่างทระนง แต่พอถึงห้องคนไข้ที่พี่ชายพักฟื้น มุกทิ้งตัวลงนั่งโซฟานัยน์ตาเหม่อลอย ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบหน้า  คมกฤชนั่งบนเตียงถามว่ามุกเหรอ มุกตอบรับเสียงแผ่ว ทำให้พี่ชายแปลกใจซักว่าเป็นอะไร ทำไมเงียบจัง

“มุกไม่ได้เป็นอะไร คืนนี้มุกเฝ้าพี่กฤชเองนะ” เธอตอบน้ำเสียงปกติ ทั้งที่หัวใจสุดเจ็บช้ำ...

ooooooo

ค่ำนี้เอง ขุนพลมาเสนอตัวให้เจนจบถึงบ้านโดยไม่ได้นัดหมาย แลกกับเงินส่วนแบ่งค่าจ้างปล้นอะดอเรลลา

“แล้วที่ฉันเคยให้ไปกินไปเที่ยว มันไม่พอยาไส้เลยหรือไง” เจนจบย้อนถาม

“ผมต้องการมากกว่านั้น คุณก็รู้ว่าผมอยากไปแข่งรถเมืองนอก ผมรู้ว่าคุณจะได้เงินกี่ร้อยล้านจากการขายอะดอเรลลา คุณจ่ายค่าเหนื่อยให้พวกเราไม่กี่ล้าน...เจนจบ ผมอยากได้มากกว่าภูผา อยากได้มากกว่าบลู อย่าลืมสิ ผมเป็นคนตามภูผามาทำงานให้คุณ”

“บุญคุณช่างล้นเหลือ” เจนจบประชด

“คุณควรจะแบ่งให้ผมเป็นคนแรก ไม่ใช่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับภูผาคนเดียว แบ่งเงินให้ผมแล้วผมจะหายเข้ากลีบเมฆ”

“จะไม่ช่วยฉันกำจัดนังหนูมุกก่อนเหรอ”

“ให้ภูผากับบลูมันทำ”

“สองคนนั้นจะสู้นังหนูมุกไหวหรือเปล่า พวกเธอสี่คนยังเจอฤทธิ์มันมาแล้ว”

“ผมถึงไม่อยากทำ นังหนูมุกมันเก่ง คราวนี้ผมอาจจะไม่รอด”

“ที่แท้ก็ห่วง กลัวไม่ได้แข่งรถ ห่วงมากกว่าชีวิตเพื่อน”

“พวกมันไม่ใช่เพื่อน มันก็แค่คนที่ทำงานด้วยกัน ให้เงินผม แล้วผมจะไป แต่ถ้าคุณยังชักช้า ผมจะเอาทุกอย่างที่ผมรู้ไปบอกนังหนูมุก” ขุนพลหยิบปืนมาถือไว้อย่างระวังตัว เจนจบมองแล้วถอนใจ

“ฆ่าฉัน เธอก็ไม่ได้อะไรเหมือนกัน วางปืนเถอะขุนพล เรารู้จักกันลึกซึ้งขนาดนี้ แค่เธอเดินมาบอกว่าขอเงิน ฉันก็ตัดสินใจได้แล้ว”

ขุนพลอ่อนลง...ต่อจากนั้นก็เมาไวน์ที่เจนจบจัด มาเต็มที่ แล้วแอบนินทาเจนจบถึงความวิปริตผิดเพศของเขา โดยไม่รู้ว่าเจ้าตัวได้ยินทุกคำ ก่อนเดินเข้ามาหักคอฆ่าขุนพลตายไปอีกคน ต่อมาเมื่อภูผารู้จากปากเจนจบว่าขุนพลตายแล้ว ความหวาดหวั่นเกาะกุมใจภูผาทันที เขากลับไปหาบลู ยอมรับตรงๆว่า

“ฉันกลัวความอำมหิตของมัน ช่วยฉันทำงานสุดท้ายนะบลู ไม่งั้นฉันจะไม่ได้เห็นหน้าลูกชายฉันอีก ฉันอยากไปรับลูกชาย ทำงานให้เจนจบอีกครั้งเดียว เราจะเป็นอิสระ”

บลูนิ่งคิด ในใจเริ่มหวาดกลัวถึงสิ่งที่เจนจบลงมือและเห็นมากับตาตัวเองตอนเขาฆ่าสาลินีอย่างเลือดเย็น

ooooooo

เพชรยังเศร้าเสียใจที่มุกบอกเลิก พอนิจนันท์มาเห็นสภาพหมดอาลัยตายอยากของเพชรและรู้ต้นสายปลายเหตุก็ยิ้มมีความหวัง คิดฉวยโอกาสนี้เอาใจเขาเพื่อเสียบแทนมุกให้จงได้

ด้านรุจาที่ยึดมั่นในความรักที่มีต่อคมกฤช เธอตามมาเฝ้าดูแลเขาถึงบ้าน ป้อนข้าวป้อนน้ำด้วยความเต็มใจ มุกเห็นแล้วดีใจกับพี่ชาย แต่พอพี่ชายเอ่ยปากอยากให้มุกแต่งงานกับเพชร มุกก็เงียบงันไป

“พี่อยากให้แกแต่งงานกับคุณเพชรนะ ถึงพี่จะเป็นแบบนี้...มองไม่เห็น อาจจะไม่มีวันมองเห็นอีกเลย แต่ พี่ก็ยังมีหัวใจที่สัมผัสความสุขได้ พี่อยากรับรู้ว่าน้องสาวพี่มีความสุขกับผู้ชายที่รักเราจากใจจริง”

“มุกขอโทษนะคะ ที่ทำให้ความฝันของทุกคนเป็นจริงไม่ได้” มุกเอ่ยเสียงเศร้า

“ปากแข็ง ใจแข็ง” คมกฤชสวนทันควัน

“แล้วสุดท้าย ความแข็งแรงที่สร้างขึ้นเพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงจะทำให้เรามีความสุขได้หรือคะ”

มุกไม่ตอบคำถามรุจา หันหน้าหนีซ่อนแววตาหม่น– หมอง...ในเวลาเดียวกันนั้น เพชรกำลังเจรจากับพ่อแม่ขอเลื่อนการแต่งงานออกไปอย่างไม่มีกำหนด ปรากฏว่ามรกตโกรธสุดขีด ดุด่าลูกชายเอ็ดอึง

“แกจะบ้าเหรอตาเพชร แกบอกฉันสิ ผีบ้าตัวไหนมันเข้าสิงแก”

“ผมไม่อยากแต่งงานกับหนูมุก ทำไมผมต้องงอนง้อผู้หญิงคนนึงที่เขาไม่รัก ไม่เต็มใจจะอยู่กับผม”

“แม่นิจนันท์ก่อเรื่องอีกแล้วใช่มั้ย”

“ไม่เกี่ยวกับนิจเลยครับ มันเรื่องของผมกับหนูมุก แม่ครับ...แม่เคยถามหนูมุกหรือเปล่าว่าเขารักผมไหม หรือ เขามีใครอยู่แล้ว ความรักของผมมันไม่เคยอยู่ในใจหนูมุก เขาถึงไม่อยากจะร่วมชีวิตกับผม ผมขอนะครับ ยุติเรื่องแต่งงาน ไม่ต้องบีบบังคับอะไรหนูมุกอีก อย่าบังคับให้เขาต้องรักผม”

มรกตกับเผ่าพงศ์อึ้งไปอย่างพูดไม่ออก...ขณะที่อีกบ้านหนึ่ง มุกกับรุจาหลบคมกฤชออกมาคุยกันตามลำพังที่สวนหน้าบ้าน

“หนูมุกทำดีที่สุดแล้วค่ะ ให้พี่เพชรเกลียดหนูมุกตอนนี้ เวลาที่พี่เพชรต้องถูกหนูมุกสอบสวนจะได้ไม่ ลำบากใจกัน”

“ที่คุณหนูมุกยอมถูกเข้าใจผิด ก็เพราะรักคุณเพชรมาก”

“ค่ะ พี่เพชรเป็นคนดี แต่หนูมุกก็หาหลักฐานอะไรยืนยันความบริสุทธิ์ของพี่เพชรไม่ได้เลย นอกจากหัวใจตัวเอง”

“คุณหนูมุกไม่คิดจะอธิบายความจริงกับคุณเพชรเลยเหรอคะ คุณเพชรอาจจะเข้าใจเหตุผลของคุณหนูมุกก็ได้”

“อย่าเลยค่ะ ที่ผ่านมาความดีของพี่เพชรถูกทุกคนรอบตัวเอาเปรียบ หาผลประโยชน์มามากเกินไป  กระทั่งหนูมุกเองก็ยังโกหกพี่เพชร หนูมุกเอาเปรียบความรักของพี่เพชรไม่ได้อีกแล้ว” มุกทอดเสียงเศร้า น้ำตาพานจะไหล รุจามองเธอด้วยความเห็นใจ...

พาทีเป็นอีกคนที่ไม่อยากให้เพชรยกเลิกงานแต่งกับมุก เพราะเขามองออกว่ามุกรักเพชรมาก ที่มุกยื่นคำขาด อย่างนั้นต้องมีเงื่อนงำ แล้วถามเพชรว่าเชื่อเรื่องอาถรรพณ์ หรือเปล่า

“เอาอีกคนนึงแล้ว อาถรรพณ์อะไร อาถรรพณ์อะดอเรลลาบังคับใจคนให้รักกันได้ด้วยเหรอวะ”

“เพราะเรายังหาอะดอเรลลาไม่เจอ”

“ฉันไม่สนอะดอเรลลาแล้ว”

“แต่ถ้าแกได้มันมา คุณหนูมุกอาจจะกลับมาคืนดีกับแก”

“พอ...ฉันบอกให้แกพอ ไม่ต้องออกความเห็น แกจัดการยกเลิกทุกอย่าง ไม่มีงานแต่งงานของฉันกับหนูมุกอีกแล้ว”

พาทีฮึดฮัดแต่เถียงอะไรไม่ได้ ครั้นเหลือบไปเห็นนิจนันท์เดินเข้ามา พาทีถามเสียงแข็งว่ามาทำไม  เพชรชิง ตอบว่าตนชวนมาเอง นิจนันท์ได้ทีแย้มยิ้มอย่างผู้ชนะ

“อย่างเธอน่ะสมควรจะไปดูแลสามีที่กำลังต้องการการดูแลเอาใจใส่มากกว่า” พาทีเหน็บเข้าให้อย่างไม่พอใจ

แต่พาทีหารู้ไม่ว่า เวลานี้เจนจบกำลังดูแลเพื่อนรักอย่างถึงเนื้อถึงตัว เจนจบจูบหน้าผากชนินทรที่นอนนิ่งไม่ไหวติง พลางลูบไล้ฝ่ามือไปตามแขนอย่างนุ่มนวล

“ฉันดีใจนะที่เห็นแกมีความสุข ตอนนี้ฉันก็มีความสุข สุขที่สุดเลยล่ะ เพชรไม่ต้องแต่งงานแล้ว แต่ยังไงฉันก็ต้องจัดการคุณหนูมุก เพราะท่าทางมันรู้มาก คงต้องวางแผนให้รอบคอบ เพราะตอนนี้ไม่มีแกเป็นแพะให้ สาลินีก็เพิ่งตาย บุ่มบ่ามลงมือไป ฉันอาจจะถูกสงสัย บ้าๆบอๆอย่างพาทีก็คงไม่มีใครคิดว่ามันจะฉลาดวางแผนได้ จริงมั้ย”

เจนจบร่ายยาวแล้วตบบ่าชนินทรเหมือนคุยกันรู้เรื่อง พยาบาลเดินเข้ามาตรวจดูอาการชนินทรก่อนตอบคำถามเจนจบว่า คนไข้ยังไม่รู้สึกตัว เจนจบจึงฝากเธอดูแลเพื่อนของตนด้วย แล้วทั้งคู่ก็เดินตามกันออกจากห้องไป โดยไม่ทันสังเกตว่าชนินทรกระดิกนิ้วมือ...เหมือนคนที่กำลังจะกลับมาจากความตาย

ooooooo

พาทียังพยายามกีดกันนิจนันท์ไม่ให้ใกล้ชิดเพชร แต่ก็ไม่สำเร็จไปเสียทุกครั้ง เพราะความรักและสงสารที่เพชรมีต่อเพื่อนนั่นเอง

นิจนันท์ใช่แค่เป็นภรรยาของชนินทร แต่เธอยังเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเพชรที่คบกันมานาน ดังนั้นเพชรจึงสงสารและเห็นใจนิจนันท์อย่างมากที่ชนินทรต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

วันนี้เพชรชวนเธอไปเยี่ยมชนินทร โดยพาทีกับเจนจบก็ไปด้วย นิจนันท์แสดงออกว่าห่วงใยชนินทรเหลือเกิน แต่พอลับหลังทุกคนเธอก็แอบจิกเล็บลงที่แขนเขา แช่งให้นอนตายซาก อย่าได้ฟื้นขึ้นมาพูดอะไรอีก โดยเธอไม่ทันสังเกตเลยว่า ชนินทรเริ่มมีปฏิกิริยาตอบโต้ กระดิกนิ้วมือได้บ้างแล้ว

วันเดียวกัน มุกดีใจที่เจอรี่หัวหน้าของตนเดินทางมาพร้อมแอนดี้ที่กลับจากเอาอะดอเรลลาไปตรวจสอบ แต่พอทราบผลการตรวจสอบอะดอเรลาเป็นของปลอม มุกตกใจอย่างมาก ก่อนบอกเจอรี่ว่าชนินทรเป็นคนจัดการเรื่องใบรับรองเพชรอะดอเรลลา แต่ตอนนี้เขาเป็นเจ้าชายนิทรา

“แสดงว่าถ้าเราปลุกเจ้าชายนิทราคนนี้ขึ้นมา เราอาจจะรู้อะไรอีกหลายๆเรื่อง ผมจะติดต่อหาหมอมาชุบชีวิตเขาดูนะ ส่วนมุก...ผมอยากให้คุณไปคุยกับคุณเพชร ยังไงเราก็ต้องสอบสวนเขาในฐานะเจ้าของบริษัท”

“เจอรี่...มุกขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม”

“ถ้าเขาคิดหนีล่ะ”

“มุกมั่นใจว่าพี่เพชรจะไม่หนี ถ้าพี่เพชรรู้เรื่องทั้งหมด เขาจะให้ความร่วมมือกับเรา”

“ผมให้เวลาคุณได้ไม่มากนะมุกดา เพราะถ้าผมมาถึงนี่ ก็หมายความว่าเราจะต้องปิดคดีเอาอะดอเรลลาของจริงกลับไปให้เร็วที่สุด” เจอรี่มองมุกด้วยสายตาสั่งเป็นเด็ดขาด มุกสีหน้าอึดอัดลำบากใจ

ไม่ว่าจะลำบากใจแค่ไหน มุกก็ต้องทำหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด เธอไปปรากฏตัวที่บ้านเพชรในตอนกลางวัน พ่อกับแม่ของเพชรให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี ทั้งคู่คาดหวังให้เธอกับเพชรปรับความเข้าใจและแต่งงานกันตามกำหนดการเดิม แต่พอมุกกับเพชรพูดคุยกันตามลำพัง มันกลับไม่เป็นไปอย่างที่พ่อแม่คาดหวัง เพราะมุกใจแข็งไม่ยอมคืนดี แถมยังแสดงท่าทีเย็นชาใส่จนเพชรแทบทนไม่ไหว ถามเธอว่ารังเกียจกันขนาดนี้เชียวหรือ แล้วมาให้เห็นหน้าอีกทำไม

“ที่มานี่ก็จำใจนะคะ มุกต้องรักษาผลประโยชน์ของบริษัทพี่กฤช พี่เพชรบอกหน่อยสิคะ ว่าได้อะดอเรลลามายังไง”

“อะดอเรลลา...ใครๆก็สนใจแต่เพชรเม็ดนี้  ใครๆก็บอกว่ามันเป็นอาถรรพณ์ ทำไมหนูมุกไม่มาหาผมเพราะความคิดถึง ทำไมต้องมาเพราะเรื่องอะดอเรลลา แทนที่จะเป็นเรื่องของเรา”

“มันไม่มีคำว่าเราแล้วนี่คะ มุกถามเพราะตอนนี้มุกมาดูแลบริษัทแทนพี่กฤช เลยเห็นว่าเอกสารที่เซ็นจ่ายค่าประกันมันหละหลวม”

“มันทำให้คุณต้องจ่ายเงินให้สตาร์ไดมอนด์มากเกินไปใช่ไหม...ไม่ต้องหรอกหนูมุก ไม่ต้องจ่ายอะไรให้เราเลย ผมไม่ต้องการเงินประกันอะดอเรลลาแล้ว”

“ไม่ได้หรอกค่ะ นี่คือธุรกิจ ยังไงมุกก็ไม่ให้อารมณ์อยู่เหนือหน้าที่ พี่เพชรต้องบอกรายละเอียดการซื้อขายทั้งหมดของอะดอเรลลาให้มุก”

“ผมไม่มีอะไรจะบอก”

“ช่วยแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานด้วยค่ะ”

“ได้...ถ้าคุณอยากให้ผมตอบ ก็มีอะไรมาเสนอหน่อยสิ จูบ...หนึ่งคำถาม กอดอีกหนึ่งคำถาม แต่ช่วยแสดงให้ซาบซึ้ง สมบทบาทเหมือนที่เคยทำหน่อยนะ เผื่อผมจะมีอารมณ์ตอบสนอง อ้อ...ถ้าหลายคำถาม มีแถมร่างกายด้วยก็ไม่ปฏิเสธนะ” เขาตั้งใจรวน เดินเข้าหา...

มุกโกรธมากตบหน้าเขาดังฉาด

“หยาบคาย มุกลืมไปหมดแล้วว่าซาบซึ้งยังไง เพราะที่ผ่านมามันไม่มีค่าให้จดจำ”

“คุณโกหก คุณแกล้งเย็นชากับผมทำไม” เขารวบตัวเธอมากอดและพยายามจะจูบ แต่เธอเบี่ยงหน้าหลบ ผลักเขาออกอย่างแรง แล้วสำทับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พรุ่งนี้ช่วยเตรียมเอกสารการซื้อขายอะดอเรลลาไว้ให้ครบด้วยค่ะ มุกไม่อยากเสียเวลากับพี่เพชรอีก”

อยู่ต่อหน้าเพชร มุกเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว แต่พอกลับไปบ้านตัวเองก็นั่งเหม่อเศร้า รุจาเห็นแล้วไม่สบายใจ พอเธอกับคมกฤชซักถามเรื่องอะดอเรลลาปลอม ซึ่งถ้าเพชรเคลียร์เรื่องนี้ไม่ได้ มุกจะทำอย่างไร มุกตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า ต้องจับเขา

“ไม่มีทางอื่นเลยหรือคะ ที่จะไม่ต้องทำร้ายหัวใจตัวเอง” รุจาท้วง

“นี่แหละค่ะ วิธีที่ดีที่สุด มุกมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อรักใคร” มุกพูดเสร็จเดินหนีเข้าบ้านเพื่อซ่อนความเศร้า รุจามองตามด้วยความสงสาร คมกฤชเองได้ยินแล้วสีหน้าอ่อนใจ

“เราเปลี่ยนใจคุณหนูมุกไม่ได้เลยเหรอคะ ทำไมคนรักกันถึงต้องยืนตรงข้ามกัน เผชิญหน้ากันด้วย” รุจาเปรยอย่างหนักใจ คมกฤชก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะช่วยคนคู่นี้ได้อย่างไร

ooooooo

รุ่งขึ้น มุกเข้ามาที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อขอรับเอกสารที่ขอเพชรไว้เมื่อวาน ปรากฏว่านิจนันท์ก็อยู่ด้วย สองสาวจึงประคารมกันครู่หนึ่งก่อนสารวัตรธีรพัฒน์จะเข้ามารายงานเพชรว่า เจอศพศักดากับสาลินีที่ท่าน้ำแห่งหนึ่ง และสงครามก็ให้การรับสารภาพทุกอย่าง ทั้งเรื่องที่สาลินีมีความสัมพันธ์กับศักดามานานแล้ว

เพชรฟังแล้วถึงกับหมดแรง นึกไม่ถึงจริงๆว่าสายของเอสเคไดมอนด์ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสาลินีคนที่อยู่ข้างตัวเขานี่เอง

ขณะเดียวกันนั้นที่นิวส์ไทม์ บรรพตกำลังสั่งงานลูกน้อง โดยมีรุจากับสมพลยืนฟังอยู่ด้วย

“เล่นข่าวนี้ให้เขย่าวงการจิวเวลรี่ ขุดออกมาให้หมดเบื้องหน้า เบื้องหลัง เบื้องลึกของสาลินี สตรีนางนี้ผู้เขย่าอาณาจักรสตาร์ไดมอนด์”

“รุจาว่าเราทำข่าวอื่นดีกว่าค่ะพ่อ”

“อะไรกันรุจา วิญญาณนักข่าวหายไปไหนหมด นี่ล่ะข่าวเด็ด”

“นั่นสิ หนูรุจา งานนี้รับรองเราสาวไปเจอมหากาพย์เปิดโปงคดีอะดอเรลลาชัวร์ๆ”

“รุจาไม่อยากเล่นข่าวอะดอเรลลาแล้ว”

บรรพตกับสมพลชะงัก แปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมรุจาเปลี่ยนไปมาก แล้วสมพลก็นึกได้โพล่งออกมาว่า

“เกี่ยวกันหรือเปล่า ผมได้ยินกอสซิปว่า คมกฤชคู่ปรับรุจาเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง อยู่ๆก็หายหน้าไป”

“ไม่เกี่ยวค่ะ ไม่เกี่ยวเลย” รุจาปฏิเสธ

“สมพล...เด็ด! ข่าวนี้เด็ด สืบมาให้ได้ว่าจริงเท็จยังไง คิดดูสิ เพชรเม็ดเดียวมีเรื่องเกี่ยวพันเยอะแยะเต็มไปหมด”

“เอาไปสร้างหนังฮอลลิวูดได้เลย...อาถรรพณ์โคตรเพชรมฤตยูกระหายเลือด” สมพลคิดไปไกล

แต่นาทีนี้ บรรพตนึกถึงแอนดี้ ถามรุจาว่าเขาหายไปไหน ไม่เห็นหน้าเลย รุจาตอบพ่อว่า เขาย้ายไปอยู่กับเพื่อนแล้ว บรรพตท่าทีเคืองๆ ซักว่าเพื่อนหญิงหรือเพื่อนชาย แล้วมันทำอย่างนี้กับลูกสาวพ่อได้ยังไง

“ใจเย็นๆค่ะ เราคุยกันแล้ว แอนดี้ก็อยากจะบอก แต่รุจาเห็นพ่อยุ่งมาก”

ในที่สุด รุจาก็ต้องพูดความจริงกับพ่อและอาสมพลเรื่องที่แอนดี้เป็นตำรวจสากล เขามาเพื่อตามหาอะดอเรลลากลับไปคืนราชวงศ์...

ด้านมุกที่ได้เอกสารจากเพชรมาแล้วเมื่อเช้า ตกบ่ายเธอนำมาให้เจอรี่กับแอนดี้ดู เจอรี่พิจารณาไม่นานก็สรุปได้ทันทีว่า คนที่ปลอมเอกสารพวกนี้เก่งมาก แทบจะหาความผิดปกติไม่ได้เลย ถ้าไม่ส่งไปตรวจสอบ

“ชนินทรเป็นคนดูแลเรื่องนี้ทั้งหมดค่ะ ชนินทรต้องรู้รายละเอียดดีกว่าใคร”

เจอรี่หยิบกล่องมาเปิดต่อหน้าลูกน้อง ข้างในมียาสองหลอดพร้อมเข็มฉีดยา

“แล็บของเราเพิ่งส่งยาสองหลอดนี้มาให้...ได้เวลาปลุกเจ้าชายนิทราแล้ว”

จากนั้นนายกับลูกน้อง พร้อมด้วยสารวัตรธีรพัฒน์ก็นำยาสองหลอดนี้ตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาล แต่ไม่ทันจะเข้าไปในห้องชนินทร มุกก็ให้สัญญาณคนอื่นๆหลบไปก่อน เพราะได้ยินเสียงเพชรอยู่ข้างใน

มุกเข้ามาทักทายเพชรอย่างเป็นปกติ แต่เพชรมองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนเอ่ยปากเปรียบเปรยตัดพ้อ

“รู้ไหม ไม่ว่าเพื่อนรักหรือคนรัก หากมีคำว่าทรยศเข้ามาเกี่ยวข้อง มันเจ็บปวดมากเสมอ แต่ผมก็ไม่เคยอยากให้เพื่อนมีจุดจบอย่างนี้ สาลินีก็เหมือนกัน เขาไม่ควรต้องตาย”

“พี่เพชรให้อภัยสาลินีด้วยเหรอคะ”

“ผมพร้อมจะให้อภัยเขา ให้อภัยเพื่อน ถ้าเขาสำนึกได้ เราก็ควรจะยื่นโอกาสให้เขากลับตัวเป็นคนดี ผมติดต่อหมอไว้แล้ว เขาจะบินมาดูอาการชนินทร”

“พี่เพชรก็อยากให้คุณชนินทรฟื้น?”

“คงเป็นสิ่งที่ผมทำให้เพื่อนอย่างเขาได้ หมอบอกว่า  ถ้าชนินทรฟื้นขึ้นมาอาจจะสูญเสียความทรงจำ  ทุกอย่างต้องเริ่มใหม่ แต่เขาก็ยังมีชีวิต...มีนิจนันท์”

มุกมองเพชรด้วยแววตาซาบซึ้งในความดี แต่พอเขาหันมาสบตาและกล่าวต่อไปว่า “ทุกคนก็ต้องการตื่นขึ้นมา...เพื่อเจอหน้าคนรัก” มุกกลับรีบหลบตาเขา มองเมินไปอีกทางอย่างปิดบังความรู้สึกลึกๆในใจ

ครู่ต่อมา สองคนออกไปคุยกันต่อนอกห้อง มุกพูดถึงรุจากับคมกฤชที่รักกันมาก ไม่เหมือนที่ผ่านมาเอาแต่ทะเลาะกัน เพชรฟังแล้วอดเปรยถึงตัวเองกับมุกไม่ได้ เมื่อก่อนก็ทะเลาะกันบ่อย ตอนนี้มุกยังทำท่ารังเกียจเขาอีก

มุกเริ่มอึดอัดจะขอตัวกลับไปทำงาน แต่เพชรขอร้องให้อยู่ต่ออีกสักพัก...

“ผมไม่รู้จะใช้ชีวิตแต่ละวันไปเพื่ออะไร ตั้งแต่ไม่มีหนูมุกมาคอยแหย่ มาคอยกวนใจ หนูมุกคนนั้นทำให้ผมปวดหัว แล้วก็มีรอยยิ้มในเวลาเดียวกัน ชีวิตผมปั่นป่วนยุ่งเหยิงไปหมด แต่ผมก็มีความสุขมาก” เขารำพันด้วยรอยยิ้ม มุกเองก็อดอมยิ้มไม่ได้ แต่พอเขาเอื้อมแขนมาโอบกอด มุกรีบขืนตัวบ่ายเบี่ยง

“มุกต้องไปทำงานแทนพี่กฤช...”

“อีกเดี๋ยวได้ไหม” เพชรก้มหน้าลงมาใกล้ มุกเกือบจะเคลิ้ม แต่ก็ดึงตัวเองออกมาได้

“พี่เพชรไม่ควรทำแบบนี้กับมุก เราไม่ใช่คนรักกันอีกแล้ว” มุกทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป เพชรมองตามหน้าเศร้า ทำใจรับไม่ได้กับความสูญเสีย...

หลังจากเพชรกลับไปแล้ว มุกกับพวกเจอรี่ย้อนกลับเข้ามาฉีดยาให้ชนินทรจนได้ แต่ฉีดกระตุ้นเข็มแรกแล้วต้องรออีก 24 ชั่วโมงถึงจะฉีดเข็มที่สองได้...ทุกคนคาดหวังว่าชนินทรจะฟื้นขึ้นมาทำให้ความจริงหลายเรื่องกระจ่างชัดเร็วๆนี้

เพชรกลับไปสตาร์ไดมอนด์อย่างห่อเหี่ยวสิ้นหวัง เจนจบเห็นแล้วไม่วายดักคอว่าเขาคงอกหัก ซึ่งเพชรก็ยอมรับว่าตนโดนเจ้าสาวทิ้งจริงๆ

“ฉันรู้ว่าการบังคับให้ลืมใครสักคน มันยากมาก” เจนจบทอดเสียงอย่างเห็นใจ

“ใช่...ฉันรักหนูมุก ทำยังไงฉันก็คิดถึงแต่เขา”

“นายน่าจะไปไหนไกลๆ ไปให้ห่างจากสิ่งที่ต้องทนเห็น ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง ใช้ชีวิตอย่างที่เราอยากเป็น แล้วนายจะค้นพบความสุขอย่างที่นายไม่เคยเจอ ไม่เคยสัมผัส นายจะได้รู้ว่าโลกนี้มีอะไรให้นายค้นหาอีกตั้งเยอะ”

“ก็อาจจะดีเหมือนนายพูดนะ ไปไหนไกลๆสักที่ นายจัดการแล้วกันนะเจนจบ”

“ได้สิ ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินกับโรงแรมไว้... สำหรับเรา”

เพชรมองเหม่อไปไกล เลยไม่ได้เห็นแววตาลิงโลดดีใจของเจนจบ...ตกเย็นเจนจบกลับเข้าบ้านตัวเอง หยิบสร้อยอะดอเรลลาของจริงมาชื่นชมอย่างผู้ชนะ

“ฉันจะพาแกไปเจอเจ้าของใหม่ แล้วก็ใช้เงินที่ได้จากสมองอันเฉียบแหลมของฉันซื้อความสุขตามลำพังกับเพชร...ไม่ต้องมีใครหน้าไหนมารบกวน”

ooooooo

มุกฉีดยากระตุ้นเข็มที่สองให้ชนินทรในวันถัดมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าเขาจะฟื้นคืนชีวิตและสามารถให้ข้อมูลที่ยังเป็นปริศนาค้างคาใจในหลายๆเรื่องให้กระจ่างชัด โดยเฉพาะเรื่องอะดอเรลลาของจริงที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

แต่ในขณะที่มุกกำลังฉีดยาอยู่นั้น เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนแอบมองอยู่นอกห้อง แต่พอเธอเดินออกไปมองหากลับไม่พบใครสักคน นอกจากกลีบดอกไม้ที่หล่นบนพื้นหน้าห้อง

เจนจบนั่นเอง...เขาเห็นสิ่งที่มุกกระทำต่อชนินทรแล้วหลบไปซ่อนตัวด้วยความเคียดแค้น ก่อนตัดสินใจโทร.สั่งภูผาให้มาหาตนด่วนที่โรงพยาบาล

ส่วนมุกกลับเข้ามาในห้องพร้อมหมอและพยาบาล มุกตื่นเต้นมากที่เห็นชนินทรรู้สึกตัว เธอพยายามจะฝ่าด่านหมอกับพยาบาลเข้าใกล้เขา เพื่อถามถึงคนสั่งปล้น

อะดอเรลลา และบงการทุกอย่างว่าเป็นใคร แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะหมอต้องเร่งช่วยชีวิตคนป่วยโดยเร็ว มุกจึงถูกกันออกไปรอนอกห้อง

เพชร นิจนันท์ พาที รีบเดินทางมาทันทีที่ได้รับแจ้งจากทางโรงพยาบาลว่าชนินทรฟื้นแล้ว พอมาถึงเป็นช่วงเวลาที่เกิดเหตุวุ่นวายเพราะมีสัญญาณไฟไหม้ดังลั่น ผู้คนวิ่งกันอลหม่านไปหมด นิจนันท์กลัวตายชวนเพชรออกจากที่นี่ก่อนดีกว่า แต่เพชรดึงดันจะเข้าไปดูชนินทรให้ได้ พลางถามพาทีว่าเจนจบมาหรือยัง พาทีว่าโทร.บอกแล้ว เขากำลังมา...

พาทีพูดไม่ทันขาดคำ เจนจบก็เดินเลี้ยวมาจาก อีกทาง หลังแอบไปกดสัญญาณไฟไหม้ให้ดังขึ้น แต่ทำที เหมือนเพิ่งมาถึง เจนจบไม่อยากทุกคนให้เข้าไปเพราะข้างในกำลังวุ่นวายมาก แต่เพชรก็ยืนยันคำเดิมว่ายังไงตนก็ต้องไปดูชนินทร ทำให้เจนจบเครียดและหงุดหงิดแต่จำใจก้าวตามพวกเพชรไป

กลุ่มของเพชรเข้ามาเจอมุกอยู่กับหมอและพยาบาล นิจนันท์ทำท่าจะหาเรื่องมุกแต่เพชรกับพาทีรีบปรามไว้ และให้เธอสนใจสามีที่กำลังจะฟื้น แต่นิจนันท์ยังไม่กล้าเข้าใกล้ และแทบจะไม่กล้าสบตาชนินทรที่กวาดตามองทุกคนที่ยืนรอบเตียง

“ชนินทร...นายฟื้นแล้ว” เพชรจับข้อมือเขาด้วยความห่วงใยจากใจจริง ชนินทรรับรู้ถึงกับน้ำตาซึมออกมาอย่างสำนึกผิด เขาพยายามจะเอ่ยคำขอโทษและเตือนเพชรให้ระวังตัว แต่เปล่งเสียงกระท่อนกระแท่นจนฟังไม่ได้ศัพท์ ได้แต่เหลือบตามองนิจนันท์เหมือนจะพูดอะไร

นิจนันท์ยืนตัวแข็ง หน้าซีด กังวลว่าชนินทรจะพูดความจริงที่เธอทำร้ายเขาจนกลายเป็นเจ้าชายนิทราจึงรีบพลิกสถานการณ์เข้ามากอดเขา

“โธ่...ชนินทร คุณฟื้นขึ้นมาก็นึกถึงฉันเลยเหรอคะ”

ชนินทรพยายามเบี่ยงหน้าหนีแล้วหันไปมองเจนจบ สายตามีความหวาดกลัวรุนแรง แต่เจนจบฉีกยิ้มกว้าง เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีพิรุธใดๆเลยว่า

“เราอยู่ตรงนี้แล้ว ทุกคนไม่ทิ้งนายนะ รับรองว่าเรา... โดยเฉพาะฉัน จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนายได้อีก อะไรที่ผ่านมาอย่าไปสนใจจำ นายคือเพื่อน จำไว้...นายคือเพื่อน”

ชนินทรอ้าปากจะตอบโต้แต่เกิดหายใจติดขัดจนหอบ หมอจึงบอกทุกคนว่าคนไข้เพิ่งฟื้น ขอให้หมอตรวจซ้ำอีกทีก่อน นิจนันท์เห็นด้วยทันที ชวนทุกคนออกไปก่อนดีกว่า

พอทุกคนขยับ ชนินทรหลุดคำขอโทษออกมา เพชรมองเพื่อนที่มีน้ำตาคลอๆ แล้วแตะไหล่เขาเบาๆอย่างให้กำลังใจ

“อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก ให้หมอตรวจก่อน ฉันดีใจนะชนินทร ที่เห็นนายฟื้น” เพชรทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มก่อนเดินนำทุกคนออกไป แต่มุกยังอ้อยอิ่งจนเจนจบต้องกระตุ้นเตือนอีกครั้ง เธอถึงยอมผละออกมา

ทุกคนออกมารวมตัวกันหน้าห้อง เพชรคุยกับนิจนันท์ว่าชนินทรห่วงเธอมาก แต่นิจนันท์ยังใจคอไม่ดี ไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มรับเจื่อนๆ พอเพชรเอ่ยว่าพรุ่งนี้ชนินทรน่าจะฟื้นตัวมากขึ้น คุยรู้เรื่องมากกว่านี้ นิจนันท์ยิ่งหวาดหวั่นกลัวความจริงเปิดเผย เช่นเดียวกันกับเจนจบ แต่เขาเก็บความรู้สึกเก่งกว่านิจนันท์

มุกจับสังเกตทุกคนตั้งแต่อยู่ในห้องจนออกมานอกห้อง เธอรู้สึกว่านิจนันท์น่าสงสัยมากที่สุด เมื่อเพชรจะขอไปส่งมุก เธอปฏิเสธทันที อ้างว่าต้องเข้าบริษัทคมกฤช เธอแค่แวะมาเยี่ยมชนินทร โชคดีที่เจอตอนเขาฟื้นพอดี

รวบรัดตัดความจบ มุกรีบหันหลังเดินออกไปก่อน เพชรกับเพื่อนๆจึงพากันไปทางลานจอดรถ พวกเขาหารู้ไม่ว่า มุกไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล แต่เธอแอบหลบมุมโทร.หาเจอรี่ส่งข่าวว่าชนินทรฟื้นแล้ว และเธอจะเฝ้าเขาอยู่ที่นี่

ขณะนั้นเองภูผามาถึงแล้ว...เขาตรงเข้าไปในห้องที่ชนินทรนอนอยู่คนเดียว เป็นโอกาสทองที่เขาจะฆ่าปิดปากชนินทรตามคำสั่งของเจนจบ แต่พอจะลงมือ ปรากฏว่ามุกย้อนกลับมาทันท่วงที ทั้งคู่ต่อสู้ไล่ตามกันออกมานอกห้องจนกระสุนปืนของภูผาลั่นใส่พยาบาลคนหนึ่งล้มลง ภูผาจึงฉวยโอกาสตอนมุกช่วยเหลือพยาบาลวิ่งหนีรอดไปได้ ต่อมาเมื่อเจนจบทราบว่าภูผาทำงานพลาดก็โมโหโกรธา ดุด่าภูผาราวกับขี้ข้าก็ไม่ปาน

ตกเย็น แอนดี้มาสมทบมุกที่โรงพยาบาลเพื่อคุ้มครองชนินทรที่คนร้ายอาจย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่พยาบาลไม่อนุญาตให้ทั้งคู่อยู่ในห้อง ให้เฝ้าได้เฉพาะหน้าห้องเท่านั้น มุกเป็นกังวล แต่พอรู้ว่ามีคนของสารวัตรธีรพัฒน์มาช่วยดูแลอยู่รอบๆ ก็เบาใจได้บ้าง

จนเย็นใกล้ค่ำก็ไม่มีอะไรผิดปกติ แอนดี้บอกมุกว่าพวกภูผาไม่น่าจะลงมือซ้ำวันนี้ ถึงกระนั้นมุกก็ยังไม่วางใจอยู่ดี ส่วนเพชรกับนิจนันท์พอเลิกงานก็ชวนกันมาเยี่ยมชนินทร แต่ไม่นึกเลยว่าจะมาพบกับเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดแสนสะเทือนใจ!

เจนจบปลอมตัวเป็นหมอเข้ามาฆ่าชนินทร

จนได้ด้วยการกระชากลากถูเขาออกไปตรงระเบียงแล้วผลักตกลงมาสิ้นใจตายต่อหน้าต่อตาเพชรกับนิจนันท์ที่กำลังจะเดินเข้าตัวตึก

ทั้งคู่ช็อกไปอึดใจ ก่อนนิจนันท์จะกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด ผู้คนแถวนั้นต่างพากันกรูมามุงดู รวมทั้ง มุกกับแอนดี้ที่เดินตรวจตราระแวดระวังอยู่นอกตึก

“ชนินทร...ตายแล้ว...ทำไม? ทำไมทำอย่างนี้ ทำไมคิดสั้นโดดลงมา” นิจนันท์คร่ำครวญทั้งน้ำตา เพชรเองแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เอามือช่วยปิดดวงตาที่เบิกโพลงของชนินทรให้หลับลง

ส่วนมุกกับแอนดี้รีบย้อนขึ้นไปดูที่ห้อง ปรากฏว่าไม่มีใครแม้แต่คนเดียว สำรวจห้องก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ นอกจากประตูระเบียงที่เปิดค้างอยู่...

มุกกับแอนดี้วิ่งพล่านตามหาตัวคนร้ายแต่ก็ไร้ร่องรอย กระนั้นมุกก็มั่นใจว่าต้องเป็นภูผาย้อนกลับมาฆ่าปิดปากชนินทร  แต่เมื่อไปสมทบกับธีรพัฒน์และเจอรี่

ธีรพัฒน์ยืนยันว่าพยานหลายคนให้การตรงกันว่าผู้ชายที่เห็นผิวขาวสูงโปร่ง ไม่ใช่ลักษณะของภูผา

“หรือว่าจะเป็นขุนพล ไอ้นักดริฟท์รถ ท่าทางมันตรงตามที่พยานเห็น” แอนดี้เอ่ยขึ้น โดยไม่รู้ว่าขุนพลตายไปแล้วด้วยฝีมือเจนจบ ขณะที่คนอื่นๆก็ไม่มีใครรู้เช่นกัน

“ไม่ว่าใคร เราต้องก็ลากตัวมาให้เร็วที่สุด” เจอรี่ย้ำหนักแน่น

จู่ๆมุกนึกได้ บอกทุกคนว่าตนมีคนที่จะช่วยเราตามล่าพวกภูผาได้แล้ว มุกพาแอนดี้กับธีรพัฒน์ไปยังโรงพยาบาลแห่งหนึ่งซึ่งแมงมุมรักษาตัวอยู่ แมงมุมที่ใครๆคิดว่าตายไปแล้วด้วยน้ำมือบลู ความจริงเขายังมีลมหายใจและรอดชีวิตมาได้เพราะความช่วยเหลือจากมุกในคืนเกิดเหตุ

แต่เย็นวันนี้มุกมาทวงถามหาแหล่งที่ซ่อนตัวของภูผา  แมงมุมทำยียวนกวนประสาทเหมือนจะไม่บอก แต่พอโดนมุกใช้ปืนขู่ แมงมุมก็ยอมเปิดปาก

เย็นวันเดียวกัน พวกเพชรเตรียมตัวจะไปงานศพชนินทร แต่นิจนันท์กลับออดอ้อนให้เพชรอยู่เป็นเพื่อนกันก่อน ตนกลัวมาก ภาพชนินทรยังติดตา

“ไม่ดีนะครับ งานศพคืนแรกเราเป็นเจ้าภาพ ถ้าไม่ไปมันจะน่าเกลียด”

“แข็งใจหน่อยนะนิจ ยังไงนี่ก็เป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำให้ชนินทร”

เหตุผลของเพชรกับพาทีทำให้นิจนันท์ปฏิเสธไม่ออก จำใจพยักหน้าอย่างระโหยโรยแรง พอลุกขึ้นแสร้งทำเซเหมือนไปไม่ไหวจริงๆ  เพชรเห็นแล้วสงสาร ตรงข้ามกับเจนจบที่หมั่นไส้เต็มที่ เอ่ยขึ้นว่า

“ถ้าไม่ไหว ก็ให้นิจอยู่ที่นี่เถอะ  ฉันจะจ้างพยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อน  ถ้าอาการแย่ ก็แอดมิทเข้าโรงพยาบาลไปเลย”

“ขอบใจ...แต่ไม่ต้อง” นิจนันท์ตวัดเสียงใส่เจนจบ แล้วบอกเพชรว่า “นิจไหวค่ะ แต่คืนนี้หลังงานศพ นิจคงอยู่คนเดียวในบ้านนี้ไม่ได้  นิจกลัว...กลัวไปหมด  เพชรมาอยู่เป็นเพื่อนนิจหน่อยนะคะ”

“ครับ...ผมจะพาคุณปักมาอยู่เป็นเพื่อนนิจด้วย ยังไงผมก็ต้องปกป้องชื่อเสียงของนิจ”

นิจนันท์หน้าเจื่อน...ไม่สมดังใจปรารถนา ครั้นทั้งหมดพากันไปถึงศาลาวัด นิจนันท์แสดงบทบาทภรรยาแสนดีเอาแต่ร่ำไห้เสียใจต่อการจากไปของสามี จนพาทีต้องบอกให้หักใจบ้าง  คิดเสียว่าชนินทรหมดกรรมไปแล้ว แต่เพชรแย้งทันทีว่า

“ไม่ใช่กรรม ฉันแน่ใจว่าเป็นการฆาตกรรมชนินทร  เพิ่งฟื้น ขนาดพูดยังไม่มีแรง จะเดินมาถึงระเบียงโดดลงไปได้ยังไง ชนินทรโดนฆ่าปิดปาก มีคนไม่อยากให้ ชนินทรพูดความจริง”

“จริงเหรอคะ ใครกัน ใครมันใจร้ายขนาดฆ่าคนป่วย”

“ฉันเอง...” เจนจบโพล่งขึ้น...ทุกคนหันมองเขาเป็นตาเดียว เจนจบตีบทเศร้า ตาแดงๆเหมือนจะร้องไห้ “ฉันเอง...ที่เป็นคนผิด ฉันควรจะระวังให้มากกว่านี้ ฉันน่าจะจ้างการ์ดมาดูแลชนินทรจนกว่าจะบอกความจริงทั้งหมดกับเราได้ ฉันเสียใจนะเพชร ฉันไม่ควรปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเพื่อนเรา”

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกเจนจบ ฉันจะให้ตำรวจลากไอ้สารเลวคนนี้มากราบศพชนินทรให้ได้”

“นายให้อภัยได้ทุกคนจริงๆนะเพชร ชีวิตนายมีแต่คำว่าให้ นายควรจะได้แต่สิ่งที่ดีที่สุด” เจนจบน้ำตาคลอ ส่วนนิจนันท์ฟูมฟายลุกขึ้นไปกอดโลงศพ

“ชนินทร...ใครมันฆ่าคุณ บอกฉันสิคะ บอกฉัน ฉันจะไปเอาชีวิตมันเอง”

เพชรตามเข้าไปดึงนิจนันท์ออกมาปลอบโยน นิจนันท์แสร้งอ่อนระทวยในอ้อมแขนของเขา

“นิจทำใจไม่ได้ค่ะ ชนินทรไม่ควรมาตายในสภาพนี้ เพชรคะ ช่วยนิจด้วย...ขาดชนินทรแล้ว นิจอ้างว้างเหลือเกินค่ะ” นิจนันท์สะอึกสะอื้นกอดเพชรแน่น พลันชะงักกับสายตารุจาที่มองมา และคมกฤชก็นั่งอยู่ข้างกัน นิจนันท์มองทั้งคู่ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนเหมือนรู้สึกผิด “คุณหนูมุกคงโกรธนิจ เลยไม่มางานศพ”

“เปล่าเลยครับ มุกมีนัดเทกแคร์ลูกค้าต่างประเทศแทนผม” คมกฤชตอบ แต่สีหน้าเพชรเหมือนไม่เชื่อ รุจาจึงรีบช่วยแก้ตัวให้มุก

“รุจาโทร.ไปบอกคุณมุกแล้วค่ะ เธออยากจะมาจริงๆ เธออยากให้กำลังใจคุณนิจนันท์ ยังไงพรุ่งนี้คุณมุกต้องมาแน่ๆค่ะ”

“ฝากขอบคุณเธอด้วยนะคะ ในความโชคร้ายที่สุด นิจก็ถือว่ายังโชคดีที่มีเพื่อน มีคนที่รักนิจ ห่วงนิจอย่างจริงใจ” นิจนันท์ทำเป็นระทดระทวยเซเข้าอกเพชรอีก รุจาสุดแสนจะเอียน ส่วนเจนจบจ้องมองนิจนันท์ด้วยสายตาเกลียดชังรุนแรง

กลับจากงานศพ เพชรและเพื่อนๆมาส่งนิจนันท์ที่บ้าน พอพวกเขาจะกลับ นิจนันท์ออดอ้อนเพชรอีกตามเคย พาทีทนไม่ไหวเร่งเพชรให้ไปรับคุณปักมาอยู่เป็นเพื่อน เท่านั้นเองนิจนันท์ก็หน้าตูมทันที

“ไม่ต้องหรอกค่ะเพชร ที่จริงอยู่กันแค่ผู้หญิงสองคนก็อันตรายนะคะ เกิดพวกที่ฆ่าชนินทรมันย้อนกลับมา...นิจคงไม่รอด เพชรจะอยู่กับนิจนะคะ บ้านนี้ต้องการผู้ชายที่เข้มแข็งคอยดูแล”

“ครับ...นิจต้องมีคนดูแล...เจนจบ นายอยู่เป็นเพื่อนนิจนะ”

นิจนันท์หน้าเหวอ เจนจบรับปากเพชรทันที บอกเพชรสบายใจได้ ชีวิตนิจนันท์จะปลอดภัยที่สุด ตนจะทุ่มเทดูแลเพื่อนของเราอย่างดี...

แล้วพอเพชรกับพาทีกลับไป  เจนจบก็เตรียมตัวดูแลนิจนันท์อย่างดี ตั้งใจจะส่งเธอตามไปอยู่กับชนินทร โดยเขาแอบเข้าในห้องนอนเธอพร้อมมีดปลายแหลม แต่ไม่ทันได้ลงมือก็ต้องชะงักกับเสียงเรียกของเพชรที่ดังอยู่หน้าบ้าน

เจนจบตกใจรีบผลุบหายไปโดยที่นิจนันท์ไม่รู้เห็น...

นิจนันท์ดีใจมากวิ่งลงไปรับหน้าเพชรที่กลับมาพร้อมพาที เธอทำท่าจะโถมเข้ากอดเพชร แต่โดนพาทีก้าวออกมาขวางไว้

“มาขวางทำไม พาที”

“ขวางที่ไหน อุตส่าห์เป็นห่วง เปลี่ยนใจกลับมาอยู่เป็นเพื่อน”

“ผมคุยกับพาที อยู่กันหลายๆคนดีกว่า มีอะไรจะได้ช่วยกัน...เจนจบล่ะครับ”

เจนจบโผล่ออกมาจากห้องครัวพร้อมนมหนึ่งแก้วในมือ แกล้งทำสีหน้าแปลกใจ ถามเพชรกับพาทีว่ากลับมากันทำไม

“เพชรห่วงฉันมาก” นิจนันท์ตอบอย่างอวดๆ เจนจนนิ่งเงียบ แต่สายตาจับจ้องนิจนันท์คลอเคลียเพชรด้วยความแค้น “ไปค่ะเพชร นิจจะพาไปดูห้องนอน”

“ห้องนอนแขกก็พอนะ ห้องนอนเธอ ไม่ต้องพาไปดูหรอก” พาทีดักคอ เลยโดนนิจนันท์ค้อนให้วงใหญ่ก่อนลากแขนเพชรขึ้นไปข้างบน

ooooooo

ด้านมุกที่คมกฤชกับรุจาหลอกเพชรว่าเธอติดงาน ยามนี้เธอกับแอนดี้ และสารวัตรธีรพัฒน์กับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งกำลังบุกทลายแหล่งกบดานภูผาตามคำบอกกล่าวของแมงมุมที่ให้ข้อมูล ซึ่งก็เจอทั้งภูผาและบลู สองฝ่ายเกิดต่อสู้กันดุเดือด ก่อนที่ธีรพัฒน์จะเสียท่าถูกภูผายิงล้มลง

“เรียกหน่วยฉุกเฉิน นำตัวส่งโรงพยาบาล เร็ว!!” มุกสั่งการแล้ววิ่งตามภูผาไปทางหนึ่งที่มืดมาก แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของมัน คิดว่ามันต้องมีทางหนีลับๆเตรียมไว้แน่

ส่วนบลูโดนยิงวิ่งลัดเลาะหนีตำรวจออกไปในซอยมืด ไม่นึกว่าจะไปเจอแมงมุมยืนจังก้าเบื้องหน้า

“แมงมุม...แกยังไม่ตาย”

“ฉันตายไม่ได้หรอก ถ้ายังไม่ได้ยินว่า...เธอรักฉัน”

แมงมุมมองสภาพบลูที่โดนยิงเลือดไหลแทบยืนไม่ไหว ก่อนเข้าไปประคองเหมือนจะช่วยเหลือ

“แมงมุม...พาฉันหนีไปก่อน”

“ทำไมฉันต้องช่วยคนทรยศหักหลัง” แมงมุมย้อนถาม

“ฉันไม่ได้อยากฆ่าแกเลย ขุนพลบอกให้ฉันทำ แต่ตอนนี้มันตายไปแล้ว ฉันจะอยู่กับแก เราจะอยู่ด้วยกัน”

“อยู่ด้วยกัน แล้วรักฉันหรือเปล่า”

“รักสิ...แมงมุม ฉันรักแกได้”

แมงมุมคลี่ยิ้ม บลูยิ้มตอบคิดว่าตัวเองรอดแน่ แต่ที่ไหนได้ แมงมุมกลับเหนี่ยวไกปืนลงที่อกบลูอย่างเลือดเย็น

“นี่คือรางวัลให้การโกหกครั้งสุดท้ายของแก”

บลูสะดุ้งเฮือกตาค้าง แมงมุมไม่หนำใจเตะเสยอีกที แล้วก้าวมายืนค้ำหัวบลูที่สำลักเลือดกำลังจะตาย

“แกรักขุนพลมากจนฆ่าฉันได้ ก็ถือว่าฉันฆ่า

เอาบุญ ส่งแกไปพลอดรักกับขุนพลต่อ...ในนรก”

มุกกับแอนดี้วิ่งเข้ามาเห็นบลูขาดใจตายไปแล้ว มุกโมโหต่อว่าแมงมุมฆ่าบลูทำไม ตนไม่ได้ให้ฆ่า

“บลูมันไม่รู้หรอกว่าใครบงการ คนเดียวที่รู้คือภูผา แกจับภูผาได้หรือเปล่าล่ะ”

โดนแมงมุมยอกย้อนและยิ้มหยัน มุกถึงกับนิ่งไป แอนดี้เข้ามารวบตัวแมงมุม

“แกได้ติดคุกยาวแน่”

“โธ่เอ๊ย ติดแค่ 10-20 ปี เดี๋ยวฉันก็ออกมาร่อนได้เหมือนเดิมโว้ย” แมงมุมหน้าตาไม่สำนึก ยอมให้ตำรวจลากตัวออกไปอย่างไม่ยี่หระ

ooooooo

เช้าแล้ว เพชรออกจากห้องนอนกำลังจะเดินผ่านห้องนิจนันท์ ปรากฏว่าได้ยินเสียงแปลกๆข้างใน เขานึกห่วงเธอจึงพรวดพราดเข้าไป เห็นนิจนันท์ในชุดนอนวาบหวิวฟุบอยู่ตรงหน้าห้องน้ำ

เพชรตกใจมากรีบอุ้มเธอไปวางบนเตียง นิจนันท์ปรือตามองแล้วถามเขาว่า

“นิจเป็นอะไรไปคะ”

“นิจเป็นลมหรือเปล่าครับ  เมื่อคืนนอนหลับหรือเปล่า”

“เพชรคะ เพชรดีกับนิจเหลือเกิน ถ้าชีวิตนิจไม่มีเพชรเป็นที่ยึดเหนี่ยว นิจจะอยู่ต่อไปยังไง” เธอโผเข้ากอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย แม้เขาจะพยายามแกะออกก็ไม่สำเร็จ ซ้ำเธอยังทำเป็นหายใจไม่ออก เหมือนจะขาดใจรอนๆ

แผนรวบหัวรวบหางอาจจะสำเร็จ ถ้าเจนจบกับพาทีไม่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน นิจนันท์ถูกพาทีทุบหลังจนทะลึ่งพรวด โวยลั่น

“โอ๊ย...อะไรเนี่ยพาที มาทุบฉันทำไม”

“หายหรือยัง”

นิจนันท์นึกได้ หน้าเจื่อนไปทันที พาทีจ้องจับผิด เอ่ยยิ้มๆ “หายเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะสิ ลองเสียงแบบนี้”

พลันนิจนันท์ก็มีอาการอ่อนเพลียขึ้นมาอีก เพชรจึงวานเจนจบช่วยเรียกหมอมาตรวจเธอด่วนเลย

“ไม่เป็นไรค่ะ นิจขอนอนพักเงียบๆดีกว่า เวลาเครียดนิจชอบเป็นอย่างนี้แหละค่ะ”

“ตรวจสักหน่อยเถอะนิจ ถ้าคุณเป็นอะไรไป พวกเราจะรู้สึกผิดมากนะ เมียชนินทรแค่คนเดียวเรายังดูแลไม่ได้”

“ขอบใจมากเจนจบ...ขอบใจมากนะคะเพชร ขอนิจพักสักครู่ก็คงค่อยยังชั่ว พวกคุณจะไปทำงานกันก็ตามสบายเลยนะคะ”

“ไม่กลัวโดนฆ่าแล้วเหรอ” พาทีถามพรวด

“กลัวสิ แต่ฉันไม่อยากทำตัวเป็นภาระพวกเธอนะ เพชรไม่ต้องห่วงนะคะ นิจพักสักแป๊บ แล้วเดี๋ยวจะออกไปดูเรื่องงานศพชนินทร ไม่ว่าเขาเคยทำร้าย

นิจมาแค่ไหน แต่ครั้งสุดท้ายแล้ว นิจก็ต้องส่งเขาไปให้ดีที่สุด”

นิจนันท์ทำหน้าตาจริงจัง เจนจบลอบมองหมั่นไส้เธอเหลือเกิน

ooooooo

ตอนกลางวัน รุจาแวะมาหามุกที่บ้าน เห็นสีหน้าเครียดๆของเธอแล้วอดหนักใจแทนเรื่องนิจนันท์ ไม่ได้ จึงพยายามจะปลอบโยน

“คุณนิจนันท์เธอยังทำใจไม่ได้ ต้องมีคุณเพชรกับเพื่อนๆคอยดูแล คุณมุกคงไม่คิดมากนะคะ เพราะเขาอยู่กันทั้งแก๊ง ไม่ใช่คุณเพชรคนเดียว”

“ไม่หรอกค่ะ ตอนนี้มุกกังวลเรื่องภูผามากกว่า กลัวว่ามันอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายนิจนันท์  แล้วก็พี่เพชร”

พูดขาดคำ ทั้งคู่เห็นนิจนันท์เดินฉับๆเข้ามา รุจาทักเธอว่า ท่าทางสบายดีเป็นปกติแล้วนี่

“ยังไม่ดีหรอกค่ะ เพชรเป็นห่วงนิจมาก แต่นิจไม่สบายใจ เลยอยากมาเจอคุณหนูมุก”

“เกี่ยวอะไรกับมุกเหรอคะ”

นิจนันท์มองเลยไปที่รุจา มุกสบสายตารุจาแล้วเอ่ยขึ้น

“คุณรุจาเป็นคนในครอบครัวมุกค่ะ เธอรับรู้ได้ทุกเรื่อง”

“เพชรน่ะสิคะ ห่วงนิจมาก ไม่ยอมห่างนิจเลย นิจกลัวคนจะมองเพชรในแง่ไม่ดี”

“ทำไมไม่ห่วงตัวเองก่อนล่ะคะ เรื่องคาวๆฉาวๆ ผู้หญิงน่าจะเสียชื่อมากกว่าผู้ชายสามีเพิ่งตาย จะมีคนใหม่แทนที่ ดูยังไง...ก็ไม่ดีหรอกค่ะ”

“ก็คนยังไม่รู้นี่คะว่าความจริงเป็นยังไง คุณหนูมุกเคยถูกวางตัวให้แต่งงานกับเพชร แต่สุดท้ายความรักมันฝืนใจกันไม่ได้ใช่ไหมคะ”

“ค่ะ ฝืนใจไม่ได้จริงๆซะด้วย เพราะพี่เพชรยังบอกรักมุกอยู่เลย”

“เพชรเขาเป็นสุภาพบุรุษค่ะ เขารู้ว่าผู้ใหญ่สองฝ่ายสนิทกันแค่ไหน ก็ไม่อยากให้ผิดใจกันเพราะเรื่องที่ต้องยกเลิกงานแต่ง”

“ตกลงคุณนิจนันท์มาพูดเรื่องนี้กับคุณมุกเพื่ออะไรกันแน่คะ ขอโทษนะคะ รุจาฟังตั้งนานยังดูเจตนา

ไม่ออกเลยค่ะ ตกลงว่าจะอวดหรือจะประกาศตัวเป็นขาเสียบ”

“คุณรุจา!”

“คะ...รุจาพูดตรงเข้าเป้าเลยใช่ไหมคะ”

“ฉันมาเตือนค่ะ เพชรน่ะเขาไม่กล้าพูดอะไรแบบนี้หรอก เพราะความเป็นสุภาพบุรุษของเขา ถ้าคุณหนูมุกไม่หน้ามืดตามัวเข้าข้างตัวเองคิดว่าเพชรมีใจให้ ก็ช่วยปล่อยให้เพชรมีอิสระที่จะเลือกอย่างที่เขาต้องการ  อย่ายืมมือผู้ใหญ่มาบังคับใจเขาอีก นิจพูดอย่างนี้ตรงเข้าเป้าเลยใช่ไหมคะ” นิจนันท์ศอกกลับ ประกาศความเป็นศัตรูกับมุกเต็มที่

ooooooo

ส่วนที่บ้านเพชร...เจนจบกับพาทีไม่เห็นด้วยที่เพชรห่วงและเป็นกังวลเรื่องนิจนันท์มากเกินไป เพชรปรึกษาทั้งคู่ว่าตนต้องการคนดูแลนิจนันท์อย่างจริงจัง

“หมายความว่าอะไร แกจะเฝ้านิจนันท์ตลอด 24 ชั่วโมงเหรอวะ”

“ถ้าทำได้ ฉันก็จะทำ”

“นี่นายเป็นห่วงนิจนันท์มากเกินไปหรือเปล่า”

“ใช่...บอกตรงๆ ฉันห่วงนิจมาก นายก็เห็นนิจจิตใจบอบบางอยู่แล้ว อย่างที่เรารู้ๆ ชนินทรทำร้ายนิจมานานแค่ไหน แล้วยังมีเรื่องนิจถูกทำร้ายในบ้าน แล้วก็ชนินทรตายต่อหน้าต่อตาเขาอีก  มันหนักเกินกว่าที่ผู้หญิงคนนึงจะรับไหว”

“ฉันว่านิจเรียกร้องความสนใจมากกว่า”

“พาที...อย่าดูถูกเพื่อนให้ฉันได้ยินอีก”

พาทีเงียบไป เพชรมองกราดมาที่เจนจบด้วย

“ฉันขอนะ ถือว่าฉันขอร้อง เราทุกคนต้องดูแลนิจให้ดีที่สุด อะไรที่จะทำเพื่อความสบายใจของนิจได้ ฉันขอให้ทำ ตอนนี้นิจนันท์คือคนที่ฉันเป็นห่วงที่สุด” เพชรพูดเสร็จเดินหนีเข้าข้างใน  พาทีหันมองเจนจบ เอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดอะไร

“หรือว่าเพชรมันจะหลงเสน่ห์นิจ จนอยากให้เป็นเจ้าสาวแทนคุณหนูมุกวะเนี่ย”

แต่หารู้ไม่ว่า เจนจบแววตาวาบด้วยความโกรธสุดขีด...

ฟากมุกที่ยังอยู่กับรุจา...หลังจากนิจนันท์กลับไปแล้ว มุกมีสีหน้ากังวล แต่พอรุจาเอ่ยปาก มุกก็ทำปากแข็งเหมือนเดิม

“คุณมุกคงไม่คิดอย่างที่นิจนันท์พูดนะคะ ดูก็รู้ว่าคุณเพชรรักคุณมุกจากใจจริง”

“มุกไม่ได้คิดอะไรเรื่องนั้นเลยค่ะ”

“หนักแน่นไว้นะคะคุณมุก ผู้หญิงอย่างนิจนันท์ หลังชนฝา ไม่มีอะไรที่เขาจะทำไม่ได้”

“เรื่องของมุกกับพี่เพชรมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วค่ะ  มุกมีหน้าที่ต้องจับคนร้าย พี่เพชรมีหน้าที่ต้องปกป้องเพื่อน...เพื่อนสนิทของเขา เราต่างคนต่างทำหน้าที่ ถึงเวลา... ก็ต้องไปจากกัน ดีแล้วที่ไม่ต้องมีความผูกพันให้คิดถึงกันมากไปกว่านี้”

รุจาฟังแล้วถึงกับถอนใจ...หนักใจแทนจริงๆ

ooooooo

ค่ำลง มุก รุจา คมกฤช ไปงานศพชนินทร แต่ไม่เจอนิจนันท์ มุกถามเพชรว่านิจนันท์ไปไหน ทำไมไม่เห็น เพชรบอกว่าเมื่อเย็นเธอเป็นลมไปอีก ตนเลยให้พักอยู่ที่บ้าน

คมกฤชกับรุจาชวนเพชรคุย ถามเรื่องเบาะแสฆาตกรว่าเพชรสงสัยใครบ้างหรือเปล่า

“ตั้งแต่เกิดเรื่องชนินทร สาลินี ผมก็สงสัยแล้วว่าโลกนี้เรายังจะไว้ใจใครได้อีก แต่ผมก็บอกตัวเองว่าอย่าหมดหวัง ยังไงความดี ความจริงใจก็เปลี่ยนใจคนที่กำลังคิดผิดได้เสมอ...เหมือนชนินทร ในที่สุดเขาก็สำนึกผิดแล้ว ตอนนี้ก็เหลือนิจ ที่ชนินทรเขาเป็นห่วงมาก ผมต้องดูแลนิจให้ดีที่สุดเพื่อเพื่อนของผม”

มุกหน้านิ่งเรียบเฉย เพชรเห็นแล้วใจไม่ดี เจนจบมองภาพนั้นอย่างสังเกตเงียบๆ แววตาเต็มไปด้วยความแค้นที่อัดแน่นพลุ่งพล่าน แล้วค่อยๆเร้นกายหายไปในความมืด...

เสร็จงาน มุกเดินนำออกมา รุจาประคองคมกฤชตามหลัง ส่วนพาทีคอยดูแลส่งแขก จู่ๆเพชรก้าวพรวดมาประชิดมุก ถามอย่างอาทรว่า

“หนูมุก โกรธผมเรื่องนิจหรือเปล่า”

“พี่เพชรทำดีแล้ว ทำไมมุกต้องโกรธ เห็นมุกเป็นคนไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ผมห่วงความรู้สึกคุณนะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เราไม่ได้เป็นคนรักเหมือนแต่ก่อนแล้ว”

“ผมไม่เคยคิดเลยนะว่า เราต้องจากกันแบบนี้ มันทรมานมากนะครับหนูมุก มีลมหายใจก็ไม่รู้จะอยู่เพื่อใคร มีทางไหนไหมครับ ที่ผมจะได้คุณกลับมา”

เพชรจับมือมุกไว้อย่างเว้าวอน มุกทั้งรักทั้งสงสารแต่ต้องทำใจแข็งอีกเช่นเคย

“ไปดูแลนิจนันท์เถอะค่ะ เขาคือคนที่ต้องการพี่เพชรมากที่สุดในเวลานี้”

“หนูมุก...จะให้ผมทำยังไงคุณถึงจะกลับมา”

มุกไม่รู้จะพูดอย่างไร ก็พอดีรุจาพาคมกฤชเข้ามา มุกจึงสะบัดมือออกห่างเพชร

“เรากำลังจะกลับน่ะค่ะ แต่ถ้าคุณเพชรมีธุระกับคุณมุก เรารอก็ได้นะคะ” รุจากรุยทาง แต่มุกรีบปฏิเสธว่าตนไม่มีอะไรจะคุยกับพี่เพชรแล้ว

“ไม่ต้องรีบหรอกมุก เดี๋ยวให้แอนดี้ขับรถมารับตรงนี้ก็ได้” คมกฤชช่วยอีกแรง

“ใช่ค่ะใช่ รอตรงนี้นะคะ...ไปแอนดี้ ไปเอารถ” รุจาหันหลังไปเร่งแอนดี้ แล้วพาคมกฤชก้าวตามเขาออกไป ทิ้งมุกไว้กับเพชรตามลำพัง เพื่อเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ ปรับความเข้าใจกัน

“หนูมุก...เรื่องนิจนันท์ สำหรับผม นิจนันท์คือเพื่อน ชีวิตนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ผมรักมากเท่าคุณอีกแล้ว” เพชรยืนยันความจริงใจ มุกอึ้งไปอย่างว้าวุ่นสับสน แต่แล้วต้องหักห้ามใจ เดินผละจากไป...

ด้านเจนจบที่เร้นกายออกจากวัดไปโดยไม่มีใครสังเกต เขามุ่งหน้าไปบ้านนิจนันท์เพื่อสังหารเธอให้ได้ แต่นิจนันท์ยังไม่รู้ตัว พอเห็นหน้าเจนจบก็ถามหาเพชรทันที

“เพชรล่ะ เพชรอยู่ไหน เพชรบอกว่าเสร็จจากงานศพแล้วจะมาอยู่กับฉัน”

“ศพสามีเก่ายังคาศาลา ก็ร้องหาแต่สามีใหม่ คำว่าร่านคงน้อยไปสำหรับเธอ”

“เจนจบ! ระวังปากแกไว้ด้วย เป็นคนสนิทไม่ได้หมายความว่าจะมีสิทธิ์ก้าวก่ายถึงเรื่องส่วนตัว เรื่องบนเตียง ฉันเตือนไว้ก่อนนะ พอฉันแต่งงานกับเพชรเมื่อไหร่ ชีวิตเพชรก็ไม่จำเป็นต้องมีแกมาคอยตอมเป็นแมงหวี่แมงวันเกะกะสายตาอีก ทุกหน้าที่ ทั้งเพื่อน ภรรยา คู่คิด คู่ชีวิต จะมีเจ้าสาวอย่างฉันเป็นให้ทุกอย่างในชีวิตเพชร”

เจนจบโกรธจัดพุ่งเข้าตบนิจนันท์คว่ำลงไปกองกับพื้น นิจนันท์ตะลึง ทั้งเจ็บทั้งโกรธตวาดถามเขาว่า

“เจนจบ...แกตบฉันทำไม!”

“ไหนพูดใหม่สิ อยากเป็นเจ้าสาวของเพชรมากใช่มั้ย”

“ใช่ ฉันนี่แหละเจ้าสาวของเพชร”

เจนจบจิกผมนิจนันท์กระชากขึ้นมา ไม่สนใจว่าเธอจะร่ำร้องด่าทอสักแค่ไหน หนำซ้ำเขายังกระทืบลงที่ขาเธออย่างแรง แล้วผลักจนเธอหน้าคว่ำไปบนโซฟา ก่อนขึ้นคร่อมร่าง กดไหล่ทั้งสองข้างไว้

“ผู้หญิงทนมือทนเท้าอย่างเธอ ไม่เหมาะกับเพชรหรอก ฉันว่าเธอควรจะตามไปเจอรสชาติเดิมๆจากชนินทรมากกว่า”

เจนจบจับแขนนิจนันท์บิดไพล่หลัง นิจนันท์กรีดร้องสุดเสียงอย่างเจ็บปวดสลับกับด่าทอเจนจบด้วยความโกรธแค้น

“แกไอ้เพื่อนเลว...ฉันจะฆ่าแก ไอ้เจนจบ แกต้องไม่ตายดี”

“ขนาดใกล้ตาย ยังพูดคำเดียวกับผัว”

“แก...เจนจบ หรือว่าแก...แกฆ่าชนินทร”

เจนจบไม่พูดแต่ฟันสันมือผัวะเข้าลำคอนิจนันท์ แล้วถอยห่างออกมารอซ้ำเมื่อเธอลนลานคลานหนี เขาทั้งเตะทั้งกระทืบเธออย่างไม่ปรานี จนนิจนันท์หมดแรงหนี จ้องมองเขาสายตาวิงวอน

“วันนั้นชนินทรมันก็มองฉันด้วยสายตาอ้อนวอนแบบนี้”

คำพูดนี้ทำให้นิจนันท์แน่ใจแล้วว่าเจนจบนี่เองที่เป็นคนทำร้ายชนินทรก่อนจะกลายป็นเจ้าชายนิทรา เธอพยายามจะด่าเขาอีก แต่ถูกเขารวบตัวจับแบกขึ้นบ่าเดินขึ้นบันไดไปเสียก่อน

“นี่คือของขวัญจากใจฉัน สำหรับเจ้าสาวของเพชร... ทุกคน”

เจนจบโหดเหี้ยมอำมหิตโยนนิจนันท์กลิ้งลงมานอนแน่นิ่งตาเหลือกค้าง!!

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 07:44 น.