เสน่ห์รักนางซิน

พริมกับภูรีถอยห่างออกจากกันเมื่อเห็นภควัตกับบุสกรพรวดพราดเข้ามา ภควัตไม่มองหน้าเพื่อนรักแม้แต่น้อย หันไปยิ้มเศร้าๆให้พริม

“ผมรู้ข่าวว่าคุณพริมถูกทำร้ายก็เลยรีบมาหา แต่คุณพริมคงไม่เป็นอะไรแล้ว  งั้นผมขอตัว” พูดจบพรวดพราดออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนตอนเข้ามา ภูรีเป็นห่วงความรู้สึกของเพื่อนรีบวิ่งตาม พริมไม่รอช้าวิ่งตามไปด้วยโดยมีบุสกรวิ่งปิดท้าย ภูรีไล่ตามภควัตทันกันตรงหน้าบ้านขอให้ฟังคำอธิบายกันก่อน เขาพยายามที่จะไม่ผิดสัญญากับเพื่อนแต่มันห้ามใจไม่อยู่ ภควัตไม่โทษว่าเป็นความผิดเขา

“คนผิดคือคุณพริมที่ดันน่ารักมากเกินไป เป็นฉันก็ต้องทำแบบแก”

“วัต แกอย่าทำแบบนี้ได้ไหม ถ้าแกโกรธแกก็แสดงออกมา แกจะด่าฉันจะชกหน้าฉันเลยก็ได้”

ภควัตยินดีจัดให้ ต่อยภูรีหงายหลังตึง พริมตกใจรีบเข้าไปช่วยพยุง ภควัตเห็นภาพบาดตาก็ยิ่งเจ็บใจตะคอกใส่ว่าพอใจแล้วใช่ไหม แล้วจ้ำพรวดๆจากไป

ภูรีจะตามแต่บุสกรห้ามไว้ ภควัตกำลังโกรธพูดอะไรตอนนี้ก็คงไม่ฟัง ปล่อยให้เธอจัดการเขาเองจะดีกว่า เธอเคยจับหมาบ้าบ่อย หมาตัวแค่นี้สบายมาก...

บุสกรเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของภควัต  แถมขับรถโดยไม่พูดไม่จาก็รู้ว่านี่ไม่ได้สบายอย่างที่คุยเอาไว้ เขาขับรถมาได้สักพักก็ทนไม่ไหว จอดรถข้างทางวิ่งลงไป แหกปากร้องสุดเสียงด้วยความอัดอั้น บุสกรรีบดึงกุญแจรถออกแล้วตามลงมาเสนอทางเลือกให้เขาว่าจะให้เธอขับรถแทนหรือจะอยู่ตรงนี้จนกว่าจะใจเย็นแล้วค่อยขับกลับไปเอง เขาอ้างไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เธอเคยเห็นอุบัติเหตุเกิดขึ้นเพราะคนที่คิดแบบเขามาหลายครั้งแล้ว

“ถ้านายเป็นอะไรไปคนเดียว ฉันจะไม่ห้ามนายเลย แต่คนอื่นจะซวยเพราะนายไปด้วย อกหักไม่นานก็หาย แต่ถ้าทำให้คนตายเป็นบาปติดตัวไปทั้งชีวิตเลยนะ”

ภควัตขอร้องไม่ต้องมาสั่งสอน เขารู้ดีว่ากำลังทำอะไร บุสกรไม่เชื่อ ถ้าเขารู้ดีอย่างที่พูดก็ต้องมองออกนานแล้วว่าพริมไม่มีวันรักเขา ภควัตตัดพ้อแล้วทำไมวันก่อนเธอถึงบอกว่าเขายังมีโอกาสเอาชนะใจพริมได้ บุสกรแค่พูดไปอย่างนั้นเองเพราะอยากให้เขามีกำลังใจจะได้หายป่วยไวๆ ภควัตโกรธที่ถูกเธอหลอกสั่งให้เอากุญแจรถคืนมา เธอไม่ยอมให้ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าจะไม่ยอมให้เขาไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

ในเมื่อไม่ยอมให้กุญแจรถคืนก็ไม่ง้อ ภควัตขึ้นรถแท็กซี่กลับเอง บุสกรก็เลยต้องขับรถตามไปจอดไว้ที่คอนโดฯที่พักของเขา เอากุญแจรถฝาก รปภ.ไว้ แม้จะเป็นห่วงความรู้สึกภควัตแต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร

ooooooo

ทันทีที่เห็นบุสกรกลับมาที่บ้าน พริมถามถึงภควัตว่าเป็นอย่างไรบ้าง พอรู้ว่ากลับถึงห้องพักเรียบร้อยก็เบาใจ บุสกรยังคาใจไม่หาย พริมยอมให้ภูรีจูบแบบนี้แสดงว่ายอมรับแล้วใช่ไหมว่ามีใจให้เขา เธอพยักหน้า

“ฉันเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แกได้รักกับคนดีๆอย่างคุณภู ฉันยังไม่แสดงความดีใจกับแกนะ เพราะคุณภูยังมียัยคุณวิกกี้วนเวียนอยู่ในชีวิต แกเองก็เตรียมตัวเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะตามมาเถอะพริม” คำเตือนของเพื่อนทำเอาพริมเครียด...