ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ลานจอดรถใต้ตึกสูงเสียดฟ้า แม้จะมีรถเข้าออกมากมาย ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่คืนนี้มีเสียงรถที่วิ่งเข้ามาจอดเสียงดังอึกทึกเป็นพิเศษ เหมือนไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมยมโลกทั้งสิ้น ในจำนวนรถสามสี่คันที่วิ่งมาเบรกดังสนั่นหวั่นไหวนั้น คนที่ก้าวลงมาจากรถ ท่าทางเหมือนยักษ์ปักหลั่นคือ ภูผา แม้จะแต่งหรูก็ดูโหดในท่าทางที่เดินอาดๆ มีกระเป๋าใบเขื่องติดมือ ไล่เลี่ยกัน บลู สาวน้อยร่างระหงทรงเนียนเซ็กซี่ในชุดหนัง ขายาวเข่าดีตามตำรา ตามหลังแจ... นอกนั้น บิ๊กไบค์ที่กระโจนตามมาเบรกดังลั่น มีสาวน้อย อีกนางป้ายช่วงขางามๆลงมา ถอดหมวกกันน็อกออก เธอคือ แมงมุม ที่ขยุ้มกระเดือกใครเป็นจอด...มีไอ้หนุ่มหล่อ เนส ซ้อนท้ายตามลงมา...ยังมีหนุ่มหล่อ นาม ขุนพล ลงจากรถอีกคันตามมารั้งท้าย

ภูผา...ก้าวสุดเท่ นำลูกน้องชายหญิงทั้งสี่ออกจากลานจอดอย่างไม่มีใครยอมสบตา...

อีกมุมหนึ่งของอาคารหรูแห่งนั้น...มุกดา หรือใครๆที่สนิท เรียกเธอว่า “มุก” พาช่วงขาสุดงาม ก้าวฉับๆไปอีกทาง...ไม่มีใครรู้เหตุผลที่เธอจงใจจะอำพรางหรืออย่างไร ก่อนจะเลี้ยวมุม เธอกระชากกระโปรงยาวออก เหลือช่วงขาเรียวสลวยในชุดแนบเนื้อ เธอย่างกรายไปในแบบที่เรียกว่าเท่เก๋...มุกมุ่งหน้าไปยังห้องแสดงบนชั้นสูงสุดที่จัดขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน เพราะงานแสดงอัญมณีครั้งนี้เป็นสิ่งที่ล้ำค่าเม็ดเขื่องที่ดังระบือจากทั่วมุมโลก “อะดอเรลล่า” คนสามัญทั่วไปอาจเรียกว่า สร้อยเพชรสีชมพู 20 กะรัตแล้วยังล้อมเพชรอีกวาววามงามระยับ...

ธีรพัฒน์ นายตำรวจหนุ่ม พาลูกน้องสามสี่คน มายังห้องแสดง อะดอเรลล่า จัดเป็นห้องกระจกบนชั้นสูงที่คิดว่าเป็นที่ปลอดภัยที่สุด รวมทั้งรอบๆที่มีอัญมณีล้ำค่า
อีกมากมายรายเรียงให้ชม...เพื่อความมั่นใจว่าจะไม่มีใครกล้ามาแตะต้อง ในวันรุ่งขึ้นที่จะเปิดการแสดง...

ธีรพัฒน์ตรวจสถานที่อย่างเข้มงวดที่สุด นอกจากมันเป็นหน้าที่แล้ว ชายหนุ่มที่ชื่อเพชร ชื่อจริงคือ พัชร โสภณพันธ์คือเพื่อนสนิทที่สุดของเขา และเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มีร้านเพชรชื่อดัง “สตาร์ไดมอนด์” ใหญ่ไม่เป็นรองใครในเมืองไทย ที่เป็นเจ้าของเพชรล้ำค่า อะดอเรลล่า นี้ด้วย ธีรพัฒน์ หารู้ไม่ว่า ขณะเดียวกันนี้ เพชรกำลังอยู่ในร้าน และกำลังถกเถียงกับเพื่อน เมื่อเจนจบเปรยขึ้น “อะดอเรลล่า สร้อยเพชร สีชมพู...อาถรรพ์”

เพชรหันไปมองเจนจบ แล้วเลยมองพาทีกับชนินทร์ ที่อยู่ด้วยกันในร้าน ก่อนจะยืด “คนอย่างเพชร พัชร โสภณพันธ์ ไม่เชื่อเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้ อาถรรพ์ของ อะดอเรลล่า ก็แค่เรื่องบังเอิญ”

เพื่อนฟังแล้วยิ้ม ชนินทร์คนเดียวที่นิ่งเฉยตามนิสัย

ooooooo

ที่ห้องควบคุม กล้องวงจรปิด จากทุกมุมในโรงแรม เจ้าหน้าที่สองคนกำลังเช็กดูความเคลื่อนไหวจากมุมต่างๆ ที่กำลังจับภาพอยู่คือ การสนทนาของเพชรกับเพื่อนๆที่ สตาร์ไดมอนด์ของเขา ชนินทร์กำลังขอฟังเรื่องที่เพชรบอกว่า อาถรรพ์ ของ อะดอเรลล่า เป็นเรื่องบังเอิญ มันยังไงกันแน่?

“บังเอิญ ราชินีองค์แรกที่ได้ อะดอเรลล่า เป็นของขวัญวันแต่งงาน โดนกิโยติน ตัดคอ...”

ขาดคำของเพชรจากจอ เสียงคนเดินเข้ามาในห้องควบคุม เจ้าหน้าที่คนหนึ่งหันไปมอง สะดุ้งเมื่อเห็นวายร้าย ภูผา มายืนจังก้าลุกพรวดจะป้องกันตัว แต่ช้าไป ภูผายกหนังหุ้มตีนหนาๆกดฉับที่อก ดันตัวและเก้าอี้ไปติดข้างฝา จนดิ้นพราดๆ ภูผาซัดมีดเสียบอกเจ้าหน้าที่จนสะดุ้งแล้วคอพับ

เลือดกระฉูด เจ้าหน้าที่คนที่สองจะเผ่นหนี ภูผายกตีนเตะหน้าแข้งคะมำเค้เก้ วายร้ายเกี่ยวปลายมีดเข้าที่คอ เจ้าหน้าที่คนที่สองเลือดพุ่งลงไปคลุกที่พื้นอย่างโหดสุดๆ...ระบบตรวจสอบจากวงจรปิด ตกอยู่ในมือภูผาทันที...

ooooooo

บริเวณหน้าลิฟต์...สาวเซ็กซี่ บลู ในชุดสั้นจู๋พาเรียวขาขาวๆ ก้าวงามๆเข้าไปในลิฟต์ ก่อนลิฟต์จะปิด มีมือผู้ชายมาคว้าประตูไว้แล้ว ชายนอกเครื่องแบบ ทั้งสี่คนก็ตามเข้ามาในลิฟต์ มองบลูที่ทิ้งหางตายั่วตะบะทั้งสี่คนได้แต่ประคองน้ำลายไว้อย่างเต็มสูบ เผลอแผล็บเดียว บลูตัวแสบดึงต่างหูออกมา แต่มันใช้ต่างมีดแทงใส่คอตำรวจคนแรกเลือดกระฉูด ทรุดลง เพื่อนเห็นผงะ ชักปืนออกมาทันที ลูกน้องบลูที่ยืนหลบหน้าในลิฟต์มานานทำปลายมีดเสียบอกตำรวจจนปืนห้อยร่องแร่ง แล้วสาวแสบกับลูกน้องสามัคคีเดือดช่วยกันยำตำรวจเละเป็นลาบเลือดแทบเท้า บลูมองแล้วยิ้มสะใจ เอานิ้วปาดเลือดที่กระเซ็นเลอะอกขาวๆอย่างไม่ไยดี

ขณะเดียวกัน ธีรพัฒน์พาตำรวจและ รปภ.เดินมาที่ลิฟต์ สั่งห้ามไม่ให้ใครขึ้นไปข้างบนเด็ดขาด แล้วเข้าลิฟต์ที่เปิดออกเพื่อลงไป แต่เป็นลิฟต์คนละตัวที่บลูกับลูกน้องจัดการตำรวจ และกำลังขึ้นไป จึงสวนกัน

เพชรกับเพื่อน ยังพูดคุยเรื่อง อภิมหาโคตรเง่าศักราชเพชร อะดอเรลล่า อยู่ที่สตาร์ไดมอนด์ของเขาอย่างสบายใจ...มีเจนจบคุ้ยเบื้องหลังมาเล่าต่อ...หลังจากราชินีได้เพชรในวันแต่งงาน ก็โดนกิโยตินตัดคอไปแล้วเจ้าหญิงคนต่อมาใส่อะดอเรลล่า ไปงานหมั้นหลังพิธีรถคว่ำร่างเละ...เพชรไม่สน เพราะเขาได้มันมาอย่างถูกมาก ราคาแค่ 500 ล้าน ทุกคนฟังแล้วร้องลั่น เพชรกลับย้ำ

“500 ล้านถูกจะตาย เมื่อเทียบชื่อเสียงของมัน” เพชรหันไปกำชับบริษัทรักษาความปลอดภัยของพาที ห้ามกระทั่งมดไม่ให้เฉียดเข้าใกล้...เพชรหารู้ไม่ว่า ตอนนี้ความแน่นหนาการคุ้มครองอะดอเรลล่า ในห้องแสดงใต้กรอบมหานิรภัยของเขานั้น กำลังตกอยู่ในอันตราย

ooooooo

บัดนี้...ภายในตู้กระจกนิรภัย ที่จัดไว้อย่างแน่นหนา อะดอเรลล่า ส่งประกายแวววาวพราวพรายด้วยแสงเลเซอร์ ส่งประกายสะท้อนวาวรายรอบ...ไม่ห่างจากที่จัดวางเพชรล้ำค่า...ปรากฏแววตาคู่หนึ่ง กำลงจ้องมองอะดอเรลล่าอย่างครุ่นคิด...เจ้าของสายตานั้นคือ...มุกดา นั่นเอง...

ooooooo

เสียงดังตึงใหญ่ ขณะที่ธีรพัฒน์กับลูกน้องกำลังอยู่ในลิฟต์ แล้วลิฟต์สะดุดหยุดลงทันที ทุกคนตื่นตัว บางคนชักปืนระวังตัว บางคนกดปุ่มสัญญาณบอกลิฟต์ค้าง ธีรพัฒน์พูดใส่ปกเสื้อ ติดต่อลูกน้องภายนอกทันทีถามถึงเหตุที่เกิด แล้วสั่งล็อกลิฟต์ทุกตัว อย่าให้ใครผ่านไปห้องแสดง อะดอเรลล่า

รปภ.หลายนายอยู่ในสภาพพร้อม เล็งปืนไปที่ลิฟต์ที่กำลังเปิดออก แต่แล้วลิฟต์ว่างเปล่า...ขณะนั้นขุนพล สมุนภูผาใส่หน้ากากยางปิดหน้า ห้อยตัวลงมาจากเพดาน รปภ.เพิ่งเงยหน้าขึ้นเห็น ก่อนที่จะลั่นไก ขุนพลสาดปืนใส่ก่อน รปภ.ล้มทันทีทั้งสองคน อีกสองคนยิงสวนขุนพล แต่สลิงดึงขึ้นไป รปภ.จะตามยิงซ้ำ ประตูลิฟต์ปิดลงทันที

ด้านหน้าประตูลิฟต์...รปภ.หลายคน เล็งปืนไปยังจุดเดียว พอลิฟต์เปิดออกพร้อมกันสองตัว รปภ.ตกใจละล้าละลัง ขุนพลใส่หน้ากาก โหนตัวลงมาพร้อมๆกับบลูใส่หน้ากากเช่นเดียวกัน ทั้งสองวายร้ายคนละประตู สาดกระสุนใส่  รปภ.อย่างเชี่ยวชาญ ทั้งล้มตัวยิงตีลังกาจน รปภ.ระเนระนาดไปตามแรงกระสุน...ทั้งสองมองตากันเมื่อทุกชีวิตดับดิ้นไปแล้ว...ต่างพยักหน้า...ไปยังห้องอะดอเรลล่า

ooooooo

เมื่อขุนพลกับบลูก้าวเข้าสู่ห้องกระจกขณะที่รปภ.ทั้งหลายมัวแต่ไปจ้องทางประตูเข้าออก พวกมันจ้องไปที่ตู้กระจกอะดอเรลล่า ที่กำลังส่งประกายวาบวับ ยิ่งกว่านั้น มันทั้งสองต้องชะงักนิ่ง เมื่อเห็นสาวน้อยมุกดากำลังจ้องอภิมหาเพชรอันลือเลื่องนั้นอย่างกระหาย มุกกำลังจะเอื้อมมือไปแตะอะดอเรลล่า ต้องชะงักเมื่อมีเสียงสั่งเฉียบ

“ห้ามแตะ นั่นมันอะดอเรลล่าของเรา” สาวบลูย่างสามขุมเข้ามา มุกยิ้มให้ด้วยไมตรี

“ของฉันต่างหาก” มุกคว้าเพชรหย่อนลงถุงข้างเอวทันที นั่นคือนาทีโลกกำลังจะแตกเริ่มขึ้น กระสุนจากขุนพลสาดใส่ มุกระวังอยู่แล้วม้วนตัวเฉียดกระสุนไปทันควัน เสียงกระจกแตกสนั่น มุกพลิ้วไปจนสุด มีแต่กระจกและความสูงของตึกรออยู่ ยังไม่ทันตัดสินใจ บลูมาถึงตัวกระชากมุกกลับมา เตรียมยัดของแข็งใส่คอหอยมุก แต่ช้าไป มุกสลัดสันมือใส่ เหล็กมีคมหล่นลง มุกเห็นปืนเล็งมา หยิบมีดบลูสะบัดใส่ ขุนพลร้องโอยเมื่อของมีคมปักฉึกเข้าที่ขา มุกพุ่งหนีไปทางประตู...บลูตามคว้าไว้ ทั้งสองล้มกลิ้ง บลูดึงถุงเพชรที่เอวมุก ทั้งสองใช้ทั้งมือทั้งตีนชิงถุงเพชรอย่างสุดกำลัง “ต้องไปแล้วบลู” เสียงขุนพลเตือน...นาทีนั้น มุกกระชากหน้ากากบลูออก ทั้งสองเห็นหน้ากันถนัด...บลูตั้งสติได้ชกเปรี้ยง แต่มุกหลบ เห็นขุนพลส่ายปืนหมายยิงไม่ให้ผิดตัว มุกได้ทีเผ่นหนีไปทางประตู

มุกกระโจนหลบกระสุนออกมาจากห้อง กลับเจอกระสุน จากยายแมงมุมที่ใส่หน้ากากรัวใส่ไม่ยั้งจนมุกต้องกลิ้งหมุนตัวไปตามพื้นเอาชีวิตรอดไว้ก่อน...

มุกหลบวูบไปอีกทาง...บันไดหนีไฟอยู่ข้างหน้า โดยมีขุนพลกับบลูไล่หลังมาติดๆ ขุนพลสั่งบลูกับแมงมุมให้ตามเอาเพชรมาให้ได้ บลูแค้นขอตามฆ่านังคนที่เห็นหน้ามัน

แต่ทุกคนต้องทำตามแผนที่นายสั่ง

ooooooo

ภูผาห้อยตัวที่เพดาน เหนือลิฟต์ที่ธีรพัฒน์กับลูกน้องติดอยู่ มันหัวร่อร่าอย่างรื่นเริงก่อนที่จะกดระเบิดในมือ กล่องควบคุมลิฟต์ระเบิดตูม ควันเขม่าไฟโขมง เมื่อสลิงขาด ธีรพัฒน์กับลูกน้องในลิฟต์

ตัวเย็นวูบ เมื่อลิฟต์ของเขาลอยละลิ่วลงมาจากชั้นสูง ทุกคนกลิ้งไปตามแรงเหวี่ยง ธีรพัฒน์ยังสั่งการให้ทุกคนหลบออกไป

เบื้องล่างที่ลิฟต์หล่นตูมถึงพื้น ผู้คนต่างส่งเสียงระงมอย่างหวาดเสียว ทั้งตำรวจและแขกของโรงแรมอลหม่าน เสียงร้องไม่เป็นภาษา ธีรพัฒน์ตะกายออกมาจากลิฟต์ที่เหมือนถูกขย้ำด้วยเครนยักษ์ หลายคนรีบมาดึงตัวนายตำรวจออกมาอย่างสะบักสะบอม ก่อนที่จะช่วยลูกน้องออกมาส่งโรงพยาบาลตามสภาพ

เพชรดีดตัวทันที เมื่อข่าวการโจรกรรมเพชร อะดอเรลล่า ของเขาดังขึ้น เขาวิ่งออกจากสตาร์ไดมอนด์ทันที เพื่อนๆวิ่งตาม ขณะเดียวกัน พวกนักข่าวก็วิ่งไปตามข่าวเหมือนผึ้งแตกรัง...รวมทั้งนักข่าวสกายรีพอร์ตก็ขึ้นคอปเตอร์โฉบมาที่เกิดเหตุ รายงานการ “ปล้นเพชรสีชมพู มูลค่า 500 ล้าน” อย่างตื่นเต้นทุกระยะ

ooooooo

ภูผาห้อยตัวจากเพดานลงมาที่ช่องลิฟต์ ถีบประตูลิฟต์เป็นสัญญาณตามนัด เนสลูกน้องปลายแถว คอยอยู่แล้ว ได้ยินเสียงถีบ จึงงัดประตูลิฟต์ออก ภูผาก้าวอาดๆ มาดโจรออกมา ทั้งสองมองตากัน แล้วดึงหน้ากาก ออกมาใส่พร้อมกัน ก่อนจะออกวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ

ขณะที่มุกหนีเอาตัวรอดจนเหงื่อตก เมื่อถูกพวกมันไล่ล่าจะเอาเพชรให้ได้ ขุนพลกับแมงมุมตามติดแจหลบห้องโน้นทะลุห้องนี้ แขกที่พักในห้องร้องกรี๊ดกร๊าดหนีกระเจิง เมื่อมุกร้องให้ทุกคนหลบกระสุนปืน เมื่อเห็นช่องตรงทางหนีไฟ หมายจะหนีลงไปให้ได้ พอกระโจนลงไปไม่กี่ก้าว ต้องผงะหนี เมื่อภูผากับลูกน้องหันมาเห็นเข้า ยิงใส่จากข้างบน ขุนพลกับแมงมุมก็ไล่มาจากอีกทาง

มุกถึงตาอับ ถูกประกบสองด้าน เห็นคอปเตอร์นักข่าวก็ช่วยอะไรไม่ได้ ภูผาเล็งไปที่ถุงเพชรจากลูกน้องรายงาน มันจะต้องตามเอาให้ได้...มุกจวนตัว ตัดสินใจกระโดดหนี ภูผาถึงตัวดึงถุงจากเอวทันที มุกจับดึงไว้พลางโหนตัวกับราวบันไดล่าง มุกกระชากเต็มที่ ภูผาไม่วาง ตัวมันลอยลงมา แต่ขายังเกี่ยวราวบันไดไว้ ดึงกันจนถุงขาด อะดอเรลล่าหล่น มุกห้อยมือเดียว อีกมือจะรองรับเพชร แต่ภูผาคว้าไว้ได้ก่อน เห็นมันเก็บเพชรไว้ที่อก มุกจะโหนตัวตามแต่กระสุนจากลูกน้องมันรุมยิงมา มันทั้งยิงหมายถูกมือมุกที่เกาะอยู่ แมงมุมวิ่งมากระทืบมือมุกเมื่อมุกทานน้ำหนักตัวเองไม่ได้ มือสิ้นแรง ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วสู่เบื่องล่าง...พวกมันมองตามอย่างสะใจ สูงปานนี้ มีหรือจะรอด?...

ผู้คนด้านล่างมองเห็นเหตุการณ์ไล่ล่าอันน่าสยดสยอง ยิงต่อสู้กัน ห้อยต่องแต่งบนตึกสูง แล้วผู้คนก็กรี๊ดสนั่นเมื่อเห็นร่างมุกลอยละลิ่วลงเบื้องล่าง...ต่างพากันฮือมาใต้กันสาด ที่มุกตกลงมานอนจุกอยู่อึดใจ แล้วก็โงหัวขึ้น เมื่อเห็นคนของโรงแรมกับตำรวจวิ่งมา มุกลุกขึ้นได้ กระดูกยังไม่ทะลุเนื้อ เผ่นหนีทันที แต่ถูกมือแข็งเป็นเหล็กคว้าไว้ จ้องออกแรงกันหนึ่งตั้ง จึงร้องขึ้น “พี่กฤช” มุกดีใจเมื่อเห็นเป็นพี่ชาย กฤชไม่ฟังเสียงลากน้องสาวหนีเกรงคนเห็นจะรู้ว่า เขาให้น้องไปทดสอบความปลอดภัย จะเจอข้อหาปล้นเอาง่ายๆ

ทางด้านนักข่าวรายงานการปล้นกลางคืนไม่แสกๆแต่ยิงกันสนั่น มีคนตกจากตึกด้วย แล้วคอปเตอร์รีบลงจอดชั้นบน เมื่อเห็นเนสกับบลูวิ่งเนื้อตัวแดงฉานเพราะการเอาสีราดตัวฉีกเสื้อผ้าเหมือนถูกทำร้าย นักข่าวรีบรายงานคนบาดเจ็บมีผู้หญิงด้วย แล้ววิ่งไปรับวายร้ายทั้งสองที่ทำท่าจะล้มลงสิ้นใจให้ได้ พอนักข่าวเข้าประคองบลูพาไปที่ ฮ. แต่แล้วบลูกลับเอาปืนจ่อหัวนายกฤช นักข่าว คนขับ ฮ.ตกใจจะดึงเครื่องขึ้น แมงมุมพรวดมา จ่อปืนที่คอนักบิน  จึงได้รู้ว่านี่พวกโจรขนานแท้ นักบินถูกมัด นักข่าวถือโอกาสเผ่นแน่บหลบกระสุนพวกมันไปได้หวุดหวิด ภูผากับพวกวิ่งมาตะกายขึ้น ฮ. ...ภูผาทำหน้าที่ขับ เนสปีนขึ้นเป็นคนสุดท้าย แต่แล้วธีรพัฒน์กับตำรวจวิ่งมายิงเนสร่วง ขณะที่ ฮ.บินหนีหายไปในความมืด...นักข่าวกลับมารายงานข่าว ตำรวจรายล้อมศพโจรเพียงคนเดียว...

ooooooo

เมื่อเพชรกับพวกมาถึงห้องโชว์ อะดอเรลล่า...

ทุกคนยืนนิ่ง มองที่วางเพชรอันว่างเปล่า เพชรหันมาทางพาที บริษัทรักษาความปลอดภัย พาทีอึกอัก ถูกเพชรตวาด

“ทุเรศ...นี่คือผลงานยอดเยี่ยมของแกใช่ไหม ฉันโง่ที่จ้างบริษัทของแก”

พาทีอ้อมแอ้มว่า โจรสมัยนี้มันเก่ง เจนจบรีบไกล่เกลี่ยให้ใจเย็นๆ...

เพชรหันมาเห็นคมกฤชที่เพิ่งมาสมทบ รายงานว่า เพิ่งไปดูที่เกิดเหตุมา แล้วตอบอ้อมแอ้มว่า ไม่ได้วี่แววอะดอเรลล่า เพชรคาดคั้นให้ตามเอามาคืน เขาให้ห้าล้าน หลายคนว่ามากไปแต่ชนินทร์โพล่งออกมาว่า บริษัทคมกฤชต้องจ่ายถึงพันล้าน คมกฤชไม่แย้ง แต่ขอเวลาเขาด้วย

“ผมไม่ใช่คนโหดร้าย อยากเห็นว่า ตำรวจบริษัทรักษาความปลอดภัย บริษัทประกัน จะมีน้ำยาแค่ไหน” เพชรกวาดสายตาไปหยุดที่คมกฤช “ผมให้เวลาอย่างที่คุณขอ...2 อาทิตย์”

เมื่อเพชรกลับมาถึงบ้าน คุณแม่มรกต ผู้หลงใหลมุกดา อยากได้เป็นสะใภ้จนตัวสั่น พอรู้ว่า เพชร ลูกชายให้เวลาบริษัทประกันเพชรของคมกฤช พี่ชายมุกดาตามเอาเพชรราคา 500 ล้านมาคืนในสองอาทิตย์ก็โวยวาย แต่ก็จบลงด้วยการตั้งเงื่อนไขช่วย ด้วยการห้ามเพชรทวงเงินประกันจากคมกฤชเด็ดขาด ห้ามไม่ให้ใครขัดคำสั่งด้วย...

จากนั้นยังไปพบแม่ประไพและคมกฤช ทั้งสองขอบคุณ คุณมรกตมากที่ช่วย คมกฤชรับรอง ต้องเอาอะดอเรลล่ามาคืนให้ได้ พอมรกตถามถึงมุกดา คุณประไพผลัดว่าคราวหน้ามาไหว้ท่านแน่...คมกฤชนึกสยองแทน ถ้าโจรไม่ตัดวงจรปิด มุกเสร็จแน่ตอนไปฉกเพชรคืนนั้น

ooooooo

ขณะที่คมกฤชไปหาธีรพัฒน์ที่ห้องทำงาน...

คุยกันด้วยความกลัดกลุ้มที่สอบเท่าไหร่ข่าวอะดอเรลล่ากับไอ้พวกมหาโจรก็ยังไม่คืบหน้า ธีรพัฒน์ยังห่วงเพื่อน ที่ดันประกันไว้ถึงพันล้าน  ตำรวจหน้าห้องต้องกันนักข่าวหลายสิบที่มารอทำข่าว ในจำนวนนั้น มีรุจา นักข่าวหน้าใหม่จากนิวส์ไทม์มาทำปํ้าเป๋ออยู่ด้วย แต่ทุกคนก็กลับไปด้วยความผิดหวัง เพราะวันนี้สารวัตรไม่ยอมออกมาให้ข่าว มีแต่รุจาคนเดียวที่วิ่งเป็นบ้าเป็นหลัง หมายจะเจาะข่าว แก้ตัวที่คนอื่นหาว่าติงต๊อง...

คมกฤชออกมาจากห้องสารวัตร รุจามองตาม วิ่งไปดูชื่อหน้าห้อง เห็นชื่อธีรวัฒน์ ยิ้มเผล่นึกว่าคราวนี้ต้องเอาข่าวให้ได้ ว่าแล้วก็โกยอ้าวตาม เรียกสารวัตร ธีรวัฒน์...คมกฤชเดินเฉย จึงถูกดักเรียกชื่อ สารวัตรธีรพัฒน์

คมกฤชรำคาญ หันมาบอกว่า เขาคือ...แต่รุจาไม่ฟัง ซักคดีปล้นอะดอเรลล่าอย่างไม่เปิดให้อีกฝ่ายพูด ยิงคำถามตามที่จดมาละเอียดยิบ พร้อมแนะนำชื่อแซ่สำนักข่าวเสร็จ คมกฤชร้องลั่นให้หุบปากฟังเขาบ้าง รุจาเร่งให้พูดๆไม่หยุดปาก จึงถูกตวาด “ข่าวบ้าบอคอแตก...อย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีกนะ”

จะบ้าหรือจะบอ นักข่าวอย่างรุจาหรือจะยอมรามือง่ายๆ...

ooooooo

มุกกำลังคุยกับเจอรี่ เจ้านายของมุกผ่านแช็ตวีดิโอ เขาบอกมุกว่า ใกล้หมดกำหนดพักร้อนแล้ว จะกลับวันไหน มุกยังกลับไม่ได้ที่นี่มีเรื่องด่วน พร้อมขอข้อมูลทั้งหมด เรื่องเครื่องประดับเก่าแก่ ชื่อ อะดอเรลล่า...พอจะคุยต่อ แม่ประไพก็เปิดประตูเข้ามา มุกรีบบังหน้าจอทันที ยิ้มทักถามแม่ ทั้งรีบปิดเสียงที่ถามมา...

เรื่องที่แม่มาพูดกับลูกสาว ก็เรื่องเพชรที่เป็นว่าที่ลูกเขยกับเรื่องเพชรอะดอเรลล่าที่พี่คมกฤชกำลังลำบาก มุกจะช่วยพี่ชาย แม่แย้งว่าเธอไม่ใช่ตำรวจ แต่ก็พอจะช่วยพี่ได้ มุกบอกแม่ว่า เธอพร้อมจะช่วยแม่รีบอิ๊บทันทีว่า มุกรับปากแล้วนะ มุกนึกได้ รีบเบี่ยงตัวทันที

“ยกเว้นเรื่องเดียวค่ะแม่...เรื่องนั้น...ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด” มุกมองตามหลังแม่ โกรธไปถึงนายเพชร 500 คนนั้นด้วย...

“ไม่ ไม่ ไม่...คุณแม่ ผมบอกแล้วไงครับ ผมไม่ดูตัวดูแตอะไรทั้งนั้น” เพชรประกาศกร้าวเมื่อกลับถึงบ้าน เดินหนีคุณแม่มรกตไปต่อหน้า พึมพำให้แม่ที่ตามมาว่าเขาเครียดเรื่องเพชรก็เกินพอแล้ว เขาไม่ยอมไปดูตัวกับแม่ ยกเรื่องสาวคนก่อนว่าเรียบร้อย ตอนนี้ภาพนู้ดเธอเกลื่อนเมือง คนก่อนโน้นก็ประกาศ ผัวใครไม่สน จะแย่งเขา

ตะพึด...แม่มรกตเดินมาที่โต๊ะอาหาร สั่งเผ่าพงศ์ สามีเสียงดัง

“หยุด...ถ้าแกไม่ไป ฉันจะไม่กินข้าวมื้อนี้...

คุณเผ่าพงศ์ก็จะไม่กินเหมือนกัน”

เผ่าพงศ์ตัวสั่นงัก ขย้อนข้าวออกมาตามคำสั่ง...

หันไปทำปากมุบมิบว่า พ่อหิว เพชรเห็นแล้วหมดท่า มหาเซ็ง...

วันรุ่งขึ้น เพชรบ่นอุบที่แม่มรกตพาเขามารอสองแม่ลูกเป็นนานสองนานในร้านอาหารหรูแม่กลับค้อนให้ว่า เลตนิดหน่อยเท่านั้น อย่าบ้าแต่เรื่องเพชรนักเลย ให้ตำรวจเขาทำงานไปดีกว่า...แล้วเสียงเจื้อยแจ้วของมุกดังมา ถามว่าใครจะแจกเพชรเหรอคะ? คุณประไพตามมาหน้าบาน

เพชรหันหนีเมื่อเห็นมุกแต่งสีชมพู ถักเปียสองชายโปรยยิ้มให้เขา แม่จัดแจงให้มุกนั่งข้าง เพชรขยับหนี...มุกยิ่งจีบปากคอ ขออภัยที่มาช้ามาเลต มัวดีไซน์งานคอลเลกชั่นส่งอาจารย์...คุณแม่ทั้งสองเข้าคู่คูขัน คุยกันถูกคอไม่มีเบื่อ เพชรอยากจะเอามีดที่วางข้างจานเชือดคอตัวเองให้ตายๆไปจะได้หมดเรื่อง...

แต่เรื่องยังไม่หมด เมื่ออาหารวาง ต่างก็ลงมือทานกัน มุกทำปากอร่อย ซู้ดเส้นสปาเกตตียาวยืดเข้าปาก ทั้งยังพูดกลั้วหัวเราะน้ำลายยืดอย่างน่าเกลียด แล้วยังม้วนเส้นใส่ส้อมม้วนใหญ่มาป้อนเพชร เขาแหงะหนี ส้อมหลุดมือมุกลงดัง

เกร๊งกร๊าง ซอสมะเขือเทศกระเด็นใส่เสื้อเพชรเป็นทาง มุกกรี๊ดตกใจขอโทษเร็วปรื๋อ พวกแม่ๆรีบหันมาช่วยมุกแก้ตัว มุกหาทิชชูมาช่วยเช็ด เพชรพยายามหนีมุกยิ่งแกล้งดึงชายผ้าปูโต๊ะ ของในจานชามเทระเนระนาดใส่เพชร เลอะตั้งแต่อกเสื้อลงไป ทุกคนลุกพรึบ มุกรีบขอโทษ คนในร้านมองเป็นตาเดียว เพชรแทบจะแทรกแผ่นดินหนี รีบก้มหน้างุดไปห้องน้ำ...

ooooooo

เพชรกลับถึงห้องทำงาน บ่นให้เพื่อนๆฟังที่มุกก่อเรื่องอย่างไม่ไว้หน้า แล้วสรุปว่า ยายมุกคนนี้ ต้องเป็นผู้หญิงคนสุดท้ายที่จะมีสามี ไม่รู้คุณแม่ไปขุดมาจากป่าช้าวัดไหน แล้วสรุป

“สงสัยนายกฤช พี่ชายคงไม่มีเงินจ่าย เลยเข้าทางคุณแม่ จัดส่งติงต๊องมาล่อ คิดว่าฉันจะหน้ามืดตามัวพลอยติงต๊อง ดิงดองไปด้วย” เพื่อนๆพยายามเตือนให้มองมุกในแง่ดีบ้าง แต่ชนินทร์ปิดปากเงียบ

ฝ่ายมุกก็ไปสวดเพชรให้พี่คมกฤชฟังที่สนามยิงปืนว่าคนอะไร ปากยังกะส้วมถุงดำของชาวน้ำท่วม คอยดูฝีมือ แม่ต่อไป นี่แค่ระดับอนุบาลจิ๊บๆ คมกฤชบอกน้องสาวว่า
ธีรพัฒน์ไปสอบคนที่บริษัทเพชรแล้ว แต่ไม่มีใครเข้าข่ายสงสัย มุกแย้งว่า เจอรี่เจ้านายเธอเพิ่งบอกว่า อะดอเรลลา คือเพชรที่เพิ่งขโมยมาจากราชวงศ์ แอนโทรมานอฟ แต่สำนักพระราชวังปิดข่าว มันเกี่ยวกับเรื่องรักษาความปลอดภัย แต่อะดอเรลลาชิ้นนี้ชิ้นเดียวที่ให้ตำรวจสากลช่วยตามหา

“ฉะนั้น นายเพชรแสนดีของคุณแม่นั่นละ รับซื้อของโจร แล้ววางแผนปล้นเพชรของตัวเองหวังเงินประกัน” มุกฟันธงลงกลางกบาลนายเพชรทันที นายเพชรเองหารู้
ไม่ว่า สาวมุกที่คุณแม่ประกาศิตให้เพชรแต่งงานเอามุกมาเป็นสะใภ้โดยด่วนจี๋ กำลังลงเลขลงยันต์ใส่กบาลเพชรอย่างมั่นใจ มุกเดินเกมให้แม่ประไพของเธอดีใจจนเนื้อเต้นว่า พี่เพชรยอดเยี่ยมสมาร์ทสมชายทุกประตูเป็นเนื้อคู่มุกคนเดียวในโลก คมกฤชฟังที่มุกบอกแม่ ติงน้องสาวว่า ไม่ต้องช่วยพี่จนเอาตัวเข้าไปเสี่ยง มุกเปิดใจให้รู้

“มุกไม่ได้ทำเพื่อพี่กฤชคนเดียว มุกต้องการได้ตัวทุกคนที่รู้เห็นเรื่องโคตรเพชรนี้ จึงจำต้องใกล้ชิดคุณเพชร ในฐานะตำรวจสากลและเป็นคนไทยไม่อยากให้ต่างชาติเห็นว่า เราเป็นประเทศขี้ขโมย”

จากนั้น คุณแม่ทั้งสอง ก็วางแผนส่งตัวเพชรมาพบกับมุกที่ห้างสรรพสินค้าอีกจนได้ มุกรับบทสาวจอมตื๊อ

ขณะที่เพชรเร่งให้ไปกินๆอะไรก็ได้ แล้วรีบกลับ แต่มุกไม่ยอมง่ายๆ แล้วยังแกล้งจะเข้าร้านที่คนเข้าคิวแน่น มุกรีบเผ่นบอกว่า ปวดท้องขอเข้าห้องน้ำ เพชรจำต้องตากหน้าเหลอหลาเข้าคิวรอ...

ooooooo

ที่มุกมีแผนให้เพชรเข้าคิวร้านอาหาร เพราะเห็นบลู โจรสาวคนหนึ่งเดินผ่านไปทางห้องน้ำ มุกจึงรีบตามไปทันที เห็นหลังบลูเข้าห้องน้ำล็อก มุกตาม หยุดยืนคิดว่าจะจัดการยังไงต่อ บลูพรวดออกมาล็อกคอมุก คำรามใส่ฐานตามมา แล้วจำได้

“แก...ที่ขโมยอะดอเรลลา” มุกสะบัดย้อนว่าแก

ขี้ขโมย จากนั้นทั้งสองใช้มือตีนตอบโต้กันแทนอุตลุด ล้มคว่ำคะมำหงาย บลูมองหาทางหนี มุกขย้ำขยำด้วยเข่า ถามว่าแกทำงานให้ใคร ลากไปที่อ่างน้ำ กดคอลงจนบลูดิ้นใกล้ขาดใจตาย จึงจิกหัวขึ้นมาถามอีกว่า แกอยู่แก๊งไหน บลูสะบัดเหวี่ยงยูโด ชกมุกกระเด็นไป บลูได้ไม้ถูพื้นมาเสริมไล่หวดมุกไปติดข้างฝา หักไม้แตกเป็นปลายแหลม...การสู้มือเปล่ากับไม้แหลมเริ่มอีกยกใหญ่

ขณะนั้น เพชรตามมาหน้าห้องน้ำ บ่นงึมงำ ยามตามมาถาม เพชรรีบบอกว่าเพื่อนเขาเข้าไปนานแล้ว ทั้งสองจึงรีบเข้าไป เห็นบลูได้ทีชักมีดออกมาจะแทงมุก เพชรโดดถีบบลูกระเด็นไปเสียก่อน  ยามตามมาก็เห็นสภาพสองสาวยืนหอบ เสื้อผ้ายับเยินมอมแมม...มุกรีบบอกว่า เธอลื่นล้ม ยิ้มให้บลู  บลูเสริมว่าเกิดล้มลงไปทั้งคู่ บลูรีบแหวกเพชรกับยามออกไปทันที...เพชรบ่นว่ามุกทำอะไรอุบาทว์เสมอ มุกแกล้งลื่น ชนเพชรไปชนอ่างแล้วเดินอ้าวออกไป เพชรร้องตามจะไปไหนอีก?

มุกวิ่งอ้าวตามบลูไป เพชรไม่รู้เรื่องวิ่งตามไปอีกคน ...มุกวิ่งมายืนมองไปรอบๆที่ลานจอดรถ แล้วต้องกระโดดสุดตัว เมื่อรถคันหนึ่งพุ่งมาอย่างแรง ชะเง้อมองเห็นขุนพลขับ บลูนั่งข้าง มุกต้องรีบเผ่น เมื่อรถถอยกลับมาล้อบดพื้นดังลั่น มันขับไล่มุกหมายจัดการ มุกหมอบบังรถจอดเรียงราย รถมันหยุดเช่นกัน มุกค่อยๆลุกขึ้นมองหาศัตรู แวบเดียวเห็นบลูในรถเล็งปืนใส่เปรี้ยงแล้วรัว มุกหลบลงได้หวุดหวิด วิ่งหนีตายไม่ยั้ง มันตามติด บลูมองเห็นมุก ส่องกระสุนใส่อีกที มุกถูกเจนจบโดดมาปกป้อง กดลงกับพื้น กระสุนปืนเจาะกระจกรถที่จอดพรุนเป็นทาง เสียงเพชรร้องเรียกเจนจบ...ขุนพลเห็นท่าไม่ดี รีบออกรถพุ่งหนี...มุกรู้สึกว่าเจนจบที่โอบกอดกำบัง อ่อนยวบลง มุกรีบโอบไว้ เห็นเลือดที่ไหล่ด้านหลัง เพชรวิ่งมาเรียกเจนจบ เมื่อเห็นเลือด มีมุกกอดเขาไว้ เมื่อรู้ว่าเขามาช่วยเธอจนถูกยิง เพชรรีบเข้ามาพาเจนจบไปที่รถทันที

ooooooo

มุกยืนยันไม่รู้เรื่อง พอถูกซักหนัก สร้างเรื่องว่า แม่นั่นหาว่ามุกไปแย่งแฟนเขา อธิบายว่าไม่จริงก็ไม่เชื่อ จนเอาปืนมาไล่ยิงจนคุณเจนจบมาถูกยิง เจนจบนอนฟังบนเตียงบอกเพชรให้แล้วกันไป หนูมุกของเขาก็ปลอดภัยแล้ว

“เฮ้ย ไม่ใช่หนูมุกของฉัน ชาตินี้ไม่ใช่ สมองโบ๋ ชาติหน้าให้เก๋าไปเจี๊ยะเลย”

“พี่เพชรว่าหนูมุกไม่ใช่ของพี่เพชรเหรอคะ” เริ่มยียวน “ตอนเด็กๆครูบอกว่า กะโหลกหนูมุกมีฟองอากาศบุ๋งๆ แต่เป็นโอโซนอันดับ 7 ของโลกนะคะ” เจนจบหัวเราะ แล้วนิ่วหน้าเจ็บแผล มุกรีบโอ๋ “เจ็บแผลเหรอคะ” เดินไปที่เตียง “มาค่ะ หนูมุกดูให้”

มุกเดินไปหาเจนจบ เพชรรีบดึงมุกไว้ อย่าไปใกล้เพื่อนฉันนะ แค่นี้มันดวงตกพอแล้ว มุกยังยียวนต่อไปว่า เขาแกล้งปากร้าย ในใจคิดอะไรกับมุกหรือเปล่า “เลิฟ เลิฟ จุ๊บๆๆๆๆ” เพชรโกรธหน้าเขียว ไล่มุกให้หลีกไปห่างๆ...เจนจบติงเพชรว่า อย่าว่าคุณหนูมุกนักเลย มุกรีบชมเจนจบเป็นสุภาพบุรุษผู้ดีที่สุดในโลก...มุกรีบขอตัวออกจากห้องไปทันที นายเพชรพูดกับเจนจบอย่างจริงจัง ขอให้เขาจีบมุกให้เขาที ตอนนี้เขาดวงตกเป็นตัวซวยเพราะเจอกับมุกนี่เอง แต่เจนจบไม่ยอม เขาจะไม่ล้อเล่นกับความรัก...เพชรระบายความอัดอั้นออกมา

“อภิมหาซวยโดยแท้...ยายมุกคนนี้ รวมความบ้า ประสาท เพี้ยน โคตรติงต๊อง แน่นทั้งตัว”

มุกเดินออกมาตามทางเดินในโรงพยาบาล เจอคมกฤช เข้าพอดี ระบายความแค้นกับพี่ชายว่า ทำไมคนถูกยิงไม่ใช่คนอย่างนายเพชร อยากให้ยิงกรอกจนปากพังไปเลย ปากกระโถนดีนัก แล้วมุกรีบตามพี่ชายไป เพราะแม่ไปรอที่บ้านคุณมรกตแล้ว พอไปถึง มรกตก็โผกอดว่าที่สะใภ้อย่างกระหายจนมุกสวัสดีไม่ทัน แล้วเริ่มเปิดฉากว่า เธอมีเรื่องจะบอกคุณป้า “หนูมุกคิดว่า พี่เพชรเขาเกลียดหนูมุกน่ะค่ะ” คุณมรกตเจอไม้นี้ ถึงกับเซ่อไปอึดใจพระพุทธ...ก่อนจะยกแม่น้ำทั้งห้าหกสายมารวมกัน เป็นการปลอบใจมุกไว้ก่อน...

เมื่อมุกกลับถึงบ้าน รีบติดต่อเจอรี่ คุยเรื่องตำรวจไทยติดต่อไปแล้ว มุกก็ต้องรีบลงไปต้อนรับ เมื่อเพชรหน้าตื่นมาหา เพราะถูกคุณแม่เล่นงานจนหูดับตับไหม้ ถามว่ามุกไปใส่ไฟอะไรกับแม่เขา จนแม่เล่นงานเขา แล้วความดันพุ่งปรี๊ดไปเลย เพชรก็ขอย้ำอีกว่าเขากับเธอไม่มีวันได้แต่งกันแน่ เขาไม่ชอบเธอ ขอร้องอย่ามาวิ่งตามเขา ไปหาคนอื่นดีกว่า เขาขอบ้างานแต่มุกกลับตื้อ เขาบ้างาน เธอบ้าพี่เพชร เพชรตะโกนด่า มุกปล่อยทีเด็ดจนเพชรตาค้าง “รู้ไหม คุณป้าให้มุกไปทำงานเป็นเลขาพี่เพชร”

เพชรเดินเซ่อกลับบ้าน หมายจะไปต่อว่าแม่ แม่เกิดหลับปุ๋ย พ่อเผ่าพงศ์จึงรับฟังเสียงบ่นว่า แม่ของเพชรทำไมถึงชอบมุกดา เผ่าพงศ์จึงเล่าว่า ตอนแม่เขาถูกจี้ตอนไปเที่ยวอเมริกามีผู้หญิงไทยคนหนึ่งไปช่วยแม่ไว้ แม่จำได้ แต่หนูมุกจำแม่ไม่ได้หรอก แม่รู้ว่าหนูมุกเป็นลูกประไพเพื่อนรักจึงอยากให้เพชรเห็นความดีของหนูมุกบ้าง...เพชรฟังแล้วยิ่งเหมือนเห็นนรกเปิดอ้าซ่ารออีกหนึ่งขุม

มาถึงตอนนี้ มุกเองยิ่งต้องการรู้ว่า คนที่บงการเรื่องอะดอเรลลานี้...มันเป็นใคร?

ooooooo

ที่ห้องเจนจบนอนรักษาตัววันรุ่งขึ้น ชนินทร์คุยกับเจนจบเรื่องอะดอเรลลาที่ยังเอาคืนไม่ได้ ชนินทร์โทษพาทีที่รักษาความปลอดภัยไม่เอาไหน เขาต้องรับผิดชอบในฐานะผู้จัดการ ตำรวจซักแล้วซักอีกเหมือนเขาเป็นขโมย เจนจบย้อน ถ้าไม่จริงอย่าร้อนตัว เจนจบถูกเพื่อนย้อนว่า ถ้าเจ็บเพราะเพชรจะไม่ว่า แต่นี่เจ็บเพราะผู้หญิง...เพชรออกมาจากห้องน้ำย้อนถามจนชนินทร์ตกใจ

“ถ้าแกเห็นผู้หญิงถูกทำร้าย แกจะไม่ช่วยเหรอ ชนินทร์...ในงาน ไม่มีใครรับผิดชอบมากกว่าใครแกสองคนกับไอ้พาทีต้องรับผิดชอบร่วมกัน...รู้นิสัยฉันดีนะ อะไรที่เป็นของฉัน ไม่มีสิทธิ์อยู่ที่คนอื่นเอาอะดอเรลลากลับมาให้ได้ ก่อนที่สตาร์ไดม่อนจะเสียหายมากกว่านี้”

ooooooo

มุกนำกระเช้าของเยี่ยมไปให้เจนจบที่ห้องคนไข้ หลังทักทายแล้ว เจนจบจะหยิบแก้วน้ำ มุกรีบอาสาหยิบให้ เมื่อเขาเจ็บแผลมุกจึงป้อนน้ำ เขาขยับชนแก้ว น้ำหกราดกางเกง มุกตกใจจะหยิบแก้วมือเจนจบจึงชนกัน เขากุมมือมุกไว้ไม่เจตนา ทั้งสองจึงมองตากัน

เพชรเปิดประตูเข้ามาเห็นเขาจับมือกัน พลันหดมือทันทีเมื่อเพชรมอง เปรยขึ้นว่า มุกสร้างผลงานประทับใจอีกหรือ? เจนจบว่าเขาชนคุณมุกเอง มุกเง้างอดว่าเพชรไม่เคยมองเธอแง่ดี เดี๋ยวงอนนะ เพชรเปิดตู้ เอาชุดกลับบ้านมาให้  พอมุกจะช่วย เพชรรีบปรามทันทีว่าไม่ต้อง แล้วดึงม่านมาปิดทันที เพชรถามมุก จะไปเป็นเลขาเขาเมื่อไหร่จะได้ จัดโต๊ะให้...เจนจบได้ยินแปลกใจที่มุกจะเป็นเลขาเพชร  แต่มุกกลับดี๊ด๊า ได้เป็นเลขา เพชรแหงะหน้าหนีมุกในอาการสุดระอา

ooooooo

รุจา นักข่าวจอมตื๊อ จะต้องสัมภาษณ์สารวัตรธีรพัฒน์ให้ได้ ไปมุดไปบังตำรวจ รอสารวัตรออกมาจากห้อง เพราะตำรวจหน้าห้องไม่ยอมให้เข้า...เป็นนาน คมกฤชเปิดประตูห้องสารวัตรออกมา รุจาคิดว่าใช่แน่ จึงวิ่งตาม ตำรวจรีบทั้งกันทั้งไล่ไม่ให้มายุ่ง

รุจาไม่รามือ ตามคมกฤชไปเห็นขึ้นรถไวๆรีบวิ่งไปที่รถ ลืมกุญแจไว้ในรถที่ล็อกไว้รีบหากุญแจสำรองจากกระเป๋าออกมาขับตาม ปากก็ร้องเรียกทั้งบีบแตรให้หยุดแต่ไม่มีใครได้ยิน กระทั่งอยากจะชนให้หยุด ขาดคำคันหน้าเบรก คมกฤชต้องเบรก รุจาเบรกไม่ทัน ชนท้ายตูม...คมกฤชหน้าตูมลงรถ รุจารีบต่อยหอยขอโทษเป็นการใหญ่ บอกว่าเรียกประกันมาแล้ว คันหลังๆบีบแตรโบกมือให้เลื่อนรถเข้าข้างทาง พวกเขาจะได้ไป รุจาไม่สน จ่อไมค์ใส่ปาก

“ฉันชื่อรุจาจากนิวส์ไทม์ จำได้ไหมคะ ตอนนี้อะดอเรลลาไปถึงไหนแล้วคะ” เมื่อยังอึ้งย้ง จึงซักต่อฉอดๆ “สารวัตรมีเวลาให้ฉันสักหน่อยไหมคะ ครึ่งชั่วโมงก็ได้ตอนรอประกัน” คมกฤชเกรงใจรถคันหลัง จะเลื่อนเอง แต่เห็นกุญแจอยู่ในรถรุจา จึงเข็นรถเปิดทางให้คันอื่นไปจนเหงื่อแตก รุจาจึงส่งกุญแจสำรองให้ คมกฤชด่าเปิงปล่อยให้เขาเข็นอยู่ได้ รุจาย้อนว่าเขาเอาแต่ด่านี่ แล้วถามคดีปล้นคืบหน้าถึงไหน คมกฤชแสนระอาที่ให้เขาเป็นสารวัตรจึงคิดจะเอาคืน

“อยากรู้นักใช่ไหม...ได้...ศาลาวัดจะจัดให้” เขายิ้มลึกถึงกระเดือก...ขณะที่รุจาโล่ง...สถานที่ให้สัมภาษณ์อยู่ที่ป้ายรถเมล์...รุจาจ่อไมค์ใส่จนแทบจิ้มฟันหน้า...คมกฤชให้พล่ามไปยิ้มไป รุจาซักแทบไม่หายใจ ทุกคำถามมีคำตอบให้ละเอียดยิบ กระทั่งถึงตอนสำคัญ

“จอมโจรหัวโจก ชื่อนายชัยยศเป็นลิเกเก่าแต่งเพชรเก๊รำไปรำมานาน อยากใส่เพชรจริงทั้งตัวเลยยกทั้งคณะมา ปล้นอะดอเรลลา” หัวร่อร่า ก่อนว่าต่อ “อยากจะบ้าตายชัก มนุษย์คอหยักๆสมัยนี้...แต่จะว่าไปแล้ว นางเอกลิเกคณะนี้ เธอหุ่นเฉียบซี๊ดเลยนะ ผมยังติดใจหนึบๆเป็นตังเมเลย”

“แสดงว่าโจรคณะนี้มีผู้หญิงด้วยเหรอคะ”

“มีสิจ๊ะ แต่จะหญิงแท้หรือสวยอัลคาซ่าพัทยารึเปล่าไม่รู้ อย่างคุณนี่แหละ ฮ่าๆๆๆ”

“ฉันผู้หญิงแท้นะยะ...ว่าแต่พวกนี้จะติดคุกกี่ปี”

“รอศาลตัดสินก่อนสิจ๊ะ พอนะ ว่าจะไม่พูดแล้วนะเนี่ย... แต่เมื่อเช้าให้สัมภาษณ์ไปฉบับแล้วนะ”

รุจาอ้าปากหวอ คิดว่าได้คนเดียว...จึงขยับเตรียมกลับสำนักข่าวด่วนจี๋

ooooooo

ตอนที่ 2

รุจากลับถึงสำนักงาน รีบเอาข่าวโจรลิเกไปบอกนายบรรพตผู้พ่อ โดยมีสมพล บก.ข่าวอยู่ด้วย หลังจากนิ่งไปอึดใจ รุจารีบยืนยันย้ำว่า แหล่งข่าวของเธอแน่นอน เชื่อถือได้ ส่งข่าวด่วนเอสเอ็มอีได้เลยเป็นที่หนึ่งแน่ คราวนี้บรรพตฟังแล้วเชื่อสนิท ส่วนสมพลยังกังขาว่ายังไม่เคยได้ยินวี่แววเรื่องโจรลิเกมาก่อน

“ดีมากลูก...เป็นนักข่าวต้องมีวิญญาณ ทุ่มเทให้งานเพื่อความถูกต้องรวดเร็ว” หันไปสั่ง “สมพล เอาข่าวลูกสาวฉันไปเป็นข่าวด่วนไม่ใช่มามัวนั่งซื่อบื้อ”

สมพลลุกพรึบ...สั่งลูกน้องจัดการต่อทันที...รุจายิ้มยืดคอยาว

เมื่อข่าวกระจายไปตามสื่อเป็นไฟลามทุ่ง คนที่เดือดร้อนคือสารวัตรธีรพัฒน์...รีบโทร.ไปจวกคมกฤชว่าเป็นตัวการ คาดคั้นว่าแกใช่ไหมที่ไปหลอกนักข่าวว่าคนให้ข่าวเป็นเขา เจ้านายโกรธจนไฟแลบจากใบหู ที่นิวส์ไทม์บอกว่าธีรพัฒน์ให้ข่าว...ด่าคมกฤชแล้วแทบจะเตะมือถือออกทางหน้าต่าง...

ข่าวออกไปทางอากาศไม่นาน เสียงสะท้อนก็เทกลับเข้ามายังกะเขื่อนแตก แล้วบรรพตก็เรียกรุจามายืนหน้าเหี่ยวต่อหน้าพ่อและทีมงาน

“ไหนล่ะ แหล่งข่าวแน่นอน” พ่อแยกเขี้ยวใส่ สมพลต่อเติมซ้ำว่า ข่าวแน่นอนเชื่อถือได้ “อตร.เพิ่งวางสายถามว่านักข่าวเราสมองเท่าลิงหรือเปล่า” สมพลเสริมทันทีว่า ไม่รู้ ใครสั่งใครสอน บรรพตหันขวับมาตอกสมพลว่า ฉันสอนเอง สมพลลุกหนีห่างรัศมีวงจรเท้า รุจารีบยืนกราน

“แหล่งข่าวของรุจาเป็นเจ้าของคดีนะ สารวัตรธีรพัฒน์ไงคะ” รุจาฟังแล้วตะลึง พ่ออบรมต่อ การเป็นนักข่าวที่ดีต้องมีวิจารณญาณที่ดี มีความรับผิดชอบต่อสังคม...ยืนรับการอบรมหน้าจืด นึกถึงสารวัตรเก๊ที่ให้ข่าวแล้วอยากจะสับไม่ให้เหลือ

ooooooo

เมื่อมุกไปถึงที่ทำงานของเพชร สาลินีกำลังสั่งให้คนยกโต๊ะนั่งทำงานของมุกมาตั้ง แต่เอาไปตั้งเลยหน้าห้องเพชรไปจนเกือบสุดข้างฝา มุกรีบติงด้วยการเรียกตามคนอื่น “คุณสาลี่” สาลินีหันมาตาขวาง ตอกมุกทันทีว่า ระดับบริหารจึงเรียกเธอว่าสาลี่ ระดับล่างอย่างมุกต้องเรียกเธอด้วยความเคารพว่า คุณสาลินี

“ค่ะ...คุณสาลิแน...เอ๊ย สาลินี สุดสวย รวยเสน่ห์...” สาลินีเสริมว่า เซ็กซี่ ขี้เล่น มุกเสริมให้เลิศลอยไปอ้อยอิ่งบนฟ้า สาลินีเชิด สูดลมเข้าเต็มปอด...แต่พอหันไปเห็นมุกไปลากเก้าอี้มา  บอกว่านั่งใกล้หน้าห้องพี่เพชรดีกว่า แล้วยังเน้นเข้าไปอีก...หนูมุกอยากได้ไออุ่นจากพี่เพชร...สาลินีตีหน้ายักษ์เต้นผางๆไปผลักมุก

“ซ่านักนะหล่อน...ชะ มาวันแรกจะเล่นของสูงซะแล้ว ฉันจองไว้นานแล้ว หล่อนเป็นใคร มาขัดคำสั่งฉัน...หา” ย่างสามขุมใส่ มุกทำกลัวหัวหด ปากสั่นว่ากลัวจนหดหมดแล้วค่ะ...แต่แล้วก็ออกแรงเลื่อนโต๊ะ สาลินีไม่ยอม ดันกลับ สองคนออกแรงจนหน้าเบี้ยว สาลินีสู้ไม่ได้ โดดขึ้นนั่งบนโต๊ะไม่ยอมให้เลื่อน สาลินีพล่ามข่มมุกสารพัด มุกหมั่นไส้ ยกโต๊ะขึ้นข้าง สาลินีจะร่วงร้องลั่น ด่านังมุกดอง มุกสั่งสอนดังๆว่าฉันคือมุกดา จำไว้ พอเตรียมเทกระจาดสาลินีโวย...เพชรเปิดประตูเข้ามา ถามเสียงดัง “ทำอะไรกันน่ะ” สาลินีได้ทีกรี๊ดยาว ทำเป็นหล่นลงพื้น มุกหันมาทำท่าจ๋อง “ต๊กกะใจหมดเลย”

ยังไม่ทันจะเล่นงานมุก เจนจบเปิดประตูตามเข้ามาเรียกเพชร พร้อมรายงานว่า เห็นข่าวรึยัง ตำรวจเผยจับแก๊งโจรอะดอเรลลาได้แล้ว ที่แท้เป็นคณะลิเก...เพชรครางเบาๆ มุกกลับพรวดพราดมาหาเจนจบ ชนสาลินีหงายผลึ่งลงไปจนเพชรตกใจรีบพยุงสาลินีขึ้นมา ตาเขียวใส่มุก...

ooooooo

รุจาไปที่กองปราบ ดูที่ป้ายหน้าห้องเห็นชื่อสารวัตรธีรพัฒน์ พร้อมรูปหรา ก็แน่ใจแล้วว่าเจ้า หมอนั่นต้มเธอจนสุก ถามจ่าถนอมถึงคนรูปหล่อๆแต่นิสัยเลวที่ออกมาจากห้องสารวัตรวันนั้น ก็ได้รู้ตัวการ จึงรีบตะบึงไปเอาเรื่องที่บริษัทประกันภัยของคมกฤช... หน้าห้องไม่ยอมให้เข้า รุจาไม่ฟังแทบจะพังประตูเข้าไป คมกฤชเห็นรุจามาเหมือนจะมาฆ่า ก็ยิ้มให้ ทักว่าไงจ๊ะอีหนูนักข่าว?

“นายแย่มากไม่อายใคร เป็นผู้ชายซะเปล่า กะล่อนสับปลับ โกหกพกลม หัดคิดดีทำดีบ้างจิตใจจะได้สูง”

“เอาละ คอแห้งไหม...ตัวเองผิดอย่าพาลคนอื่น ที่มานี่จะมาฟ้องผมเหรอว่าให้ข่าวมั่ว เอาเลย ผมจะฟ้องกลับว่านักข่าวไร้คุณภาพอย่างคุณไม่ควรอยู่ให้วงการเขาเสื่อม”
“ฉันว่านายนิดเดียว นายว่าฉันเกินไปแล้วนะ...ฉันรับว่าไม่เก่ง ถึงเป็นเหยื่อคนโรคจิตอย่างนายหลอกแต่อีกหน่อยฉันเป็นนักข่าวที่ดีแน่ เพราะฉันจะทำให้นายไม่มีโอกาสไปหลอกคนอื่น”

คมกฤชชักโกรธ เรียกรุจา ว่านี่เธอ...รุจาโต้ใส่คะแนนไม่ทัน ประกาศเธอคือรุจาจากนิวส์ไทม์ จะคอยเปิดโปงบริษัทของเขาที่ด้านหลอกคนอื่น เอาเปรียบลูกค้า ประชาชนจะได้รู้บริษัทนักต้ม...รุจาถอยเมื่อคมกฤชเริ่มโกรธ ล็อกคอรุจาดันไปติดผนัง ก้มหน้าตาขวางใส่ รุจาชักกลัว ถามว่าจะทำอะไร...อย่านะ รีบห้ามเมื่อเขายื่นปากมาใกล้...เขาขู่จะลงโทษปากเธอไงล่ะ...ว่าแล้วรุจารู้สึกว่าถูกจูบอย่างแรง รุจาตกใจ...แล้วกลับหลับตาพริ้มเคลิบเคลิ้มเหมือนต้องมนต์

“หลับตาซะเยิ้มไปเลยนะ...คิดว่าฉันจะจูบเธอรึไง”...

คำถามนี้ทำให้รุจาลืมตาตื่น นึกอายที่ตะกี้เธอจินตนาการไปเอง “ฉันไม่มีเวลาสนใจคนอย่างเธอ...ออกไปได้แล้ว” คมกฤชไม่ให้รุจาตั้งตัว เหวี่ยงเธอกระเด็นออกนอกห้อง ปิดประตูปัง...รุจา

ยืนงง แล้วถีบประตูตูมระบายแค้น คำรามเยี่ยงนางสิงห์

“นายคมกฤช รู้จักรุจาน้อยไปแล้ว”

รุจากลับไปบริษัท ไปใส่ไฟบริษัทของคมกฤชให้พ่อกับสมพลฟังอีกว่า บริษัทนี้ต้องมีนอกมีในกับการหายไปของอะดอเรลลาอย่างแน่นอน...เมื่อถูกแย้งว่า นายคมกฤชต้องจ่ายเป็นพันล้านนะทำเพื่ออะไร รุจาแย้งว่า แต่ตอนนี้ยังไม่มีการจ่ายเงินประกัน ทั้งพ่อและสมพลเริ่มมองเห็นเหตุผล...รุจาว่าต่อ

“บางทีเพชรอาจไม่มีจริง เป็นพล็อตลวงโลก คอยดู ไม่ต้องห่วงนะ รุจาจะตามติดเป็นปาท่องโก๋ล้วงลับตับไส้สาวมาให้หมด รุจาจะแสดงให้เห็นว่ารุจาเป็นนักข่าวที่ดีชั้นนำ นายคมกฤชจะต้องถอนคำพูดดูหมิ่นรุจาให้หมดทุกคำ” รุจา มองเพดาน พ่อเร่งให้รีบไปทำ อย่ามัวยืนเพ้อ ไม่งั้น...สมพลสาระแนตามเคยว่า “ไม่งั้นไล่ออก”

รุจาสะบัดหน้าเดินหนี...เริ่มงานไล่บี้นายคมกฤชอย่างเอาเป็นเอาตายต่อ...

ที่ทำงานบริษัทคมกฤช ขณะประชุมลูกน้องในห้องอย่างเคร่งเครียด เพราะเขากับบริษัทถูกกระแสข่าวหาว่าหลอกลวงประชาชน มีลูกค้าหลายรายโทร.มาบอกเลิกสัญญา... ทุกคนหัวหด เลขาที่ประชุมยังรายงานต่อ มีข่าวว่าบริษัทเราไม่มั่นคงทางการเงิน คมกฤชตะโกน “ข่าวลือ...ฉันรู้แล้วว่ามันมาจากใคร”

ooooooo

รุจากำลังเลือกรูปที่โต๊ะทำงาน เสียงปึงปังที่ประตู พอเงยหน้ามองก็เห็นคมกฤชเดินอ้าวมาหา คนอื่นมองตกใจ เมื่อเห็นนายคนนั้นถือแปรงขัดส้วมกับน้ำยา ขัดพื้นมาด้วย รุจาลุกขึ้น ถูกคมกฤชโยนของลงตรงหน้า ร้องบอก

“ของฝากจากฉัน เอาไว้ขัดปากเธอ”

รุจาถามว่า จะมาหาเรื่องอะไรอีก เขาตะคอก “เธอนั่นแหละจองเวรฉันมีสื่อในมือ คิดทำลายใครก็ได้ใช่ไหม บอกไว้นะ ทองแท้อย่างฉันทนไฟ ไม่กลัวข่าวสกปรกที่หนังสือเธอทำลายชื่อเสียงบริษัทฉัน”

สมพลเสนอหน้า เตือนอย่ากล่าวหากัน คมกฤชหันไปบอกสมพลให้เตือนลูกน้องเอาไว้ด้วย นาทีนั้น คมกฤชร้องลั่น เมื่อรุจาปาแปรงที่เขาเอามาใส่กบาลเขาเต็มรัก

“เอาแปรงนี้กลับไปขัดปากนาย ถ้าหมิ่นหนังสือฉันอีกคำ จะเอาน้ำยาขัดส้วมราดปากนาย”

คมกฤชเห็นคนในห้องตาขวางใส่ จึงเตะแปรงกระเด็นไป ก่อนจะเดินอ้าวออกไป

บรรพตมาถามว่ามันเป็นใคร บังอาจมาย่ำถิ่นเสือ รุจาห้ามพ่อไม่ต้องยุ่ง เธอจัดการเอง มันเรื่องส่วนตัวเธอกับเขาสองคน...พ่อเกาหัวแกรกๆ เมื่อลูกสาวสั่งไม่ให้ยุ่ง เลยยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร? ลูกสาววิ่งอ้าวออกประตูไปอีกคน รุจาตามทัน เริ่มราวีนายคมกฤชด้วยการฉีดน้ำยาล้างส้วมใส่ จนร้องยกมือห้ามลั่น บอกว่ามันเหม็น

“ถึงเหม็น ก็น้อยกว่านาย จำไว้ นายกับฉันชาตินี้นายต้องตายไปข้างเดียว” รุจาจ้อง คมกฤชปาดน้ำยาเหม็นๆจากหน้าอย่างขยะแขยง รุจาสะใจ เดินกลับเข้าสำนักงานหน้าตาเฉย

ooooooo

สาลินีเห็นว่าเย็นแล้ว มุกยังไม่กลับสักที จึงสั่งมุกให้กลับบ้านได้แล้ว พอดีคุณมรกต มารดาเพชรเดินมาได้ยิน จึงย้ำให้หนูมุกกลับบ้านได้แล้ว...

สาลินีเห็นคุณมรกต รีบแซงมุก ผวาไปเสนอหน้าสวัสดีอย่างงาม ขออาสารับใช้ท่านทุกประตู ชมว่าสวยแล้วผอมไปรึเปล่า ถูกคุณมรกตชมว่าลิ้นเธอตวัดได้งามจริงๆ รอบคอสามรอบแล้ว สาลินีได้แต่เหรอคะ ไม่ทราบเลยจริงๆ คุณมรกตทิ้งหางตาให้รู้ว่าหมั่นไส้ แล้วถามเอาเรื่องว่า ใครให้หนูมุกมานั่งตรงนี้ พอสาลินีรับว่าเธอเอง จะให้ยกไปนั่งด้านนอกหรือเจ้าคะ? ถูกสั่งเฉียบ “เรียกคนมายกโต๊ะ...ยกไปไว้ในห้องเพชร”

ทุกคนเข้าไปในห้องเพชร สาลีนียังตีขลุมว่า สาลินีเข้ามาอีกโต๊ะคงแน่น คุณมรกตสั่งไม่ให้มายุ่งแม้เพชรอยากให้มาสอนงานมุก แต่แม่ไม่ยอม ให้เพชรสอนเอง ถึงไปเมืองนอกก็พามุกไปเรียนงานด้วย เมื่อแม่ถามมุกว่าทำไมยังไม่เลิกงาน มุกรีบใส่สาลินีทันทีว่ามุกเลิกแล้ว คุณสาลี่ให้รีบกลับ  อย่าทำงานเกินเวลาให้บริษัทเอาเปรียบ พอดีคุณป้ามาเสียก่อน...สาลินีแทบจะขบหัวมุกให้สมองกระจายด้วยความแค้น เพชรรีบประคองแม่ชวนกลับ แม่กลับให้ไปส่งมุกด้วย มุกเล่นบทนางเอกผู้ต่ำต้อย ว่าเธอโหนรถเมล์ต่อคิวแมงกะไซกลับบ้านได้ สาลินีจึงเร่งให้รีบกลับไป แต่แม่กลับเสียงดัง

“ตาเพชร แกอยากหูหนวกจริงๆรึเปล่า ไม่ได้ยินแม่สั่งรึไร พาหนูมุกกลับบ้าน”

ทั้งเพชร ทั้งสาลินี ต่างตาขวางใส่มุก อยากจะสับเธอให้ขาดใจตายไปต่อหน้า

เพชรหน้าเหี่ยว เดินซึม มุกกลับดี๊ด๊าละลาล้า แถมควงแขน แต่เพชรพยายามเบี่ยงหนีอายพนักงาน แต่ไม่พ้น แถมมุกยังสโลว์ซบ เป็นทั้งไฮโซและโลโซไปเลย งึมงำว่า คู่รักหวานแหววแห่งศตวรรษ เขาต้องควงกันแบบนี้นะเคอะ เพชรอายคนจนหน้าเยลโล่ เพจเจส...พอออกมาห่างตาคน เพชรดันหัวมุก สั่งให้หลีกห่างๆเดี๋ยวเขาติดเชื้อร้าย มุกยิ่งแกล้งขอโรแมนติกนิดหน่อยไม่ได้เหรอ ใครๆเขารู้ทั้งตำบลว่าเราเลิฟกัน...เพชรขอแวะไปวัดก่อน มุกรีบอิ๊บทันทีว่าโถ จะรีบไปหาพระผูกดวงชะตาวันแต่งเลยเหรอ  เพชรหันมาตะคอก ไปรดน้ำมนต์ต่างหาก

เดินมาอีกหน่อย เสียงมือถือของทั้งสองดังขึ้น ต่างก็รีบรับ มุกเปรยขึ้นก่อนว่า มุกไม่ได้นอกใจนะเคอะ แต่คนสวย ย่อมกิ๊กเยอะเป็นเงาตามตัว ขอเคลียร์กิ๊กคนนี้ก่อนสักสองสามนาที มุกรีบแยกไป ที่แท้คมกฤชโทร.มา...ส่วนเพชร...ธีรพัฒน์โทร.มาบอกว่า...ตรวจพบว่าแผ่นดีวีดีรักษาความปลอดภัยของบริษัทคุณพาที เหมือนกับแผนที่อยู่ในกระเป๋าเนส คนร้ายที่ถูกยิงตาย

“มีคนส่งระบบรักษาความปลอดภัยไปให้โจร” เพชรพึมพำ

ส่วนมุก คมกฤชก็บอกให้น้องสาวรู้เรื่องเดียวกันนี้ แล้วสรุปว่า เรื่องแผนรักษาความปลอดภัยเป็นความลับสุดยอด คนที่รู้เรื่องนี้คือระดับผู้บริหารเท่านั้น...มุกเองก็สรุปลงที่การปล้นครั้งนี้มีคนในร่วมด้วย อาจเป็นคนจากบริษัทพาที หรือไม่ก็คนที่สตาร์ไดมอนด์ของพี่เพชรเอง...เมื่อตัดสายพร้อมกัน ทั้งสองสบตายิ้มให้กันฝืนๆเพราะในใจกำลังคิดวกวนกับข่าวที่ไม่ดีข่าวนี้...เพชรหันหลังกลับห้องทำงาน มุกตามด้วยความอยากรู้...

เพชรรีบเข้าห้องทำงานไปก่อน สาละวนกับคอมฯอย่าง เคร่งเครียด พอมุกตามเข้าไปเตือนให้เขาไปส่งตามคำสั่งคุณมรกต เพชรรีบบอกว่า สาลินีเพิ่งโทร.มาเตือนเรื่องประชุมที่กระทรวงพรุ่งนี้ เขาต้องเอาข้อมูลไปคุยกับท่านรัฐมนตรี ให้มุกกลับบ้านไปก่อน เขามีงานด่วน มุกยืนกรานเขาต้องไปส่งตามคำสั่ง แล้วร้องเพลงรอ ทำเสียงหงิงๆยั่ว เพชรยิ่งสั่งให้หยุดหอน แล้วกลับไป...เมื่อไม่ยอมจึงออกอุบายให้ไปซื้อของกินของใช้สารพัด จนมุกนับนิ้วไม่พอ เมื่อถูกไล่อีก มุกจึงรีบออกจากห้องไป บอกกับตัวเองว่า ไอ้พี่เพชรรอไปกินชาติหน้าก็แล้วกัน

มุกไปแล้ว เพชรออกมาค้นที่โต๊ะสาลินีเป็นคนแรก กลับไม่พบร่องรอยหลักฐานอะไร...ในที่สุดโทร.เรียกเจนจบให้มาพบ อยากคุยกันสองคน

ส่วนมุกรีบไปที่ห้องทำงานเจนจบ พยายามรื้อค้นที่คิดว่าจะได้ร่องรอย หรือหลักฐานบ้างแต่ไม่พบ เปิดเครื่องคอมฯเช็กหลายตลบก็ผิดหวัง...มุกเดินออกมา แล้วต้องรีบหลบ เมื่อเห็นชนินทร์เดินพูดมือถือเหมือนกำลังจะกลับบ้าน แล้วพูดเสียงเครียด

“โทร.มาทำไมตอนนี้...ฉันสั่งแล้วว่าอย่าโทร. เดี๋ยวมีใครได้ยิน” เมื่อทางอีกฝ่ายตอบมา เขายิ่งขุ่น “ของร้อนแบบนั้นใครจะเก็บไว้กับตัว...ฉันไม่โง่ให้ใครมาจับฉันได้หรอก” ชนินทร์ตัดสายแล้วเดินอ้าวไป...มุกออกจากที่หลบฟังสงสัยเต็มประดา...ทนไม่ได้ ต้องรีบไปที่ห้องชนินทร์ให้หายสงสัย...

ห้องชนินทร์ไม่ค่อยมีเครื่องประดับมากเหมือนห้องเจนจบ มุกเริ่มค้นตั้งแต่ตู้เอกสาร แล้วมาที่โต๊ะทำงาน มือป่ายชนแฟ้มเอกสารหล่นลงพื้น รีบเก็บกลับเห็นแผนผังทางเข้าออกโรงแรมและที่ห้องแสดงอะดอเรลลา มุกพึมพำอย่างตื่นเต้น...พลันรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง พอหันไปเห็นชนินทร์ที่ทำท่าจะกลับไปแล้วมายืนถมึงทึง

“แกเข้ามาทำอะไร” ชนินทร์ตวาด มุกยืนตะลึง นึกไม่ถึงว่าชนินทร์จะกลับมา...

“หนูมุกเห็นไฟในห้องสว่าง...เลยมาปิดประหยัดยามโลกร้อนค่ะ” แก้ตัวไปได้ ถอนหายใจโล่ง แต่ชนินทร์ไม่โล่งด้วย ย้อนว่าสวิตช์ไฟอยู่ทางโน้น มายุ่งเอกสารฉันทำไม มุกแก้ว่า เห็นหล่นที่พื้นเลยมาเก็บให้ ชนินทร์ด่าโกหกหน้าด้านๆ มุกยั่วกิเลส “มุกไม่ได้โกหก หน้าก็ไม่ด้าน ทาครีมทุกวัน หนูมุกเจตนาดี อยากช่วยบริษัทจริงๆค่ะ”

“หุบปาก” ชนินทร์กระชากมุก มุกทำแข็งขืนทื่อๆจึงถูกเหวี่ยงไปแรงๆ “แกต้องออกไปจากบริษัทฉัน”

มุกตอแยต่อว่า ไม่ใช่บริษัทพี่เพชรเหรอ ชนินทร์ยิ่งร้อนฉ่า ด่านังงี่เง่า แกเข้ามาหาอะไร มุกสั่นหน้าไม่ได้มาหาอะไร...ชนินทร์ตบะแตก จิกผมมุกหน้าหงาย ล็อก หวังให้คอหัก แต่มุกแกล้งลืมท่ายูโดผสมคิกบ็อกซิ่งบวก

เควัน ถูกส่งไปชนกำแพง ต้องแกล้งรูดลง คราวนี้เจ็บไม่น้อย พอชนินทร์โผนเข้าใส่อีก จึงเจอง่ามเท้าสอยไปที่เป้าจนหงายผลึ่งร้องลั่นโลก...พอลุกขึ้นได้ยิ่งร้ายเหมือนผีเข้า รวบมุกเข้ามาบีบหมายหักคอ มุกร้องขอลั่นๆ “อย่าฆ่าหนูมุก...อย่าฆ่าหนูมุก” ชนินทร์ได้ยินคำว่า ฆ่า...ถึงชะงัก...เปลี่ยนเป็นลากมุกออกไปจากห้องทันที...

ขณะที่เพชรกำลังซักเจนจบเรื่องแผนผังห้องแสดงอะดอเรลลา ว่าเขาไม่รู้เรื่อง เพราะเพชรให้ชนินทร์เก็บไว้

คนเดียว...แล้วทั้งสองก็ตกใจ เมื่อชนินทร์หิ้วมุกเข้ามา แล้วผลักลงไปบนพื้นต่อหน้า เพชรมองเฉย เจนจบตำหนิชนินทร์ทันทีว่า ทำอะไรมุกอย่างนั้น ชนินทร์รีบรายงานเพชรว่า มุกเข้าไปค้นห้องเขา ให้เพชรไล่ผู้หญิงคนนี้ออก
“ไม่เอา หนูมุกอยากทำงานกับพี่เพชร ชีวิตนี้หนูมุกมีไว้รับใช้พี่เพชรคนเดียว” มุกสะบัดทันที เมื่อชนินทร์ดึงแขนมุกลากขึ้นมา เจนจบทนไม่ได้ เข้ากระชากมุกกลับมา เตือนว่าคุณมุกเป็นผู้หญิง...เมื่อเพชรซักว่า มุกเข้าไปห้องเขาทำไม มุกแก้ว่าเธอหวังดี ชนินทร์ตวาดว่าโกหก มุกแก้ตามเดิมว่า เธออยากทำตัวมีประโยชน์ต่อบริษัท กลับถูกเข้าใจผิดอย่างแรง มันทารุณจิตใจผู้หญิงน้อยๆอย่างมุกเหลือเกิน มุกปล่อยโฮใหญ่ เพชรสั่งให้ออกไปข้างนอกก่อนไม่ต้องเข้ามา จนกว่าเขาจะเรียก

“หนูมุกจริงใจกับทุกคนที่นี่นะคะ...แต่เห็นว่ามุกไร้ประโยชน์ที่นี่ หนูมุกก็จะไป”

มุกสะอื้นฮั่กๆ...หันหลังก้าวออกไปอย่างสุดอาลัย...พอพ้นจากห้อง มุกปาทิชชูทิ้ง มองห้องเพชรด้วยความอยากรู้ว่า เขาจะตกลงอะไรกัน มุกไม่รู้หรอกว่า เพชรซักชนินทร์ถึงแผนผังรักษาความปลอดภัยอะดอเรลลา ชนินทร์บอกทันทีว่า ไม่ได้เก็บไว้ที่นี่ แล้วขอให้พูดเรื่องมุกก่อน เพราะเธอเข้าไปค้นห้องเขา เพชรเสียงกร้าว ต้องพูดเรื่องอะดอเรลลาก่อน...ขณะที่มุกรีบไปที่กระเป๋าของเธอ ค้นเอากล้องขนาดเล็กออกมาปรับโน่นนี่อย่างว่องไว แล้วสอดเข้าไปในห้องเพชร ครู่เดียวมุกแอบดูที่จอในกระเป๋า เห็นทั้งสามยืนตอบโตกัน ชนินทร์ถูกซักถูกย้ำหาแผนผังเป็นนานจึงเปิดปากว่า เขาเก็บไว้ที่บ้าน ไปเก็บไว้ที่บ้านทำไมของสำคัญอย่างนั้น ชนินทร์ตอบว่ากลัวหายจึงเก็บไว้กับตัว เพชรจึงบอกให้รู้ว่า สารวัตรบอกว่าโจรพวกนั้นมีแผนผังเหมือนที่เรามี

“แกเลยสงสัยฉัน” เพชรย้อนทันทีว่า เขาสงสัยทุกคน ชนินทร์รีบโยนต่อ “แผ่นมาจากบริษัทพาที มันคงไม่รับ เหลือจำเลยคนเดียวคือฉัน” พูดแล้วมองไปทางเจนจบ เขาจึงตอบโต้ทันที

“แกคิดว่าฉันก๊อบปี้ไปให้โจร ทั้งๆที่มันอยู่ในความรับผิดชอบของผู้จัดการ...เราคุยกันด้วยเหตุผลนะ”

“เพชร ฉันเพื่อนแก ทำงานให้แกมากี่ปี...อ้อ...หรือว่าแกส่งนังปัญญานิ่มนั่นไปค้นห้องฉัน...เอาละ ถ้าคิดว่าฉันทรยศ ก็จับฉันเข้าคุกไปเลย”

เจนจบเบรกชนินทร์ทันทีว่า ที่ซักถามก็เพื่อหาความจริง แล้วทั้งสองก็ประคารมกันร้อนขึ้น เพชรจึงปรามทั้งสองคน สรุปว่าที่เขาถามเพราะอยากรู้ว่าโจรมันไม่ได้อยู่รอบตัวฉันเท่านั้น

“ฉันยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง ถ้าไม่เชื่อ ไม่นึกถึงความเป็นเพื่อน เอาตำรวจมาจับได้เลย หมดธุระแล้วใช่ไหม” ชนินทร์สะบัดหน้า เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ยี่หระหน้าไหนทั้งนั้น...ออกมานอกห้อง รู้สึกเหมือนมีคนอยู่แถวนั้น เมื่อกวาดตาดูไม่เห็น จึงเดินลิ่วๆไป...มุกที่หลบขดตัวบังโต๊ะอยู่ ค่อยถอนหายใจที่หลบชนินทร์ได้ทัน...ชนินทร์เดินไปทางห้องเจียระไน ที่ต้องรูดการ์ดไปทีละห้องด้วยความพลุ่งพล่าน...

เมื่อเพชรกับเพื่อนออกมาจากห้องทำงานก็เห็นมุกนอนหลับฟุบโต๊ะ เพชรเห็นแล้วสั่นหัวแต่เจนจบบอกว่า มุกก็มีเสน่ห์แบบของเขา มุกแกล้งหลับ แล้วทำเป็นหล่นจากโต๊ะ ร้องให้เจนจบช่วย มุกโดนผีผลักเพชรรีบบอกผีตัวไหนผลักเบาจริงๆ มุกจึงต่อว่าเขาจ้องกัดแทะเธอตลอด คนมันรอเฉยๆก็ง่วง เจนจบเร่งให้เพชรรีบไปส่งมุก มุกหันมาบ๊ายบายเจนจบ เพชรเดินอ้าวหนี มุกวิ่งตามทันที เพชรหันมาขอร้องเจนจบไปส่งแทน มุกไม่ยอมอ้างคุณแม่พี่เพชรสั่งเฉียบขาดให้เขาไปส่ง แล้วสรุป สุภาพบุรุษต้องรักแม่ ตามใจเมียลูกเดียว เพชรทำท่าเรอแล้วรีบเดินหนี

ooooooo

ชนินทร์พกเอาความเครียดกลับมาบ้าน พอเห็นหน้านิจนันท์ก็สติแตกต่อว่าที่เมียโทร.ไปหา ทั้งๆที่ห้ามแล้วอย่าโทร.ไปหาตอนทำงาน ทั้งฝ่ามือมรณะซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้านิจนันท์จนล้มตึงกับพื้น

เมียโต้ว่าโมโหใครมา โทร.หาหน่อยไม่ได้ โกรธใครต้องไปลงคนนั้น ชนินทร์หน้ามืด ขย้ำคอหอยจนเมียหน้าเขียว สารภาพว่า เพราะเขาทำมันไม่ได้ เพชรมันเป็นทั้งเจ้านายพอเมียหายใจได้ถามว่ามีเรื่องอะไร กลับถูกผลัก หาว่าถามถึงเหมือนมันเป็นผัว แล้วผลักเมียกระเด็นไปชนมุมโต๊ะ หัวเข่าแทบแตก...ทั้งเจ็บทั้งแค้น จึงหยามให้ว่า เธอคิดผิดที่มาอยู่กับเขาไม่งั้นสบายไปแล้ว เขาจะตบ เมียคว้าแจกันได้ยกเตรียมประเคนให้ ท้าให้เข้ามา จะหวดให้หน้าแหกอายสุนัข

“เพื่อนทุกคนยังไม่เห็นธาตุแท้แก เขายังไม่รู้ว่าผู้จัดการของเขาขโมยเพชรบริษัทออกมาขายกี่เม็ดแล้ว”

ชนินทร์ลำเลิกว่า เงินพวกนั้นแกเอาไปหมด

“มันหน้าที่ผัวต้องเลี้ยงดูเมีย ถ้าแกหือแม้แต่นิดเดียวฉันจะเป็นพยานความเลวของแก เพื่อแกโดยเฉพาะ เพชรจะได้รู้ว่าแกมันเห็นแก่ได้ ขี้โกง ลองไหมชนินทร์...แกจะลองกับฉันไหม”

ชนินทร์เจอไม้นี้ ถึงกับอึ้งกิมกี่ นิจนันท์สะใจวางแจกันแล้วเดินออกไปอย่างนางสิงห์

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เพชรรู้สึกสงสารชนินทร์ เรื่องแผนผังอะดอเรลลาที่หายไปอยู่ในมือโจร เพชรบอกเจนจบว่า เขาได้บอกสารวัตรไปแล้วว่าพวกบริษัทของเขาไม่มีใครต้องสงสัยเลย ให้เดินหน้าคดีไปได้อย่างเต็มที่ จากนั้น เพชรโทร.นัดชนินทร์ไปทานข้าวที่บ้าน ให้ชวนนิจนันท์ไปด้วย ชนินทร์บอกว่า เมียเขาไปต่างจังหวัด

แต่ที่จริงนิจนันท์พาเข่าที่เจ็บจากเมื่อคืนไปให้หมอทำแผลให้ ขณะเดินกะเผลกไปตามทาง ญาติคนไข้เข็นรถมา ชนนิจนันท์์เซไปก่อนจะล้ม มุกที่เดินมาติดๆรีบคว้าตัวไว้... ประคองนิจนันท์ไปนั่งม้าใกล้ๆเสียงประกาศจากห้องยา “คุณนิจนันท์ สุดจิตต์ เชิญมารับยาช่อง 3” มุกฟังนามสกุลแล้วคุ้นหู อ้าปากถาม นิจนันท์จึงบอกมุกว่าเธอคือ นิจนันท์

สุดจิตต์ มุกจึงให้เธอนั่งรอ รีบวิ่งไปรับยาให้...หลังจากเอายามาให้นิจนันท์แล้ว มุกรีบลาไปหาแม่ประไพที่เธอพาไปหาหมอ...ตอนพากลับบ้าน มุกบอกแม่ว่าเจอคนนามสกุลเดียวกับคนที่สตาร์ไดมอนด์ ยังไม่ทันคุยต่อ มือถือดัง คุณประไพรีบรับ เป็นเสียงคุณมรกตโทร.มา คุณมรกตสั่งให้พาหนูมุกมาที่บ้านเดี๋ยวนี้เลย อ้างว่าคิดถึงหนูมุกเหลือเกิน ให้รีบมาโดยเร็ว...มุกรีบบอกแม่หลังตัดสายแล้วว่า เธออยากไปบ้านพี่เพชร...แม่ยิ้มหน้าบานรีบพาลูกสาวไปแต่งตัวที่บ้าน เพื่อจะได้ไปโชว์พี่เพชรให้หัวใจพองจนระเบิดตูมๆให้ได้

ooooooo

ที่สระว่ายน้ำบ้านเพชร ซึ่งตอนนี้มีสหายรักมากันพร้อมหน้า เขาดำผุดดำว่ายเพลิน พอโผล่จากน้ำที่ขอบสระ ร้องลั่นตกใจ โผจากขอบสระ เมื่อเห็นมุกโผล่หน้ามายิ้มร่าตาเหลือกตาปลิ้นเท่าที่คิดว่าเก๋ เขาตะโกนว่า โผล่มาได้ไง มุกต่อว่า เธอไม่ใช่ผีนะ ตกใจอะไรปานนั้น...

เจนจบ พาที ชนินทร์มองมาเป็นตาเดียว มุกขยับขาไขว้นั่งวางท่าเหมือนอยู่หน้ากล้อง บ่นว่ามาปาร์ตี้ก็ไม่บอก เพชรกลับติงที่มุกจ้องผู้ชายไม่วางตาว่า มองอยู่ได้ มียางอายไหม มุกกางนิ้วปิดหน้า ร้องว่าอายที่สุด เกิดมาไม่เคยเห็นผู้ชายโป๊

เรียงหน้าให้ดู...สาลินีวิ่งมา ร้องห้ามอย่าปิด เมื่อเห็นผู้ชายพากันเอาผ้าขนหนูมานุ่ง มุกจึงมีคู่มวยมาอีกแล้ว ถามว่าใครจุดธูปเชิญสาลินีมา สาลินียักคิ้วปาร์ต้ีแมนๆอย่างนี้ สาลี่ไม่มีพลาด ดูได้ทั้งวันไม่เบื่อ...

ทั้งหญิงทั้งชายปล่อยคารมพัวพันกันไปมาสนุกกัน มุกหันไปทักชนินทร์แต่เขากลับมึนตึง เจนจบถามทำไมมุกมาช้า มุกวิ่งมาเกาะกล้ามเพชร ฉะอ้อนว่า...ไม่ได้ช้า รีบแทบตาย อยากอยู่ใกล้หัวใจพี่เพชร...เพชรมองมุกซบ อยากจะผลักตกน้ำ ก็จะน่าเกลียดเกินไป...

คุณแม่ประไพที่อยู่ในบ้านกับพวกผู้ใหญ่ มองมาเห็น ร้องว่าตายแล้ว มุกไปซบพี่เขาได้ไงแม่มรกตลุกพรวดมอง ดีใจเนื้อเต้นผางๆ ร้องโถ...น่าเอ็นดูออก ทำอยู่ในสายตาผู้ใหญ่เดี๊ยนชอบ...คุณเผ่าพงศ์หัวเราะในคอ ไม่วายถูกเมียตวาดอีกตามเคย...

ที่สระว่ายน้ำ มุกนึกสนุกเสนอไอเดีย น่าจะชวนสาวๆ เพื่อนของเธอมาให้ครบคู่ สาลินีตัดบททันทีว่าไม่ต้อง เธอคนเดียวรับมือสามสี่ชายไหว เพชรปรามมุกว่า อย่าชวนเพื่อนมาเลย แค่มุกคนเดียวสมองเขาจะแตกอยู่แล้ว มุกรีบชมเพชรว่า เขายังชมเธออีกจนได้ มุกถามต่อว่า ปาร์ตี้วันนี้มีอะไร หรือว่ามาประชุมลับ...

พอเสียงมือถือชนินทร์ที่วางอยู่ดังขึ้น พาทีร้องบอกให้มารับ แต่กลับหยิบขึ้นมา เห็นชื่อขึ้นจึงร้องบอกว่าเมียโทร.มาตาม แล้วพูดกับนิจนันท์ว่ามาไม่ได้ ไปเยี่ยมญาติต่างจังหวัดไหนจ๊ะ มุกหันไปมอง ชนินทร์แย่งมือถือไป นิจนันท์ ฟังเสียงพาที แล้วแปลกใจ สามีคงโกหกเพื่อน แล้วพาทียังปากสว่างขึ้นอีกว่า ชนินทร์เลยปาร์ตี้อยู่บ้านไอ้เพชร นางแบบสาวๆชีๆแปะแป๊ะเป็นสิบ สาลินีรีบโพสท่าชนิดบ๊ะจ่างกาละมังใหญ่ทันที ชนินทร์กรอกเสียงถามเมียว่ามีอะไรหรือ นิจนันท์ไม่ตอบ รีบกดสายทิ้งทันที

เจนจบเห็นหน้าชนินทร์จืดชืด รีบด่าพาทีที่ยั่วเพื่อน ไม่สงสารเพื่อนรึไง กลับถึงบ้านเจอดาบแล่เนื้อเอาเกลือราดชักแง่กๆตาย...พาทีเปลี่ยนบรรยากาศ ชวนมุกว่ายน้ำ สาลินีถอดเสื้อนอกออกเหลือสายเดี่ยวเป็นเส้นด้าย เพราะเจ้าตัวอยากให้ขาดตั้งแต่อยู่ขอบสระให้หนุ่มๆเหล่ตากลับ มุกขอตัวไม่อยู่แล้ว ขอตัวไม่ว่าย ตอนนี้ไม่ว่าง ขณะที่พาทีมองตามชนินทร์แล้วกระเซ้าว่า แอบโทร.ไปง้อเมียอีกแล้ว...แต่ชนินทร์กดมือแทบหักก็ไม่มีเสียงรับ ด่านังเมียบ้าด้วยความแค้น ชนินทร์เดินกลับมา มุกนั่งเคี้ยวขนมตุ้ยๆ พาทีบ่นว่า เขาถูก สารวัตรสอบจนตัวซีด เพชรสรุปอย่างเบื่อๆ จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าแผนผังมันหลุดไปจากบริษัท ชนินทร์เดินมาตอบทันทีว่า บริษัทกฤชก็เห็นแผนเราเหมือนกัน ไม่งั้นจะรับประกันทำไม มองไปทางมุกแล้วถาม หรือว่าเมื่อวานที่มาค้นห้อง อยากหาอะไรไปช่วยพี่ชาย?

พอมุกถามว่าอะไรหายเธอจะช่วยหา เพชรรีบตัดไฟต้นลม ไม่ให้มุกยุ่ง มุกลุกเดินมาหาเพชร ทำท่าชวนเล่นน้ำ ชนินทร์คิดอะไรขึ้นมาได้ รีบเดินมาจะโดดลงน้ำ กลับชนเอามุกเสียหลักหล่นตูมลงน้ำ หลายคนตกใจหันไปมอง ชนินทร์รีบโดดลงไปช่วย หลายคนให้รีบดึงมุกขึ้นมา

ชนินทร์ถึงตัวมุกที่ยังอยู่ใต้น้ำ พอเธอจะทะลึ่งดึงตัวขึ้น กลับถูกรัดตัวกดลงไปอีก มุกแกล้งว่ายน้ำไม่เป็น ทุกคนห่วง ชนินทร์โผล่ขึ้นมาทำท่าช่วยมุก แต่แอบกดปากร้องไม่ให้มุกดิ้นหนี...มุกเริ่มสำลัก

ในห้องบ้านใหญ่โวยวายกันขึ้น คุณมรกตร้องดังกว่าใคร แล้วคุณแม่ทั้งสองออกวิ่งไปที่สระก่อนใคร...จนมุกเริ่มขาดอากาศหายใจ ชนินทร์ยังแกล้งช่วยไม่ไหว เจนจบจึงกระโดดลงไปดึงมุกขึ้นมา แล้วรีบพาไปให้เพื่อนๆช่วยกันดึงมุกขึ้น ต่างช่วยกันปฐมพยาบาล พาทีสั่งให้ผายปอด เจนจบนึกได้รีบประกบปากมุกทันที มุกตาเหลือกตกใจตาค้าง สาลินีตีอกชกตัวว่าทำไมไม่เป็นเธอ เพชรเองก็อึ้งกิมกี่ ไม่นึกว่าเจนจบจะเล่นไม้นี้ พอหยุดหายใจ จะประกบปากอีกที มุกผงกหัวขึ้น หน้าผากทั้งสองชนกันเป้งเดียว เจนจบหงายผลึ่ง มรกตมาถึงคนแรก ดึงมุกขึ้นมา หันไปใส่เจนจบ

“ใครใช้ให้จูบลูกสะใภ้ฉัน” เจนจบแก้ว่ามาช่วย “เธอไม่มีสิทธิ์มาช่วย ตาเพชรแฟนมุกยังอยู่ตรงนี้”

เพชรบอกแม่ว่า เจนจบช่วยมุก ไม่งั้นเธอตายไปแล้ว มรกตตาขวางถามรอบทิศ

“ใคร...ใครทำหนูมุกตกน้ำ ใคร”

มุกมองไปทางชนินทร์ เห็นทำมึนมะลื่อทื่อ จึงรีบบอกมรกตว่า มุกลื่นตกน้ำเอง เจนจบขอโทษ แม่ประไพเร่งให้พามุกไปบนบ้านก่อนดีกว่า เรื่องถึงได้จบ แต่คุณมรกตยังเคืองเจนจบแทนลูกชาย ซึ่งไม่รู้สึกรู้สาเอาเลย...ตรงข้ามชนินทร์มองตามมุกไป ชนิดที่สะในกระดองใจเต็มประดา

เมื่อมุกถูกรุมประเคนทั้งน้ำร้อนน้ำชา ยาหอมสารพัดให้แล้วก็พอจะอารมณ์ดี เห็นเพชรเดินมาเท่านั้น มุกเริ่มคิกขุชูสองนิ้ว ร้องมุกสู้ๆๆๆไปตามเรื่อง มรกตรู้ดี รีบพาพวกออกจากห้องให้สองหนุ่มสาวอยู่ตามลำพัง...แต่แทนที่ทั้งสองจะแสดงความห่วงใย ไว้ไมตรีต่อกัน เพชรกลับพยายามเกลี้ยกล่อมว่าเจนจบเขาห่วงมุกมาก มุกฟังแล้วร้องเฮอะ สองมือปิดหู ปากก็ร้องว่าไม่ฟัง หนูมุกรักพี่เพชร กรอกกระซิบดังๆ ที่หูเพชร “ฟังนะ...หนูมุกรักพี่เพชรได้ยินไหม” เพชรหันขวับมา ปลายจมูกทั้งสองชนกันหนุบหนับ...ทั้งสองประสานตากันระยะเผาขน ก่อนกระสุนหวิวจะระเบิด...เสียงมะดัน ดันมาบอกว่าเพื่อนคุณเพชรมาหา เพชรจึงตื่นตัว หันมาคิดตงิดๆ ว่ามันมาทำไมกันวะ?

เพชรต้อนรับนิจนันท์พร้อมเพื่อนๆ ในสวนข้างบ้าน นิจนันท์กู้หน้าสามีด้วยการบอกว่าเธอไปต่างจังหวัด แต่รีบมา เพราะชนินทร์ชวนไว้หลายวันแล้วว่าให้มาพบเพื่อนบ้าง...มุกที่อยู่ในบ้านมองเห็นทุกคนโดยเฉพาะนิจนันท์...นิจนันท์เองแสดงความเสียใจเรื่องเพชรหาย พอพาทีเตือนเพชร ไม่พามุกมารู้จักคุณนิจนันท์พอเอ่ยชื่อมุก นิจนันท์สนใจใคร่รู้ว่าคนไหนมุก เป็นใครกัน? แต่ก็พลาดกันจนได้ เมื่อมุกจะต้องรีบกลับ อ้างว่าเพิ่งรู้ข่าวว่าพี่ชายของเธอกลิ้งตีลังกาตกบันไดที่ทำงาน แม่ประไพเองเพิ่งรู้ก็ตาเหลือก มุกทำท่าเสียดาย ทั้งๆที่ยังไม่ได้ดินเนอร์กับพวกพี่เพชรเลย จึงขอให้แม่อยู่เป็นตัวแทน เธอขอตัวรีบไปดูพี่ชาย

นิจนันท์อยู่คุยกับเพชรอย่างสนิทสนม เพราะเคยเรียนมาด้วยกัน โดยมีคุณแม่มรกตเป็นผู้ใหญ่ร่วมกับสามีช้างเท้าหลัง หลังจากรื้อฟื้นความหลัง เพื่อนๆเอาเรื่องของแต่ละคนมาแฉ แล้วมรกตก็พล่ามอย่างมีความสุขถึงมุก ว่าที่สะใภ้ตัวเก่ง แล้วกำชับนิจนันท์กับสามีและเพื่อนๆ ต้องมางานแต่งเพชรกับมุกให้ได้...

เมื่อชนินทร์กับนิจนันท์กลับถึงบ้านตัวเอง หน้ากากที่ใส่ให้ทุกคนดูว่ารักกันปานจะกลืนนั้น ก็ถูกเปิดออก เมียถามสามีว่า เพชรมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาทำไมไม่บอกเธอ ชนินทร์ก็ตอกกลับทันทีว่า นิจนันท์เป็นเมียเพชรคนที่เท่าไหร่ เขาถึงต้องรายงานให้รู้ เมียตาลุกวาว ถามว่าอยากให้เธอไปพบเพื่อนๆอย่างวันนี้ใช่ไหม สามีอึ้ง นิ่งฟัง

“วันหลังก็จำไว้...ฉันอยากรู้อะไร แกมีหน้าที่ตอบ ถ้าไม่อยากให้ความชั่วของแกหลุดไปถึงหูเพื่อนสุดที่รัก”

ooooooo

ครั้นมุกไปพบคมกฤชที่ทำงาน พอบอกว่าเธอโกหกว่าพี่ตกบันไดปางตาย พี่ชายหาว่าน้องแช่ง แต่แล้วก็หูผึ่ง เมื่อมุกขยายเรื่องชนินทร์ที่ส่อพิรุธหลายอย่าง ตั้งแต่ปิดเพื่อนๆเรื่องเมีย เล่นงานเธอที่บริษัทเพชรฐานเข้าค้นห้อง แกล้งกดเธอหวังให้ขาดใจเป็นผีเฝ้าสระ แต่คิดว่าคงจะขู่ให้กลัวมากกว่า ถ้าอยากสืบเรื่องชนินทร์ มุกก็ยังเจอคุณนิจนันท์ไม่ได้ มุกจึงโกหกแล้วรีบหนีมา...

สองพี่น้องเดินคุยกันไป คมกฤชรู้สึกมีคนแอบฟัง มองไปไม่เห็นใคร มุกเองก็รู้สึกได้ แต่ทั้งสองพี่น้องไม่รู้ว่า คนที่ลับๆล่อๆนั่นคือรุจา นักข่าวที่กัดไม่ปล่อยคนนั้น...

รุจากลับมาถึงสำนักงานนิวส์ไทม์ เริ่มเอาภาพที่แอบถ่ายคมกฤชและมุก รุจาแน่ใจแล้วน้องสาวคมกฤชชื่อมุกดา รุจารีบปิดจอภาพทันทีเมื่อสมพลเดินมาถามว่าเขียนข่าวอะไร ตอบว่าเขียนเรื่องโลกร้อนสารพัดร้อน สมพลย้อนถามเรื่องอะดอเรลลาไปถึงไหน รุจาบอกยังนิ่งๆอยู่ จึงหันมาเรื่องอื่นบ้าง เดี๋ยวจะหาว่าสนใจแต่ทุกข์ของเศรษฐี สมพลทำท่าโศกว่าซึ้งมาก แต่ข่าวแบบนี้ไม่มีคนอ่าน คนอ่านเขาอยากรู้เรื่องคนรวย

“กลับไปตามเรื่องเพชรหาย จนกว่าจะมีคำสั่งหยุด...

ถึงต้องหยุด” พ่อบรรพตเดินมาออกคำสั่ง จากนั้น ทั้งพ่อ

และ บก.ต่างก็อบรมรุจาเป็นการใหญ่ ทั้งคาดโทษ เห็นว่ารุจามีความพยายาม แต่ยังไม่แน่ใจในความสามารถ รุจาพยายามวิงวอนขอทำงานแก้ตัว “ขอโอกาสรุจาอีกครั้งได้ไหมคะ”

“ได้...ไปรุจา ไปเจาะเรื่องจ่ายเงินประกันพันล้านมา พ่ออยากรู้ว่ามีการจ่ายกันรึยัง”

รุจารีบรับคำแข็งขัน

ooooooo

เช้านี้ มุกแต่งชุดเด็ดชนิดมุ่งหักอกชาย สะบัดบั้นท้ายมาหารถเพชรที่มาจอดรอ เธอมายืนชิดข้างคนขับ เคาะนิ้วเบาๆ กระจกถูกลดลง เธอส่งคำหวาน สุภาพบุรุษลงมาเปิดประตูให้หน่อยสิคะ...

เพชรกัดฟันลงมา รุจามาแอบซุ่มอยู่นานตาโต กดชัตเตอร์ไม่นับ เพชรมาเปิดประตูให้ ปากบ่นว่า สติไม่ดีแล้วยังช่วยตัวเองไม่ได้ มุกยิ้มร่าเข้าไปนั่ง พอเพชรมานั่งที่คนขับ มุกเริ่มบทรัก เขยิบเข้าเบียด ถูกเขาผลักหน้าจนผงะ มุกเดินหน้าว่าเขาเสียใจที่เมื่อวานไม่ได้ดินเนอร์สบตาหวานฉ่ำของหนูมุก เพชรทำปากจิ๊กจั๊ก ที่พูดไม่ได้สะใจ จึงหมุนพวกมาลัยแล้วเหยียบพารถพุ่งออกทันที...

นักข่าวสาวค่อยๆลุกขึ้นมองตามคิดหนักขึ้น เมื่อทั้งสองคนมารับมาส่งกัน มุกดาน้องสาวนายประกันพันล้านเรื่องมันชักแหม่งๆในใจรุจาหนักขึ้น...

เพชรเริ่มงานของเขาอย่างหนัก จนมาถึงเอาเพชรที่จะต้องจัดมาส่องทีละเม็ด...พอรู้สึกบางอย่าง หันไปเห็นมุกนั่งเท้าคางมองเขาจนตาพอง จึงเหน็บให้ว่า วันๆมานั่งหายใจทิ้งเฉยๆ ทำประโยชน์ให้โลกเขาบ้าง มุกรีบขอให้หัดดูเพชรพลอยบ้าง จะได้ช่วยเลือกแหวนหมั้น ถึงตอนนี้เพชรร้องเฮ้อ บอกโปรดรอชาติกำเนิดหน้า มุกเขยิบเข้าไปจะให้สอนดูเพชร เพชรกลับเลื่อนหนี รีบใส่เซฟแล้วปิด ลุกขึ้นจะไปห้องเจียระไน...มุกบอกไม่ไปจะอยู่เฝ้าเซฟให้...เพชรไปแล้ว มุกรีบค้นตามโต๊ะตู้แฟ้มไม่มีอะไร ได้แต่มองไปที่เซฟแล้วคิดหนัก...

ooooooo

รุจามาในมาดใหม่ ไปที่บริษัทคมกฤช พยายามตื๊อเอื้อมเดือน ขอสัมภาษณ์ด้วยว่าหนังสือพิมพ์ของเธอกำลังจะทำเรื่องพิเศษสุด สกู๊ป 10 ผู้บริหารหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรง จึงจะขอข้อมูลคุณคมกฤชทั้งประวัติตัวเองและครอบครัวพี่น้องมีกี่คน แล้วเน้นถามจนเอื้อมเดือนชักมึน แล้วอ้าปากหวอเห็นคมกฤช รุจาถามอีก

“น้องสาวทำงานอะไร คุณคมกฤชนิสัยยังไง ดุหรือเปล่า”

คมกฤชมายืนฟัง แล้วหิ้วคอเสื้อรุจาจนตัวลอย ปากร้อง “ไม่ดุเว้ย...แต่โหดมาก” รุจาดิ้นกระแด่วๆกลางอากาศ ร้องให้ เขาปล่อยแทบลั่นโลก...รุจาถูกหิ้วออกมาหน้าสำนักงาน แล้วเหวี่ยงไปไกลเหมือนเศษผ้าขี้ริ้ว สั่งยามเห็นมาอีกจับส่งตำรวจ รุจาลุกขึ้นยืนสู้ ตอกกลับ คนที่จะเจอตำรวจคือนายต่างหาก ไอ้คนตลบตะแลง ไงล่ะ ส่งน้องสาวไปทำงานกับคุณเพชรหวังอะไร คมกฤชทึ่ง เผลอถามว่าเธอรู้เรื่องนี้เหรอ รุจายืดทันทีว่าเธอไม่โง่ เธอเป็นนักข่าว แล้วจะแฉเรื่องไม่ชอบมาพากลเรื่องนี้ต่อไป คมกฤชแก้ตัวว่าน้องสาวเขาไม่เกี่ยว

“เกี่ยวล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะนายตั้งใจจะไม่จ่ายเงินประกัน รอเลยนายคมกฤชรออ่านข่าว ฉันขยํ้าไม่ปล่อยแน่” รุจาปัดฝุ่นจากตัวแล้ววิ่งไป คมกฤชตัดสินใจวิ่งตาม...จนไปเบรกรุจาด้วยการดักหน้า พูดจามีมะนาวในเสียงเสนอว่า...เรามาคุยกันดีๆก่อนไหม รุจามองนิ่ง แล้ว

ตกลง...คุยก็ได้ แต่นายต้องขอโทษฉันก่อน เขาจึงอ้อมแอ้มขอโทษ...รุจาสั่งดัง คุกเข่าลง คมกฤชร้องลั่น อะไรกันวะเนี่ย รุจาหันหลัง เขามองไปรอบๆผู้คนหันมามอง แต่จำต้องคุกเข่า แล้วถามจะให้ทำยังไงต่อ รุจากล่าวนำ “ขอโทษครับ คุณรุจาสุดสวย”

คมกฤชทำท่าจะเรอ ขอแค่ขอโทษน่าจะพอ แต่รุจาเฉย กอดอกตีหน้าเอาเรื่อง เขาจำต้องหลับตาหนีอาย

“ขอโทษครับ ผมมันไม่ดีเอง คุณรุจาสุดสวยรวยเสน่ห์ ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ”

คนเดินผ่านไปมา หลายคนร้องเฮ ปรบมือให้ เขาลุกขึ้นหน้าแหลมด้วยความอาย ถามทันทีว่า ทีนี้เธอจะไม่ลงข่าวเรื่องน้องสาวฉันนะ พอรุจาพูดห้วนๆ “คิดดูก่อน” คมกฤชร้องเรียกยายรุจาอย่างหมดความอดทน แต่กลับถูกเบรกอีกว่า ถ้านายอ้าปากอีกที ฉันจะถือว่านายข่มขู่นักข่าว แล้วเน้น “ฉันไม่ได้เบี้ยวนาย ฉันยังไม่ได้บอกว่าขอโทษแล้วจะไม่ลงข่าวน้องสาวนาย ฉันแค่บอกให้ขอโทษ นายก็ทำ” ว่าแล้วรุจาเดินกรีดกรายส่ายบั้นท้ายไปต่อหน้า คมกฤชยืนทื่อ ไม่เหลือคมแม้แต่น้อย

สิ่งที่คมกฤชต้องรีบทำเป็นอันดับแรกคือโทร.ไปหามุก มุกอยู่ในห้องทำงานเพชรตามลำพัง พอฟังเรื่องราวจากพี่ชาย จึงสั่งย้ำอีก “พี่กฤชต้องห้ามนักข่าวนั้นให้ได้ ถ้าคนรู้เรื่องนี้เยอะ เราจะทำงานลำบาก” ว่าแล้วยกกระเป๋าขึ้นสะพายบ่า กรอกเสียงบอกพี่ชาย “มุกจะยั่วอารมณ์คนสักหน่อย พี่กฤชสั่งให้คนเอารถมารอมุกแล้วใช่ไหม”

มุกตัดสายแล้วเดินออกจากห้องเพชร สาลินีหน้าห้องหันมามอง เปรยขึ้นว่า คุณเพชรไม่อยู่จะอู้งานทันทีนะหนูมุก มุกกลับบอกกำลังจะไปทำธุระสำคัญให้พี่เพชร แล้วทำหนีบกระเป๋าแน่นเป็นการสร้างพิรุธ สาลินียิ่งสงสัย ซักว่าคุณเพชรให้ไปทำธุระอะไร กระเป๋านั่นใส่อะไรออกไป มุกยิ่งกอดกระเป๋า บอกว่าห้ามแตะ ในนี้มีของสำคัญ สาลินีได้ทีกระชาก กระเป๋ามา ทั้งด่าหาว่าขโมยของคุณเพชรใช่ไหม

ขณะยื้อยุดฉุดกันไปมา มุกห้ามดู สาลินีสั่งให้เปิดออกมาดูกัน...มุกดึงมาได้ เอากระเป๋าฟาดหน้าสาลินีก้นจ้ำเบ้า...

มุกเผ่นแน่บหนีไป...

กว่าสาลินีจะอีแอ้อีแอ่นขึ้นมาได้ เห็นชนินทร์ออกมาจากลิฟต์ จึงโดดไปรายงาน “แย่แล้วค่ะ คุณชนินทร์ หนูมุกมันขโมยเพชรของเราไปแล้วค่ะ”

ชนินทร์ชะงัก รีบหยิบมือถือขึ้นมาทันใด เพชรอยู่ในห้องเจียระไน พอรับสายจากชนินทร์ถึงครางออกมาทันที

“หนูมุกขโมยเพชรออกไป...” เพชรปวดหัวจี๊ดขึ้นมา เจนจบได้แต่มองตาปริบๆ

ooooooo

ตอนที่ 3

เมื่อมุกขึ้นรถที่พี่ชายเอามาจอดรอ แล้วออกประตูบริษัทเพชรไป หารู้ไม่ว่ารุจามาแอบอยู่นานแล้ว และขับรถตามออกไป...ส่วนในห้องทำงานของเพชร กำลังช่วยกันดู เพชรเปิดเซฟแล้วสำรวจก่อนจะหันมาบอกทุกคนว่า ไม่มีอะไรหาย สาลินียืนยันว่ามุกมีพิรุธและยังอ้างว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร พอซักถามกันไปมาว่าโทร.หามุกแล้วแต่ไม่รับสาย ชนินทรนิ่งอยู่นาน โพล่งออกมา

“บอกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไว้ใจไม่ได้ นายต้องไล่มุกดาออกไป หรือต้องรอให้เพชรหายอีก”

“ไปตามตัวมุกดามาก่อน ที่เหลือฉันตัดสินเอง” เพชรสั่ง “เจนจบ นายโทร. มุกอาจรับสาย”

มุกมานั่งจิบกาแฟในร้าน พอมือถือดัง ก้มลงมองดู บ่นอู้เมื่อเห็นชื่อเจนจบว่าโทร.กันมาทั้งบริษัทเชียว แล้วก็วางมือถือ นั่งฮัมเพลงสบายกี๋ ไม่รู้ว่ารุจาเดินมานั่งอีกโต๊ะ ทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์บังหน้า พอได้จังหวะก็จับภาพไว้

ทางหน้าร้าน ขุนพลเดินมาในร้าน ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้ามุก จำได้ตอนแย่งอะดอเรลลา และตอนขับรถไล่ชนในลานจอด ขุนพลเดินเข้าร้านสั่งกาแฟ คอยจับตามุกตลอด... พอขุนพลรับกาแฟร้อน จะรีบไปนั่งโต๊ะ เห็นมุกลุกจะเดินออกจากร้าน รีบหลบกลับไปชนกับรุจาที่ถลาออกมาจะตามมุก ทั้งสองชนกันถ้วยกาแฟหล่นกระจาย กระเป๋าใบโตของ รุจากระจุยข้าวของเครื่องทำข่าวเกลื่อน ทำให้มุกรีบช่วยเก็บแล้วส่งให้ รุจาขอบใจ...มุกไม่สน ขุนพลจึงเลยไป เขารีบขอโทษ รุจาจะสั่งกาแฟให้เขาใหม่ แต่ขุนพลกลับไม่รับ ว่าแล้วก็หันหลังตามมุกออกไปทันที ส่วนรุจาก็ไม่รีรอ แจวอ้าวตามหลังมุกไปไวๆ

มุกไปถึงห้างฯ เพื่อเดินดูของฆ่าเวลา คมกฤชโทร.หา บอกว่าเพชรโทร.ตามหามุก เธอรีบบอกว่ารู้แล้ว เธอเจอนักข่าวคนนั้นแล้ว...ขณะนั้นพอแลไปเห็นขุนพล จึงบอกพี่ชายว่า เธอคิดว่ากำลังถูกตาม...

มุกรีบหลบหลีกผู้คนหนี ขุนพลรีบโทร.ตามพรรคพวกมาที่นี่ เขาพบนังโจรนั่นแล้ว...มุกหลบเข้าห้องน้ำ รูดกระโปรงลงมา ถอดเสื้อออกเห็นสูทสีดำข้างใน ยัดชุดเก่าลงกระเป๋า รวบผม หยิบแว่นตามาใส่พรางหน้า เตรียมพร้อมถ้าต้องออกแรงอีก

ทางด้านขุนพลกำลังเดินมาที่รถ รู้สึกมีคนตาม พอคนโผล่ออกมาจึงชักปืนมาเล็ง รุจาร้องจ๊ากดังลั่น

“ปืน...คนนั้นมีปืน”

เสียงรุจาทำเอาขุนพลตกใจรีบผลุบเข้ารถของเขาแล้วพุ่งไปหารุจา ก่อนจะถูกชน รุจาถูกผลักกระเด็นพ้นทางรถ

พอมันเห็นมุก ก็หักรถตามไล่ยิงอย่างไม่ยั้ง มุกกระชากรุจาวิ่งหลบ พลางหันไปยิงโต้ รุจาจะโผล่มาถ่ายรูป กระสุนเปรี้ยงมา มุกรีบกดหัวไว้ แต่ไม่วายคลานหนี เก็บภาพมันๆไว้...ฉับพลันเสียงบิ๊กไบค์พุ่งข้ามหัวรุจาดังแผดกระหึ่มมา แมงมุมขับโผนโจนทะยานใส่มุกที่เล็งปืนแอบหลังรถ เจ้าของรถเดินไปมา เห็นแล้วสยอง ร้องกรี๊ดสนั่นลานจอด พอมันเร่งเครื่องโผนใส่อีกครั้ง รุจามุด แต่มุกกลับเห็นช่อง มันจะข้ามหัว ยกตีนถีบส่ง รถบินไปชนรถเก๋งดังสนั่น ร่างแมงมุมลอยไปสำรวจพื้นด้วยฟันหน้า มุกวิ่งไปจับบิ๊กไบค์ ขึ้นเบิ้ลน้ำมันตึงใหญ่พุ่งไปหาแมงมุม แต่มันวิ่งสลับร่องคันรถหนีไม่คิดชีวิต

มุกหันไปทางขุนพล เห็นขับรถวนหาทางลง จึงห้อตะบึงไปหมายเก็บสแปร์ให้หมดเรื่อง รุจาลุกขึ้นยืนหอบ ขณะที่ลิ้นยังไม่ทันห้อย...

ขณะเดียวกัน คมกฤชเดินแกมวิ่งมาที่ห้องทำงานพร้อมสารวัตร พอรู้ว่าเกิดยิงกันที่ห้างฯ คมกฤชบอกว่า มีทีมงานของเขาอยู่ที่นั่นหลายคน สารวัตรสั่งลูกน้องไปคุมสถานการณ์ทันที นั่งเครียดที่หน้าจอคอมพ์และวิทยุ ดูการทำงานของลูกน้องก่อนสั่งด่วน

บิ๊กไบค์ของโจรแต่มุกขับไล่บี้รถขุนพลลงมาจากชั้นบน มันทั้งหนีทั้งตัดลัดคันอื่นที่ขึ้นลงเบรกกันลั่นๆ สลับเสียงปืนที่สาดใส่กัน กระทั่งรถมุกสะดุดล้มกระเด็น มุกเบี่ยงตัวลอยไปเกาะราวบันไดไว้ทัน แต่เกิดหลุดลอยละลิ่ว คนเห็นกรี๊ดกร๊าดหวาดเสียว มุกลงไปกองกับพื้น ขุนพลสะใจ แต่ต้องรีบหนีเพราะขืนช้าตำรวจจะต้องแห่กันมาแน่ มุกรีบลุกขึ้นมองทะเบียนรถขุนพล แล้วส่งรายงานไปหาสารวัตร...คมกฤชอยากรู้ว่ามันทะเบียนใครที่ไหน แต่พอสารวัตรเช็กแล้วรายงานให้รู้ว่าเป็นทะเบียนปลอม คมกฤชยืนนิ่งด้วยความแค้น

คนที่แค้นมุกมากที่สุดคือแมงมุม บ่นเสียดายบิ๊กไบค์คันหรูสุดเฉี่ยวของตน นังคนนั้นมันเอาไปทำซะเละ เจอเมื่อไหร่จะฆ่ามันให้ตายโหง ขุนพลสนับสนุนเต็มเหนี่ยว ต้องฆ่าไม่เลี้ยง แต่ภูผาเบรกขึ้นว่า

“ยัง...ฉันอยากรู้ว่ามันพวกไหน ทำอะไร...ตอนแรกมันดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาไม่มีพิษสง”

บลูคาดเดาว่ามันอาจเป็นสายตำรวจ ภูผาตะเบ็งเสียงฉุนเฉียวว่า จะตำรวจหรือโจร ฉิบหายพอกัน เราต้องรีบสืบ ขุนพลอาสาทันที งานนี้ตนขอทำเอง พูดคะนองปากว่า สวยบาดใจอย่างนี้ เจอคราวหน้าพี่จะขยี้ให้คราง...แล้วนึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีนักข่าวคนหนึ่งอยู่ด้วย เห็นมันพยายามถ่ายรูป

“ฉบับไหน?” ภูผาสวนคำเสียงกร้าว

ในขณะเดียวกัน นักข่าวสาวคนนั้นกำลังยืนหายใจแรงต่อหน้าบรรพตกับสมพลในกองบรรณาธิการของนิวส์ไทม์ เธอยังไม่หายตื่นเต้นเหตุการณ์เฉียดตาย กลับมาเอาภาพที่เก็บได้ให้สองคนนี้ดู แต่ปรากฏว่าภาพทั้งหมดล้วนไม่ได้เรื่อง เห็นแค่หลังคารถและหน้าตาชาวบ้านที่ตกใจ ไม่มีภาพคนหรือเหตุการณ์ชัดๆที่จะเป็นข่าวได้เลย

“จบกัน!” บรรพตโพล่งขึ้น...รุจายิ้มภูมิใจ ถามว่าจบข่าวเลยใช่ไหม พ่อกลับแยกเขี้ยวใส่ “จบอนาคตนักข่าวของเธอน่ะสิ ภาพเบลอ ภาพเอาต์ มองไม่ออกแบบนี้ต้องเอาไปออกรายการเรื่องจริงผ่านผี”

“แต่รุจาเขียนข่าวได้นะคะ รุจาอยู่ในเหตุการณ์กระสุน ว่อนผ่านหัวฟิ้ว ฟิ้ว...”

“ใครยิงใคร”

ถูกพ่อบรรพตซัก รุจาได้แต่เอ้ออ้าไม่รู้จะตอบยังไง สมพลเดาทันที...หรือจะเป็นการล้างแค้นของซุ้มมือปืน

“มีหลักฐานอะไรเหลือในที่เกิดเหตุพอให้สาวไปหาชื่อผู้ต้องสงสัย”

“มีค่ะ มี นี่ค่ะหลักฐานเด็ด” รุจาหยิบปลอกกระสุนในที่เกิดเหตุออกมาโชว์ สมพลหยิบไปดู ก่อนประชดขึ้นว่า สลักชื่อคนยิงไว้ซะด้วย รุจาพาซื่อชะโงกหน้าขอดูบ้าง

“บ้าเหรอ มันคงโง่ขนาดนั้นหรอกนะ ไม่ได้เรื่อง” สมพลกระแทกปลอกกระสุนลงบนโต๊ะ ขณะที่บรรพตสั่งเฉียบว่า

“ไปหารายละเอียดเรื่องนี้มาให้ได้ ถ้าไม่ได้ อย่าบอกใครว่าเป็นลูกนายบรรพต...จากนิวส์ไทม์ ฉันไม่อยากเอาถุงขยะ คลุมหัวเดิน”

“อายมาก เข้าใจมั้ย” สมพลตอกย้ำเสียจนรุจาซีดจ๋อย ปิดปากสนิทไปเลย...
ooooooo

ด้านสาวมุก เธอเปลี่ยนชุดเป็นสวยหวานรีบกลับมาทำงานที่ตึกสตาร์ไดมอนต์ แต่ไม่ทันจะขึ้นไปถึงห้องชนินทรก้าวพรวดมาขวางทาง คาดคั้นเธอว่า หายไปไหนมา

“หนูมุกไปหาหมอมาค่ะ โรคกระเพาะกำเริบ หมอคนนี้เก่งที่สุดในประเทศ คิวยาวมาก ออกมาเจอมิสคอลร้อยกว่าสาย ก็เลยรีบกลับมา” มุกตีหน้าจ๋อยๆ แต่ชนินทรคว้าแขนลากเธออย่างไม่ปรานี “หนูมุกเจ็บ อย่ารุนแรงนักสิคะ หรือว่าคุณชนินทรเป็นพวกซาดิสต์ ชอบใช้ความรุนแรง”

ชนินทรยิ่งโมโห กระชากมุกแรง เหวี่ยงไปกระแทกประตู

“ฉันจะเป็นยังไง แกไม่เกี่ยว แต่วันนี้...จะต้องเป็นวันสุดท้ายของแก”

ชนินทรลากมุกไปที่ห้องทำงานเพชร ในห้องอยู่กันครบทั้งเพชร เจนจบ และส่วนเกินอย่างสาลินี เพชรถามมุกว่าหายไปไหนมา มุกยืนยันคำเดิมว่าไปหาหมอ สาลินีไม่เชื่อ พูดใส่หน้า มุกว่าโกหก โกหกหน้าไม่อาย โกหกหน้าตาย โกหกหน้าด้าน โกหกไปทั่วบ้านทั่วเมือง...

“ให้คุณมุกพูดก่อนได้มั้ย” เจนจบขัดขึ้น มุกได้โอกาสตั้งคำถามทันที “ทำไมเหรอคะ หนูมุกออกไปไหนไม่ได้เหรอคะ ที่นี่ร้านเพชรหรือคุกคะ”

เพชรไม่พอใจ...เค้นมุกว่าทำไมไม่รับโทรศัพท์ มุกอ้างว่าอยู่ในโรงพยาบาล สาลินีสวนทันควันว่า

“สตรอเบอรี่ที่สุด แล้วตอนออกไปเธอบอกว่าจะไปทำธุระให้คุณเพชร...ค้นค่ะ ต้องค้นตัว ใครไม่กล้า สาลี่ค้นให้เอง”

สาลินีพุ่งเข้าไปกระชากกระเป๋ามุกแล้วเททุกอย่างออกมากระจายเกลื่อนพื้น มีทั้งถุงยาจากโรงพยาบาล แว่นตา ขนม ลูกอม หนังสือแฟชั่น ผ้าพันคอ ลิปสติก ที่คาดผม

“นี่มันอะไรกันคะ หนูมุกทำอะไรผิด หนูมุกบอกคุณสาลี่ว่าไปหาหมอ” มุกครวญหน้าเศร้า ทำเอาทุกคนมองมาที่สาลินีเป็นตาเดียว สาลินีรีบปฏิเสธว่าไม่ใช่ มุกบอกตนว่าจะไปทำธุระสำคัญให้คุณเพชร...มุกเห็นท่าไม่ดีแทบจะบีบน้ำตา เอ่ยเสียงเครือว่า

“ใช่สิคะ...คุณสาลี่จะพูดยังไงก็พูดได้ โทร.หาคุณหมอไหมคะ”

“คุณสาลี่ วันหลังอย่าหาเรื่องปรักปรำอะไรคุณมุกอีก” เจนจบตำหนิ แต่ชนินทรขัดขึ้นว่าตนเชื่อสาลี่ มุกดาอาจจะเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว เจนจบหันขวับมาที่ชนินทร ถามโต้งๆว่า แกจะจงเกลียดจงชังอะไรคุณมุกนักหนา

ชนินทรตาขวางใส่เจนจบ โต้ว่าตนกำลังปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท เจนจบสวนทันทีว่า ด้วยการใส่ร้ายผู้หญิง?

“เพราะฉันไม่ได้เป็นพระเอกคอยปกป้องผู้หญิงอย่างแก”

สองหนุ่มโต้กันไปมาจนเพชรต้องสั่งให้หยุด ทั้งสั่งสาลินีเก็บของคืนมุกแล้วกลับบ้านไป พรุ่งนี้ไม่ต้องมา ตนให้ลาพักร้อนสามวัน

“ไม่ไล่ออกซะเลยล่ะคะ...ไม่ค่ะ สาลี่ไม่ผิด สาลี่จะไม่หลบหน้าใคร สาลี่จะมาทำงานเหมือนเดิม สาลี่จะจับโกหกคนให้ได้” ว่าแล้วสาลินีสะบัดหน้าพรืดออกไปโดยไม่เก็บของให้มุกสักชิ้น

เจนจบช่วยมุกเก็บของใส่กระเป๋า ชนินทรเห็นแล้วโมโหเดินปึงปังออกไปอีกคน เพชรวานเจนจบไปส่งมุกที่บ้าน ก่อนที่ตัวเองจะตามไปคุยกับชนินทรตามลำพัง

“แกจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อมุกดาเขาก็มีหลักฐานว่าไปหาหมอ”

“ต่อให้ไม่มีหลักฐาน แกกับเจนจบก็เต็มใจจะเชื่อผู้หญิงคนนี้”

“ชนินทร ฉันเป็นนาย...ฉันต้องให้ความยุติธรรมทุกคน ฉันรู้ว่าแกทุ่มเทเพื่อสตาร์ไดมอนด์ของฉันมาตลอด ฉันขอบใจ ตอนนี้ทุกคนเครียดที่หาอะดอเรลลาไม่เจอ แต่เราจะไม่ยอมแพ้ เราจะช่วยกัน...นาย ฉัน พาที เจนจบ ไม่มีใคร...ไม่มีเรื่องไหนจะทำลายพวกเราได้” เพชรสรุปอย่างเชื่อมั่น ไว้วางใจเพื่อนทุกคน

ooooooo

เสียงรถวิ่งมาจอดหน้าบ้าน ประไพรีบออกมาต้อนรับนึกว่าจะได้เจอว่าที่ลูกเขย แต่พอเห็นเจนจบ เธอหน้านิ่ง รับไหว้อย่างเสียไม่ได้ แถมพูดซะเจนจบหน้าเจื่อน

“แม่นึกว่าคุณเพชรจะมา เลยเตรียมของโปรดคุณเพชรไว้”

“ผมแวะมาส่งคุณมุกแทนเพชรน่ะครับ”

“จ้ะ ตามสบาย...เดี๋ยวก็กลับแล้วใช่ไหม”

เจอประโยคนี้ เจนจบยิ่งเจื่อนเข้าไปใหญ่ พอประไพเดินแยกไป มุกรีบขอโทษเจนจบ หวังว่าเขาคงไม่ถือคุณแม่ ของตน

“ไม่หรอกครับ ใครๆก็รักเพชร เพื่อนผมเป็นคนน่ารัก”

“คุณเจนจบก็น่ารักค่ะ หนูมุกว่าคุณเจนจบไม่เย็นชา หัวสูงเหมือนพี่เพชร...อบอุ่นกว่า น่ารักกว่า”
“คุณมุกชมจนผมจะลอยแล้วครับ” เจนจบยิ้มเขิน โดนสาวสวยชมซึ่งหน้า

แต่เวลาเดียวกัน นายเพชรกำลังจะบ้าตาย เพราะโดนแม่มรกตสวดยับ แค่เพียงเขาไม่ได้ไปส่งมุกที่บ้าน

“หน้าที่รับส่งหนูมุกเป็นของแกนะเพชร ไม่ใช่ของเจนจบ ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันมากแค่ไหน แต่มุกเม็ดนี้ฉันจองไว้ให้แก”

“แล้วถ้ามุกเขาไม่อยากอยู่กับเพชรอย่างผม”

“หมายความว่าแกจะยกของของแกให้เพื่อนรัก”

“ผมไม่ใช่เจ้าของมุก ผมไม่มีสิทธิ์เที่ยวยกเขาให้ใครต่อใคร นอกจากเขาจะเลือกเอง”

“คนอย่างเจนจบจะทำให้หนูมุกมีความสุขมากกว่าผู้ชายเพียบพร้อมอย่างแกไม่ได้ แม่ไม่ไว้ใจเจนจบ แม่จะขอหมั้นหนูมุกไว้ก่อน”

“แม่ครับ แค่แม่เอามุกดาใส่พานยัดเยียดมาเป็นปลิงเกาะผม ทุกวันนี้ผมก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว”

มรกตตกใจกับคำพูดลูกชาย ส่วนแม่บ้านสาวใหญ่ที่นั่งทำความสะอาดเครื่องเพชรอยู่ใกล้ๆ ถึงกับแอบบ่นว่าแรง...แรงจริงๆ

“ผมอยากได้เจ้าสาวที่ผมเลือกเอง เพราะผมจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต ส่วนเรื่องหมั้นเรื่องแต่งจะไม่เกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้ายังหาอะดอเรลลาไม่เจอ” เพชรทิ้งท้ายจริงจังจนมรกตหน้าเสีย ไม่กล้าตอแย

ooooooo

ในคอนโดฯภูผา พวกแมงมุมกำลังโวยวายเรื่องเพชรอะดอเรลลาที่ปล้นมาแล้ว แต่ป่านนี้ยังไม่ได้ค่าจ้าง หรือว่าคนจ้างมันจะหักหลัง รอให้เราถูกจับเสียก่อน จึงอยากให้ภูผาจัดการโดยเร็ว เพราะพวกเรากรรมกรรับจ้าง ไม่ได้เป็นพวกคุณหญิงคุณนายเสนอหน้าทำงานเพื่อการกุศล

ถูกรุกเร่งขนาดนี้ ภูผาอยู่เฉยไม่ได้ เขาติดต่อไปยังคนบงการในคืนนั้นเลย

“เด็กๆมันเริ่มร้อนรน ถึงเวลาสำหรับค่าจ้างแล้ว คุณมาเอาอะดอเรลลาไป”

เสียงปลายสายตอบบางอย่างกลับมา...ภูผาทวนคำ สีหน้าฉงน

“ผมรู้อะดอเรลลามันของร้อน ต้องรอเวลาปล่อย แต่เรากำลังโดนกวน...ว่าไงนะ คุณมีแผนสอง...”

หลังฟังแผนการจากชายลึกลับผู้บงการ ภูผานั่งนิ่งครุ่นคิด สายตาจับจ้องที่อะดอเรลลาอัญมณีสีชมพูสวยเปล่งประกายที่วางอยู่เบื้องหน้า...

เพียงเช้าวันใหม่ ภูผาในมาดพ่อค้าเพชรอิสระก็นำภาพถ่ายอะดอเรลลาขนาดใหญ่ไปพบนายสงคราม พ่อค้าเพชรเจ้าของเอสเคไดมอนด์ โดยมีศักดา ลูกชายเพลย์บอยยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง

เห็นภาพอัญมณีล้ำค่านั้นแล้ว สงครามท่าทีสนใจมาก “เอามาเลย...เท่าไหร่”

“เจ้าของอาณาจักรเอสเคไดมอนด์อย่างคุณสงครามต้องรู้ราคาอะดอเรลลาดีอยู่แล้ว”

“ของร้อนแบบนี้ ราคามันไม่นิ่ง”

“ผมต้องการคนซื้อที่ไม่มีการต่อรอง เสนอตัวเลขที่ดีที่สุดมา แต่ถ้าไม่กล้าลงทุน ก็อย่าติดต่อให้เสียเวลาผม” ภูผากล่าวเฉียบเข้มแล้วลุกขึ้นเดินออกไปอย่างไม่แคร์ สองพ่อลูกหันมองหน้ากัน ก่อนลูกชายจะเอ่ยว่า

“ให้ผมติดต่อมันเอง อะไรที่เป็นของไอ้เพชร...ผมจะเอามาให้หมด”

“ดีลูก...ต่อไปที่หนึ่งวงการจิวเวลรีต้องเป็นเอสเคไดมอนด์ของเรา เริ่มต้นงานโปรโมชั่นที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการค้าเพชรได้แล้ว”

หลังจากนั้นไม่นาน...การ์ดเชิญจากเอสเคไดมอนด์ก็ถูกส่งถึงมือนายเพชรแห่งสตาร์ไดมอนด์ แต่เพชรไม่อยากไป จึงจะมอบหมายให้เจนจบไปแทน...สาลินีได้ยินก็เสนอหน้าแสดงความเห็นทันที

“แต่คุณสงครามกับคุณศักดาเขาคงอยากให้เบอร์หนึ่งในวงการอย่างคุณเพชรไปร่วมแสดงความยินดีนะคะ ครบรอบก่อตั้งบริษัททั้งที แถมยังมอบเงินให้การกุศลด้วย ทั้งเซเลบ นักข่าว คงเบียดกันล้นงาน”

มุกอยู่ในห้องด้วย เธอยื่นหน้าจากหลังจอคอมพิวเตอร์มามอง เป็นจังหวะที่เพชรหันไปเห็นพอดี มุกเลยเอ่ยปาก อยากไปด้วยคน

“ไม่ต้อง” เพชรสวนทันใด สาลินีสะใจ ทิ้งสายตาไปทางเจนจบ ขอควงเขาไปได้ไหม ชายหนุ่มไม่ตอบ แต่บอกเพชรว่าตนจะชวนชนินทรไปด้วย เพชรตามใจ แล้วเดินออกจากห้องทำงาน โดยเจนจบก้าวตามหลัง สาลินีขยับจะไปอีกคน แต่มุกรีบลุกมาหา บ่นเสียดายจัง หนูมุกอยากควงพี่เพชรไปอวด

“ดีแล้วล่ะย่ะ อย่าคิดจะไปโชว์ความทุเรศให้ขายหน้า ฉันสงสารคุณเพชร”

สาลินีจีบปากใส่ มุกหมั่นไส้เป็นบ้า แต่จำใจตีหน้าเซ่อ ถามว่าทำไมพี่เพชรถึงไม่อยากไปงานใหญ่แบบนี้

“จะรู้ไปทำไม หน้าอย่างหล่อนไม่ต้องรู้มากหรอกมุกดา...เพราะอีกไม่นาน หล่อนก็จะกระเด็นออกไปจากที่นี่”

ความอดทนเริ่มหมด มุกยั่วเข้าให้ว่า “เมื่อไหร่เหรอคะ คุณสาลี่บอกมุกหน่อยสิคะ แต่ก็ดีนะคะ ออกจากที่นี่ไปเป็นเมียพี่เพชร นั่งกินนอนกิน ช็อปปิ้งวันละสามเวลา”

“จะไม่มีวันนั้นเด็ดขาด ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่” สาลินีประกาศกร้าวแล้วผละไป มุกหัวเราะไล่หลัง พอสาลินีปิดประตู มุกพึมพำทวนชื่อเอสเคไดมอนด์ด้วยสีหน้าสงสัย...

ขณะเดียวกันนั้น ในห้องทำงานคมกฤชพี่ชายมุก ชายหนุ่มดูบัตรเชิญของเอสเคไดมอนด์แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าธีรพัฒน์

“ยักษ์ใหญ่อันดับสอง ที่รอเวลาโค่นสตาร์ไดมอนด์”

“แบบนี้มันจัดงานเกทับกันชัดๆ” ธีรพัฒน์ฟันธง

“ตราบใดที่ยังหาอะดอเรลลาไม่เจอ ศักดาก็มีหวังจะเบียดขึ้นมายืนเหนือคุณเพชร”

อาจจะจริงเช่นนั้น เพราะยามนี้ศักดาลูกชายเสี่ยสงครามเจ้าของเอสเคไดมอนด์กำลังเจรจากับภูผาทางโทรศัพท์เพื่อซื้ออะดอเรลลาราคามหาศาล ศักดาอยากเห็นของก่อน ถ้าเขามีจริงให้มาเจอกัน ตนจะเซ็นเช็คให้เลย...

สถานที่นัดพบของสองฝ่ายคือสปาผู้ชายแห่งหนึ่งที่เพชรกับเจนจบมาใช้บริการ ขณะสองหนุ่มคุยกันเรื่องมุกที่แม่ของเพชรจะหมั้นเธอให้เขา ซึ่งเขาไม่ยอมเด็ดขาด จึงถามเจนจบว่ารักมุกหรือเปล่า ถ้ารักก็เดินหน้าจีบได้เต็มกำลังเลย

เจนจบไม่ทันฟัง มัวมองตามใครบางคนที่เดินไปทางห้องแต่งตัว พอเพชรถามว่าเจอใคร เขาตอบทันทีว่า ศักดา เอสเคไดมอนด์...

ภูผารอในห้องนั้น เมื่อศักดาก้าวเข้ามาถามหาของ เขาเปิดถุงใบเล็กให้เห็นอะดอเรลลา แต่ไม่ยอมให้ศักดาแตะต้อง จนกว่าจะได้เงินสด

“จะให้ฉันหอบเงินสดห้าร้อยล้านมาให้แก...” ศักดาพูดไม่ทันขาดคำ เพชรเปิดประตูเข้ามาพอดี แวบหนึ่งเพชรเห็นอะดอเรลลาก่อนที่ภูผาจะปิดถุงเก็บใส่กระเป๋าทำทีเหมือนจะกลับ

“อ้าว คุณพัชระ สตาร์ไดมอนด์ บังเอิญจริงๆ เป็นเมมเบอร์ที่นี่เหมือนกันเหรอครับ” ศักดาทัก แต่เพชรไม่สน ขยับมาขวางภูผา ขอดูกระเป๋าเขาหน่อย

“ผมไม่รู้จักคุณ” ภูผาปฏิเสธ ขณะที่ศักดาไม่พอใจเพชร ถามว่าใหญ่แค่ไหนถึงมาเที่ยวขอค้นกระเป๋าคนอื่น...

ใหญ่หรือไม่ใหญ่เพชรไม่ตอบ แต่เขาเห็นของของเขา และขอศักดาอย่าเพิ่งยุ่ง

ศักดาชักเดือด ดึงเพชรที่จะตามภูผาออกไป แล้วผลักเขาไปกระแทกล็อกเกอร์ เจนจบพรวดเข้ามาห้าม กลับโดนศักดาตวาดใส่...มึงอย่าเสือก!

เพชรโมโห ชกเปรี้ยงเข้าหน้าศักดา ทำให้เกิดซัดกันนัว แต่เพชรมีเจนจบเป็นตัวช่วย ศักดาจึงเป็นรอง

“มึงคิดว่าเป็นที่หนึ่ง แล้วจะแน่กว่ากูเหรอ” ศักดาคำราม

“ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนาย ฉันกำลังตามหาของของฉัน แล้วถ้ารู้ว่าใครที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่เก็บมันไว้แน่” เพชรหันหลังเร็วออกไปกับเจนจบ ศักดาลุกขึ้น รีบหยิบมือถือต่อสายถึงภูผา กล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“แกต้องขายให้ฉัน...ฉันซื้อ ฉันซื้อเดี๋ยวนี้”

ภูผานั่งในรถที่บลูขับมารับ ตอบกลับศักดาว่า “ราคาเพิ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซ็นต์ เป็นค่าความเสี่ยง”

“ไอ้...” ศักดาจะด่า แต่ชะงักเพราะภูผาตัดสายเสียแล้ว...

ภูผานั่งนิ่งข้างบลูในรถ พอบลูถามเป็นไง เขาตอบขรึมๆว่า “เรียบร้อย...ตามแผน” บลูถูกใจยื่นหน้ามาจูบแก้มเขา พร้อมทิ้งสายตายั่วยวนเอ่ยชวน อย่าเพิ่งรีบกลับ ไปฉลองกันก่อน...แล้วรถคันนั้นก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าสปา

แต่เพชรกับเจนจบเพิ่งจะเดินออกมา หลังไปขอดูกล้องวงจรปิดจากผู้จัดการแล้วไม่ได้เรื่อง เห็นหน้าชายที่หนีไปไม่ชัด แต่รู้ว่ามันมาหาศักดา

เมื่อพากันกลับไปถึงสตาร์ไดมอนด์ เพชรปรายตามองมุกที่ฟุบหลับกับโต๊ะทำงาน หารู้ไม่ว่าเธอแกล้งหลับ ก่อนหน้านี้เธอยังเปิดเว็บไซต์ของเอสเคไดมอนด์อยู่เลย

“เราต้องมีพยานหรือหลักฐานมากกว่านี้” เจนจบเอ่ยขึ้น...มุกหูผึ่งแต่หลับตานิ่ง

“ฉันจะไปงานเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ ไอ้ศักดากับฉันต้องเจอกันอีก” เพชรตัดสินใจ...มุกที่นอนหลับ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างใช้ความคิด

ooooooo

คืนวันงานจัดเลี้ยงของเอสเคไดมอนด์ เจ้าของงานและแขกเหรื่อล้วนผู้มีอันจะกิน ทุกคนแต่งตัวโก้หรูเต็มงาน เพชรมาพร้อมเจนจบ ชนินทร และสาลินี... สงครามให้การต้อนรับอย่างดีตามมารยาท คอยปรามศักดาที่จ้องจะหาเรื่องเพชร

เมื่อแยกมาจิบเครื่องดื่มกันมุมหนึ่ง เพชรถามเจนจบว่าเห็นคนน่าสงสัยบ้างหรือยัง เจนจบบอกยังไม่เห็นอะไรผิดปกติ ดูเหมือนจะเป็นแค่งานเลี้ยง แต่พอเหลือบเห็นธีรพัฒน์เดินตรงมาหา เจนจบกลับตั้งคำถามขึ้นว่า

“เป็นไปได้หรือเปล่าครับ ว่าจะมีการซื้อขายอะดอเรลลาในงานนี้”

“ถามผม ผมก็ตอบตรงๆว่ามันโจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้าคุณอยากให้ผมจับตาความเคลื่อนไหวของคุณศักดา ลูกน้องผมเก็บภาพทุกคนในงานไว้แล้ว”

เพชรกับเจนจบหันไปมองตามสายตาธีรพัฒน์ เห็นลูกน้องธีรพัฒน์ปลอมเป็นนักข่าวถ่ายรูปศักดาที่ทักทายแขกผู้มีเกียรติ ฝ่ายสงครามเจ้าของงาน เมื่อนั่งลงที่โต๊ะด้านหน้าเกือบติดเวที เขาเหลียวมาพูดกับลูกชายเบาๆ

“ฉันเห็นสารวัตรธีรพัฒน์ที่ดูแลคดีเพชร”

“ช่างหัวมันสิพ่อ ยังไงวันนี้เราก็จะซื้ออะดอเรลลา”

“ทำไมต้องวันนี้ อยากซวยกันหมดหรือไง”

“ไอ้คนขายมันย้ำว่าต้องวันนี้”

“แล้วมันจะมาตอนไหน”

ขาดคำของสงคราม ไฟในงานหรี่ลง สาลินีที่โต๊ะวีไอพีท่าทีตื่นเต้น เดาว่าคงมีเซอร์ไพรส์ แต่ชนินทรนั่งหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างจากเพชรกับเจนจบที่หันไปมองทางหน้าเวที

ไฟในงานหรี่ลงทั้งหมด เหลือแค่ดวงเดียวหน้าเวที เสียงเพลงเย้ายวนดังขึ้น...ในความมืดด้านหน้า ภูผาเดินมานั่งลงข้างสงคราม บลูในชุดราตรีสั้นคอปาดลึกเว้าเอวนั่งลงประกบข้างศักดา จากนั้น การเจรจาซื้อขายอะดอเรลลาก็เริ่มขึ้นโดยไม่มีพิรุธใดๆ

แต่สองศรีพี่น้อง...คมกฤชกับมุกภายใต้หน้ากากเพชรระยิบระยับน่าจะรู้ทัน...ทั้งคู่ออกมาวาดลวดลายจังหวะแทงโก้อย่างเร่าร้อนบนฟลอร์ด้านหน้า พลางลอบมองไปทางโต๊ะสงคราม และเห็นอะดอเรลลาในมือภูผา มุกสบตาพี่ชายก่อนหมุนสไลด์เท้าวาดลีลามาตรงหน้าภูผา เพชรจ้องนักเต้นสาวด้วยความสนใจ

เมื่อภูผาขยับจะลุกออกไป บลูลุกตาม มุกตัดสินใจวินาทีนั้นหมุนตัวไปฟันศอกเข้าหน้าภูผา ส่วนคมกฤชพุ่งไปดักบลูเพื่อคุ้มกันน้องสาว มุกจะล้วงเพชรในกระเป๋าภูผา แต่ถูกมันบิดข้อมือแล้วชักปืนจ่อ

พลัน! ไฟในงานสว่างขึ้น ทุกคนเห็นภาพภูผาจ่อปืนจะยิงมุก แขกตกใจกรีดร้องลั่นไปหมด พวกเพชรลุกพรวด...จากนั้นเหตุการณ์ชุลมุนไปหมด มุกกับคมกฤชพยายามจะแย่งอะดอเรลลาจากภูผาให้ได้ แต่มันไม่ง่ายอย่างใจคิด

ภูผายิงกราด ผู้คนแตกกระเจิงไม่รู้ใครเป็นใคร

หาที่หลบกันวุ่นวาย เพชรจะตามภูผาไปแต่เจนจบห้ามไว้ เพราะกลัวโดนลูกหลง

“ใช่มัน...ใช่คนที่มีอะดอเรลลา” เพชรยืนยันแล้ววิ่งสวนกระสุนขึ้นไป เจนจบกับชนินทรวิ่งตาม พลางร้องห้ามเพชร ส่วนสาลินีก้มงุดลงมุดโต๊ะอย่างกลัวตาย

ทั้งภูผาและบลูต่อสู้พวกธีรพัฒน์ โดยมีคนอื่นๆอีกกลุ่มวิ่งเป็นพรวน ไปถึงประตูหน้าห้องจัดเลี้ยง รุจาในชุดราตรีสั้นวิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาหาข่าว แต่เจอภูผาเอาปืนจ่อลากเธอไปเป็นตัวประกัน

จังหวะหนึ่ง  มุกกับเพชรประจันหน้ากัน แต่มุกยังใส่หน้ากาก เพชรจึงได้แต่คลับคล้ายคลับคลาว่าแววตานี้เคยเห็นที่ไหน ฝ่ายรุจานั้นกรีดร้องลั่นด้วยความกลัว ขณะถูกภูผาลากตัวออกไป ภูผาก้มหน้าตลอดเพื่อไม่ให้กล้องวงจรปิดจับหน้าตาของตนได้

เมื่อจวนเจียนภูผาจะหนีไปได้ มุกตัดใจโดดสกัดอย่างหวาดเสียวเพื่อช่วยเหลือรุจา...ได้ผล รุจาปลอดภัย แต่ภูผากลับหนีรอดไปได้ เธอจึงทะยานผ่านระเบียงออกไป คมกฤชเห็นน้องปลอดภัยก็หลบหายไปอีกทาง

เพชรมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยใจระทึก อยากรู้เหลือเกินว่าหญิงแกร่งเก่งเกินชายชาตรีนางนั้นเป็นใคร

“เจนจบ...ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้น ฉันต้องรู้ภายใน 24 ชั่วโมง ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

เสียงเพชรดังก้อง...แต่มุกคงไม่ได้ยิน เพราะเธอวิ่งหายไปในซอยมืด สักครู่มีรถพุ่งออกมาเบรกตรงหน้า คมกฤชนั่นเอง เขามารับน้องสาวกลับบ้านอย่างปลอดภัย

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เพชรเข้าบริษัทอย่างเร่งรีบ

สอบถามเจนจบรู้หรือยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เจนจบตอบได้แค่ว่าทางโรงแรมบอกว่าสองคนนั้นไม่ใช่คนที่จ้างมา นักเต้นตัวจริงถูกขังไว้ในห้องแต่งตัว พาทีเสริมอย่างมั่นใจว่า คู่เต้นแทงโก้นั่นก็โจร

เมื่อเพชรถามถึงกล้องวงจรปิดของโรงแรม ชนินทรตอบสั้นๆว่าเสีย เพชรท่าทีโมโหขึ้นมาทันที...เสียงเข้มใส่ทุกคนว่า ทำไมต้องเจาะจงเสียงานนี้ด้วย

ความจริงก็คือ สงครามอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ และเขากำลังตบหน้าศักดาโทษฐานความใจร้อน  อยากเอาชนะเพชร จนเกือบจะลากเราเข้าคุกไปด้วยกัน

“ดีว่าเจ้าของโรงแรมมันยังติดหนี้ในบ่อนฉันอยู่  ถึงโกหกว่าวงจรปิดเสีย ไม่งั้นอนาคตของพ่อกับแกจบลง

ตรงนี้...ไป ออกไปพบตำรวจได้แล้ว”

ศักดาไม่ค่อยพอใจพ่อแต่ต้องทำตามคำสั่ง ตามพ่อออกไปพบสารวัตรธีรพัฒน์ที่ห้องรับแขกของเอสเคไดมอนด์

“งานเลี้ยงแบบนี้ ผมจะสกรีนแขกทุกคนได้ยังไงครับ” ศักดาเริ่มหัวเสียหลังถูกสารวัตรซักถาม

“พยานหลายคนยืนยันว่าผู้ต้องสงสัยสองคนนั่งข้างคุณกับลูกชาย”

“ผมไม่รู้จักเขาเลย” สงครามแย่งตอบ “พอไฟดับโชว์จะเริ่ม เขาก็มานั่ง ผมคิดว่าเป็นแขก ก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนเกิดเรื่องตอนที่นักเต้นผู้หญิง...เข้ามาใกล้ พอยิงกัน ผมกับลูกก็ไม่รู้อะไรแล้ว คนของผมพาออกไป...จัดงานทั้งทีเป็นข่าวอื้อฉาว แล้วยังต้องจ่ายค่าเสียหายให้โรงแรมอีกไม่รู้เท่าไหร่”

“เราเป็นฝ่ายเสียหายเต็มๆนะสารวัตร” ศักดา

เน้นหนัก จนธีรพัฒน์นิ่งไป...

ต่อมาเมื่อเพชรได้คุยกับธีรพัฒน์ เขาหงุดหงิดหัวเสียพาลมาลงกลุ่มคนใกล้ชิดในบริษัทตัวเองที่นั่งหน้าสลอน ทั้งเจนจบ ชนินทร พาพี และสาลินี

“โดยเฉพาะนักเต้นสาวสุดเซ็กซี่ สาวในฝันของแก”

สิ้นคำพาที มุกเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาทักทายทุกคนหน้าระรื่น พอเห็นแต่ละคนหน้าเครียด เธอเดาว่าคงมีเรื่องใหญ่ อยากให้เธอช่วยบ้างไหม?

“ช่วยเงียบ แล้วก็ไปโต๊ะเธอ นั่งเฉยๆ ไม่ต้องออกความเห็น” เพชรสั่งเฉียบ แล้วหันไปบอกเจนจบว่าตนจะไปข้างนอก ไม่อยากทนอยู่กับตัวน่ารำคาญ

เจนจบมองมุกอย่างเห็นใจก่อนเดินตามเพชรออกไป ส่วนพาทีสงสารมุก ขยับเข้ามาป้องปากบอก

“เรื่องเด็ดครับ ทั้งอะดอเรลลา ทั้งสาวในฝัน”

“เหรอคะ” มุกทำตาโต แต่พอเจอสายตาชนินทรที่เดินผ่านมุกทำท่ากลัวๆ สาลินีเห็นแล้วอยากจะหัวเราะ ครั้นมุกถามว่างานเมื่อคืนสนุกไหม เจ้าหล่อนก็ยิ่งเชิด

“เริ่ด...เริ่ดที่สุด อลังการล้านแปด”

“อู้ววววว...เริ่ดยังไงเหรอคะ คุณสาลี่”

“ฉันไม่เล่าให้เธออิจฉาหรอก รับรองเกิดมาชาติหน้าเธอก็ไม่มีทางได้ไปงานเริ่ดๆแบบนี้” สาลินีทำหน้าเยาะเย้ย จนมุกต้องรีบหันหลังกลั้นยิ้ม...

ooooooo

ในห้องทำงานสารวัตรธีรพัฒน์...รุจาวางรูปนักเต้นสาวตอนบู๊ระห่ำเมื่อคืนลงตรงหน้าสารวัตร

“โชคดีที่ยังพอมีรูปจากคุณ” ธีรพัฒน์เอ่ยขึ้น

“แต่ถ้าฉันเห็นไอ้สองคนนั่นอีกที ฉันชี้ตัวได้เลย

นะคะ โดยเฉพาะคนที่ล็อกคอฉัน”

“ผมจะให้ลูกน้องพาคุณไปสเกตช์ภาพหน้าคนร้าย”

“ได้เลยค่ะ รับรองเราต้องจับพวกมันได้จากภาพสเกตช์ของรุจา”

ว่าแล้วรุจาลุกขึ้นจะกลับออกไป พอดีเพชรกับเจนจบเดินสวนเข้ามา นักข่าวสาวตกตะลึงไปอึดใจ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเพชรจังๆแบบนี้ ถือโอกาสจะสัมภาษณ์เสียเลย แต่เพชรมองข้ามหัวเธอไปพูดกับธีรพัฒน์ว่า ตนมาเรื่องคนร้ายเมื่อคืน รุจายังตื๊อเพชร แนะนำชื่อตัวเองและสังกัดอย่างเร็วจี๋ แต่ต้องชะงักเมื่อเจอย้อนเร็วพอกัน

“ผมไม่ให้สัมภาษณ์”

แต่พอธีรพัฒน์บอกว่า รุจาถ่ายภาพนักเต้นที่ยิงปะทะกับคนร้ายไว้ได้ เพชรรีบพุ่งเข้ามาจะหยิบภาพที่ธีรพัฒน์ส่งให้ แต่รุจาไวกว่าคว้ารูปนั้นมาก่อน

“รูปของฉัน...ไม่ทราบว่า คุณเพชรพอจะมีเวลาให้สัมภาษณ์กับนิวส์ไทม์สัก 2-3 คำถามไหมคะ”

เพชรหน้าตึงเดินกลับออกไปโดยมีเจนจบก้าวตามติด ส่วนรุจาวิ่งตามหลัง อยากจะสัมภาษณ์เพชรให้ได้

“ฉันไม่ให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น แต่แกต้องเอารูป

นักเต้นคนนั้นมาให้ได้” เพชรสั่งเจนจบแล้วเดินเลี้ยวหนีนักข่าวสาวไปอย่างเร็ว เจนจบเลยต้องเผชิญหน้าเธอในระยะประชิด

“ผมชื่อเจนจบ เป็นฝ่ายการตลาด มีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ไหมครับ”

“ฉันอยากสัมภาษณ์คุณเพชร”

“ได้สิครับ แต่ผมสงสัยเรื่องรูปนั่นนิดหน่อย”

“ฉันถ่ายเองค่ะ”

“คุณเป็นนักข่าวที่เยี่ยมมากๆ กล้าเสี่ยงตาย”

“ใช่ค่ะ คุณภาพคน คุณภาพข่าว คุณภาพนิวส์ไทม์”

“งั้นผมจะรบกวนขอรูปสักสองสามรูปจากคุณ ให้ทางบริษัทที่รับประกันเพชรลองตรวจสอบ เพราะมันเกี่ยวกับเรื่องอะดอเรลลาของเรา ไม่ทราบว่าคุณรุจาจะพอให้ได้ไหมครับ”

รุจายิ้มหวาน แต่คำตอบไม่หวานอย่างรอยยิ้ม...

ไม่นานนัก เจนจบก็กลับมาบอกเพชรที่ยืนรออยู่หน้ากองปราบ

“เขาบอกว่าต้องได้สัมภาษณ์นาย”

เพชรหน้าเครียดไม่พูดอะไร แต่กลับออกไปด้วยความโมโห...ส่วนรุจา เธอกลับเข้ามาด้านในให้ข้อมูลตำรวจเพื่อสเกตช์ภาพชายที่จี้เธอเป็นตัวประกัน ระหว่างนี้เอง คมกฤชมาสมทบ เขาอยากได้รูปนักเต้นเมื่อคืน แต่รุจาทำไม่สนใจ มุ่งแต่บอกรูปพรรณสัณฐานชายคนนั้นแก่ตำรวจ

คมกฤชหันรีหันขวางแล้วตัดใจนั่งคุกเข่าลงตรงข้ามรุจา “รุจา...ผมขอรูปนั้นได้ไหม ผมต้องหานักเต้นคนนั้น เขารู้จักผู้ต้องสงสัยปล้นเพชรนะ ไม่งั้นผมต้องจ่ายพันล้าน กางเกงในยังไม่เหลือเลย”

“ดี...ฉันจะรอดูกางเกงในคุณ แล้วอย่าลืมซักล่ะ สกปรกแน่ๆ”

“โธ่ รุจา ให้ผมคุกเข่าขอร้องอย่างคราวก่อนก็ได้...นะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา”

“เพื่อนเหรอ ช่วงไหนที่ฉันกับนายเป็นเพื่อนกัน... ขอโทษ จำไม่ได้”

พูดจบรุจาหันไปให้ข้อมูลกับตำรวจต่อ แต่สมาธิเธอแตกซ่านจนพูดมั่วไปหมด รูปในจอสเกตช์กลายเป็นรูปใครที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่ใกล้เคียงภูผาเลย จึงมีอันต้องยุติ รุจาเคืองคมกฤชมาก เดินหนีออกมาด้านนอก แต่เขาก็ยังตาม เธอเลยหันไปแว้ดใส่

“นายทำให้ฉันเสียสมาธิ จนสเกตช์เป็นใครก็ไม่รู้”

“ก็แค่รูปจะงกอะไรนักหนา”

“ทำไมถึงอยากได้กันเหลือเกินนะ รูปผู้หญิงคนนี้” รุจาแกล้งหยิบรูปนั้นโบกไปมา คมกฤชพยายามแย่งแต่ไม่สำเร็จ “สงสัยจะไม่ใช่คนธรรมดา คุณเพชรก็อยากได้ นายก็อยากได้”

ขาดคำ เจ้าหล่อนก็ฉีกรูปนั้นทิ้งหน้าตาเฉย คมกฤชถึงร้องเฮ้ย!

“อยากได้นัก ก็เอาไป” เธอโปรยรูปนักเต้นที่ฉีกละเอียดใส่หน้าเขา แล้วเดินยิ้มจากไป ทิ้งชายหนุ่มยืนเหวอ สงสัยว่าเธอจะโรคจิต!

เมื่อคมกฤชส่งข่าวไปยังมุก ปรากฏว่ารายนั้นยืนยันกลับมาว่า พี่กฤชต้องเอาไฟล์รูปจากรุจามาให้ได้ พี่ชายถือโทรศัพท์หน้าเครียด กรอกเสียงกลุ้มๆว่า

“คุณเพชรก็อยากได้รูปแก”

“ฮ้า...พี่เพชร” มุกเสียงดังไปนิด เหลือบเห็นสาลินีสอดส่องมาจึงต้องหลบเข้ามุมคุย “ให้ไม่ได้เด็ดขาด พี่กฤชรีบหาทางลบไฟล์รูปมุกเร็วๆ”

มุกสั่งเสร็จ เดินเลี้ยวขึ้นลิฟต์ สาลินีโผล่ออกมาจากด้านหลังหน้าตาสงสัยมาก จากนั้นเธอรีบไปรายงานชนินทร

“มีพิรุธล้านล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะ แม่หนูมุกคนนี้”

“อาจจะเกี่ยวกับเพชรที่หาย”

“นั่นสิคะ คุณเพชรกับคุณเจนจบน่ะไม่เชื่อสาลี่เลย มีแต่คุณชนินทรเท่านั้นที่จะจับแม่หนูมุกได้คาหนังคาเขา”

“จับตาดูไว้ห่างๆ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนผมลับหลัง”

“ซึ้งจังเลยค่ะ คุณชนินทรเป็นเพื่อนแท้ของคุณเพชรจริงๆนะคะ”

ขณะที่สาลินีจอมสาระแนอยู่ในห้องทำงานชนินทร มุกกลับไปที่โต๊ะทำงานในห้องเพชร ถูกเจนจบนั่งจ้องหน้า ให้หวาดผวาจนต้องรีบกลบเกลื่อน

“หน้าหนูมุกสวยขึ้นเหรอคะ คุณเจนจบถึงจ้องเอาๆ”

“สวยจนน่าขนลุก” เพชรประชด

“คงไม่ใช่...” เจนจบพึมพำ ทำให้มุกสงสัย ถามเขาว่าไม่ใช่อะไร? “เมื่อวานในงานมีนักเต้นคนนึง...หน้าคล้ายๆ”

“คล้ายยายหนูมุกเนี่ยนะ” เพชรพูดพร้อมจ้องหน้ามุกใกล้มาก มุกปั้นยิ้มหวานเชื่อม หลับตาพริ้มเหมือนรอจูบ แต่ต้องเก้อ เจอเขาผลักหน้าเบาๆให้ออกห่าง

“ไปตัดแว่น หรือไม่ก็ยิงเลเซอร์เหอะเจนจบ หน้าอย่างยายหนูมุก...ใครเหมือน รับรองชะตาขาด”

“ชะตาขาดก็ไม่เป็นไรค่ะ เพราะก่อนตายเคยได้เป็นแฟนหนุ่มหล่อ หรู ดูดีที่สุดอย่างพี่เพชร”

เพชรเอือมระอาเดินหนีกลับไปนั่งห่างๆ เจนจบถือแฟ้มมาวางให้

“ฉันลองถามไปตามโรงเรียนสอนเต้นรำว่ามีลักษณะนักเต้น หรือนักเรียนคล้ายๆสองคนเมื่อคืนบ้างไหม”

เพชรพลิกแฟ้มรูปที่เจนจบได้มา เป็นรูปนักเต้นรำที่ไม่เหมือนเลย เพชรบอกว่าไม่ใช่พวกนี้ แต่เจนจบอยากให้เขาลองดูช้าๆ เพราะเมื่อคืนเขาก็เห็นไม่ชัดเท่าไหร่

“แค่ไม่กี่นาที ฉันก็จำเขาได้” เพชรยืนยัน ทำให้มุกเผลอหัวเราะพรืด แล้วทำเป็นไอเมื่อเพชรหันขวับมาจ้อง แกล้งบ่นแอร์ตรงนี้แรงเหลือเกิน...

เสียงโทรศัพท์มือถือเจนจบดัง พาทีโทร.มาบอกวิธี

จะช่วยหาสาวแทงโก้คนนั้น เพชรหน้าตาตื่นเต้นแย่งโทรศัพท์มาคุยเอง ก่อนทั้งหมดจะพากันออกไปพบพาทีที่โรงเรียนสอนเต้นรำ

“อยากได้ลูกเสือ ก็ต้องเข้าถ้ำเสือ” พาทียืดอกภูมิใจ... มุกยืนอมยิ้มอยู่ข้างๆเจนจบ

เจนจบแย้งพาทีว่าไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน เช่นเดียวกับเพชรที่ไม่เห็นด้วย บอกพาทีว่าวันหลังไม่ต้องพูดก็ได้ถ้าเขาไม่พูด ไม่ออกความเห็น เขาจะหล่อมาก

“หยุด เดี๋ยวก่อน วันนี้จะหล่อมากกว่าเดิม ถามหน่อย แกจะไปหานักเต้นที่ไหน เซเว่นหรือค่ายมวย มันต้องนี่ โรงเรียนสอนเต้นรำ” พาทียืดอีก เพชรนิ่งคิด มองคู่เต้นบนฟลอร์ สำรวจไปถ้วนทั่วก่อนเดินหน้าไปยังโรงเรียนสอนเต้นรำอีกแห่ง แต่ท่าทางจะไม่ได้เรื่องอีก ทำเอาพาทีชักจ๋อย แต่มุกกลับยิ้มขำ แถมยังแกล้งขยับขาตามจังหวะเพลงล้อๆเพชรเสียด้วย

พาทีมองเท้ามุก เกิดปิ๊งไอเดีย เสนอขึ้นว่า “ถ้าวิธีนี้ไม่เวิร์ก ฉันว่าแกน่าจะลองอีกวิธี”

“เอาที่ชัวร์ๆหน่อยได้มั้ย ฉันไม่มีเวลาว่างมาเดินดูขา ดูหน้า ดูก้น ผู้หญิง ฉันต้องทำงาน ต้องตามหาอะดอเรลลา”

“ใจเย็นเพื่อน งั้นลองวิธีนี้ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะแสนครั้ง...แกต้องเต้น”

เพชรสะดุ้ง เจนจบกับมุกแทบไม่เชื่อหู ยิ่งพอเห็นเพชรถูกครูฝึกพาออกไปเต้นบนฟลอร์ มุกทั้งขำทั้งเชียร์ ตะโกนล้อพี่เพชรเก่งที่สุด

เพชรเต้นเก้ๆกังๆ เหยียบเท้าครูก็หลายครั้ง ที่สุดครูต้องถอนตัว ให้มุกมาจับคู่เต้นแทน คราวนี้เลยกลายเป็นทุกคนได้ดูคู่กัดเต้นกันไปแยกเขี้ยวใส่กันไป มุกซึ่งเจนจัดในการเต้นอยู่แล้ว เธอแกล้งเหวี่ยงเพชรแรงจนเสียหลักล้มป้าบจูบพื้น พาทีขำก๊าก ตบมือชอบใจ ตะโกนชมคุณมุกยอดเยี่ยม...ไอ้เพชรยอดแย่

ooooooo

วันเดียวกันนี้ แมงมุม บลู ขุนพล รวมตัวกันในห้องภูผา แมงมุมต้องการคำตอบจากภูผาว่าเมื่อไหร่จะได้เงินค่าจ้าง บลูเองก็ว่าตอนนี้เราเสียเปรียบทุกอย่าง มัวใจเย็นรอไม่ได้แล้ว

ภูผาไม่ตอบ แต่บอกว่าเมื่อวานตัวประกันเป็นนักข่าวชื่อรุจา อยู่หนังสือพิมพ์นิวส์ไทม์...พูดจบเขาโยนรูปรุจาไปบนโต๊ะ แมงมุมหยิบขึ้นมาดู ครู่เดียวก็ตาเยิ้ม

“งั้นรูปหล่ออย่างแมงมุม...ขอโชว์ฝีมือปิดบัญชีนี้เอง”

แล้วเย็นนั้นเอง แมงมุมไปซุ่มหน้าสำนักงานนิวส์ไทม์ ที่ด้านในคมกฤชกำลังตามตื๊อรุจาเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่น้องสาวของเขาต้องการ แต่ไม่ว่าเขาจะทำดียังไง เอาดอกไม้มาให้ รุจาก็ไม่เล่นด้วยทั้งนั้น แถมคว้ากระเป๋าเดินหนีออกไปหน้าตึก

ชายหนุ่มอดทนเดินตาม ขอโทษและขอโอกาสอีกครั้ง “ผมจำเป็นจริงๆ ผมไม่มีเงินจ่ายค่าประกันพันล้าน ผมถึงต้องทำทุกอย่างให้ได้เพชรกลับมา ผมเคยอวดดีใส่คุณ เพราะผมรับไม่ได้ว่า...ผม...ผม...กำลังจะล้มละลาย”

“แอ็กติ้งใช้ได้ แต่เผอิญฉันฉลาด เลยไม่เชื่อ”

“รุจา...ผมขอร้อง”

ขณะคมกฤชอ้อนวอน ไม่นึกว่าจะมีกระสุนลึกลับพุ่งเข้ามาเฉียดรุจาไปนิดเดียว กระสุนเจาะกระจกด้านหลังแตกกระจาย

รุจาตกใจหน้าเสีย ถ้าคมกฤชไม่ดึงเธอมา เธออาจเป็นผีเข้าออฟฟิศไปแล้ว...คมกฤชกวาดสายตาเห็นคนร้ายเตรียมหนี เขาชักปืนยิงเปรี้ยง ร่างแมงมุมถึงกับผวาเฮือก ถูกยิงเข้าที่ไหล่เลือดทะลัก

เสียงปืนทำให้ผู้คนแตกตื่น ยามวิ่งมาช่วยคมกฤชจับคนร้าย แต่สุดท้ายก็ตามไม่ทัน มันวิ่งไปขู่บังคับแท็กซี่ขับหนีไปอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้นายบรรพตต้องทบทวน ก่อนจะเรียกรุจามารับคำสั่งต่อหน้า บก.สมพล

“ต่อไปนี้ลูกไม่ต้องมาทำข่าว”

“พ่อคะ หนูอยากทำงาน หนูไม่กลัว เรายอมแพ้พวกอำนาจเถื่อนไม่ได้นะคะพ่อ เราต้องจับมันมาลงโทษ”

“วันนี้คุณคมกฤชช่วยหนูไว้ได้ แต่คราวหน้าหนูอาจจะไม่มีคนอยู่ข้างๆ” สมพลพูดอย่างเป็นกังวล

“สมพลติดต่อคุณคมกฤชด้วย ว่าฉันอยากขอบใจเขา”

“พ่อคะ ขอหนูทำข่าวนี้ต่อเถอะนะคะ”

“หยุด! พ่อไม่อนุญาต กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้...สมพลเรียกหัวหน้าข่าวอาชญากรรมมาประชุมที่ห้องฉัน”

“ครับนาย”

รุจายังจะตื๊ออีก แต่บรรพตย้ำว่าพ่อมีลูกสาวคนเดียว...

พูดจบเขาเดินเข้าห้องไปเลย

“อาเข้าใจความมุ่งมั่นของหนู แต่อาก็เข้าใจความรักของพ่อหนูด้วย เพราะอาก็เป็นพ่อคนนึง”

“บก.คะ หนูไม่อยากหนี หนูอยากปิดข่าวนี้ด้วยตัวเอง”

“ใจเย็นๆ รอสักพัก เดี๋ยวอาจะช่วยพูดให้” สมพลผละไป ทิ้งรุจายืนหน้ายุ่ง ขัดใจสุดๆ

ooooooo

ตอนที่ 4

ค่ำคืนนั้นสองพี่น้องนัดพบกัน...มุกสังเกตสีหน้า

พี่ชายคล้ายเครียดหนัก แต่ไม่เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงรุจาในฐานะอะไรกันแน่

“พวกมันจะปิดปากรุจา ไม่ได้ขู่ แต่เอาถึงตาย”

“พี่กฤชห่วงรุจาแบบคนรักหรือเปล่า”

“เปล่า พี่กำลังคิดว่าคดีอะดอเรลลามันลากคนเข้ามาเสี่ยงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ลองกล้ายิงลูกสาวเจ้าของหนังสือพิมพ์ เรื่องไม่เงียบหายแน่ๆ”

ทางด้านแมงมุมที่ถูกคมกฤชซัลโวเข้าที่ไหล่จนกระสุนฝังเนื้อ มันกลับมาให้พวกพ้องช่วยกันเอากระสุนออกและทำแผลในห้องพักของภูผา...บลูแค้นใจมาก เจรจากับภูผาว่า ตอนนี้แค่เงินไม่พอแล้ว เอาพาสปอร์ตมาด้วย เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

ภูผาสีหน้าครุ่นคิด แล้วออกไปที่ระเบียงต่อสายถึงชายลึกลับผู้ว่าจ้าง

“ผมจะไม่ทำตามแผนอะไรของคุณอีก จนกว่าจะได้เงิน...” ภูผาขึงขังแข็งกร้าว แต่พอฟังทางโน้นว่ามา สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป...

จนเมื่อเขาเดินกลับเข้ามากลางห้อง ไม่ทันจะพูดอะไร ขุนพลก็โวยขึ้นก่อน

“ไม่จ่ายเหมือนเดิมอีกล่ะสิ สงสัยมันจะรอจนพวกเราตายไปทีละคน”

บลูเสริมทันที “ไอ้คนจ้างมันเป็นใคร ฉันจะเอากระสุนไปฝังในกบาลมัน”

“เขาจ่าย...ค่าจ้างงวดแรกคือ ราคาเพชรรอบๆอะดอเรลลา เราแกะไปขายได้เลย”

เพียงชั่วข้ามคืน เพชรเม็ดเล็กรอบๆ อะดอเรลลาก็ถูกแกะไปขายให้เสี่ยติ่ง ได้เงินมาไม่น้อย เป็นที่พอใจของพวกแมงมุม...

ภายในวันเดียวกัน สายของสารวัตรธีรพัฒน์ล่อซื้อเพชรพวกนี้จากเสี่ยติ่ง ได้ทั้งของได้ทั้งคนมาพร้อมกัน คมกฤชรีบมาดูเพชรและรับฟังธีรพัฒน์บอกเล่าว่า

“ไอ้ติ่ง พ่อค้าเพชรเถื่อน มันรับซื้อเพชรรอบๆ อะดอเรลลาจากพวกปล้น แล้วก็เอามาปล่อยขายถูกๆให้ลูกค้าที่เป็นสายของเรา”

“แกบอกเรื่องนี้กับคุณเพชรหรือยัง”

“ยัง...ฉันจะเอาไอ้ติ่งเป็นเหยื่อล่อ จับพวกมันทั้งแก๊ง”

“ฉันไปด้วย”

“ไม่ได้ ไอ้กฤช...แกไม่ใช่ตำรวจ”

“งั้นแค่บอกฉันว่าคืนนี้แกจะไปกินเหล้าที่ไหน แค่นั้น... ตกลงมั้ยเพื่อนรัก”

ธีรพัฒน์ไม่ตอบ แต่สบตาคมกฤชอย่างรู้กัน

ooooooo

หลังจากนั้น คมกฤชส่งข้อความไปหามุกเรื่องที่เขาจะจับโจรปล้นอะดอเรลลา แต่มุกกำลัง ประชุมกับพวกเพชรอยู่ เธอจึงไม่กล้ากดอ่านต่อหน้า ทำทีขอไปชงกาแฟบริการทุกคน สาลินีไม่ไว้ใจแอบตามเธอไปเงียบๆ

มุกอ่านข้อความแล้วรีบโทร.หาพี่ชาย เธออยากไปจับพวกโจรด้วย ตอนแรกคมกฤชจะไม่ให้น้องไป เพราะธีรพัฒน์เอาลูกน้องไปมาก แต่พอมุกบอกว่า พวกมันเก่งทุกคน โอกาสแบบนี้พลาดไม่ได้อีกแล้ว เขาจึงตกลงตามนั้น นัดน้องมาเจอกันคืนนี้

วางสายจากพี่ชาย มุกหันมาเจอสาลินียืนจังก้า ตั้งคำถามว่า มาแอบส่งความลับของบริษัทให้ใคร

“เปล่านี่คะ หนูมุกมาโทร.หาคุณแม่”

“แม่หล่อนเป็นอะไร มีเรื่องสำคัญขนาดไหน ถึงต้องหลบมาคุยลับตาชาวบ้าน”

“คือ...คุณสาลี่อย่าบอกใครนะคะ คือ...กิ๊กน่ะค่ะ หนูมุกมีคนมาจีบ แต่หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

สาลินีไม่เชื่อ ผลักมุกชนผนัง ชี้หน้าหาว่ามุกคิดจะตบตา

“คุณสาล่ี ผีเข้าเหรอคะ”

“ใช่...ผีสาวเซ็กซี่ขยี้ใจชาย แต่ตอนนี้ฉันจะขยี้หล่อนให้แหลกก่อน เพราะฉันเกลียดหล่อน หล่อนมันไว้ใจไม่ได้” สาลินีจะบีบคอ มุกรีบก้มหลบเผ่นออกมาอีกทาง ปากร้องเอะอะ

“หนูมุกกลัวแล้วค่ะ อย่าทำอะไรหนูมุกตาดำๆเลย ช่วยไม่ได้นะคะ ที่พี่เพชรจะไม่รักผู้หญิงนมนำหน้า ปัญญาตามหลัง”

“ฉันนำโด่งทั้งสองอย่างย่ะ แกไม่ใช่คู่แข่งฉันเลย นังหนูมุก”

“เหรอคะ หนูมุกคิดว่าคุณสาลี่แอบรักพี่เพชรแล้วไม่สมหวัง...เลยเป็นบ้า”

“ฉันบอกให้หยุด ฉันไม่อยากได้ยิน มานี่ เอามือถือมา ฉันต้องรู้ว่าแกคุยกับใคร” สาลินีจะแย่งโทรศัพท์ มุกแกล้งปัดแล้วตบเข้าหน้าสาลี่อย่างจัง “แกตบฉันเหรอ”

“เปล่าค่ะ มือไปเอง”

“งั้นมือฉันก็ไปเองบ้าง” สาลินีกระโจนตบผัวะเข้าแก้มมุก...มุกไม่ตอบโต้ ท่าทีหวาดกลัวสุดๆ ทำให้สาลินีได้ใจ ประกาศศักดาว่าข้าใหญ่ จะสั่งสอนให้รู้ว่าที่นี่ตนเป็นใคร

“อย่าค่ะ อย่าทำหนูมุก”

สาลินีตบตี มุกแกล้งล้มลงกับพื้น ปัดป้องพัลวัน สาลินีตบตีมุกจนสะใจแล้วยืนขึ้นจับเสื้อผ้าผมเผ้าให้เข้าที่

“จำไว้ ที่นี่ฉันคือเบอร์หนึ่ง” สาลินียิ้มเหยียด หันขวับกลับมาเจอสายตาพนักงานนับสิบที่มองอยู่...

สาลินีพลาดท่าเสียทีมุก...ไม่ว่าเธอจะอธิบายกับเพชรยังไงก็ฟังไม่ขึ้น เพราะหลักฐานคือพนักงานกลุ่มนั้นที่เห็นเต็มตาว่ามุกโดนสาลินีตบตีทำร้าย เพชรจึงให้สาลินีไปเขียนใบลาพักร้อน

“แต่สาลินีทำเพราะหวังดีนะคะ...คุณชนินทรคะ” เธอมองไปทางชนินทรเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขาก็เฉยเพราะเห็นแล้วว่าช่วยลำบาก

“ความหวังดีต้องมีขอบเขต ไปเขียนใบลาพักร้อน” เพชรย้ำ

“สาลี่ถูกใส่ร้าย สาลี่เสียใจ เสียใจที่สุด สาลี่เจ็บ... เจ็บที่สุด” เธอกรีดเสียง...จ้องมุกด้วยสายตาอาฆาต แล้วพรวดพราดออกจากห้องไปยืนฮึ่มฮั่มกับตัวเอง “ฉันมันสันดานไม่ดี เจ็บแล้วจำ จำแล้วต้องล้างแค้น เดี๋ยวก็รู้ แกกับฉันใครจะปั้นหน้าจริตมารยาเยอะกว่ากัน”

ส่วนในห้อง มุกแสร้งร้องไห้ ซับน้ำตาไปมา เพชรเห็นแล้วกุมขมับปวดกบาล ขอร้องมุกอย่ารายงานเรื่องนี้กับแม่ของตน

“มุกไม่รายงานคุณป้าก็ได้ค่ะ ถือว่าช่วยพี่เพชรไม่ให้หูชา แต่คราวหน้าพี่เพชรปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายแฟนแบบนี้ไม่ได้แล้วนะคะ...หนูมุกขอตัวกลับไปหลบเลียแผลใจ” มุกคว้ากระเป๋าจะออกจากห้อง เจนจบนึกได้เตือนเธอว่า วันนี้มีนัดกับเพชร

มุกแอบเซ็งที่ต้องไปเรียนเต้นรำกับเพชร ทั้งๆที่ค่ำนี้เธอมีภารกิจสำคัญกับพี่ชาย ฝ่ายเพชรเองก็เบื่อ...พอไปถึงโรงเรียนสอน สองคนเต้นไม่เข้าขา ครูอ่อนใจบอกให้พักก่อน แต่มุกฉวยโอกาสจะกลับเลย อ้างว่าปวดขามาก

“เห็นรีบ นึกว่านัดใครไว้” เพชรดักคอ

“หึงหนูมุกเหรอคะ”

“ฉันจะทำยังไงให้เธอเลิกหลงตัวเองสักที”

“อิมพอสซิเบิ้ลเลยค่ะ หนูมุกภูมิใจในความสวยของตัวเองมาก หนูมุกถามตรงๆนะคะพี่เพชร มาเรียนเต้นทุกวันเนี่ย กะว่าถ้าเจอสาวในฝันคนนั้นแล้วจะเต้นคู่กับเขาเหรอ”

เพชรอึกอักไม่ตอบ มุกยิ่งตอแย อยากรู้เธอสวยกว่าหรือไง เพชรบอกทั้งสวยทั้งเร้าใจ มุกแกล้งทำงอน บอก โกรธแล้วนะ ทำไมไม่ให้นักสืบตามหาแล้วเอามาแต่งงานด้วยซะเลย

“ถ้าเธอจะคิดโง่ๆ ว่าฉันหลงผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนึงจนมาเสียเวลาเรียนเต้นรำน่ะ ฉันจะบอกว่าเธอคิดผิด ฉันอยากรู้จักผู้หญิงคนนั้นน่ะใช่...แต่เหตุผลคือ ผู้หญิงคนนั้นรู้จักโจรที่ปล้นเพชร”

“พี่เพชรแน่ใจได้ไงคะ ว่าเขารู้จัก”

“ฉันแน่ใจ แล้วถ้าฉันตามผู้หญิงคนนั้นเจอ เราจะตามไปถึงพวกปล้น แล้วฉันก็จะได้เพชรคืน”

“แล้วก็ลงเอยเป็นแฟนกับสาวแทงโก้”

“ก็ไม่แปลกสำหรับผู้ชายหน้าตาดี เพอร์เฟกต์”

“ผู้หญิงไม่ได้หลงที่ความหล่อ รวย ทุกคนหรอกนะคะ”

“อย่างน้อยก็ 99.99 เปอร์เซ็นต์”

“แล้วถ้าสาวในฝันของพี่เพชรคนนั้นเป็น 0.1 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ที่ชอบผู้ชายมีสมอง ไม่ดูถูกผู้หญิง แล้วเชิดใส่ความหล่อความรวยขึ้นมาล่ะ”

“พูดยังกับเป็นตัวเอง” เพชรพูดประชด ไม่ได้คิดอะไร แต่มุกชะงักไปนิด “ไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธชีวิตเพียบพร้อมความสุข เขาถึงบอกว่าเพชรคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผู้หญิง”

“ความรักต่างหากที่เป็นเครื่องประดับที่สวยที่สุดในชีวิต”

“ไปจำหนังสือเล่มไหนมา”

ถูกเขาจิกกัด เธอสะบัดหน้างอนเดินหนี ไม่ยอมให้เขาไปส่งบ้าน ทำให้เขาแปลกใจ เพราะทุกทีแทบจะเกาะ ล้อรถ แต่วันนี้ไม่ยอมให้ไปส่ง หรือจะมีอะไรปิดๆบังๆ แบบที่สาลินีบอก

เขากำลังคิดๆอยู่ เสียงมือถือมุกดังขึ้นมา มุกไม่กล้ารับต่อหน้าเพราะคมกฤชโทร.มา นั่นยิ่งทำให้เพชรคลางแคลงใจ เดินตามเซ้าซี้เธอทำไมไม่รับสาย

“ก็...หนูมุกไม่อยากให้พี่เพชรเสียใจ”

“เรื่องอะไรที่ฉันต้องเสียใจ”

“หนูมุก...หนูมุกมีกิ๊ก”

“ข่าวดีที่สุดของฉันเลยนะนั่น”

“เขาโทร.มาขอเจอหนูมุก”

“ไปสิ...ฉันไปส่ง ฉันอยากเห็นหน้าผู้ชายไม่เพอร์เฟกต์ ไม่รวย ไม่หล่อ ไม่ดูถูกผู้หญิง”

มุกใบ้กิน ไม่รู้จะศอกกลับเขายังไงดี แถมพอจะหนีออกจากโรงเรียนสอนเต้นรำ เขายังตามคว้าแขนยืนยันวันนี้เขาเต็มใจทำตามที่แม่สั่งทุกอย่าง หนูมุกจะไปไหน ต้องส่งให้ถึงที่...

ด้านคมกฤชที่โทร.หาน้องสาว เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดสงสัยทำไมมุกไม่รับสาย พอเขาคว้าปืนเหน็บเอวหยิบสูทมาสวมทับแล้วเดินออกจากห้องก็พบรุจายืนรออยู่ เธอรู้ทันว่าเขากำลังจะไปจับโจรปล้นเพชร เธอขอไปด้วย เว้าวอนด้วยสีหน้าจริงจัง

“พ่อไม่ให้ฉันเป็นนักข่าว ไม่ให้ฉันยุ่งกับเรื่องนี้อีก แต่ฉันไม่ยอม”

“พ่อคุณทำถูกแล้ว คุณควรจะเชื่อพ่อ”

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อ แต่ฉันก็อยากทำให้พ่อภูมิใจในตัวฉัน”

“หาวิธีอื่นสิ มีตั้งหลายวิธีที่จะพิสูจน์ตัวเอง แบบไม่ต้องเสี่ยง”

เขาพยายามตัดบท แต่เธอดึงดันไม่ยอม ยืนยันว่าเธอทำได้ ถึงเธอจะไม่เก่งอะไรเลย แต่เธอทำได้ ขอโอกาสสักครั้ง

“แน่ใจนะ ว่าทำได้ทุกอย่าง”

รุจายิ้มกว้างแทนคำตอบ...นึกไม่ถึงว่าตัวเองต้องไปในคราบของโคโยตี้ ขณะที่คมกฤชอยู่ในชุดเด็กเสิร์ฟ เริ่มแผนล่อโจรปล้นเพชรในผับแห่งหนึ่ง โดยสารวัตรธีรพัฒน์เพื่อนของคมกฤชเอาเสี่ยติ่งที่จับได้ครั้งก่อนมาเป็นเหยื่อล่อ ให้นัดมันมาซื้อขายเพชร แต่ครั้งนี้ภูผารู้แกวส่งคนอื่นมาแทน ตัวเองซุ่มดูในมุมมืด แล้วซัดกระสุนใส่เสี่ยติ่งทันทีที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เท่านั้นเอง ผู้คนในผับแตกฮือ รุจาที่เต้นโชว์โคโยตี้ต้องโดดหาที่กำบัง ส่วนคมกฤชกับตำรวจไล่ล่ามือยิง แต่ไม่กล้าบุ่มบ่ามเพราะเกรงจะโดนผู้บริสุทธิ์ที่กรีดร้องกันระงม

ภูผาหลบออกไปทางประตูหลังผับ โดยมีพวกคมกฤชกวดตาม รุจาสลัดความกลัววิ่งรั้งท้าย และเกือบถูกรถชน ถ้าคมกฤชไม่พุ่งเข้ามาช่วยทัน

ขุนพลขับรถคันนั้น เขามาซุ่มรอรับภูผาในซอยมืด แล้วใช้ความสามารถอันเชี่ยวชาญบังคับรถพ้นห่ากระสุนพาภูผาหนีไปได้อีกตามเคย

ooooooo

เพชรยังเกาะติดมุกไม่คลาดสายตา โดยมีเจนจบติดสอยห้อยตามอย่างไม่เห็นด้วย...เมื่อ สลัดยังไงก็ไม่หลุด มุกเลยแกล้งเล่นงานเพชรซะแทบน่วม ทำมั่วนิ่มไม่รู้ไม่ชี้หาว่าเขาเป็นโจรบ้ากาม

เมื่อเพชรถึงบ้านพร้อมเจนจบ แม่มรกตทราบเรื่องกลับหัวเราะร่าชอบใจ

“นี่ถ้าไม่ใช่ลูก ฉันจะหัวเราะให้ดังกว่านี้...สม น้ำหน้า เจอหนูมุกเอาคืนเข้ามั่ง คิดว่าตาแหลมอย่างฉันจะเลือกสะใภ้เลอะเทอะเละเทะ ความประพฤติแย่มาร่วมวงศ์ตระกูลหรือไง แกดูถูกสายตาฉันมากไปหน่อยแล้ว”

“หรือแม่จะให้ผมเสียการปกครอง ให้ชนินทรกับคุณสาลี่ไปพูดลับหลังว่าผมหลงผู้หญิงสติไม่ดี”

“ก็ช่างเขาสิ ดีกว่าแกไปหลงเลขาฯที่คอยกางเล็บจิกเหยื่ออย่างแม่สาลี่ก็แล้วกัน”

“มุกดาเขาทำตัวมีลับลมคมใน”

“ย่ะ...พอแกไม่ชอบเขา เพราะฉันเลือกให้ แกก็ต่อต้านฉันด้วยการสาดโคลนใส่หนูมุก”

“ผมพูดเรื่องจริง เจนจบก็อยู่ทุกเหตุการณ์”

มรกตหันขวับไปทางเจนจบ สั่งเฉียบทั้งที่เขายังไม่ทันจะอ้าปาก “อย่าแม้กระทั่งเผยอปาก ฉันไม่อยากฟัง แล้วนี่บ้านเธอเหรอจ๊ะ”

เจนจบหน้าแหยๆ รีบลุกขึ้นบอกว่าตนกำลังจะกลับพอดี แต่ก่อนไปตัดสินใจเอ่ยกับมรกตตรงๆว่า

“ผมไม่ได้จะออกความเห็นช่วยเพื่อน แต่ผมอยากเรียนคุณแม่ว่าผมเห็นด้วยกับสิ่งที่เพชรทำ เพชรกำลังลบข้อสงสัยและพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณมุกเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนนึง อาจจะแปลกเกินกว่าคน อื่นๆไปหน่อย แต่นั่นก็แค่รูปลักษณ์ท่าทางภายนอกเพราะจริงๆแล้วคุณมุกเป็นคนใจดี อ่อนโยน น่ารักมาก”

“ฉันว่าเธอจะรู้จักหนูมุกของตาเพชรดีเกินไปแล้ว...เจนจบ”

เจนจบเห็นแววตาคมกริบของมรกตแล้วยกมือไหว้ลา เพชรมองเพื่อนเห็นใจ พอเจนจบคล้อยหลังไป มรกตหันมากำชับลูกชายทันที

“อย่าให้ฉันเห็นอีกว่าเจนจบพูดถึงหนูมุกด้วยน้ำเสียงแบบนั้น”

“คนจะรักกัน ห้ามหัวใจได้เหรอครับ”

“ฉันนี่แหละจะห้าม ถ้าแกไม่อยากให้นายเจนนั่นจบชีวิตการทำงานกับแก และให้ฉันเร่งวันหมั้นวันแต่ง แกก็ปรับปรุงตัวซะเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกแกรู้เห็นเป็นใจกันให้เจนจบรักกับหนูมุก ฉันไม่ปรานีแกแน่ ตาเพชร”

ฟังบัญชาของแม่แล้ว เพชรอึ้งไปอย่างกลัดกลุ้ม

ooooooo

รุจายังอยู่กับคมกฤชที่ผับ โดยตำรวจหลายนายกำลังวิ่งเข้าวิ่งออกตรวจที่เกิดเหตุ พอเห็นศพเสี่ยติ่งถูกคลุมผ้าขาวออกมา รุจาถึงกับเบือนหน้าหนี คมกฤชมองๆ แล้วเอ่ยว่า

“วันนี้คุณกล้ามาก แต่เป็นความกล้าที่ไร้ประโยชน์ ช่วยอะไรใครไม่ได้”

“อย่างน้อยถาดฉันก็ปัดกระสุนที่ยิงนายได้นัดนึง”

“เดี๋ยวผมทำเรื่องไปกรมตำรวจขอเหรียญกล้าหาญ ให้” เขาประชด

“ฉันตกใจ ฉันกลัว ฉันเพิ่งเฉียดตาย นายจะพูดดีๆกับฉัน ปลอบฉันบ้างได้มั้ย”

“ผมเตือนคุณแล้วว่าเรื่องนี้มันเสี่ยง คุณก็ดื้อจะตามมา เมื่อกี้ถ้ารถชนคุณจะเกิดอะไรขึ้น”

“เจ็บ”

“ตาย!!”

“เออ...ก็ไม่ตายไง มายืนให้ถูกด่าอยู่เนี่ย” เธอโต้หน้างอ เขาขี้เกียจต่อปาก ถามว่ากลับเองได้ไหม หรือต้องให้ไปส่ง เธอตวัดเสียงใส่ทันที “กลับได้”

“ถอดชุดนั้นซะก่อน หรือติดใจจะเข้าไปส่ายล่อเงินจากไอ้พวกบ้ากามข้างในอีกซักรอบสองรอบ ฉันรอได้นะ”

รุจาโกรธกระฟัดกระเฟียด และครู่เดียวเธอก็เปลี่ยนชุดโคโยตี้เป็นเสื้อผ้าทะมัดทะแมงก่อนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่หารู้ไม่ว่าคมกฤชแอบขับรถตามมาตลอด เห็นเธอถึงบ้านปลอดภัยเขาก็เบาใจ

เธอย่องเข้ามาในบ้าน นึกว่าจะรอดพ้นสายตาของพ่อ กลับเจอพ่อยืนเท้าเอวรออยู่กลางบ้าน เปิดฉากซักลูกว่า ไปไหนมา?

“ก็เที่ยวเรื่อยเปื่อย คนว่างงานนี่คะ”

บรรพตเดินมาใกล้ลูกสาว มองหน้าตาที่แต่งจัดจ้าน ก่อนฟันธงว่าลูกโกหกไม่เนียนเลย

“พ่อ...”

“ไม่ต้องตะเบ็ง แก้วหูพ่อร้าวรานมาก ที่ถามเพราะเมื่อกี้มีข่าวด่วนยิงกันในผับ ไม่รู้ลูกใครมันเหยียบเท้ากัน เบ่งบารมีพ่อ”

“เหรอคะ”
“ตำรวจบอกว่าเป็นเรื่องทะเลาะวิวาท แต่นักข่าวกำลังโยงว่าน่าจะเกี่ยวกับคดีอะดอเรลลา”

“เหรอคะ น่าเบื่อ เพชรเม็ดเดียววุ่นวายไม่เลิก รุจาไปนอนก่อนนะคะ วันนี้ไปติ๊ดชิ่งมา ยังไม่หายมันส์” ว่าแล้วแกล้งเต้นพลิ้วขึ้นบันไดหลบพ่อไป

พอเข้าถึงห้องนอน อดนึกถึงตอนคมกฤชโอบกอดปกป้องเธอไม่ได้ คิดไปคิดมาเขินอายหน้าแดง ยอมรับว่าเขาปากร้ายแต่ก็เท่ไม่หยอก...ชมเขาไปแล้วนึกได้ บอกตัวเองว่า อย่าไปหลงความเท่ของนายคมกฤช ผู้หญิงอย่างเราต้องไม่แพ้ใจให้ตี๋หล่ออย่างเด็ดขาด

ด้านคมกฤชกลับถึงคอนโดฯ เจอมุกมารออยู่ มุกช่วยนวดยาบริเวณไหล่และแขนให้พี่ชาย พลางบ่นเสียดาย ถ้าวันนี้ไอ้พี่เพชรไม่คอยจับผิด มุกได้ลุยกับพวกมันแน่

“มันรู้ว่าถูกตาม เลยไม่ยอมพลาดให้เราเห็นหน้าอีก”

“แต่เรายังเหลือศักดา คนที่อยากได้อะดอเรลลา”
“แล้วก็ใครสักคนในสตาร์ไดมอนด์ที่ร่วมมือกับศักดา”

“ชนินทร” มุกฟันธง...แต่พี่ชายท้วงว่า ตอนนี้ คนในสตาร์ไดมอนด์ก็จับตามุกอยู่ไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะไอ้พี่เพชรของเธอ

“เฮ้อ...ได้ยินชื่อนี้แล้วมันแค้น...แค้นๆๆ” มุกไม่พูดเปล่า รัวหมัดลงไปบนหมอนไม่นับ...
ooooooo

เช้าขึ้น มุกถูกมรกตเรียกตัวมาที่บ้าน เพชรตื่นนอนลงมาเห็น อยากจะหันหลังกลับขึ้นห้องนอนเสียให้ได้ มุกเห็นสีหน้าท่าทีเขาอย่างนั้นก็ยิ่งอยากแกล้ง เธอเดินตามเขาทุกฝีก้าว ไม่สนว่าเขาจะเหม็นเบื่อรำคาญสักเพียงใด

“ไม่ว่าเธอจะเอาแม่มาบังคับฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันลงเอยกับเธอ”

“พี่เพชรจะแต่งงานกับสาวแทงโก้ลึกลับคนนั้นเหรอคะ”

“ฉันยอมแต่งกับผู้หญิงคนไหนก็ได้ ยกเว้นเธอ ยายหนูมุก”

“เร้าใจดีจังค่ะ ยิ่งท้าทายให้หนูมุกอยากชนะใจพี่เพชร”

“เธออยากได้แค่ชื่อในวงสังคมว่า ได้เป็นเมียฉันหรือไง”

“ก็ต้องการอะไรมากกว่านั้นล่ะคะ พี่เพชรบอกเองว่าผู้หญิงทุกคนย่อมไม่ปฏิเสธความสุขสบายเพียบพร้อม”

“แต่เธอบอกฉันว่า ความรักสำคัญกว่า”

“เปลี่ยนใจแล้วค่ะ เปลี่ยนใจตั้งแต่พี่เพชรทำท่าจะชักแหง็กๆ ถ้าต้องแต่งกับหนูมุก...ตบจูบๆ กัดกันเช้าสายบ่ายเย็นนี่แหละค่ะ แซบกว่ากันเยอะ”

เพชรกำหมัดแน่น ท่าทางอยากจะต่อยปาก แต่มุกยิ้มไม่กลัว...หลังจากประคารมกันไปหนึ่งยก ทั้งคู่ถูกแม่มรกตเรียกมานั่งเผชิญหน้า อีกทั้งเผ่าพงศ์พ่อของเพชร แม่บ้านปัก และสาวใช้มะดัน ก็มารับรู้รับฟังเรื่องที่มรกตจัดแจง

มรกตนำแหวนวงหนึ่งมาสวมนิ้วให้หนูมุก ย้ำว่าใส่นิ้วนางข้างขวา ถือว่าป้าจองหนูมุกให้ตาเพชร

ปักกับมะดันเนื้อเต้น จับมือกันกรี๊ดเบาๆ จนเผ่าพงศ์อดแขวะไม่ได้ว่า สองคนนี้ทำเหมือนเป็นเจ้าสาวเสียเอง

“ปลื้มค่ะ คุณปักปลื้มเหมือนได้คุณหนูมุกมาเป็นสะใภ้” ปักพูดไปยิ้มไป

“เหรอยะ คุณปัก” มรกตค้อนเล็กๆ ปักรู้ว่าผิดไปแล้ว คลานหลบไปหลังมะดัน...มุกมองหน้าเพชรยิ้มๆ แล้วถอดแหวนออกจากนิ้ว

“หนูมุกถอดก่อนดีกว่าค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะ วงมันเล็กไปใช่มั้ย งั้นเอาวงบึ้มๆ น้ำงามที่สุด...คุณปัก” มรกตบัญชา...ปักรีบหยิบแหวนเพชรวงใหญ่ในกล่องส่งให้

“ไม่ใช่ค่ะคุณป้า หนูมุกซาบซึ้งความเมตตาของคุณป้าเหลือเกิน ที่หนูมุกยังไม่กล้ารับจากคุณป้า เพราะว่าหนูมุก...อยากให้พี่เพชรเป็นคนสวมแหวนวงนี้ให้หนูมุก”

“จริงด้วย แบบนั้นมันถึงจะถูกธรรมเนียม ป้านี่แย่จริง ตาเพชรมานี่”
เพชรหน้าตาเหมือนจะถูกฆ่า รีบหาข้อแก้ตัว “ไม่นะครับแม่ เราต้องให้เกียรติฝ่ายหญิง ต้องมีพิธีรีตอง”

“ค่ะ หนูมุกรอวันนั้นได้”

“โถ...แม่คุณ อ่อนหวาน น่ารัก น่าทะนุถนอมแบบนี้ ถ้าใครมันคิดจะยกหนูมุกให้เพื่อน...กระบือเรียกพี่”

เพชรสะดุ้ง มองหน้าพ่ออย่างสุดเซ็ง

“เอาอย่างงี้นะจ๊ะ ที่จริงที่ป้าชวนหนูมุกมาวันนี้ ก็อยากจะให้หนูมุกช่วยตาเพชรเขาหน่อย คือป้าน่ะเป็นเพื่อนสนิทกับเมียท่านนายกฯ ทีนี้ลูกสาวท่านจะแต่งงาน ป้าก็เลยอาสาทำชุดเครื่องประดับวันแต่งงานให้ ทั้งแหวนเพชร สร้อย ต่างหู กำไล เข็มกลัด ทุกอย่างที่จะประดับลงบนตัวเจ้าสาว”

“ว้าว...โรแมนติกที่สุด บิกินี่ประดับเพชรเลยมั้ยคะคุณป้า”

“ไอเดียเจิดมากค่ะ เห็นมั้ยตาเพชร สมกับที่น้องเรียนแฟชั่นดีไซน์มา นี่ล่ะจ้ะ ป้าก็อยากให้หนูมุกช่วยตาเพชรออกแบบ เอาให้เหมือนว่าเป็นงานแต่งของหนูมุกกับตาเพชรเลยนะจ๊ะ ซ้อมไว้”

มุกทำซึ้งในความเมตตาของมรกต เอ่ยปากว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนเกิดมาโชคดีเท่าหนูมุกอีกแล้ว...แต่เพชรนี่สิทั้งเซ็งทั้งหมั่นไส้ อดทนอดกลั้นนับหนึ่งถึงร้อย... แล้วไปบ่นกับเจนจบว่าตนโชคร้าย เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ชีวิตวิบัติของตนคนเดียว เมื่อไหร่จะหลุดไปจากหนูมุกสักที

“นายยังมีเรียนเต้นรำกับคุณมุก” เจนจบย้ำ

“ไม่ปงไม่ไปมันแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นที่สุดคือยายหนูมุก”

ฝ่ายหนูมุก พอได้รับหน้าที่พิเศษจากคุณมรกต เธอถือโอกาสเยี่ยมหน้าไปยังเอสเคไดมอนด์ของศักดา ทำทีหาซื้อแหวนเพชรสักวง ศักดาเห็นสาวสวยเซ็กซี่ก็ตาลุก ใจกระตุกจนห้ามไม่อยู่ แม้จะมีสาวอัญญาอยู่ข้างกาย ศักดาก็ไม่วายมาเจ๊าะแจ๊ะ จะประเคนแหวนเพชรให้ฟรีๆ แลกกับพินบีบีของเธอ

พอมุกปฏิเสธไม่มี เขาส่งนามบัตรตั้งสิบใบให้เธอ บอกว่าเบอร์ส่วนตัว โทร.ตอนไหน เวลาไหน เบอร์ไหนก็ได้หมด มุกทำท่าจะไม่รับ แต่พอเหลือบเห็นอัญญามองมา จึงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะคะ”

“ศักดาครับ...แล้วคุณชื่ออะไร”

“ไว้คราวหน้า...ค่อยรู้นะคะ”

มุกยิ้มหวานสะท้านใจ เดินออกไปทางลานจอดรถ ศักดาจะตาม แต่อัญญาพุ่งมากระชากแขน

“ให้อะไรมัน” น้ำเสียงคาดคั้นไม่พอใจของเธอ ทำให้ศักดาโกรธจัดแทบจะสำแดงฝ่ามือ ถ้าไม่ติดว่าเป็นที่สาธารณะ

“อย่ามาหวงเป็นหมาแม่ลูกอ่อน...กูรำคาญ” เขาสบถใส่เธอ...แล้วมองตามสาวสวยนางนั้นไปอย่างแสนเสียดาย

ooooooo

เพชรอะดอเรลลายังอยู่กับภูผา เขากำลังรอให้ศักดาติดต่อขอซื้อ แต่เมื่อยังเงียบ เขาจึงต่อสายไปยังชายลึกลับผู้บงการ ถามว่าจะเอายังไง?
ขณะเดียวกันนั้น สารวัตรธีรพัฒน์ยังมุ่งมั่นจะจับโจรปล้นอะดอเรลลาให้ได้ แต่จนป่านนี้มันยังเป็นมนุษย์ล่องหน ไม่เหลืออะไรให้ตาม คมกฤชพยายามช่วยเพื่อนคิดหาหนทาง คิดไปคิดมานึกได้ว่าคืนนั้นที่ผับ ไอ้คนขับรถมารับมือยิงเสี่ยติ่งมันเชี่ยวชาญราวนักแข่ง

จากนั้นไม่นาน คมกฤชไปโผล่ที่สนามแข่งรถ เพ่งเล็งบรรดานักแข่งทั้งหลาย ซึ่งมีคนหนึ่งสะดุดตาน่าสนใจมาก มันฝีมือดี มีสาวแห่กรี๊ด แต่ไม่รู้ชื่อแซ่ของมัน จึงแอบถ่ายรูปทุกคนแล้วส่งไปให้ธีรพัฒน์วานตรวจสอบข้อมูลให้ที ธีรพัฒน์รับปากจะเช็กชื่อและประวัติให้ละเอียด โดยเฉพาะคนสุดท้ายที่คมกฤชกำชับมา

ผ่านไปพักใหญ่ คมกฤชกลับมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ

“ถ้าฉันได้ข้อมูลไอ้นักแข่งรถพวกนั้นละเอียดแล้ว จะรีบส่งให้แก ขอบใจมากเพื่อน”

“เฮ้ย ฉันทำเพราะไม่อยากจ่ายพันล้านว่ะ...ไปละ มีอะไรโทร. หากัน”

คมกฤชโบกมือลาเพื่อน แล้วหันมาเจอรุจายืนยิ้มแป้น ชายหนุ่มทำหน้าเหนื่อยหน่าย บ่นอุบ

“อะไรอีก อะไรของเธอ จะตอมจะตามฉันไปถึงไหน”

“ฉันอยาก...”

“เป็นแฟนผม”

“ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่”

“ไม่ตลกนะรุจา”

“ใช่ ฉันปลื้มนาย ฉันปลื้มที่วันนั้นนายเก่งมาก นายสู้กับโจร นายช่วยฉัน นายไม่ใช่แค่คมกฤช ตี๋หล่อ หน้าขาว ปากร้าย ฉันขอบคุณที่นายช่วยฉัน ถ้าวันนั้นฉันทำตัวให้เกะกะ ฉันก็ขอโทษ แต่อย่าไล่ฉันเลยนะ ฉันจะพยายาม...ฉันต้องเป็นนักข่าวที่ดีให้ได้”

“คิดดีนี่ ให้คะแนนความเห็นใจ งั้นผมจะสอนให้ว่าอย่างแรกคุณจะทำตัวไม่เป็นภาระคนอื่นได้ยังไง”

อย่างแรกที่คมกฤชพารุจาไปสอนก็คือการยิงปืน ตามด้วยการต่อสู้อาคิโด แต่ทั้งสองอย่างรุจาไม่ถนัดเอาเสียเลย เธอเงอะงะขลาดกลัวจนน่าขัน

ooooooo

เช้าวันใหม่ มุกแวะไปเอสเคไดมอนด์อีกครั้ง กำลังจะก้าวเข้าในร้าน ปรากฏว่ามรกตโทร.หา ขอร้องให้หนูมุกมาพบพี่เพชรที่บ้านด่วน

มุกทวนคำพี่เพชรหลายครั้ง โดยไม่รู้ว่าศักดายืนฟังอยู่ด้านหลัง พอเธอวางสายแล้วหันมาเห็น เลยวางหน้าไม่ค่อยถูก ครั้นเขาถามเธอว่ารู้จักเพชรด้วยเหรอ เธออึ้งคาดไม่ถึง ย้อนถามเขาว่าเป็นอะไรกับพี่เพชร

“เพื่อนครับ เพื่อนเพชร”

“ไม่รู้เลยว่าเพชรรู้จักสาวๆสวยๆอย่างคุณ แต่ถ้าเป็นผม ผมก็จะไม่ยอมให้ใครรู้จักคุณเหมือนกัน ผมจะขังคุณไว้ในหัวใจของผมคนเดียว”

“ขังไว้ทำไมคะ”

“ขังไว้เป็นเจ้าของหัวใจผมครับ”

มุกแอบเลี่ยนกับคำพูดลิเกๆของเขา แต่ก็ยิ้มบางๆ ไม่อยากขัด

“ให้โอกาสผมสิครับ ให้โอกาสให้หัวใจเราใกล้ชิดแนบสนิท เป็นของกันและกัน”

“มีแน่ค่ะ โอกาสนั้น แต่ยังไม่ใช่วันนี้ แล้วจะ โทร. หาที่เบอร์ส่วนตัวนะคะ” เธอทิ้งท้ายนัยน์ตาหวานฉ่ำ ทำเอาศักดาแทบละลาย พูดกับตัวเองขณะมองตามเธอไป

“คราวหน้าไม่หลุดมือฉันแน่!”

ooooooo

สาเหตุที่ต้องเรียกมุกมาที่บ้านเพราะมรกตต้องการให้มาใกล้ชิดนายเพชรที่กำลังขลุกอยู่กับเจนจบช่วยจัดการเรื่องออกแบบเครื่องประดับให้ลูกสาวท่านนายกฯ โดยมรกตแกล้งป่วยและวานเจนจบพาเธอไปหาหมอ แล้วส่งมุกเข้ามาแทนเจนจบ ให้ช่วยพี่เพชรเขาทำงาน

ขณะอยู่โรงพยาบาล มรกตมีสายลับประจำตัวคอยรายงานผล นั่นก็คือคุณปักแม่บ้านสาวใหญ่ คุณปักเห็นเพชรกับมุกพูดคุยกันไปมา ก็ทึกทักเอาว่าพวกเขาหนุงหนิง...หารู้ไม่ว่า เขาแทบจะกัดกันอยู่แล้ว

เพชรแขวะมุกทุกจังหวะที่มีโอกาส แถมยังพยายามผลักดันเธอให้เจนจบอีกต่างหาก ทั้งที่มุกอยากรู้ข้อมูลของชนินทร

“คุณชนินทรเก่งจังเลยนะคะ เขาช่วยพี่เพชรมากี่ปีแล้ว”

“เป็นฝ่ายบุคคลตั้งแต่เมื่อไหร่”

“หนูมุกก็อยากรู้เรื่องเพื่อนๆของพี่เพชรไงคะ เลิฟยูเลิฟยัวร์เฟรนด์”

“ทำไมไม่ถามเรื่องเจนจบ เจนจบเขาหล่อ นิสัยดี ไม่ดูถูกผู้หญิงด้วย”

“ถ้าเป็นคุณเจนจบ หนูมุกถามเองก็ได้ ไม่เห็นต้องผ่านพี่เพชร”

“เธอไม่ลองจีบเจนจบดูล่ะ”

“พี่เพชรพูดน่าเกลียด หนูมุกมีพี่เพชรเป็นตัวเป็นตน จะให้ไปกิ๊กเพื่อนสนิทแฟน หนูมุกทำไม่ลงหรอกค่ะ ใจร้ายกับพี่เพชรเกินไป”

“ทำเถอะ ไม่มีอะไรที่เธอทำแล้วไม่น่าเกลียด” เขาพูดหน้าตาเฉยแล้วลุกหนีเข้าบ้าน มุกหมั่นไส้แอบบ่นตามหลัง

“นายก็น่าเกลียดจนฉันแทบอ้วกแล้ว ไอ้พี่เพชร”

ข้างฝ่ายมรกต หลังได้รับการยืนยันจากคุณปักว่าสองคนนั้นเข้าได้กันดี เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พอใจ

และยังไม่อยากรีบกลับไปขัดจังหวะ จึงแกล้งถ่วงเวลาโดยบอกเจนจบว่า แม่จะเช็กร่างกายประจำปีซะเลย...เจนจบมองนาฬิกา รู้ว่าต้องนานแน่

“แม่เข้าใจ ปรนนิบัติคนแก่มันก็น่าเบื่อแบบนี้”

“ไม่หรอกครับ พ่อแม่ผมท่านก็เสียไปหมดแล้ว ไม่ได้อยู่ให้ผมได้ดูแล”

“โถ...ตัวคนเดียวเหรอเนี่ย มิน่าถึงอยากมีแฟน”

“คือ...ผมไม่ได้คิดจะแย่งคุณมุกนะครับ”

“จ้ะ แม่รู้ เจนจบเป็นคนดี จะกล้าหักหลังเพื่อนรักอย่างตาเพชรได้ยังไง ว่าแต่จะอยู่เป็นเพื่อนแม่ตรวจร่างกายต่อใช่มั้ยจ๊ะ”

“ครับ ได้ครับ”

มรกตเบิกบานกับแผนของตัวเอง เดินนวยนาดนำไป เจนจบก้าวตามต้อยๆ

ooooooo

ย้ายจากสนามเข้ามาในบ้าน เพชรเจ้าเล่ห์จะแกล้งมุก โดยขอให้เธอเป็นคู่ซ้อมชกมวย เข้าไปซ้อมกันในห้องยิม เตะต่อยชกกันไปมา มุกไม่ยอมเสียท่าเขาสักยก ส่วนคุณปักที่สังเกตการณ์ด้านนอก แอบฟังเสียงสนทนา บวกกับเห็นสภาพของทั้งคู่ตอนออกมาเหงื่อโทรม ดันคิดเตลิดเปิดเปิงไปคนละเรื่อง

มรกตได้รับรายงานจากคุณปัก ถึงกับตาโตสมใจ บอกเจนจบให้กลับบ้านได้ ไม่ต้องรอแล้ววิตามินที่เหลือ

เมื่อพาแม่มรกตของเพชรกลับมาส่งถึงบ้าน เจนจบก็เตรียมเก็บแฟ้มงานต่างๆที่หอบมา ระหว่างนี้เพชรเดินมากระซิบบอกเจนจบว่า

“แม่ฉันทำแสบ หลอกแกออกไป แล้วเอาหนูมุกมาแทน”

“ก็ดีไม่ใช่เหรอ ได้อยู่กันสองต่อสอง”

“ไม่ต้องหึง ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับหนูมุก สาบาน...ไม่แตะไม่ต้อง แกสบายใจได้”

“ฉันกลับนะ”

“วันนี้ฉันถามหนูมุกให้แล้วนะ ท่าทางเขาก็ชอบๆแก”

“อืม...พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ”

เจนจบผละไปแล้ว มรกตเดินหัวเราะหึๆออกมายืนข้างลูกชาย ท่าทางเธอสบายใจไร้กังวลเสียจนลูกชายต้องเหลียวมอง

“เจนจบมันพาแม่ไปกินยาผิดมาหรือเปล่า”

“ไม่หรอก คราวหน้าให้เจนจบพาแม่ไปโรงพยาบาลอีกนะ”

แม่หันกลับเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เพชรทำหน้างงๆ แต่ก็ยิ้มเบาใจที่แม่พูดถึงเจนจบในแง่ดีบ้าง

ฟากคุณแม่ประไพของหนูมุก หลังได้รับรายงานความคืบหน้าสัมพันธภาพระหว่างมุกกับเพชรจากมรกต ประไพถึงยิ้มแป้น ทั้งกอดทั้งชมลูกสาวไม่ขาดปาก ทำให้คมกฤชอดแปลกใจไม่ได้ ว่ามุกทำอะไรถูกใจแม่

“กฤช...ลูกไม่รู้เหรอจ๊ะ ผู้หญิงน่ะ จะสวยที่สุดเวลามีความรัก”

มุกหน้าตาเหยเก แต่ประไพกอดแล้วกอดอีก “ขอบใจนะมุก มุกทำให้แม่สบายใจที่สุด ลูกมีคนดูแล แค่นี้แม่ก็ตายตาหลับ พรุ่งนี้แม่จะไปวัด”

“ไปทำไมคะแม่”

“นัดคุณป้ามรกตไว้ จะไปหาท่านเจ้าอาวาส ขอฤกษ์”

“ฤกษ์หมั้นเหรอแม่”

“ฤกษ์แต่งเลยจ้ะ เดี๋ยวจะไม่ทัน” ว่าแล้วประไพเดินยิ้มจากไป

มุกอยากจะบ้าตาย หันขวับมาทางพี่ชายเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ต้องผิดหวังเมื่อพี่ชายบอกว่า พี่ช่วยได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องมีสามี!

ooooooo

เพียงเช้าวันถัดมา มุกกับเพชรเผชิญหน้ากันที่ออฟฟิศ เพชรยืนยันขันแข็งว่า

“เราจะไม่มีวันแต่งงานกัน”


“ไม่ทันแล้วค่ะ คุณป้ากับคุณแม่หนูมุกคงกำลังให้พระผูกดวงเราอยู่ เอาแบบรักกันถือไม้เท้ายอดทองกระบองฝังเพชร”

“กระบองนั่นแหละ ฉันจะเอาไว้ตีหัวเธอ”

“ชอบค่ะ หนูมุกชอบความเร้าใจ” มุกทำเป็นท้าทายกวนประสาทเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ทั้งคู่ขยับออกห่างจากกัน

“ขอรบกวนเวลาคู่รักสักครู่ ฉันเอางานออกแบบมาให้ดู” เจนจบเข้ามาพร้อมแผ่นดีวีดี เอาไปใส่เครื่องคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเพชร มุกสนใจมากตามมาจ้องตาแป๋ว แต่เพชรกลับหันจอหนีหน้าตาเฉย

“เราทำงานนี้ด้วยกันนะคะพี่เพชร” มุกโวย

เจนจบจึงหันจอกลับมาให้มุกเห็นด้วย “เราจะใช้คอนเซปต์คู่รัก”

“ใหม่ไปมั้ยคะ” มุกประชด “ใช้กันมาพันกว่าปี ถ้าหนูมุกเป็นถึงลูกสาวนายกฯ หนูมุกคงอยากได้อะไรที่เด่นกว่า เหนือกว่าทุกคน”

“แค่ได้อยู่กับคนรักยังไม่พอเหรอครับ”

“ไม่ค่ะ เพราะงานแต่งงานคือการประกาศว่าฉันคือเจ้าของผู้ชายคนนี้ ฉันคือที่หนึ่ง...หนึ่งเดียวที่ทุกคนต้องรับรู้”

“ไอเดียคุณมุกน่าสนใจนะ” เจนจบสนับสนุน

“ก็พอใช้ได้...เจนจบ ฉันว่านายลองพาหนูมุกไปเทรนเรื่องเพชรหน่อยสิ เผื่อจะพอช่วยเราได้”
“ไปกันสามคนสิคะ”

“ไม่ได้หรอก วันนี้ฉันมีนัดกับรัฐมนตรีคุยเรื่องส่งออกปีหน้า หรือว่าเธอไม่อยากจะช่วยงานนี้ก็ได้นะหนูมุก”

เจอไอ้พี่เพชรท้าทายแบบนี้ มีหรือหนูมุกจะกล้าปฏิเสธ

ooooooo

วันเดียวกันนี้ คมกฤชแวะมาหาธีรพัฒน์ที่กองปราบ ตามเรื่องข้อมูลนักแข่งรถ ซึ่งธีรพัฒน์บอกว่ากำลังให้ลูกน้องของตนตามอยู่

“ดี คราวนี้พวกมันจะไม่ใช่โจรล่องหนอีกต่อไป”

“ฉันไปก่อนนะ วันนี้มีสอบสวนนักค้ายาบ้าตัวใหญ่”

ธีรพัฒน์เดินนำออกจากห้องทำงาน คมกฤชตามหลัง ทั้งคู่เห็นแล้วว่านักค้ายาบ้าถูกตำรวจคุมตัวไปทางห้องสอบสวน แต่ไม่นึกว่าจะเห็นรุจาเดินสวนทางมา

เมื่อคนร้ายเห็นผู้หญิง มันตัดสินใจฉับไวแย่งปืนจากเอวตำรวจแล้วจับรุจาเป็นตัวประกัน
“ถอย...ถอยไปให้หมด”

ตำรวจถอยกรูด ธีรพัฒน์กับคมกฤชตะลึง มองมันลากรุจาไปทางประตู

“ใจเย็นน้า...ใจเย็น จะเอาอะไรก็บอกตำรวจเขาดีๆ”

“หุบปาก!”

รุจาถูกตวาด แต่กระนั้นก็ไม่ยอมให้มันลากไปง่ายๆ เธอขืนตัวและจะแย่งปืนจากมือมัน แต่มันไม่ยอม เธอเลยทั้งกัดแขนทั้งยื้อแย่งจนปืนแกว่งไปมา ทุกคนพากันหลบวิถีกระสุนที่จะเปรี้ยงปร้างได้ทุกนาที

“รุจา...อย่า!” คมกฤชร้องห้าม พร้อมๆกับรุจาถูกคนร้ายจิกหัวจนหน้าหงาย แต่เธออึดมาก กระแทกตัวมันเต็มแรงทำให้ปืนหล่นจากมือ

สารวัตรธีรพัฒน์รีบเข้าชาร์จ กดคนร้ายติดพื้นแล้วล็อกกุญแจมือก่อนส่งต่อให้ลูกน้องนำตัวไป...รุจาหันมายิ้มให้คมกฤชอย่างภาคภูมิใจ

“ฝีมือล้วนๆ เห็นมั้ยที่คุณสอน ฉันทำตัวมีค่า ไม่เป็นภาระใคร”

“คุณมันบ้าหรือโง่ ทำตัวมีค่า ไม่ใช่ทำตัวบ้าบิ่น”

“นี่ฉันทำอะไรไม่เคยถูกเลยใช่มั้ย”

“ใช่...เพราะคุณทำไม่คิด ตำรวจมีเป็นสิบ แต่คุณดันจะแย่งปืนผู้ร้าย”

“แต่ฉันก็ทำได้”

“ไม่ใช่แค่ทำได้ ถ้าจะทำต้องทำให้ดีที่สุด คุณต้องมีสติกว่านี้ เพราะแค่เสี้ยวนาทีคุณอาจจะทำให้ตำรวจบางคนที่ยืนอยู่ตายเพราะปืนลั่น ชีวิตคนนะรุจา ชีวิตคนที่คุณไม่มีทางรับผิดชอบไหว”

คมกฤชเดินออกไปด้วยความโมโห ธีรพัฒน์ได้แต่มองรุจาอย่างเห็นใจ...ครั้นเธอกลับไปถึงบ้าน ก็ยังโดนพ่อบรรพตเล่นงานเข้าให้อีก

“ต่อไปนี้...ห้ามออกไปไหน พ่อปล่อยลูกเล่นสนุกมามากแล้ว”

“รุจาไม่ได้เล่นนะพ่อ รุจาทำงาน”

“นายครับ ผมว่ารุจาอาจจะตัดสินใจผิดไปหน่อย แต่...” สมพลชะงัก เพราะบรรพตไม่เปิดโอกาสให้ออกความเห็นเหมือนทุกครั้ง

“แต่จะไม่มีครั้งต่อไป พ่อขอย้ำ พ่อมีลูกสาวคนเดียว” บรรพตเด็ดขาดมาก เรียก รปภ.สองคนมาสั่งการ “เฝ้าไว้ ห้ามออกไปไหน”

“พ่อทำอย่างนี้กับรุจาไม่ได้...พ่อใจร้าย” รุจาน้อยใจวิ่งพรวดขึ้นบ้านไป สมพลจะทักท้วงบรรพตเพื่อช่วยรุจา แต่เจอบรรพตย้อนประโยคนี้เข้าก็อึ้งไป
“แกก็มีลูกไม่ใช่เหรอสมพล แกคงเข้าใจฉัน”

สมพลพูดไม่ออก จนปัญญาช่วยรุจาจริงๆ

oooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

กรีน พลิกบทบาท รับบทสาวใช้สุดแสบ ในละครดราม่าเข้มข้น "กระเช้าสีดา"
21 เม.ย. 2564

02:27 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 21 เมษายน 2564 เวลา 07:54 น.