เสน่หามายา

ขณะที่สรัลกับเพลงพิณกำลังมีความสุขท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นของขุนเขา อลิสรอแล้วรอเล่าไม่เห็นสรัลกลับบ้านสักที สั่งให้ปรานีกับแป๊วปิดบ้านแยกย้ายกันไปนอน ปรานีทักท้วงแต่สองคนนั่นยังไม่กลับ

“บ้านสรัลอยู่ที่นี่ ลูกและเมียของเขาอยู่ที่นี่ ผู้หญิงคนนั้นมันพาสรัลไปไหนไม่ได้หรอก”...

หลังจากเสร็จกิจ ทั้งสรัลและเพลงพิณต่างให้สัญญาว่าจากนี้ไปจะไม่หวั่นไหวง่ายๆเพราะคำพูดของคนอื่นจะฟังแค่เสียงเราสองคนเท่านั้น สรัลขอให้เธอจำคำพูดของเขาเอาไว้ อลิสคืออดีตแต่เธอคือปัจจุบันของเขา

“ค่ะ...คุณคือปัจจุบันของเพลงเช่นกัน”

“ขอบคุณนะเพลง ขอบคุณที่รักผม ขอบคุณที่ทำให้ผมมั่นใจว่าผมเลือกคนไม่ผิด” ว่าแล้วสรัลดึงเพลงพิณมากอดแนบอก เธอเองก็รู้สึกกับเขาเช่นนั้นเหมือนกัน แล้วกอดเขาตอบด้วยความรักเต็มหัวใจ...

ฝ่ายปรานีเอาน้ำแร่มาให้อลิสดื่มก่อนนอนเรียบร้อย ขยับจะไปแต่มีข้อความเข้ามาที่มือถือของอลิสเสียก่อน เธอเดินไปหยิบมาให้เจ้านายดู อลิสถึงกับหน้าเครียดเมื่อเห็นภาพสรัลนอนหลับอย่างมีความสุขโดยเอามือเพลงพิณมาแนบแก้ม พร้อมกับคำบรรยายประกอบรูปภาพเหมือนที่อลิสเคยส่งมาให้เพลงพิณ

“นึกว่าไม่มีคุณแล้วคุณสรัลจะนอนไม่หลับเสียอีก ที่ไหนได้ เขาก็หลับเหมือนเดิมเหมือนเด็กที่เสียใจเวลาของเล่นเก่าหาย สุดท้ายก็ลืม” ข้อความนี้ทำให้อลิสอกแทบแตกตายด้วยความแค้น...

ฝ่ายเพลงพิณรอดูจนเห็นว่าข้อความถูกอ่านแล้วก็ยิ้มพอใจ

“หวังว่าจะยอมรับสักทีว่าคุณแพ้...คุณอลิส”

พูดจบเพลงพิณซุกอกสรัลหลับอย่างมีความสุข

ooooooo

เช้าวันถัดมา สรัลเดินคุยมือถือกับมนัสชนกออกจากบ้านพักมายืนที่ระเบียงด้านหน้าเนื่องจากไม่อยากให้เพลงพิณได้ยิน เขาอยากให้มนัสชนกหาคนอื่นเข้าประชุมแทนเขา อ้างมีธุระด่วน เธอไม่ค่อยจะชอบใจนักที่จะไม่ได้เจอหน้าเขาแต่ต้องข่มอารมณ์เอาไว้

“บอกเขาว่าผมมีเรื่องสำคัญกว่าการประชุม เลื่อนกำหนดการทั้งหมดของผมไปก่อน”

เพลงพิณเข้ามาทันได้ยินทุกอย่างเป็นปลื้มมาก แต่ไม่อยากให้เขาเสียงานจึงพูดแทรกขึ้นว่าไม่ต้องเลื่อนอะไรทั้งนั้น เราจะไม่หนีไปไหน บอกให้เขารีบไปประชุมและเราจะกลับไปทำให้คนอื่นเห็นว่า ต่อให้เราอยู่ท่ามกลางคนเป็นสิบเป็นร้อย เราสองคนยังมีหัวใจเดียวกัน สรัลคิดคล้อยตามที่เธอพูด มนัสชนกยังคงถือสายอยู่ได้ยินทุกอย่างก็แค้นมาก วางสายแล้วโทร.หาอลิสทันที

ทางด้านอลิสได้ฟังเรื่องราวของสรัลจากมนัสชนกก็ยิ้มหยันออกมา “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าหมดเวลาฮันนีมูนแล้ว เพลงพิณ”...

แม้ลีโอจะเคลียร์ชัดเจนว่าไม่ได้คิดอะไรกับน้ำขิง แต่แคทยังไม่วางใจ พอเจอเธอปั่นจักรยานอยู่ในซอยบ้านสรัล ปาดรถเข้าหา น้ำขิงตกใจหักหลบรถจักรยานล้ม แคทยังไม่สาแก่ใจลงมาด่าซ้ำว่าแค่ลีโอจ้างมาดูแลน้องสาวของเขาก็คิดจะถีบตัวเองขึ้นมาหรือ น้ำขิงงง

ถีบตัวเองเรื่องอะไร แล้วที่เธอทำแบบนี้คิดจะแกล้งกันใช่ไหม แคทไม่ได้แกล้งแต่ตั้งใจทำ จากนี้ไปอย่าให้ตนเห็นว่าเธอไปยุ่งกับลีโออีก ไม่อย่างนั้นเจอดีแน่

“ฉันไม่เคยยุ่งกับเขา...เขาต่างหากมายุ่งกับฉันเอง”

เพลงพิณขับรถจะเข้าบ้านเจอน้ำขิงกำลังมีปากเสียงอยู่กับแคทขับชะลอๆดู เห็นแคทปรี่เข้าหาน้ำขิงรีบกดแตรเพื่อห้ามปราม แคทไม่สนใจจะเอาเรื่องอีกฝ่ายให้ได้ เพลงพิณจึงต้องกดแตรซ้ำ แคทหันมองตาขวาง ก่อนจะหันกลับไปชี้หน้าน้ำขิงเป็นทำนองฝากไว้ก่อนแล้วขึ้นรถเร่งเครื่องออกไปตามอารมณ์ที่ขุ่นมัว แล่นทับแอ่งน้ำแถวนั้นกระเด็นใส่น้ำขิงเปรอะไปหมด...

ที่ห้องโถงของบ้านสรัล ลีโอกำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่ เห็นแป๊วเข็นรถเข็นพาโมเน่ต์จะออกไปข้างนอกก็ร้องทักว่าจะไปไหนเดี๋ยวตอนบ่ายพยาบาลจะมาทำกายภาพบำบัดให้