เสน่ห์รักนางซิน

ไม่นานนัก วิกกี้ถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน ระหว่างพริมกับภูรีนั่งรออยู่หน้าห้อง พัชรามาถึงเห็นเลือดเปรอะเสื้อผ้ากับมือไม้ของภูรีแทบช็อกทำไมลูกถึงได้เลือดออกมากขนาดนี้

“คมกระเบื้องคงจะไปโดนเส้นเลือดใหญ่ครับ”

พัชราปรี่เข้าไปตบหน้าพริมอย่างแรงฐานทำให้ลูกของตนต้องเจ็บ แล้วจะตบซ้ำ ภูรีต้องดึงตัวไว้ขอร้องให้พอได้แล้ว พริมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น พัชราไม่เชื่อว่าไม่ได้ตั้งใจ

“คนจนๆ ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกอยากจับผู้ชายรวยๆจนตัวสั่น แกถึงได้โกรธเกลียดลูกสาวฉัน แกจำคำฉันไว้นะ ถ้าลูกสาวฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด”

พริมหันหลังวิ่งออกไปทันที ภูรีวิ่งตามจนทันขอร้องอย่าเพิ่งกลับ เราจะต้องไปบอกความจริงกับพัชราว่าวิกกี้ต่างหากที่เป็นคนเอาเศษกระเบื้องใส่ในรองเท้าของพริม ท่านจะได้เข้าใจ เธอรู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ บอกไปท่านก็คงไม่เชื่อ และอีกอย่างเธอเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่เห็นลูกเจ็บก็ต้องปกป้องเป็นธรรมดา ถ้าพ่อแม่ของเธออยู่ตรงนี้ พวกท่านคงต้องโกรธที่เธอถูกทำร้ายและอาจจะปกป้องเธอเหมือนที่พัชราทำ

“แต่เผอิญว่า...ฉันไม่มีพ่อแม่ก็เลยไม่มีใครปกป้องฉัน”

ภูรีสงสารพริมจับใจดึงตัวมากอดไว้ สัญญาจะปกป้องเธอเอง พริมถึงกับปล่อยโฮ พัชราที่ตามมาด้านหลังมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง รีบโทร.ทางไกลหานิสาซึ่งอยู่ที่ฝรั่งเศส ใส่ความว่าพริมหึงหวงวิกกี้กับภูรีก็เลยทำร้ายร่างกายลูกของตนจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตนไม่สบายใจที่เห็นภูรียังไปยุ่งวุ่นวายกับเด็กนิสัยไม่ดีอย่างนั้น

นิสามั่นใจถ้าพริมเป็นคนไม่ดี ภูรีจะต้องรู้เองในไม่ช้า

พัชราเห็นนิสาใจเย็นไม่คิดจะทำอะไรก็พูดทวงบุญคุณที่เคยช่วยเธอไว้ตอนที่ธุรกิจของเธอมีปัญหาหลังจากเลิกรากับปรีชา หวังจะให้เธอจัดการเรื่องนี้ให้โดยเร็ว นิสาเข้าใจความต้องการของอีกฝ่ายวางสายอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก คงต้องทำอะไรสักอย่าง ตัดสินใจ โทร.บอกลูกชายว่าจะกลับเมืองไทย ภูรีแปลกใจไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้ถามถึงเหตุผลการกลับมาครั้งนี้ของท่าน...

อินทัชซื้อผลไม้มาฝากพ่อกับแม่ของปริตา แต่เห็นว่าเย็นมากแล้วปริตายังไม่กลับ ไม่อยากให้เธอเดินเข้าซอยลำพังกลัวจะโดนทำร้ายเหมือนที่พริมโดนก็เลยมายืนรอที่หน้าปากซอย ไม่นานนักปริตาเดินขาขวิดเข้ามาเนื่องจากต้องใส่ส้นสูงเดินในโรงงานทั้งวัน เขารีบเข้ามาถามว่าทำงานวันแรกเป็นอย่างไรบ้าง

“ก็ดีค่ะ สนุกดี แต่ถ้าริตาไม่ต้องใส่ส้นสูงไปโรงงานน่าจะดีกว่านี้ อูย...เจ็บ ริตาไม่ไหวแล้ว ถอดรองเท้าเดินดีกว่า” ปริตาก้มลงจะถอดรองเท้า อินทัชร้องห้ามไว้เดี๋ยวเชื้อโรคจะเข้าสู่ร่างกาย ถ้าเธอเดินไม่ไหว ให้เขาช่วยดีกว่า แล้วย่อตัวให้เธอขี่หลัง แม้จะหนักแทบตายแต่อินทัชไม่บ่นสักคำ ภูมิใจที่ได้ทำเพื่อคนที่ตัวเองรัก

ooooooo