เสน่ห์รักนางซิน

วิกกี้ได้ยินแม่คุยกับนักเลงเรื่องที่ไปจัดการทำร้ายพริมตามสั่งเรียบร้อยถึงกับหน้าเสีย พัชราเอ็ดลูกเสียงเขียวไหนว่าเกลียดมันนักไม่ใช่หรือ มันถูกเล่นงานก็ควรจะมีความสุขไม่ใช่ทำหน้าแบบนี้ เธอเป็นห่วงแม่ต่างหาก ถ้าพริมไปแจ้งความตำรวจตามจับคนร้ายได้ท่านจะเดือดร้อนไปด้วย พัชรากลับหัวเราะอารมณ์ดี

“โธ่ ลูกสาวผู้แสนดีของแม่ สบายใจเถอะลูก ทรัพย์สินเงินทองของเรามีมากพอที่จะคุ้มกันภัยให้เรา และให้เราทำอะไรใครก็ได้โดยเฉพาะพวกคนจนๆ”...

บารมีฝันร้ายถึงพาพรอีก สะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งหอบเหงื่อท่วมตัว พัชราเปิดประตูเข้ามาเห็นเขานั่งอยู่ถามว่าฝันร้ายอีกแล้วหรือ เขาส่ายหน้าแค่จะลุกไปเข้าห้องน้ำ เธอเห็นเขาตื่นพอดีก็เลยใช้ให้นวดเท้าให้ แทนที่จะนั่งบนเตียงเหมือนเมื่อวานเธอกลับนั่งที่โซฟาแล้วให้เขานั่งพื้นนวดเท้าให้ บารมีรู้สึกเหมือนเธอไม่ให้เกียรติ

ooooooo

ปริตาแต่งตัวสวยสวมส้นสูงสีหวานมาทำงานที่บริษัทของอินทัชเป็นวันแรก เมื่อมาถึงหน้าบริษัทถาม รปภ.ว่าแผนกตัดเย็บอยู่ชั้นไหน ปรากฏว่า แผนกนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แต่อยู่ที่โรงงานในจังหวัดปทุมธานี เธอหันไปเห็นคุณณีเดินออกมาจากบริษัทพร้อมเลขาฯรีบยกมือไหว้

นอกจากท่านจะไม่รับไหว้แล้ว ยังเล่นงานปริตา อีกด้วยฐานจะเริ่มงานแล้วยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำงานที่ไหน แบบนี้ใช้ไม่ได้ เธอยกมือไหว้ขอโทษ ไม่คิดว่าแผนกที่ตัวเองจะทำงานไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณณีมองเสื้อผ้าปริตาก่อนจะเล่นงานเอาอีก ท่าทางเธอก็ยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าแผนกที่เธอทำงานมีชุดยูนิฟอร์มแล้วหันไปบอกเลขาฯ

“มีชุดใครเหลือๆหลงอยู่ที่นี่บ้างไหม ไปช่วยอนุเคราะห์ให้เป็นตัวอย่างสักชุดเถอะ คิดซะว่าเอาบุญให้กับเด็กที่ไม่รู้อะไรเลย” คุณณีมองปริตาที่หน้าจ๋อยอย่างตำหนิ...

อินทัชมาถึงบริษัทเห็นปริตาในชุดสาวโรงงานแต่สวมส้นสูงสีหวานก็รีบเข้าไปถามว่าทำไมถึงใส่ชุดนี้ เธอยังไม่ทันตอบมีเสียงคุณณีพูดแทรกขึ้นเสียก่อนว่าตอนแปดโมงเช้าจะมีรถบัสไปส่งพนักงานที่โรงงาน

รถจอดอยู่หน้าบริษัท อินทัชแปลกใจทำไมแม่ถึงให้ปริตาไปทำงานที่โรงงาน

“แม่ก็บอกตั้งแต่แรกแล้วนี่ว่าจะให้ปริตาทำงานที่แผนกตัดเย็บไม่ใช่แผนกออกแบบตัดเย็บ” คุณณีเห็นอินทัชอ้าปากจะเถียงชิงพูดขึ้นเสียก่อน ถ้าคิดว่า ทำไม่ได้ก็กลับไปได้เลย

“ทำได้ค่ะ ขอให้เป็นงานสุจริตริตาทำได้หมดริตาโชคดีด้วยซ้ำที่ได้ทำงานนี้ มีชุดยูนิฟอร์มจะได้ไม่ต้องเสียเงินค่าชุด แถมมีรถรับส่งด้วย ประหยัดค่ารถดี...ริตาต้องไปก่อนนะคะ เดี๋ยวไม่ทันรถ” ปริตา ไหว้คุณณีแล้ววิ่งปรู๊ดออกไป คุณณียิ้มมีความสุข

ส่วนอินทัชไม่สบายใจอย่างแรง ไม่รู้จะระบายที่ไหนก็เลยเอาไประบายให้ภูรีฟังเพราะที่ทำงานอยู่ตึกเดียวกัน เขาไม่เข้าใจที่ผ่านมาถ้าเขาชอบใครไม่เห็นแม่ว่าอะไร

“แต่พอเป็นคุณริตา ทำไมคุณแม่ถึงตั้งแง่สารพัด คุณริตาผิดอะไรวะภู”