ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เพชรออกไปที่สะพานปลา โดยไม่รู้ว่ามุกแอบตามมาห่างๆ เพชรมาถามหาผู้หญิงชื่อปานตา แต่ไม่มีใครตอบได้ พอเขาจะกลับก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาจากท่าเรือ นำกล่องเล็กๆมาส่งให้เขาแล้วก็กลับลงเรือไป

เพชรเก็บกล่องนั้นใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันหลังกลับ มุกจับตามองด้วยความสงสัยแล้วขยับหลบเมื่อเขาออกเดิน แต่ทันใดมีชายอีกคนพุ่งเข้าใส่เพชรหมายทำร้ายร่างกาย แต่เพชรหลบทัน พลางเรียกชายคนนั้นว่าคุณลุง

ไชยาพ่อของปานตานั่นเอง เขาโวยวายเรียกผู้คนมาดูหน้าผู้ชายสารเลว เก่งแต่ทำลายผู้หญิง เพชรตกใจมาก พยายามอธิบายว่าตนไม่เคยทำลายปานตา แต่ไชยาไม่ฟัง ทั้งยังหาแนวร่วมช่วยกันทำร้ายเพชร มุกเห็นท่าไม่ดีรีบดัดเสียงตะโกนขึ้นว่า “ตำรวจมา”

เท่านั้นเอง กลุ่มชาวประมงแตกฮือ ส่วนมุกรีบเดินหลบไป เพชรเห็นหลังไวๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าหนูมุก แต่เธอเดินเร็วมาก ครู่เดียวหายลับไปทางไหนก็ไม่รู้

กลับไปถึงบ้านพัก เพชรหน้าตึงที่เห็นชนินทร ถามเขาห้วนๆว่ามาทำไม ชนินทรเอ่ยอย่างเกรงใจว่าตนมารับนิจนันท์

“ไม่ต้อง นิจนันท์อยู่กับฉัน ไม่มีอันตรายอยู่แล้ว”

“แต่แกต้องดูแลคุณหนูมุกไม่ใช่เหรอเพชร นิจนันท์มาทำตัวเป็นเงาของแกบ่อยๆ ระวังคุณหนูมุกเธอจะอึดอัด”

เพชรนิ่งฟังคำเตือนของพาทีแล้วถามหามุก พาทีบอกว่าเธอกลับมาก่อนเขาครู่หนึ่ง ตอนนี้อยู่ในครัวกับเจนจบ เมื่อเพชรตามไปก็เห็นมุกช่วยเจนจบทำอาหารอย่างใกล้ชิด นิจนันท์รีบเข้ามาหาเพชร ทำอ้อล้ออ่อนหวานชวนให้มุกหึง ซึ่งก็ได้ผล มุกทนดูไม่ได้เดินหนีออกจากครัวไปทันที

เพชรตามมารั้งแขนมุกไว้ ยืนยันว่าตนไม่ได้คิดอะไรกับนิจนันท์ ขอให้เธอเชื่อใจตนบ้าง

“ถ้าอยากให้เชื่อใจก็ต้องไม่มีความลับ”

“ฉันไม่มี”

“วันนี้พี่เพชรหายไปไหนมา”

เขาอึกอัก มุกน้อยใจจะเดินหนีอีก แต่เขารวบตัวเธอมากอด พลางบอกว่าไปหาคนรู้จัก มุกคาดคั้นว่าใคร ใช่ปานตาหรือเปล่า เพชรอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง

“พี่เพชรเจอคนรักเก่าแล้ว ตามเธอกลับมาแต่งงานด้วยสิคะ”

“หนูมุก ฉันจะแต่งงานกับเธอ”

“หนูมุกไม่แต่งงานกับคนที่ไม่มีหนูมุกทั้งหัวใจ บอกมาสิคะ พี่เพชรทำอะไร ทำไมคุณปานตาถึงไม่ยอมแต่งงานด้วย”

เพชรไม่รู้จะพูดยังไง เอาแต่ส่ายหน้า มุกยิ่งน้อยใจเดินหนีไปทันที แล้วค่ำนั้นมุกก็ประชดเพชรด้วยการทำสนิทสนมกับเจนจบ ฝ่ายนิจนันท์ก็จ้องจะจับเพชร ทั้งๆที่สามีตัวเองก็นั่งอยู่ทนโท่ นิจนันท์รินไวน์ให้เพชร แต่เจนจบคว้าแก้วปาลงพื้นแตกกระจาย ทำเอาทุกคนในที่นั้นอึ้งไปตามกัน
เพชรแพ้แอลกอฮอลล์ทุกชนิด เรื่องนี้เพื่อนทุกคนทราบดี แม้แต่นิจนันท์ แต่เธอลืมจริงๆ เลยโดนเจนจบกับพาทีต่อว่ายกใหญ่ จนเพชรต้องปรามทุกคนว่าช่างเถอะ ก็นิจบอกแล้วว่าลืม

“ลืมไม่ได้ เพราะถ้านายกินเข้าไป นายไม่ได้ผื่นขึ้นธรรมดาเหมือนคนอื่นๆที่เขาแพ้กัน แต่นายจะหลอดลมตีบ หายใจไม่ออก” พาทีเสียงดัง นิจนันท์ยิ่งหน้าซีด ยืนยันว่าเธอไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเพชร ชนินทรกลับซ้ำเติมอีกว่า เธอสะเพร่ามาก เพชรทนไม่ไหวตวาดสวนอย่างมีอารมณ์

“เลิกว่านิจเสียที ก็ฉันยังไม่ได้กินเข้าไป พวกนายเป็นบ้าอะไร ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ เอาไว้ฉันลงไปนอนชักตาตั้งก่อนสิ ค่อยมายืนรุมว่าผู้หญิง”

วงแตกทันที เจนจบกลับเข้าบ้านก่อนใคร ตามด้วยชนินทรกับนิจนันท์ และพาทีรั้งท้าย บริเวณสระน้ำจึงเหลือแค่เพชรกับมุกสองคน

“เพื่อนทุกคนเป็นห่วงพี่เพชรนะคะ” มุกเอ่ย

“เธอก็อีกคนเหรอหนูมุก...ทำไมจ้องจะว่าแต่นิจนันท์กันนัก นิจเขาน่าสงสารมากนะ”

“ค่ะ หนูมุกทราบค่ะ ว่าพี่เพชรสงสารผู้หญิงทุกคน”

“หนูมุก ฉันขอโทษ ฉันหงุดหงิด ฉันเห็นเธอไม่สนใจฉัน เอาแต่คุยกับเจนจบ”

“พี่เพชรเชื่อใจหนูมุกได้ค่ะ ถ้าหนูมุกบอกว่าเพื่อน ก็หมายถึงเพื่อน ไม่ได้มีความเห็นใจ สงสาร หรือสนิทสนมเป็นพิเศษ เหมือนที่พี่เพชรพยายามบอกทุกคนเรื่องคุณนิจนันท์”

“หนูมุก เธอเห็นฉันเป็นคนที่จะแย่งของเพื่อนได้จริงๆเหรอ”

“แต่ก่อนหนูมุกอาจจะตอบได้ทันทีว่าไม่ เพราะพี่เพชรคนที่หนูมุกรู้จัก เป็นสุภาพบุรุษ แต่ตอนนี้หนูมุกไม่แน่ใจ เพราะพี่เพชรที่ยืนอยู่ตรงหน้าหนูมุกเป็นผู้ชายที่ปกปิดความลับบางอย่างมาตลอด ความลับที่ว่า...พี่เพชรเคยทำลายชีวิตผู้หญิงคนนึงจนแหลกเหลวย่อยยับไปแล้ว”

มุกดึงมือออกจากเพชร เดินเข้าบ้านทันที ทิ้งเพชรยืนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม...

ฟากคมกฤชกับรุจา ตลอดทั้งวันเขาพาเธอไปเที่ยวราวกับคู่รัก ทำให้รุจามีความสุขมาก และมากที่สุดก็ต่อเมื่อได้ยินเขาสารภาพรัก...

แต่พอเขาขับรถไปส่งเธอที่บ้าน เธอกลับพูดทำร้ายจิตใจเขาอย่างยิ่ง เมื่อเขาเอ่ยถามว่า เธอคิดยังไงกับเขา

“ฉันรอเวลาที่นายจะพูดว่ารักฉันมานานมาก เพราะฉันจะได้บอกให้นายรู้ตัว”

แอนดี้เดินออกมาพอดี รุจาตรงเข้าไปควงแขนแอนดี้ ก่อนหันมาเน้นย้ำกับคมกฤชว่า

“เสียใจด้วยนะคมกฤช ความรักของฉันไม่ได้มี ไว้ให้นายอีกแล้ว”

คมกฤชยืนตะลึง สองมือกำแน่น แววตาเจ็บช้ำ ไม่นึกว่ารุจาจะดัดหลังเขาได้ถึงขนาดนี้

ooooooo

เช้าวันต่อมา เพชรตัดสินใจไล่ทุกคนกลับไปกรุงเทพฯ เขาขออยู่กับหนูมุกตามลำพัง เพื่อนทุกคนเข้าใจ โดยเฉพาะชนินทรรีบชวนนิจนันท์ไปเก็บกระเป๋า

“อย่าหาว่าผมไล่นะครับนิจ ผมมีเรื่องต้องคุยกับหนูมุก”

“นิจเข้าใจเพชรค่ะ ว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ต้องมีเรื่องส่วนตัวคุยกัน เคลียร์กัน แล้วนี่คุณหนูมุกตื่นหรือยังคะ นิจจะได้ไปลา”

“ไม่ต้องไปรบกวนคุณหนูมุกหรอกนิจ รีบกลับไปเลยดีกว่า” เจนจบรวบรัดแล้วเดินเข้าข้างใน พาทีเดินตาม แต่นิจนันท์ยังอาวรณ์เพชร

“ถ้านิจทำอะไรไม่เหมาะ จนเพชรกับคุณหนูมุกระหองระแหงกัน นิจต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่เกี่ยวกับนิจเลยครับ เดินทางดีๆนะครับ” เพชรผละไป นิจนันท์ยังจะตามเว้าวอนอีก แต่ชนินทรหันขวับมาดึงแขนเธอไว้

“กลับบ้านเถอะจ้ะที่รัก หรือจะทำเป็นหน้าคอนกรีต ต้องให้คุณหนูมุกมาไล่อีกคน” น้ำเสียงชนินทรเย็นเยียบ บีบแขนเธอแน่น นิจนันท์เจ็บหน้าเหยเก แต่ไม่กล้าร้องสักแอะ

แม้เมื่ออยู่กันตามลำพัง มุกกับเพชรก็ยังไม่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ โดยเฉพาะเรื่องปานตาที่มุกคาใจว่าเพชรทำลายเธออย่างที่ได้ยินพ่อของเธอพูด ในที่สุดเพชรต้องพิสูจน์ด้วยการพามุกไปที่สะพานปลา ก่อนมุ่งหน้าต่อไปยังบ้านปานตาตามคำบอกเล่าของชาวประมง

ที่บ้านหลังนั้น ไชยาพ่อของปานตาโกรธแค้นเพชรจนไม่ฟังสิ่งที่เขาจะอธิบาย ไชยาคว้ามีดแทงเพชร แต่มุกช่วยไว้ทัน พร้อมๆกับปานตาที่วิ่งเข้ามาห้ามพ่อ และบอกว่าคนที่ข่มขืนเธอไม่ใช่เพชร

เมื่อได้พูดคุยกับปานตา เพชรแนะนำมุกคือคนรักของตน เรากำลังจะแต่งงานกัน ปานตาแสดงความยินดีกับทั้งคู่ และยอมเล่าความจริงในอดีตที่เกิดกับตัวเองก่อนงานแต่งหนึ่งสัปดาห์

วันนั้นหลังจากเตรียมงานทุกอย่างหมดแล้ว  เพื่อนๆของเพชรได้เอ่ยถึงสัญญาของกลุ่ม นั่นคือเกมซ่อนเจ้าสาว หากใครได้แต่งงานเจ้าสาวจะถูกพาตัวไปซ่อนแล้วให้เจ้าบ่าวตามหาให้เจอเพื่อพิสูจน์รักแท้ ซึ่งเพชรยอมทำตามสัญญา และมั่นใจมากว่าเขาต้องหาเจ้าสาวเจอแน่ เช่นเดียวกับปานที่เชื่อมั่นในความรักของตัวเองกับเพชร

แต่แล้วขณะที่ปานตาซ่อนตัว กลับมีชายสองคนเข้ามาทำร้ายเธอ เธอกลัวมากพยายามโทร.ขอความช่วยเหลือจากเพชร แต่ไม่สำเร็จ เธอถูกพวกมันขืนใจและถ่ายวีดิโอไว้ด้วย...

เพชรยอมรับว่าวันนั้นเห็นชื่อปานตาในโทรศัพท์ แต่เพื่อนทุกคนไม่ให้รับสาย

“ผมขอโทษ...ขอโทษจริงๆ แล้วทำไมคุณไม่บอกผม ทำไมไม่ให้ผมลากไอ้สารเลวชั่วช้า ให้มันมารับโทษที่ทำกับคุณ”

“เพราะคุณเป็นผู้ชายที่แสนดี คุณดีกับฉันเหลือเกิน ฉันไม่อยากทำให้คุณผิดหวัง ไม่อยากทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวคุณต้องหมองมัวเพราะเรื่องน่าอับอายของฉัน”

“ปานตา...คุณไม่ผิดเลย คุณไม่ใช่คนผิด ถ้าผมรู้ ผมก็ยังจะแต่งงานกับคุณ”

ปานตาซึ้งใจ ขอบคุณเพชรที่ไม่รังเกียจเธอ แล้วพูดกับมุกจากใจจริงว่า

“คุณกำลังจะได้เป็นเจ้าสาวของผู้ชายที่ดีที่สุด

นะคะ เรื่องระหว่างฉันกับเพชรมันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ฉันขออวยพรให้ความรักของคุณทั้งคู่สมหวัง ไม่มีใครมาทำลายลงได้”

“คุณปานตากำลังจะเตือนอะไรบางอย่างกับหนูมุกใช่ไหมคะ”

“ค่ะ คุณมุกต้องระวังตัวมากๆนะคะ...หลังจากที่หนีคุณ หนีงานแต่งงาน นานเป็นปีๆกว่าที่ฉันจะตั้งสติได้ ฉันกลับมานึกถึงเรื่องวันนั้น ฉันยังอยู่ในเกมซ่อนเจ้าสาว มีคนแค่สามคนที่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน เพราะเป็นสามคนที่พาฉันไปซ่อนที่โรงแรมนั้น สามคนเป็นเพื่อนรักของคุณ...พาที ชนินทร เจนจบ”

เพชรสีหน้าเครียดจัด...กลับออกจากบ้านปานตาพร้อมมุกด้วยจิตใจที่เจ็บปวด กดดัน

“เพื่อนฉัน...คนนึงในนั้นคือ คนที่ทำลายชีวิตเจ้าสาวคนแรกของฉัน ทำไมหนูมุก...ทำไมต้องเป็นเพื่อนฉัน”

“เราต้องหาคนที่ทำเรื่องเลวทรามนี้ให้เจอค่ะ”

“หนูมุก...อย่าห่างจากฉันนะ ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกคน...ให้ฉันดูแล ให้ฉันปกป้องเธอนะ” เพชรดึงมุกเข้ามากอดแน่น มุกกอดตอบด้วยความเข้าใจและซาบซึ้ง

ooooooo

กลับถึงกรุงเทพฯแค่ข้ามคืน มุกทราบจากแอนดี้ว่า อะดอเรลลายังไม่ได้ถูกส่งไปตรวจที่เบลเยียม นั่นหมายความว่าอะดอเรลลาต้องอยู่ที่ใครคนหนึ่งในสตาร์ไดมอนด์...คมกฤชถามมุกว่าตลอดเวลาที่อยู่กับเพชร เธอเห็นอะไรผิดปกติบ้างหรือเปล่า มุกนึกทบทวนก่อนเล่าว่าเธอเห็นเพชรรับกล่องจากผู้ชายคนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าในกล่องนั้นมีอะไร?
เช้านี้ชนินทรเข้ามาทำงานตามปกติที่สตาร์ไดมอนด์ แต่เกิดสิ่งผิดปกติในลิ้นชักโต๊ะตัวเอง ในนั้นมีสร้อยอะดอ– เรลลาวางอยู่ ซึ่งไม่รู้มันมาได้ยังไง

“ถ้าเพชรรู้ ฉันโดนลากเข้าคุกแน่ ฉันต้องเอาไปคืน ฉันต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจ” ชนินทรบอกกับตัวเอง แต่พอหยิบสร้อยขึ้นมาพิศดูไปมา ความอยากเป็นคนดีกลับกลายมาเป็นชนินทรผู้โลภมากเหมือนเดิม “ไหนๆแกก็ไม่เห็นหัวฉันแล้วนี่เพชร ถือว่าอะดอเรลลาเป็นรางวัลตอบแทนความทุ่มเทที่ฉันให้สตาร์ไดมอนด์แล้วกัน”

ขณะที่ชนินทรฉกฉวยเอาอะดอเรลลาออกจากบริษัทไปแล้ว โดยบอกสาลินีว่าจะออกไปพบลูกค้า...

เพชรอยู่ที่บ้านตัวเองกับเจนจบ เพชรยื่นกล่องที่ได้จากกระบี่ให้เจนจบ เมื่อเปิดออกดูปรากฏว่าเป็นไข่มุกจำนวน 8 เม็ด

“ฉันให้เจ้าของฟาร์มหามาทำสร้อยให้หนูมุก”

“ตอนนั้นนายสั่งให้มีมุกเม็ดเดียว”

“ฉันเปลี่ยนใจ ฉันอยากให้เป็นเลข 8 มันเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้”

“ความหมายของรักนิรันดร์...ไม่มีวันจบสิ้น”

“ฉันไว้ใจนายได้ใช่มั้ย เจนจบ”

“ถ้านายหมายถึงเรื่องคุณหนูมุก ฉันขอยืนยันว่าใช่ ฉันไม่มีวันหักหลังนาย ฉันคือคนที่ไว้ใจ จริงใจกับนายที่สุด ฝากชีวิตนายไว้กับฉันได้เลยเพชร” เจนจบแสดงความเป็นมิตรแท้ ทำให้เพชรยิ่งไว้วางใจเพื่อนรักคนนี้

ด้านมุก หลังพูดคุยกับแอนดี้และคมกฤชแล้ว เธอรีบเข้ามาที่สตาร์ไดมอนด์ โดยไม่ลืมนำของฝากจากทะเลมาให้สาลินี ก่อนจะถามถึงชนินทรว่ามาทำงานหรือยัง สาลินีบอกมาแล้ว แต่ตอนนี้ออกไปหาลูกค้า

ขณะนั้นชนินทรกลับถึงบ้านแล้ว เขารีบโทร.หาสงครามสอบถามว่า ยังต้องการอะดอเรลลาอยู่หรือเปล่า สงครามตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า

“ฉันอยากได้เพชรเม็ดนี้ทุกลมหายใจ ถ้าแกเอามาให้ฉันได้ แกจะกลายเป็นเศรษฐี”

“ผมมีอะดอเรลลาแน่นอน เตรียมเงินคุณไว้เลย เดี๋ยวเจอกัน”

ชนินทรวางสายด้วยรอยยิ้ม นิจนันท์ที่ฟังความอยู่ตลอดรีบเข้ามาซักถาม ครั้นเห็นสร้อยอะดอเรลลา เธอก็ถามเขาว่าของจริงหรือเปล่า

“มีคนเอามาวางไว้ที่โต๊ะฉัน ส่วนจะจริงไม่จริง ฉันไม่มีเวลามานั่งตรวจหรอกนะ ถ้าฉันรีบปล่อยตอนนี้ ได้เงินมาความผิดมันก็ไม่อยู่ที่ฉัน”

“เพชรอาจจะลองใจเธออยู่นะ”

“ไม่หรอก เพชรเคยให้เจนจบจัดการส่งเพชรนี่ไปตรวจ แล้วมันมาอยู่ที่ฉัน”

“แสดงว่าเจนจบกำลังจะทำให้เธอเป็นขโมย”

ชนินทรชะงัก แล้วกัดฟันกรอด ด่าเจนจบ “ไอ้เพื่อนเลว!”


ขณะเดียวกันนั้น “ไอ้เพื่อนเลว” ซึ่งเป็นคนนำอะดอเรลลาไปวางในโต๊ะชนินทรหมายโยนความผิดให้ทั้งหมด เขากำลังเดินเกมต่อใส่ร้ายป้ายสีชนินทรให้เพชรฟัง

“ฉันมีเรื่องต้องบอกนายเรื่องนึง ที่จริงฉันอยากหาโอกาสบอกมานานแล้ว แต่ฉันเห็นนายกำลังมีความสุขกับคุณหนูมุก...ชนินทรมาขอฉัน มันอยากแก้ตัว ชนินทรขอเป็นคนส่งอะดอเรลลาไปตรวจ ฉันก็ลำบากใจนะ เพราะมันมีประวัติเรื่องขโมยเพชรของนาย แต่ชนินทรมันคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนฉัน”

“แล้วมันส่งไปตรวจหรือยัง”

“คงส่งไปแล้ว ฉันว่าชนินทรมันคงไม่กล้าหักหลังเพื่อนอีกแล้วล่ะ”

“ทำไมนายไม่พูดให้เร็วกว่านี้” เพชรเสียงขุ่น...

คว้ามือถือโทร.หาชนินทรทันที

นิจนันท์เห็นเบอร์เพชรขึ้นหน้าจอมือถือ เธอแนะนำให้ชนินทรเอาอะดอเรลลาไปคืนที่สตาร์ไดมอนด์ แต่ชนินทรไม่ยอม และไม่รับสายเพชรด้วย

“ฉันติดต่อคนซื้อไว้แล้ว ฉันจะขายมันวันนี้ แล้วก็เอาเงินหนีออกนอกประเทศ ใช้เงินให้คุ้ม ดีกว่ามานั่งเป็นขี้ข้าเพชรกับไอ้เจนจบ”

“เธอจะหนีไปอยู่ที่ไหน เพชรราคาขนาดนี้ เธอต้องหนีตำรวจจนตาย”

“ฉันไม่สนหรอก แค่มีเงินก้อนฉันก็หนีไปอยู่ประเทศที่มันไม่มีการส่งผู้ร้ายข้ามแดนสิวะ ใช้เงินให้สบายไปจนตาย”

“แล้วฉันล่ะ”

“โธ่ นิจนันท์ เธออุตส่าห์ลำบากกับฉันมา ฉันไม่ทิ้งเธออยู่แล้ว”

เสียงเมสเสจดัง ชนินทรกดอ่านแล้วรีบเก็บกล่องอะดอเรลลาใส่กระเป๋าจะออกจากบ้าน

“เดี๋ยว ชนินทร ฉันว่าเธออย่าเอาอะดอเรลลาติดตัว

ไปเลย ฉันกลัวว่าเพชรกล่องนี้มันจะเป็นกับดัก”

ชนินทรชะงัก หันกลับมามองนิจนันท์ด้วยความวุ่นวายใจ

ooooooo

บนถนนนอกเมือง สงครามนั่งมาในรถกับบอดี้การ์ดสองคน แอนดี้ในรถอีกคันขับตามมาห่างๆ พร้อมรายงานไปยังมุกว่าตนกำลังตามสงครามอยู่ ดูเหมือนว่าเขาจะนัดเจอใครสักคน

ขณะนั้นมุกอยู่ในห้องทำงานชนินทร เธอตอบกลับแอนดี้ว่า “ชนินทรหรือเปล่า เขาอ้างว่าไปหาลูกค้า”

ไม่ทันจะสนทนาอะไรกันอีก มุกได้ยินเสียงคนเดินมาทางหน้าห้อง เธอตกใจมาก คิดว่าจะหลบยังไงพ้น ก็พอดีเสียงสาลินีร้องเรียกเพชรดังขึ้น เพชรกับเจนจบหันไป จังหวะเดียวกับที่มุกตีลังกาม้วนตัวต่ำออกจากประตูเข้าไปหลบในห้องเจนจบที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ คุณเพชรให้โทร.ตามคุณชนินทร สาลี่ก็โทร.แล้ว แต่คุณชนินทรไม่ยอมรับสายเลยค่ะ”

“โทร.จนกว่ามันจะรับ บอกว่าให้มาที่นี่ด่วน”

สั่งเสร็จ เพชรเดินลิ่วไปในห้องชนินทร เจนจบรีบตาม จากนั้นทั้งคู่่ช่วยกันรื้อค้นทั่วห้อง เจนจบดึงลิ้นชักล่างสุดที่ตัวเองใส่อะดอเรลลาไว้ แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า เขาลอบยิ้มอย่างสะใจ ก่อนบอกเพชรว่าไม่เจออะไรเลย เราลองโทร.หานิจนันท์ดีไหม

เพชรหยิบมือถือออกมากด แล้วเดินนำออกไป เจนจบกับสาลินีก้าวตาม มุกค่อยๆโผล่ออกจากหลังประตูห้องเจนจบมองตามพวกเขาไป

เพชรติดต่อนิจนันท์ไม่ได้เพราะเธอปิดเครื่อง เขาตัดสินใจให้เจนจบไปที่บ้านชนินทร ย้ำว่าต้องหามันให้เจอแต่อย่าให้นิจนันท์ตกใจ หลังจากเจนจบไปแล้ว สาลินีที่งงหนักถามเพชรว่า มีอะไรซีเรียสใช่ไหม วันนี้มีแต่คนถามหาคุณชนินทร

“นอกจากฉันกับเจนจบ ยังมีใครอีก” เพชรถามทันที

“คุณหนูมุกค่ะ คุณหนูมุกมาทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว”

“หนูมุกอยู่ที่นี่ด้วย...แล้วอยู่ไหน”

เพชรกดมือถืออย่างร้อนใจ พอดีมุกเลี้ยวออกมาจากห้องน้ำ เธอทำหน้าใสซื่อ ถามเขาว่าจะเรียกไปชงกาแฟเหรอ?

ครู่ต่อมา สองคนเข้ามาในห้องทำงาน มุกไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง เปิดคอมฯดูเว็บไปเรื่อย รอจังหวะว่าเพชร เผลอเมื่อไหร่ก็จะส่งอีเมล์ แต่เพชรเหมือนรู้ทัน เขาลุกมาคาดคั้นเธอว่า ส่งอีเมล์หาใคร มุกตกใจรีบลุกขึ้นเอาตัวบังหน้าจอ ยืนประจันหน้ากับเขา

“นี่มันเรื่องส่วนตัวของหนูมุก”

“เรากำลังแต่งงานกัน ไม่มีเรื่องส่วนตัว”

“แค่จะแต่ง ยังไม่ได้แต่ง แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้แต่งหรือเปล่า”

เพชรชักสีหน้า มุกแกล้งปัดเมาส์หล่นพื้น เพชรเผลอก้มมอง แต่พอเงยขึ้นก็พบว่าหน้าจออีเมล์มุกถูกปิดไปแล้ว

“หนูมุก...” เพชรเสียงดัง หน้าเครียด

“พี่เพชรอ่ะ หนูมุกไม่ชอบนะ มาเป็นเงาติดตามตัวขนาดนี้ หนูมุกไม่ใช่ผู้ร้าย ไม่เอาละ หนูมุกอึดอัด” เธอแกล้งผลักเขาแล้วเดินลิ่วออกจากห้อง แอบไปโทร. กำชับแอนดี้ให้ตามสงครามอย่าให้หลุดไปได้ เธอมั่นใจว่าชนินทรไปหาสงคราม

พูดจบเธอรีบตัดสาย แล้วเดินหนีเพชรที่ยังตามไม่ลดละ

“หนูมุก หยุดเดินหนีฉันเสียที ฉันบอกแล้วไง ว่าห้ามอยู่ห่างฉัน”

มุกหยุดกึก หันกลับมามองเพชรนิ่ง

ooooooo

ที่ตึกร้าง ชนินทรพรางตัวมิดชิดพุ่งเข้าไปในรถสงครามที่จอดรออยู่ แอนดี้จอดรถซุ่มสังเกตการณ์ ในมือถือปืนเตรียมพร้อม แต่ยังทำอะไรไม่ถนัดเพราะติดที่บอร์ดี้การ์ดสองคนของสงคราม

สงครามถามหาอะดอเรลลา ก่อนแสดงท่าทีโมโหเมื่อชนินทรบอกว่า ยังเอามาตอนนี้ไม่ได้
“แล้วแกนัดฉันมาทำไม ลูกชายฉันต้องหนีอยู่นอกประเทศก็เพราะไอ้เพชรเม็ดนี้”
“ผมไม่หักหลังคุณหรอกน่า”

“ฉันจะเชื่อแกได้แค่ไหน ขนาดเพชรเจ้านายแก แกยังเอาความลับของเขามาขายฉัน”

“ผมอยากได้เงินบางส่วนก่อน แล้วอีก 2 ชั่วโมง คุณมารับอะดอเรลลาไปได้เลย”

สงครามมองชนินทรอย่างชั่งใจ แล้วส่งกระเป๋าเงินห้าล้านให้ พร้อมสำทับว่า ถ้าตนไม่ได้อะดอเรลลา

นี่คือราคาชีวิตของแกกับเมีย!

ชนินทรกลับออกจากรถพร้อมกระเป๋าเงิน มุ่งหน้ากลับบ้านโดยเร็ว ทำให้แอนดี้ที่ต้องคอยหลบบอดี้การ์ดของสงครามคลาดกันไปนิดเดียว

กลับถึงบ้าน ชนินทรเร่งเก็บเสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นลงกระเป๋าเดินทาง แต่นิจนันท์ยังไม่ทำอะไร แถมยังถามเขาด้วยว่า เราจะหนีตำรวจพ้นเหรอ

“ปัดโธ่โว้ย...นังเมียโง่ เงินสด 5 ล้านอยู่ในมือฉันแล้ว ที่เหลือมันกำลังจะตามมาติดๆ แกรีบไปเบิกเงินในบัญชีที่เหลือมาให้หมด เราต้องไปสนามบินให้ทันภายใน 2 ชั่วโมง ฉันนัดส่งอะดอเรลลาให้สงครามที่นั่น”

“ฉันไม่อยากหนีไปชั่วชีวิต”

“ไม่หนี แล้วแกจะไปอยู่กับใคร กับไอ้เพชรเหรอ มันคงรอรับของมือสองมือสามอย่างแกหรอกนะ”
“แล้วเธอจะเอาฉันไปด้วยทำไม ในเมื่อเธอไม่เคยรักฉันเลย”

“ผีเน่ากับโลงผุไง ทิ้งกันไม่ได้หรอก ไม่มีใครทนมือทนตีนฉันได้ดีเท่าเธอ...ฉันชอบ...เอ้า เร็วซี่ จะรอให้ไอ้เพชรมันเอาตำรวจมาลากคอรึไง”

นิจนันท์โดนตะคอก จำใจหันหลังเดินออกไป

ooooooo

ในสตาร์ไดมอนด์ เพชรกำลังคาดคั้นมุกอย่างจริงจัง “เธอรู้อะไรเกี่ยวกับชนินทร รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงได้ถามหาเขา”

มุกทำเฉไฉเลี่ยงไปเลี่ยงมา แล้วรีบตะครุบมือถือเมื่อสัญญาณดังขึ้น “พี่กฤชค่ะ”

เพชรยอมให้เธอรับสายพี่ชาย ซึ่งเวลานั้นคมกฤชอยู่กับแอนดี้ที่บริษัท

“สงครามหลุดไปได้ ตอนนี้แอนดี้กำลังประสานไปที่ ตม. ถ้าชนินทรขายอะดอเรลลาแล้ว มันคงหนีออกนอกประเทศให้เร็วที่สุด”

มุกได้ยินชัดทุกคำของพี่ชาย แต่ตบตาเพชรด้วยการตอบกลับไปว่า

“บอกแม่ว่าหนูมุกงานยุ่งมาก เย็นนี้คงไม่ได้กินข้าวเย็นด้วย โอเคนะพี่กฤช หนูมุกขอทำงานก่อน”

วางสายแล้วมุกหันมายิ้มตาใสกับเพชร...

ส่วนที่บ้านชนินทร ตอนนี้เขาเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว ขณะเขารีบร้อนจะหิ้วลงมาข้างล่าง ต้องผงะเมื่อเห็นเจนจบยืนอยู่กลางบันได

“เจนจบ แกมากับใคร...เพชรมาด้วยหรือเปล่า หรือว่า...ตำรวจ”

“แกนี่มันเลวคงเส้นคงวาจริงๆ ชนินทร”

“เพราะฉันประจบสอพลอเพชรไม่เก่งเท่าแกไงล่ะ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา ฉันไม่เคยเห็นเลยว่าแกจะทำอะไรได้มากเท่าฉัน แต่ที่แกได้ดี เพราะแกมันทำตัวเป็นเงาของเพชร”

“ฉันไม่ใช่เงา ฉันคือเจ้าของชีวิตเพชร”

“ถุย...เจ้าของชีวิต แกพูดเหมือนชี้นิ้วสั่งเป็นสั่งตายไอ้เพชรได้ ฉันรู้ว่าที่แกประจบเลียแข้งเลียขาไอ้เพชร เพราะคิดจะฮุบทุกอย่างของสตาร์ไดมอนด์ไว้คนเดียว”

“คนปัญญาต่ำอย่างแก...มันก็มาฉลาดตอนเวลาโง่ๆแบบนี้แหละ”

“ไอ้เจนจบ” ชนินทรพุ่งเข้าหา แต่เจอเจนจบถีบเข้าเต็มแรงจนร่างกลิ้งลงบันไดมากองที่พื้นชั้นล่างเจ็บปวดไปทั้งตัว เจนจบยังตามมาซ้ำ หักแขนชนินทรอย่างโหดเหี้ยม

“อ๊าก!!...แก...ไอ้เพื่อนชั่ว เพชรมันต้องรู้ว่าไว้ใจคนผิด”

“ไม่มีวันที่เพชรจะสงสัยฉัน เพชรจากตู้เซฟ แกขโมยเอาไปขายให้ศักดา แปลนโรงแรมที่จัดงานอะดอเรลลา แกก็ขโมยไปขายให้ศักดา เพราะฉะนั้น...”

“ฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องปล้น ไอ้ศักดากับพ่อมันก็ไม่ได้ปล้นอะดอเรลลา”

“ฉันรู้...”

“แก...เจนจบ แกนี่เอง ที่สั่งพวกโจรมาปล้นอะดอเรลลา”

“ฉลาดแล้ว” เจนจบยิ้มหยันแล้วกระทืบเข่าทั้งสองข้างของชนินทรไม่นับ ชนินทรหมดทางต่อสู้ ดิ้นทุรนทุรายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สักครู่ก็นอนนิ่ง แขนขาหักไม่มีชิ้นดี แต่สายตาจ้องเจนจบด้วยความแค้น...เค้นเสียงออกจากลำคอ

“แก...เป็นคนหักหลังเพชร แกทำลงไปได้ยังไง”

“เพราะเพชรต้องเห็นว่าฉันคือคนที่เหมาะสมกับการยกทั้งชีวิตของเขาให้ฉันดูแล ฉันคนเดียวเท่านั้น”

“ไอ้เพื่อนชั่ว กูจะบอกเพชร กูจะบอกให้หมด มึงมันทรยศเพื่อน เพชรต้องเกลียดมึง”

“เพชรไม่มีวันเกลียดฉัน เพราะฉันเป็นคนเดียวที่จะคุ้มครองปกป้องเพชร ฉันคือมือที่คอยกำจัดเพื่อนทรยศให้หมดไปจากชีวิตเพชร ฉันคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเพชร เพราะฉะนั้นคนที่เพชรเกลียดต้องเป็นแพะรับบาปอย่างแก...ชนินทร แกคนเดียว”

“ไม่จริง กูก็เป็นเพื่อนเพชร ไอ้พาทีก็เป็น มีแต่มึงที่ไม่อยากให้เพชรเห็นใครดีกว่าตัวมึง มึงอยากให้เพชรรักมึงที่สุด กูจะบอกเพชร กูจะบอกเพชรทุกอย่าง”

ชนินทรอ้าปากจะพูดอีก แต่เจนจบยกสันมือฟันลงไปที่คอสุดแรง ชนินทรดิ้นเฮือก เจ็บปวดแสนสาหัส

“ถ้าฉันไม่อนุญาต แกก็ไม่มีสิทธิ์พูดอีกต่อไป อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ทุกเวลานะเพื่อน”

พูดขาดคำ ได้ยินเสียงรถหน้าบ้าน เจนจบหันขวับไปมองก่อนรีบหลบซ่อนตัวทางด้านหลัง นิจนันท์กลับจากธนาคารเข้ามาเห็นชนินทรดิ้นเร่าๆอยู่ที่พื้นก็ตกใจ ถามร้อนรนว่าเป็นอะไร ทำไมตกบันไดลงมา หรือใครทำอะไรเธอ

ชนินทรพยายามเปล่งเสียงแต่ไม่สำเร็จ นิจนันท์ยิ่งตกใจ แต่พอเห็นว่าเขาแขนขาหัก เธอรีบคว้ากระเป๋าเงินมาไว้กับตัวทันที

“แขนหัก ขาหัก เสียงก็ไม่มี แค่นี้ก็เหมือนคนตายแล้ว คนตายไม่ต้องใช้เงินหรอก ขอบใจมากนะผัวสุดที่รัก ถือซะว่าเป็นสิ่งชดเชยที่ฉันต้องทนรองมือรองเท้าแก ชดเชยที่ฉันเอาชีวิตมาจมกับผัวชั่วชาติ ดีแต่รังแกผู้หญิง...ขอบใจที่สุด ที่ทำให้ฉันได้เห็นสภาพอุบาทว์ของแก ที่กองอยู่ตรงปลายเท้าฉันบ้าง”

ชนินทรจ้องมอง แค้นแทบกระอัก นิจนันท์วางกระเป๋าสองใบบนโต๊ะ...แล้วยิ้มเย้ย

“สำหรับเงินสดห้าล้าน แล้วก็ในบัญชี ทั้งหมดนี่ ฉันจะช่วยใช้ให้เอง”

“ช่วย...” ชนินทรพยายามเปล่งเสียง

“เพื่อความสุขตลอดชีวิตฉัน และเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาของเรา ฉันต้องช่วยเธอแน่ๆชนินทร ฉันจะช่วยให้แกไปลงนรกเร็วขึ้น”

นิจนันท์ยิ้มเหี้ยม จับศีรษะชนินทรกระแทกกับพื้นอย่างแรง ชนินทรตาเหลือกแล้วแน่นิ่งไปทันที เจนจบแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมด ค่อยๆหลบหายออกไปอย่างเงียบกริบ

ooooooo

เมื่อทราบข่าวชนินทร เพชรรีบร้อนไปโรงพยาบาลพร้อมกับมุก พาที และเจนจบ...ทุกคนตกใจมากกับสภาพชนินทรที่นอนพะงาบบนเตียง มีสายช่วยหายใจระโยงระยาง

นิจนันท์ที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างเตียงผวามาซบอกเพชรอย่างขวัญเสีย รำพันเสียงสั่นเครือ

“เขาจะเป็นเจ้าชายนิทราอย่างนี้จริงๆเหรอคะ โธ่... ชนินทร โชคร้ายอะไรอย่างนี้ ไม่น่าเลย ไม่น่าอยากได้เพชรอาถรรพณ์นั่นจนกล้าขโมยของของเพื่อนเลย...นิจออกไปธุระ กลับมาก็เห็นเขานอนสลบอยู่ที่หน้าบันได เขาคงรีบร้อนจะหนีจน...จนตกบันไดลงมา”

เจนจบมองนิจนันท์ด้วยสายตาเกลียดชัง เพราะรู้ว่าเธอกำลังโกหกอ้อนขอความเห็นใจจากเพชร

“ผมขอมือถือชนินทรได้ไหมนิจ ผมอยากรู้ว่าเขาโทร.หาใครบ้าง”

“นิจไม่เห็นนะคะ ที่บ้านก็ไม่มี”

เพชรเลิกซักถาม ชวนพาทีไปส่งนิจนันท์ที่บ้าน วานเจนจบไปส่งหนูมุก แล้วเอาอะดอเรลลากลับบริษัทให้ด้วย แต่พอเพชรกับพาทีพานิจนันท์ออกไป มุกรีบบอกเจนจบว่าไม่ต้องไปส่งเธอ เธอโทร.เรียกพี่กฤชมารับแล้ว
เมื่อมุกออกไปอีกคน ในห้องจึงเหลือเจนจบกับชนินทรเท่านั้น เจนจบเดินไปหยิบกล่องอะดอเรลลาที่โต๊ะข้างเตียงแล้วหันมาแสยะยิ้มกับชนินทรที่นอนนิ่งไม่ไหวติง

“เป็นยังไง ฉันบอกแล้วว่าคนที่เพชรจะเกลียด...ต้องเป็นแกคนเดียว ดีจริงๆที่แกกับเมียมันคนกำพืดเดียวกัน ตอนนี้เป็นเวลาของแกไปก่อน ความโลภทำให้แกต้องนอนเน่าเป็นผัก ทรมานไปอีกสิบปี ยี่สิบปี สมควรกับความชั่วที่แกทรยศเพชร อย่าเพิ่งรีบขี้เกียจหายใจไปซะก่อนล่ะ อยู่รอดูจุดจบเมียคู่บุญของแกด้วย...ว่างๆฉันจะแวะมานอนคุยด้วยนะเพื่อนรัก”

เจนจบเอามือลูบหน้าชนินทรก่อนผละออกมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆในคอ...

ooooooo

มุกไปหาคมกฤชกับแอนดี้ที่บริษัท เล่าเรื่องชนินทรให้ทั้งคู่ฟัง ก่อนทิ้งท้ายอย่างหนักใจที่ชนินทรตกอยู่ในสภาพนั้น เพราะเขาเป็นตัวเชื่อมที่จะทำให้เราโยงไปถึงคนอื่นๆได้

“ไม่เป็นไรหรอกมุก เรายังจับตาสงครามอยู่ ศักดาเองก็ยังหนีคดี แก๊งภูผาที่ปล้นมันก็ยังหลบซ่อน เรายังตามล่าคนพวกนี้มาติดคุกได้”

“แต่คนสำคัญของคดีนี้อีกคนคือคุณเพชร เพราะคุณเพชรเป็นคนซื้ออะดอเรลลาเข้ามา”

คำพูดแอนดี้ทำให้มุกไม่สบายใจบ่นขึ้นมาว่า วันนี้พี่เพชรสงสัยตน เขาคิดว่าตนรู้ล่วงหน้าเรื่องอะดอเรลลาถูกชนินทรขโมย คมกฤชเอ่ยว่า ถ้าเพชรเป็นคนบงการ เขาก็เป็นคนร้ายที่เก่งมาก เพราะเราไม่เคยเห็นพิรุธของเขาเลย

“รีบหาความจริงในสตาร์ไดมอนด์เถอะมุก ถ้าจำเป็นต้องแต่งงาน ก็แต่งซะ”

“ฉันแต่งกับพี่เพชรไม่ได้ ฉันทำร้ายเขาเรื่องแต่งงานอีกไม่ได้หรอกแอนดี้”

“มันคืองาน...คือสิ่งที่เราต้องทำนะมุก”

“สุดท้าย คุณเพชรก็กลายเป็นผู้ชายที่น่าสงสารที่สุด เพราะความรักกำลังถูกใช้เป็นแค่เครื่องมือไล่จับโจร” คมกฤชสรุป แล้วหันมองแอนดี้อย่างกินใจกันเรื่องรุจา...

ฝ่ายนิจนันท์ เมื่อเพชรกับพาทีพาเธอกลับไปส่งถึงบ้าน เธอยังเว้าวอนจะให้เพชรค้างเป็นเพื่อน...แล้วแก้เก้อทันทีที่พาทีจ้องมองมา “เธอด้วยนะพาที ฉันบอกตรงๆ ยังกลัวอยู่เลย ไม่รู้ชนินทรไปติดต่อขายเพชรกับใครไว้บ้าง”

“ฉันบอกให้ลูกน้องที่บริษัทมาเฝ้าไว้รอบๆบ้านเธอแล้ว” พาทีให้ความมั่นใจ ขณะที่เพชรก็แสดงความห่วงใยนิจนันท์อย่างมาก บอกมีอะไรให้โทร.หาได้ทันทีเลย

หลังจากสองหนุ่มกลับออกไปแล้ว นิจนันท์หยิบมือถือชนินทรออกจากกระเป๋าตัวเอง พูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้าเธออยากได้มือถือของไอ้ชนินทร เธอก็ต้องมาดูแลฉันที่นี่บ่อยๆแล้วล่ะเพชร”

ooooooo

แอนดี้ยังพักอาศัยในบ้านบรรพตพ่อของรุจา แต่เพราะเมื่อวานมัวยุ่งเรื่องงานส่วนตัว เลยไม่ได้เจอรุจา ครั้นเช้านี้ถูกเธอซักถาม เขาจำต้องหลอกเธอว่า มีเพื่อนมาจากอเมริกา ต้องเทกแคร์กันทั้งวัน

“อ๋อ เหรอคะ พ่อถามหาคุณด้วย ฉันเลยบอกไปว่าให้คุณไปลองทำข่าว”

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องโกหก”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้ไปนิวส์ไทม์พร้อมกันเลยนะ”

“ผมขอเข้าไปช่วงบ่ายหน่อยได้ไหมครับ ขอไปส่งเพื่อนที่สนามบินก่อน”

รุจาพยักหน้ารับ แต่ความจริงไม่เชื่อใจแอนดี้ เธอแอบตามเขาไปจนถึงออฟฟิศของคมกฤช แอนดี้มาคุยธุระที่ให้มุกไปติดเครื่องดูดสัญญาณในสตาร์ไดมอนด์ ซึ่งจะเห็นทุกอย่างจากกล้องวงจรปิด

แอนดี้จัดแจงเปิดโปรแกรมในคอมพิวเตอร์ คม–กฤชมองดูด้วยความสนใจ พลันเสียงมือถือแอนดี้ดัง รุจาโทร.เข้ามา แต่แอนดี้ไม่รับ เขาบ่นกับคมกฤชว่ารุจาโทร.ตาม เธออยากให้เขาอยู่ใกล้ตลอดเวลา

คมกฤชฟังแล้วหน้าตึงและกลายเป็นรำคาญเมื่อเสียงมือถือแอนดี้ยังดังต่อเนื่อง “รีบๆไปได้แล้ว ที่เหลือฉันจัดการเอง”

“เราคงไม่มีปัญหาในการทำงานเพราะเรื่องรุจาใช่มั้ย”

“ผู้หญิงอย่างรุจา...ทำลายความเป็นมืออาชีพของฉันไม่ได้” คมกฤชกล่าวหนักแน่น แต่พอแอนดี้พ้นไป สีหน้าเขาก็หมองลง

รุจาหลบอยู่ชั้นล่าง รอจนแอนดี้ออกไปแล้วเธอถึงขึ้นไปที่ห้องคมกฤช ทำทีมาถามหาแอนดี้ เพราะเขาไม่รับสายเธอ

“ไม่มากไปหน่อยเหรอรุจา เที่ยวมาวิ่งตามผู้ชาย ยางอายตัวเองไม่มี ก็ช่วยนึกถึงนามสกุลดังคับฟ้าของพ่อคุณบ้าง”

“ไม่ต้องมาสอน ฉันรู้ว่าฉันควรทำอะไร”

“งั้นก็รีบออกไปจากห้องผม”

“ไม่ต้องไล่หรอก ฉันแค่มาดูให้เห็นว่านายไม่ได้บังคับให้แอนดี้อยู่ห่างๆฉัน” ว่าแล้วรุจาหมุนตัวจะกลับ แต่หมุนเร็วไปหน่อย เลยเซจะล้ม คมกฤชรีบเข้าประคอง ก่อนอาสาไปหาน้ำเกลือแร่ให้ตามที่เธอขอ แต่ในระหว่างรอ รุจาพุ่งไปที่คอมพิวเตอร์ ตะลึงมองภาพในจออย่างนึกไม่ถึง เพราะภาพนั้นคือความเคลื่อนไหวในสตาร์ไดมอนด์นั่นเอง

ooooooo

ภายในห้องทำงานเพชร ทุกคนกำลังจับจ้องมายังอะดอเรลลาที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พาทีเปรยกับเพชรว่า

“นายเคยบอกไม่เชื่อเรื่องอาถรรพณ์อะดอเรลลา”

“ชนินทรกลายเป็นเจ้าชายนิทราเพราะความโลภของตัวเอง ไม่เกี่ยวกับอาถรรพณ์ เพชรมันมีอำนาจเหนือเราไม่ได้ ถ้าไม่ปล่อยให้กิเลสครอบงำจิตใจเราเอง”

เสียงมือถือเพชรดังแทรกขึ้น นิจนันท์โทร.มาอ้อนอีกตามเคย เพชรรับปากจะไปหาเพราะเธอบอกไม่ค่อยสบาย พาทีเหลือบมองมุกแวบหนึ่งก่อนติงเพชรว่า

“ทำไมแกต้องเป็นคนดูแลนิจนันท์”

“เพราะนิจคือเพื่อนคนนึงของเรา นิจไม่ใช่แค่เมียของชนินทร แต่เขาเป็นเพื่อนเรา ฉันขอนะ เรื่องฉันกับนิจมันไม่มีวันเป็นไปได้ ฉันขอให้ทุกคนเชื่อมั่นตัวฉัน แล้วก็ให้ความยุติธรรมกับนิจด้วย เจนจบ...รีบส่งอะดอเรล–ลาไปตรวจ แล้วอย่าให้ใครทำนอกจากแก”

“ได้” เจนจบรับคำ

“ฉันจะไปหามือถือของชนินทรด้วย เราจะได้หลักฐานมัดตัวคนที่กำลังติดต่อซื้ออะดอเรลลาจากชนินทร...หนูมุก รอฉันกลับมารับนะ เย็นนี้คุณแม่นัดทานข้าว”

เพชรพูดโดยไม่รอคำตอบจากมุก เดินนำพาทีออกไป มุกนิ่งอย่างน้อยใจเพชร แต่สายตาจับจ้องเจนจบเก็บอะดอเรลลาใส่เซฟตลอดเวลา

ooooooo

นิจนันท์พอใจที่เพชรมาได้เร็วทันใจ เธอแสร้งอ่อนเพลียบ่นปวดหัวไมเกรน สงสัยจะยังทำใจไม่ได้เรื่องชนินทร

“เพชรดื่มน้ำก่อนนะคะ มาเหนื่อยๆ งานก็หนักอยู่แล้ว ไหนจะต้องแบ่งเวลามาดูแลนิจอีก นิจเกรงใจจริงๆ นิจก็อยากดูแลตัวเองได้นะคะ ไม่อยากเป็นภาระเพชรให้คุณหนูมุกลำบากใจ”

เพชรไม่พูดอะไร รับน้ำมาดื่ม แต่ครู่เดียวสีหน้าไม่สู้ดี ถามนิจนันท์ว่าหยิบน้ำอะไรให้ตนกิน มีแอลกอฮอล์หรือเปล่า ตนรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก

“จริงเหรอคะ ไม่ใช่แอลกอฮอลล์นะคะ เพชรหายใจลึกๆค่ะ หายใจลึกๆ”

เพชรทำตามที่เธอบอก ขอนั่งพักสักครู่ นิจนันท์ลอบยิ้มสมใจ บอกเขาว่า จะหลับไปเลยก็ได้ เพชรรู้สึก

มึนงง ตาลาย แล้วสติดับวูบทันที นิจนันท์ลองเขย่าตัวก็ไม่รู้สึก จากนั้นเธอจัดปลดกระดุมเสื้อเขาอย่างนุ่มนวล ดวงตาฉายแววเสน่หา

“นิจรักเพชรนะคะ...รักมาก รักมาตั้งนานแล้ว เพชรรู้บ้างไหม เพชรน่ะใจร้าย ปล่อยให้นิจรอนานขนาดนี้ได้ยังไง ต่อให้ต้องถูกคนประณามไปทั้งชีวิต ฉันก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายดีๆอย่างคุณหลุดมือฉันไปได้อีกแล้ว”

เธอลูบไล้แผ่นอกเขาก่อนซบหน้าอิงแอบด้วยรอยยิ้มสมหวัง...

ขณะเดียวกันนั้น มุกยังรอเพชรอยู่ในบริษัท จู่ๆ

สาลินีเข้ามาถามมุกว่าตนจะลาออกจากที่นี่ดีไหม มุกแปลกใจ ย้อนถามถึงเหตุผล

“คือ...สาลี่กลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลาค่ะ คิดดูสิคะ ตั้งแต่ได้อะดอเรลลามามีแต่เรื่องร้ายๆ นี่คุณชนินทร

ก็นอนเป็นผักเน่าไปคนนึงแล้ว ใครล่ะคะ ใครจะเป็นรายต่อไป อาจจะเป็นเรา”

“คุณสาลี่คิดมากไปเอง”

“ไม่ได้คิดมากนะคะ หมอดูทายว่าสาลี่กำลังราหูเข้า ช่วงนี้จะมีเคราะห์”

“ถ้าคุณสาลี่ไม่สบายใจ มุกว่าไปรดน้ำมนต์ปัด รังควานบ้างก็ได้นะคะ เผื่อจิตใจจะดีขึ้น”

“จริงค่ะ โทร.นัดหลวงพี่เลยนะคะ” สาลินีกระตือรือร้นออกไป มุกมองตามอย่างเหนื่อยใจ พลางคิดกังวลถึงเพชรที่ป่านนี้ยังไม่กลับมา

เมื่อเห็นมุกนั่งซึมอยู่คนเดียว เจนจบเหมือนรู้ทันความคิดเธอ เขาตัดสินใจเข้ามาถามหยั่งเชิงว่า

“ถ้านิจนันท์ไม่ปล่อยเพชรกลับมาล่ะครับ เพชรอาจจะดูแลนิจนันท์จนลืมคุณหนูมุก”

“คุณเจนจบจะแกล้งพูดลองใจหนูมุกเหรอคะ ว่าหึงพี่เพชรขนาดไหน”

“นิจเป็นเพื่อนในกลุ่มก็จริง แต่บางอย่างที่นิจทำ ผมก็ไม่เห็นด้วยนะครับ ผมว่ามันทำร้ายความรู้สึกผู้หญิงด้วยกันเกินไป”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูมุกเชื่อใจพี่เพชร พี่เพชรเป็นสุภาพบุรุษ ต้องดูแลทุกคน”

“ดีครับ คนรักกัน เชื่อใจกัน ความรักก็หนักแน่น ไม่มีใครมาสั่นคลอนได้”

“คุณเจนจบก็เชื่อใช่ไหมคะ ว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคนที่มีหัวใจดวงเดียวกัน”

เจนจบฟังแล้วอึ้งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนฝืนยิ้มให้มุกแทนการตอบรับ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 07:39 น.