เสน่หามายา

จากนั้นไม่นาน อลิสกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับพนักงานโรงแรมเอาของหวานมาเสิร์ฟ สรัลตามเข้ามากระซิบกับเพลงพิณให้ลุกออกมา อลิสรีบดักคอ

“จะรีบไปไหนกันคะ รอของหวานก่อนสิ หรือฝืดคอจนกินอะไรไม่ลงแล้ว”

เพลงพิณแตะมือสรัลเป็นทำนองให้อยู่ต่อ เขาจึงต้องทำตาม แทนที่จะเสิร์ฟของหวานอย่างเดียว อลิสให้สเตฟานเอาของขวัญแต่งงานมาให้เพลงพิณด้วย สรัลไม่ไว้ใจขอร้องไม่ให้เปิด ทำให้เธอยิ่งสงสัยก็เลยเปิดดูปรากฏว่าข้างในเป็นใบหย่าของสรัลกับอลิสโดยที่ฝ่ายหลังไม่ได้เซ็นชื่อกำกับไว้ เพลงพิณมองสามีงงๆ ก่อนจะหันไปถามอลิสหมายความว่าอย่างไร

“สรัลกับฉันยังเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนเธอ...ก็เป็นเมียน้อย”

สรัลสั่งให้อลิสพอได้แล้ว เพลงพิณมองเขาสลับกับมองคู่อริน้ำตาคลอเบ้าพูดอะไรไม่ออก วางเอกสารในมือไว้บนโต๊ะแล้วลุกออกไป สรัลวิ่งตามจนทันกันที่หน้าบ้าน ดึงแขนเธอไว้ขอร้องอย่าเพิ่งไปฟังเขาอธิบายก่อน เธอย้อนถามจะให้เธออยู่ทำไม ในเมื่อเขายังไม่ได้หย่าเธอก็เป็นเพียงเมียน้อยของเขาเท่านั้น นี่ถ้าเขาบอกเธอตั้งแต่แรกว่ายังไม่ได้หย่า เธอจะได้ตัดใจจากเขา แต่นี่เขากลับปล่อยให้เรื่องบานปลายมาถึงวันนี้เพื่ออะไร

“ผมหย่ากับเขาแล้วคุณก็เห็น แต่อลิสไม่เซ็นใบหย่ากับผม เพลงคุณจะลงโทษที่ผมโง่ไม่ทันเกมอลิสยังไงก็ได้ แต่ตอนนี้คุณเข้าไปกับผมนะ” สรัลดึงมือเพลงพิณกลับเข้าตัวบ้าน เธอไม่เข้าใจเขาจะให้เข้าไปในฐานะอะไร เมียน้อยของเขาหรือ สรัลถึงกับอึ้ง เธอขอเวลาอยู่คนเดียว แล้วเดินหนีขึ้นข้างบน เขามองตามหนักใจ...

ในเวลาต่อมา เพลงพิณแยกห้องมานอนที่ห้องนอนเล็กโดยโทร.ตามแดเนียลให้มาอยู่เป็นเพื่อน

แดเนียลสงสารเธอมากได้แต่ปลอบว่าอย่าร้องไห้ มันไม่ใช่ความผิดของเธอ ใครจะไปรู้ว่าสองคนนั่นยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน เธอไม่เข้าใจทำไมสรัลต้องหลอกเธอด้วย แดเนียลไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนั้น

“ฉันว่าคุณสรัลเองก็ไม่รู้ว่ายัยนั่นยังไม่เซ็นใบหย่า อุ๊ย หายหัวไปตั้งสิบกว่าปีใครจะนึกว่าหล่อนจะเล่นพิเรนทร์ แถมยังมีทนายส่วนตัวคอยจัดการให้อีก คุณสรัลไม่มีทางรู้ คุณสรัลเขาอยู่ข้างๆเธอ ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะ เธอยังดูไม่ออกเหรอว่าเขารักเธอ” คำพูดของแดเนียลทำให้เพลงพิณหวนคิดถึงวันเก่าๆตอนที่เขาคอยเป็นกำลังใจให้เธอยามที่พ่อของเธอป่วยหนักและเธอไม่มีใคร แต่ยังมีเขาอยู่เคียงข้างไม่ห่าง

ooooooo

แม้จะเคยมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกัน แต่เพลงพิณยังทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้ เก็บข้าวของจะย้ายกลับไปอยู่บ้านตัวเองโดยมีแดเนียลขอให้เธอคิดให้ดีๆก่อนอย่าเพิ่งใจร้อน จะไปง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร อย่างน้อยต้องสู้กันสักตั้งหนึ่งก่อน เธอไม่รู้จะสู้เพื่ออะไร เพื่อให้ได้เป็นเมียน้อยหรือ เธอมีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ทำแบบนั้น

ปรานีมาทันได้ยินพอดี “คุณเพลงพิณพูดถูกแล้ว คุณเขาเป็นผู้ดีมีศักดิ์ศรี ไม่เหมือนเธอที่ไม่รู้เหนือรู้ใต้ ไม่รู้ว่าที่ไหนเหมาะสมกับตัวเอง ตัวเป็นการิอ่านจะมาอยู่กับหงส์ เด็กๆขึ้นไปยกของให้คุณเขาสิ ยืนเซ่ออยู่ทำไม ขึ้นไปดูบนห้องคุณเขาด้วยนะ เก็บอย่าให้เหลือ...เชิญคุณเพลงพิณค่ะ รถจอดรออยู่พอดีเลยค่ะ”

“หุบปากของคุณป้าไปเลย อีพวกหงส์ปลอม” แดเนียลด่าอย่างเหลืออด

“พอได้แล้วแดเนียล” ปรามเสร็จเพลงพิณเดินนำแดเนียลออกไป อลิสนวยนาดเข้ามาจากอีกด้านหนึ่งมองเพลงพิณที่กลับออกไปอย่างง่ายดายด้วยความพอใจ

“ฉัน อลิสรา วิศัลย์สุนธร ใครก็อย่าคิดจะมาแทนที่ รู้ไว้ซะบ้าง”...

ขณะที่เพลงพิณขนข้าวของกลับบ้านตัวเอง 

มนัสชนกกำลังเปิดดูข่าวเม้าท์ไฮโซวิวาห์ล่ม ด้วยสีหน้ามีความสุข มีเสียงอินเตอร์คอมพ์จากสรัลดังขึ้น เธอถึงกับสะดุ้งโหยง เขาสั่งให้เธอโทร.ไปที่บ้านของเขาติดต่อ เพลงพิณให้ด้วย เขาโทร.เข้ามือถือไม่ติด เธอรีบทำตามคำสั่ง ถึงได้รู้ว่าเพลงพิณเก็บข้าวของออกจากบ้านไปแล้ว เธอยิ้มพอใจที่ศัตรูหัวใจระเห็จกลับไปง่ายๆ แล้วรีบเข้าไปรายงานสรัลที่รออยู่ในห้องทำงาน