ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

มุกเหลี่ยมเพชร

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน...แต่พอลืมตาขึ้นมาเพชรยังรู้สึกหนักอึ้ง เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึน ก่อนจะเห็นว่านิจนันท์นั่งอยู่ข้างๆ

“เป็นยังไงบ้างคะ เพชรหลับไปนานมาก...จนนิจกลัว” นิจนันท์โผเข้าหา ลูบหน้าตาเพชรด้วยความเป็นห่วง เพชรรีบดึงมือเธอออกอย่างนุ่มนวล

“ขอบคุณนะนิจ ผมต้องไปแล้ว นัดหนูมุกไว้”

“นิจขับรถไปส่งให้นะคะ เพชรยังดูเพลียๆ”

“ขอบคุณมาก”

“ไม่ต้องขอบคุณเลยค่ะ สำหรับนิจ...ผู้หญิงที่ชีวิตกำลังเผชิญความโดดเดี่ยว เพชรคือกำลังใจเดียวของนิจ เพราะฉะนั้นทั้งชีวิต...นิจทำเพื่อเพชรได้ทุกอย่าง”

“นิจ...ผมมีเรื่องนึงอยากถาม ชนินทรเคยพูดอะไรเรื่องที่ปานตาหายไปบ้างไหม”

“นี่เพชรยังไม่ลืมปานตาอีกเหรอคะ”

“ผมคงลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับปานตาไม่ได้ ถ้ายังไม่รู้ความจริงทั้งหมด”

“มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าชนินทรเกี่ยวกับเรื่องที่ปานตาหายตัวไป...คนเลวแบบนั้นทำได้ทุกอย่าง”

“นิจ ชนินทรน่ะสามีคุณนะ”

“นิจอายค่ะเพชร อายที่มีสามีแบบนี้ ถ้าย้อนเวลาได้นิจจะไม่ยอมแต่งงานกับเขา หรือว่า...ที่เขาขอแต่งงานกับนิจเพราะผิดหวังเรื่องปานตา”

“ชนินทรแอบชอบปานตาเหรอ”

“ไม่รู้สิคะ ชนินทรเขาเก็บความรู้สึกเก่ง แต่อะไรที่เป็นของเพชร เขาก็อยากได้อยู่แล้ว”

ในขณะที่เพชรเคร่งเครียดรับฟังเรื่องราวจากปากนิจนันท์อยู่นั้น มุกที่บริษัทก็กำลังพูดคุยกับเจนจบด้วยเรื่องปานตาเหมือนกัน เธออยากให้เจนจบเล่าเรื่องปานตาให้เธอฟังหน่อย

“คุณหนูมุกถามผมเรื่องปานตาหลายครั้งแล้ว มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าเจอปานตา”

“ไม่เจอหรอกค่ะ หนูมุกแค่อยากรู้ว่าคุณปานตาเธอเป็นผู้หญิงยังไง ทำไมพี่เพชรถึงลืมเธอไม่ได้”

มุกตีหน้าเศร้าๆ รอเจนจบเล่าเพื่อจับความรู้สึกว่าเขารู้สึกยังไงกับปานตา

“ก็อย่างที่ผมเคยเล่าล่ะครับ ปานตาเป็นผู้หญิงเพอร์เฟกต์”

“แล้วใครเศร้าที่สุดคะ ตอนที่พี่เพชรจะแต่งงานกับคุณปานตา”

“คุณหนูมุกอย่ารู้เลยครับ”

“หนูมุกต้องรู้ค่ะ เอ๊ะ คงไม่ใช่คุณเจนจบ”

เจนจบนิ่งไปเหมือนลำบากใจจะพูด แต่ก็แย้มออกมาจนได้ว่า “ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นชนินทร”

มุกฟังแล้วอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนปรับสีหน้าเป็นปกติ วกมาบ่นเรื่องพี่เพชรทำไมยังไม่มา เจนจบจึงแนะนำให้เธอโทร.ตาม

“ไม่ดีกว่าค่ะ พี่เพชรอาจจะมีธุระต่อ หนูมุกกลับก่อนนะคะ” มุกกำลังจะเดินไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะ

ทำงาน...เจนจบรีบเอ่ยขึ้น

“เพชรให้ผมออกแบบเครื่องประดับให้คุณหนูมุก” เขาเดินมาหยิบกล่องเล็กๆบนโต๊ะเพชร เปิดออกให้มุกดูไข่มุก 8 เม็ดข้างใน มุกรู้สึกคุ้นตากับกล่องนี้เป็นอย่างมาก คิดอยู่ไม่กี่อึดใจก็จำได้ว่าเห็นเพชรรับกล่องนี้จากชายคนหนึ่งที่สะพานตอนไปทะเล

“พี่เพชรหามาให้หนูมุก...”

“ที่จริงเป็นเซอร์ไพรส์ ถ้าเพชรรู้คงด่าผมจนหูระเบิด”

“แล้วคุณเจนจบมาให้หนูมุกดูทำไมล่ะคะ”

“ผมอยากให้คุณหนูมุกรู้ว่า คุณหนูมุกคือผู้หญิงที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเพชร ไม่ใช่นิจนันท์”

มุกมองหน้าเจนจบ รู้สึกแปลกๆกับคำพูดที่เขาเน้น จังหวะนี้เองเพชรกับนิจนันท์เดินเข้าห้องมา เจนจบรีบปิดกล่อง แต่นิจนันท์ตาไวสังเกตเห็น

“หนูมุก รอนานหรือเปล่า” เพชรตรงดิ่งมาหามุก

“ขอโทษนะคะ นิจพาเพชรมาคืนช้าไปหน่อย”

“ช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรค่ะ ของยืมไป ยังไงก็ต้องเอากลับมาคืนเจ้าของวันยันค่ำ” มุกคล้องแขนเพชรโชว์ นิจนันท์แอบเคือง แล้วหันไปหยิบกล่องบนโต๊ะเพชรที่เจนจบเพิ่งวางเอาไว้ขึ้นมาดู

“เสียมารยาทนะนิจ” เจนจบปรามเบาๆ

“ความลับของเธอกับคุณหนูมุกล่ะสิ”

เจนจบไม่ทันห้าม นิจนันท์เปิดกล่องออกเห็นของข้างในก็ตาโต “ไข่มุก...สวยจัง ของใครคะ”

เพชรไม่ตอบ แต่มองหน้ามุก นิจนันท์เข้าใจทันที ความอิจฉาพุ่งขึ้นแน่นอก

“นิจครับ ผมจะให้รถไปส่งนะ” เพชรตัดบทแล้วเดินนำออกไปเลย นิจนันท์ซ่อนความไม่พอใจ แอบวางมือถือตัวเองไว้บนโต๊ะทำงานเพชรอย่างรวดเร็วโดยที่มุกและเจนจบไม่ทันสังเกต

“ไปก่อนนะคะ คุณหนูมุก” นิจนันท์ปั้นยิ้มให้ มุกยิ้มตอบบางๆตามมารยาท เจนจบทอดสายตามองมุกอย่างเห็นใจ ให้กำลังใจว่า เดี๋ยวเพชรก็กลับมา...

นิจนันท์เดินยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเพชรออกมา เธอทำทีชวนเขาคุยเหมือนถ่วงเวลา

“ไข่มุกในกล่องนั่นคงเป็นของขวัญให้คุณหนูมุก ใครได้เป็นผู้หญิงของเพชรนี่โชคดีที่สุดเลยนะคะ”

“ผมส่งแค่นี้นะนิจ รถรออยู่ด้านหน้า”

“ขอบคุณมากค่ะ เพชรรีบกลับไปหาคุณหนูมุกเถอะค่ะ เดี๋ยวเธอจะเข้าใจผิด”

เพชรหันหลังกลับได้ก้าวเดียวก็ได้ยินเสียง

นิจนันท์บ่นหาโทรศัพท์มือถือ ไม่รู้อยู่ไหน ค้นหาในกระเป๋าสะพายก็ไม่เจอ

“เพชรช่วยโทร.หานิจหน่อยสิคะ”

เขาทำตามที่เธอขอ เป็นจังหวะที่มุกกับเจนจบกำลังจะเดินออกจากห้องทำงาน เสียงมือถือทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก มุกอยู่ใกล้สุดเดินกลับมาที่โต๊ะ เห็นหน้าจอมือถือนิจนันท์เป็นสายเรียกเข้าจากเพชร แต่ภาพที่ขึ้นคือนิจนันท์อิงแอบกับเพชร

มุกหน้าเสีย หยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ เจนจบยืนอยู่ข้างหลังมองผ่านไหล่มุกก็เห็นภาพเดียวกัน

“ผมเอาไปให้นิจนันท์เองครับ” เจนจบแบมือรอ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณนิจคงอยากให้หนูมุกเป็นคนเอาไปคืน” มุกหันหลังออกไปทันที เจนจบรีบเดินตาม

ด้านนิจนันท์ยังทำอ้อยอิ่งค้นกระเป๋าไปมา บอกเพชรให้ลองโทร.อีกที เพชรกดซ้ำ ก็พอดีมุกเดินมาถึง

“อ้าว นั่นไง” เพชรขยับจะไปหยิบมือถือจากมุก แต่นิจนันท์รีบพุ่งเข้าไปถึงตัวมุก ดึงมือถือมาก่อน

“ขอบคุณนะคะคุณหนูมุก...เสร็จเรื่องแล้ว นิจคงต้องไปจริงๆสักที ขอบคุณมากนะคะเพชร แล้วก็...คุณหนูมุก” นิจนันท์ทิ้งสายตาเยาะเย้ยในทีแล้วเดินออกไป มุกหน้าตึงสุดๆ พอเพชรหันมาเห็นก็ตกใจ

“มีอะไรหรือเปล่าหนูมุก ทำไมหน้าตาเหมือนอยากจะฆ่าฉัน”

“อย่ามาถามหนูมุกเลยค่ะ ถามตัวเองดีกว่าว่าวันนี้ทำอะไรลงไป” มุกเดินเชิดกระแทกไหล่เพชรออกไป เพชรเหวอ หันมาบ่นกับเจนจบอย่างงุนงง

“อะไรวะ...หนูมุกเขาโกรธอะไร ฉันแค่ไปบ้านนิจ”

“เกิดอะไรที่บ้านนิจนันท์ แกเล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ” เจนจบเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจร้อนระอุด้วยความหึงหวง...

ooooooo

เย็นนั้น เพชรอธิบายเรื่องราวต่อหน้าพ่อแม่และหนูมุก เพชรขอให้ทุกคนเชื่อตน ตนแพ้แอลกอฮอล์หมดสติไปพักหนึ่ง พอค่อยยังชั่วนิจนันท์ก็มาส่งที่ออฟฟิศ

มรกตฟังแล้วปี๊ด คิดว่านิจนันท์ตัวแสบต้องมอม เหล้าเพชร เพราะถ้าเป็นน้ำเปล่าเพชรจะแพ้ได้อย่างไร

“แต่นิจเขาบอกว่าไม่ใช่ ที่จริงผมอาจจะเครียดอยู่แล้ว ก็เลยน็อกไป”

“นั่นสิคะคุณป้า พี่เพชรน่ะสุภาพบุรุษสุดๆ ไม่มีทางทำอะไรเลยเถิดกับภรรยาเพื่อนได้ลงคอ” ว่าแล้วมุกลุกจากโต๊ะอาหารเดินหน้าตึงออกไป เผ่าพงศ์ให้เพชรรีบตามไปง้อ แต่แม่มรกตกลับคว้าแขนลูกชายหมับ

“เดี๋ยว ที่เมื่อกี้หนูมุกพูดหมายความว่าอะไร

ตาเพชร แกไปยุ่งอะไรกับแม่นิจนันท์”

“ไม่ได้ยุ่งเลยครับแม่”

“ฉันไม่เชื่อ”

“ไม่เชื่อแล้วจะถามทำไมล่ะครับ”

“บอกความจริงมา” มรกตขึงขังมาก เผ่าพงศ์เห็นท่าไม่ดี เข้ามาช่วยแกะมือลูกชาย ขอให้ปล่อยลูกไปง้อหนูมุกก่อน ปักเห็นด้วย ควรให้คุณเพชรไปเคลียร์ด่วน

มรกตยอมปล่อยมือ แต่ยังมองตามเพชรไปหน้าตาไม่พอใจอย่างมาก เผ่าพงศ์คาดว่าคงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเล็กๆน้อยๆ แต่ปักไม่คิดอย่างนั้น เพราะสีหน้าท่าทางคุณหนูมุกดูหึงมาก

“ยายนิจนันท์นี่อะไรนักหนา ตามเกาะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของตาเพชรอยู่ได้ แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่หนูมุกจะได้ครองรักครองเรือนสักที” มรกตบ่นฮึดฮัดขัดใจ

เพชรตามมุกออกไปบริเวณสระน้ำ เขาพยายามจะอธิบาย และหาว่าเธอไม่มีเหตุผล แต่มุกยิงตรงว่าตนเชื่อตาตัวเอง ตนเห็นเขากอดกับนิจนันท์ เพชรตกใจถามว่ากอดกันเมื่อไหร?

มุกหมั่นไส้เดินเข้ามาจับหน้าเขาอย่างแรง “โอ๊ย...หนูมุก ฉันเจ็บ”

“เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอคะ”

“นี่หนูมุก อย่าหาเรื่อง”

“หนูมุกไม่ได้หาเรื่อง หนูมุกเห็นหมดแล้ว

พี่เพชรไม่อายตัวเองเลยเหรอคะ นอนกอดแนบชิดกับเมียเขา ในขณะที่คุณชนินทรยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล”

“เอ้า...ไปกันใหญ่แล้ว ฉันไม่ได้กอดกับนิจ”

“แล้วที่หนูมุกเห็น...ในมือถือคุณนิจนันท์” เพชรอึ้งทันที มุกจ้องเขาตาขวาง “พูดไม่ออกเลยใช่ไหมคะที่มีหลักฐาน”

เพชรอ่อนใจ เดินตามมุกที่หนีเข้าไปในบ้าน “หนูมุกใจเย็นๆก่อนได้มั้ย มันไม่มีอะไร”

“แล้วที่หนูมุกเห็นใครคะ คนหน้าเหมือน หุ่นยางหรือหน้ากาก”

เพชรตอบไม่ถูก ทุกคนในบ้านพากันมายืนข้างมุก เพชรอึดอัดกับสายตาคาดคั้นของแม่เหลือเกิน

“ว่าไงตาเพชร แกจะแก้ตัวว่ายังไง”

“ผมรับประกันเลย ผมไม่ได้แตะนิจเลย ผมไม่เลวขนาดนั้น”

“งั้นแกก็จะบอกว่าหนูมุกปั้นเรื่อง”

เพชรอึ้งไปอีก ปักถามมุกว่าเห็นคนเดียวใช่ไหม มุกบอกไม่แน่ใจว่าเจนจบเห็นด้วยหรือเปล่า เพชรเลยจะโทร.ไปถามเจนจบ แต่มุกขัดขึ้นเร็วจี๋

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คนเรากินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง จะต้องให้คนอื่นมาเป็นพยานทำไม...หนูมุก

ลาก่อนนะคะ คุณลุง คุณป้า” มุกไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสองแล้วหันหลังเดินลิ่วออกไป

“ไม่ต้องให้สอนนะเพชร ว่าแกต้องเลือกใคร” เผ่าพงศ์เอ่ย

“ฉันผิดหวังกับแกเต็มทีแล้ว ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป ชื่อเสียงแกจะป่นปี้เพราะเพื่อนคนเดียว”

มรกตทิ้งท้ายแล้วสะบัดจากไป เพชรสีหน้าลำบากใจมาก หยิบมือถือขึ้นมาโทร.หานิจนันท์ นัดเธอมาพบที่บ้านพรุ่งนี้ อ้างว่าอยากคุยเรื่องชนินทร...

เย็นวันเดียวกัน เจนจบนัดภูผามาที่บ้านแล้วนำรูปถ่ายนิจนันท์ยื่นให้ สั่งให้จัดการผู้หญิงคนนี้ด่วน แต่ภูผาท้วงว่างานเก่าอะดอเรลลา เขายังจ่ายเงินไม่ครบ

“ฉันก็ให้แกแกะเพชรรอบๆไปขายแล้วนี่”

“แค่นั้นยังไม่พอ เราตกลงค่าจ้างกันมากกว่านั้น”

“โอเค ฉันจ่ายแกครบแน่นอนภูผา แต่ทำงานนี้ให้ฉันก่อน เอาแค่ขู่ อย่าถึงตาย”

ภูผาจำใจรับงานใหม่ แต่พอเขาเอากลับไปเสนอคนในแก๊ง ปรากฏว่าทุกคนปฏิเสธเสียงแข็ง

ooooooo

รุ่งขึ้นนิจนันท์มาพบเพชรที่บ้านแต่เช้า เพชรทำทีชวนคุยเรื่องอาการชนินทรครู่หนึ่งก่อนจะหาทางแอบดูมือถือของเธอจนได้ นิจนันท์เหมือนรู้แก่ใจอยู่แล้ว เธอแกล้งขอตัวไปห้องน้ำ แต่ความจริงแอบยืนมองเพชรที่กดมือถือของเธออย่างเร่งรีบ

“ไม่เห็นมีภาพบ้าบอกอดแนบชิดอะไรนั่นเลย...

หนูมุก” เพชรบ่นแล้วรีบวางมือถือลงที่เดิม โดยไม่รู้ว่า นิจนันท์ยืนยิ้มสะใจอยู่ไม่ไกล...

เวลานั้นที่บ้านมุก คมกฤชชำเลืองมองน้องสาวยืนกอดอกหน้างอ ก่อนเปรยขึ้นอย่างจี้ใจดำว่า พิษรักแรงหึงทำแกหน้ามืด เสียท่าแผนตื้นๆของนิจนันท์เข้าจนได้

“มุกยอมรับว่ามุกโมโห”

“อย่างนี้เขาเรียกหึง”

“เหมือนพี่กฤชหึงแอนดี้”

โดนน้องสาวยอกย้อนเข้าให้ คมกฤชถึงกับของขึ้น “พอเลย คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องแข่งกับไอ้แอนดี้เพื่อนแก”

“ตลอด...หล่อตลอด” มุกกระเซ้า

“แน่นอน...เออมุก ถ้าส่งอะดอเรลลาไปตรวจ ทีนี้ตำรวจสากลจะทำยังไง”

“มุกคุยกับเจอรี่แล้ว เราจะถ่วงเวลาไม่ให้อะดอเรลลา กลับเข้ามาประเทศไทยอีก จนกว่าจะจับคนบงการเรื่องนี้ได้”

“สงสารคุณเพชร ถ้าเขาไม่ผิด ไม่รู้เรื่องว่าอะดอเรลลา เป็นของขโมยมา สุดท้ายคุณเพชรก็ต้องเสียทั้งอะดอเรลลา ทั้งเจ้าสาว แกจะไม่สงสารเขาเลยเหรอ”

“มุกเกี่ยวข้องกับพี่เพชรในฐานะตำรวจกับผู้ต้องสงสัยเท่านั้น ไม่มีอย่างอื่น”

“ตลอด ปากแข็งตลอด แต่ฉันว่าแกห้ามใจตัวเองไม่ได้แล้วล่ะ ตั้งแต่มีนิจนันท์เข้ามา”

มุกมองสายตาคมกฤชแล้วเมินไปทางอื่นเพื่อปิดบังความในใจ

ooooooo

นิจนันท์ยังอยู่ที่บ้านเพชร เธอชวนเขาไปเยี่ยมชนินทรที่โรงพยาบาล แต่เพชรบอกว่าตนต้องเข้าสตาร์ไดมอนด์ นิจนันท์เดินมาประชิดจับแขนเพชร ออดอ้อนเสียงหวาน

“ก็ไปเยี่ยมชนินทรกันก่อน ทานข้าว แล้วค่อยเข้าไปทำงาน”

“ดูค่ะดู ชีมาจับมือถือแขน ทอดทั้งมอเตอร์เวย์ให้ผู้ชายถึงในบ้านเลยค่ะ” ปักโพล่งขึ้นขณะเดินตามหลังมรกตเข้ามา นิจนันท์หันไปมองมรกตก่อนยกมือไหว้สวยงาม แต่กลับเจอสายตาจงเกลียดจงชังของมรกตพุ่งเข้าใส่

“นี่กล้ามาถึงบ้านลูกชายฉันเชียวรึ”

“แม่ครับ...”

“หยุด ตาเพชร อย่ามาปกป้องแม่คนนี้...ฉันเหลืออดเหลือทนกับความกร้านของเธอจริงๆ”

“ผมชวนนิจนันท์มาเอง”

“ออกรับแทนกันค่ะ”

“เงียบ!! คุณปัก...แม่ครับ ผมชวนนิจมาเองจริงๆ ผมกำลังปรึกษานิจเรื่องรักษาชนินทร”

“พอเถอะค่ะเพชร พอแล้ว อย่ามีปัญหากับคุณแม่ท่านเลย”

“อย่ามาตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องสตรอเบอร์รี่ ปรึกษากันเสร็จแล้วก็ออกไปสิ ออกไปจากบ้านลูกชายฉันได้แล้ว ตาเพชรน่ะ เขาเป็นผู้ชายมีเจ้าของ”

“แมวขโมยนี่มันก็ช่างเลือกเวลามาอี๋อ๋อกับว่าที่เจ้าบ่าว ตอนที่เจ้าสาวตัวจริงก้มหน้าก้มตาทำงาน”

โดนมรกตกับปักรุมด่า นิจนันท์ต้องยอมถอย โดยบอกเพชรว่า เธอไม่อยากให้เขามีปัญหา

“น่าจะไปตั้งแต่ประโยคแรกที่ด่า” ปักแอบเหน็บ แต่เพชรได้ยิน หันมาจ้องหน้าปราม ปักเลยหลบแวบไปหลังมรกต

“ตาเพชร แกห้ามไปไหน วันนี้แกต้องคุยกับแม่ให้รู้เรื่อง...ฉันไม่สนใจฤกษ์ยามอะไรแล้ว แกต้องแต่งงานกับหนูมุกให้เร็วที่สุด”

“ผมก็อยากแต่งนะครับ แต่หนูมุกของแม่ต่างหากที่ไม่ยอม”

“ก็แกมันทำตัวไม่น่าไว้ใจ”

“แต่ผม...”

“หยุด...ไม่มีคำว่าแต่ นี่คือคำสั่ง แกต้องพาหนูมุกไปเตรียมชุดเจ้าสาว”

เจอประกาศิตเฉียบขาดของแม่ เพชรถึงกับหน้ายุ่ง หนักใจอย่างที่สุด

ooooooo

แทนที่ออกจากบ้านเพชรแล้วนิจนันท์จะกลับบ้านตัวเองหรือไม่ก็ไปเยี่ยมชนินทรที่โรงพยาบาล เธอกลับมุ่งหน้าไปที่สตาร์ไดมอนด์เพื่อเย้ยหยันหาเรื่องมุกอีก

ขณะนั้นมุกกำลังค้นโต๊ะทำงานเพชรหาใบรับรองการส่งอะดอเรลลาไปตรวจที่เบลเยียม สาลินีเข้ามาเจอจึงบอกมุกว่า น่าจะอยู่ที่ห้องเจนจบ เดี๋ยวตนไปดูให้...สาลินีจะก้าวออกจากห้อง นิจนันท์สวนเข้ามาพอดี เธอจีบปากจีบคอแขวะมุกว่า

“เป็นผู้หญิงของเพชรแล้ว ยังต้องหลังขดหลังแข็งทำงานอีกเหรอคะ”

สาลินีจับสังเกตนิจนันท์ไม่มาดีแน่ หันมาถามมุกว่าต้องการผู้ช่วยไหม ฝ่ายไหนก็ได้ ตนเข้าได้หมด

“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณสาลี่ แค่นี้หนูมุกรับมือไหว”

“ถ้าไม่ไหว ร้องดังๆนะคะ แผนกซ้ำเติมรออยู่ค่ะ”

นิจนันท์จ้องสาลินีที่เดินสะดิ้งออกไป ก่อนหันขวับมาใส่มุกอีก “หรือว่าเพชรใช้งานเยี่ยงทาส”

“ที่จริงหนูมุกก็เป็นผู้หญิงรักสบายนะคะ แต่เราก็ต้องทำอะไรให้ตัวเองดูมีคุณค่าบ้าง ให้สมกับที่ทุกอย่าง ของสตาร์ไดมอนด์จะมากองแทบเท้า”

“คิดว่าตัวเองเลิศเลอมากนักหรือไงหนูมุก”

“แน่นอนค่ะ พี่เพชรอาจจะนอกลู่นอกทางกับใครต่อใครไปบ้าง แต่สุดท้ายแล้วคนที่พี่เพชรเลือกให้เป็นเจ้าสาวก็คือหนูมุก นี่ยังไม่ใช่คำตอบอีกเหรอคะ ว่าพี่เพชร ทั้งรัก ทั้งหลง ยกย่อง เทิดทูนหนูมุกสุดหัวใจ”

นิจนันท์ทนฟังไม่ได้ ตรงรี่ไปที่โต๊ะเพชร คว้ากล่องไข่มุกโดยไม่ฟังเสียงห้ามของมุก แล้วหยิบไข่มุกในกล่องปาลงพื้นอย่างสะใจ

“หวงของ หวงคน หวงไปหมด หวงก็เก็บสิ”

พอมุกก้มลงเก็บ นิจนันท์ก็ยกเท้าเหยียบบนหลังมือมุกทันที สาลินีที่กลับเข้ามาเห็นพอดี ร้องขึ้นด้วยความตกใจ

“ตายแล้ว...นี่ถึงกับเหยียบย่ำให้ช้ำชอกกันเลยเหรอคะ”

นิจนันท์ผละออกทันใด มุกข่มความโมโห เก็บไข่มุกใส่กล่องแล้วหันมายั่วเย้ยนิจนันท์ว่า

“แค่นี้หนูมุกยังไม่ช้ำหรอกค่ะ ยังชิลมาก กะว่าจะรอดูพวกสมัครใจเป็นมือที่สามมือที่สี่ อกระเบิดตายไปเอง”

นิจนันท์โกรธกัดฟันกรอด “วันนี้หมดธุระแล้ว แต่ยังไม่จบแค่นี้ใช่ไหมคะคุณหนูมุก นิจคงได้แวะมาที่นี่อีกบ่อยๆ”

“สามีนอนแน่นิ่งอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่ทราบว่าจะแวะมาบ่อยๆทำไมคะ หรือว่าคุณนิจนันท์จะมาหาสามีใหม่ที่สตาร์ไดมอนด์” สาลินีโพล่งขึ้น

“คุณหนูมุกว่าไงล่ะคะ ใจดีหรือขี้งกเอ่ย” ว่าแล้วนิจนันท์เดินนวยนาดออกไป

“ทำไมต้องมาถามคุณหนูมุก หรือว่า...คุณนิจนันท์ จะมาฉกคุณเพชร” สาลินีหันมาทางมุก แต่มุกไม่ตอบ รีบเดินตามนิจนันท์ออกไป แล้วไปเห็นนิจนันท์ถูกใครคนหนึ่งทำร้ายที่ลานจอดรถ แต่พอมันเหลือบเห็นมุกเข้าก็ตบนิจนันท์อีกเปรี้ยงก่อนวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

คนทำร้ายนิจนันท์ก็คือแมงมุมลูกน้องในแก๊งของภูผา แต่มุกไม่ทันเห็นหน้ามัน และไม่ได้วิ่งตามไป  เพราะห่วงนิจนันท์ที่เอาแต่ร้องครวญคราง

มุกรีบพานิจนันท์กลับเข้าไปในสตาร์ไดมอนด์ ซึ่งเวลานี้มีทั้งเพชร เจนจบ พาที และสาลินีอยู่กันพร้อมหน้า นิจนันท์นั่งลงร้องไห้ฟูมฟายหวาดกลัว พาทีวิเคราะห์จากสภาพแผลฟกช้ำ แสดงว่าคนร้ายตั้งใจใช้ฝ่ามืออำมหิตตบสั่งสอน ไม่ได้จะเอาชีวิต เพชรถามพาทีว่าตรวจกล้องวงจรปิดหรือยัง พาทีบอกตรวจแล้ว แต่คนร้ายหันหลังให้กล้องตลอด มันมืออาชีพมาก

“ดีที่คุณหนูมุกไปช่วยไว้ทัน” คำพูดเจนจบทำให้ทุกคนมองมุกอย่างชื่นชม ยกเว้นนิจนันท์ที่มีแต่ความริษยา...เพชรถามมุกว่า เห็นใครน่าสงสัยบ้างหรือเปล่า มุกตอบเรียบๆว่า ไม่ทันเห็น

“ไม่เห็นแน่เหรอคะ” นิจนันท์สวนทันควัน

“หมายความว่ายังไงคะ หรือว่าคุณนิจนันท์คิดว่าคุณหนูมุกเห็นแล้วไม่พูด” สาลินีปากไว เลยโดนพาทีว่าเข้าให้

“มั่วแล้วสาลี่ เพ้อเจ้อ คุณหนูมุกไปช่วยนิจไว้ต่างหาก”

“นั่นสิคะ คุณหนูมุกคงไม่เก็บเอาเรื่องเมื่อกี๊มาแค้นนิจ” นิจนันท์ทำเป็นมองๆมุก เพชรสงสัยว่ามีเรื่อง อะไรกัน แต่นิจนันท์รีบตัดบท “ช่างเถอะค่ะ อย่าพูดถึงเลย”

“คุณนิจนันท์อยากให้ทุกคนรู้จริงๆเหรอคะ ว่าคุณเหยียบมือหนูมุก” มุกโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด ผู้ชายทุกคนอึ้ง มองนิจนันท์เป็นตาเดียว

“นิจรู้คะว่าคุณหนูมุกไม่พอใจ แต่นิจยืนยันว่านิจไม่ได้ตั้งใจ”

“ไม่ได้ตั้งใจปาไข่มุกลงพื้นด้วยหรือเปล่า”

“มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอนิจ” เพชรเสียงเครียด นิจนันท์ทำน้ำตาปริ่มทันที

“ค่ะ นิจผิดที่ทำกล่องหลุดมือ พอคุณหนูมุกจะเก็บ นิจก็ไม่ทันเห็น ไปโดนมือเธอเข้า ให้นิจขอโทษคุณหนูมุกร้อยครั้งพันครั้งก็ได้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่ใช่เรื่องจะเก็บมาคิดแค้นทำร้ายกัน”

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ หนูมุกไม่เคยแค้นใคร เพราะผู้ชายคนเดียว เรื่องแค่นี้ ถ้าขอดีๆ ก็จะผูกโบยกให้ ไม่ตามไปทวงคืน ไม่ร้องไห้อาลัยอาวรณ์เลยสักนิด”

“แต่ยังไงนิจก็ต้องขอโทษคุณหนูมุก นิจขอโทษนะคะ”

“ขอโทษพอแล้ว ก็มานี่” พาทีคว้าแขนนิจนันท์ลากออกไป แถมยังเรียกสาลินีให้ตามมาด้วย มาช่วยกันดูแลคนป่วยปางตายหน่อย สาลินีระริกระรี้ไปทันที เจนจบมองท่าทีเพชรกับมุกที่เข้าหน้ากันไม่ติดแล้วลอบยิ้มสะใจ

พาทีลากนิจนันท์ออกไปที่ห้องทำงานชนินทร ให้สาลินีเยียวยาประคบปากให้ นิจนันท์ร้องโอยทั้งเจ็บทั้งแสบ พลางมองพาทีที่ยืนหน้าบึ้งตึงใส่ตลอดเวลา

“ไม่ต้องมองเหมือนฉันเป็นตัวต้นเหตุ” นิจนันท์กระแทกเสียง

“นี่ยังไม่รู้ตัวอีก...เธอน่ะต้นตอความร้าวฉาน”

“แหม...พูดดี พูดโดนมากค่ะคุณพาที”

“ต่อให้คุณหนูมุกฆ่าฉัน ก็คงไม่ผิดสินะ”

“ถ้าเป็นสาลี่ ใครมาแย่งของรัก สาลี่ก็ไม่เก็บไว้เกะกะเหมือนกันค่ะ จะบดบี้ขยี้ให้หน้าเละด้วยส้นรองเท้าแพงๆ พูดขำๆนะคะ”

นิจนันท์จ้องสาลี่อย่างหมั่นไส้ ส่วนในห้องทำงานเพชร มุกยืนหันหลังสงบสติอารมณ์

“หนูมุก...เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน” เพชรเอ่ยปาก

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปส่งคุณนิจผู้บอบบางจะดีกว่า” พูดแล้วมุกจะเดินหนี เพชรดึงแขนเธอไว้ทันที

“อย่างอนนักเลย”

“หนูมุกก็ไม่เคยขอให้พี่เพชรง้อนะคะ”

มุกสะบัดเดินหนีไปจนได้ เพชรเดินตามอย่างอ่อนใจ เจนจบสังเกตอยู่ตลอด พูดกับตัวเองอย่างสะใจเป็นบ้า “สนุกแน่...ความหึงของผู้หญิงสองคน...ฆ่ากันเอง”

มุกเดินลิ่วออกไปโดยไม่สนใจเพชรที่วิ่งตามหลังมา นิจนันท์เดินเลี้ยวมาจากอีกทาง เห็นเพชรก็จะรีบเข้าไปหา แต่โดนพาทีกับสาลินีมาสกัดกั้นกลางไว้

“เมื่อกี๊ยังเจ็บอยู่เลย ทีอย่างนี้เดินเร็วเชียว” พาทีจับแขนนิจนันท์ไว้...เจนจบเดินตามออกมามองเงียบๆ

“นิจไปแจ้งความไว้ก่อนดีไหมคะ นิจกลัว”

“กลัวว่ารอบหน้าจะเป็นน้ำกรด เอาให้ชัวร์ว่า... เละแน่” สาลินีกัดนิจนันท์ เพชรมองไม่ชอบใจ...ก่อนเอ่ย กับนิจนันท์ว่า

“ผมขอได้ไหมนิจ ผมไม่อยากให้ที่นี่มีแต่ข่าวอื้อฉาว”

“แล้วถ้าเป็นพวกที่ชนินทรไปติดต่อขายอะดอเรลลา ไว้ล่ะคะ”

“คงไม่เกี่ยวกันหรอก” เจนจบก้าวเข้ามา

“ไม่แน่นะเจนจบ ประมาทไม่ได้นะ เกิดมันบุกเข้าบ้านมาทำร้ายนิจอีกล่ะ ผู้หญิงคนเดียว คราวนี้นิจคงไม่รอด” นิจนันท์แสดงท่าทีหวาดกลัวสุดๆ เพชรเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

ooooooo

แมงมุมได้เงินค่าจ้างเล่นงานนิจนันท์มาสองหมื่น แต่จู่ๆเขาต้องหัวเสียเมื่อโดนขุนพลแขวะว่าเห็นแก่เงิน ทั้งที่ตอนแรกปฏิเสธไม่ทำงานง่ายๆแบบนี้

แล้วความบาดหมางของแมงมุมกับขุนพลยิ่งทวีคูณขึ้น เพราะลึกๆแล้วแมงมุมเคืองแค้นขุนพลมานาน เนื่องจากบลูให้ความสนใจและรักใคร่ขุนพลมากกว่าตน ซึ่งหลงรักและทุ่มเทให้บลูได้ทุกอย่าง

ความโมโหที่โดนแขวะบวกกับความแค้นส่วนตัวทำให้ครั้งนี้แมงมุมถึงกับชักปืนจะยิงขุนพล แต่ภูผาโดดเข้าห้ามจนปืนลั่นขึ้นฟ้า กระนั้นแมงมุมก็ยังไม่หายคลั่งจะฆ่าขุนพลให้ได้ บลูเลยต้องพาขุนพลแยกออกไปก่อน

เมื่ออยู่กันสองคน บลูซึ่งหลงใหลในรสสวาทของขุนพลเป็นอย่างมากก็พูดเป็นเดือดเป็นแค้นแทนขุนพลที่ถูกแมงมุมเอาปืนจ่อ

“ขืนแมงมุมมันเป็นบ้าแบบนี้บ่อยๆ สักวันมันอาจจะฆ่าเธอ”

“ไม่มีทางที่มันจะจ่อปืนใส่ฉันได้อีก”

“เธอจะไปแล้วเหรอ ขุนพล”

“แน่นอน สนามแข่งรถยังรอนักแข่งขั้นเทพอย่างฉันอยู่”

“แต่เรายังได้ค่าจ้างปล้นอะดอเรลลาไม่ครบ หรือบางทีคนจ้างอาจจะให้เงินหมดแล้ว แต่ภูผาไม่ยอมจ่าย จนกว่าจะเหลือคนน้อยที่สุด”

ขุนพลคิดตามพลางมองบลูด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “คนน้อย ส่วนแบ่งก็ต้องเยอะขึ้น”

“ใช่...ใครที่อึดจนเหลือคนสุดท้าย ก็จะได้มากที่สุด”

สองคนสบตากัน คิดแผนชั่วกำจัดแมงมุมออกไปเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

ooooooo

ตอนกลางวัน ภูผาแวะไปเยี่ยมลูกชายที่โรงพยาบาล เป็นเวลาเดียวกับที่แอนดี้กับรุจาพา บก. สมพลที่อาการไส้เลื่อนกำเริบมาส่ง แอนดี้เห็นภูผาโดยบังเอิญ แต่พยายามไม่ให้รุจาผิดสังเกต จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงแอบตามภูผาที่เดินออกไปทางลานจอดรถ

กำลังจะขึ้นรถ ภูผารับสายจากเจนจบที่โทร.มาสั่งงานใหม่ให้ลงมือคืนนี้ พอภูผาขับรถออกไปแล้ว แอนดี้ก็รีบโทร.หามุก ส่งข่าวว่าเจอภูผาที่โรงพยาบาล...แต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อ แอนดี้หันมาเห็นรุจายืนอยู่ด้านหลัง เขากดตัดสายทิ้งทันที

“ตามหาใครอยู่เหรอคะ” รุจาตั้งคำถาม

“พอดีเห็นคนท่าทางคล้ายๆเพื่อนน่ะครับ แต่ไม่ใช่... ผมจำผิด” แอนดี้ปกปิดแล้วยิ้มหวาน รุจายิ้มตอบราวกับเชื่อสนิท แต่ความจริงไม่ใช่เลย...

หลังจากนั้น แอนดี้หาโอกาสปลีกตัวจากรุจาไปหามุกกับคมกฤชที่บ้าน บอกเล่าเรื่องที่โรงพยาบาลให้ฟัง... คมกฤชฟันธงทันทีว่า รุจาไม่มีทางเชื่อแอนดี้

“แต่เธอก็ไม่ได้ซักอะไร”

“โอเค...เรื่องคุณรุจาเดี๋ยวให้แอนดี้จัดการ ว่าแต่ตามไปหรือเปล่าว่าภูผามาเยี่ยมใครที่โรงพยาบาลนั้น”

“ผมจะแฮกรายชื่อคนไข้ทั้งหมดออกมาเช็กดูว่าน่าจะเป็นใครที่เกี่ยวข้องกับภูผา”

“พวกมันยังป้วนเปี้ยนให้เราเห็น แสดงว่ามันกำลังเตรียมลงมืออะไรอยู่” มุกคาดเดา...คมกฤชตั้งข้อสังเกตว่า อะดอเรลลาอยู่ที่เพชร แล้วพวกปล้นมันต้องการอะไรอีก

“เอาไว้ผมจะกลับมาตอนดึกๆอีกทีนะ ขอไปรับ บก.สมพลออกจากโรงพยาบาลตามนัดก่อน รุจาจะได้ไม่สงสัย” แอนดี้ตัดบทรีบเดินออกไป

หลังเสร็จภารกิจเรื่อง บก.สมพลในเย็นนั้น แอนดี้กลับมารายงานรุจาที่นิวส์ไทม์ แล้วตั้งใจจะไปรวมตัวกับมุกและคมกฤชอีกครั้ง แต่รุจาเหมือนไม่ไว้ใจ คอยประกบเขาแจ ก่อนจะยึดตัวเขาไว้ให้ช่วยดูเอกสารภาษาอังกฤษที่เธอแปลเอาไว้ เธอไม่แน่ใจว่าแปลถูกหรือเปล่า

ส่วนที่บ้านนิจนันท์ เย็นวันเดียวกัน เพชร เจนจบ และพาทีมาดูแลความเรียบร้อยให้อย่างดี พาทีนำลูกน้องที่บริษัทของตนมารักษาความปลอดภัยอย่างแน่นหนา คอยคุ้มกันนิจนันท์ดุจเจ้าหญิง แต่ถึงกระนั้นนิจนันท์ก็ยังอยากจะให้เพชรอยู่เป็นเพื่อนอีก แต่เพชรบอกว่าตนมีเรื่องต้องคุยกับหนูมุก นิจนันท์เลยต้องกินแห้วไปตามระเบียบ

เมื่อเพชรไปหามุกที่บ้านเพื่อจะคุยเรื่องแต่งงาน ปรากฏว่าเธอไม่อยู่ ทราบจากแม่ประไพของเธอว่า มุกแวะไปคุยกับคมกฤชที่คอนโดฯ แต่พอเพชรโทร.หา มุกก็ไม่ยอมรับสาย

ขณะนั้นมุกกำลังบอกพี่ชายว่าคืนนี้เธอจะไปที่บ้านนิจนันท์ เพราะบางทีคนร้ายอาจจะย้อนรอยมาหาอะไรสักอย่างของชนินทร พอคมกฤชจะไปด้วย มุกไม่ยอม วานเขาไปตามเรื่องภูผาที่โรงพยาบาลดีกว่า

เวลานั้นเอง รุจากำลังต่อสายคุยกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งเพื่อขอข้อมูลบางอย่างในโรงพยาบาล รุจาต้องการรู้ให้ได้ว่าเมื่อกลางวันภูผาไปเยี่ยมใคร พอวางสายจากเพื่อน เธอจึงหลบแอนดี้ออกจากนิวส์ไทม์ไปอย่างเงียบเชียบ...แล้วไม่นึกว่าจะไปเจอคมกฤชที่อุตส่าห์พรางตัวเสียดิบดีมาป้วนเปี้ยนอยู่ที่ห้องเวชระเบียน

“มาหารายชื่อคนไข้หรือเปล่า” เสียงทักถามนั้นทำให้คมกฤชหันขวับไปมอง แล้วต้องตกใจสุดๆที่เห็นรุจา

ooooooo

ค่ำแล้ว นิจนันท์พยายามโทร.หาเพชรแต่เขาไม่รับสาย เธอหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่พักหนึ่งก่อนจะเตรียมตัวนอน แต่ทันใดนั้นเอง แมงมุมที่ถูกภูผาส่งมาพุ่งพรวดเข้าจู่โจมเอาเชือกรัดคอนิจนันท์

“อย่ามายุ่งกับเพชร จำไว้ อย่ามายุ่งกับเพชร เพชร ไม่ใช่ของแก” แมงมุมพูดดัดเสียงแล้วกดหน้านิจนันท์คว่ำลงไม่ยอมให้เห็นหน้าตน แล้วคว้าหมอนกดทับไปอีก เธอยิ่งดิ้น มันก็ยิ่งกด...จนเธอแน่นิ่ง

เสียงโครมครามบนห้องทำให้มุกที่เพิ่งแอบเข้ามาในบ้านนิจนันท์สะดุ้ง มุกวิ่งพรวดขึ้นไปข้างบน แมงมุมรู้ตัวรีบพุ่งไปกระชากหน้าต่างออกโดดหนีลงไปทันที มุกชักปืนยิงเปรี้ยงโดนด้านหลังบั้นเอวแมงมุมเลือดสาด แต่มันก็กระเสือกกระสนหนีไปจนได้

พอถึงกลางซอย แมงมุมเจอบลูอย่างไม่คาดคิด บลูเข้าประคองร่างแมงมุมที่โชกเลือด แต่แทนที่จะช่วยชีวิต บลูกลับใช้มีดแทงแมงมุมซ้ำแล้ววิ่งหลบหนีไปก่อนหน้าที่มุกจะตามมาถึง

มุกพยายามเรียกสติแมงมุมที่หายใจรวยริน ถามเขาว่า พวกแกเป็นใคร ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แมงมุมพยายามจะพูดแต่สำลักเลือดออกมาเสียก่อน

“อย่าเพิ่งตายนะแมงมุม...แกบอกฉัน พูดสิ พวกแกได้อะดอเรลลาไปแล้วใช่มั้ย” มุกคาดคั้น

แมงมุมจ้องหน้ามุก พยายามงับอากาศเข้าปอด แต่กลับตาเหลือกคอพับไป

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น นิจนันท์ร่ำไห้สะอึกสะอื้นกับอกเพชร รำพึงรำพันอย่างหวาดกลัวสุดชีวิตว่ามันตั้งใจจะฆ่าตน

“แต่คนร้ายมันแค่ลงมือให้ รปภ.สลบ ไม่ได้ฆ่าให้ตาย” พาทีติงขึ้นมา นิจนันท์เลยหันมาว้ากเข้าใส่อย่างมีอารมณ์

“ทั้งกดหมอน เอาปืนตบ เตะจนฉันสลบคาพื้น ต้องรอให้ฉันเป็นศพก่อนใช่มั้ย”

เจนจบแทรกขึ้น ซักถามนิจนันท์ว่ารอดมาได้ยังไง คำตอบคือเธอต่อสู้ เพชรจึงถามต่อว่า เห็นหน้ามันหรือเปล่า

“นิจ...ไม่แน่ใจ”

“อ้าว ไหนว่าสู้ สู้ยังไง...ไม่เห็นหน้า” พาทีทักท้วง ทำให้นิจนันท์อึกอักเล็กน้อยก่อนเถียงว่า มันใส่หมวกปิดหน้า

“คุณต้องเล่ากับตำรวจให้ละเอียดนะนิจ ว่าเหตุการณ์มันยังไงกันแน่ อาจจะเป็นพวกที่ชนินทรติดต่อขายอะดอเรลลา” เพชรแนะนำ

“ค่ะ นิจเล่าแน่ แต่มีอย่างนึงที่เพชรจะยอมให้นิจบอกตำรวจหรือเปล่า”

“อะไร”

“คนที่มันจะฆ่านิจ มันขู่ว่า...อย่ามายุ่งกับเพชร เพชรเป็นของมัน...เพชรคิดว่าใครล่ะคะที่จะเป็นคนบงการเรื่องทุเรศๆ คราวนี้”

“อย่าใส่ร้ายคุณหนูมุก” พาทีเสียงแข็ง นิจนันท์ ไม่พอใจเถียงทันควันว่า

“ไม่ใช่คุณหนูมุก แล้วใครที่เป็นเจ้าของเพชร”

“หนูมุกไม่มีวันเป็นคนสั่งทำเรื่องเลวๆนี่” เพชรมั่นใจ

“ค่ะ นิจก็นึกแล้ว ระหว่างเพื่อนกับเจ้าสาว ค่าชีวิตมันเทียบกันไม่ได้เลย ชีวิตนิจมันก็เกิดมาเพื่อถูกย่ำยีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีคนปกป้อง”

“เฮ้ย...นิจ น้ำเน่าว่ะ” พาทีโวย

“แม้แต่เพื่อนอย่างเธอยังไม่เห็นใจฉัน ใช่สิ ฉันตายไปสักคนทุกอย่างในชีวิตเพชรก็คงดีขึ้น ทำไมคนร้ายมันไม่ฆ่านิจให้ตายไปเลย...ปล่อยให้มายืนมีลมหายใจไร้ค่าอยู่ทำไม” นิจนันท์ปล่อยโฮ เพชรสงสารและเห็นใจเข้ามาโอบปลอบ

“นิ่งซะนิจ...ไม่มีใครปล่อยให้คุณตาย”

เจนจบมองนิจนันท์ในอกเพชรอย่างสะกดใจ ข่มความรู้สึก เพราะทุกอย่างกำลังพุ่งไปที่มุกเพียงคนเดียว

ooooooo

ขณะนั้นมุกยังอยู่บ้านกับพี่ชาย เธอรายงานเหตุการณ์เมืี่อคืนที่แมงมุมเข้าไปทำร้ายนิจนันท์จนถูกเธอยิงบาดเจ็บแล้วโดนแทงตายในเวลาต่อมา ซึ่งเธอและพี่ชายคิดเห็นตรงกันว่าคนฆ่าแมงมุมน่าจะเป็นคนในแก๊งปล้นอะดอเรลลาด้วยกันเอง

“แล้วพี่กฤชได้ข้อมูลหรือยังว่าภูผาไปเยี่ยมใคร”

“นี่แหละ เรื่องสำคัญที่พี่กำลังจะบอกแก...มีคนที่จะช่วยเราตามหาพวกภูผาได้”

“ก็ดีสิ พี่กฤช...ใครล่ะ”

คมกฤชไม่ตอบแต่หันไปทางหน้าบ้าน มุกมองตามก็เห็นรุจากำลังเดินตรงเข้ามา...ในเวลาเดียวกันนั้นที่ตึกร้างแห่งหนึ่ง ภูผาแสดงความโกรธและเสียใจต่อหน้าบลูและขุนพลหลังรู้ว่าแมงมุมตายแล้ว โดยบลูรีบโยนความผิดให้พ้นตัวบอกว่าเป็นฝีมือนังหนูมุก อ้างว่าคนที่แมงมุมไปขู่เป็นเพื่อนกับเจ้าของอะดอเรลลา พวกมันคงระวังตัวอยู่แล้วถึงได้จัดการแมงมุมง่ายขนาดนั้น ส่วนขุนพลแนะนำให้ภูผารีบแบ่งเงินแล้วแยกย้ายกันได้แล้ว ก่อนที่งานง่ายๆที่ใช้แมงมุมไปทำ มันจะพาความฉิบหายมาให้พวกเรา

ฟากมุกกับพี่ชายที่บัดนี้รุจาเข้ามาสมทบ รุจามาพร้อมข้อมูลรายชื่อคนไข้ทั้งหมดในโรงพยาบาล ซึ่งหนึ่งในนี้คือคนที่ภูผาไปเยี่ยม แต่พอคมกฤชแบมือขอ เธอกลับไม่ยอมให้เขาง่ายๆ ย้ำให้เขาทำตามที่ตกลงกันก่อน บอกทุกอย่างมาให้หมด ทำไมพวกเขาอยากได้ข้อมูลคนไข้ มุกเลยต้องสมอ้างว่า

“หนูมุกใช้ให้พี่กฤชปลอมตัวไปเองค่ะ หนูมุกอยากช่วยพี่เพชรตามหาคนร้าย ถ้าเรายังไม่ได้ตัวพวกที่ปล้นอะดอเรลลา พวกมันก็อาจจะย้อนมาขโมยไปอีกใช่ไหมคะ”

“แอนดี้ล่ะคะ เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย” รุจาซักต่อ

“ทำถามโน่นถามนี่ ที่จริงก็อยากรู้เรื่องนี้ที่สุด” คมกฤชประชด ทำให้รุจาเคืองตอบโต้ทันควันด้วยรอยยิ้มเชือดเฉือนใจ

“ใช่...ทุกเรื่องของแอนดี้ ฉันอยากรู้ เพราะเขาคือคนรักของฉัน”

มุกเห็นท่าจะบานปลายกลายเป็นเรื่องส่วนตัวจึงรีบอธิบายกับรุจาต่อไปว่า

“ตอนที่แอนดี้เข้ามา พอรู้ว่าเกิดเรื่องปล้น บริษัทของพี่กฤชต้องจ่ายค่าประกันเพชร เขาก็อาสาว่ามีอะไรที่พอช่วยได้ ก็ให้บอก”

รุจาคิดตามแล้วเปรยว่า เพราะแอนดี้ยิงปืนเก่ง มุกเออออว่าแอนดี้เคยเป็นแชมป์ยิงปืนของมหาวิทยาลัย ตอนแรกเขาอยากจะมาทำงานกับพี่กฤช แต่เจอคุณก่อน เลยได้ไปเป็นนักข่าว

“แต่แอนดี้มันก็คงทำอะไรไม่ได้มากหรอกนะ ฝีมือก๊อกๆแก๊กๆ พออวดสาวได้” คมกฤชหาเรื่องอีก คนอย่างรุจามีหรือจะยอมปล่อยผ่าน จีบปากยั่วเขาทันที

“แค่นั้นฉันก็หลงจะแย่แล้ว ไม่ต้องมากกว่านี้หรอก เดี๋ยวฉันจะถอนตัวจากความรักแอนดี้ไม่ไหว”

คมกฤชหมั่นไส้สุดๆ มุกถอนใจกับสองคนที่หาเรื่องกันได้ตลอด

“งั้นเราก็ต้องรีบหาให้เจอว่าภูผามาเยี่ยมใครในโรงพยาบาลใช่ไหมคะ คดีนี้จะได้ปิดสักที” รุจาหันมาพูดกับมุก ก็ได้รอยยิ้มบางๆจากเธอแทนคำตอบ

ooooooo

แยกจากขุนพลกับบลูมาแล้ว ภูผาบ่ายหน้าไปหาเจนจบที่บ้านบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กลับโดนเจนจบตำหนิว่า คนของภูผาทำงานสะเพร่าเอง แค่ขู่ผู้หญิงคนหนึ่งทำไมถึงหนีไม่รอด

“มีคนฆ่าแมงมุม หลังจากที่ขู่ผู้หญิงคนนั้น”

“ฉันนึกแล้วว่าผู้หญิงอย่างนิจนันท์ไม่มีปัญญาจะช่วยตัวเองหรอก แกสงสัยว่าใครช่วยนิจนันท์”

“มุกดา...น้องสาวไอ้คมกฤช เราเคยเจอกับมันหลายครั้ง ถึงจับไม่ได้คาหนังคาเขา แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเรื่องอะดอเรลลาทุกครั้ง”

“นึกไม่ถึงเลยนะ ฉันมองข้ามหนูมุกคนดีของเพชรไปได้ยังไง”

“เรื่องที่เหลือ...คุณจัดการเอง ผมต้องการค่าเหนื่อย”

“ฉันต้องขายอะดอเรลลาของจริงให้ได้ก่อน”

“นั่นมันเรื่องของคุณ เรื่องของผมคือผมต้องได้เงินส่วนที่เหลือภายในวันนี้ เงินสดเท่านั้น ตามจำนวนที่ตกลงกันครั้งแรก”

“แต่ลูกน้องแกตายไปแล้วสอง”

“ไม่เป็นไร ขอแค่ให้ได้เงินจากคุณครบตามที่ตกลง ผมมีวิธีส่งเงินค่าจ้างให้พวกมันไปใช้ในนรกเอง”

ภูผาจ้องมองเจนจบด้วยสายตาเอาจริง ไม่มีการต่อรอง...ด้านบลูเกิดความระแวงว่าภูผาอาจไม่แบ่งเงินให้พวกตน ขณะที่ขุนพลขอให้บลูใจเย็น ถ้าภูผาเบี้ยวตนก็มีวิธีทวงเงินค่าเหนื่อย บลูฟังแล้วเบาใจ และเอ่ยปากขอตามขุนพลไปแข่งรถเมืองนอก ด้วยรู้สึกรักและผูกพันกับเขาขึ้นมาจริงๆ แต่ขุนพลไม่มีคำตอบให้ นอกจากสายตาที่มองบลูด้วยความสมเพชขณะเธอซบหน้าอยู่กับอกตน

ooooooo

มุกเข้ามาที่สตาร์ไดมอนด์ แล้วทะเลาะกับเพชรด้วยเรื่องนิจนันท์ถูกทำร้าย เนื่องจากเขาคาดคั้นเธอเป็นการใหญ่ว่าเมื่อคืนหายไปไหน ตนไปหาที่บ้านไม่เจอ พอตามไปที่คอนโดฯพี่ชายก็ไม่มีใครอยู่เลยสักคน ครั้นมุกบอกว่าตนกับพี่กฤชออกไปเที่ยว กลับมาเกือบสว่าง เพชรก็ตวาดใส่เธออย่างอึดอัดคับแค้น

“โกหก! เธอโกหกเพราะเห็นว่าฉันโง่นักใช่มั้ย”

มุกไม่ทันจะตอบ ถูกเขาดึงตัวมาประชิดอกกว้าง

“ขอให้รู้ไว้เลยนะหนูมุก ที่ฉันยอมเป็นคนโง่ เพราะฉันรักเธอ ต่อไปนี้เธอจะปกปิดอะไร แค่ไหน ฉันจะไม่ถาม ฉันรักเธอ ฉันก็จะเชื่อใจคนที่ฉันรัก ที่ฉันรอจะคุยวันนี้เพราะคุณแม่ให้เราไปเลือกชุดงานแต่งงานจะจัดขึ้นให้เร็วที่สุด”

“ไม่ค่ะ”

“ฉันรู้ว่าเธอไม่เต็มใจจะแต่งงานกับฉัน”

“พี่เพชรเองก็ไม่อยากแต่งงานกับหนูมุกเหมือนกันนี่คะ ถ้าคุณป้ามรกตไม่ป่วยหนัก พี่เพชรก็คงเลือกเจ้าสาวเป็นคนอื่น”

“ใช่...นั่นมันเป็นเหตุผลก่อนที่ฉันจะรักเธอ ก่อนที่ฉันจะอยากให้เธอเป็นเจ้าสาวของฉัน หนูมุก...อย่าให้ฉันต้องเสียเธอไปเลยนะ เธอไม่รักฉันก็ได้ แต่ขอให้ฉันได้รักเธอ ได้อยู่กับเธอได้ไหม...ฉันรู้ว่าบังคับใจเธอไม่ได้ ฉันเคยทำไม่ดีกับเธอ แต่หวังว่าวันเวลาที่ดีของเราที่ทะเล...มันจะทำให้เธอรู้ว่าฉันมั่นคงกับเธอคนเดียว”

เพชรจบคำพูดด้วยรอยยิ้มสุดเศร้า แล้วเดินออกไปจากห้อง มุกอยากจะตามแต่รุจาโทร.เข้ามือถือ พอมุกกดรับก็ตกใจกับสิ่งที่รุจารายงานมาว่า เพื่อนตนที่เป็นลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลช่วยเช็กให้แล้วว่าภูผาไปเยี่ยมลูกชาย มุกรีบเตือนรุจาระวังตัวด้วย ตนจะรอเธอกับพี่กฤชส่งข่าว

เจนจบยืนฟังอยู่หน้าห้อง มองมุกด้วยสายตาโกรธแค้น พอมุกเดินออกมาก็ไม่มีเจนจบอยู่ตรงนั้นแล้ว มุกเดินไปบอกเพชรว่าไม่ต้องรอตน ตนยังไม่ไปเลือกชุดแต่งงาน เพชรคิดว่ามุกยังโกรธเรื่องรูปที่ว่าเห็นในมือถือนิจนันท์ เขายืนยันว่ามันไม่มีจริงๆ แต่มุกก็เถียงว่า ตนเชื่อสายตาตัวเอง

“โธ่...หนูมุก เชื่อฉันบ้างได้มั้ย ตอนนี้อะไรมันก็วุ่นวายมากพอแล้ว ฉันอยากให้จับตัวคนที่ทำร้ายนิจได้ เรื่องที่คุณกับนิจไม่พอใจกันมันจะได้จบๆกันไป”

“ถ้าคุณนิจนันท์สงสัยหนูมุก ก็ให้ตำรวจมาจับหนูมุกเลยก็ได้ค่ะ หนูมุกไม่หนี”

“ฉันไม่เชื่อว่าเป็นเธอ ฉันถึงให้ผู้ใหญ่ช่วยดูคดีนี้เงียบๆ มันไม่ใช่เรื่องดีกับชื่อเสียงของเธอหรือนิจเลยนะ ถ้ามันกลายเป็นเรื่องหึงหวง”

“หึงหวง! ใครหึงพี่เพชรคะ ไม่ใช่หนูมุกแน่”

“หนูมุก...พูดกันด้วยเหตุผล”

“เหตุผลของหนูมุกน่ะมีอยู่แล้ว แต่มันคงใช้ไม่ได้กับพี่เพชร แล้วก็คุณนิจนันท์” มุกพูดจบเดินหนีทันที ทิ้งเพชรยืนอึ้ง  ทั้งเครียด ทั้งเซ็งจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ooooooo

นิจนันท์อยากจะออกไปหาเพชรบ้างแต่ก็โดนพาทีขัดขวาง พาทีมาเฝ้าตลอดทั้งวัน แถมนอกตัวบ้านก็ยังมีลูกน้องของเขาอีกหลายคนช่วยดูแลความปลอดภัย

ด้านมุกที่ปลีกตัวไปจากเพชรได้ เธอกลับมาที่บ้านแล้วโทร.หาแอนดี้ที่ยังอยู่ในนิวส์ไทม์ แอนดี้กระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย และอีกเดี๋ยวก็ต้องไปประชุมที่บ้าน บก.สมพล...มุกฟังแอนดี้บ่นมาแล้วรู้สึกหนักใจแทนจริงๆ จากนั้นเธอตัดสินใจออกไปสมทบกับคมกฤชและรุจาเพื่อจะไปดูลูกชายภูผาที่โรงพยาบาล แต่พอไปถึงปรากฏว่าเด็กถูกย้ายไปรักษาที่อื่นแล้วอย่างกะทันหัน มุกเชื่อว่ามีคนกำลังช่วยภูผา แล้วก็เป็นคนที่รู้ความเคลื่อนไหวของเรา รุจาฟันธงทันทีว่า นอกจากชนินทรแล้วยังมีคนทรยศอีกคนอยู่ในสตาร์ไดมอนด์

เจนจบนั่นเองที่จัดการเรื่องย้ายลูกชายภูผา ก่อนจะโทร.ไปตามภูผามาพบและเจรจาต่อรองโดยไม่ยอมบอกว่าเอาลูกกับเมียของเขาไปไว้ที่ไหน

“ถ้าอยากให้ลูกชายมีลมหายใจ แกก็ต้องทำงานให้ฉันต่อ”

“คุณมันเลวยิ่งกว่าโจรอย่างผม” ภูผาสบถด้วยความแค้น

“ถ้าแกพูดอะไรให้ระคายหูฉันอีกคำ ฉันจะสั่งให้คนของฉันที่เฝ้าลูกแกดึงสายออกซิเจนออก แล้วฉันจะส่งคลิปที่ลูกชายแกค่อยๆตายอย่างทรมาน พร้อมกับเมียแกที่ต้องเป็นบ้าเพราะเห็นลูกชายตายไปต่อหน้าต่อตาให้แกดู”

ภูผากำมือแน่น แววตากดดันคับแค้นอย่างที่สุด

“ทำงานให้ฉัน พอฉันขายอะดอเรลลาได้ แกจะได้เงิน ได้ครอบครัวแกคืน”

ในที่สุดภูผาก็ต้องยอมเจนจบ เขากลับไปบอกขุนพลกับบลูว่ามีงานที่ต้องทำให้จบ เสร็จงานครั้งนี้เราจะได้เงินเพิ่มมากกว่าที่เคยตกลง

ooooooo

รุ่งขึ้น มรกตเชิญครอบครัวมุกมากินข้าวที่บ้าน รวมทั้งรุจาที่มรกตทราบดีว่าคมกฤชชอบพอเธออยู่ ผู้ใหญ่ทุกคนคาดหวังว่า วันนี้หนุ่มสาวสองคู่ต้องได้ตกลงปลงใจและนำพาไปสู่การแต่งงาน แต่แค่เริ่มต้นสนทนาทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชายก็แขวะกันไปแขวะกันมาจนแทบจะเปิดศึกใส่กัน โดยเฉพาะคู่ของรุจากับคมกฤชที่ดูจะแรงมากกว่าคู่ของเพชรกับมุก

ในที่สุด หนุ่มสาวทั้งสี่ต้องลุกจากโต๊ะอาหารออกไปสงบสติอารมณ์ โดยรุจากับมุกออกไปบริเวณสระน้ำ ขณะที่เพชรกับคมกฤชแยกไปที่สวนหย่อม

มุกขอร้องรุจาอย่าถือสาพี่ชายของตนเลย แต่รุจาตอบกลับว่าทำไม่ได้จริงๆ เราสองคนคงเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกันไปจนตาย

“ไม่หรอกค่ะ พี่กฤชน่ะแคร์คุณรุจามากนะคะ ทำปากแข็งไปอย่างงั้นเอง”

“รุจาว่าอย่างคุณเพชรดีกว่านะคะ ผิดก็ยังรู้จักขอโทษ ทำไมคุณหนูมุกไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายดีๆอย่างคุณเพชรล่ะคะ”

“เรื่องของเรามันเริ่มต้นจากความเกลียด ถึงตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีๆ แต่สักวัน...ถ้าเรารู้จักตัวจริงของกันและกัน มันคงกลับไปเป็นความเกลียดอีกครั้ง”

“คนเราที่เกลียดกัน ก็เพราะรักกันไม่ใช่เหรอคะ”

“เหมือนคุณรุจากับพี่กฤช”

รุจารู้ว่าพลาดไป รีบหันหน้าหนีกลบเกลื่อนความรู้สึก ส่วนคมกฤชที่อยู่กับเพชรอีกทาง คมกฤชยินดีที่เพชรจะแต่งงานกับมุก แต่อยากให้เพชรช่วยจัดการเรื่องเพื่อนเก่าของเขาก่อน

“ผมอยากให้ทุกคนเชื่อใจว่า ผมไม่ได้คิดอะไรกับนิจ” เพชรยืนยัน

“คุณไม่คิด แต่ถ้าอีกฝ่ายคิด...คิดแล้วก็ทำอย่างโจ่งแจ้งด้วย ถ้าคุณไม่จัดการให้เด็ดขาด เรื่องของคุณกับมุกไม่มีทางลงเอยแน่”

“แมนแบบนี้ ทำไมคุณรุจาถึงไปชอบคนอื่น”

“ผมกับรุจาเจอกันเพราะอะดอเรลลา เพชรอาถรรพณ์ เม็ดนี้มันอาจจะมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้อะไรต่อมิอะไรยุ่งเหยิงไปหมด”

“เพราะราคาของมันไง แต่สำหรับผม เงินมันซื้อความสุขทางใจไม่ได้ ความเชื่อมั่นต่างหากที่จะทำให้ความรักยาวนาน”

“คุณนี่ไม่เผื่อใจสำหรับการโดนหลอกเลย”

“คุณคงสมน้ำหน้าผมที่โดนเพื่อนหลอกมาแล้ว แต่สำหรับคนรัก ผู้หญิงที่ผมอยากจะอยู่ด้วยตลอดชีวิตอย่างหนูมุก ผมมั่นใจว่าผมจะไม่ใช่คนถูกหลอก”

“ถึงมุกจะมีอะไรที่ปิดบังคุณ คุณก็ให้อภัยได้” คมกฤชหยั่งเชิง

“แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ คุณให้อภัยคนที่คุณรักได้หรือเปล่า”

มุกกับรุจาที่เดินมายืนฟังอยู่ด้านหลังสองหนุ่มถึงกับอึ้งไปด้วยกัน รุจายิ้มดีใจไม่คิดว่าเพชรจะจริงจังกับมุกขนาดนี้ ต่างจากมุกที่หน้าสลด ยิ่งได้ยินรุจาขอให้เธอแต่งงานกับเพชร มุกก็ยิ่งเศร้าไปอีก

ooooooo

เฝ้านิจนันท์มาเกือบทั้งวัน พาทีเพิ่งกลับออกไปเมื่อตอนบ่าย แต่นิจนันท์ก็ยังออกไปหาเพชรไม่ได้อยู่ดีเพราะมี รปภ.ลูกน้องของพาทีอยู่รอบบ้าน

เมื่อไปด้วยตัวเองไม่ได้ นิจนันท์จะใช้โทรศัพท์ติดต่อเพชร แต่ไม่ทันกดเบอร์ เจนจบก็โผล่เข้ามาเสียก่อน

“จะโทร.เรียกเพชรมาช่วยเหรอ”

“เรื่องอะไรต้องมาขังฉัน”

“คงกลัวเธอเพ่นพ่าน เหมือนสัตว์เดือนสิบสอง”

“ระวังปากไว้ด้วย เจนจบ”

“แต่เธอควรจะระวังชีวิตตัวเอง”

“ฉันจะแจ้งความ หนูมุกมันคิดจะฆ่าฉัน”

“ก็ลองดูสิว่า เพชรจะปกป้องเพื่อนหรือเจ้าสาว คุณหนูมุกเขาดีกว่า เพียบพร้อมกว่าเธอทุกอย่าง อีกไม่นานเขาก็แต่งงานกัน เพื่อนที่เป็นภาระอย่างเธอมันก็ต้องอยู่นอกสายตา”

“ออกไป!!” นิจนันท์ตวาดแว้ด

“ฉันไปแน่ แค่แวะมาดูว่าเธอยังไม่เป็นบ้าอาละวาดตายไปเสียก่อน อ้อ เห็นว่าวันนี้เพชรกับคุณหนูมุกมีนัดกินข้าวกันสองครอบครัว เพชรคงจะสนุกจนลืมผู้หญิงป่วยๆอย่างเธอไปเลย”

เจนจบยั่วหยันก่อนเดินออกไป นิจนันท์โมโหคว้าหมอนปาไล่หลัง แล้วยังอาละวาดขับไล่ลูกน้องพาทีออกไปพ้นหน้าด้วย พอสงบสติอารมณ์ได้ก็จัดการโทร.หาเพชร อ้อนขอความช่วยเหลือเพราะปวดท้องมากเหมือนไส้ติิ่งจะแตก ก่อนวางสายด้วยรอยยิ้มสมใจ แล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดบางเบาเซ็กซี่นอนรอเพชรอยู่ในห้อง

ปักรู้ว่านิจนันท์โทร.มาอ้อนเพชร เธอไม่อยากให้ไป แต่เพชรเป็นห่วงนิจนันท์จึงดึงดันไปจนได้ เมื่อมรกตทราบจากปักก็โมโหโกรธา ถามปักว่าบ้านแม่เพื่อนเก่านั่นอยู่ไหน

“ใจเย็นก่อนนะคะ” ประไพเอ่ยขึ้น

“เย็นไม่ไหวแล้วค่ะ เดือดปุดๆจนจะเป็นน้ำกรดในกระทะทองแดงแล้ว” มรกตลุกพรวด ปักรีบกางแขนกั้น ขอร้องคุณผู้หญิงฟังตนให้จบก่อน...มรกตหน้าตึง ถามว่ายังมีอะไรอีก

“ไม่ต้องไปตามหรอกค่ะ ปักมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าวันนี้คุณเพชรไม่มีวันเสียท่ายายนิจนันท์ขาเสียบ”

มรกตกับประไพ รวมทั้งเผ่าพงศ์มองปักอย่างสงสัย...

จะไม่ให้ปักมั่นใจได้ยังไง ในเมื่อเพชรไม่ได้ไปคนเดียว แต่มีทั้งมุก รุจา และคมกฤชตามไปด้วย แผนมารยาร้อยเล่มเกวียนของนิจนันท์จึงล้มเหลว เพราะรุจากับคมกฤชช่วยกันขัดขวางเต็มที่ โดยไม่ให้นิจนันท์เข้าถึงตัวเพชรได้เลย

รุจากับคมกฤชแสดงความห่วงใยนิจนันท์มากมายจนวุ่นวายไปหมด ที่สุดนิจนันท์ต้องขอตัวลงไปนั่งพักข้างล่างด้วยความรำคาญคนทั้งคู่ แต่พอทุกคนออกจากห้อง มุกกลับอ้อยอิ่งออกมาเป็นคนสุดท้ายพร้อมโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งที่แอบหยิบมาจากบนโต๊ะข้างเตียงนอนนิจนันท์

นิจนันท์เอนหลังที่โซฟา รุจาตามมาบีบนวด ขณะที่ คมกฤชแจ้งว่าตนโทร.ตามรถพยาบาลให้แล้ว นิจนันท์ตกใจแต่ฝืนยิ้มให้พวกเขา ก่อนหันไปบอกเพชรว่า ตนขอดูอาการอีกสักพัก แต่รุจาก็ยังเกาะแข้งขาน่ารำคาญ อีกทั้งคมกฤชกับมุกก็ช่วยแกล้ง ในที่สุดนิจนันท์ก็เอ่ยปากว่า
“พวกคุณจะกลับก็ได้นะคะ ฉันค่อยยังชั่วแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้พวกเราว่าง จะช่วยดูแลคุณนิจจนกว่าจะหาย ผู้หญิงย่อมเข้าใจผู้หญิงกันเองมากกว่าผู้ชายใช่ไหมคะ” รุจาพูดจีบปากจีบคอ นิจนันท์สุดแสนหมั่นไส้แต่ก็จำใจต้องเออออไปด้วย

ooooooo

เป็นอันว่าเพชรกลับมาบ้านโดยสวัสดิภาพปลอดภัย มรกตยิ้มแย้มพอใจ กอดแล้วกอดอีกจนลูกชายอึดอัด

“ดีนะที่ลูกรอดปลอดภัยจากกรงเล็บพร้อมตะปบของแม่นิจนันท์”

“ต้องขอบคุณคุณรุจากับคุณคมกฤชนะคะ ที่ไปช่วยดูแลพยาบาลคนป่วยจนหายสนิท หายไปเฉยๆ แหม... มันน่าจะหายไปจากโลกนี้” ปักลอยหน้า แต่พอเลยไปปะทะสายตาคมกริบของเพชรก็ชะงักเงียบไป

“นิจเขาน่าสงสาร ผมอยากให้เราเห็นใจเขาบ้าง”

“แต่พ่อว่าเขาอยากให้แก เห็นใจเขามากกว่า”

“จริง...อันนี้คุณพูดถูกมาก ประสบการณ์ล้วนๆล่ะสิ”

เผ่าพงศ์ยิ้มแห้งๆ เข้าตัวจนได้ มรกตหันมาทางลูกชาย

“จำไว้นะเพชร มารยาผู้หญิงน่ากลัวที่สุด แกห้ามใจอ่อนกับนิจนันท์บ่อยๆ ไม่งั้นแม่อกแตกตายเพราะไม่ได้ลูกสะใภ้ถูกใจ”

“สบายใจได้ครับ ยังไงผมก็ต้องมีเจ้าสาวชื่อหนูมุก” เพชรยิ้มมั่นใจ

ooooooo

เย็นนั้น สองพี่น้องกลับมาเจอแอนดี้ที่บ้าน มุกรีบเอามือถือที่หยิบมาจากห้องนิจนันท์ให้แอนดี้ตรวจสอบแค่ครู่เดียวก็ได้เรื่อง

“มือถือที่มุกเอาออกมาเป็นของชนินทรจริงๆ แล้วเบอร์สุดท้ายที่ชนินทรโทร.ออกก็คือเบอร์ของสงคราม”

“เรารู้ว่าสองคนนี้ติดต่อกันอยู่แล้ว” คมกฤชบอก

“นิจนันท์เก็บมือถือเครื่องนี้ไว้ไม่ยอมให้พี่เพชร แสดงว่านิจนันท์เองก็รู้ว่าชนินทรกำลังติดต่อจะขายอะดอเรลลา แต่เวลาอยู่ต่อหน้าทุกคน กลับทำว่าไม่รู้เรื่อง”

คำพูดมุกทำให้คมกฤชสงสัยว่า นิจนันท์เป็นคนทำชนินทรเป็นเจ้าชายนิทราหรือเปล่า มุกว่าไม่น่าใช่ นิจนันท์ไม่น่าจะสู้แรงชนินทรได้

“ถ้ามันไม่ใช่เป็นอุบัติเหตุอย่างที่นิจนันท์พูด ฟังจากที่คุณสองคนเล่า ผู้หญิงคนนี้ก็ไว้ใจไม่ได้” แอนดี้สรุป ขณะที่สองพี่น้องตั้งสมมติฐานว่า วันนั้นมีอีกคนที่ทำร้ายชนินทร คนที่รู้ความเคลื่อนไหวของทุกคนอย่างดี และเป็นคนที่เราไม่เคยสังเกต...


บุคคลนอกสายตาก็คือเจนจบ ยามนี้เขาอยู่ที่บ้านกับขุนพลคู่ขาคนเดิม ขุนพลมีจุดมุ่งหมายของตัวเองว่าอยากไปแข่งรถที่เมืองนอก ตลอดมาเขาจึงทำทุกอย่างตามความต้องการของเจนจบ จนถึงวันนี้ความฝันนั้นน่าจะเป็นจริงเสียที แต่พอทวงถามเจนจบก็บ่ายเบี่ยง บอกให้รออีกตามเคย

หลังจากนั้นในตอนค่ำ เจนจบออกไปพบภูผา หยิบยื่นงานสุดท้ายให้ทำ

“งานสุดท้ายของแกคือทำให้อะดอเรลลาปลอมที่อยู่ในสตาร์ไดมอนด์หายไปอีกครั้ง เพราะฉันติดต่อคนซื้อนอกประเทศเพื่อขายของจริงได้แล้ว”

“เสี่ยงเกินไปที่ผมจะบุกเข้าไปในสตาร์ไดมอนด์”

“ที่จริงฉันก็อยากให้แกทำแบบนั้น เพราะฉันอยากเห็นตอนที่หนูมุกมันลุกขึ้นมาสู้...กลายเป็นอีกคนอย่างที่แกเล่า”

“ถ้าทำแบบนั้น ผมไม่รับรองว่าจะไม่มีคนตาย”

“นั่นล่ะ ที่ฉันไม่อยากเสี่ยง ฉันไม่อยากให้เพชรโดนลูกหลง...พรุ่งนี้พวกแกต้องปล้นรถที่มีอะดอเรลลา” เจนจบสั่งเฉียบ...อย่างคนที่คิดวางแผนมาแล้วอย่างดี

ooooooo

ในห้องทำงานเพชรตอนเช้าวันใหม่ ทุกคนยืนห้อมล้อมอะดอเรลลาในกล่องสวยงามบนโต๊ะ ฟังเจนจบอธิบาย โดยที่มุกยืนมองทุกคนอย่างจับสังเกต

“ผมขอร้องให้ผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันบินมารับอะดอเรลลาด้วยตัวเอง แล้วก็ติดต่อขอการคุ้มกันจากสารวัตรธีรพัฒน์”

“คนของฉันมือดีที่สุดสามคนจะนั่งไปกับรถที่มีอะดอเรลลา” พาทีเสริมขึ้น ส่วนคมกฤชแจ้งว่าตนจะขับรถตามปิดท้าย ขณะที่ธีรพัฒน์ให้ความมั่นใจว่า ที่สนามบิน เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบจะคอยดูแลอะดอเรล–ลาจนกว่าจะถูกนำขึ้นเครื่อง เพชรกำชับด้วยว่า ต้องไม่มีเหตุการณ์ปล้นเกิดขึ้นอีก

สาลินีที่ยืนฟังอยู่ด้วยถึงกับถอนใจดังๆ บอกโล่งใจจัง ในที่สุดอะดอเรลลาก็จะไปพ้นๆจากสตาร์ไดมอนด์เสียที ทุกคนหันมองสาลินีเป็นตาเดียว

“ก็...มันเพชรอาถรรพณ์นี่คะ น่ากลัวจะตาย ตั้งแต่ได้มาไม่เห็นเกิดเรื่องดีๆเลย” สาลินีเสียงอ่อย

เจนจบมองนาฬิกาแล้วบอกทุกคนว่าใกล้เวลา

ที่ผู้เชี่ยวชาญจะมาถึงแล้ว เพชรจึงเชิญทุกคนไปสรุปแผนรักษาความปลอดภัยระหว่างขนย้ายให้เข้าใจตรงกันอีกครั้งที่ห้องประชุม

เพชรปิดกล่องอะดอเรลลาบนโต๊ะส่งให้มุกไปเก็บไว้ในเซฟ เสร็จแล้วเขาเดินนำทุกคนเดินออกไป โดยสาลินีรั้งท้ายเป็นคนปิดประตู

เวลาเดียวกันนั้นเอง ภูผา ขุนพล และบลูกำลังเตรียมอาวุธถนัดมือเพื่อปล้นอะดอเรลลา ทุกคนมาดหมายว่าต้องได้เงินค่าจ้างทันทีที่เสร็จงาน ซึ่งภูผาให้รอรับได้ที่สนามบิน แบ่งเงินแล้วขึ้นเครื่องไปได้เลย ขุนพลฟังจบก็จูบพาสปอร์ตที่ภูผาโยนให้ด้วยความหวังเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้ว่ามันเป็นของปลอม

ooooooo

หลังประชุมกันเสร็จ และพบผู้เชี่ยวชาญชาวต่างชาติแล้ว เพชรและมุกกลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้งเพื่อนำอะดอเรลลาไปสนามบิน แต่ปรากฏว่าอะดอเรลลาอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกล่องเปล่าไว้ดูต่างหน้า

เพชรโมโหมาก สั่งเจ้าหน้าที่รีบปิดสตาร์ไดมอนด์ แล้วค้นตัวทุกคน ทั้งยังให้พวกธีรพัฒน์ พาที และคมกฤชช่วยค้นทั่วบริษัทก็ไม่เจอ สาลินียิ่งเชื่อเรื่องอาถรรพณ์เพชรอะดอเรลลา แสดงความหวาดกลัวตัวเนื้อสั่น

พาทีเองก็กลัว เขามีอาการให้มุกเห็นโดยบังเอิญ มุกเข้ามาลูบหลังให้เขาที่ทำท่าเหมือนจะอาเจียน

“คุณพาทีไม่สบายเหรอคะ”

“คุณหนูมุกอย่าบอกใครนะครับ ผมกลัว”

“กลัว?”

“ครับ...ผมกลัว เมื่อกี้เรายังเห็นอะดอเรลลากับตา ทุกคนเห็น แล้วมันหายไปไหน มันหายไปได้ยังไง”

“คุณพาทีคิดว่า...”

“อาถรรพณ์ครับ ผมว่าเพชรเม็ดนี้มีอาถรรพณ์จริงๆ ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับมันอีกแล้ว ผมกลัว ผมกลัวต้องเป็นเหมือนชนินทร” พาทีกลัวจนขาสั่น ทรุดนั่งลงกับพื้น มุกต้องรีบปลอบ เพราะเห็นแล้วว่าพาทีกลัวจริงๆ

“ไม่ใช่อาถรรพณ์หรอกค่ะคุณพาที ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นฝีมือคน อาจจะเป็นคนใกล้ตัวที่เรานึกไม่ถึงด้วย”

เจนจบแอบมองมุกกับพาทีก่อนหลบออกมาพิมพ์เมสเสจส่งไปบอกภูผาว่ายกเลิกงาน ครั้นภูผาได้อ่านก็รีบบอกต่อขุนพลกับบลู ปรากฏว่าขุนพลอารมณ์เสียทันที ถึงกับชักปืนเล็งใส่ภูผา โวยวายที่วันนี้ไม่ได้เงินไปเมืองนอก ภูผาต้องยืนยันด้วยข้อความที่เจนจบส่งมา ขุนพลถึงยอมเก็บปืนแล้วผลุนผลันออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของบลู

ส่วนที่สตาร์ไดมอนด์ เพชรก็หัวเสียเช่นกัน เขากำลังระเบิดอารมณ์ต่อหน้าเจนจบ มุก คมกฤช พาที และสาลินี

“ค้นจนทั่ว แต่ก็ไม่เจออะดอเรลลา วงจรปิดก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติในห้องนี้หลังจากพวกเราออกไป นี่มันอะไร...มันเกิดขึ้นได้ยังไง สร้อยเพชรเส้นนึงหายไปจากห้องประธานกรรมการบริษัทอย่างไร้ร่องรอย มันหมายความว่ายังไง นี่เหรอระบบความปลอดภัยสูงสุดที่บริษัทแกติดตั้งให้ฉัน”

พาทีโดนหนัก ก้มหน้าอย่างเถียงไม่ออก พอเจนจบจะปรามเพชร กลับโดนตวาดว่าห้ามพูด ถ้าเขาไม่รู้ว่าอะดอเรลลาอยู่ที่ไหน คมกฤชเสนอตัวไปช่วย

ธีรพัฒน์ค้นทุกตารางนิ้วอีกรอบ พาทีขอไปด้วยเพราะไม่กล้าสู้หน้าเพชรในยามนี้ ขณะที่สาลินีก็เอาแต่ร้องไห้ด้วยความกลัวอาถรรพณ์อะดอเรลลา จะขอลาออกจากงาน แต่เพชรไม่ยอม สั่งห้ามใครหน้าไหนลาออกตอนนี้ แล้วไล่สาลินีออกไปสงบสติอารมณ์นอกห้อง

เมื่อสาลินีเดินสะอื้นออกไปแล้ว เจนจบเอ่ยกับเพชรอย่างเข้าใจความรู้สึกว่า

“ฉันรู้ว่านี่มันเรื่องใหญ่ มันเกิดขึ้นใต้จมูกนาย”

“แกอย่าบอกให้ฉันใจเย็น”

“ฉันรู้ว่าสิ่งที่แกเป็นห่วงมากกว่าเพชรเม็ดนึงคือชื่อเสียงของสตาร์ไดมอนด์ ไม่ว่าจะหาอะดอเรลลาเจอหรือไม่เจอ เราจะช่วยกันกอบกู้ความเชื่อถือของทุกคนกลับมา นายไม่ใช่คนยอมแพ้กับอุปสรรคแค่นี้”

เจนจบให้กำลังใจเพชรอย่างเต็มเปี่ยม ก่อนเดินออกไป ทิ้งให้เพชรอยู่กับมุกตามลำพัง เพชรหันมองมุก แววตาเคร่งเครียดกดดันและผิดหวัง ขอกำลังใจจากเธอด้วยอ้อมกอด พร้อมสัญญากับเธอว่า เขาต้องหาอะดอเรลลาให้เจอ

ขณะที่มุกกอดเพชรไว้อย่างปลอบประโลม สาลินีที่นอกห้องยังร่ำไห้น้ำตาคลอไม่เลิก เธอบอกธีรพัฒน์ให้รีบหาอะดอเรลลาให้เจอแล้วเอามันไปไกลๆ เอาไปนอกประเทศ ไม่ต้องเอากลับมาอีก

ooooooo

ตกเย็น ขุนพลมารอเจนจบอยู่ที่บ้านเพราะอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงยกเลิกงาน พอได้ยินว่าอะดอเรลลาถูก ขโมยที่สตาร์ไดมอนด์ ขุนพลนึกไม่ถึง ถามเจนจบว่ายังมีโจรหน้าไหนที่เก่งกว่าพวกตนอีก

“มี...แล้วมันก็กล้าล้วงคองูเห่า”

“ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณได้นะเจนจบ ผมคือคนเดียวที่จะช่วยคุณจนลมหายใจสุดท้าย อะดอเรลลาของจริงอยู่ที่คุณใช่ไหม...ขายมันไปสิ แล้วแบ่งเงินค่าแรงให้ผมคนเดียวก็ได้ ผมจะไม่ปากโป้งบอกใคร คุณจะให้ผมปิดบัญชีไอ้ภูผากับบลูก็ได้...แค่คุณสั่งผม”

“ยังไม่ถึงเวลา”

“แล้วเมื่อไหร่ ตำรวจมันตามกลิ่นเรามาใกล้แล้ว ผมต้องการเงิน ผมต้องหนี”

“ใจเย็นก่อน ฉันเองก็ตั้งใจให้อะดอเรลลาปลอมมันหายก่อนจะถูกส่งไปตรวจอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าคราวนี้ มันมีคนที่เหนือชั้นกว่าพวกแก แล้วฉันก็ต้องรู้ให้ได้ว่ามันเป็นใคร” เจนจบแววตาครุ่นคิด ขุนพลมองอย่างไม่พอใจแต่ต้องระงับอารมณ์ไว้เต็มที่

ภูผาเองก็โมโหและผิดหวังที่ไม่ได้เงินตามที่คาด เพราะเขาตั้งใจจะเอาไว้รักษาลูกชายและเริ่มต้นชีวิตกับครอบครัว แต่ภูผาไม่ยอมตอบคำถามบลูที่อยากรู้ว่าเขาจะเอาเงินมากมายไปทำอะไร

ด้านนอกมืดหมดแล้ว แต่ในห้องทำงานเพชรแสงไฟยังสว่าง เพชรนั่งหน้าเครียดคิดไม่ตก โดยมีมุกนั่งอยู่ข้างๆ มองเขาด้วยความเห็นใจและเข้าใจ

“เพชรเม็ดเดียวมันเคยซื้อความซื่อสัตย์ของเพื่อนฉันมาคนนึงแล้ว...ไม่นึกว่ามันจะเกิดขึ้นอีกจนได้”

“พี่เพชรสงสัยใครคะ”

“คนที่รู้รหัสเซฟมีแค่ฉัน หนูมุก แล้วก็...เจนจบ แต่ตอนนั้นทุกคนก็อยู่ด้วยกันในห้องประชุม”

“พี่เพชรสงสัยหนูมุกหรือเปล่า”

“ไม่มีทาง”

“ทำไมล่ะคะ อาจจะเป็นหนูมุกก็ได้ที่หลบมาขโมยอะดอเรลลา”

“ฉันเชื่อใจเธอ”

“ทั้งๆที่หนูมุกเคยมีเรื่องปิดบังพี่เพชร”

เพชรจับมือมุกบีบเบาๆ แต่ย้ำหนักแน่นว่า “ฉันเชื่อใจคนรักของฉัน”

“คนทุกคนมีด้านมืด ด้านสว่าง มีกิเลส มีความ ปรารถนา พี่เพชรไม่มีวันรู้อะไรคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในหัวใจมนุษย์”

“ต่อให้มนุษย์มีเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้ายปกปิดไว้แค่ไหน ฉันก็ยังเชื่อว่าความรักจะให้อภัยทุกคนได้ ความรักจะทำให้ด้านมืดกลายเป็นด้านสว่าง ทำให้กิเลสกลับกลายเป็นการให้ ดูอย่างฉัน แต่ก่อนร้ายกับหนูมุกแค่ไหน ตอนนี้ ฉันกลับต้องพึ่งมือเล็กๆคู่นี้...เป็นกำลังใจที่สำคัญที่สุด”

เพชรกุมมือมุกขึ้นมาจูบอย่างทะนุถนอม มุกมองเห็นความอ่อนโยนในหัวใจเพชรแล้วยิ่งใจหายเมื่อนึกถึงวันที่ความจริงของตัวเองต้องเปิดเผย

ooooooo

ที่แท้ผู้ร้ายที่ใครๆค้นหาก็คือสาลินี เลขาฯจอมหน่อมแน้มติงต๊องของเพชรนั่นเอง

สาลินีวางแผนเรื่องนี้นานแล้ว โดยติดสินบนคนดูแลวงจรปิดไว้ล่วงหน้า ก่อนจะฉกอะดอเรลลาออกมาจากห้องทำงานเพชรโดยที่ไม่มีใครระแคะระคาย และที่น่าตกใจมากกว่าก็คือสาลินีไม่ได้คิดทำงานนี้เพื่อตัวเอง แต่เธอทำเพื่อศักดา ผู้ชายที่เธอมอบทั้งตัวและหัวใจให้เขา

“ถ้ารู้ว่ามันจะง่ายขนาดนี้ ฉันคงเอาออกมาให้คุณตั้งนานแล้ว” สาลินีเอื้อนเอ่ยขณะนอนซบอยู่กับอกเปลือยเปล่าของศักดา

“ขอบคุณมากที่รัก เธอคนเดียว...ที่ทำให้อะดอ-เรลลาเป็นของฉัน”

“สาลี่สัญญาแล้ว อะไรที่คุณศักดาอยากได้ สาลี่จัดการให้ทุกอย่าง”

“สะใจจริงๆ ไอ้เพชรมันคงนึกไม่ถึง เลขาฯที่พวกมันเห็นเป็นตัวตลกจะกลายเป็นคนที่ทำให้มันกระอักเลือดตาย”

“ก็มีแต่คุณ...ที่รู้ว่าสาลี่เก่งแค่ไหน”

“ฉันถึงส่งเธอไปทำงานที่สำคัญมาก...สายลับจากเอสเค”

“กลายเป็นเลขาฯประธานสตาร์ไดมอนด์”

“ครั้งนี้ฉันจะให้รางวัลเธอเต็มที่เลย...ที่รัก” ศักดาซุกไซร้ที่ซอกคอแล้วเลื่อนลงต่ำ สาลินียิ้มพอใจ มองอะดอ– เรลลาในมือตัวเองด้วยแววตามีความสุข

ooooooo

เรื่องอะดอเรลลาหายไปอย่างไร้ร่องรอยยังคงเป็นปริศนาให้คมกฤช ธีรพัฒน์ และรุจาคาดเดาไปต่างๆนานาขณะนั่งรวมตัวอยู่ในออฟฟิศคมกฤช

ธีรพัฒน์คาดว่าอะดอเรลลาน่าจะยังไม่ถูกปล่อยขาย เพราะสงครามยังกบดานอยู่ ส่วนศักดาลูกชายก็ยังไม่โผล่เหมือนกัน

“ตำรวจกดดันเอสเคให้มากกว่านี้ไม่ได้เหรอคะ ยังไงเขาก็เป็นผู้ต้องสงสัยเบอร์หนึ่งอยู่แล้ว”

“ไม่ต้องสอนจระเข้ว่ายน้ำเลย หลักฐานไม่แน่นหนา เดี๋ยวตำรวจก็ถูกฟ้องกลับ” คมกฤชแย้งขึ้นมา แต่รุจาทำเหมือนไม่ได้ยิน กล่าวต่อไปว่าเพชรอะดอเรลลามันต้องมีอำนาจชั่วร้ายแฝงอยู่ในตัวเอง “ทฤษฎีพิลึกๆอะไรของคุณอีก”

โดนไปอีกดอก รุจาทนไม่ไหว โต้กลับทันควัน “หัดอ่านหนังสือ หรือหาความรู้มาใส่สมองซะบ้าง เขาบอกว่าเพชรที่ต้องคำสาปจะเก็บพลังอำนาจด้านลบไว้ พอใครเป็นเจ้าของก็จะถูกส่งต่อความโชคร้ายไปด้วย”

“ผมก็ไม่เห็นคุณเพชรเขาเป็นอะไร”

“แต่คุณชนินทรนอนเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้วคนนึงนี่”

“อันนั้นเพราะความโลภ ไม่ใช่อาถรรพณ์”

“นั่นแหละเขาเรียกอาถรรพณ์ของเพชรที่เปลี่ยนใจคนได้”

“ไว้ได้สร้อยอะดอเรลลาคืนมา ผมจะขอยืมคุณเพชรเอามาให้คุณใส่ เผื่อจะเปลี่ยนให้คุณเลิกหัวแข็งกับผมสักที”

“พูดถึงกะโหลกกะลาไปทำไม ใจฉันเนี่ย...ใจฉัน ถ้าจะเปลี่ยน เปลี่ยนใจฉันดีกว่า ใจฉันแข็งกว่าหัวขี้เลื่อยที่คิดอะไรไม่ออกของนายตั้งเยอะ...โอ๊ย ทำไมถึงเซ่ออย่างนี้เนี่ย” รุจาโวยวายมองคมกฤชด้วยสายตาที่มีแววเจือปนไปด้วยความน้อยใจ ในขณะที่ธีรพัฒน์เบือนหน้าหนีอย่างเซ็งๆ ที่สองคนตั้งหน้าตั้งตาเถียงกันอยู่นั่น

ส่วนที่บ้านมรกต เจนจบและมุกอยู่กับเพชรที่นี่

ทุกคนคุยกันเรื่องอะดอเรลลาที่หายไป เจนจบบอกพ่อแม่ของเพชรและทุกคนอย่างมั่นใจว่า ยังไงเราก็ต้องหาอะดอเรลลากลับมาให้ได้ แต่มรกตบอกว่าตนไม่สนใจเพชรเม็ดนี้แล้ว

“เจนจบ...เธอมีหน้าที่หาก็หาไป เห็นใจที่แสนจะอ่อนล้าของแม่เถอะลูกเพชร เตรียมตัวแต่งงานให้เร็วที่สุด ก่อนที่แม่จะใจสลาย” มรกตอ้อนลูกชาย

“แม่ครับ ไม่ใช่ผมไม่อยากแต่งนะครับ แต่ผมอยากให้เรื่องอะดอเรลลามันจบเรียบร้อยเสียก่อน”

“ทำไม? เรามีตั้งกี่ร้อยล้าน หาสร้อยเพชรเส้นเดียวไม่เจอ เราจะจนลงหรือไง ชาตินี้ชีวิตแกจะไม่ต้อง เดินหน้าอะไรแล้วใช่มั้ย มัวแต่มาหาไอ้สร้อยเพชรเม็ดนี้ ทั้งๆที่แกมีคนที่ประเมินค่าไม่ได้อย่างหนูมุกอยู่ข้างๆตัว”

มรกตร่ายยาวแล้วเดินฮึดฮัดออกไป เผ่าพงศ์มองลูกชายก่อนเน้นหนักให้เข้าใจว่า

“แม่เขาไม่ได้พูดเพราะเอาแต่ใจตัวเองนะเพชร ทั้งหมดที่เขาทำ เพราะอยากเห็นเรามีความสุขสักที”

เพชรนิ่งไปนิด มองพ่อที่เดินตามแม่ออกไป

อีกคน จากนั้นหันกลับมาจับมือมุกที่นั่งอยู่ข้างกัน ก่อนบอกเจนจบให้ดูแลเรื่องตามหาอะดอเรลลา ตนจะเรียกพาทีมาช่วยเรื่องจัดงานแต่งงาน

“ต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอเพชร” เจนจบท้วงทันที

“เจ้าสาวฉันก็พร้อมแล้ว จะรออะไร”

เจนจบชะงัก มองท่าทีอ่อนหวานของเพชรที่มีต่อมุกด้วยความริษยา แล้วรีบทักท้วงเพชรเมื่อได้ยินมุกบ่ายเบี่ยงยังไม่อยากแต่งงานก่อนลุกหนีไป

“คุณหนูมุกเธออึดอัดเรื่องนิจนันท์หรือเปล่า”

“จะให้พูดอีกกี่ร้อยรอบ ฉันก็ย้ำเหมือนเดิม หรือแกคิดว่าฉันจะเลวขนาดมีอะไรกับเมียเพื่อนที่ยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล เจนจบ...แกรู้จักฉันขนาดนี้ แกไม่ควรจะเป็นคนที่สงสัยฉันเลยนะ” น้ำเสียงเพชรค่อนข้างโมโห ทำให้เจนจบต้องนิ่งไป

มุกเลี่ยงขึ้นข้างบนแล้วตรงเข้าไปในห้องนอนเพชร เธอถือโอกาสใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายทุกอย่างภายในห้องส่งไปให้แอนดี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติจะได้ตัดเพชรออกจากผู้ต้องสงสัย แต่นึกไม่ถึงว่าขณะที่มุกกำลังบันทึกภาพอยู่นั้น นิจนันท์จะพรวดพราดเข้ามาแย่งมือถือในมือมุก พร้อมกล่าวหามุกเป็นสายให้พวกโจร ตลบตะแลง คิดไม่ซื่อ

มุกปฏิเสธและพยายามแย่งมือถือคืน  เพื่อไม่ให้นิจนันท์เอาไปฟ้องเพชร แต่ในเมื่อเธอไม่ยอม มุกจึงเข้าชาร์จตอนวิ่งตามกันออกไปตรงระเบียง จังหวะนี้เองเพชรกับเจนจบมองขึ้นมาเห็น เพชรตะโกนสั่งมุกให้หยุดเดี๋ยวนี้ ขณะที่นิจนันท์ก็ตะโกนขอความช่วยเหลือลั่นไปหมด

ที่สุดมุกต้องยอมปล่อยนิจนันท์ไป แล้วรีบเก็บมือถือที่หล่นพื้นมากดลบคลิปทิ้งโดยเร็ว ครู่ต่อมาเมื่อนิจนันท์โวยวายฟ้องเพชรต่อหน้าทุกคนในบ้านถึงการกระทำของมุกแต่ไม่มีหลักฐานอะไรพิสูจน์ นอกจาก

คำกล่าวหาของนิจนันท์เปล่าๆ

“นิจยืนยันได้ คุณหนูมุกอาจจะลบทัน แต่เพชรก็เห็น คุณหนูมุกทำร้ายนิจเหมือนไอ้คนร้ายที่มันเข้าไปขู่นิจถึงบ้าน มันบอกว่าอย่ายุ่งกับเพชร”

“หยุดโวยวายก่อนนิจ ผมเห็นแล้ว ไม่ต้องอธิบายซ้ำซาก”

“เห็นแล้วก็จัดการสิคะ จัดการอะไรสักอย่าง หรือจะต้องรอให้นิจตายเพราะน้ำมือคนรักของคุณซะก่อน”

มรกตฟังแล้วหน้าตูมตึงไม่พอใจและรังเกียจนิจนันท์อย่างแรง ถามว่าจะเอาค่าเสียหายเท่าไหร่ นิจนันท์หันขวับมาโต้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า

“คิดว่าเอาเงินฟาดหัว แล้วนิจจะตะครุบไว้เหรอคะคุณป้า”

“ฉันว่าสายตาฉันมองหล่อนไม่ผิด”

“นิจจะแจ้งจับคุณหนูมุก ข้อหาพยายามฆ่า”

“นิจ...จะทำให้มันเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทำไม” เพชรติง

“นิจต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเองนะคะ ถึงจะจนกว่าคุณหนูมุก แต่นิจก็มีศักดิ์ศรี”

“ยังไงก็เห็นแก่เพชร เห็นแก่คุณป้าหน่อยได้มั้ย เรื่องมันอาจจะเข้าใจผิดกัน” เจนจบไกล่เกลี่ย แต่มุกกลับท้าทายให้นิจนันท์เรียกตำรวจมาจับตนเลย

“ไม่ได้...ฉันไม่ยอม หนูมุกกำลังจะแต่งงานเป็นสะใภ้ฉัน ห้ามมีเรื่องมัวหมอง”

“คุณป้าไม่เคยเห็นหัวอกลูกผู้หญิงด้วยกันเลย นิจไม่ได้ต้องการเงิน นิจต้องการปกป้องเพชร นิจกับเพชรเป็นเพื่อนกันมานาน” นิจนันท์เริ่มบีบน้ำตา

“ผมขอบคุณนิจ ขอบคุณที่คุณเป็นห่วงผม...หนูมุก เธอขอโทษนิจนันท์ได้ไหม เข้าใจผิดอะไรกันก็ไม่น่าจะถึงลงไม้ลงมือ”

“ไม่ค่ะ หนูมุกทำเพื่อปกป้องตัวเอง”

“เชื่อกันบ้างได้มั้ยหนูมุก อย่าให้ฉันต้องสั่ง”

“หนูมุกไม่ใช่หุ่นยนต์ พี่เพชรจะสั่งหนูมุกในฐานะอะไร”

“เจ้านาย...ฉันยังเป็นเจ้านายเธอ ฉันสั่งให้เธอขอโทษนิจนันท์ซะ”

“หนูมุกลาออกก็ได้ค่ะ เพราะหนูมุกจะไม่ขอโทษคนผิด คุณป้าคะ หนูมุกขอลาออกจากการเป็นเลขาพี่เพชร”

“ดี...ไม่ต้องเป็นแล้วเลขงเลขา หนูมุกจะได้มีเวลาเตรียมตัวแต่งงานกับตาเพชรให้เร็วที่สุด เอาเลยนิจนันท์ จะเรียกตำรวจมาจับลูกสะใภ้ฉันก็ได้ เอามาทั้งโรงพักเลยนะ แล้วเธอจะได้รู้ว่าเพื่อนสนิทเมียอธิบดีอย่างฉันจะจัดการปัญหานี้ยังไง”

นิจนันท์อึ้งไปอย่างแค้นใจ พอเห็นเพชรก้าวตามมุกออกไป เธอขยับจะตาม แต่โดนปักยับยั้งด้วยถ้อยคำกระทบกระเทียบ

“เดี๊ยนเป็นข้าเก่าของครอบครัวนี้มานาน รู้ดีว่าครอบครัวนี้ไม่ได้รังเกียจหรือดูถูกใครเพราะเขาจนกว่า แต่ดูที่เจตนาของการกระทำ ขอบใจที่เป็นห่วงคุณเพชร แต่คุณเพชรมีคุณหนูมุกทำหน้าที่นั้นอยู่แล้ว คงไม่ต้องรบกวนเพื่อนอย่างเธอ”

นิจนันท์หน้าชา มองปักตาขวาง ส่วนเพชรที่เดินตามมุกออกไป เขาคว้ามือเธอเพื่อให้หยุดเดิน แต่เธอรำคาญตั้งท่าจะบิดแขนเขา

“จะทำกับฉัน...เหมือนที่ทำกับนิจนันท์ใช่มั้ย”

“สำหรับพี่เพชร หนูมุกจะทำให้เจ็บกว่า” มุกกดแรงแต่เพชรไม่ร้องสักเอะ เธอเลยต้องปล่อยมือ

“ฉันไม่ได้เข้าข้างนิจนันท์ ที่ฉันให้เธอขอโทษ เพราะอยากให้เรื่องมันจบ”

“ทำไมไม่บังคับให้คุณนิจนันท์ขอโทษหนูมุกบ้าง เธอสงสัยว่าหนูมุกจะฆ่าเธอ พี่เพชรก็เชื่อ”

“หนูมุก คุยกันด้วยเหตุผลสิ”

“เหตุผลคือคุณนิจนันท์น่าสงสาร หนูมุกก็สงสารเธอค่ะ แต่ต้องไม่ใช่การฟังความข้างเดียว พี่เพชรจะไม่แต่งงานกับหนูมุกก็ได้นะคะ ถ้าเห็นว่าหนูมุกเป็นผู้หญิงไร้เหตุผล”

“ที่พูดโน่นพูดนี่ทั้งหมด ก็เพราะหาข้ออ้างไม่อยากแต่งงานกับฉันใช่มั้ย...ไม่! หนูมุก ฉันไม่มีวันหลงกลเธอ ฉันจะแต่งงานกับเธอ แต่งให้เร็วที่สุดด้วย ฉันก็อยากรู้นักว่าทีนี้เธอจะหาข้ออ้างอะไรที่จะไม่แต่งงานกับฉัน”

เพชรเดินหนีอย่างหงุดหงิด จากนั้นไปบ่นกับเจนจบและพาที ก่อนออกคำสั่งพาทีให้ช่วยเรื่องแต่งงานของตน ส่วนเจนจบไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้ ให้ไปตามหาอะดอเรลลา

ฝ่ายมุกไประบายอารมณ์กับพี่ชายและแอนดี้ เธอโมโหตัวเองไม่น่าพลาดให้นิจนันท์เห็นเลย ทำให้เรื่องบานปลายกลายเป็นโดนบังคับให้แต่งงานเร็วขึ้น

“เอาเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้วก็อย่าคิดมาก แต่งๆ

ไปเถอะ รักคุณเพชรอยู่แล้วนี่”

“ไม่ได้รัก แต่งไปก็ต้องหย่า มุกเป็นตำรวจสากล มุกมาทำคดีอะดอเรลลาที่ถูกขโมย ไม่ใช่มาเพื่อเป็นเมียใคร”

“ตำรวจสากลมีผัวไม่ได้หรือไง”

“พี่กฤช!!” มุกเสียงเขียว

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะไม่มีใจให้คุณเพชร”

“รักแท้ก็แบบนี้ ต้องมีอุปสรรคทดสอบ” แอนดี้ผสมโรง

“พอแล้ว หยุดพูดเรื่องรักๆใคร่ๆสักที มุกจะเป็นบ้า...แอนดี้ นายต้องหาโอกาสตามสองพ่อลูกเอสเคให้ได้ เพราะคนที่อยากได้อะดอเรลลาที่สุดคือสงครามกับศักดา”

ยามนั้น สองพ่อลูกที่มุกกล่าวถึงกำลังดีใจอยู่ในเอสเคไดมอนด์ ด้วยมั่นใจว่าพวกตนได้อะดอเรลลาของจริงมาแล้วจากแผนการอันแยบยลของสาลินี ดังนั้นเมื่อภูผาติดต่อมายังสงครามเพื่อขายอะดอเรลลา จึงถูกปฏิเสธอย่างไม่แยแสว่า

“ฉันไม่เสี่ยงซื้อของโจรอีกแล้ว เลิกติดต่อฉันสักที ฉันไม่สนอะดอเรลลาของแกแล้ว”

คำตอบของสงครามทำให้ภูผาที่ยืนอยู่ต่อหน้าเจนจบอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปากว่า สงครามไม่ซื้ออะดอเรลลาจากเรา เจนจบมั่นใจทันทีว่าสงครามต้องได้อะดอเรลลาไปแล้ว

“อะดอเรลลาก็หายไปอย่างที่คุณต้องการแล้วนี่”

“แต่ฉันต้องการลากตัวไอ้หัวขโมยมาให้ได้”

“นี่มันเรื่องภายในบริษัทคุณ”

“จะไม่ช่วยฉันก็ได้นะภูผา” เจนจบหันมายิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ภูผามองด้วยความกดดัน

“ผมอยากเจอลูกชายผมก่อน”

เจนจบเปิดคลิปในมือถือที่ลูกชายภูผานอนบนเตียงให้ดู แต่พอภูผาจะเข้ามาดูใกล้ๆ เจนจบก็รีบปิด แล้วต่อรองว่าตนอยากรู้ว่าสงครามมันได้อะดอเรลลามาจากใคร?

ooooooo

ตกเย็นศักดาแวะมาหาสาลินีที่บ้านเพื่อสอบถามความเคลื่อนไหวของคนในสตาร์ไดมอนด์ สาลินีรายงานว่าวันนี้พวกไอ้เพชรไม่มีใครมาออฟฟิศ แต่ตำรวจมาถามโน่นนี่ ค้นแล้วค้นอีก แต่ก็กลับไปมือเปล่า

“ดีสิ ให้มันตามอะไรไม่เจอไปเรื่อยๆ เรากำลังจะขายอะดอเรลลา”

“ได้เงินแล้วเราย้ายไปอยู่ที่ไหนกันดี อิตาลี ฝรั่งเศส หรือว่าสวิตฯ”

“ที่ไหนก็ได้ แล้วแต่เธอ”

“อย่างนี้ค่อยคุ้มหน่อย ฉันอุตส่าห์ทนให้พวกสตาร์ไดมอนด์มันหัวเราะเยาะมาตั้งนาน โดยเฉพาะนังหนูมุกคนสวย” สาลินีแย้มยิ้มอารมณ์ดี คลุกคลีนัวเนียกับศักดาอย่างมีความสุข

ด้านมุกที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวผู้โชคดีของเพชร แต่เธอกลับอึดอัดลำบากใจพยายามบ่ายเบี่ยงไม่ยอมไปลองชุดที่พาทีจัดเตรียมร้านเวดดิ้งเอาไว้ให้ เมื่อพาทีกล่อมจนอ่อนใจก็ไม่สำเร็จ เพชรเลยต้องใช้วิธีบังคับ บอกพาทีว่าไม่ต้องถามอะไรกันอีกแล้ว แต่เขาจะเป็นคนเลือกทุกอย่างให้มุกเอง

ครั้นรุ่งขึ้น เพชรก็สั่งให้เจ้าของเวดดิ้งนำชุดมาให้มุกลองถึงบ้าน โดยมีพ่อแม่ของเพชรกับแม่ของมุก และรุจาอีกคนอยู่ช่วยด้วย ส่วนเพชรขอตัวเข้าออฟฟิศเพื่อพานิจนันท์ไปเรียนรู้งานกับสาลินี เพราะจากนี้ไปนิจนันท์จะมาทำงานในตำแหน่งเลขานุการของเพชร

เจนจบไม่ค่อยพอใจนักเรื่องนิจนันท์แต่ไม่กล้าขัดใจเพชร ตรงข้ามกับสาลินีที่แสดงออกว่าไม่แคร์ เพราะเธอกำลังจะลาจากสตาร์ไดมอนด์อยู่แล้ว

เสร็จเรื่องนิจนันท์ เพชรรีบกลับไปดูว่าที่เจ้าสาวของตนที่บ้าน ปรากฏว่าไม่ใช่แค่มุกที่โดนบังคับให้ลองชุด รุจาก็พลอยโดนไปด้วย เพชรมาเห็นมุกในชุดเจ้าสาวถึงกับตะลึงในความสวย ขณะที่คมกฤชก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองจ้องรุจาด้วยแววตากรุ้มกริ่ม

เมื่อสองคู่ชู้ชื่นมานั่งประกบกัน แม้ฝ่ายหญิงดูจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่มรกตกับประไพก็หน้าบานอย่างสุขใจ โดยเฉพาะมรกตนั้นอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ไม่สนใจว่ามุกกับรุจาจะทักท้วงอะไรยังไง

คมกฤชทราบดีว่ามุกลำบากใจแค่ไหน อีกอย่างก็นึกได้ว่ามุกกับตนยังมีงานที่ต้องรีบสะสาง พอมุกขยิบตาส่งซิกมา คมกฤชจึงเอ่ยปากกับเพชรทันทีว่า

“เดี๋ยวเรามาตกลงธีมงานกันอีกทีดีไหมครับคุณเพชร”

“ทำไมล่ะครับ คุยให้จบวันนี้เลย พาทีจะได้ไปเตรียมงาน”

“พอดีที่ออฟฟิศผมมีลูกค้าใหม่ รายนี้จุกจิกมาก ผมกะว่าจะมารับให้มุกไปช่วยเทกแคร์เขาหน่อย”

“ใกล้เวลานัดแล้วด้วยใช่ไหมพี่กฤช”

“ใช่ ไปก่อนเวลาหน่อยก็ดี”

สองพี่น้องเออออ  แต่มรกตกับปักบ่นอุบ  ฝันค้าง และหมดสนุกลงทันตา

“หนูมุกขอตัวไปช่วยงานพี่กฤชก่อนนะคะ” มุกบอกทุกคน พลางมองสีหน้าเพชรที่ฉายแววน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”

“เคน ธีรเดช” คืนจอหล่อเป๊ะ พิสูจน์ความรักเหนือกาลเวลา ใน “รัก นิรันดร์ จันทรา”
17 มิ.ย 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 17 มิถุนายน 2564 เวลา 07:42 น.